@@รักเกิดในแผนกขนส่งby aoikyosuke ภาคพิเศษวิโรจน์ผู้กอบกู้โลก p.98
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: @@รักเกิดในแผนกขนส่งby aoikyosuke ภาคพิเศษวิโรจน์ผู้กอบกู้โลก p.98  (อ่าน 746897 ครั้ง)

ออฟไลน์ akiko

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-2
มีน กับว่าที่เมียในอนาคต

อยากให้ถึงอนาคตเร็วๆๆจัง คงต้องผ่านเหตุการณ์นายประพัฒน์ให้ได้ก่อน

พี่บุ้งนี่ คนดี คนจริง อะไรจริง รออ่านตอนต่อไปคะ :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2

รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน  ผู้จัดการ


“ประพัฒน์มีลูกเมียต้องเลี้ยงดูผมเข้าใจ ภาระอะไรต่างๆ ของประพัฒน์ก็เยอะแยะไปหมด ประพัฒน์ดูเหนื่อยๆ นะช่วงนี้ ผมเลยอยากให้ประพัฒน์ลองไปหาอะไรอย่างอื่นทำดู”

ประพัฒน์ถึงกับนิ่งอึ้ง เมื่ออยู่ดี ๆ นายและคุณเลขาก็เรียกเข้าพบ

ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องนี้ ....ไม่คิด ..........แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้อะไรเลย

..........มึงกล้าเอากูออกเลยเหรอไอ้บุ้ง…..

“ผมรักโรงงานนี้ครับ อยากทำงานเพื่อโรงงานไปตลอด ผมอยู่ที่นี่มาเป็นสิบปี ผมยังอยากรับใช้นาย”

ตอบกลับไปด้วยท่าทีนอบน้อม และนายก็พยักหน้ารับ
มึงอย่าคิดว่าจะเล่นกูได้ง่าย ๆ ไอ้บุ้ง กูไม่ใช่เพิ่งมาอยู่ ไอ้นายหน้าเด็กนี่ไม่มีทางตามกูทันหรอก

“ผมดีใจที่ประพัฒน์รักโรงงาน แต่ผมก็ยินดีมากที่ประพัฒน์จะได้ไปหาสิ่งอื่นใหม่ ๆ ทดลองทำ”

หมายความว่ายังไง หมายความว่าไม่มีเหตุผลอะไรก็จะไล่ออกใช่มั้ย

“ใช้งานจนแก่ หมดความหมายแล้วก็จะไล่ผมออกอย่างนั้นเหรอนาย ผมรับใช้นายเก่ามาตั้งกี่ปี พอนายมาอยู่ นายก็จะไล่ผมออก ไม่มีเหตุผล นายเอาผมออกไม่ได้หรอก ผมจะฟ้องกรมแรงงาน”

เห็นทีน้ำเย็นจะไม่เป็นผล

“ผมไม่รู้ว่าประพัฒน์จะคิดยังไงต่อนะ แต่สิ่งที่ประพัฒน์จะได้คือเงินเดือน และค่าทำขวัญสามเดือน เราคงให้ประพัฒน์ได้แค่นี้ ทั้งที่ประพัฒน์ก็น่าจะรู้.........จริง ๆ แล้วประพัฒน์ไม่ควรจะได้อะไรเลย”

หมายความว่ายังไงนาย หมายความยังไงที่ผมไม่ควรจะได้อะไรเลย

“เรื่องโกงบิลน้ำมันผมไม่ได้ทำ ไอ้บุ้งมันกลั่นแกล้งผม นายก็รู้ ใคร ๆ ก็รู้ มันไม่ถูกกับผม มันก็เลยสร้างหลักฐานเท็จมาหลอกทุกคน มันจะเอาผมออกตั้งนานแล้ว ไอ้เหี้ยนี่นายไม่ทันมันหรอก”

งั้นเหรอ

“นี่มีเรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอ เรื่องโกงบิลน้ำมันผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยประพัฒน์ สงสัยคงต้องตามตัวหัวหน้าแผนกขนส่งมาคุยด้วยหน่อยแล้ว”

ไม่
ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้เหรอ แล้ว........แล้วถ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันเรื่องอะไรล่ะ
ประพัฒน์ถึงกับตาเหลือก เมื่ออยู่ดี ๆ ก็เผยเรื่องทุกอย่างออกมาจนหมดด้วยตัวเอง

“ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ ผมหมายถึง พูดเผื่อ ๆ เอาไว้ เรื่องนี้ผมรู้มานานแล้ว ไอ้บุ้งกับไอ้เด็กฝึกงานมันรวมหัวกันจะเอาผมออก”

นายพยักหน้ารับ และส่งยิ้มน้อย ๆ มาให้

“นอกจากผมต้องจัดการประพัฒน์แล้ว ผมคงต้องจัดการนายบุ้งด้วย นี่คิดกลั่นแกล้งลูกน้องขนาดนี้เลยเหรอ แต่ก็น่าแปลกใจนะ ตอนที่ผมไปสอบถามเรื่องประพัฒน์จากเขา เห็นเขารายงานว่าประพัฒน์ทำงานดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้ จนผมยังแปลกใจ ว่าทำไมคนเขาถึงลือกันว่าประพัฒน์ไม่ถูกกับหัวหน้า....... เขาชมประพัฒน์ไม่ขาดปากเลยนะ.....หัวหน้างาน ที่ปกป้องลูกน้องขนาดนี้ ไม่ใช่หาได้ง่ายๆ หรอกประพัฒน์.....สำคัญคือประพัฒน์คิดอะไรกับเขาอยู่แค่นั้น”

นิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ไอ้บุ้ง...........ไอ้หัวหน้างาน จากเด็กจบใหม่หน้าใส ๆ จากคนที่เคยดูถูกมาตลอด.........
ตอนนี้....ประพัฒน์เข้าใจแล้ว ทำไมทุกคนถึงรักมัน เชื่อมัน และยอมทำงานให้แบบไม่กลัวเหนื่อย
ใจมันเป็นแบบนี้นี่เอง เพราะใจมันเป็นแบบนี้

ได้แต่นั่งคอตก น้ำตาตก และเพิ่งจะรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเคยทำเอาไว้

“งั้นที่เคยตกลงว่าจะให้อะไรกับประพัฒน์ ผมคงให้ไม่ได้แล้วล่ะ รวมทั้งนายบุ้งผมก็ต้องจัดการ มีอย่างที่ไหน มาอ้อนวอนขอให้ช่วยเห็นใจจ่ายเงินให้ประพัฒน์ซักก้อน บอกผมว่าประพัฒน์มีลูก เมีย ต้องเลี้ยงดู ตอนนี้ผมคงไม่คิดจะเห็นใจประพัฒน์แล้ว เพราะประพัฒน์ก็ไม่ได้เห็นใจหัวหน้างานของประพัฒน์ซักเท่าไหร่ เขาคงทำอะไรกับประพัฒน์ไว้ไม่น้อย ถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่มีเหตุผลที่ผมจะต้องเห็นแก่เขา”

ประพัฒน์หน้าซีดเผือด และนั่งนิ่งตัวเกร็ง

“นี่รูปประพัฒน์หรือเปล่า แล้วกล้องวงจรปิดที่ผมจะเปิดให้ดูผมอยากรู้ว่านี่ใช่ประพัฒน์หรือเปล่า”

ภาพถ่ายคมชัดของประพัฒน์ที่ซูมให้เห็นหน้าและทุกกิริยาท่าทาง ที่กำลังช่วยกันงัดประตูรถ และส่งของที่อยู่ในรถให้กับรถกะบะอีกคันที่มาถ่ายของ ทำให้ประพัฒน์ถึงกับหน้าซีดเผือด

“ขายได้ราคาอยู่นะ ของที่ประพัฒน์เอาไปขายบ่อย ๆ น่ะ พอดีวันนั้นผมไปเยี่ยมคนรู้จักแถวนั้นพอดี ก็เลยได้เห็นอะไรดี ๆ”

นอกจากหน้าซีดแล้ว ประพัฒน์ยังรู้สึกกลัวจนตัวเริ่มสั่น อากาศภายในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่สำหรับประพัฒน์กำลังรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

“ประพัฒน์ลองดูในกล้องวงจรปิดนั่นใช่ประพัฒน์หรือเปล่า แต่ดูยังไงผมก็ว่าใช่นะ”

นายชี้มือไปที่ภาพเคลื่อนไหวภายในจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงผล และประพัฒน์ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง เพราะไม่นึกว่าจะมีหลักฐานชัดเจนขนาดนี้

มานึกเสียใจตอนนี้ที่ไม่เชื่อสิ่งที่บุ้งพูดตั้งแต่แรกก็สายไปเสียแล้ว

“ประพัฒน์จะไปแบบเงียบ ๆ ดี ๆ หรือจะให้ผมใช้วิธีการที่ผมไม่อยากจะทำ ประพัฒน์เลือกเอา”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
บุ้งกำลังยืนรับรถตามปกติ และสายตาก็เหลือบไปเห็นประพัฒน์ที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาจากอาคารสำนักงาน
ใบหน้าประพัฒน์ไม่สู้จะดีนัก และบุ้งก็พอเดาได้ลาง ๆ ว่าเกิดจากสาเหตุอะไร
ได้แต่ก้มหน้า และถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้ควรจะทำยังไง ไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี ได้แต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น
ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อประพัฒน์เดินเข้ามาหาและมาหยุดยืนตรงหน้า

“หัวหน้า”

ที่ผ่านมาประพัฒน์ไม่เคยเรียกบุ้งแบบนี้ ไม่เคยเรียกเลยซักครั้ง และบุ้งก็เงยหน้าขึ้นมอง บุ้งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แววตาเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัดจนปิดไม่มิด

“มันผิดที่ผมเอง ที่ไม่เชื่อหัวหน้าตั้งแต่แรก ผิดที่ผมเห็นแก่เงินเล็ก ๆ น้อยๆ หัวหน้าทำดีที่สุดแล้ว ผมขอบคุณหัวหน้ามากครับ”

ประพัฒน์ยกมือไหว้บุ้ง และบุ้งก็รีบยกมือไหว้กลับแทบไม่ทัน

“ผมนี่ก็โง่เนอะ หลงคิดไม่ดีกับหัวหน้ามาได้ตั้งนาน ถ้าไม่เพราะผมเอาแต่คิดแบบนั้น ผมคงไม่ต้องมีวันนี้”

บุ้งไม่พูดอะไร ไม่ตอบอะไรเลย ได้แต่รับฟังเงียบๆ

“ยังดีเขาไม่เอาตำรวจมาจับผม ยังดีที่เขายังเมตตาผมอยู่บ้าง”

บุ้งได้แต่ยืนนิ่งฟัง ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แต่ทุกอย่างก็ต้องดำเนินไปตามวิถีทางของมัน

“ผมขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมานะหัวหน้า  เมื่อก่อนผมก็เคยโกรธหัวหน้ามาก แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมผมถึงขึ้นเป็นหัวหน้าคนไม่ได้.......”

บุ้งเงยหน้าขึ้นมองและประพัฒน์ก็ส่งยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่ซีดเซียวเต็มที่ แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ

บุ้งรู้ ทุกคำพูดของประพัฒน์ออกมาจากใจ

“เพราะผมมันคนใจคอคับแคบ มีแต่อคติ และคิดกับคนอื่นในแง่ลบตลอด ไม่เหมือนหัวหน้าที่คอยใส่ใจคนอื่นและคอยเป็นห่วงเป็นใยคนอื่น ทั้งที่คนนั้นจะอคติกับหัวหน้ามากแค่ไหนก็ตาม”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
“ที่รัก วันนี้ไปกินเหล้ากันป่าว”

บุ้งเดินเข้ามาในออฟฟิศแผนกขนส่งและทิ้งกายลงนั่งที่โซฟาหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ และอยู่ดี ๆ ไอ้เด็กฝึกงานที่กำลังนั่งคีย์บิล ก็หยุดมือ และลุกขึ้นเดินมานั่งข้าง ๆ รอยยิ้มที่ส่งมาให้ ทำให้บุ้งที่รู้สึกแย่มาตลอดทั้งวัน เริ่มยิ้มออกมาได้
แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ไร้ความสดชื่นก็ตาม

“เค้าอยากกินเหล้า ตัวเองกินเหล้ากันนะวันนี้”

เล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลาจริง ๆ เลยนะมึง

“ไปกินตอนนี้ เขาได้หาว่ากูกับมึงกินฉลองที่พี่ประพัฒน์โดนออกจากงาน”

เออว่ะ ก็จริง

“งั้นไปกินข้าวด้วยกันมั้ย ไปหาอะไรกินกันเย็นนี้”

บุ้งรู้ สิ่งที่เด็กฝึกงานทำ ก็เพียงแค่เพราะให้บุ้งรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างเท่านั้น มันรู้งานดี ไอ้เด็กเวรนี่มันฉลาดจะตาย รู้จักประจบสอพลอไม่น้อยเลยนะมึง

“มึงจะเลี้ยงกูหรือไง”

ก็ได้นะถ้าพี่จะให้ผมเลี้ยง

“เอาป่ะล่ะ แค่ก๋วยเตี๋ยวชามเดียวนะ มากกว่านั้นผมจ่ายไม่ไหว”

แล้วมีหน้าชวนกูไปกินเหล้าเนอะ

“ไปมั้ย เดี๋ยวพี่เลี้ยงมีนเองก็ได้”

ส่งยิ้มบาง ๆ ให้ และมีนก็พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม

“เงินเดือนงวดแรกออก ผมตั้งใจจะเอาให้แม่ แล้วก็เอามาเลี้ยงข้าวพี่”

ขนาดนั้นเชียว

“มาเลี้ยงกูทำไม กูรวยกว่ามึงอีก”

รวยกว่าเหรอ ผมรู้หรอกพี่ ว่าบ้านพี่ก็มีฐานะดีไม่น้อย ลูกชายเจ้าของบ่อปลา ขึ้นปลาทีกำไรเป็นแสน ๆ

“ขอยืมใช้ซักสองพันดิพี่ ผมไม่มีตังค์แล้ว”

แบมือขอเงินกันดื้อ ๆ และบุ้งก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

“มึงไม่มีตังค์ใช้เหรอ”

ถาม และมีนก็พยักหน้าแถมยังทำหน้าใสซื่อเพื่อแสดงให้รู้ว่าไม่มีเงินจริง ๆ และบุ้งก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง
หยิบกระเป๋าเงินออกมานับเงิน และยื่นธนบัตรใบละพันสองใบส่งให้มีนที่แบมือขอ

“โหพี่ ให้จริงดิ”

อ้าว ไม่ให้จริงได้ไง ก็มึงขอ

“ก็มึงว่าไม่มีตังค์ใช้ไง”

ตังค์อ่ะมี ผมจะไปใช้อะไร วัน ๆ นอกจากซื้อโอเลี้ยงกับซื้อข้าวกินพี่เคยเห็นผมซื้ออะไรที่ไหนล่ะ

“แม่ให้มายังเหลืออีกตั้ง แปดสิบบาท กลับบ้านได้สบาย”

แล้วมึงเสือกบอกจะเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวกู

“งั้นที่ชวนกูไปกินก๋วยเตี๋ยวมึงก็ตั้งใจให้กูจ่ายแต่แรกแล้วสิ เหี้ยมีน มึงนี่มัน เดี๋ยวกูตบหัวทิ่มเลย”

บุ้งเก็บเงินลงกระเป๋าไปแล้ว และมองหน้าของเด็กฝึกงานที่แทนที่มันจะสำนึก กลับหัวเราะร่าอย่างมีความสุข
มันคงดีใจมากที่ได้ยั่วและทำให้หัวหน้ามันแทบประสาทแดกได้

“พี่เก็บเงินไว้เหอะ เผื่อได้มาขอผมกับแม่”

มันก็เป็นแค่คำพูดหยอกล้อเลื่อนลอย แต่ทำให้บุ้งที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ถึงกับชะงักค้าง
ไม่ใช่ค้างเพราะสิ่งที่มีนพูด แต่ค้างเพราะกำลังคิดตามสิ่งที่มีนพูด

“พูดเหี้ยอะไรอีกแล้ววะ เพ้อเจ้อจริงวะมึงนี่”

มองหน้าของเด็กฝึกงานแล้วบุ้งก็ขมวดคิ้วมุ่น ที่มันยังไม่สำนึกแถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“เมียค่าตัวแพงนะ เอาผมเป็นเมียไม่ใช่ว่าจะพาหนีได้ ของผมถ้าไม่แต่ง ผมไม่มีทางอยู่ด้วยหรอก นี่ผมพูดจริง ๆ ”

จริง ๆ พ่อมึงดิ ใครจะไปเอามึงเป็นเมีย ใครจะไปพาหนีพาแต่งอะไรของมึง

“เพ้อเจ้อ”

เหรอคร้าบ ..........เหรอครับพี่บุ้ง เหรอครับหัวหน้าที่รัก

“เพ้อเจ้อ แต่น่ารักใช่ป่ะล่ะ รู้หรอกน่า พี่รักผมจะตาย”


TBC.

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2


รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน  มีนคอแป๊บ


มันก็แค่การกินข้าวด้วยกันธรรมดา ร้านอาหารเล็ก ๆ ดนตรีสดฟังสบาย ติดกับแม่น้ำ ลมแม่น้ำพัดเข้ามาเย็นสดชื่น จนช่วยให้หัวใจที่เคยขุ่นมัว รู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

“พี่บุ้งเอาปลาเก๋าราดพริกได้ป่ะ อยากกิน”

จะสั่งอะไรก็สั่งมาเหอะ อยากกินอะไรก็สั่งมา

“ดูเอาสิ อันไหนน่ากิน สั่งมาหน่อย พี่ขี้เกียจคิด”

ได้ครับ จัดไป เอาง่าย ๆ ที่พี่ชอบเลยแล้วกัน

“ปลาเก๋าราดพริก ไก่ผัดมะม่วงหิมพานต์ แล้วก็ต้มยำปลาคัง ข้าวสวยสองแล้วกันครับ”

ไม่รู้จะกินอะไรมากมาย มองหน้าลูกพี่ที่กำลังนั่งเหม่อมองไปที่สายน้ำในยามพลบค่ำแล้วก็รู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้องชอบกล

“น้ำ........เอาอะไรพี่”

น้ำเหรอ

“น้ำเปล่าเหอะ”

งั้น

“เอาน้ำเปล่าหนึ่งขวด แล้วก็น้ำแข็งสองแก้วครับ”

พนักงานจดรับออเดอร์เรียบร้อยและเดินไปจัดเตรียมอาหารแล้ว และมีนก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้นั่งมองบรรยากาศรอบตัวไปเรื่อยอย่างเพลิดเพลิน จนแทบจะกลายเป็นเลื้อยลงไปนอนอยู่บนเก้าอี้อยู่แล้ว

“เอาหมอนมั้ย ไม่ก็ลงไปนอนเลย”

คล้าย ๆ เสียงบ่นจากคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม และมีนก็หัวเราะชอบใจ

“ไม่เอา ถ้าจะนอนเอาไว้นอนหนุนตักพี่ดีกว่า”

ไอ้นี่ชักจะเยอะนะมึง

“เพ้อเจ้อ”
“เพ้อเจ้อ”

พูดออกมาพร้อมกัน และบุ้งก็เป็นฝ่ายชะงัก เพราะถูกเด็กฝึกงานล้อ

“เดี๋ยวมึงโดน”

คาดโทษเอาไว้ และมีนก็ไม่ได้สำนึกเลย แถมซ้ำยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หัวเราะออกมาเสียงเบาอย่างมีความสุขซะอีก

“ทำไมพี่พามากินร้านนี้อ่ะ”

คำถามง่าย ๆ แต่ทำให้คนฟังขมวดคิ้วมุ่น ขมวดคิ้วมุ่นและบุ้งก็ถอนหายใจยาว

“แฟนกูชอบร้านนี้”

แฟน........... พี่บุ้ง........... ชอบ...........ร้านนี้
แปล๊บเลยแฮะ ทำไมอยู่ดี ๆ มันแปล๊บเข้ามาในหัวใจเฉยเลยวะ

“ก็น่าจะชอบแหละเนอะ บรรยากาศดีซะขนาดนี้”

มีนไม่ได้ยิ้มหน้าระรื่นอีกแล้ว อยู่ดี ๆ ก็นึกไม่ชอบบรรยากาศร้านขึ้นมาเฉย ๆ

“กูเห็นว่าทำกับข้าวใช้ได้ด้วยแหละ เลยอยากให้มึงมาลองกินดู”

แล้วมีนก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง

“ที่รักใส่ใจเค้าใช่ม้ายยยยยย”

กูขอถอนคำพูดแล้วกัน

“ห่ามีน”

โห้ ไรแว๊... ด่าผมอีกแล้ว
แกล้งทำหน้างอใส่ และบุ้งก็ถึงกับส่ายหน้ากับพฤติกรรมที่เด็กฝึกงานทำ

“หน้าคว่ำหน้าหงายแล้วมึง น่ารักตายห่า”

ก็เรื่องของพี่ดิ หน้าผมจะคว่ำจะหงายมันก็หน้าผมไม่เกี่ยวกับพี่

“หล่อกว่าพี่แล้วกัน”

เหรออออออออออ

“เอออ ไอ้เกาหลี ไอ้พระเอกเกาหลี ไอ้หน้าเกาหลี ไอ้หมูย่างเกาหลี”

อันหลังไม่เกี่ยวนะพี่

“พี่บุ้งงงงงงงง ผมไม่ได้เป็นหมูย่างเกาหลี แค่เกาหลีเฉย ๆ”

เหรอออออออออออ
กูก็เห็นว่าเกาหลีเหมือนกัน ก็เลยเหมารวมนึกว่าเป็นมึงไปด้วย

“แล้วนี่ยังไงเนี่ยะ นายทาบทามขนาดนี้แล้ว เรียนจบแล้วมึงจะมาช่วยพี่ป่ะ”

พี่ก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ

“แล้วพี่อยากให้มาป่ะล่ะ”

มึงก็น่าจะรู้คำตอบกูเนอะ

แกล้งทำเป็นเฉย แกล้งพยักหน้าส่ง ๆ แกน ๆ ไปงั้น ทั้งที่ในใจ มันเลยคำว่าดีใจไปนานแล้ว

“พี่ไม่อยากให้ผมมา ผมไม่มาก็ได้”

ไอ้มีน อย่ามามั่วทำซีนอารมณ์ใส่กันตอนนี้

“มาไม่มาก็แล้วแต่มึง พี่บังคับใจมึงได้เหรอ อยากมาก็มา พี่ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว”

โห้ มีเสียงสูงด้วยเฮ้ย ประชดประชันกันหรือเปล่า

“แล้วตกลงพี่อยากให้มาหรือเปล่าล่ะ”

ถามย้ำอีกครั้ง และมีนก็ขยับเข้ามาใกล้ ยื่นหน้ามาจากโต๊ะฝั่งตรงข้าม และส่งยิ้มตาเป็นประกายให้บุ้งที่หันมามองและรู้สึกไม่อยากจะสบตากับดวงตาไหวระริกและใบหน้ายิ้มระรื่นของไอ้เด็กฝึกงานนี่เท่าไหร่

“เออ”

เออคืออะไรวะพี่ อยากให้มาหรือไม่มา ผมจะไปเข้าใจได้ยังไงพี่พูดแค่คำว่าเออ คำเดียวแค่เนี้ยะ

“เออ แปลว่าอะไรพี่”

ยังต้องให้กูแปลอีกเหรอวะ ชอบแกล้งทำเป็นใสซื่อตีมึนไม่รู้เรื่องตลอดเลยนะ ห่านี่

“อยาก”

เอ้ออออออออออออออ น่านนนนนนนนนนน ไง แค่เนี้ยะ พี่ก็แค่พูดมาแค่เนี้ยะ จะอะไรกันนักหนา ท่ามากจริงวะ

“ดีใจล่ะเซ่ ได้ผมมาทำงานด้วยอ่ะ แล้วพี่ให้เงินเดือนผมเท่าไหร่”

ยังไม่ทันได้ทำจริง ๆ จังๆ เลย ไอ้นี่หน้าเงินขึ้นมาซะแล้ว

“กูจะไปรู้เหรอ มึงรอถามนายโน่น กูไม่ใช่คนจ่ายเงินเดือนมึง”

โหหหหหหหหห ไรว๊า
ก็นึกว่าเป็นวงใน จะได้พิจารณาหน่อยว่ามันคุ้มกันมั้ยกับการยอมเป็นทาสรับใช้ให้พี่บุ้งโขกสับ ด่าว่า แถมยังต้องทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต

“เรียกค่าตัวแพง ๆ ซะเลยดีมั้ง”

น่าตบกบาลมันจริง ๆ เลยไอ้ห่ามีน

“มึงจะเรียกเท่าไหร่มึงก็เรียกไป ถ้าเขาสู้ได้เขาก็สู้เองแหละ แต่นั่นหมายความว่ามึงต้องทำงานให้เขาคุ้มนะ ไม่งั้นใครจะไปสู้ค่าตัววะ”

เออก็จริง

“งั้นเอาหลักหมื่นต้นๆ ก็ได้ กลัวเขาไม่จ้าง ซวยเลย”

มึงจะเอาเท่าไหร่ก็เอาไปเห้อออออ แค่ให้มึงมาอยู่แล้วก็มาทำงานกับพี่ก็พอ

“อาหารค่ะ”

พนักงานจัดการนำอาหารที่สั่งมาเสริฟบนโต๊ะ และมีนก็ช่วยจัดจานและเช็ดช้อนส่งให้ลูกพี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
บุ้งรับมาถือเอาไว้ และเริ่มลงมือกับอาหารที่อยู่บนโต๊ะ

“พี่....ต้มยำปลาคังอย่างแซ่บว่ะ ใช้ได้ ใช้ได้”

ไงล่ะ กูบอกมึงแล้ว ว่าร้านนี้ทำอร่อย เชื่อกูยัง
บุ้งถึงกับยิ้ม เพราะเด็กฝึกงานที่พามากินข้าวด้วยถูกใจรสชาติอาหาร มองหน้าของมีนที่กำลังตักนั่นนิดชิมนี่หน่อย ก่อนจะตักเสริมซัดเรียบไม่มีเหลือในเวลาต่อมาแล้วบุ้งก็ได้แต่ยิ้มอย่างถูกใจ ขอแค่มึงชอบนะ อะไรที่พี่ทำให้ได้ หาให้มึงได้ พี่ก็ยอม

…………………..
…………………..
..............

แล้ว...........

กูจะยอมมันทำไมวะ??????????
จะหาให้มันทำไม มันจะชอบไม่ชอบอะไรจะไปสนใจอะไรมันนักหนา กวนตีนจะตายห่า ...........

คิดอย่างนั้นและเหลือบสายตามองหน้าของมีนด้วยความรู้สึกแปลกๆ

หน้ามันก็เหมือนเดิม แค่ไม่ได้เหม่อ ๆ ลอย ๆ และก็ทำหน้าเหมือนแบกโลกเอาไว้ทั้งโลกเหมือนแต่ก่อนเท่านั้น
ทำไมพักนี้ถึงรู้สึกชอบมองหน้าไอ้มีนมันบ่อยๆ นักวะ
ขมวดคิ้วมุ่น และยังไม่ค่อยเข้าใจกับสิ่งที่ตัวเองคิดเท่าไหร่
และมีนที่กำลังสนใจกับการซดน้ำต้มยำก็เหลือบสายตามองลูกพี่ที่พักนี้มองหน้ากูแล้วชอบขมวดคิ้วทำท่าแปลก ๆ

“อะไรติดหน้าผมเหรอพี่”

อะไรติดหน้ามึงเหรอ ก็ไม่มีนี่หว่า

“อะไร”

อ้าว ตกลงไม่มีอะไรติดหน้าผมอยู่เหรอ

“ผมนึกว่ามีอะไรติดหน้าผมอยู่ เห็นพี่จ้องหน้าผมจัง”

จ้องหน้ามึง กูเนี่ยนะ จ้องหน้ามึง กูไปจ้องหน้ามึงตอนไหนเมื่อไหร่วะ พูดมาได้

“มึงเอาอะไรคิดวะ”

ไม่ได้เอาอะไรคิดหรอก ก็พี่มองหน้าผมจริง ๆ เนี่ย ขนาดตอนนี้พี่ยังมองเลย แล้วจะให้ผมคิดยังไง

“พี่ชอบผมใช่ป่ะ”

บุ้งถึงกับสำลักข้าว และไปไม่เป็นเลยงานนี้ คว้าน้ำมาดื่มอึกใหญ่ และมีนก็หยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้ก่อนจะทำหน้ามุ่ย

“พี่ทำไมชอบสำลักอาหารวะ ไปหาหมอตรวจหน่อยดีเปล่า เดี๋ยวเกิดมีปัญหาเกี่ยวกับระบบหลอดลมหลอดอาหาร ผมว่ามันจะยิ่งแย่นะพี่ โรคสมัยนี้ยิ่งมีแต่โรคแปลก ๆ อยู่ด้วย”

โรคแปลก ๆ กูไม่มีทางเป็นหรอก ไอ้โรคหลอมลมหลอดอาหารห่าอะไรนั่นด้วย กูไม่ได้เป็นแน่ ๆ
แต่จะเป็นก็เพราะปากมึง ที่พูดจาห่าเหวเพ้อเจ้อไร้สาระไม่รู้เรื่องบ่อย ๆ

“มึงอย่ามาทำตัวเป็นหมอ วิเคราะห์โรคกูหน่อยเลย กิน ๆ ไปเหอะ แล้วก็เลิกพูดมากได้แล้ว พามากินข้าวยังพูดมากไม่รู้เรื่อง น่ารำคาญจริง ๆ เลยมึง ไอ้ห่ามีน”

++++++++++++++++++++++++++++

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
“กินเหล้าได้ป่ะพี่”

ดูท่าทางจะว้อนจริง ๆ เลยนะ อาการอยากเหล้าจนแทบลงแดงเนี่ย

“มึงเป็นแอลกอฮอลิซึ่มเหรอ วัน ๆ โหยหาแต่เหล้าอยู่ได้”

พี่ก็พูดซะผมเสียหายเลย

“ไม่ได้ก็ไม่ได้ บอกกันดีๆ ก็ได้ ด่าผมทำไมว๊า”

อย่ามาทำหน้างอหน้าหงิกใส่กูไอ้มีน มึงนี่มัน.......

“เบียร์แก้วเดียวพอแล้ว ดึกแล้วรีบ ๆ กิน รีบ ๆ กลับเดี๋ยวมันจะยิ่งดึกไปใหญ่ พรุ่งนี้ทำงาน”

แหม นึกว่าจะใจร้ายกับน้องได้ลงคอ

“งั้นเอา ๆ แก้วเดียวก็แก้วเดียว”

ถึงกับส่ายหน้าเพราะอาการเสี้ยนเหล้าเสี้ยนเบียร์ของเด็กฝึกงาน นี่กูไม่อยากเชื่อเลยว่ามึงจะเคยอยากบวชไปตลอดชีวิต
แน่ใจนะว่าตัดทางโลกได้ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว บุ้งหันไปมองพนักงานเสริฟและก็ยกมือเรียกให้มารับออเดอร์เพิ่ม

“เบียร์สดครับ”

“มีเป็นขวดกับเป็นเหยือกนะคะ โปรโมชั่นพิเศษจากทางร้านวันนี้ ถ้าซื้อเป็นเหยือกลดราคาค่าอาหาร 15 เปอร์เซ็นต์ รับแบบไหนดีคะ”

จากจะให้มันกินแก้วเดียวชักจะไม่ใช่ซะแล้วมั้งงานนี้

“เอาเป็นเหยือกครับ”

ไม่ต้องสั่งเพราะมีนชิงบอกเรียบร้อย และก็เป็นบุ้งที่มองหน้าของคนสั่งพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะด่า แต่ไอ้คนสั่งเหมือนจะรู้แกว

“นะพี่บุ้ง เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมสัญญาว่าจะมาทำงานเช้าสุด ๆ ไม่มีเหลวไหล นาน ๆ จะกินทีนะพี่ นะพี่บุ้งนะ นะ นะ นะ”

นะห่านะเหวอะไรของมึง

“เออออออ สั่งมาแล้วนี่ กูจะไปมีปัญญาคัดค้านอะไร รีบ ๆ แดก ๆ ให้หมดแล้วรีบ ๆ กลับบ้านนอนเลยมึง ถ้าพรุ่งนี้มึงตื่นมาทำงานสายนะ กูจะถีบมึง”

สัญญาครับ
สัญญาครับพี่ ผมสัญญา

“ขอบคุณคร้าบบบบบบบบบบบ สามีน่ารักจัง”

น่ารักบ้านมึงดิ
บุ้งชี้หน้าเด็กฝึกงานที่พูดจากวนประสาทไม่เลิก และมีนก็หัวเราะชอบใจ กับสิ่งที่หัวหน้างานทำ

“พี่บุ้งไม่ถีบผมหรอกเนอะ ต่อให้ผมมาสายก็เถอะ”

มึงจะลองมั้ยล่ะ เดี๋ยวกูจัดให้ได้หายห่วงแน่ กูอนุญาตให้มึงทดลองได้เลย

“กูไม่ถีบมึงตอนมึงมาสายหรอก กูจะถีบมึงตอนนี้เลย ห่ามีนไอ้เด็กเวร”

++++++++++++++++++++++++++++

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
“ไอ้มีนนนนน มึงนอนดี ๆ ซิ ไอ้มีนนนนนนนนมึงนี่ เดี๋ยวกูตบหัวทิ่มเลย”

กลายเป็นปัญหาชีวิตสำหรับบุ้งไปแล้ว ที่ต้องพามีนกลับบ้านมาด้วย คออ่อนขนาดนี้ แล้วเสือกซัดไม่ยั้ง ไหนมึงคุยนักคุยหนาว่าคอแข็งคอทองแดงไง แล้วนี่คออะไรวะ คอแป๊บแล้วแบบนี้ แป๊บเดียวพับน่ะสิ ไอ้ห่ามีน

“ไอ้มีนนนนนนนน มึงจะนอนดี ๆ หรือจะให้กูถีบลงไปนอนข้างล่างเนี่ย”

ได้แต่บ่น ได้แต่ด่า แต่คนเมาไม่มีสติจะรับรู้ และเป็นบุ้งที่ต้องยืนหอบเพราะทั้งลากทั้งดึง ทั้งประคอง
ตัวแม่งก็ไม่ใช่น้อย ๆ หนักเอาการอยู่เหมือนกัน

“เล้งงงง”

เล้งบ้านมึงดิ กูหัวหน้ามึง พูดจาส่งเดชไม่รู้เรื่องไอ้เด็กเปรตนี่

“มึงจะเอาอะไร”

เอ่ยถามไป และก็เห็นว่าคนที่นอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงปรือตาขึ้นมองและขมวดคิ้วมุ่น

“มึงไปไหนมา หายไปตั้งนานกูคิดถึงรู้มั้ย”

อะไรของมึงวะ กูยังไม่ได้หายไปไหน กูก็อยู่ของกูตรงนี้ตลอด กูได้หายไปตอนไหนวะ
เมาแล้วเรื้อน เมาแล้วยิ่งเพ้อเจ้อหนักกว่าเดิมอีก บุ้งยกมือขึ้นเกาหัว และส่ายหน้าก่อนจะหันหลังเตรียมเดินไปจัดการอาบน้ำอาบท่าและหาผ้ามาเช็ดตัวให้ไอ้เด็กฝึกงานที่คุยโม้โอ้อวดว่าคอแข็งสุด ๆ ทั้งที่เบียร์แค่เหยือกเดียวยังทำให้มันเมาไม่รู้เรื่อง

“อยู่ก่อนดิ อย่าเพิ่งไป อย่าเพิ่งไป อยู่ก่อน”

กูจะไปอาบน้ำ มาอยู่ก่งอยู่ก่อนอะไรของมึงวะ หันกลับมาและมองหน้าของมีนที่มองมาตาปรือ
และในเวลาไม่นานดวงตาที่มีแววเลื่อนลอยก็คลอรื้นไปด้วยน้ำตา มีนยกหลังมือขึ้นปิดหน้าและร้องไห้สะอึกสะอื้นเป็นเด็ก ๆ จนบุ้งที่ยืนอยู่ห่างออกไป ต้องเดินเข้ามาหา มาพิจารณาว่ามันเป็นอะไรกันแน่

“มึงทิ้งกูไปทำไม มึงทิ้งกูไปทำไมวะ น้องแป้งก็ทิ้งกู มีแต่คนทิ้งกู แล้วกูจะอยู่ต่อไปยังไง ฮือออออ ไอ้เล้งมึงทิ้งกู”

ใครทิ้งใครยังไงไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ บุ้งมานั่งอยู่ข้างเตียงเรียบร้อยแล้วและพยายามฟังคำพูดที่ฟังแทบไม่รู้เรื่องของเด็กฝึกงานที่นอนร้องไห้จนร่างกายสั่นสะท้าน บ่งบอกให้รู้ ว่าคงเจ็บปวดกับเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นกับชีวิตไม่น้อย

“มีน”

เรียกและมีนก็ยกมือที่ปิดบังใบหน้าออก และมองหน้าของบุ้งนิ่งงัน มองและกระพริบตาปริบ ๆ เหมือนพยายามจะเรียกสติกลับมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ เริ่มเบะหน้าและร้องไห้เป็นเด็กๆ จนบุ้งทั้งขำ และทั้งอยากจะปลอบใจ

“หัวหน้าบุ้ง..........ฮือออออออ เค้าไม่อยากกินไก่ที่อยู่ในต้มข่านะ มันมีแต่กระดูก เค้าไม่อยากกิน ฮืออออออออ”

ห๊ะ

ต้มข่าไก่อะไรของมึงวะ กูไปให้มึงกินต้มข่าไก่ตอนไหนวะเนี่ย ไอ้บ้า ไอ้มีนเมาแล้ว แม่งเป็นบ้ายิ่งกว่าตอนไม่เมา
บุ้งถึงกับหัวเราะด้วยความขำ อยากจะหยุดก็หยุดไม่อยู่ได้แต่ก้มหน้าเอามือทาบหน้าผากหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

มึงนี่มันเหลือเกินจริงๆ ว่ะมีน มึงนี่เมาได้รั่วมาก รั่วจนกูไม่อยากจะเชื่อว่ามึงจะเมาได้เรื้อนและรั่วได้ขนาดนี้

บุ้งนั่งขำ หัวเราะด้วยความขำ แต่ก็หัวเราะได้ไม่นาน เมื่อไอ้คนที่นอนอยู่บนเตียง อยู่ดี ๆ ก็ลุกขึ้นมานั่ง
ลุกขึ้นมาด้วยท่าทางมึน ๆ งง ๆ ก่อนจะหันมามองหน้าของบุ้งและส่งยิ้มหวานเชื่อมมาให้
ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ส่งยิ้มให้อีกหน่อย ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างกอดรัดร่างบุ้งเอาไว้แน่นและหัวเราะออกมาเสียงเบา

อะไรของมึง

“คิดถึงป่ะ”

คิดถึงอะไรวะ

ไม่ใช่แค่คำถาม แต่มีนจัดการโน้มใบหน้ามาหาและประกบปากของตัวเองกับปากของบุ้งเรียบร้อยและดูเหมือนอยากจะทำการรุกไล่อยู่ไม่น้อย

จนบุ้งที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ ผลักใบหน้าของมีนออกห่าง และดวงตาที่มองมาก็ออดอ้อนเว้าวอนเต็มที

“ไอ้.....ไอ้ห่ามีนทำเหี้ยอะไรของ....ทำเหี้ยอะไรของมึงวะมีน”

ทำไมต้องเอ็ดด้วยอ่ะ ทำไมต้องเอ็ดทำไมต้องทำเหมือนโกรธด้วย

“นิรณา ผมคิดถึงนิรณาไม่ได้เหรอ.........นิรณาของมีน คิดถึงนิรณาจัง”

เพียงเท่านั้นและบุ้งก็จัดการสลัดร่างของไอ้เด็กฝึกงานลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง ลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห อารมณ์ครุกรุ่นไม่พอใจเกิดขึ้นมาดื้อ ๆ นิรณาบ้าบออะไร กูลูกพี่มึงชัด ๆ เมาแล้วลามปามนักนะไอ้เด็กเวรนี่

แม่ง ถ้ารู้ว่ากินแล้วเป็นแบบนี้ ต่อไปอย่าได้หวังจะได้กินอีกเลยมึงนะมึง....ห่ามีน


TBC.

ออฟไลน์ ka[ze]na

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-6
โมโหแน่ๆเลยพี่บุ้ง หึๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
แรกๆดูเหมือนเล่นผัวๆเมียๆกันเฉยๆ
ทำไปทำมา มันเอาจริงอะเฮ้ย คึคึ หยอดกันไปหยอดกันมา รักกันจริงเลย

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sazzies

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
หึงอ่ะดิ๊ หึงอ่ะดิ๊ พี่บุ้ง~~~~!!!!
เมาตั้งนานไม่โกรธ มาโกรธตอนนิรณา
55555

ออฟไลน์ akiko

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-2
น้องมีน รุก เห็นๆๆ พี่บุ้งแย่แน่

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
จะให้มีนกินอีกดีไหมนะ แอลกอฮอล์เนี่ย :z1:

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
สร่างเมาเมื่อไหล่ เคลียร์กันยาววววว

ออฟไลน์ NUTSANAN

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1031
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-3
โดนน้องมีนจูบว่าเคืองละนะ แต่จูบแล่วเรียกชื่อคนอื่น พี่บุ้งเคืองยิ่งกว่า :laugh:

ออฟไลน์ ceylon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
เบียร์สดทำพิษซาแล่ว...  :katai2-1:

ออฟไลน์ ลิงภูเขา

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-4

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
มีนเมาแล้วรั่วจริงๆ นิรณาคือใคร แม่หรือเปล่า

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
น้องมีนรั่วน่ารักอ่ะ
พี่บุ้งโมโหมีเรืีองอะไรคะ
เรื่องถูกจูบหรือเรื่องมีนคิดว่าจูบนิรณา

ชักจะสงสัยความสัมพันธ์
ระหว่างมีนกับเล้ง แค่เพื่อนจริงๆใช่ป่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
ตามอ่านแทบไม่ทัน บอกเพื่อให้รู้ว่า ตามติดแต่โพสไม่ทัน :ling1:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
แบบนี้ต้องจัดการนะพี่บุ้ง 5555

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2

รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน   สิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น

หงุดหงิด หงุดหงิด ไม่รู้เป็นอะไรทำไมถึงได้หงุดหงิด.

เช้านี้บุ้งมาทำงานโดยมีเด็กฝึกงานติดรถมาด้วยหนึ่งคน และไอ้เด็กฝึกงานที่ว่าก็อยู่ในสภาพมึน ๆ เบลอ ๆ ไม่พร้อมจะทำงานซักเท่าไหร่

“ง่วงอ่ะพี่ โคตรง่วงเลย แอบนอนได้เปล่าวันนี้”

มึงลองแอบนอนสิ กูจะจัดการมึงก่อนเลยคนแรก

“แล้วใครใช้ให้กิน กูบอกแล้วใช่มั้ย บอกแล้วมึงเชื่อกูมั้ย ถามจริงเหอะ ถ้าเมื่อคืนมึงไม่นอนบ้านกู เช้านี้มึงจะตื่นมาทำงานไหวหรือเปล่า มึงนะมีน ถ้ากินแล้วไม่มีปัญญาตื่นเองแบบนี้นะ มึง.................”

แทนที่จะฟัง มึงเสือกนอนหลับต่อหน้าต่อตากูเลยเหรอ แถมยังกรนใส่กูให้กูได้ยินอีก

ไอ้...........

ไม่รู้จะด่าอะไรดี และในเวลานี้บุ้งก็เหลือบสายตามองหน้ามีนที่เอนหัวซบกับประตูรถและนอนหลับกันไปดื้อ ๆ

เช้านี้เอามอร์เตอร์ไซด์มาคงไม่ไหว สภาพเด็กฝึกงานไม่เอื้อที่จะซ้อน เลยต้องขับรถมาแทน ทั้งที่ไม่ค่อยอยากเอามาเท่าไหร่ วุ่นวายกับการหาที่จอด เป็นภาระให้กับตัวเอง มีรถแต่ต้องเสียเวลาวุ่นวายหาที่จอดมันก็ไม่ใช่

บุ้งคิดแบบนั้น เลยใช้รถมอร์เตอร์ไซด์ง่ายกว่า สะดวก คล่องตัว ที่จอดไม่ต้องหา ตรงไหนว่าง เสียบตรงไหนได้ก็เสียบเลย ไม่ยุ่งยากวุ่นวาย แต่ไม่ใช่เช้านี้ ที่จำใจต้องขับรถมาแทน......... ก็เพราะไอ้มีนเมาเบียร์แล้วลุกแทบไม่ไหว ต้องทั้งลากทั้งดึง ทั้งฉุดให้มันลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่ามาทำงานให้ได้ ไม่อย่างนั้นคนเขาคงได้ครหากันว่าพี่บุ้งลำเอียง รักลูกน้องไม่เท่ากัน ทีไอ้มีนปล่อยให้เมา ทีคนอื่นด่าเช้าด่าเย็นไม่เลิก

“มีน ไอ้มีน แวะหาอะไรร้อน ๆ กินก่อนมั้ย มึงจะได้ตื่น”

เรียกพอให้ยินกันสองคน และมีนที่คล้ายกำลังหลับ ก็ส่งเสียงอือออ เป็นทำนองบอกให้รู้ว่าแล้วแต่บุ้งจะตัดสินใจ
เห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า บุ้งขับรถไปมองหาร้านขายโจ๊กขายน้ำเต้าหูที่น่าจะเปิดขายตั้งแต่เช้า นึกขึ้นได้มีร้านที่อยู่แถวถนนใหญ่มีคนเข้าเยอะ แวะร้านนั้นก็ได้ ไม่ไกลจากโรงงาน แวะกินได้อีกพักใหญ่ เพราะเพิ่งจะหกโมงกว่า แวะกินแล้วค่อยไปทำงานคงไม่เสียเวลาจนเกินไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-05-2014 22:52:17 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
“มีน กินโจ๊กมั้ย ตื่นก่อน ลงไปกินโจ๊กกัน”

เปิดประตูรถเรียบร้อย และจำเป็นต้องเดินมาอีกฝั่งเพื่อเรียกให้เด็กฝึกงานตื่นขึ้นมา จะได้ไปกินซะให้เสร็จ ๆ เรียบร้อยจะได้รีบไปทำงาน และมีนที่กำลังงัวเงีย ก็ปรือตาตื่นขึ้น มองหน้าของบุ้ง แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น

“อือออออออ ไม่กินได้ป่าวพี่ ง่วง ซื้อไปกินข้างในเหอะ ผมอยากนอนไม่ไหวแล้ว”

มึงอย่ามาอ้อน มึงอย่ามาทำเป็นอ้อนแบบนี้หน่อยเลย คดีนิรณาห่าเหวอะไรของมึงยังไม่จบนะ กูยังเคืองไม่หาย
เดี๋ยวกูตบคว่ำเลย ห่านี่

อยู่ดี ๆ ก็เกิดนึกเคืองกับเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมา บุ้งมองหน้าของมีนที่ยังเอาแต่จะนอนไม่ยอมลงมากินโจ๊กด้วยกันแล้วก็นึกไม่ชอบใจขึ้นมาทันที ลงจากรถและเดินอ้อมไปฝั่งที่มีนนั่งอยู่และเปิดประตูรถเรียกคนที่นอนหลับ

“มึงจะกินไม่กิน”

แค่น้ำเสียง ต่อให้หลับลึกแค่ไหน มีนก็ต้องตื่นเต็มตา โกรธนี่หว่า โมโหด้วย จำใจต้องขยับร่างกายเพราะรู้ว่าลูกพี่เอาจริง กำลังจะลงจากรถ แต่ท่าลงของมีนมันพิสดาร บุ้งที่อยากจะด่าก็เลยได้แต่ทำหน้าเหวอ

กอดคอกูซะงั้น แล้วกระโดดลงมาด้วยวิธีการกอดคอกูให้กูอุ้มแล้วกระโดดลงจากรถเนี่ยนะ

คิดได้ไง อยากรู้ว่ามึงคิดได้ไง ในหัวมึงคิดอะไรของมึงอยู่กันแน่เนี่ย กูจะบ้าตายกับมึงแล้ว ไอ้เกาหลี
มึงคิดอะไรของมึงอยู่กันแน่เนี่ย ไอ้เด็กห่ามีน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-05-2014 22:58:25 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
รู้งานกันทั้งสองคน ไม่ทันได้เดินไปที่ร้านก็พากันหลบข้างรถ ทำตัวเหมือนเป็นโจรขโมยรถซะงั้น.

อะไรยังไงวะ

แม้ไม่อยากคิด แต่เป็นใครจะไม่คิด นั่นมันนาย กับ คุณเลขานี่หว่า นั่งกินข้าวกันอยู่ในร้าน
เช้าขนาดนี้เนี่ยนะ แค่กินมันไม่แปลกหรอก แต่สิ่งที่เห็นมันคืออะไร นายยิ้มหวานจนตาหยี ส่วนคุณเลขาก็กินข้าวไปยิ้มไป
มีตักนั่นนิดนี่หน่อยให้นายด้วย สงสัยเรื่องของนายกับคุณเลขาชักจะไม่ธรรมดา

“พี่เห็นอย่างที่ผมเห็นป่ะ”

กูเห็นชัดเลยแหละไม่ต้องถาม

“ยังไงวะพี่ ผมว่ามันแปลก ๆ”

แปลกแค่ไหนก็ช่างเหอะ ไม่ใช่เรื่องของกูแล้วก็ไม่ใช่เรื่องของมึงด้วย

“เห็นอะไร อย่าพูดมาก เห็นก็แค่เห็น ถือซะว่าไม่เห็น ไม่ใช่เรื่องของเรา”

อ่อ
ได้พี่ ผมก็ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องของนายกับคุณเลขายิ่งไม่ใช่เรื่องที่ผมควรจะยุ่ง

“หมูปิ้งอีกแล้วมั้ง งานนี้”

บุ้งพูดกับตัวเองเบา ๆ และหันไปมองหน้าเด็กฝึกงานที่มันทำหน้าแปลก ๆ

“มึงยังจะมองอีก กินมั้ยหมูปิ้งอ่ะ ถ้ากินก็ขึ้นรถ”

กินพี่ พี่จะให้ผมกินผมก็กิน
มีนเดินตามหัวหน้างานมาขึ้นรถ ไม่อยากจะตื่นในคราวแรก แต่ตอนนี้ ต่อให้อยากนอนแค่ไหนก็คงหลับไม่ไหว หันมามองหน้าพี่บุ้งที่กำลังขับรถ และกดเลือกหาเพลงฟังแล้วก็นึกอยากจะช่วยหาขึ้นมา

“พี่จะฟังเพลงอะไร เดี๋ยวผมหาให้ก็ได้”

เหรอ

“กูว่าเอาแผ่นไว้แถว ๆ นี้ มึงหาในเก๊ะหน้าดิ มีแผ่นเอลวิสป่ะ กูว่ากูไม่ได้เอาไปไหนนะ”

เอลวิสเนี่ยนะ อย่างพี่น่าจะฟังเพลงลูกทุ่งไม่ก็เพลงเพื่อชีวิตมากกว่ามั้ง แต่พี่ฟังเอลวิสเนี่ยนะ โคตรเหลือเชื่อ

“คิดยังไงฟังเอลวิสวะพี่ เกิดมาผมยังไม่เคยฟัง”

ไม่เข้าใจจริง ๆ มีนไม่เข้าใจสิ่งที่ลูกพี่ฟังซักเท่าไหร่ เพราะถ้าเป็นตัวเอง คงฟังเพลงไทยสากลตามยุคสมัยที่คนอื่นเขาฟังกัน อาจจะเน้นเป็นเพลงอะคูสติกฟังสบาย ๆ ไม่ต้องคิดอะไรมากด้วย ไม่ก็ฟังเพลงสากลที่เขาฮิตฟังกันทั่วบ้านทั่วเมือง

“เนี่ยเหรอพี่”

หาเจอแล้ว และมีนก็หยิบแผ่นซีดีออกมาเสียบเข้าเครื่องเล่นซีดีที่อยู่ตรงหน้า

“แผ่นแท้ซะด้วย ไม่ธรรมดา สงสัยจะชอบจริง”

พูดยังไงของมึงวะ สงสัยจะชอบจริง

“ระดับกูไม่มีซื้อแผ่นผี ถ้าชอบ แพงแค่ไหนกูก็ซื้อเก็บได้หมดแหละ”

จะอวดว่าพี่รวยว่างั้น

“แล้วถ้าชอบผมอ่ะ แพงแค่ไหนพี่ก็สู้ค่าตัวป่ะ ผมจะได้โก่งค่าตัวตั้งแต่ตอนนี้เลยเนิ่น ๆ”

อย่ามาพูดจามั่ว ๆ ตอนนี้ไอ้มีน กูยังไม่เคลียร์เรื่องนิรณาของมึง เดี๋ยวกูฟันศอกให้เลยไอ้สัด ยังมีหน้ามาทำหน้าระรื่นอีก

“เคลียร์กับน้องนิรณามึงก่อนเห้ออออออออ ก่อนจะมาทำเป็นปากดีให้คนนั้นคนนี้เขาไปขออ่ะ”

เป็นถ้อยคำเย้ยหยัน ที่ทำให้มีนเกิดอาการหน้าเหวอ และไม่รู้ว่าหัวหน้ารู้จักนิรณาได้ไง ทั้งที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังและไม่เคยมีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน

“พี่รู้จักนิรณาด้วยเหรอ”

ไอ้เรื่องรู้จักกูไม่รู้หรอก แต่เรื่องที่มึงพร่ำเพ้อหานิรณาตลอดทั้งคืนจนกูต้องเอาหมอนอุดหูไม่ได้หลับไม่ได้นอนน่ะ

ต่อให้กูไม่เห็นหน้ากูก็รู้ชื่อนิรณาสุดที่รัก สุดสวาทขาดใจของมึงไปเรียบร้อยแล้ว

“ชื่อยังขนาดนี้ ตัวจริงคงสวยไม่น้อย”

เป็นการประชดประชันที่ทำให้มีนที่กำลังฟังอยู่ถึงกับถอนหายใจออกมาเสียงเบา ไม่อยากจะคิดหรอกนะ ไม่อยากจะนึกถึงเรื่องที่ผ่านมานานหลายปีแล้ว

“สวยสิพี่ นิรณาทั้งสวยทั้งน่ารัก”

อ่อ มิน่าล่ะ ทั้งสวยทั้งน่ารัก มึงเลยเอาแต่นอนพร่ำเพ้อร้องห่มร้องไห้คิดถึงนิรณาทั้งคืน จนกูไม่ได้หลับไม่ได้นอน
นี่ถ้าเอาหมอนอุดปากมึงได้ กูทำไปแล้ว ติดแต่ทำไม่ได้นี่แหละ กูเลยต้องขนหมอนกับผ้าห่มไปนอนนอกห้อง เพราะความรำคาญ

“แฟนมึงดิ”

แฟนผมเนี่ยนะ

“ห๊ะ”

มีนเกิดอาการงง ที่อยู่ดี ๆ ลูกพี่ก็มาเหวี่ยงใส่อย่างไม่มีเหตุมีผล

“ผมยังไม่มี๊”

เสียงสูงขนาดนี้ กูคงเชื่อเนอะ หน้าอย่างมึงก็ต้องมีแฟนเป็นธรรมดา ตามสมัยนิยม เด็กมหาลัยที่ไหน ๆ เขาก็มีกัน อยู่ดี ๆ มึงบอกว่ามึงไม่มี กูเชื่อมึง กูก็ควายแล้วมีน

“กูเกือบเชื่อแล้ว”

เกือบเชื่อแปลว่าไม่เชื่อ แล้วผมจะโกหกพี่ไปทำไม ในเมื่อผมไม่มีจริง ๆ มีนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบโทรศัพท์มาค้นหารูปนิรณาที่เคยถ่ายคู่กันเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน และมีนก็ยังเก็บเอาไว้จนถึงตอนนี้

“พี่จะหาว่าผมเป็นแฟนกับหมาหรือไง นี่ไงนิรณา”

ส่งโทรศัพท์ให้คนที่กำลังขับรถ และบุ้งก็รับมาดู ก่อนจะเพ่งมองสลับไปกับการมองทางข้างหน้า

“หมา.........เนี่ยนะ เนี่ยคือนิรณาอะไรของมึงเนี่ยนะ”

หมาพันธ์โกลเด้นตัวใหญ่ ที่หน้าตาท่าทางเป็นหมาผู้ดี กำลังนั่งทำลิ้นห้อย โดยมีมีนที่กำลังยิ้มและชูสองนิ้วอยู่ข้าง ๆ ทำให้บุ้งขมวดคิ้วมุ่น ส่งโทรศัพท์คืนให้มีนเรียบร้อยและมีนก็รับมาถือเอาไว้ และแตะปลายนิ้วไปที่รูปที่ยังอยู่ในโทรศัพท์

รอยยิ้มจาง ๆ แต่หม่นหมองเต็มที และบุ้งก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป

“ตายไปได้สองสามปีแล้ว เลี้ยงมันมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ช่วงนี้ดวงผมเป็นอะไรไม่รู้นะ รักใครชอบใคร รักอะไรก็ต้องสูญเสียไปซะหมด”

พูดแล้วมีนก็ถอนหายใจออกมา เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อและนั่งเหม่อลอย ก่อนจะปิดเปลือกตาลงช้า ๆ
พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำกับตัวเองที่ได้ยินกันแค่สองคน

“ผมเลยไม่อยากจะรัก ไม่อยากจะผูกพันกับอะไรแล้ว แฟนอะไรนั่นผมก็ไม่เอา ไม่อยากมี.......เพราะว่าพอถึงเวลาที่ต้องสูญเสีย ผมคงทำใจไม่ได้อีกแล้ว เจ็บคนเดียว ร้องไห้คนเดียว นาน ๆ ไปผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกกี่ครั้ง”

ฟัง ...ตั้งใจฟังสิ่งที่มีนพูด และบุ้งก็ถึงกับถอนหายใจตาม

“บางทีคนเราบางคนมันก็โง่เข้าขั้นนะมีน มึงไม่รู้หรอกบางคนนะต่อให้ต้องแลกกับอะไรก็ยอม จะเป็นวัวเป็นควาย เป็นคนโง่ เป็นอะไรก็ได้ ขอเพียงให้คนที่รักอยู่ข้าง ๆ และรับรู้ว่าเขาอยู่กับเราเสมอ ต่อให้เขาจะด่าหรือเห็นเราเป็นควายขนาดไหนเราก็ทนได้”

มีนปรือตาตื่นขึ้นและหันไปมองหน้าลูกพี่ ที่กำลังพูดบางอย่าง ระบายความอัดอั้นตันใจบางอย่างที่อยู่ในใจลึก ๆ มาตลอดหลายปี และไม่เคยพูดให้ใครได้ฟัง

“คนพรรณ์นั้น ไม่มีค่าไม่มีราคาไม่มีอะไรให้น่าจดจำแล้วก็รักหรอกพี่ รักคนที่สมควรรัก คนไม่สมควรรัก รักไปก็มีแต่เจ็บเปล่า ๆ พี่จะทนรักคนแบบนั้นไปเพื่ออะไร ทำร้ายตัวเองไปเรื่อย ๆ แล้วได้อะไรขึ้นมา”

นั่นสิ ได้อะไรขึ้นมา ไม่รู้ว่ะ กูก็ไม่รู้หรอกว่าจะได้อะไรขึ้นมา นอกจากความเสียใจซ้ำ ๆ ช้ำใจครั้งแล้วครั้งเล่า

“พี่.......ผมไม่อยากยุ่งหรอกนะ แต่ถ้าเลิกได้ พี่เลิกเหอะ ผู้หญิงดี ๆ มีอีกเยอะแยะ พี่จะทนรักคนแบบนั้นไปทำไม ผู้หญิงหาเมื่อไหร่ก็หาได้ เอาแบบไหน สเปคไหน ได้หมด คัดไซส์คัดขนาดมาเลยก็ยังได้ ระดับพี่ หาได้ไม่ยากหรอก เชื่อผม”

เหรอ เชื่อมึงเหรอ เชื่อมึงเนี่ยนะ

“ผู้หญิงนะไม่ใช่แตงกวา พูดมาได้ไงให้คัดไซส์คิดขนาดมึงบ้าป่ะเนี่ยเชื่อมึงกูก็บ้าแล้ว ได้ข่าวว่ามึงเองก็ยังไม่มีแฟน”

นั่นมันเกี่ยวกันที่ไหนล่ะ ผมไม่มีแฟน ก็ใช่ว่าพี่จะต้องไม่มีแฟนไปด้วยซะหน่อย มันเกี่ยวกันตรงไหนล่ะพี่

“จะมีได้ไง ก็จีบพี่เช้าสายบ่ายเย็นอยู่เนี่ย พี่ก็ไม่ใจอ่อนรับรักผมซะที พี่จะให้ผมทำยังไง เล่นตัวอยู่ได้ เดี๋ยวก็ปล้ำซะเลยนี่”

เห้อะ
มึงกล้าพูดเนอะ มึงกล้าพูดออกมาได้เนอะ รู้จักกูน้อยไปแล้วไอ้มีน

“พูดจาสั่ว ๆ นะมึง พูดแบบนี้ เดี๋ยวกูตบกบาลแยกเลยเอามั้ย”

ไม่ใช่แค่พูด แต่บุ้งยังทำท่าจะตบกบาลมีนจริง ๆ และมีนก็ได้แต่หดคอเอามือบัง แกล้งทำเหมือนกลัวนักหนา ทั้งที่กำลังหัวเราะชอบใจที่ยั่วโมโหลูกพี่ได้

“โห่พี่ ยุคนี้มันยุคไหนแล้ว ดูอย่างนายกับคุณเลขาสิ คุยกันกระหนุงกระหนิงน่ารักจะตาย หรือพี่ไม่เห็น”

ไอ้มีน.....

“เรื่องนี้มึงอย่าพูดเชียวนะ ไม่งั้นกูเอามึงตาย”

ผมจะไปพูดได้ยังไง ผมก็รู้ว่าอะไรสมควรพูดอะไรไม่สมควรพูดหรอกน่า

“ว่าแต่เหลือเชื่อเลยเนอะพี่ นี่ผมยังอึ้งๆ อยู่เลยนะเนี่ย เวลานายอยู่กับคุณเลขานอกเวลา นายยิ่งดูน่ารักว่ะพี่ พี่ว่าป่ะ”

อย่าวิจารณ์นาย หุบปากได้มึงหุบปากไปเลย

“ถ้ามึงยังขืนพูดอีกนะ มึงได้ลงไปนอนข้างทางแน่”

โห พี่ ผมหยุดแล้วนี่ไง ผมไม่พูดแล้ว มีนเอามือปิดปากและหันไปมองหน้าบุ้ง ทำเหมือนให้รู้ว่าจะไม่กล้าพูดมากอีกแล้ว
และเป็นบุ้งที่ส่ายหน้าให้กับความบ้าบอทะลึ่งทะเล้นของเด็กฝึกงานที่ไม่รู้วัน ๆ มันไปสรรหาวิธีการยั่วโมโหมาจากไหนมากมาย

แต่จะว่าไม่คิดตามสิ่งที่มีนพูดมันก็เป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเห็นอย่างที่มีนเห็น เออ.........จะว่าไป....เวลาที่นายกับคุณเลขาอยู่ด้วยกันนอกเวลางาน............. มันก็ไม่ได้ดูแย่อะไรหรอกนะ แถมยังดูน่ารักอย่างที่ไอ้มีนว่าด้วย เรื่องที่ผู้ชายสองคนจะพูดคุยกันด้วยท่าทางน่ารักกระหนุง กระหนิงแบบนั้นแล้วดูดี มันไม่ใช่จะเห็นได้บ่อยๆ หรอก ส่วนใหญ่ที่เห็นจะดูน่าหมั่นไส้ น่าถีบซะมากกว่า
คิด ๆ แล้วผิดกับกูแล้วก็ไอ้มีนลิบลับ ที่แค่ไปกินข้าวด้วยกัน ยังเหมือนคนจะฆ่ากันตาย หาความหวานอะไรให้กันไม่เจอเลยซักนิด

แล้ว................ยังไง

แล้วกูคิด อะไร

เหลือบสายตาไปมองคนที่นั่งอยู่ที่เบาะข้างๆ และบุ้งก็ถึงกับต้องรีบสะบัดหัวไล่ความรู้สึกนึกคิดแปลก ๆ ออกไปจากหัวซะบ้าง นับวันจะคิดอะไรบ้า ๆ บอ ๆ ตามไอ้มีนไปใหญ่แล้ว พักนี้เป็นอะไรวะ ชอบคิดตามสิ่งที่ไอ้มีนพูดจาเพ้อเจ้อใส่เรื่อยเลย


TBC.

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
ว๊ายยย นายกะคุณเลขามีซัมติงกันจริงๆ ด้วยยยยย

ออฟไลน์ ลิงภูเขา

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-4
นายกะคุณเลขาน่ารักเนอะ  :impress2:

ดูไว้นะพี่บุ้ง .. ดูแล้วทำตามน่ะ เป็นไหม?

 :laugh:

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
นั้นไง น้องมีนออกตัว แล้วนะพี่บุ้ง

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
หยอดทุกวันเดี๋ยวมันก็คิด :hao3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด