Heroine (ที่นี่ไม่มีนายเอก) **แจ้งข่าว** P 114
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Heroine (ที่นี่ไม่มีนายเอก) **แจ้งข่าว** P 114  (อ่าน 932628 ครั้ง)

ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
                                                     




ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน

ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



จากคนเขียน


 :กอด1: :กอด1: :กอด1:


เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งทั้งหมดนะครับ ถ้าหากชื่อตัวละคร สถานที่ บุคคลได้ถูกกล่าวพาดพิงขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย เพราะไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่ดูหมิ่นแต่ประการใด


ตีมของเรื่อง

ทำไมคนดีต้องยอม ทำไมคนที่ได้บทนำต้องแพ้ ต้องยอมตัวร้าย

คนดีไม่จำเป็นต้องยอม

ขอให้ทุกท่านมีความสุขในการอ่าน แล้วขอขอบคุณจากใจที่ติดตามอ่านเรื่อยมา

 :L2: :L2:
Eiky


                                    ****แจ้งข่าวครับผม*****

ปิดจองแล้วนะครับผม ใครที่ยังอยากได้แต่จองไม่ทัน ก็เมล์ไปลงชื่อไว้ ที่ keytian14  (at) yahoo (dot) com หรือไปลงชื่อไว้ที่เฟส Eiky Thaiboyslove นะครับ เพราะว่าผมจะลาบวชกลับมาประมาณวันที่ 28 มีนาคม เผื่อจะได้รีปริ๊นให้ครับผม

จุ๊บๆๆๆ

อิ๊กกี้
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-05-2013 03:51:02 โดย Poes »

ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
                                  เปิดฉาก




"อยู่บ้านท่านต้องขยันนะลูก พอกลับจากมหาฯลัยต้องช่วยงานแม่"

"ครับ ขอบพระคุณครับท่าน"

ภูมิ บุญก้มลงกับพื้นกราบหญิงสูงวัยตรงหน้าอย่างนอบน้อม

"อืม มารยาทดีเหมือนเธอเลยนะจันทร์ ไหนจะเรียนต่อที่ไหนนะ"

น้ำเสียงที่ แสดงความเมตตาปราณี ก้องอยู่บนโซฟาที่นั่ง ภูมิบุญเพิ่งจบชั้นมัธยมปลายจากจังหวัดเพชรบูรณ์มาอยู่กับแม่ชื่อจันทร์ที่ ทำงานบ้านให้คุณอภิสราม่ายสาวใหญ่ที่เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เกี๋ยวกับรีสอร์ททั้งเหนือทั้งใต้ ภูมิบุญอยู่กับยายที่เพชรบูรณ์ แต่ยายเสียแล้วเมื่อสิ้นปีที่แล้ว จึงต้องมาอยู่กับแม่ที่กรุงเทพฯ แม่จันทร์กับภูมิบุญไม่ค่อยสนิทกันมากนักเพราะทิ้งไว้ให้ยายเป็นคนเลี้ยงดู ตั้งแต่เด็ก แม่จันทร์เป็นคนหาเงินคอยจุนเจือให้ภูมิบุญได้เรียนจนจบ เรื่องนี้ภูมิบุญตระหนักแก่ใจดีและไม่เคยคิดน้อยเนื้อต่ำใจที่แม่ไม่ได้อยู่ ด้วย

"เรียนรัฐศาสตร์ ครับ"

ภูมิบุญบอกคณะที่เรียนและชื่อ มหาวิทยาลัยฯชื่อดังไป เขาสอบเข้าได้ด้วยสติปัญญาของเขาเอง สร้างความภาคภูมิใจให้จันทร์เป็นอย่างมาก

"อืม เก่งนี่เรา คงภูมิใจสินะจันทร์ที่มีลูกเก่งๆอย่างตาภูมิ ลูกป้าก็เรียนอยู่อมเริกา คงจบเร็วๆนี้ล่ะเห็นโทรมาบอกว่าให้ป้าบินไปเดือนหน้านี่ พอจบจะได้มาทำงานช่วยป้าเสียที ป้าจะได้มาอยู่บ้านพักผ่อนบ้าง"

"ใช่สินะคะ คุณโตโต้ของจันทร์จะกลับมาบ้านเสียที นี่ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีป่านนี้คงโตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว"

จันทร์ดีใจออกมาทั้งท่าทางและน้ำเสียง

"อ้อ ลูกชายป้าเองล่ะภูมิ ชื่อโตโต้ ป้าส่งไปเรียน เมกาตั้งแต่จบ ม ปลายเหมือนเรานี่ล่ะ นี่ก็หกปีแล้ว ป้าเคยบินไปเยี่ยมบ่อยๆ แต่พักหลังไม่ได้ไปแล้ว ได้แต่รอนี่ล่ะ"

ภูมิบุญได้แต่พยักหน้าไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายกับเรื่องราวที่คุณอภิสราได้ พูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ พอคุยกันเสร็จภูมิบุญก็เดินกลับมาที่บ้านพักของตัวเองที่อยู่หลังตึกใหญ่ ภูมิบุญได้รับความเมตตาปราณีให้อยู่ห้องส่วนตัวถัดจากห้องของจันทร์ ที่ตึกใหญ่มีลุงหมายคนขับรถกับอ้อยแม่บ้านอีกคน ซึ่งอยู่ห้องถัดกันไป ภูมิบุญจัดข้าวของให้เข้าที่แล้วก็ไปอาบน้ำ

"แม่ พรุ่งนี้ภูมิว่าจะไปซื้อของใช้นะครับ มีรถสายไหนผ่านตรงนี้บ้าง"

ภูมิ บุญออกมานั่งคุยกับมารดาที่กำลังนั่งควบคุมอ้อยรีดผ้าให้คุณอภิสราอยู่

"ต้อง นั่งสองแถวออกไปน่ะลูก ถึงห้างเลย แล้วจะไปซื้ออะไรล่ะ"

"ก็เสื้อผ้า สักชุดสองชุดน่ะครับ ผมมีแต่เสื้อเก่าๆ"

"น้องภูมิ ไปที่ซีคอนฯซิคะ เมื่อวันก่อนพี่ไปกับลุงหมายเขากำลังลดราคาอยู่"

"เหรอครับ ไปยังไงครับพี่อ้อย"

"ก็นั่งเดินออกไปหน้าปากซอยนะคะ แล้วข้ามฝั่งไปนั่งรถสองแถวต่อถึงหน้าห้างเลย"

"จะดีเหรออ้อย ภูมิเขาไม่เคยเข้ากรุงเทพฯมาก่อนเดี๋ยวหลงทาง"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แม่ เดี๋ยวภูมิถามเขาเอา เพราะถ้าเปิดเทอม ภูมิก็ต้องไปมหาฯลัยเองอยู่ดี จะได้คุ้นๆทาง"

จันทร์ได้แต่พยักหน้าเห็นดีเห็นงามไปกับลูกชาย

"จะ ว่าไป น้องภูมินี่ก็น่าตาดีนะคะ พี่จันทร์สวย ดูซิน้องภูมิก็เชื้อไม่ทิ้งแถว"

อ้อยชมแล้วยิ้มอย่างพอใจ ส่วนภูมิได้แต่ยิ้มแห้งๆ ภูมิตัวสูงราว ๑๗๕ ผิวสีน้ำผึ้งซีดๆ ใบหน้าผุดผาดตากลมรีๆจะตาหยีก็ไม่เชิง เพราะม่านตาดำใหญ่ทำให้ดวงหน้าเด่นขึ้นมา คิ้วก็ดกดำรับกับจมูกที่เป็นสันเล็กๆ จันทร์เป็นคนสวย สามีที่จากไปแล้วก็ถือว่าเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่งของหมู่บ้าน คงไม่แปลกที่ภูมิบุญจะหน้าตาไปในแนวทางนั้น พอคุยกับแม่และพี่อ้อยเสร็จภูมิบุญก็ขอตัวกลับเข้าห้อง นอนอย่างเหนื่อยล้า สายตามองออกไปยังเงาของตึกใหญ่ที่พาดผ่านทับห้องของเขา นี่เราเป็นผู้อาศัยไปแล้วสินะ ต้องพยายามทำให้ท่านไม่ผิดใจ เรื่องงานหนักไม่ได้เกี่ยง เพราะดูท่าทางท่านคงมีเมตตาอยู่บ้าง คงต้องปรับตัวสักหน่อยคงจะเข้าท่าเข้าทาง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ภูมิบุญก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

พอตื่นเช้าก็เข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว ภูมิบุญชินกับการตื่นแต่เช้า พอเสร็จจากห้องน้ำก็เดินเข้าไปในครัว

"สวัสดีครับพี่อ้อย ทำอะไรอยู่ครับ"

ภูมิบุญทักทาย

"อุ๊ย น้องภูมิ ตื่นเช้าจังค่ะ พี่กำลังทำข้าวต้มให้คุณท่านอยู่ น้องภูมิหิวไหมคะ"

อ้อย ยิ้มตอบแล้วหันไปสาละวนกับหม้อข้าวต้ม

"ยังครับ แม่ล่ะครับพี่อ้อย"

สาย ตามมองหาแม่ แล้วเดินไปเปิดขวดน้ำเทใส่แก้วยกขึ้นดื่ม

"อ้อ พี่จันทร์อยู่ในสวนน่ะคะ คงตัดดอกไม้ไปใส่แจกันอยู่"

"อ้อ ครับ งั้นผมขอตัวไปดูแม่หน่อยนะครับ"

ภูมิบุญผละออกมาจากครัวแล้วเดินอ้อม ตึกไปทางฝั่งขวา บ้านหลังนี้กินเนื้อที่กว่าสามไร่ ฝั่งซ้ายของตึกมีต้นไม้ยืนต้นขึ้นอยู่สองสามต้น ด้านหลังเป็นห้องครัวกับที่พักของคนงาน ด้านขวาเป็นสวนเล็กๆ มีสระว่ายน้ำขนาบข้าง ตัวตึกตั้งตระหง่านอยู่กลางบ้าน ภูมิบุญเดินไปตามทางเดินเล็กๆจนเห็นแม่ของตัวเองก้มๆเงยๆอยู่กับกอกุหลาบ

"แม่ ให้ภูมิช่วยอะไรไหม"

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอลูก อืม งั้นช่วยแม่กวาดเศษใบไม้หน่อยนะลูก เอาใบมันมาใส่โคนต้นไม้"

จันทร์ ชี้ไปที่ไม้กวาดทางมะพร้าวที่วางเตรียมพร้อมแล้ว ภูมิบุญไปหยิบไม้กวาดมากวาดเศษใบไม้อย่างทะมัดทะแมง พอกวาดใบไม้เสร็จภูมิบุญก็อาสารดน้ำต้นไม้ให้ จนตะวันขึ้นโด่งแล้ว พอเสร็จก็ไปอาบน้ำกินข้าว

"เออ ภูมิเดี๋ยวขึ้นตึกใหญ่กับพี่ไหม ไปทำความสะอาดห้องคุณโตโต้"

อ้อยชวนตอนกินข้าวเสร็จ ภูมิบุญพยักหน้า

"ก็ ดีนะลูกจะได้ไปช่วยพี่อ้อยเขาทำ วันหลังจะได้ช่วยกันได้"

จันทร์เสริม แล้วยกถ้วยชามไปยังอ่าง ภูมิบุญเดินตามอ้อยขึ้นไปบนตึกใหญ่ บ้านหลังใหญ่โตเครื่องใช้ของประดับบ้านทุกอย่างล้วนหาค่าไม่ได้ ภูมิบุญเดินอย่างระมัดระวังที่สุดเพราะกลัวจะไปถูกอะไรหล่นลงแตกเสียหาย

"ห้อง นี้ล่ะจ๊ะภูมิ"

พี่อ้อยเปิดประตูไม้สักบานใหญ่ที่สลักลายตรงบานประตู วิจิตรงดงาม พอเปิดห้องเข้าไปภูมิบุญก็ยืนนิ่งอยู่เพราะห้องนี้กว้างเหลือเกิน เครื่องเรือนเป็นสีดำหรือทึมๆเป็นส่วนใหญ่ ดำแม้กระทั่งผ้าห่ม ผ้าม่าน

"เป็น ไง แปลกใจล่ะสิ พี่เรียกห้องดำ เพราะคุณโตโต้ ชอบสีดำ"

"น่ากลัวนะ พี่ ดำทั้งห้องเลยอ่ะ"

"คุณโตโต้แกไม่ค่อยพูด แต่เอาเรื่องเหมือนกันนะ แกไม่ค่อยยอมใคร เพราะคุณท่านตามใจมาแต่เด็ก"

ไม่ รู้ว่าอ้อยตั้งใจพูดให้ภูมิบุญกลัวหรือระวังตัวไว้ แต่ในใจภูมิบุญก็ไม่ขอยุ่งดีกว่า เพราะเป็นแค่คนอาศัยไม่อยากขึ้นมาวุ่นวายมาก เห็นรูปที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียง ใบหน้าของเด็กชายในชุดนักเรียนดูแจ่มใจแม้หน้าไม่ยิ้ม เขาหน้าตาเกลี้ยงๆ คิ้วดก น่าพิศมัยไม่น้อย

"นั่นล่ะภูมิคุณโตโต้ แต่แกก็ไม่ดุหรอกนะ ไม่อวดตัว เพื่อนก็มีไม่มาก ไม่ต้องกลัวไปหรอก"

"อ่ะ ผมไม่ได้กลัวหรอกครับพี่ ไม่รู้จะกลัวไปทำไม ผมไม่ยุ่งดีกว่า"

"ดี แล้ว อย่าไปยุ่งกับแกเลย แต่พี่ว่าภูมิน่ะระวังไว้หน่อยก็ดี เราไม่ยุ่งแต่เขาอาจจะยุ่งกับเราก็ได้นะ"

พูดให้ภูมิบุญคิด แต่ก็ไม่ได้เอามาใส่ใจมากนักเดินปัดนั่นกวาดนี่อยู่จนเสร็จก็ขอตัวลงมาอาบ น้ำเพื่อจะออกไปซื้อของใช้ส่วนตัว
ภูมิบุญออก จาบ้านตอนบ่ายเดินออกมาจากหน้าปากซอยเพื่อที่จะโดยสารรถสองแถวประจำทางจาก หน้าหมู่บ้านเพื่อไปยังห้างสรรพสินค้าที่ตั้งใจไว้ ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างเบียดเสียดกันเข้าไปในซีคอนสแคว์ บ้างมีจุดหมายเพื่อซื้อของตามที่ตนตั้งใจไว้ บ้างเพื่อหลบอากาศอันร้อนอบอ้าวจากภายนอก บ้านของคุณอภิสราอยู่ในซอยสวนหลวงเดินไปนิดเดียวก็ถึงสวนหลวง ภูมิบุญเดินข้ามสะพานลอยเข้าไปในตัวห้าง เดินดูนั่นดูนี่อยู่สักพักได้ของใช้ติดมือมาสองสามอย่าง ส่วนเสื้อผ้ากับเครื่องแต่งตัวก็ได้มาสองชุด ภูมินั่งรถกลับบ้านทางเดิม เพราะตอนมาสังเกตทางมาโดยตลอดกลัวว่าจะหลงเช่นกัน บนรถสองแถวภูมิบุญมองนั่นมองนี่ไปตามทาง มีสายตาอยู่คู่หนึ่งกำลังจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเขา ภูมิบุญรู้สึกตัวแล้วแต่ก็ไม่ได้กระโตกกระตากอะไรพยายามทำตัวให้นิ่งเฉยไม่ ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขารู้สึกตัวแล้ว พอถึงที่ภูมิบุญก็รีบกดกริ่งรถสองแถวทันที พอรถสองแถวจอดสนิทภูมิบุญก็รีบลงแล้วล้วงเหรียญให้คนขับรถ พยายามเดินให้เร็วเข้าซอย แต่เขาเองก็ลงที่เดียวกับภูมิบุญเช่นกัน หัวใจเริ่มเต้นแรงเกรงว่าจะเจอมิจฉาชีพเข้าแล้ว จากเดินเร็วปกติจนกลายเป็นกึ่งวิ่งกึ่งเดิน

“เดี๋ยว นายน่ะ เดี๋ยวก่อน”

เสียงร้อง เรียกตามหลังมา ยิ่งทำให้ภูมิบุญวิ่งจ้ำอ้าวทันที

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ”

เสียงเขา วิ่งตามหลังมา พอรู้สึกตัวอีกทีก็โดนกระชากมือไว้แล้ว

“เฮ้ย ปล่อยนะ ทำอะไรน่ะ”

ภูมิบุญตวาดเสียงดังด้วยน้ำ เสียงที่สั่นระริก

“เปล่า เราแค่อยากถามนาย ว่านายอยู่ในซอยนี้เหมือนกันเหรอ เราเองก็อยู่ในซอยนี้”

เสียงเขานุ่มลง ภูมิบุญค่อยๆหันมามองเจ้าของเสียง ชายวัยรุ่นที่ยืนอยู่ข้างหน้ารูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณสะอาดหมดจดประการหนึ่งที่ทำให้ภูมิบุญค่อยโล่งใจ เขายิ้มให้เห็นไรฟันสะอาดเรียงกันเป็นระเบียบ

“เอ่อ ใช่ เราเพิ่งย้ายมาอยู่”

“อ้อ เราเองก็อยู่ในซอยนี้เหมือนกัน ไหนบ้านหลังไหนบ้านนาย”

เขาซักเดิน เข้ามาใกล้ มือยังไม่ปล่อยออกจากแขนภูมิบุญ

“เอ่อ ไม่ใช่บ้านเราหรอก บ้านเจ้านายเรามาอาศัยเขาอยู่ มาเป็นลูกจ้างเขาน่ะ”

ภูมิบุญตอบออกไปแล้วบิดข้อมือ เขาปล่อยมือทันที

“อ้อ โทษที บ้านเราหลังเกือบสุดท้ายประตูสูงๆน่ะ”

เขาบอกแล้ว เดินตามหลังภูมิบุญมา ไม่มีเสียงตอบจากภูมิบุญเพราะในใจที่โล่งจากที่ชายคนนี้ไม่ใช่มิจฉาชีพแล้ว แต่กลับนึกรำคาญอยู่เพราะเขาซักไซ้เรื่องบ้าน

“เออ เราชื่อ แทนนะ นายล่ะ”

ภูมิบุญหยุดกึกลงแล้วหันหน้ามอง แทนทวี

“ผมชื่อ ภูมิ”

 เสียงห้วนเสียเหลือเกิน พอพูดบอกชื่อตัวเองเสร็จก็หันกลับรีบเดินต่อ

 “ยินดีที่ ได้รู้จักนะภูมิ แล้วนี่ไปไหนมา เราไปที่มหาฯลัยมา เตรียมรับน้อง”

 “ไปซื้อของมา นายเรียนมหาฯลัยแล้วเหรอ”

 ความจริงไม่ได้อยากจะเสวนาด้วย แต่พอได้ยินคำว่ามหาวิทยาลัยภูมิบุญก็หูผึ่งอยากรู้ทันที

 “ปีสาม แล้ว นายล่ะ หน้าอ่อนๆแบบนี้เรียนม ปลายอยู่อ่ะดิ”

 เขายิ้มอย่างอารมณ์ดี แต่คนที่ได้ยินกลับหน้าบึ้ง

 “เรา เอ่อ ผมจบแล้ว กำลังจะขึ้นปีหนึ่ง”

 “จริงดิ ที่ไหนอ่ะ”

 เริ่มรู้สึกผิดที่บอกความจริง ไปเพราะเขาท่าทางจะอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับภูมิบุญมากทีเดียว พอภูมิบุญบอกออกไป

“เฮ้ย จริงดิ ที่เดียวกันเลย คณะไหน”

 ไม่ได้รู้สึกยินดี แต่กลับรู้สึกว่าไม่น่าจะพูดออกไปเลย น่าจะบอกว่าเรียนมหาวิทยาลัยเปิดเสียดีกว่า ภูมิบุญตำหนิตัวเองอยู่ในใจ

“รัฐศาสตร์”

“อ้าว เหรอ ว้า นึกว่าจะเรียน นิติฯ เสียอีกนะ จะได้เรียนคณะเดียวกัน”

“ถึงบ้าน แล้ว ผมไปก่อนนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ภูมิบุญตัดบทรีบหันหลังให้เขา ทันที

“เดี๋ยว ภูมิ พรุ่งนี้ว่างไหม”

เขาร้องเรียกตามหลังภูมิบุญที่ กำลังจะก้าวเข้าประตูเล็ก

“ทำไมครับ”

“จะพาไปมหาฯลัยไง พรุ่งนี้เขามีเตรียมรับน้อง ไปให้รุ่นพี่รู้จักก่อนจะได้สะดวก”

“รุ่นพี่ นิติฯ ไม่ใช่เหรอครับ เกี่ยวอะไรกับรัฐศาสตร์ ผมไม่ว่างครับ ขอบคุณ”

ภูมิบุญบอกปฏิเสธไปแล้วเดินเข้า บ้านปิดประตูทันที แทนทวียืนเม้มปากอยู่

“ถูกใจว่ะ ภูมิ ดูหยิ่งๆแบบนี้โดนสุดๆ”

เขายิ้มให้กับคำพูดตัวเองแล้ว เดินไปยังบ้านหลังใหญ่รั้วสูงเกือบสุดซอย แทนทวีเป็นลูกชายของนายแพทย์ แทนชัย กับแพทย์หญิง ศิริกานต์ มีพี่สาวคนหนึ่งที่กำลังเรียนต่ออยู่ที่อเมริกา แทนทวีนับเป็นเด็กรุ่นใหม่ที่มีฐานะดีอยู่ในวงสังคมชั้นสูง  แต่วันนี้เขาไปมหาฯลัยโดยที่เพื่อนสนิทมารับ แต่พอขากลับเขาแวะลงที่ซีคอนฯ เพื่อเดินดูนั่นดูนี่ ระหว่างที่เดินเลือกของอยู่นั้น แลเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งแต่งตัวธรรมดาแต่หน้าตาผุดผาดผิวเนียนใสละเอียดต้อง ตาเขายิ่งนัก ที่นั่งรถสองแถวเพราะอยากลองตามดูว่าเด็กคนนี้จะพักอยู่แถวไหน เหมือนพรหมลิขิตเพราะภูมิบุญอยู่ซอยเดียวกับเขา แทนทวียิ้มร่าเริงกลับบ้านไปอย่างอารมณ์ดี

“วันนี้ทำ อะไรกินครับแม่”

ภูมิบุญถามมารดาที่กำลังง่วน อยู่กับการทำกับข้าวมีอ้อยเป็นคนช่วย

“แกงไตปลา กับทอดมันกุ้งจ๊ะ ภูมิหิวหรือยังลูก”

“ยังครับ ทำไมคุณท่านทานน้อยจังล่ะครับแม่”

“คุณท่านทานไม่เยอะหรอกจ๊ะภูมิ ท่านกินอยู่แบบพอเพียง กินไม่กี่อย่าง แต่ถ้าคุณโตโต้กลับมาคงหลายอย่างอยู่เหมือนกัน”

อ้อยตอบแทน ภูมิบุญทำหน้าสงสัย

“ทำไมล่ะ ครับ”

“ก็ คุณโตโต้ ชอบกินอาหารหลายๆอย่างจ๊ะ ไม่ค่อยชอบอย่างสองอย่าง ตอนเรียนอยู่ที่นี่ก็ต้องจัดให้เธอสามอย่างขึ้นไป ไม่งั้นไม่แตะเลย”

ภูมิบุญได้ แต่พยักหน้าแต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ในเมื่อมารดาเป็นคนอยู่แบบพอเพียง แล้วทำไมลุกชายจึงจะแปลกแตกต่างออกไป แต่ภูมิบุญก็ไม่คิดอะไรต่อ ช่วยอ้อยยกสำรับอาหารขึ้นไปตึกใหญ่

“กินข้าว หรือยังภูมิ มาๆ มากินกับป้า”

คุณอภิสราถามถูมิบุญที่ยืนอยู่ ข้างๆอ้อย

“อุ้ย อย่าเลยค่ะคุณท่าน จันทร์จัดไว้ให้ภูมิแล้วค่ะ”

“อะไรกัน จันทร์ ฉันไม่ถือหรอกนะ กินข้าวคนเดียวมันเหงา นี่กว่าตาโตโต้จะกลับมา ฉันเหงามานานแล้ว เห็นภูมินี่ก็เอ็นดูนับเป็นลูกเป็นหลาน มาๆภูมินั่งลงกินกับป้านี่ล่ะ”

คุณอภิสรากวักมือเรียก ภูมิบุญทำหน้าเหรอหราทำตัวไม่ถูก มองหน้ามารดาของตน

“เอ่อ คุณท่านทานก่อนเถอะครับ ผมยังไม่หิว”

เสียงปฏิเสธที่เบาจนไร้น้ำหนัก คุณอภิสราส่ายหน้า

“นะภูมิ เห็นแก่ป้าละกันมากินข้าวเป็นเพื่อนป้าหน่อย ป้าไม่ได้คิดว่าเราเป็นลุกคนใช้นะ จันทร์เองก็เหมือนกัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอเป็นคนใช้ ฉันเห็นเธอเป็นคนที่ฉันไว้วางใจ เป็นเหมือนเพื่อนเก่าแก่ที่รู้ใจ อะไรกันจะมาคิดเล็กคิดน้อย เราก็คนเหมือนๆกัน”

คุณอภิสราตัดพ้อ จันทร์ได้แต่ก้มหน้านิ่งแล้วหันไปพยักหน้าให้ภูมิบุญ รายนั้นค่อยเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ถัดมาจากคุณอภิสรา

“เห็นไหม ก็แค่นั้น ฉันไม่ได้ถือตัวอะไรหรอกนะ อย่าคิดว่าฉันเป็นเจ้าของบ้านแล้วจะปฏิบัติกับพวกเธอเหมือนทาสรับใช้ ฉันจ้างพวกเธอก็จริง แต่ถ้าไม่มีพวกเธออยู่ทำงานให้ บ้านช่องกับข้าวกับปลามันก็ไม่มีคนทำคนดูแล ถึงแม้จะจ้างใครก็ได้มาทำให้ แต่ความไว้วางใจมันก็ไม่เหมือนกัน เอาล่ะอย่าคิดมาก กินข้าวเถอะภูมิป้าหิวแล้ว”

เสียงที่อ่อนนุ่มแม้จะเอ็ดแต่ก็ เหมือนพร่ำสอนเสียมากกว่า สร้างความตื้นตันเข้าไปในใจของอ้อยและจันทร์เป็นอย่างมาก เพราะคุณอภิสราเป็นแบบนี้ ทั้งสองจึงไม่อยากที่จะหนีไปไหนเลย มีนายจ้างเป็นเหมือนแม่พระที่คอยคุ้มครองให้ความอุ่นใจ หน้าที่การงานจึงเป็นการทำแบบถวายหัว ภูมินั่งตัวเกร็งทานข้าวกับคุณอภิสรา แม้จันทร์กับอ้อยจะออกไปจากห้องแล้วไม่มีคนคอยจ้องมอง แต่มันก็ยิ่งกดดันมากขึ้น คุณอภิสราคอยถามนั่นถามนี่ระหว่างกินข้าว ภูมิบุญก็ตอบพอเริ่มชินก็ไม่เกร็ง พอทานข้าวเสร็จก็เก็บกวาดโต๊ะ จันทร์ยกเงาะลอยแก้วมาให้คุณอภิสรา ส่วนภูมิก็ขอตัวกลับห้องของตน

“ฉันปลื้มใจแทนเธอจังจันทร์ ลูกชายเธอมีมารยาท กริยาก็งาม คุณยายคงสอนมาดีนะ”

คุณอภิสราพูดขึ้นระหว่างที่ตัก เงาะลอยแก้วขึ้นชิม

“ค่ะ นับเป็นบุญของจันทร์ค่ะ ตัวไม่ได้เลี้ยงคอยแต่ส่งเงินไปให้ แม่เองก็คงลำบากอยู่ไม่น้อยที่เลี้ยงตาภูมิมา”

“จะดีไม่ดี มันอยู่กับตัวเด็กเองนั่นล่ะจันทร์ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนเลี้ยงหรอก คนเลี้ยงดูเป็นเหมือนกรอบที่คอยให้เด็กอยู่ในโอวาท ถ้าเด็กมันรักดีอยู่ในกรอบก็ดีไป แต่สมัยนี้เด็กมันเลี้ยงยากนะฉันว่า ตาโตโต้เองจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ห่างอกไปตั้งห้าหกปี เธอน่ะโชคดีแล้ว ฉันล่ะเอ็นดูตาภูมิจริงๆนะถูกชะตามาก”

จันทร์ยกมือขึ้นไหว้คุณอภิสรา

“ขอบคุณคุณ ท่านแทนตาภูมิด้วยค่ะที่ท่านเมตตา”

“เอาเถอะ อย่าคิดอะไรมาก แล้วนี่เมื่อไหร่ตาภูมิจะเปิดเทอมล่ะ ฉันรู้สึกเหมือนมีลูกอยู่ใกล้ๆเสียจริง พลอยให้นึกถึงตาโตโต้สมัยที่เรียนอยู่ที่นี่”

“เห็นภูมิ บอกว่าเปิดอาทิตย์หน้านี่ล่ะค่ะ แต่เดี๋ยวคุณโตโต้ก็กลับแล้วนี่คะคุณท่าน จันทร์ล่ะคิดถึงคุณโตโต้เหลือเกิน”

สีหน้าแววตาจันทร์รู้สึกอย่าง นั้นจริงๆ

“อืม เธอนี่ก็นับมีบุญคุณกับฉันนะจันทร์ ลูกตัวไม่ได้เลี้ยง แต่เลี้ยงตาโตโต้จนโต”

จันทร์ก้มหน้านิ่งสะท้อนเข้าไป ถึงในใจ

“ตายล่ะ ขอโทษทีจันทร์ ฉันไม่ได้ตั้งใจ นี่ล่ะนะพอแก่แล้วก็ปากไวไป อย่าคิดมากนะ”

“อ้อ ไม่หรอกค่ะคุณท่าน จันทร์เองก็เลี้ยงคุณโตโต้เหมือนลูกเหมือนหลาน ส่วนภูมิเองก็คงไม่ได้น้อยใจอะไรหรอกค่ะ”

เสียงของจันทร์อ่อนลง

ภูมิบุญนอนมองเพดานห้องสายตาจับ จ้องอยู่กับสีตุ่นๆครีมหม่นๆของเพดาน พัดลมติดเพดานที่หมุนติ้วๆอยู่ส่งกระแสลมเย็นออกมาคลายความร้อนระอุในห้อง ได้ไม่มากนัก เพราะภูมิบุญเปิดพัดลมอีกตัวที่ปลายเตียง จิตใจคิดไปไกลถึงการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของตน จะมีเพื่อนใหม่ไหมนะ คงจะเรียนยากกว่าการเรียนชั้นมัธยมปลายหลายเท่านัก เราโตแล้วนะภูมิ เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต่อจากนี้ภาระความรับผิดชอบหน้าที่ต่างๆมันต้องมีมากขึ้น ภูมิบอกกับตัวเองแล้วหลับตาลงนอนอย่างยากลำบากเพราะอุณหภูมิภายในห้องที่อบ อ้าว แต่ด้วยความเหนื่อยล้าภูมิจึงหลับไป





 :pig4: :pig4:

ชอบไม่ชอบยังไง ติชมได้นะคร้าบบบ


เขียนโดย eiky
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-06-2011 14:49:23 โดย eiky »

ออฟไลน์ MiTo™

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-1
เรื่องใหม่   :mc4:


เป็นกำลังใจให้นะครับ  :L2: :3123: :L2:

benxine

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ yoyo

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 579
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
เรื่องใหม่ๆ  :mc4:
เป็นกำลังใจให้  น่าสนุกจัง ภูมิดูเป็นเด็กดี  :o8:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
เข้ามาติดตามเรื่องใหม่ :mc4: :L1:

ออฟไลน์ P★RiTŸ

  • he's mine
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1281
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-5
 :mc4: เรื่องใหม่

kanda53

  • บุคคลทั่วไป
ตามมาอ่านจ๊ะ.........ยาวสะใจดีค่ะ.....
น้องภูมิโดนใจพี่แทนซะแล้ว........
พี่โตโต้เจอกะน้องภูมิอะไรจะเกิดขึ้น?????
รอลุ้นต่อไปค่ะ...... :o9:

 :L2: ให้กำลังใจน้อง eiky
กด + ให้ด้วยค่ะ


ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
ตามมาอ่านจ๊ะ.........ยาวสะใจดีค่ะ.....
น้องภูมิโดนใจพี่แทนซะแล้ว........
พี่โตโต้เจอกะน้องภูมิอะไรจะเกิดขึ้น?????
รอลุ้นต่อไปค่ะ...... :o9:

 :L2: ให้กำลังใจน้อง eiky
กด + ให้ด้วยค่ะ



พี่กานดาคุง ตามอ่านให้ทุกเรื่องเลยอ่ะ มากกว่าปลื้มใจ ขอบคุณมากนะคร้าบบบ

จุ๊บๆๆๆ

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
มาตามอ่าน เพราะ ที่นี่ไม่มีนายเอก...555 น่าสนใจ o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
รอคอยคุณโตโต้กลับมาก  เรื่องคงจะสนุกนะ
ดีใจที่ได้อ่าน  พระเอกนายเอกแบบปะฉะดะ
รออ่านตอนต่อไปจ้า

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

ตอนหน้าขอแบบยาวๆ อีกนะ

ชอบจัง

kiyomine

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องนี้จะรีดน้ำตาเป็นปี๊บๆอคกป่าวเนี่ย รออ่านต่อไปค้าบ

vvivy

  • บุคคลทั่วไป

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องใหม่มาแล้ว  :mc4:
ไม่เอาน้ำตา ขอร้อง  o18
รอตอนพิเศษของน้องโย
เขียนหน่อยนะ
+1 ให้ความขยันของ writer
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-06-2010 03:12:23 โดย Little Devil »

ออฟไลน์ hpsky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1073
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-0
มาฉลองเรื่องใหม่ :mc4:

ถาม eiky ถ้าเค้าไปเดินซีคอน เค้าจะเจอภูมิมั๊ย อิอิ บ้านเค้าก็นั่งสองแถวถึงซีคอนเหมือนกัน :laugh:
eikyแต่งเรื่องนี้คนละแนวกับปุ่นเลย เป็นกำลังใจให้นะ :L2: :กอด1:

keerin

  • บุคคลทั่วไป
ตามๆๆๆๆๆ  :mc1:
เรื่องนี้น่าสุนกจังเลยอะ
คนละแนวกับญี่ปุ่น อิอิ

ออฟไลน์ rak_jae

  • ...special you are...
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
ตามอ่านด้วยคนจ้า
 :pig2:  :pig2:

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
เห้อ หวั่นใจจะเศร้าปวดตับไตป่าว
แต่เอาไงก็เอาว่ะ ตามอ่านกันมาแล้วนิ่ 555
แต่ต้องจบ happy แบบเอ-โย น่ะครับ ไม่ได้ขู่ บ้านละแวกเดียวกัน เจอแน่ หึหึหึ

ออฟไลน์ PEENAT1972

  • Red Rhino
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +563/-106

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Laxxeez

  • บุคคลทั่วไป
Ha ha ha เรื่องใหม่ ญี่ปุ่นออกแนวเฮฮาตลอด เรื่องนี้ท่าจะดราม่า...ติดตามคับ จัยมากคับ :3123:

wisa

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4: :L2: :3123:

เรื่องใหม่

ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
ขอบคุณทุกคนนะครับ จะพยายามให้เรื่องน่าติดตามมากที่สุด เรื่องนี้ไม่เศร้าครับ เขียนเอามัน อิอิ




                                          ฉากสอง




ภูมิบุญตื่น แต่เช้าช่วยอ้อยกับจันทร์ทำงานบ้านตามปกติ พอเสร็จก็ไปอาบน้ำเดินเล่นอยู่หลังบ้าน

“ภูมิๆ มานี่หน่อยจ๊ะ ป้ามีอะไรจะให้ดู”

เสียงคุณ อภิสราร้องเรียกอยู่ระเบียงตึกใหญ่ ภูมิบุญหันไปมองแล้วเดินไปตามเสียง

“ครับคุณ ท่าน”

“นี่ ภูมิว่าเฟอร์นิเจอร์สวยไหม ป้าเลือกไม่ถูกเลย แต่เซ็นต์อนุมัติไปแล้วล่ะ”

คุณอภิสรา ส่ง แฟ้มในมือยื่นให้ภูมิบุญดู เป็นรูปเฟอร์นิเจอร์ไม้ลวดลายต่างๆกันมีภาพรีสอร์ทติดภูเขามีแม่น้ำสายเล็กๆ พาดผ่าน ความเขียวขจีของฉาก หลังตัดกับรีสอร์ทสีน้ำตาลเข้ม

“สวยดีครับ คุณ ท่าน”

ภูมิบุญบอก แล้วพลิกดูหน้าถัดไป

“ป้าว่าจะ รอจน กว่าตาโตโต้กลับมาค่อยให้เขาไปดู แต่ทางโน้นก็เร่งให้เซ็นต์เหลือเกินบอกว่าของมีน้อยต้องรีบเอา เนี่ยตัวละเกือบหมื่นเชียวนะภูมิ”

“เอ่อ อะไรนะครับคุณท่าน เกือบหมื่นเลยเหรอครับ”

ภูมิร้อง เสียงหลงเพราะไม่เชื่อหูตัวเองว่าเฟอร์นิเจอร์ไม้สีทึมๆเหล่านี้จะตัวละ เกือบหมื่น

“ใช่จ๊ะ มีอะไรหรือ”

“ปะ เปล่าครับ เพราะภูมิคิดว่ามันเกินราคาไป ถ้าแถวบ้านภูมิถ้าเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเก่าๆแบบนี้ไม่แพงขนาดนี้นะครับคุณท่าน อย่างมากถ้าเกือบหมื่นนี่ก็ได้มาทั้งเซ็ต อีกอย่างรีสอร์ทคุณท่านด้านนอกสีน้ำตาลแก่ แต่ด้านในทาสีเบจอ่อนๆ ผมคิดว่ามันไม่ค่อยจะเข้ากันน่ะครับ”

ภูมิออก ความ คิดเห็นออกไป แล้วเหมือนคิดขึ้นมาได้

“ผมขอโทษนะ ครับคุณท่าน ผมนี่แย่จริงความรู้ก็ไม่มีในด้านนี้ยังจะมาวิจารณ์อีก”

“ไม่เป็นไร จ๊ะ ดีเสียอีกที่ป้าจะได้มีคนให้คำปรึกษา ป้าเองก็ไม่ได้ดูรายละเอียดนักหรอกจ๊ะ มีคนดูให้”

คุณอภิสรา พูด แล้วทำท่าคิด

“แล้วภูมิ ว่า ควรจะเอาแบบไหนดีจ๊ะ”
ภูมิบุญเม้มปากก้มหน้านิ่งมองดูแฟ้มงาน ไม่กล้าที่จะพูดออกไป

“บอกมาเถอะ จ๊ะ ป้าไม่ว่า อย่างน้อยเราก็เป็นคนในบ้าน ความเห็นของคนในบ้านน่าจะช่วยอะไรป้าได้บ้าง”

คุณอภิสรามองหน้าภูมิบุญสายตา แสดงให้เห็นถึงความเมตตาปราณี

“ครับ ผมคิดว่าการเลือกของต้องให้เข้ากับคอนเซ็ปส์ของรีสอร์ทนะครับ อย่างคอนเซปส์ของคุณท่านคือเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา ผมว่าเฟอร์นิเจอร์พวกนี้มันดูเกินไปหน่อยอีกอย่างดูตามรูปผมยังมองเห็นความ บกพร่องของงานเลยครับ ถ้าของดีๆเรียบๆแต่ดูมีราคาผมว่าน่าจะไม่แพงเท่านี้”

คุณอภิสรา พยักหน้ารับฟังความเห็นของภูมิบุญ

“จริงสินะ ป้าว่ามันชักจะยังไงๆแล้วนะ เออ ไหนๆก็ไหนๆแล้วภูมิช่วยป้าดูเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ให้ป้าหน่อยสิ ของล็อตนี้จะเอาไปลงที่เขาค้อ ภูมิคิดว่ายังไงจ๊ะ”

คุณอภิสรายื่นอีกแฟ้มให้ภูมิบุญ ดู

“เป็นโซฟา เหรอ ครับ ไม่น่าจะเหมาะ เพราะเขาค้อเป็นป่า ผมว่าน่าจะใช้ไม้แล้วเอาเบาะรองเอาดีกว่า”

“หือ เซ็ตนี้เขาบอกนำเข้าเลยนะจ๊ะ ป้ากำลังจะอนุมัติ”

“หา นำเข้าเหรอครับ”

ภูมิร้องเสียงหลงอีกรอบ ทำตาโตไม่เชื่ออีกครั้ง

“ภูมิคิดว่า มันไม่น่าจะนำเข้าเหรอจ๊ะ”

“เอ่อ ปะ เปล่าครับคุณท่าน คือผมคิดว่า ความจำเป็นมันไม่มีน่ะครับ รีสอร์ทคุณท่านต้องนำเข้าโซฟามาจากเมืองนอกเลยเหรอครับ”

“ป้าเองก็ไม่ได้ขัดเขานะเพราะ เขาบอกว่าของเขาดีจริงอีกอย่าง จะทำให้รีสอร์ทของเรามีคุณภาพมากขึ้นด้วย”

“เอ่อ ผมว่ารีสอร์ทจะมีคุณภาพหรือเป็นที่นิยมของกลุ่มลูกค้าเครื่องใช้ไม้สอยก็มี ส่วนนะครับ แต่ที่สำคัญผมว่ามันน่าจะขึ้นอยู่กับบุคลากรที่จะเอาใจใส่ลูกค้าหรืออุปกรณ์ ของเราได้มากน้อยเพียงไหน อีกอย่างรีสอร์ทของคุณป้าก็ตั้งราคาห้องพักไว้ไม่สูงมากใช่ไหมครับ เพราะผมเห็นจากโบชัวร์ในห้องรับแขก”

ภูมิเงียบเสียงเพราะรู้สึกว่าตัวเองพูดมากเกินไปแล้ว คุณอภิสรานั่งมองหน้าภูมิบุญพยักหน้าตาม คิดไปว่าตัวกำลังโดนลูกน้องโกง

"ว่า ไงจ๊ะ ว่าต่อไปเลย ป้าฟังอยู่"

"เอ่อ ไม่ดีกว่าครับ คุณท่านผมไม่มีความรู้ด้านนี้ พูดไปมันจะไม่ดี"

ภูมิบุญก้มหน้า

"ไม่ เป็นไรจ๊ะ ภูมิรู้ไหมเหมือนภูมิมาทำให้ป้าได้คิดนะ ปกติป้าจะเซนต์เอกสารผ่านให้ลูกน้องอย่างเดียว ไม่ได้สนใจในรายละเอียดมากนัก นี่ป้าคงพลาดไปแล้วจริงๆ เอาเถอะยังไงก็ขอบใจภูมิมากที่เตือนสติป้า"

คุณอภิสรายิ้มอย่างปลื้มปีติที่ภูมิบุญออกความ คิดเห็น

"เออ งั้นภูมิช่วยป้าหน่อยได้ไหม เลือกแบบเฟอร์นิเจอร์ให้ป้าที ลูกน้องป้าคงต้องสอบอีกยาว เลี้ยงไม่เชื่องก็ไม่เลี้ยง ให้คนในบ้านทำดีกว่า อย่างน้อยคนในบ้านก็คงไม่คิดตลบหลังป้า"

คุณอภิสราพูดให้คิดภูมิบุญ มองหน้าคุณอภิสราแล้วยิ้มแห้งๆ ในใจไม่ได้คิดว่าเป็นคนในบ้านแต่เป็นลูกคนใช้

"เอาน่าภูมิ เดี๋ยวป้ามีค่าขนมให้ ป้าเชื่อว่าภูมิทำได้ ลองเลือกแบบที่ภูมิคิดว่าเหมาะ เดี๋ยวดีไม่ดี ป้าจะให้ที่ประชุมเขาบอกเอง"

"จะดีเหรอครับคุณท่าน"

"ดี ซิจ๊ะ เอาล่ะภูมิเลือกแบบไปนะ ป้าขอโทรหาทนายก่อน"

พอพูดจบก็ลุกออก จากที่นั่งไป ภูมิบุญใจเต้นแรงนี่ตนจะเป็นต้นเหตุให้มีเรื่องเกิดขึ้นหรือ ภูมิบุญไม่สบายใจ แต่ใจหนึ่งก็ปลอบตัวเองว่าถ้าคุณอภิสราโดนโกงจริงก็เป็นสิ่งที่ดีที่ได้ จัดการเป็นหูเป็นตาให้ ภูมิบุญนั่งเลือกเฟอร์นิเจอร์อยู่ พอเลือกไปเลือกมาก็เริ่มสนุก เอาตัวนั้นมาคู่กับตัวนี้ สีนั้นไม่เข้ากับสีนี้ โต๊ะตัวใหญ่ไป เก้าอี้ไม่เข้ากับโต๊ะ

สามวัน ต่อมาคุณอภิสรากลับจากสำนักงานเดินตรงมาหาภูมิบุญที่กำลังช่วยอ้อยเช็ดถู ห้องโถงใหญ่อยู่

"อ้อยจ๊ะ ขอน้ำเย็นๆสักแก้วซิ ภูมิจ๊ะมาหาป้าหน่อย"

สีหน้าแววตาของคุณอภิสราแสดงความยินดีออกมา ภูมิบุญเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงกับพื้น

"ตายแล้ว อย่านั่งตรงนั้นนะภูมิ ใครสั่งใครสอนกันนะ เวลานั่งกับป้าให้ขึ้นมานั่งบนโซฟา แม่เราเขาก็นั่งบนโซฟา เอ๊ะ จันทร์นี่ยังไงนะ"

คุณอภิสราจิ๊ปากแต่ก็ไม่ได้ดุ ภูมิบุญจึงนั่งลงบนโซฟาตามที่คุณอภิสราบอก

"ครับคุณท่าน"

"ภูมิ ภูมิรู้ไหมจ๊ะว่าเฟอร์นิเจอร์ที่ภูมิเลือกให้ป้าน่ะที่ประชุมเขาชอบกันใหญ่ ถามหาเจ้าตัวว่าใครช่างเข้าใจจัด แล้วอีกเรื่องป้าโดนลูกน้องโกงจริงๆด้วย ขอบใจภูมิมากนะจ๊ะ ป้าไล่เขาอกแล้วเรื่องทนายกำลังส่งฟ้องศาลให้ ดีนะที่ได้ภูมิมาดูให้ป้าดีใจจริงๆ"

คุณอภิสรายิ้มออกมาแสดงความตื้นตันใจ

"ครับ ผมก็แค่ดูๆตามความเหมาะสมเองครับคุณท่าน ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายเลย"

"ไม่ได้หรอกภูมิ ครั้งนี้ป้าเหมือนตาสว่างขึ้นมาเพราะเรา เอาอย่างนี้ ป้าจองตัวไว้เลยนะ ถ้าเรียนจบมาป้าจะให้ทำงานกับป้า ระหว่างที่เรียนก็ช่วยป้าดูนั่นดูนี่ เดี๋ยวป้าให้ค่าขนม"

คุณอภิสราพูดเองเออเอง ในใจภูมิบุญถ้าหากเรียนจบตามที่ตั้งใจไว้อยากจะกลับไปสอบเป็นปลัดอำเภอใน จังหวัดเพชรบูรณ์ ไม่ได้อยากทำงานในกรุงเทพฯเลย เขาอยากจะพาแม่กลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ที่บ้าน แต่ในเมื่อคุณอภิสราบอกมาแบบนี้ภูมิบุญจึงนิ่งเงียบไป

"ภูมิเข้าใจเลือกนะเฟอร์นิเจอร์น่ะ ที่ประชุมชมกันใหญ่ว่าเข้ากับรีสอร์ทไม่เยอะไป เรียบง่ายแต่ดูดี"

คุณอภิสรายังชมอยู่ไม่ขาดปาก ภูมิบุญได้แต่พยักหน้าเออออตาม

"งั้นว่างๆ ป้าจะพาไปดูสถานที่จริง จะได้แนะนำให้รู้จักกับมัณฑนากรประจำของบริษัทป้าด้วย รายนั้นขนาดจบจากเมืองนอกยังชมเลยว่าภูมิเข้าใจเลือก"

การสนทนากว่าจะ สิ้นสุดลงคุณอภิสราก็พรั่งพรูความตื้นตันยินดีปรีดาออกมาไม่หยุดหย่อน จนถึงเวลาอาหารเย็นจึงยอมปล่อยให้ภูมิบุญเข้าไปช่วยในครัว พอเวลาทานอาหารเย็นก็ชวนคุยเรื่องเดิมอยู่ คราวนี้ทั้งจันทร์ทั้งอ้อยก็ร่วมวงสนทนา

"เออ อ้อยไปบอกหมายให้ยกของหลังรถมาให้ทีสิจ๊ะ"

คุณอภิสราบอกอ้อยตอนที่ทานอาหารเย็นเสร็จแล้วมา นั่งอยู่ในห้องรับแขก

"คุณท่านซื้อของมาเหรอค๊ะ"

จันทร์ถาม

"จ๊ะ ซื้อมาเป็นของกำนัลให้ตาภูมินั่นล่ะ"

"เอ่อ ไม่ต้องหรอกค่ะคุณท่าน ลูกภูมิทำแค่นี้เอง"

"ว้าย จันทร์เธอนี่ยังไงนะ ของๆชั้น ชั้นจะให้ภูมิไม่เห็นต้องคิดอะไรมากมาย เธอน่ะไม่ต้องพูด ก็แค่ของเล็กๆน้อยๆ"

อ้อยกลับเข้ามาพร้อมถุงกระดาษจากห้างดังสามถุง

"ภูมิ มานี่หน่อยสิจ๊ะ ดูซิว่าถูกใจไหม"

คุณอภิสรายื่นถุงกระดาษให้ภูมิบุญที่เดินเข้ามา หา แต่สายตามองไปที่มารดาของตน ภูมิบุญยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม ในถุงกระดาษเป็นเสื้อผ้าลำลองชุดใหม่ถุงหนึ่ง อีกถุงเป็นชุดนักศึกษา อีกถุงเล็กๆเป็นนาฬิกายี่ห้อที่วัยรุ่นที่มีฐานะดีกำลังเป็นที่นิยม

"ว้าย ตายแล้วคุณท่านคะ มันแพงไปนะคะอันนี้ ตาภูมิรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ"

จันทร์ เอามือทาบอกพอเห็นเรือนนาฬิกา ร้องออกไปอย่างตกใจ

"อะไรกันจันทร์ พงแพงอะไร ไม่รับไม่ได้นะจ๊ะภูมิ เรือนนี้ป้าถามคนขายเขาแล้วว่ากำลังนิยม ไม่ได้หรอก ตาภูมิก็เหมือนลูกเหมือนหลาน ทำไมฉันจะซื้อของให้ไม่ได้ เธอนี่ยังไงกันจันทร์ นับวันจะขัดใจฉันมากขึ้นทุกที"

คุณอภิสราเอ็ด แต่หัวเราะ กวักมือเรียกภูมิบุญให้เข้าไปใกล้ๆ แล้วปลดนาฬิกาออกจากล่องแล้วสวมใส่ข้อมือให้ ภูมิบุญใจสั่นระริกที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ เขาไม่ได้ต้องการให้เป็นที่รักของเจ้าของบ้านหลังนี้ถึงเพียงนี้ แค่อยากให้ท่านปราณีบ้าง ภูมิบุญยกมือขึ้นกราบลงที่ตัก

"ตายจริง น่าเอ็นดู เธอดูสิจันทร์ ภูมิเขาไม่เหมาะสมกับของยังไง ดูกริยามารยาทซิ นาฬิกาเรือนนี้ต่างหากที่ค่าไม่คู่ควรกับภูมิ"

คุณอภิสราชมแล้วลูบหัว ภูมิบุญอย่างเอ็นดู ภูมิบุญน้ำตาซึมยกแขนขึ้นมองนาฬิการเรือนใหม่ด้วยหัวใจที่ชุ่มฉ่ำ แม้เขาเองจะไม่ได้เป็นคนเสพวัตถุ แต่พอได้ของมีราคาค่างวดมา ก็รู้สึกตื้นตันใจ ความดีที่ยายเคยพร่ำสอนมันเริ่มเห็นผลแล้วสินะ








ช่วงแรกยังไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่นะครับ บอกเล่าที่มาที่ไปก่อน อิอิ เนอะทุกคนเนอะ



เขียนโดย eiky
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-06-2011 14:50:41 โดย eiky »

kanda53

  • บุคคลทั่วไป
น้องภูมิ....ฉลาดและรู้จักคิด....
มีหัวทางตบแต่ง....และการบริหารด้วย.... o13
สงสัย ตาโตโต้ คงนิสัยตรงกันข้ามกับน้องภูมิมั๊ง.....

   :L1: น้อง eiky จ๊ะ


wisa

  • บุคคลทั่วไป
เป็นกำลังใจให้ครับ

ที่นี่ไม่นายเอก คือว่าไม่... อะไรครับ

ผมว่าเหมือนมันขาดๆ อ่ะครับ

 o13 o13 o13

ออฟไลน์ «ƤȑǃǹĉΞḠ○ḺҒ™»

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ชอบๆ

มารอตอนต่อไปคับๆ

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
ตามราวี แล้วก็ปลุกปล้ำมั๊ยคับ
แต่ว่า ไม่เศร้าแน่นะ อย่านะค้าบ โกรธจริงๆด้วย

ออฟไลน์ eiky

  • Played Me!!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1760/-3
เป็นกำลังใจให้ครับ

ที่นี่ไม่นายเอก คือว่าไม่... อะไรครับ

ผมว่าเหมือนมันขาดๆ อ่ะครับ

 o13 o13 o13


ขอบคุณมากคร้าบ หูตาเริ่มพร่ามัวแล้วเรา อิอิอิ ที่นี่ไม่มีนายเอกคร้าบบ


น่ารักจริงๆ

ออฟไลน์ PEENAT1972

  • Red Rhino
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +563/-106
ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร แค่ไม่มี nc ใช่ไหมค่ะ แต่ ป้าว่าเรื่องนี้สนุกดีออก ในแบบของ eiky

รักเสมอ และรอติดตามเรื่องนี้ต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
หลงรักน้องภูมิ ^^

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด