♠ Special happiness 13(End) Happy family♠ [up 25/12/14]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ♠ Special happiness 13(End) Happy family♠ [up 25/12/14]  (อ่าน 329227 ครั้ง)

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
เวลาหมอปออยู่กับหมาสนิททั้ง5นี่ดูมุ้งมิ้งมากเลย

และพี่ธันอ่ะ ปล่อยไว้นานระวังหมอปกหลุดมือนะ (แต่ดูแล้วน่าจะไม่หลุด...5555)

ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 551
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
พี่ธันว์ 36 หึงโหด
หมอร้องไห้เลย จิ๊  :ling1:
แต่ก็ไปง้อกอดกันในวัดแล้วนะ  :o8:

ออฟไลน์ konnarak

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2207
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-0
happy valentine day na krub

ออฟไลน์ ไอ้หัวแห้ว

  • ยิ่งมืดเท่าไหร่ ยิ่งเห็นดวงดาวชัดเจน...
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +568/-5
น่ารักโคตรรรร


^__________________^

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
นิยายตามวันเทศกาล 555+ เพิ่งเห็นนะเนี่ย สนุกดีจนอยากจะอ่านต่อไวๆบ่อยๆอ่ะ  :ling1:

นี่ๆ..วันอาทิตย์ก็ถือว่าเป็นวันหยุดเหมือนกันนะคะ ไม่สนใจลงเพิ่มด้วยเหรอคะ อิอิ

ปล.ไม่เห็นจ้าาา ขอให้ได้ของคืนนะจ๊ะ ^^ แต่ไอว่าบัตรเครดิตไม่ควรเสียดายนะคะ ระงับการใช้เลยเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหนี้หัวโตไม่รู้เนื้อรู้ตัวนะคะ ถึงเวลานั้นจะไปอ้างกับธนาคารยังไงเขาก็คงไม่รับฟังหรอกนะคะ

 :กอด1:

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-9
อินแม่งจีบผชหน้าตาดีทุกคนบนโลกใบนี้เลยอะ5555555555555555
พี่ธันเหมือนเฮียบีมเลยแค่แก่กว่า อ่านแล้วคิดถึงบีมเนตฮือๆ
แต่ปอแบบน่าจะพูดอะไรในใจหน่อยให้คนแก่หัวใจชุ่มชื้น555555555

ขอให้หากระเป๋าตังค์เจอนะคะ
เราเคยหายไปเป็นเดือนส่งกลับมาให้แค่บัตรปชช. -_-

ออฟไลน์ NannY

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +125/-1
ดีกันแล้วแบบนี้ น้องปอจะโดนพี่ธันกินในเร็ววันใช่ไหมคะ

ออฟไลน์ mur@s@ki

  • อยากรัก..แต่ใจไม่กล้า
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2049
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-5
คนแก่ขี้หึงมาก แต่ตอนนี้ทางสะดวก จัดไปนะคะอย่าให้เสียโอกาส



ขอให้เจอกระเป๋าตังค์เร็วๆนะคะ  :กอด1:

ออฟไลน์ Littlesir

  • I adore all the things you hate about yourself.
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-0
ชอบๆอ่ะแนวโซตะเนี่ย
พี่ธันน้องปอ น่ารัก
รอๆตอนต่อนะ
(ว่าแต่ 21/3 เลยเหรอ นานจัง!!)

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
เมื่อไหร่เขาจะได้กัน อุคร :hao7: :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ♠ เรื่องสั้น Special happiness 03 Valentine ♠ [up 14/02/14]
« ตอบ #99 เมื่อ: 14-02-2014 16:41:59 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ schneesturm_fubuki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
รู้สึกว่าพี่ธันกะพี่เอิร์ทหมอยาจะมาแนวเดียวกัน สบายๆแต่อย่าให้เฮียกริ้ว ฮรี่ๆๆ

ปล. ขอให้ได้กระเป๋าตังค์คืนเร็วๆนะคะ :mew1:

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
แหม มาอ่านเรืีองนี้ ดันคิดถึงเรื่อง อินกะยู 555
ปอนี่เอง

ออฟไลน์ ๐๐ตะวัน๐๐

  • ๐๐๐ลูกตาล๐๐๐
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
หวาน ๆ น่ารักอ่ะ

ออฟไลน์ Vavaviz

  • oONaMMOo
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-4
พี่ธันหึงน่ารักจุง (?) 5555

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
พี่ธันรีบพา้น้องเข้าเส้นชัยได้แล้ว
ว่างล่ะ โสดสนิท
เด๋วอินหรือพี่ษาจะมาป้วนเปี้ยนให้สติแตกอีก
ชูป้ายไฟเชียร์อยู่นะเออ
อยากอดหมา 5 ตัว 555
 :hao7:
บวกและเป็ดขอบคุณที่มาตามสัญญา
ใกล้วันเดือนหน้าจะแวะมาซ้ำนัดเรา

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2493
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1177/-5

^
^
^
(จิ้มคนข้างบน)


น้องก็หึงพี่ พี่ก็หึงน้อง ในเมื่อใจมันเรียกร้องขนาดนี้แล้วจะช้าอยู่ไย ปิดไฟดับเครื่องชนเลยสิคะ  :hao7:

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1146/-11
    • twitter
นี่แอบกลัวพี่ธันมากนะ ฮว๊ากกก ตอนดุน่ากลัวมากเลย น้องปอร้องไห้ขี้มูกโป่งหมดแย้ว  :hao5:

พี่ธันไม่ชอบอินทรีย์ โอ้ยยย ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้เลยนะพี่ธัน
ตอนนี้น้องอินมันป้อจีบคนใหม่ไปล่ะ 555555
สบายใจได้ น้องปอเป็นของพี่ธันคนเดียว ฮริ้งงงง

ตอนนี้ก็น่ารักอีกแล้ว >__<
รอพี่ธันกินเด็กอยู่นะคะ ก๊ากกกกก

ออฟไลน์ Damon

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-2
แอร๊ย เพิ่งได้เข้ามาอ่าน คิดช้าจริงๆ เรื่องนี้สนุกอีกแล้ว ชอบหมอปอกับธันจัง แอบมีอินทรีย์โผล่มาด้วย!
รอวันพิเศษหน้าค่ะ

ออฟไลน์ evz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
ผ่านมาเดือนกว่านึกว่าระหว่างนั้นสองคนนี้ไปไหนต่อไหนกันซะแล้วววว
แต่ระหว่างนั้นหมอปอดันหลบหน้าซะงั้นอ่ะ 555
ยังดีนะมาคืนดีกันได้วาเลนไทน์ได้พอดี เลยได้ไปเวียนเทียนอย่างโรแมนติกกัน
ต้องขอบคุณพี่ป่านกับพี่ษาผู้สนับสนุนหลักอย่างไม่เป็นทางการ สองเจ๊นี้ไม่ธรรมดา ต้องคิดอะไรอยู่แน่ๆ 5555
รอติดตามตอนหน้านะคะ อยากเห็นคู่นี้ชัดเจนขึ้นอีก  :-[

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-2
น่าสงสารน้องปอจัง พี่ธันหวงน้องมากอะ โกรธทีน่ากลัวจริงด้วย ทำน้องปอร้องไห้เป็นเด็กเล็ก ๆ เลย
แบบนี้คงเข็ดไม่กล้าเข้าใกล้น้องอินต่อหน้าพี่ธันแล้วแหละ  แล้วน้องอินจะรู้ไหมเนี่ยว่าเป็นพระเอกของพี่ยูอยู่ดี ๆ
มาตอนนี้น้องอินกลายเป็นตัวอิจฉาเจ้าเล่ห์ที่จะมาลวนลามแย่งน้องปอของพี่ธันไปซะแล้ว
ดีนะสุดท้ายพี่ธันก็ยอมใจอ่อนหายโกรธน้องปอ แต่ไอ้ที่ยอมรับว่าจะกินเด็กเนี่ย พี่ธันดูอันตรายกว่าน้องอินอีกป่ะเนี่ย
รอติดตาม และ เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนต่อไปค๊า   :pig4: :L2:
ปล. ขอให้ได้เอกสารสำคัญ ๆ ที่หายไปคืนนะคะ 

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ♠ เรื่องสั้น Special happiness 03 Valentine ♠ [up 14/02/14]
« ตอบ #109 เมื่อ: 15-02-2014 19:37:49 »





ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เทศกาลไหนหนอที่จะลงเอยกัน

jinni

  • บุคคลทั่วไป
แอร๊ย น่ารักอ่ะ เขินเลย

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4567
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
แต่งงานกันเห้อ เอ๊ย เป็นแฟนกันเห้อคู่นี้ พี่ธัน 36 แล้วนา น้องหมอไม่ต้องกลัวไรละลูก 555
อานุภาพความหึงพี่ธันรุนแรงเสมอ โกรธกันเป็นเดือนเลยเฮ้ย
ดีกันแล้วก็น่ารัก ใจแกคงอยากล่ามโซ่น้องไว้กับบ้านน่ะ หวงแท้ๆ แต่คนอ่านชอบจัง

ขอบคุณค่า

ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2724
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6
พี่ธันอ่าาา ชอบพี่ธันจุง

น้องปอ .. พี่ขอพี่ธันได้มั๊ย 555555+

 :impress2:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
เข้ามาส่อง  :katai4: :katai4:

ออฟไลน์ Chk~a

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 636
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
พี่ธันแอบกิน แอบตอด แต่ปอยังเล็กนะเนี่ย กำไรเห็นๆอยู่

ออฟไลน์ hikikomori

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +173/-4
คู่นี้น่ารักมาก คนแก่หึงโหดจังเน้ออออ

คือจากที่อ่านสองตอนรวดสงสัยอย่างนึง ตกลงพี่ธันกับปอห่างกันเท่าไหร่กันแน่อ่าคะ
ตอนแรกที่เทียบอายุคือ 13 กับ 26  ก็ห่างกัน 13

แต่ตอนล่าสุด ปอ 20 พี่ธัน 36  เหมือนจะห่างกัน 16 ปีหรอคะ???

คือถ้าเราเบลอเองขอโทษด้วยนะค้า แค่สงสัยจริงๆว่าตกลงเฮียแกแก่กว่ากี่รอบเนี่ย 55

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
ว้าว หมอปอน่ารักนะเนี่ย
ุลุ้นให้โดนกิน 555

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1873/-12
    • FACEBOOK PAGE
04 เครื่องมือ


ผมกำลังถูกเด็กผู้ชายอายุอ่อนกว่าถึง 13 ปีดุ
อ่านไม่ผิดหรอกครับ ผมกำลังถุกปอดุ ดุแบบซีเรียสมาก ๆ แหย่เล่นยังไงก็ไม่ขำเพราะเรื่องของอาหารหมา

“พี่ธันต้องจัดการเรื่องนี้ให้ได้ จะวิธีไหนก็ไม่รู้แหละ แต่คอร์กี้ของพี่น้ำหนักมากเกินไปแล้ว ลองใช้มือวางทาบที่หลัง  แล้วใช้นิ้วโป้งจับดูสิครับ ไม่เจอกระดูกแล้ว ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้กระดูกหลังมันจะมีปัญหา ปอเคยบอกแล้วใช่ไหม หมาพันธุ์นี้ขามันสั้นจะต้องรับน้ำหนักตัวไว้ทั้งหมด พี่ธั….”

“ครับ พี่รู้แล้ว”

“แล้วพี่ธันจะทำยังไงให้มันไม่แย่งอาหารหมาตัวอื่นกิน”
ผมนวดขมับ อาหารของสัตว์เลี้ยงแต่ละตัวก็วางกระจายกันหมดแต่ไอ้คอร์กี้ตัวนี้มันกินเก่งกว่าใครเลยฟาดของตัวเองเรียบแล้วไปแย่งชิสุห์อายุน้อยกว่า ที่จริงมันเป็นหมาเจ้าบ้านครับ ผมซื้อคอร์กี้มาตัวแรกเลยกร่างสุดทั้งที่ตัวกระเปี๊ยกเดียวเท่านั้น


“งั้นผมจะเอาไปเลี้ยง”

ความรู้สึกเหมือนทะเลาะกับเมียแล้วโดนแย่งลูกเลยครับ ปอวางคอตตอนบัตที่เช็ดหูบีเกิ้ลลง ไอ้หมาเวรที่เนียนนอนตักนุ่มๆของนักเรียนหมอหนุ่มกระดิกหางระริก ฟาดขึ้นลงกับพื้นสบายใจเฉิบ

“เฮ้ย ไม่เอาน่า เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

ประเด็นไม่ได้อยู่ที่หวงหมาหรอกครับ แต่ปอเอาคอร์กี้ไปแล้วจะขลุกอยู่กับมันทั้งวันน่ะสิไม่ว่า คราวนี้คนนี่แหละครับจะได้ชื่อว่าเป็นหมาหัวเน่าเข้าให้

“เดี๋ยวมันก็ผลัดขน ร่วงเต็มบ้านเดี๋ยวป่านก็ดุเอาหรอก”

“ผมคุยกับพี่ป่านเอง”

“ป้อนเป็นภูมิแพ้ไม่ใช่เหรอ” ขุดมาหมดครับทั้งตระกูล เหตุผลข้อหลังดูเหมือนจะเบรคความคิดของปอได้มากกว่าเก่า ป้อนแพ้ขนสัตว์ทุกชนิด นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ปอไม่สามารถเลี้ยงสิ่งมีชีวิตใดใดในบ้านได้โดยสิ้นเชิง “ปอก็มาอยู่กับพี่ ช่วยพี่ดูแลหมาไง”
ผมพูดลอย ๆ ใช้มือลูบหัวร็อตไวเลอร์ขนสีดำเงาอย่างใจเย็น แต่เมื่อเงยหน้ามาเห็นรอยยิ้มรู้ทันของนักเรียนหมอก็ได้แต่หลบสายตา

เด็กสมัยนี้มันโตไวเกินจะหลอกแล้วจริง ๆ






“แล้วมึงจะทำให้มันยุ่งยากทำไมวะ”

ไอ้กรณ์เป็นเพื่อนผมที่เจอกันตอนเริ่มงานในไทยแรก ๆ มีแฟนเป็นผู้หญิงแต่ชอบมีเซ็กส์กับผู้ชาย ผมเคยถามว่าทำไมมันไม่เลิกกับแฟนในเมื่อรสนิยมทางเพศมันไม่ได้เหมือนผู้ชายทั่ว ๆ ไปอยู่แล้วแต่คำตอบของมันก็ดูหล่อผิดกับพฤติกรรมเหี้ย ๆ ชอบกล กรณ์มันรักนุ้ย คบกันมาตั้งแต่ม.ต้นจนทุกวันนี้ก็สามสิบกว่าแล้ว มีแผนจะแต่งงานกันปลายปีด้วยช่วงนี้มันเลยห่างหายจากเรื่องอย่างว่ากับผู้ชายด้วยกันไปหน่อย

ผมกับกรณ์นั่งอยู่ร้านเหล้าที่ประจำ สั่งแอลกอฮอล์มาดื่มกันสองคนตามประสาชายโสด ไม่ได้ออกมาด้วยกันแบบนี้นานแล้วแต่มีเรื่องที่อึดอัดอยู่เลยตอบรับคำชวนของมันมาแต่โดยดีแบบไม่ให้หมอปอรู้ รายนั้นมีสอบ สัปดาห์นี้กลับบ้านดึกทุกวันแทบจะไม่มีโอกาสเจอหน้ากันเลย

“ผู้ชายเหมือนกัน เอาเท่าไรก็ไม่ท้อง จับปล้ำแม่งเดี๋ยวก็จบ ชอบแล้วจะร้องหาแต่มึงเป็นพัลวัน”

“มันไม่ใช่แค่เซ็กส์โว้ย มันมากกว่านั้น มึงแม่ง ไม่เข้าใจ”

กรณ์ไหวไหล่ ใช้นิ้วคนเครื่องดื่มผสมใหม่ในแก้ว หรี่ตามองผมอย่างเค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในนั้น “มึงกลัวอะไร?”

“กูไม่อยากให้น้องเกลียด” ผมพ่นลมหายใจยาว ถ้าเป็นคนอื่นมันไม่ยากเลยที่จะทำอะไรแบบที่กรณ์ว่า แต่ถ้าจะให้ฝืนใจปอคงลำบาก ผมแคร์หมอมากกว่าที่กรณ์มันจะคิดถึงเยอะ

“เด็กมันไม่เคยก็เล่นตัวไปอย่างนั้นแหละ.. ลองดูซักยก ถ้ามันโกรธก็ง้อ ยากอะไร มันรู้ว่ามึงเป็นแต่ยอมให้มึงจีบแถมยังมาเล่นที่บ้านบ่อย ๆ นั่นก็ยอมไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

ผมส่ายหน้า พยายามเถียงแต่ยอมรับว่าแอบคิดตาม “ปอไว้ใจกู”

“มึงก็อย่าซื่อให้มากนัก” เอาเข้าจริงผมอยากจะเถียงมากครับ อย่างผมเนี่ยไม่เรียกว่าซื่อแล้ว แต่ผิดที่ตั้งแต่ประกาศตัวว่าจะจีบปอน้องมันระวังตัวกว่าเดิมเยอะต่างหาก เมื่อก่อนยังเนียนกอดเนียนหอมได้ เดี๋ยวนี้แค่จับมือยังลำบากเลย

“จะช้าจะเร็วก็ต้องทำ มึงน่ะหื่นขึ้นสมองขนาดนี้”

“พ่อมึงสิ”

“โถ่ ไอ้ธัน” ผมได้ยินเสียงดนตรีเลื่อนลอย เป็นเพลงที่เล่นแบบสบาย ๆ คลายเครียดสำหรับเย็นวันศุกร์ แต่ประโยคถัดมากลับทำให้ฉุนอย่างไม่ทราบสาเหตุ “น้องมันก็น่ากินขนาดนั้น จะเก็บไว้ขึ้นหิ้งเหรอวะ”




ผมโกรธ ผมไม่พอใจ ไม่ชอบให้ใครพูดถึงปออย่างนั้นแต่ก็ยังเก็บเอามาคิด นึกถึงผิวขาว ๆ กับขาเรียวยาวแล้วก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงแต่เรื่องลามก ผมอายุมากแล้ว ที่จริงเพื่อนวัยเดียวกันก็แต่งงานมีลูกไปหลายคนแต่ตัวเองกลับนั่งแกร่ว มองน้องชายข้างบ้านแล้วกลับมาช่วยตัวเองบรรเทาความรู้สึกทางเพศที่ขับเคลื่อนไปอย่างรุนแรงขึ้นทุกที

โชคดีที่หลังจากวันนั้นผมไม่ได้เจอปอ สิ่งที่วกวนอยู่ในหัวเลยไม่ถูกแสดงออกมาให้อีกฝ่ายไม่ชอบใจ มันไม่ใช่เพิ่งเกิดขึ้น เป็นสิบปีแล้วที่ผมมองปอห่าง ๆ แบบนี้แต่กลับรุนแรงจนไม่อยากควบคุมเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
สิ่งหนึ่งอาจเป็นเพราะความรู้สึกของตัวเองไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

อีกส่วนก็ใช่... ปอไม่ได้รังเกียจมัน


เสียงของหมาทั้งห้าตัวเห่าระงมจากหน้าบ้าน ร็อตไวเลอร์เป็นตัวที่เห่าดังสุดสลับกับครางงี้ดอ้อนแขก ผมยืนล้างรถอยู่อีกฝั่งของประตูบ้านแต่ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใครมา เสียงเปิดลูกกรงเหล็กกระทบกันไม่แรงนักก่อนนักเรียนหมอจะขู่คนไข้เสียงขรมไม่ให้กระโดดใส่

หมอปอสวมเสื้อนิสิตตัวบางกับกางเกงขาสั้น หลังสอบเสร็จคงกลับไปเก็บของแล้วถือโอกาสเปลี่ยนกางเกงก่อนมา มือทั้งสองข้างอุ้มชิสุห์ไว้ในมือโดยหมาอีกสี่ตัวที่เหลือยังวิ่งพันแข้งพันขาไม่ห่างไปไหน


“ช่วงนี้ไม่ได้พาหมาออกไปวิ่งเหรอครับ?”

ผมเหลือบตามองปอแล้วพยักหน้า ช่วงหลัง ๆ ผมตื่นสายตลอด เพราะค่ำ ๆ จะไปดื่มเหล้ากับกรณ์และมี่ วันไหนมี่มาด้วยกรณ์จะไม่พูดถึงปอ อันที่จริงเราต่างก็รู้ว่ามี่คิดกับผมยังไง เพียงแต่ไม่มีใครพูดออกมามากกว่ากรณ์เลยเลี่ยงจะกล่าวถึงรสนิยมของผมไปด้วยเพื่อนสนิทผู้หญิงอีกคนจะได้ไม่ลำบากใจ “อย่าขี้เกียจสิครับ พี่ธันก็รู้ว่าเราต้องคุมน้ำหนักคอร์กี้ ขืนปล่อยไว้แบบนี้เดี๋ยวก็ป่วยกันพอดี”

“อืม รู้แล้ว พรุ่งนี้เช้าจะพาออกไปแล้วกัน”

“แล้วได้คุมอาหารหรือเปล่าครับ”

ผมเดินไปพับที่ปัดน้ำฝนเก็บหลังจากเช็ดน้ำจนเอี่ยมอ่อง ออดี้สีเหลืองสดทอประกายสดใสเหมือนถอยออกจากโชว์รูมใหม่ ๆ ไม่ได้ตอบคำถาม ที่จริงแล้วช่วงนี้จะแยกคอร์กี้ออกมาเวลาให้อาหารจะได้ไม่แย่งกันกับหมาตัวอื่น ปอพูดถูกน้ำหนักมันมากเกินไปและเป็นอันตรายสำหรับสุนัขพันธ์นี้เพราะช่วงขาสั้นแต่ต้องรับน้ำหนักตัวมาก


“เดี๋ยวปิดเทอมผมมาช่วยเลี้ยงที่บ้านก็ได้ครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก หมอแวะมาเล่นกับมันบ่อย ๆ ก็พอมันจะได้ออกกำลังกาย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมมาได้”

นักศึกษาสัตวแพทย์ตอบก่อนวางสัตว์หน้าขนลงบนพื้น จะให้พูดยังไงดี ผมไม่ได้เกรงใจ ที่กลัวคือความรู้สึกตัวเองต่างหาก
หลังจากบอกไปแล้วแทนที่มันจะโล่ง กลับรุนแรงขึ้นทุกวัน ทุกวันจนน่าเป็นห่วง
ไม่ได้ห่วงตัวเองหรอก ห่วงปอนั่นแหละ...


“แล้วนี่ทานข้าวหรือยังครับ?”

“ยังอะ จะออกไปกินข้างนอกหรือเปล่าขี้เกียจทำ”

“สั่งพิซซ่ามากินกันไหมครับ”

คำถามนั้นทำให้ผมเลิกคิ้วมอง ถอดเสื้อที่เปียกน้ำจนชุ่มพาดบ่าแล้วม้วนสายยางเก็บ ปอไม่ชอบกินอาหารขยะ ไม่ได้รักสุขภาพอะไรแต่มันเลี่ยน ชีสเชิสอะไรแบบนี้บายได้เลย “ออกไปกินข้างนอกแหละ เดี๋ยวอาบน้ำแป๊บ”






ออดี้สีเหลืองสดเพิ่งเช็ดล้างเอี่ยมอ่องจอดในที่จอดวีไอพีของทางห้างร้านไม่ไกลจากหมู่บ้านนัก ผมสวมเสื้อยืดกางเกงขาสามส่วนแบบสบาย ๆ กับแตะหนีบ ส่วนหมอปอเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาในทีแรกมาเป็นเสื้อที่ผมซื้อให้แต่ไม่ยอมเอากลับบ้าน ทุ่มกว่า ๆ ร้านรวงเต็มไปด้วยผู้คนแน่นขนัด บางร้านยืนออต่อคิวกันยาวเหยียดจนเห็นแล้วเซ็งแทน

“กินอะไรดี?”

ผมถาม คนมาด้วยกวาดตามองไปทั่วแล้วถอนหายใจ วันศุกร์สิ้นเดือนก็อย่างนี้ตลอด แต่ยังไม่ทันที่ปอจะตอบอะไร กลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นไม่ไกลกันนักก็โบกไม้โบกมือมาทางผมก่อน


“นั่นพี่มี่นี่”

ผมพยักหน้า มากับกลุ่มพี่ที่ทำงานเก่าผม คงเลี้ยงโบนัสออกกันเลยยกโขยงมากันทั้งแผนก แต่ไอ้กรณ์ไม่มาด้วยคงหนีไปกับนุ้ยแฟนมันตามเคย


“เฮ้ย ไอ้ธัน ไม่เจอกันตั้งนาน เป็นไงมาไงวะ”

“หวัดดีครับพี่” ผมพุ่มมือไหว้อดีตลูกพี่ในทีมปอเลยยกมือไหว้ด้วย จากนั้นก็ถูกอีกฝ่ายลากไปคุยในกลุ่มที่ยืนรอคิวกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ “เลี้ยงโบนัสออกกันเหรอครับ”

“เออ แล้วนี่ได้ร้านกันหรือยังนั่งด้วยกันสิ จะถึงคิวแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับ ผมมากับน้อง”

ผมบอกปัด เพื่อนร่วมทีมเลยพากันหันมามองคนถูกอ้างถึง ปอยิ้มแหย ๆ ก่อนเพื่อนผู้หญิงบางคนจะรีบวิ่งมาเกาะ “ว้าย นักศึกษา ธันน น้องแกหล่อมากกกก”

“เก็บอาการหน่อยก้อย” มี่ช่วยพูดกลั้วหัวเราะ เลยโดนก้อยมองค้อน “ใช่สิ แกมันได้ธันไปทั้งคนแล้วนี่”

ประโยคหลังทำให้ทุกคนเริ่มฮือฮา ผมเหลือบไปมองปอที่กำลังจ้องผมเขม็งแล้วหันไปยิ้มแหยให้คนพูด “ก้อยก็ พูดอะไร น้องพี่ธันเขาก็อยู่”

“ไม่ต้องทำเขินกลบเกลื่อนเลย เขารู้กันทั้งบริษัทแหละว่าแกชอบนัดเจอกับธันช้างนอก”

“ฉันไปกับกรณ์ต่างหาก”

“กรณ์ไม่อยู่ก็เอามาอ้างได้สิ” มี่ทำหน้าหงิกใส่เพื่อนแล้วหันไปเถียงกับคนอื่น “ก้อยก็พูดไปเรื่อยแหละค่ะ มี่กับธันไม่มีอะไรหรอก”

“อ๋อเหรอ แล้วเมื่อคืนออดี้ใครมาจอดหน้าคอนโดเป็นชั่วโมง ๆ นะ”


ครั้งนี้กลายเป็นผมที่นิ่งเงียบไป เมื่อคืนก็เหมือนวันก่อน ๆ คือผมไปดื่มกับกรณ์และมี่ ขากลับหลังจากขับรถไปส่งกรณ์แล้วผมก็มาส่งมี่ต่อ ตอนนั้นเมามาก เมาจนไม่แน่ใจว่าประคองรถมาจนถึงหน้าคอนโดฝ่ายหญิงได้ยังไง


“อย่าให้ฉันเผานะแก ลิปสติกนี่เปื้อนรอบปากไปหมด”

“ก้อย! พอแล้ว” ผมเหลือบตาไปมองปอโดยอัตโนมัติ ดวงตาคู่รีเล็กยังคงจ้องผมเขม็ง ดูก็รู้ว่าปอโกรธ โกรธมากกว่าครั้งไหน ๆ เลยด้วยซ้ำ

“เบื่อพวกปากแข็ง”

ผมหันไปยิ้มรับคำค่อนแคะของก้อยก่อนแสร้งทำเป็นโทรศัพท์มีสายเข้า ปลีกตัวออกมาได้สักพักก็กลับเข้าไปหากลุ่มเดิมใหม่โดยบอกว่าพ่อหมอปอโทรตามให้กลับบ้านด่วน
ปอไม่พูด พยักหน้าเดินออกจากแขนที่ก้อยเกาะแกะในทีแรกแต่โดยดี พาเดินกลับมาที่รถได้สักพักก็ยังเงียบอยู่ แต่ผมก็ตั้งใจจะไม่วิทยุหรือเพลงเพื่อกลบเสียงความไม่พอใจของอีกฝ่ายเพราะอยากคุยให้รู้เรื่อง


“ปอ...”

“พ่อไม่ได้โทรตามใช่ไหมครับ”

ผมพยักหน้ารับ อ้าปากจะพูดต่อแต่ปอก็ชิงเอ่ยเสียก่อน “พี่ธันไปส่งผมที่คอนโดอินได้ไหมครับ”

“มันมืดแล้ว จะไปทำไม”

“ผมจะไปค้างกับมัน”

ผมกำพวงมาลัยแน่น ไม่เข้าใจว่าปอก็รู้ว่าผมไม่ชอบไอ้หอกนั่นยังจะไปอยู่ด้วยบ่อย ๆ คุยกันหลายรอบแล้ว ผมเข้าใจว่าเป็นเพื่อนแต่ปอก็เป็นเสียแบบนี้จะไปทันอะไรมัน “ไม่ให้ไป”

“ถ้างั้นผมลงที่นี่ก็ได้”

“ปอ!”

“พี่ธันอย่าตะคอกใส่ผมนะ! ครั้งนี้พี่ธันผิด จะดุยังไงผมก็ไม่ขอโทษหรอก”

“อย่าประชด”

“พี่ธันก็คิดถึงผมบ้างสิ! แค่ผมไปค้างกับอิน ไม่มีอะไรทั้งนั้น ผมกับมันเป็นเพื่อนกันพี่ยังไม่พอใจ แต่นี่พี่จูบพี่มี่นะ! พี่จูบเขาได้ยังไงถ้าพี่บอกว่าพี่ชอบผม!”

ตาปอแดงแต่ไม่ถึงกับร้องไห้ กลายเป็นผมเองที่เบือนหน้าหนี “เมื่อคืน....พี่เมา”

“ถ้าผมเมา ผมก็มีสิทธิ์ทำแบบพี่ธันได้ใช่ไหมครับ”

“ปอ อย่าพูดแบบนี้ พี่ขอโทษ... พี่จะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก”

“หรือเพราะพี่มี่ให้ในสิ่งที่ผมยังให้พี่ไม่ได้” ปอถามเหมือนรวน ผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดไปถึงไหนแต่ตอนนี้กลับไม่สบายใจเลย “ปอ คิดอะไรอยู่”

“ผมก็ผู้ชาย พี่ธัน ผมรู้ว่าความต้องการของผู้ชายมันรุนแรงขนาดไหน ผมไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาอย่างที่พีคิดหรอก ผมอายุ 20 แล้วนะ”

“พี่ไม่ได้นอนกับมี่” ผมตอบตรงประเด็นแม้อีกฝ่ายจะถามอ้อมไปอ้อมมา ยอมรับว่าเมื่อคืนมันเกือบจะเกิดขึ้น หนึ่งคือเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ทำให้ผมขาดความยับยั้งชั่งใจ และอีกหนึ่งคือผมต้องการเรื่องพรรค์นั้นจริง ๆ

แต่แค่จูบกัน กลิ่นน้ำหอมกับรสสัมผัสที่ไม่เหมือนยามแตะต้องตัวปอก็ทำให้ผมพ่ายแพ้ ยอมรับกับตัวเองว่าต่อให้ทำกับมี่หรือใครก็ตามมันไม่สามารถเติมเต็มความปรารถนาในส่วนลึกของผมได้ ผมต้องการปอ ซึ่งนั่นหมายถึงแค่ปอเท่านั้น


“พี่ธันรู้ไหม ตอนนี้ผมแทบจะยังไม่อยากนั่งรถคันนี้เลยด้วยซ้ำ เบาะที่พี่มี่นั่ง ที่ที่พี่สองคนจูบกัน”

ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าปอเองก็ขี้หึง ถ้าเทียบกับผมยังถือว่าเบามากด้วยซ้ำ สุดท้ายจากที่กลั้นมานาน น้ำตาหยดใสก็กลิ้งหลุนลงมาจากตาเล็ก ๆ คู่นั้น
แต่คนที่เจ็บกว่าปอ คือตัวผมเอง

“ปอ... อย่าร้อง”

“พาผมไปส่งที่คอนโดอินเถอะครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าพี่ธัน”





เป็นครั้งแรกที่ผมส่งปอใส่มืออินทรี ผมผิด งานนี้ผิดเต็ม ๆ นึกอยากเอาไม้หน้าสามฟาดหัวตัวเองรัว ๆ ที่ไม่ยอมกินพิซซ่าอยู่บ้านกับปอในวันนั้น ถ้าย้อนเวลาไปอีกก็จะฟาดหน้าให้เยินที่กินเหล้าจนเมาและปล่อยให้เกิดอะไรในเรื่องที่ไม่สมควรขึ้นมา อินทรีมีสีหน้าฉงนเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนมาส่งเพื่อนรักมันใต้หอก่อนยักคิ้วกวนให้ มันเป็นเด็กกวนประสาทที่ผมเกลียดที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ เพราะหลังจากปอเดินไปหามันไอ้อินก็ใช้ความสูงยกมือขึ้นโอบบ่ากว้างอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเดินขึ้นตึกไป

ผมยืนพิงออดี้คันเดิมไว้ ส่งข้อความไปหาปอว่าถ้าเปลี่ยนใจก็ลงมาจะอยู่รอจนกว่าปอจะกลับ เหมือนพระเอกหนังจีนไงครับที่จะคุกเข่าจนกว่าอาจารย์จะรับเป็นลูกศิษย์ แต่ไม่ไหวแล้วว่ะ ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง แม่งโคตรหิว เหงาด้วย กลับไปหาอะไรกินแล้วเอาหมามาเล่นด้วยดีกว่า ปอแม่งใจร้ายมาก ปล่อยผมรออยู่ข้างล่างเป็นชั่วโมงก็ไม่มีทีท่าว่าจะใจอ่อนเสียที

ผมขับออดี้คันเดิมกลับบ้าน รื้อตู้เย็นไม่มีอะไรเหลือเลย ช่วงหลัง ๆ กลางคืนเมากลางวันนอนตลอดเสบียงเลยหมดเกลี้ยง เหลือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกระป๋องอยู่เลยต้มน้ำร้อนใส่ หยิบทาโร่มาด้วย ไม่ลืมที่จะเอาของดีคือไอ้คอร์กี้ขึ้นรถมา หมาสี่ตัวมองหน้าหงอย ๆ ที่จริงอยากเอาไปหมดนั่นแหละครับ แต่นึกถึงความวุ่นวายแล้วเดี๋ยวจะไม่น่าสงสาร เอาไอ้อ้วนนี่ไปตัวเดียวก็จบ คอร์กี้ก็กวนตีนครับ ขึ้นรถได้ก็โดดเกาะกระจกเยาะเย้ยตัวที่เหลือประมาณว่ากูได้ไปเที่ยวแล้วโว้ยสบายใจ
หารู้ไม่ มึงน่ะเป็นเครื่องมือมาตั้งแต่ต้นแล้วไอ้ลูกหมา


ลานจอดรถหน้าคอนโดสูงใหญ่ที่เดิมยังว่างอยู่ ถ้ามองลงมาจากชั้นที่ปออยู่จะมองเห็นชัด ผมเห็นไฟในห้องเปิดทิ้งไว้โดยมีเงาราง ๆ ของคนยืนอยู่ตรงระเบียง จากสัดส่วนดูก็รู้ว่าเป็นอินทรี ตัวสูงใหญ่เป็นยักษ์ปักหลั่นอย่างนั้นไม่มีทางเลยที่จะเป็นหมอปอตัวเล็ก ๆ ของผมแต่จากนั้นไม่นานคนที่กำลังคิดถึงก็มายืนใกล้ ๆ

ผมลงจากรถหลังจากผูกเชือกให้คอร์กี้เรียบร้อย ปล่อยให้มันวิ่งเล่นรอบตัวรถในระยะความยาวเชือกส่วนตัวเองก็นั่งบนกระโปรงรถกินมาม่าอืดไป พอหมาได้กลิ่นหมูสับก็เลิกซนมานั่งหลังแอ่นตรงหน้า ยกมือขึ้นหวัดดีขออาหารครั้งแล้วครั้งเล่าจนต้องยอมแบ่ง
ผมเลื้อยลงมานั่งยอง ๆ ที่พื้นข้าง ๆ หมา สัตว์หน้าขนไม่ได้ตะกุยตะกายเพราะเป็นหมาผู้ดี กินมาม่าจากส้อมพลาสติกร่วมกับผมเรียบร้อยเงียบเชียบ กินไปกินมาจะไม่ทันหมา ไอ้ห่า มึงอ้วนเพราะแดกเอา ๆ อย่างนี้แหละไอ้สั้นเอ๊ย


“ผมบอกให้คุมอาหารหมาไม่ใช่เหรอ”

เสียงที่ทักจากทางด้านหลังทำให้ผมยืดตัวตรง คอร์กี้ตวัดลิ้นเลียจมูกสีดำเมี่ยมของมันแล้วเห่าทักแม่ สีหน้าหมอหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดแต่ผมกลับดีใจ “ก็มันหิว”

“พี่ธันอย่ามาอ้างเลย กลับไปแล้วจะมาอีกทำไม”

“เผื่อเราเปลี่ยนใจไม่ค้างแล้ว พี่ไม่อยู่รอแล้วหมอจะกลับยังไง” ปอเม้มปากเข้าหากัน เหลือบตาเล็ก ๆ มองผมอย่างแพ้ทางสุดท้ายก็ถอนหายใจหน่าย เดินอุ้มหมาไปเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วสอดตัวเป็นตุ๊กตาหน้ารถเรียบร้อย

“ผมยังไม่หายโกรธหรอกนะ ทีหลังอย่าเอาหมามาง้ออย่างนี้อีก”

“แล้วพี่ต้องง้อยังไงถึงจะหาย”

ปอไม่ตอบ เอาแต่นิ่งเงียบ ผมเลยถือวิสาสะไปคว้ามือเล็กไว้ จรดริมฝีปากกับปลายนิ้วเบา ๆ “พี่ยอมปอหมดเลย หายโกรธพี่เถอะ”

“อินบอกว่าที่พี่ทำน่ะ มันคงเริ่มจากเซ็กส์จริง ๆ นั่นแหละ ถ้าจะแก้ปัญหาที่ต้นเหตุให้ผมกับพี่ลองทำซะ”

โอ้... ผมเริ่มชอบเพื่อนสนิทของปอเข้าแล้วสิ ยังไม่ทันได้ขยับเข้าใกล้ ปอก็ยิ้มมุมปากให้ผมรู้สึกขนลุกขนพองชอบกล “มันให้ผมขอพี่เป็นเมีย”

เด็กนรก! ผมว่าแล้วเชียวไอ้ห่าอินมันต้องเวรตะไล เสี้ยมอะไรน้องกูมาวะ


“ขอเป็นเมียพี่หรือเปล่า”

“เปล่า... ขอพี่เป็นเมีย” ปอย้ำ ผมเลยหัวเราะแห้งแก้เก้อก่อนเฉไฉเปลี่ยนเรื่องไป รักปอ ชอบปอครับ แต่ไม่ได้อยากเป็นเมียปอ ไม่อยากเป็นเมียหมอ นึกออกไหมว่าที่ผมรอมันไม่ใช่แบบนี้ จะว่าไปเปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ ผมทนเอาก็ได้ไม่เป็นไร รอวันที่ปอพร้อมก็แล้วกัน

“หายโกรธพี่แล้วนะ เป็นแบบนี้พี่ไม่สบายใจเลย”

ผมพูดเองเออเองทั้งหมด เอาจริง ๆ ไม่เคยถูกปอโกรธขนาดนี้ ถึงเมื่อก่อนจะชอบแหย่ให้อีกฝ่ายร้องไห้ขนาดไหนความฟินมันอยู่ที่พอปอร้องก็จะกอดผมแน่นให้ผมโอ๋ รอบนี้มันไม่เหมือนตอนที่อีกฝ่ายเด็ก ๆ นี่ครับที่พอทะเลาะกันแล้วปอจะยังตามติดผมเป็นลูกแหง่
ปอโตขึ้นแล้วจริงๆ
ผมไม่อยากยอมรับเลยสิพับผ่า


“คืนนี้นอนด้วย”
ปอเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนเลื่อนไปเปิดวิทยุ รถผมเป็นรถแรงมาก ถ้าออกัสท์ ฮอร์ครู้ว่ารถยนต์ที่เขาเป็นต้นคิดขึ้นมาถูกขับด้วยความเร็ว40 กิโลเมตรต่อชั่วโมงบนถนนโล่งคงปวดใจน่าดู แต่ตอนนี้ผมไม่สนหรอกครับ อยากนั่งจับมือปออย่างนี้ไปนาน ๆ ผมพยักหน้ารับรู้ กระทั่งรถเคลื่อนมาจอดหน้าบ้านปอก็ลงไปเลื่อนบานประตู ไอ้สี่ตัวที่รออยู่ตั้งแต่แรกโดดกันเหยง ฟัดหมอให้ลงไปเล่นด้วยจนหนำใจแล้วถึงวิ่งมาหาผมที่ลงรถทีหลัง


“เข้าไปอาบน้ำอาบท่าไป เลอะเทอะหมดแล้ว”

ผมบอกพลางยื่นมือให้คนที่นั่งทรุดอยู่บนพื้นจับเป็นหลักยึด ปอยันตัวขึ้นก่อนถอดเสื้อตัวเก่งที่มอมด้วยน้ำลายและรอยเท้าหมาออก ผมยืนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังขาวสว่างกับเอวที่คอดเข้าหากันสะกดสายตาผมให้ไล่หลังตามไปอย่างนั้น


“เข้ามาสิพี่ธัน รออะไร”

เชื่อไหมครับผมไม่ได้คิดถึงเรื่องเข้าบ้านเลย จู่ๆหัวแม่งก็ผุดภาพปอนอนเปลือยอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยเสียงเย้าว่า “เข้ามาสิฮะพีธัน รออะไร ปอไม่ไหวแล้ว...” ยังไงอย่างงั้น
 
ปอแม่งไม่เด็กแล้วจริง ๆ ด้วย
นี่กะจะยั่วให้ผลอกแตกตายไปเลยหรือไงวะ!





เมื่อวานวันกวีนิพนธ์สากลครับ แต่ลืม 55555555555555 เอาเป็นว่าสุขสันต์วันน้ำโลกแล้วกัน 22 มีนาคม ร่วมกันใช้น้ำอย่างประหยัดฮะ (จริง ๆ นี่ตั้งใจจะเขียนวันเสียน้ำนะ แต่มันวันอนุรักษ์น้ำไง พี่ธันสุดหื่นก็ทนไปอีกหน่อยแล้วกัน)
ช่วงนี้เรื่องเครียดดีขึ้นหน่อยแล้วฮะ หลังจากร้องห่มร้องไห้มาเกือบสัปดาห์ ดูเป็นผู้หญิงบอบบางน่าทะนุถนอมขึ้นมาเลย
งวดหน้าน่าจะเป็นช่วงสงกรานต์ค่ะ พาร์ทหมอปอบรรยาย ใส ๆไป ยังไม่คิดพล็อตอะไรในหัวทั้งนั้น
ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านค่ะ รักนะ :katai5:
-แว้บมาแก้อายุ ห่างกัน13ปีเด้อครับ นี่มึนไง นึกว่า16 5555-
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-03-2014 10:45:19 โดย -west- »

ออฟไลน์ Nemasis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
ฮึ่ยยยยยยยยยยยย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด