◑﹏◐ ดินต่างฟ้า ♂ รักของเด็กปั๊มกับคุณชาย [ตอน39-40 P.19] - 14/07/60
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ◑﹏◐ ดินต่างฟ้า ♂ รักของเด็กปั๊มกับคุณชาย [ตอน39-40 P.19] - 14/07/60  (อ่าน 147694 ครั้ง)

ออฟไลน์ mentholss

  • "เหตุผล" หรือ "ข้ออ้าง"
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
“ข้าวจะต้องเป็นของฉันแค่คนเดียวเท่านั้น"
เห็นแก่ตัวมากไปป่าวจ้ะ คุณชายน้อย
ทีตัวเองยังไม่แสดงอะไรให้ชัดเจนแจ่มแจ้งแดงแจ๋เลยนะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
ทำไมรู้สึกว่าทะเลกำลังจะหวาน 5555

ออฟไลน์ pharm

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
คิดอะไรอ่ะข้าว อยากเข้าอะดิ  :o8:

 :mew1:

ออฟไลน์ sanri

  • เวลาไม่ใช่ตัวพิสูจน์ทุกสิ่งเสมอไป
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-9
คุณชาย แอบรักแแอบชอบข้าวก็บอกไปตรงๆจิ  :teach:
แหมๆ มีการมาแกล้งทำอย่างอื่นกลบเกลื่อนอีกนะ  :m26:
เข้ามาอ่านครั้งแรกเจ้าคร๊า ถึงตอนแรกเราอ่านแล้วจะรู้สึกแปลๆหน่อย  :confuse:
เพราะย้อนความ แต่ก็โดยรวมแย้ว สนุกดีเจ้าคร๊า  o13

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
พาไปม่านรูดเลยไป



สงสัยข้าวจะอยากอิอิ




สั้นไปรออ่านตอนต่อไปค้าบ

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +330/-6
เข้าโรงแรมแล้วรูดม่าน ก็ได้ ..

ออฟไลน์ tomnub

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-4

ออฟไลน์ Mr.กุ๊กกู๋

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-0
    • แฟนเพจ
::: ดินต่างฟ้า :: กับ :: คำสั่งของหม่อมย่า :::





         ไม่นานมากนัก... คุณชายก็ขับรถเลี้ยวเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งมีความสูง 5 ชั้น ทว่าแม้จะสูงไม่มากนักแต่กลับมีขนาดกว้างขวางพอสมควร การตกแต่งก็อยู่ในสไตล์ที่ร่วมสมัย มีการใช้ศิลปะไทยมาผสมผสานกับตัวโรงแรมเพื่อบ่งบอกถึงความเป็นไทย ซึ่งหากพิจารณาจากลักษณะแล้วโรงแรมแห่งนี้น่าจะเน้นลูกค้าต่างชาติมากกว่า

   หลังจากที่หาที่จอดรถได้ คุณชายก็เดินนำไปยังล็อบบี้ภายในตัวโรงแรมทันที... สายลมเย็น ๆ ที่พัดมาจากริมทะเลขณะเดินอยู่นั้นเป็นสายลมที่ทำให้ผมรู้สึกถึงความสดชื่นที่สุด

   หลังจากที่เข้าไปในตัวล็อบบี้ พนักงานต้อนรับก็ทักทายยกมือสวัสดีคุณชายกันทุกคนราวกับคุณชายเป็นคนใหญ่คนโตของที่นี่

   “คุณชายครับคุณชาย" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคุณชายเดินเลยผ่านเคาน์เตอร์ซึ่งมีพนักงานนั่งอยู่ไป

   “อะไร"

   “คุณชายไม่จองห้องพักเหรอครับ" ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติเวลาดูในละครมักจะเห็นผู้ที่จะมาพักในโรงแรมจะต้องติดต่อกับเจ้าหน้าที่ที่หน้าเคาน์เตอร์ก่อนเสมอ

   “ไม่อ่ะตามมาเงียบ ๆ เหอะน่า" คุณชายตอบออกมา แถมยังทำเสียงเหมือนรำคาญจนน่าหมั่นไส้อีกด้วย

   “ครับ"

   คุณชายเดินนำผมไปจนกระทั่งถึงหน้าลิฟต์ รอสักพักหลังจากกดปุ่มลูกศรชี้ขึ้นลิฟต์ก็เปิดออก หลังจากที่เข้าไปในลิฟต์คุณชายก็กดหมายเลข 5

   “คุณชายเคยมาที่นี่เหรอครับ" ผมเอ่ยถามอย่างสงสัยขณะที่อยู่ในลิฟต์

   “เคย... แต่ไม่บ่อยหรอก" คุณชายตอบออกมาก่อนจะถามกลับ "ข้าวง่วงยัง"

   “เพิ่งสองทุ่มเองนะคุณชาย ตายังสว่างอยู่เลย เล่นน้ำทะเลทั้งคืนยังได้" ผมตอบ

   “เหรอ... งั้นไปเล่นน้ำทะเลกัน"

   สิ้นเสียงคุณชาย ลิฟต์ก็เปิดออกทันที ก่อนที่ผมจะได้ถามอะไรออกไป คุณชายก็จับข้อมือของผมแล้วเดินออกจากลิฟต์ทันที...

   ในตอนนี้ คุณชายอาจไม่รู้สึกอะไร แต่ทำไมหัวใจของผมถึงเต้นแรงอีกแล้วนะ ...ก็แค่จับข้อมือให้เดินตามเฉย ๆ

   “นี่... ห้องส่วนตัวของฉัน" คุณชายเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูทางเดินในจุดที่ลึกที่สุด ซึ่งเป็นห้องที่อยู่มุมสุดของชั้น 5

   “ห้องส่วนตัว?” ผมทวนคำในขณะที่คุณชายกำลังไขกุญแจ

   “ใช่" คุณชายหันมายิ้มให้อย่างมีเลศนัยก่อนจะผลักประตูเข้าไปแล้วเสียบอะไรบางอย่างซึ่งมีลักษณะเป็นแผ่นการ์ดแข็ง ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดพอ ๆ กับบัตรประชาชน คุณชายเสียบมันเข้าไปที่ช่องเสียบข้างประตู จากนั้นไฟในห้องก็สว่างขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

   ภายในห้องปรากฏเฟอร์นิเจอร์หรูหรา มีทีวีจอแบนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงหน้าเตียงนอนแบบคู่ ส่วนข้างผนังที่ติดกับช่องเสียบคีย์การ์ดจะเป็นตู้เสื้อผ้า ถัดออกไปจากเตียงนอนจะมีมุมโต๊ะทำงานซึ่งแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน

   “คุณชายมีห้องส่วนตัวในโรงแรมได้ไงครับ นี่ไม่ใช่คอนโดนะ" ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย

   “ก็นี่มันโรงแรมของพ่อฉัน... พอเรียนจบพ่อก็จะยกกิจการที่นี่ให้ฉันดูแล ฉันก็เลยขอห้องส่วนตัวห้องหนึ่งไงล่ะ" คำตอบของคุณชายทำให้ผมเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง เพราะผมไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าหม่อมราชวงศ์กริชกรหรือพ่อของคุณชายเป๊กนั้นจะทำธุริจโรงแรมด้วย "จะทำหน้าแบบนั้นทำไมวะ กลัวว่าฉันเรียนจบแล้วเราจะต้องอยู่ไกลกันเหรอไง คิดมากน่า"

   “ไม่ใช่ครับ" ผมปฏิเสธ ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลยสักนิด ผมแค่แปลกใจก็เท่านั้น

   “เออ ๆ ช่างมันเถอะ... ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป ห้องน้ำอยู่ทางนั้น จากนั้นเราค่อยไปหาอะไรกินกัน"





   ริมทะเลยามค่ำคืนสวยงามน่าเดินกว่าที่ผมเคยจินตนาการเอาไว้ เพราะแสงไฟจากเสาต้นใหญ่ที่ถูกประดับประดาไว้ตลอดทางเดินกอปรกับบรรยากาศเย็น ๆ จากลมทะเลที่พัดขึ้นมานั้นมันสามารถทำให้คนที่มีเรื่องกลัดกลุ้มกลับมามีจิตใจที่สงบได้เชียวล่ะ

   “ชอบไหมข้าว" คุณชายเอ่ยขึ้นขณะที่เราสองคนเดินมาได้สักระยะ

   “ครับ อากาศดีมาก ๆ" ผมตอบออกไป จากนั้นคุณชายก็เดินมากอดคอผม

   “เนอะ... ฉันเองก็ไม่ค่อยได้มาที่นี่สักเท่าไหร่ แต่พอได้มาที่นี่ทีไรมันก็ทำให้ฉันลืมเรื่องเครียด ๆ ได้ทุกที" คุณชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ผมสังเกตเห็นแววตาของคุณชายฉายชัดถึงความกังวลจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าคุณชายเป็นอะไร

   “เรื่องเครียด ๆ คุณชายเครียดอะไรครับ" แล้วผมก็ถือวิสาสะเอ่ยถาม

   “เฮ้อ...” คุณชายถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะออกแรงดันแขนที่ล็อกคอผมเอาไว้ให้ไปนั่งอยู่บนผืนทรายริมทะเล

   ในยามนี้เราสองคนกำลังนั่งอยู่เคียงข้างกันโดยหันหน้าออกไปมองทะเลในยามค่ำคืน ผมรู้สึกถึงความสุขแบบประหลาด ๆ บางอย่างที่เกิดขึ้นในจิตใจ อาจเป็นเพราะผมไม่เคยมาทะเลสักครั้ง และเมื่อมีโอกาสได้มาเที่ยวทะเลมันเลยทำให้ผมมีความสุข และมันยิ่งสุขเข้าไปอีกเมื่อคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่ใครอื่นไหนแต่เป็นคุณชายเป๊หสุดเอาแต่ใจของผม

   “ข้าวเคยดูละครหลังข่าวไหม" จู่ ๆ คุณชายก็ถามอะไรแปลก ๆ

   “ก็ดูผ่าน ๆ ครับ แต่ไม่ค่อยได้สนใจ" ที่ผมตอบออกไปแบบนั้นเพราะขณะที่ละครฉาย ผมกำลังทำงานอยู่ในปั๊ม และในปั๊มก็มีทีวีเพียงตัวเดียวซึ่งหากไม่มีลูกค้า พนักงานที่ติดละครต่างก็จะมายืนดูละครกัน ผมก็เลยต้องไปยืนร่วมวงด้วย

   “คิด ๆ ไปชีวิตฉันมันก็ไม่ต่างจากในละครเลยว่ะข้าว...” คุณชายตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ซึมลงเล็กน้อย คงจะมีเรื่องกังวลอยู่ในใจสินะ "คือคุณพ่อน่ะ บังคับให้ฉันหมั้นกับพี่หญิงดาว หม่อมหลวงดารารัศมีหลังจากที่ฉันเรียนจบน่ะ ฉันเคยเจอพี่หญิงดาวครั้งล่าสุดก็ตอนอายุ 11 ปี หลังจากนั้นพี่หญิงดาวก็ไปเรียนต่างประเทศ"

   “หมั้นเหรอครับ" ผมทวนถาม "ก็ดีนี่ครับ ฟังจากที่คุณชายพูดพี่หญิงดาวอะไรนั่นน่าจะเป็นคนที่มีการศึกษาเหมาะสมกับคุณชายดีนะครับ"
   ผมพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงราวกับไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร แต่ภายในจิตใจมันกำลังคัดค้านในสิ่งที่พูดออกไปเพราะผมไม่ต้องการให้คุณชายหมั้นกับหญิงดาวนั่นเลยสักนิด

   “แต่ฉันไม่อยากหมั้น ฉันไม่ได้ชอบพี่หญิงดาว"

   “ถ้าไม่อยากหมั้นคุณชายก็ปฏิเสธสิครับ คนอย่างคุณชายชอบฝ่าฝืนคำสั่งของคุณพ่อกับคุณแม่แล้วนี่" ผมแสดงความคิดเห็น

   “มันก็ใช่... อีกอย่างนี่ไม่ใช่แค่ความต้องการของพ่อกับแม่ฉันน่ะสิ แต่ผู้อยู่เบื้องหลังคำสั่งนี้ก็คือหม่อมย่า...” พอพูดถึงหม่อมย่า สีหน้าของคุณชายก็เครียดหนักกว่าเก่า

   “หม่อมย่าเหรอครับ แล้วหม่อมย่ามาเกี่ยวอะไรด้วย"

   “ก็หม่อมย่าเป็นเพื่อนกับกับคุณแม่ของหม่อมราชวงศ์วรพฤกต์ซึ่งเป็นพ่อของพี่หญิงดาว คุณย่าของฉันกับคุณย่าของพี่หญิงดาวก็เลยตกลงกันว่าจะให้เราสองคนหมั้นกันหลังจากที่ฉันเรียนจบ อีกอย่างตอนนี้คุณย่าก็ป่วยหนักเดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็ต้องไปเยี่ยม... ฉันคงไม่กล้าขัดใจคุณย่าหรอกข้าว"

   สิ้นเสียงของคุณชาย ผมก็พยายามทำหน้าครุ่นคิดในสิ่งที่คุณชายพูดอย่างเข้าใจ... แต่น่าแปลกที่ตลอดระยะเวลาที่รู้จักกันมา คุณชายไม่เคยพูดถึงหม่อมย่าให้ผมฟังสักครั้ง

   “ครับ... ถ้าคุณย่าป่วย ผมว่าคุณชายก็ทำตามท่านเถอะครับ" ผมเอ่ยขึ้นเพราะไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาแย้ง แม้ไม่อยากให้คุณชายทำแบบนั้นก็ตาม ทว่าประโยคถัดมาของคุณชายก็ทำให้ผมอึ้งมากขึ้นไปอีก

   “แต่ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว"

   “อ่อ... คุณชายก็เลยกลัวคนที่คุณชายรักจะเสียใจ" ผมถอนหายใจออกมา เพราะไม่ยักรู้ว่าคุณชายจะมีคนที่คุณชายรักอยู่แล้ว ได้ยินดังนั้นความรู้สึกประหลาด ๆ คับคล้ายคับคลาว่าจะเสียใจก็ประเดประดังเข้ามาในจิตใจ

   “อืม... ก็คงงั้น เฮ้อ... ช่างเถอะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด" คุณชายถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเขยิบมานั่งใกล้ ๆ กับผมจนแขนของราวแนบชิดติดกัน "ว่าแต่ข้าวเถอะ... มีคนรักบ้างยัง"

   “ยังครับ" ผมก้มหน้าตอบ วัน ๆ ก็เอาแต่เรียนหนังสือ เลิกเรียนก็ทำงาน วันหยุดก็ต้องรับใช้คุณชาย ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปมีคนรักเล่า

   “ดีมาก" คุณชายแสยะยิ้มออกมา "ฉันไม่ยอมให้ข้าวมีแฟนเด็ดขาด"

   “อ้าว... ทำไมอ่ะคุณชาย แบบนี้มันขี้โกงนี่...” ผมเถียง เพราะขนาดคุณชายยังมีคู่หมั้นได้ แล้วทำไมผมจะมีคนรักบ้างไม่ได้

   “ก็ตอนอยู่บนรถฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าข้าวต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น ฮ่า ๆ ๆ" พูดจบก็หัวเราะเสียงดังก้องราวกับเป็นเรื่องที่น่าตลกขบขัน

   “ขี้โกงนี่ครับคุณชาย" ผมแกล้งพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนัก ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องรู้สึกดีด้วยกับการที่คุณชายพูดว่าผมจะต้องเป็นของคุณชายคนเดียวเท่านั้นด้วย "ทีคุณชายยังไม่ต้องเป็นแค่ของผมคนเดียวเลย"

   “พูดงี้แสดงว่าอยากให้ฉันเป็นของข้าวคนเดียวเหรอ อันแน่ คิดไรกับฉันเปล่าเนี่ยข้าว" คุณชายทำน้ำเสียงอย่างมีเลศนัย

   “ทีคุณชายยังพูดแบบนี้ได้เลย หรือว่าคุณชายคิดอะไรกับผม"

   สิ้นเสียง... คุณชายก็เงียบลง ก่อนจะแกล้งแหงนหน้ามองท้องฟ้าโดยไม่สนใจที่จะให้คำตอบกับผม

   “ไม่ตอบ... หรือคุณชายจะคิดอะไรกับผมจริง ๆ ครับเนี่ย" ผมแกล้งยื่นหน้าไปใกล้ ๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่คุณชายหันหน้ามาหาผมพอดี แล้วริมฝีปากของผมก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของคุณชายจัง ๆ

   เราสองคนต่างนั่งตัวแข็งไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ ผมก็รีบเบือนหน้าออกมาทันที

   “เอ้อ... จะบ้าเหรอไง ฉันจะไปคิดอะไรกับข้าวได้ไงเล่า ข้าวเป็นพี่เลี้ยง เป็นพี่ชายที่ฉันรัก เอ๊ย... ไม่สิ เป็นพี่ที่ฉันรู้สึกผูกพันและสนิทสนมก็เท่านั้น" คุณชายตอบอย่างตะกุกตะกักอย่างที่ไม่เคยเป็นซึ่งผิดกับวิสัยของคุณชาย และนั่นเลยทำให้ผมต้องขำออกมาในท่าทีที่ตลกขบขันน่าเอ็นดูแบบนี้ "ขำอะไรข้าว"

   “เปล๊า... ผมไม่ได้ขำคุณชายนะครับ ฮ่า ๆ" ผมปฏิเสธ แต่ท้ายประโยคผมก็ต้องหลุดขำออกมาอยู่ดี

   “ไอ้ข้าว...” สงสัยคุณชายจะไม่พอใจที่ผมไม่ยอมบอก คุณชายก็เลยยื่นแขนมาพาดคอผมก่อนที่จะล็อกเอาไว้แน่นจนหน้าของผมต้องก้มลงไปติดกับอ้อมอกของคุณชาย และสุดท้ายคุณชายก็ลงโทษผมด้วยการเขกกบาลเบา ๆ หนึ่งที

   “โอ๊ย... เจ็บนะครับ" ผมแสร้งทำเสียงโอเวอร์เกินจริง

   “เจ็บเหรอ ดี งั้นก็โดนอีกสักหลาย ๆ รอบเลยเป็นไง นี่ ๆ" พูดจบคุณชายก็เขกผมอีกประมาณ 5 ครั้งได้ เมื่อหนำใจ คุณชายก็เลยปล่อยผมก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินกอดคอผมเดินต่อไป




จบตอน ^^

ออฟไลน์ Mr.กุ๊กกู๋

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-0
    • แฟนเพจ
คุยกับนักอ่านครับผม ^^  :3123:

คุณ loveaaa_somsak :: ยังไม่เกิดไรครับ *0* รอไปเกิดในทะเลดีกว่า *0*
คุณ iamnan :: ฮ่าๆๆ คุณชายก็ยังไม่มั่นใจตัวเองเลยครับ
คุณ Palmpalm :: 555+++ ไม่แน่ครับ คิคิ
คุณ kasarus :: *0* กระเยอะจริงอ่า ผมยังไม่เคยไปเลยมิกล้าเขียน 555 กลัวอธิบายไม่ถูก คิคิ
คุณ FahFon :: 555 คุณชายปากแข็งครับเรื่องนี้ เฉไฉไปเรื่อย T^T
คุณ NJnobu :: 555 ข้าวมันซื่อบื้อคร้าบ
คุณ rmlab :: 555 คิดไปถึงฟินแลนด์แหงๆเลย
คุณ WednesdayAugust :: >.< อ่านคอมเม้นท์แล้วยิ้มแก้มปริ แต่พอมาเจอบรรทัดสุดท้าย 555 ขำกลิ้งเลย ค่อยเป็นค่อยไปก่อนคึรับ แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ 555 ^^ (ขอบคุณนะครับที่ติดตาม ฝากติดตามจนจบด้วยน๊า)
คุณ B52 :: 555+++ คุณชายปากแข็งอ่าครับ เฉไฉไปเรื่อย คนแบบนี้เคยเจอแล้ว - -" ต้องยอมตลอดเลย -*- 555
คุณ mentholss :: 555+++ เพราะข้าวเป็นลูกไก่ในกำมือของคุณชาย จะสั่งอะไรก็ได้คร้าบ กร๊ากๆๆ แลดูข้าวจะยอมด้วยสิ *0*
คุณ lizzii :: ^^ เปลี่ยนน้ำเค็มให้เป็นน้ำหวาน แหะๆๆ
คุณ pharm :: ข้าวคิดไม่ซื่อครับ *0*
คุณ sanri :: ขอบคุณคร้าบ ^^ ฝากติดตามต่อไปเรื่อยๆด้วยนะครับ จะพยายามอัพไม่ทิ้งช่วงยาวนะครับ ^^
คุณ fannan :: ^^ ตอนใหม่มาแล้วครับ แหะๆ
คุณ Dee^daY :: 555 คุณชายไม่พาเข้าครับ คุณชายบอกว่า ไปห้องส่วนตัวสะดวกกว่า กร๊ากๆ
คุณ tomnub :: ^^ ครับป๋ม มาแล้วนะครับ ^^



ออฟไลน์ ลิงน้อยสุดเอ๋อ

  • ถึงจะเหงา แต่ไม่ได้ง่าย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1993
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-2
    • Fanpage
โอ๊ย มาทะเลกันทั้งที

หวานกันหน่อยไม่ได้เหรอ? หาเรื่องตีกันตลอด

ชายเป๊กนี่ก็ไม่ยอมเปิดเผยความในใจสักที ลุ้นจนรากจะงอกแล้วน๊าาาาาาาาาาาาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kasarus

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
คุณชายยังไม่เลิกซึนอีกเร้อ ระวังข้าวจะไปมีคนอื่นนะ

NJnobu

  • บุคคลทั่วไป
เก๊กอยู่นั่นแหละคุณชายเป๊ก เดี๋ยวจะเชียให้ข้าวไปมีคนใหม่เลย  :hao3:

:กอด1:  :mew1:  o13  :bye2:

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4
อ่ะน้าาาา
จิงๆคุณชาย ก้อน่าจะบอกข้าวไปตรงๆว่าชอบอ่ะ = =
เพราไอ้ที่ทำอยู่ก้อไม่แตกต่างเท่าไหร่
(หึงซะ 555+)

ออฟไลน์ loveaaa_somsak

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-3
ต่างคนต่างเก็บความรู้สึก

ออฟไลน์ FahFon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 289
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-2
โธ่......ชีวิตคุณชายผู้สูงศักดิ์ นิยายเป๊ะๆเลยยยย รอลุ้นกันต่อไป >__<

WednesdayAugust

  • บุคคลทั่วไป
โอ๊ยยยย คนนึงก็เหมือนยังอึนๆ ไม่รู้ใจตัวเอง อีกคนก็ปากแข็งงงงงงง
แต่ใกล้แล้วใช่มั้ยคะ คริคริ น่ารักน่าหยิกน่าเขกหัวจริงๆ เล้ยคู่นี้

ออฟไลน์ rmlab

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +120/-2
พึ่งรู้ว่าคุณชายก็มีเรื่องเครียดจ้า 555

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เมื่อไรจะเข้าใจตรงกันสักทีนะอีกคนแอบรักไม่กล้าบอก อีกคนรักแต่ยังไม่รู้ใจ :katai1:

ออฟไลน์ mentholss

  • "เหตุผล" หรือ "ข้ออ้าง"
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
ตอนนี้ทะเลจะหวานหรือขมดีหนอ

ออฟไลน์ BlueHoney

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
รึว่าคลื่นจะมา!!?
หายไปนาน(เราเอง)... รอสองคนนี้เขาลงน้ำ^^

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ BlueHoney

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
รึว่าคลื่นจะมา!!?
หายไปนาน(เราเอง)... รอสองคนนี้เขาลงน้ำ^^

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
ยังไม่รู้ใจตัวเองทั้งสองคนสินะ 


ice_spok

  • บุคคลทั่วไป
หงุดหงิดแปป

เมื่อไหร่จะถึงตอนฟินนนน

ออฟไลน์ maew189870

  • รักทุกคนนะคับ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-4
อยากให้ข้าวรู่้ว่าคุณชายรักข้าวคนเดี่ยวจัง

ทำได้เปล่าคับ

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-2
โอ๊ย กลับมาอ่านรวด 4 ตอน เหมือนจะเป็นโรคหัวใจยังไงไม่รู้ แบบยิ่งอ่านมันยิ่งหน่วงอะ
เพราะทั้งคำพูด และการกระทำของคุณชายก็ช่างทำให้ข้าวสับสนหวั่นไหวใจเต้นตึกตักได้ตลอด
แล้วไม่รู้ข้าวควรจะดีใจกับความสำคัญที่คุณชายมีให้ หรือจะเสียใจกับคำสัญญาผูกมัดโดยที่คุณชายไม่คิดถึงอนาคตของข้าวบ้างเล้ย
เพราะถ้าวันนึงคุณชายต้องมีใครซักคนจริง ๆ ถึงวันนั้นคุณชายจะยังให้ข้าวอยู่เคียงข้างได้จริงเหรอ
แล้วข้าวจะยอมอดทนต่อความรู้สึกของตัวเองที่มีให้คุณชายได้ตลอดไปเหรอ  แค่ตอนนี้ได้รู้ว่าคุณชายจะต้องหมั้น
ตามคำสั่งหม่อมย่าก็เริ่มเครียดแล้ว เพราะยังไงคงขัดคำสั่งไม่ได้ซะด้วย ถึงจะเป็นคุณชายเป็กที่เอาแต่ใจก็เถอะ
ยังไม่รู้พี่หญิงดาวเป็นคนแบบไหน  มองในแง่ดีพี่หญิงดาวอาจเป็นตัวช่วยของข้าวก็ได้นะ
 :เฮ้อ: ทั้งหมดมันก็เพราะข้าวกะคุณชายต่างกันเกินไป ทั้งฐานะ ทั้งชาติตระกูล  ถึงต้องปิดบังความรู้สึกตัวเองแบบนี้
แล้วต่อให้ยอมรับใจตัวเอง แต่โอกาสสมหวังมันจะมีจริงเหรอ สงสารข้าวกะคุณชายจัง
แต่เรื่องราวยังอีกยาว(มั่ง) อาจมีจุดพลิกผันก็ได้นี่เนอะ ยังไงก็ขอให้จบอย่างมีความสุขนะคะ
รอติดตามและเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนเหมือนเดิมจ้า  :pig4:  :กอด1:
ปล. อาจจะเม้นวกวนไปมา แต่มันอินอะ ประหนึ่งตัวเองเป็นข้าว  :heaven

ออฟไลน์ sanri

  • เวลาไม่ใช่ตัวพิสูจน์ทุกสิ่งเสมอไป
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-9
ยังไม่รู้ใจตัวเองกันอีกหย๋อเนี่ย  :hao4:

ออฟไลน์ Mr.กุ๊กกู๋

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-0
    • แฟนเพจ
ดินต่างฟ้า กับ หาดทรายใต้แสงจันทร์


        ร้านอาหารที่คุณชายพามานั้นเป็นร้านหรูหราทว่าไม่ได้อยู่ติดทะเล เพราะต้องเดินเข้าไปในซอยเล็กน้อย ทว่าบรรยากาศที่มีลูกค้าต่างชาติปะปนกับคนไทย อีกทั้งศิลปะของตัวร้านก็ผสมผสานระหว่างสไตล์ไทยกับสไตล์ยุโรปจนลงตัวก็ชวนให้น่านั่งอยู่ไม่น้อย

   ตัวร้านมีขนาดกว้าง ทางเข้าร้านมีน้ำพุขนาดใหญ่ประดับประดาอยู่ตรงกลางประกอบกับสองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่และโคมไฟสีสวยที่ให้ความร่มรื่นแถมยังมีโคมเล็ก ๆ ประดับอยู่ตามกิ่งไม้ทำให้ดูสบายตา

   พอเดินเข้าไปในตัวร้าน มีเพลงสากลเปิดเบา ๆ ให้ลูกค้าได้ฟัง แสงไฟสีส้มทำให้ภายในร้านดูสลัว ๆ และค่อนข้างจะโรแมนติกเหมาะสำหรับลูกค้าที่มากันเป็นคู่รัก

   คุณชายเดินนำไปยังโต๊ะตัวหนึ่งซึ่งอยู่ติดกับผนัง ด้านข้างมีกระจกใสบานใหญ่กั้นเป็นผนังทำให้ลูกค้าสามารถมองเห็นวิวนอกตัวร้านได้อย่างชัดเจน จากนั้นพนักงานในร้านก็ส่งใบรายการอาหารมาให้

   “ข้าวอยากกินอะไร" คุณชายเอ่ยถามหลังจากที่ผมเปิดดูรายการอาหารได้สักระยะ อาหารของร้านนี้มีทั้งอาหารไทย อาหารอีสานรวมถึงอาหารประจำชาติของชาวยุโรปก็มีให้เลือกสรร แต่ส่วนใหญ่เมนูหลัก ๆ จะเป็นอาหารทะเลเสียมากกว่า

   “แล้วแต่คุณชายเลยครับ" ที่ต้องตอบแบบนั้นเพราะผมเป็นคนกินง่าย ๆ อยู่แล้ว... ยกเว้นก็แต่ผักสารพัดชนิดที่ผมจะไม่แตะต้องเด็ดขาด

   คุณชายพยักหน้ารับหลังจากนั้นก็สั่งรายการอาหารมาค่อนข้างเยอะพอสมควร และปิดท้ายด้วยการสั่งเหล้ามาหนึ่งขวด

   “เดี๋ยวก็เมาอีกหรอกครับ" ผมเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่พนักงานเดินจากไป

   “ไม่เมาหรอก ฉันสั่งมาให้ข้าวดื่ม" คุณชายทำเสียงทะเล้น ถ้าเรื่องเหล้าเนี่ยผมไม่กลัวหรอก หลังเลิกงานผมก็เคยกินกับพี่ปั๊มและพนักงานคนอื่น ๆ ในปั๊มน้ำมันบ่อย ๆ มันเลยทำให้ผมเคยชินและไม่เมาง่าย ๆ แน่นอน แต่ที่ผมห่วงก็คือ...

   “แต่คุณชายพาผมมาเที่ยวทะเล ผมก็อยากเที่ยวทะเลกับคุณชาย ไม่ได้อยากดื่มเหล้าสักหน่อย"

   “เออน่า ดื่ม ๆ ไปเหอะ พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยไปเที่ยวก็ได้" คุณชายตอบ

   “หึ! คิดจะมอมเหล้าผมล่ะสิ บอกไว้ก่อนเลยว่าผมคอแข็งระดับหินแกรนิตเรียกพี่นะครับ" ผมยักคิ้วใส่คุณชาย สงสัยคุณชายจะหมั่นไส้ก็เลยเอื้อมมือมาปัดศีรษะผมเบา ๆ ...ไอ้เด็กแสบนี่มันทำอะไรไม่เคยเห็นหัวผมหรอก สงสัยมันไม่เคยคิดว่าผมเป็นพี่ตามที่ปากพูดล่ะมั้ง

   “ฉันจะมอมเหล้าข้าวทำไมล่ะ อย่างฉันน่ะไม่จำเป็นต้องมอม..." คุณชายเอ่ยออกมา "แต่ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะคอแข็งตามที่โม้หรือเปล่า"

   ระหว่างนั้นเราสองคนก็นั่งคุยกันอย่างเพลิดเพเลิน ไม่นานมากนักอาหารที่คุณชายสั่งก็ถูกทยอยนำมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ มีทั้งปลาเผา หมึกนึ่งมะนาว กุ้งชุบแป้งทอด ต้มยำทะเล และส้มตำปูปลาร้าของโปรดของคุณชาย และที่ขาดไม่ได้ก็คือข้าวเหนียว

   กลิ่นของปลาร้าที่อยู่ในส้มตำช่างยั่วยวนยิ่งนัก ทว่าก่อนที่ผมจะตักกิน คุณชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ตักกุ้งชุบแป้งทอดมาให้ผมพร้อมกับเนื้อหมึกนึ่งมะนาว

   “กินเยอะ ๆ นะข้าว จะได้ตัวโต ๆ" คุณชายพูด...

   “ขอบคุณครับคุณชาย" แล้วทำไมผมต้องรู้สึกเขินด้วยเนี่ย ...จะว่าไป คุณชายไม่เคยตักอาหารให้ผมกินสักครั้งนี่นา กลับกันก่อนหน้านี้เวลาออกไปทานอาหารนอกบ้านกับคุณชายสองคนทีไรก็มีแต่คุณชายที่แกล้งบอกให้ผมตักนู่นตักนี่ให้จนน่ารำคาญ แต่สุดท้ายผมก็เต็มใจตักให้คุณชายเสมอ

   และก่อนที่ผมจะได้กิน คุณชายก็ทำหน้างอใส่ผม คิ้วก็ขมวดมุ่นด้วยความขัดใจ

   “โถ่... ข้าวไม่เห็นตักให้ฉันบ้างเลย" ว่าแล้วเชียวคุณชายต้องอยากให้ผมตักให้คืนแน่ ๆ

   ผมเอื้อมมือไปตักเนื้อปลาทับทิมเผาให้กับคุณชาย ก่อนที่จะตักส้มตำปูปลาร้าของโปรดให้คุณชายด้วย

   “คุณชายก็ทานเยอะ ๆ นะครับ" ผมเอ่ยกลับบ้าง คุณชายยิ้มอย่างพอใจก่อนที่หลังจากนั้นเราทั้งสองจะลงมือรับประทานอาหาร

   เราสองคนนั่งอยู่ในร้านอาหารนานโข เพราะอาหารที่สั่งมาเยอะเกินไปทำให้ทั้งผมและคุณชายต้องค่อย ๆรับประทาน กว่าที่อาหารทุกอย่างจะถูกจัดการลงกระเพราของผมกับคุณชายจนหมดเกลี้ยงก็ปาไปเกือบชั่วโมง...

   “คุณชายอ่ะ กินนิดเดียวเอง" ผมประท้วงทันทีที่กลืนข้าวคำสุดท้ายลงคอ ก็ตลอดเวลาคุณชายเล่นตักอาหารให้ผมสารพัดส่วนตัวเองก็ทานนิดเดียว

   “ก็ฉันอยากให้ข้าวกินเยอะ ๆ นี่" คุณชายพูดขณะเอื้อมมือไปหยิบแก้วเปล่าก่อนที่จะผสมเหล้ากับโซดาแล้วยื่นแก้วนั้นมาให้ผม "เอ้า... พ่อคนคอแข็ง ดื่มซะ"

   “โถ่... คุณชายครับ ผมเพิ่งกินข้าวอิ่มจะให้ดื่มเหล้าแบบนี้มันไม่ไหวหรอกครับ" ผมปฏิเสธ "เอาไว้ไปดื่มบนห้องพักได้ไหม"

   สิ้นเสียงของผม คุณชายก็ถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ

   “ถ้างั้นก็ดื่มแก้วนี้ให้หมดก็ยังดี"

   “ครับ... คุณพ่อ" ผมรับแก้วนั้นมาก่อนที่จะกลั้นใจดื่มมันจนหมดแก้ว รสชาติของเหล้ามันขม... ขมกว่าที่ผมเคยดื่มกับพี่ปั๊มหลายร้อยเท่า ไม่รู้คุณชายผสมโซดากับเหล้าในอัตตราส่วนอย่างไรมันถึงได้ขมขนาดนี้ พอหมดแก้ว ผมก็เลยต้องแลบลิ้นแล้วทำหน้าเหยเกออกมาราวกับว่าสิ่งที่ผมเพิ่งดื่มเข้าไปเมื่อครู่ เป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงที่สุดในชีวิต

   “ไหนว่าคอแข็ง ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ" ได้ทีก็ต่อว่าใหญ่... คุณชายนี่นิสัยขี้แกล้งขี้เอาชนะเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

   “ก็คุณชายเล่นผสมโซดาแค่นิดเดียวมันก็ขมสิครับ" ผมเถียงออกไป

   “อ่ะโด่... ก็นึกว่าจะเก่ง ไอ้ไก่อ่อนเอ๊ย" ยังมีหน้ามาว่าผมอีก... ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็คออ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าอะไร

   “บอกแล้วไงว่าผมไม่อ่อน" ผมเถียงและไม่รู้เพราะฤทธิ์เหล้าหรืออย่างไรถึงทำให้ผมกล้าพูดในประโยคถัดไป "ถ้าไม่เชื่อจะพิสูจน์ก็ได้นะคุณชาย"

   ไม่ว่าเปล่าผมยังตบที่หว่างขาอย่างท้าทายอีกด้วย...

   “อ่ะ ๆ ไว้ค่อยไปพิสูจน์ที่ห้องละกัน" พูดจบคุณชายก็เรียกพนักงานมาเก็บตังค์จากนั้นเราทั้งสองก็เดินออกจากร้านอาหาร

   ขณะที่เดินอยู่ริมหาดนั้น ผมรู้สึกมึน ๆ เล็กน้อยโชคดีที่มีคุณชายช่วยประคองตลอดทางเลยทำให้ผมสามารถเดินได้อย่างสง่าผ่าเผย แต่ถึงกระนั้นคุณชายก็ยังบ่น...

   “จะเดินเซทำไม ไหนว่าคอแข็งวะ" คุณชายบ่นไปขำไป ไม่รู้จะขำอะไรนักหนา

   “เซอะไร ผมก็เดินปกตินี่ครับ" ผมเถียงโดยที่ไม่รู้เลยว่าในยามนี้ตัวเองกำลังเดินกอดคอคุณชายโซซัดโซเซขนาดไหน

   “ฉันไม่ไหวแล้วนะข้าว เดี๋ยวก็พานอนริมหาดซะหรอก"

   “ก็เอาสิครับ จะนอนก็นอนเถอะ ผมง่วงแล้ว" พูดจบผมก็ปล่อยแขนออกจากคอของคุณชายแล้วทิ้งร่างลงกับหาดทรายริมทะเลทันที

   ใบหน้าที่แหงนมองท้องฟ้าในยามนี้ทำให้ผมมองเห็นดวงดาวน้อยใหญ่ที่กำลังแข่งกันทอแสงระยิบระยับงามตา แต่ความงามนั้นก็หดหายไปเมื่อมีใบหน้ามุ่ย ๆ ของคุณชายก้มลงมาบดบังรัศมีของท้องฟ้า

   “โถ่... คุณชาย ผมกำลังดูดาวเพลิน ๆ เลย กำลังมองหาดาวลูกลิงอยู่เลย" ผมบ่นคุณชายอย่างสุภาพ

   “ดาวลูกลิง?” คุณชายทำหน้างุนงง "อ่อ... ดาวลูกไก่เหรอ เหอะ ๆ เมาแล้วพูดไรเลอะเทอะไปหมดเลยนะข้าว"

   “ช่างเหอะน่า มานอนดูดาวด้วยกันดีกว่า"

   ผมไม่สนใจในสิ่งที่คุณชายพูดสักนิด เพราะทันทีที่คุณชายพูดจบผมก็กระชากแขนของคุณชายจนคุณชายที่ยังไม่ได้ตั้งตัวต้องล้มลงมาตามแรงนั้น

   ถ้าล้มธรรมดาเฉย ๆ มันก็คงไม่มีอะไร แต่คุณชายดันล้มลงมาโดยที่ริมฝีปากของคุณชายดันมาประกบกับหน้าผากของผม และริมฝีปากของผมก็ปะทะกับหน้าผากของคุณชายนี่สิมันเลยทำให้เราสองคนตัวแข็งไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้คุณชายก็ค่อย ๆ ยั้งกายให้อยู่ในท่านั่งเหยียดขา

   ผมที่รู้ตัวว่าเมื่อครู่ได้ทำความผิดเลยรีบยกศีรษะไปนอนหนุนตักคุณชายเพื่อเป็นการขอโทษและออดอ้อนไปในตัวด้วยกลัวว่าคุณชายจะบ่นอะไรออกมา

   “เมื่อกี้ผมขอโทษนะครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

   คุณชายไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงยิ้มให้ผมอย่างเอ็นดูก่อนที่จะใช้มือคลำศีรษะผมจากนั้นเราทั้งคู่ก็นอนและนั่งแหงนมองดาวบนท้องฟ้าที่ริมหาดด้วยกัน




จบตอน ^^

จบแล้วฟังเพลงนี้ 555 >> http://www.youtube.com/watch?v=DvyDUwK2XWk (ใครจะเป็นเจ้าหญิงของใคร 555)

ออฟไลน์ Mr.กุ๊กกู๋

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-0
    • แฟนเพจ
คุยกับคนอ่านที่น่ารักที่สุดในโลกครับ ^^

คุณ ลิงน้อยสุดเอ๋อ :: ตอนหน้าจะเริ่มหวานแล้วครับ ^^ แต่เดี๋ยวจะพยายามแทรกขมมาใส่ *0* มันเป็นนิสัยไม่ดีของคนเขียน T^T ชอบให้หาเรื่องทะเลาะกัน
คุณ kasarus :: เชียร์ข้าวให้มีคนอื่นเหมือนกันครับ 555
คุณ NJnobu :: *0* ถ้ามีคนอื่นจริงไม่รู้คนอ่านหรือข้าวจะเสียใจมากกว่ากัน คิคิ
คุณ poppycake :: T^T คนปากแข็ง ต้องโดนจูบ เดี๋ยวโดนแน่ๆคุณชายอ่ะ
คุณ loveaaa_somsak :: คิคิ เดี๋ยวจะให้ปล่อยออกมาบ้างดีกว่าเน้อ ^^
คุณ FahFon :: 555 นิยายเป๊ะๆ แต่เดี๋ยวต้องรับมือ ถ้าต้องทำตามคำสั่งจริงๆ คุณชายจะทำยังไง
คุณ WednesdayAugust :: ใกล้อาราย *0* เค้าม่ายรู้ คิคิคิ
คุณ rmlab :: นิดหน่อยครับ 555 สะใจดี ให้มีเรื่องเครียดกะเค้าบ้าง
คุณ B52 :: 555 เดี๋ยวต้องมีวันนั้นที่มาถึงครับ *0* อาจจะตอนหน้าเล้ย (มั้ง)
คุณ mentholss :: ผสมๆ กันไปดีกว่าเน้อ ^^
คุณ BlueHoney :: 555 T^T คนเขียนก็หายไปนานเหมือนกันคร้าบ T^T
คุณ MK :: T^T ถ้าคุณชายรู้ใจเมื่อไหร่เสร็จแน่ไอ้ข้าว !!! อุ๊บบ!!  :katai1:
คุณ ice_spok :: 55555 ไม่บอกกก
คุณ maew189870 :: T^T ได้ไม่ได้ต้องรอติดตามครับผม
คุณ Lily teddy :: เม้นท์ไม่วกครับ อิอิ อ่านเพลินเลยครับ ^^ แค่อีกนานเลยกว่าหญิงดาวจะโผล่มา ตอนนี้ลัลล๊า กันไปก่อน แฮ่ๆ
คุณ sanri :: น่าจะรู้แล้วครับ (มั้งน๊า) แต่คนนึงยังไม่กล้าบอก อีกคนคงยังไม่กล้ายอมรับ ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
หวานจัง



ไหนว่าคอแข็ง



แก้วเดียวมึนเลย

NJnobu

  • บุคคลทั่วไป
อาฮะ มีแอบหวานตอนท้ายด้วย  :o8:

เมื่อไหร่จะเป็นแฟนกันซักที ลุ้น ลุ้น  :hao7:

:กอด1:  :mew1:  o13  :bye2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด