หัวข้อ: คู่คิริน - Remembrance

[กษิภัทร]

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

[กษิภัทร]

คำโปรย

"เมื่อสรวงสวรรค์มิใช่ทิพยวิมาน แต่คือสงครามใต้เงามาเฟีย"
ท่ามกลางแสงสีของมหานคร ความลับที่ถูกปิดตายจากอดีตชาติกำลังอุบัติขึ้นอีกครั้ง เมื่อ ‘ดิษฐ์’ เทวดาผู้ลาจากสวรรค์ ครอบครองสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้องห้ามที่เหล่า ‘ยักษ์’ ในคราบมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลต่างหมายตา ชนวนเหตุแห่งวิบัติพัดพามหาสงครามมาสู่โลกมนุษย์ สงครามที่ตัดสินกันด้วยอำนาจมืดและการแย่งชิง
ทว่าท่ามกลางกระสุนและเขม่าปืน ‘คราม’ เด็กหนุ่มผู้ผูกพันด้วยสายใยกรรมข้ามภพชาติ กลับยืนหยัดท้าทายโชคชะตา เพื่อปกป้องเทวดาผู้เป็นรักหนึ่งเดียวของเขา ตามคำสัญญาที่สลักไว้ด้วยดวงวิญญาณตราบนิรันดร์
“ต่อให้โลกต้องพินาศเพราะคุณ ผมก็จะยืนอยู่ตรงนี้ ... เพื่อรักคุณ”

‘สัญญา’ หมายถึงถ้อยวาจาที่ร้อยรัดมัดตรึงสองดวงจิตให้ติดพัทธนาการ
   แต่ดวงจิตดวงหนึ่งกลับลืมเลือน ‘สัญญา’ เมื่อข้ามเขตห้วงอนันตกาล
   ขณะที่จิตอีกดวงเสาะหาผู้ที่ ‘สัญญา’ จะพบพาน
   สายใยแห่ง ‘สัญญา’ และสัตย์สาบานจะเกี่ยวประสานพวกเขาเอาไว้ได้หรือไม่
   หากเมื่อดวงจิตดวงหนึ่งละลืมเรื่องวิบัติที่ตนกระทำลงไป
   แต่อีกหนึ่งดวงใจจะคอยปกปักษ์และรื้อคืนถ้อย ‘สัญญา’

จากผู้เขียนถึงผู้อ่าน

กว่าจะมาเป็นนิยายเรื่องนี้ ผมใช้เวลาค้นคว้าและวางโครงเรื่องอย่างหนักเพื่อให้เป็นผลงานที่สมบูรณ์ที่สุดสำหรับทุกคน นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยอาวุธ แต่คือสงครามแห่งชะตากรรมที่มีทั้งสิ่งเหนือธรรมชาติและความรักเป็นเดิมพัน
เนื้อเรื่องจะพาทุกคนไปพบกับความสัมพันธ์ที่หนักแน่น ไร้เงื่อนไข ทลายกำแพงอายุ 15 ปีที่ขวางกั้น ระหว่างตัวเอกทั้งสองตัวละคร แต่ในความรักนั้นมีความโหดร้ายซ่อนอยู่ เพราะตัวละครในเรื่องนี้ไม่มีใครขาวสะอาด ทุกคนมีความเป็น 'มนุษย์' ที่มีทั้งด้านมืดและด้านสว่าง พร้อมจะเหยียบย่ำกันเพื่อจุดหมายของตัวเอง

ด้วยเนื้อหาที่เข้มข้นและรายละเอียดที่เยอะจัด ผมจึงค่อย ๆ กลั่นกรองผ่านภาษาสวย ๆ ที่ผมหลงใหล เพื่อให้ทุกท่านได้เสพงานศิลป์ไปพร้อมกับเนื้อเรื่องที่ตื่นเต้น ลึกลับ แต่อบอวลด้วยความรัก หากชื่นชอบแนวทางนี้ ฝากติดตาม กดให้กำลังใจ หรือคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะครับ


สุดท้ายนี้ขอขอบคุณอาจารย์วรรณคดีและเทพปกรณัม อาจารย์ภาษาไทยและภาษาอังกฤษ จากหลากหลายมหาวิทยาลัย
ผู้จัดทำซีรี่ย์และนักเขียนบท และคุณผู้อ่านทุกท่านที่พร้อมจะเดินเรื่องราวที่ผูกไว้กับ 'สัญญา' เรื่องนี้

[กษิภัทร]

- 1 -

ชานสรวง

   

‘หอพักนี้แน่เหรอ?’ ชายวัยกลางคนเงยมองตึกสูง ค่อนข้างทันสมัยแม้จะอยู่ในซอยลึก ‘จะสองทุ่มแล้ว’ เขามองนาฬิกาคุณปู่ที่ตั้งอยู่ภายในอาคาร ห่างจากประตูกระจกขนาดใหญ่ เหนือประตูแขวนป้าย ‘กรุณางดเสียงดัง’ ทั้ง ๆ ที่ตรงนี้เงียบมาก ชายผู้นั้นสงสัยว่าเขามาถูกสถานที่หรือเปล่า

   ‘ชานสรวง’ เขาดูภาพและอ่านข้อความโทรศัพท์ นี่คือชื่อหอพักไม่ผิดแน่ แต่แค่ยังไม่กล้าจะเชื่อว่าเขาจะได้พักที่นี่แบบไม่เสียค่าใช้จ่าย ภาพถ่ายจากคุณน้า ‘มธุลิน’ ก็ไม่ได้ถูกส่งมามากมาย แต่พอเขาเทียบภาพกับตึกหลังนี้ เขาก็คิดว่ามาถูกที่

   ตื๊ด ! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี ชายหนุ่มรีบกดรับ “สวัสดีครับคุณน้าลิน”

   “ดิษฐ์อยู่ที่ไหนแล้วลูก? มาถูกหรือเปล่า?” เสียงปลายสายนิ่มนวล ไม่ต่างจากทุกครั้ง

   “ผมอยู่หน้าหอพักแล้วครับ ชื่อว่า ‘ชานสรวง’ ใช่ไหมครับ?”

   “อ้าว มาถึงแล้วเหรอ เดี๋ยวน้าจะออกไปรับ”

   “ขอบคุณครับ ผมอยู่หน้าประตู ผมเห็นนาฬิกาคุณปู่ข้างในอาคารด้วยครับ”

   “อ๋อ อยู่ที่อาคารรับรอง รอน้าสักครู่นะ” พูดจบ กษิดิษฐ์ก็ขอบคุณแล้วรอน้าลินตัดสาย

   บรรยากาศที่นี่ดีมาก ไม่น่าเชื่อว่าว่าจะสามารถซ่อนเร้นอยู่ใจกลางเมืองหลวงได้ มันทั้งเป็นส่วนตัว มีต้นไม้ใหญ่และสวนหย่อม ประดับโคมไฟรอบน้ำพุกลางถนนที่ลาดเข้ามา อีกทั้งยังเงียบสงบ ร่มรื่นผิดจากความโกลาหลภายนอกรั้วไม้เลื้อยสูง

   ‘กริ๊ง’ เสียงเปิดประตู ดิษฐ์หันหลังกลับก็พบหญิงสูงวัยท่าทางใจดีท่านหนึ่ง
 
   “สวัสดีครับคุณน้าลิน” ดิษฐ์วางกระเป๋าแล้วยกมือไหว้คุณน้าที่ไม่พบกันนาน

   “สวัสดีค่ะดิษฐ์ โอ้ . . . ไม่สิ ต้องเรียกว่าอาจารย์ดิษฐ์แล้วนะ”
        คุณน้าลินรับไหว้แล้วแซว ‘ดร.’ ป้ายแดงจากมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ ท่าทางของเธอทั้งภูมิใจและปลาบปลื้ม

   “ขอบคุณน้าลินนะครับ แต่ไม่ต้องเรียกผมว่าอาจารย์ก็ได้ คุณน้าเรียกแค่ชื่อของผมก็พอ”

   “ฮ่า ฮ่า เอาน่า ไม่เรียกก็ไม่เรียก แต่น้าดีใจที่เห็นดิษฐ์แข็งแรงและเรียบจบสูงขนาดนี้”

   น้าลินไม่พูดเปล่า เธอจับมือเขาเข้าไปในอาคารรับรอง ดิษฐ์รีบฉวยกระเป๋าเดินทางแล้วเดินตามคุณน้าเข้าไปด้านใน ไม่รู้ว่าคุณน้าเตรียมต้อนรับเขาหรือเปล่า แต่ในอาคารดูสว่างไสว โคมไฟบนเพดานสูงและยังมีอีกตามแนวกำแพงส่องสว่าง แจกันดอกไม้ถูกประดับก้านดอกสีสวยนานาพันธุ์ ‘แล้วนี่กลิ่นอะไร’ ดิษฐ์ยืนนิ่งพร้อมใช้ประสาทสัมผัสรับรู้ แต่เขาไม่รู้ว่ากลิ่นหอมคล้ายดอกมะลิคือกลิ่นอะไร แต่เขารู้สึกความคุ้นเคย

   “ยินดีต้อนรับนะดิษฐ์”
        คุณน้าลินพูดจบก็ยื่นพวงมาลัยงานประณีตส่งให้ ด้านข้างคุณน้ามีเด็กสาวหน้าตาน่ารักยืนรับใช้

   “… เออ ให้ผมเหรอครับ?” ดิษฐ์ถามพร้อมสีหน้าแปลกใจ

   “ก็ใช่นะสิ ก็น้าไม่ได้ไปงานรับปริญญาของดิษฐ์ แต่น้าก็อยากให้ของกับขวัญดิษฐ์นะ”
        คุณน้าลินยื่นพานที่มีพวงมาลัยนั้นให้ดิษฐ์ พร้อมซองสีขาวเคลือบมุกอยู่ข้างกัน

   “นั่นใช่ซองเงินหรือเปล่าครับ?” ดิษฐ์ถามโดยที่ยังไม่แตะต้องของขวัญ

   “ใช่แล้วละดิษฐ์ ถือว่าเป็นเงินรับขวัญนะ”

   “รับแค่เฉพาะดอกไม้ได้ไหมครับ? แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้ว เกรงว่าซองเงินจะทำผมเกรงใจ”

   คุณน้าลินยิ้ม “รับไว้เถอะคนที่นี่พร้อมจะให้ดิษฐ์มากกว่านี้อีก”

   ดิษฐ์ทำหน้าตาไม่เข้าใจ “‘คนที่นี่’ หมายถึงใครเหรอครับ?”

   คราวนี้คุณน้าลินยิ้มแปลกแล้วรีบพูดตัดบท “ก็พวกนิสิตไง พวกเขาอยากพบดิษฐ์มากนะ น้าบอกกับนิสิตทุกคนที่นี่ว่าอาจารย์ประจำหอพักคนใหม่จะมาถึงวันนี้ แต่ดิษฐ์คงยังไม่ได้พบทุกคนหรอก เพราะหลายคนยังไม่กลับมาจากต่างจังหวัด”

   ‘อาจารย์ประจำหอพัก’ คืองานของดิษฐ์เพื่อแลกกับค่าที่พักของหอนี้ แต่สำหรับเขา นี่คือโอกาสวิเศษ เพราะนอกจากจะไม่ต้องเสียค่าที่พัก เขายังได้ประหยัดค่าเดินทางระหว่างที่ทำงานกับที่พัก เพราะที่นี่ใกล้กับมหาวิทยาลัย เขาเพิ่งได้รับบรรจุเป็นอาจารย์งบแผ่นดินประจำคณะศิลปศาสตร์ สาขาวิชาภาษาอังกฤษและภาษาศาสตร์ประยุกต์ อีกอย่าง เขายังได้ทำความรู้จักกับนิสิตหลากหลายในหอพักนี้ มันเป็นหอพักที่มีโรงแรมด้านหลังติดแม่น้ำสายใหญ่ของเมืองหลวง เอาไว้ต้อนรับแขกต่างชาติโดยเฉพาะ

   “คุณน้าลินครับ ที่นี่มีนิสิตกี่คนเหรอครับ?” ดิษฐ์ถาม

   “ตอนนี้มีทั้งหมด 7 คนนะ”

   “7 คนเองเหรอครับ”

   “ใช่แล้วละ ถ้าไม่รวมน้ากับพนักงานของหอพัก แต่ว่าน้าอาจจะขอให้ดิษฐ์ช่วยน้าเรื่องโรงแรมสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่าง
        ชาติที่อยู่ด้านหลังด้วย ดิษฐ์พอจะสะดวกไหม”

   “ครับ” ดิษฐ์ตอบรับด้วยท่าทางตั้งใจ

   “น้าฝากดิษฐ์ดูแลพวกนิสิตและแขกบางท่าน ดิษฐ์เก่งเรื่องภาษาและวัฒนธรรมอยู่แล้ว น้าสบายใจมากตอนที่ดิษฐ์ตอบ 
        ตกลงมาเป็นอาจารย์ประจำหอพัก น้าคิดว่าคนที่นี่คงจะมีความสุขมาก ๆ ที่จะได้พบดิษฐ์สักที”
        น้าลินพูดพร้อมกับกุมมือดิษฐ์เอาไว้ “น้าคิดว่า ‘เขา’ ต้องดีใจมากแน่ ๆ”

   ดิษฐ์ยิ้มแล้วกุมมือหญิงสูงวัยกลับคืน “ครับ ผมก็ยินดีที่จะพบพวกเขาครับ”

   น้าลินคลี่ยิ้มแล้วบอกหญิงสาวข้างกายไปหยิบเอกสาร
        “ขิ่น ไปหยิบแฟ้มประวัติผู้อาศัยมาให้ย่าหน่อย แล้วก็เอาน้ำเย็นมาบริการอาจารย์ดิษฐ์ด้วยนะ”
 
   ขิ่นพยักหน้า “ค่ะคุณลิน” ตอบเสร็จก็ยังก้มหัวหลบไปทางด้านหลัง

   “เดี๋ยวให้ขิ่นพาดิษฐ์ไปที่ห้องพักนะ น้าขอตัวคุยโทรศัพท์สักครู่”
        น้าลินขอตัวด้วยท่าทางสุภาพ

   ดิษฐ์ก้มหัวตอบรับ เขายื่นอยู่ที่ห้องต้อนรับเพียงลำพัง สายตากวาดมองทั่วโครงสร้าง ไล่ไปตามงานตกแต่งภายในอาคาร โถงต้อนรับแห่งนี้สะอาดสะอ้าน เพดานยกสูง มีโคมไฟห้อยระย้า สะท้อนผนังสีเปลือกไข่ที่ประดับรูปวาดงามวิจิตร ดิษฐ์เพิ่งสังเกตว่าสถานที่นี้ถูกออกแบบเป็นไทยประยุกต์ แม้ว่าประตูและหน้าต่างจะเป็นกระจกบานใหญ่ แต่วงกบทั้งหมดเป็นไม้ฉลุลายไทยอ่อนช้อย เก้าอี้นั่งแปดตัวสอดเข้าโต๊ะตัวใหญ่ตรงกลางก็เป็นไม้สีอ่อน น่าจะเป็นของเก่าตกทอดแต่ยังคงสภาพเหมือนใหม่ แจกันทรงสูง โคมไฟตั้งโต๊ะ อีกทั้งนาฬิกาคุณปู่ ทุกข้าวของเครื่องใช้ในนี้ล้วนร่วมสมัย โดยเฉพาะภาพวาดติดผนัง มีหกภาพขนาดกลางบนผนังด้านใน แต่ภาพวาดในกรอบกระจกภาพใหญ่ด้านหลังโต๊ะประชาสัมพันธ์สวยวิจิตร

   ดิษฐ์มองภาพนั้นอยู่นาน ภาพนั้นเป็นภาพวาดลายไทยด้วยสีน้ำมัน มันสะกดสายตาของดิษฐ์เอาไว้ ปราณีตและพิถีพิถันราวกับงานชิ้นเอกของบรมครู ผืนผ้าใบด้านหลังเป็นสีขาวไข่มุกจากมุมหนึ่งด้านบนแล้วไล่เฉดสีเป็นสีดำในอีกมุมของฝั่งตรงข้ามด้านล่าง ศิลปะไทยโบราณเสกสรรเทวดารูปหนึ่งจากมุมมองด้านข้าง ท่านกำลังหลับตา เส้นผมสีดำแซมขาวสะบัดพลิ้ว เครื่องทองประดับร่างกายแวววับ  ผิวพรรณนวลผ่องราวดอกโกมลแรกแย้ม สองมือประทับไว้กลางอก ขนตายาวเป็นแพ ไออะลองจากทองคำตามร่างกายฟุ้งไปทั่ว ท่านสวยงามจนดิษฐ์ไม่อาจละสายตา แต่เมื่อเขากำลังจะเดินเข้าไปใกล้ เสียงอึกทึกแปลกประหลาดก็ดังกระหึ่ม เขาไม่ได้อยู่ในชานสรวงและไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน เขาเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ที่หน้าต้นไม้ขนาดใหญ่ ดิษฐ์มองความมหึมาของกิ่งก้านที่แผ่ปกคลุมสถานที่นี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพบต้นไม้นี้ เขามักจะเห็นมันในความฝันอยู่เสมอ

   “ไปจับตัวมันออกมา ! !” เสียงอึกทึกนอกกำแพงที่กิ่งไม้โอบล้อมไว้ดังสนั่น ความโกลาหลนอกเขตกำแพงทำเอาทั่วแนวกำแพงสั่นสะเทือน ดิษฐ์ก้มตัวลงพอได้เสียงระเบิดกึกก้องจากด้านนอก เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เสียงของจลาจลด้านนอกทำให้เขาคุกเข่าแล้วรีบคลานไปใกล้เด็กหนุ่ม แต่พอกำลังจะเข้าไปใกล้ แสงสว่างเรื่องรองจากบางสิ่งที่เขากอบกุมไว้สาดสว่างไปทั่ว เด็กหนุ่มหันหน้าด้านข้างออกไปยังความปั่นป่วนด้านนอก น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้ม ดิษฐ์เริ่มหายไม่ทั่วท้อง หัวใจเขาเต้นระรัว ความรู้ทั้งหวาดกลัว เสียใจ และหมดหวังถาโถมเข้ามาพร้อมกัน น้ำตาของเขาไหล เด็กหนุ่มสะอื้นไห้

   “ข้าขอโทษ . . .” เขาพูด
   “ข้าต้นเหตุแห่งความวิบัติทั้งปวง ข้าไม่ได้ตั้งใจ . . . ข้าไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้”

   ชั่วแวบเดี๋ยวที่สายตาของทั้งดิษฐ์และเด็กหนุ่มประสานกัน
   ดิษฐ์ตะลึงจนเผลอกรีดร้อง “คุณเป็นใคร !”

- - - จบบทที่ 1 - - -

[กษิภัทร]

- 2 -

ขิ่น

   “อาจารย์ดิษฐ์ค่ะ อาจารย์เป็นอะไรรึเปล่าคะ ! !” ขิ่นตะโกนเรียกดิษฐ์อีกครั้ง

   ดิษฐ์ผู้ซึ่งตกอยู่ในภวังค์ลงไปนอนกองกับพื้น ฟื้นขึ้นมาพร้อมสีหน้าตกใจ เหงื่อแตก

   “อาจารย์เป็นอะไรคะ ให้ขิ่นเรียกรถพยาบาลไหม !”

   น้ำเสียงของขิ่นหวาดผวากับภาพที่เห็นดิษฐ์ล้มลง แล้วกอดตัวเองพร้อมร้องไห้

   ดิษฐ์ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขามองที่ภาพด้านหลังโต๊ะประชาสัมพันธ์ แล้วพึมพำ

   “มัน . . . มันเกิดอะไรขึ้น”

   “อาจารย์จะให้ขิ่นเรียกรถพยาบาลไหมคะ ! !”

   ดิษฐ์เพิ่งรู้ตัวว่าขิ่นอยู่ตรงนั้น เขาจึงหายใจลึก ๆ แล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร”

   “อาจารย์แน่ใจนะคะ”

   “คะ . . . ครับ ผมอาจจะเดินทางแล้วเพลียมากไปหน่อย”

   ขิ่นยังทำสีหน้าไม่สู้ดี แต่ดิษฐ์เห็นของที่ขิ่นถืออยู่จึงถาม “นั่นอะไรเหรอครับ”

   “อะ . . . เอกสารค่ะ”

   “อ่อครับ ... ขอบคุณครับคุณขิ่น”

   ขิ่นรีบโบกมือพร้อมกล่าว

   “ไม่ต้องเรียกหนูว่าคุณก็ได้ค่ะอาจารย์ หนูเป็นแค่พนักงานทำความสะอาดของคุณลิน”
 
   ดิษฐ์ฟังจากน้ำเสียงและสำเนียงของขิ่น ก็พอทราบได้ว่าขิ่นน่าจะมาจากประเทศเพื่อนบ้าน

   “ครับขิ่น” ดิษฐ์ยิ้มรับและหยิบแฟ้มเอกสาร

   ขิ่นยิ้มละมุนพร้อมเสิร์ฟน้ำมะตูมแช่เย็นประดับมะนาวฝาน

   “น้ำมะตูมสักหน่อยไหมคะอาจารย์”

   “ขอบคุณครับ”

   ดิษฐ์ยกแก้วน้ำแต่ไม่แตะมะนาวฝาน เขาชอบรสหวาน พอได้ดื่มแก้กระหาย เขาก็ยืนนิ่งสักครู่ ทบทวนภาพที่กำลังจะเลือนหาย เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รสชาติของน้ำมะตูมหอมขึ้นจมูก ทำให้เขาใจเย็นลง ความเย็นของน้ำผสมกับความกลมกล่อมไม่หวานเลี่ยน ดิษฐ์จึงดื่มหมดแก้ว

   “ขิ่นจะพาอาจารย์ไปห้องพักนะคะ อาจารย์จะได้พักผ่อน เชิญทางนี้ค่ะ” ขิ่นผายมือนำทาง
 
   ตอนแรกเธอจะช่วยยกสัมภาระ แต่ดิษฐ์ปฏิเสธ

   หอพักแห่งนี้เป็นอาคารหกชั้น พอออกมาจากโถงรับแขก ดิษฐ์เห็นว่าสถานที่แห่งนี้ร่มรื่นกว่าที่คิด ต้นไม้สูงชูช่อดอกเด่นรอบสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ กลิ่นหอมของพวกมันฟุ้งไปทั่ว ที่แท้ต้นตอของกลิ่นหอมที่ดิษฐ์มองหาอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะต้นจำปีและต้นจำปาที่แผ่กิ่งปกคลุมสระว่ายน้ำเอาไว้ อีกทั้งต้นแก้วพุ่มเตี้ยตลอดแนวทางเดินจากสระว่ายน้ำมาถึงตัวอาคาร พร้อมต้นลีลาวดีทั้งสองที่กำลังโอบกันเมื่อสุดทางเดิน ณ ชานบันไดขึ้นตึก ดอกสีขาวบานสะพรั่ง
 
   ดิษฐ์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง 'หอม . . . หอมมาก'

   "อาจารย์ดิษฐ์ค่ะ" เป็นอีกครั้งที่ขิ่นเรียกผู้มาใหม่ ท่าทางใจลอย
 
   "คะ ... ครับ"

   ขิ่นผายมือให้ดิษฐ์เดินตาม ดิษฐ์จึงลากกระเป๋าตามไป ผ่านพื้นที่อำนวยความสะดวกครบครัน ตั้งแต่ลานจอดรถ ห้องเครื่องซักและอบผ้า จุดล้างรถ ห้องออกกำลังกาย และโถงรับประทานอาหารพร้อมครัวอเนกประสงค์ ดิษฐ์มองเพลินจนเกือบชนขิ่นที่หยุดกะทันหัน ขิ่นยิ้มและผายมืออีกครั้ง    
        "เชิญอาจารย์ก่อนเลยค่ะ"

   ดิษฐ์มองลิฟต์ตัวใหญ่ กระจกโอบล้อมผนัง แต่ดอกไม้รูปร่างแปลกตาหล่นอยู่บนพื้น

   "ชั้นห้านะคะ" ขิ่นกดลิฟต์ค้างไว้ ดิษฐ์ยิ้มก่อนจะเดินเข้ามา และก้มหยิบดอกไม้นั้น

   ขิ่นมอง "อาจารย์คงชอบดอกไม้สินะคะ คุณท่านถึงสั่งขิ่นให้จัดดอกไม้เตรียมไว้ให้ที่ห้อง"
 
   "อ๋อ ... ครับ ขอบคุณนะครับ แต่ดอกไม้นี้คือดอกอะไรเหรอครับ"

   "ดอกการะเวกค่ะ”

   ดิษฐ์ไม่เคยเห็นดอกการะเวกมาก่อน มันเป็นดอกไม้สีเหลือง กลิ่นหอม มีกลีบหกกลีบ

   “ขิ่นดีใจที่อาจารย์มาอยู่ที่นี่ คุณท่านต้องมีความสุขมากแน่ ๆ"

   ดิษฐ์มองขิ่นด้วยความเอ็นดู และนึกขอบคุณคุณลินที่เชื้อเชิญเขามาที่นี่

   'ติ้ง' เสียงลิฟต์ดังขึ้น ขิ่นเดินออกไปก่อน ดิษฐ์เดินตามแต่ก็หยุดอึ้งไปชั่วครู่ 'ทำไมมันสูงแบบนี้?'

ดิษฐ์มองวิวด้านนอกจากทางเดินริมระเบียง เขาก้มลงมองยอดต้นจำปีและจำปา สระว่ายน้ำดูไม่ใหญ่สักนิดเมื่ออยู่ตรงนี้ อาคารสูงรอบนอกสว่างไสวแม้จะตั้งห่างจากที่นี่ ส่วนอาคารเพื่อนบ้านก็เเค่ดาดฟ้า 'นี่คือชั้นห้าแน่เหรอ?' เขานึก

   "ห้องที่เตรียมไว้อยู่ข้างในสุดค่ะอาจารย์" ขิ่นพูดแล้วผายมือ

   ดิษฐ์พยักหน้าแล้วเดินตามไปจนสุดทาง
 
   '508' เลขห้องอยู่บนกำแพงข้างประตู ขิ่นยื่นคีย์การ์ดให้ ดิษฐ์หยิบมาแล้วพลิกดู มันเป็นคีย์การ์ดสีเหลืองแข็ง ไม่มีหมายเลขห้อง ขิ่นบอกว่าแค่แตะกับลูกบิดก้านยาว ดิษฐ์ทำตามและประตูก็เปิดออก
 
   '... ขะ ขนาดนี้เลยเหรอ?' ดิษฐ์อึ้งก่อนเผลอก้าวเท้าเข้าไปในห้อง สายลมหอมหอบกลิ่นดอกมะลิโชยผ่าน ดิษฐ์แทบไม่ได้สัมผัสถึงมันด้วยซ้ำ เพราะสายตาของเขากวาดไปทั่วพร้อมเงยมอง "มีสองชั้นเหรอขิ่น?" ดิษฐ์ถาม น้ำเสียงประหลาดใจ

   "ใช่ค่ะ" ขิ่นตอบพร้อมยิ้ม

   ดิษฐ์ยังตกในภวังค์ความโอ่อ่าของห้องนี้ ไม่ใช่แค่เพราะว่ามันมีสองชั้น แต่เพราะมันหรูหรากว่าที่เขาคิดไว้มาก ผนังห้องทั้งหมดเป็นกระจกใส มองเห็นวิวเมืองหลวงและแม่น้ำสายสำคัญของชาติ ม่านที่ใช้ปิดมีถึงสามชั้น ผืนสีน้ำตาลขลิบทองคำเป็นม่านชั้นในสุด แขวนลู่จากเพดานถึงพื้นไม้สัก ข้าวของเครื่องใช้เป็นของเก่าหายาก โต๊ะตรงกลางเป็นโต๊ะไม้พะยูงประกอบเก้าอี้หกที่นั่ง โซฟาขนาดมหึมาพร้อมโต๊ะด้านหน้าเป็นกระจกประดับแจกันดอกไม้สด โทรทัศน์จอกว้างไม่น่าจะต่ำกว่าแปดสิบนิ้วตั้งไว้บนโต๊ะทรงเตี้ย ดิษฐ์เงยมองโคมไฟระย้าที่ส่องสว่างไปทั่วห้อง

   "ทั้งหมดนี้คือห้องของครูคนเดียวเหรอ?"
         ดิษฐ์ถามขิ่นด้วยท่าทางตกตะลึง แต่หญิงสาวกลับยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง เธอพอใจที่ดิษฐ์ชอบ

   "ทำไมไม่เข้ามาละขิ่น?" ดิษฐ์ถาม

   "อาจารย์อนุญาตให้ขิ่นเข้าไปได้ใช่ไหมคะ?"

   คนเป็นครูยิ้มอย่างเอ็นดู ขิ่นน่าจะถูกอบรมมารยาทมาอย่างดี
   "เข้ามาสิ ครูอนุญาต ตอนที่ขิ่นเตรียมห้องนี้ ขิ่นยังเข้ามาเลย"

   "ขอบคุณค่ะอาจารย์" ขิ่นยิ้มแปลกและเดินเข้ามาในห้องพร้อมประตูที่ปิดลง

- - จบบทที่ 2 - -

[กษิภัทร]

- 3 -

ดอกการะเวก

   ขิ่นเดินเข้ามาในห้อง ถอดรองเท้า และรีบจัดดอกไม้ในแจกันหน้าห้องให้เป็นพุ่ม
 
   "ขิ่นเข้ามาเตรียมห้องให้อาจารย์ตามคำสั่งของคุณท่านค่ะ อาจารย์ชอบไหมคะ?"

   ไม่มีคำตอบจากคนเป็นครู ขิ่นจึงหันมอง ดิษฐ์กำลังดูภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ เคลือบกระจกใส มันถูกแขวนติดผนังฝั่งที่ติดกับห้องด้านข้าง ขิ่นจึงเดินเข้าไปใกล้ "สวยมากเลยนะคะ"

   ดิษฐ์ยืนมองภาพนั้นอยู่นาน
   "... ใช่ สวยมากเลย" เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรภาพนี้ถึงทำเขายืนนิ่ง มันอาจเป็นเพราะแสงไฟจากดาวน์ไลท์ที่กระทบภาพ จนสีทองบนผืนผ้าใบจึงดูสว่างระยิบระยับ หรือไม่มันก็เป็นเพราะฝีมือของผู้วาดที่บรรจงสะบัดลวดลายทุกปลายแปรง ทำให้เทวดาในนั้นสวยเด่นจนเขาละสายตาไม่ได้

   "... ขิ่นชอบภาพวาดนี้มากค่ะ ไม่รู้ว่าคุณพ่อของคุณท่าน หรือคุณท่านกันแน่ที่วาด" ขิ่นพูด

   ดิษฐ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม "น้าลินวาดภาพเป็นด้วยเหรอ?"

   แต่ไม่มีคำตอบของขิ่น ดิษฐ์จึงหันมอง ที่แท้สาวเจ้าเดินไปจัดดอกไม้ในแจกันอีกฝั่งของห้อง ดิษฐ์ยิ้มให้กับความเอื้อเฟื้อนั้น เขาหันดูรูปภาพอีกครั้ง ภาพนี้ขนาดใหญ่กว่าภาพที่อยู่หลังเคาน์เตอร์รับแขก แต่น่าจะเป็นเทวดาองค์เดียวกัน โครงหน้าของท่านเมื่อเงยมองบางสิ่งที่สูงกว่าตนนั้นงดงามราวกับประติมากรรมชั้นเอก สองมือกำลังกอบกำช่อดอกไม้หลากสี คล้ายกำลังจะมอบให้ผู้ที่ตนเงยมอง สร้อยสังวาลระบายสีทองคำสวยเด่น ประกายละอองทองคำฟุ้งทั่วแผ่นภาพ ท่านั่งพับเพียบโอบล้อมด้วยดอกไม้ '… กำลังนั่งอยู่บนน้ำเหรอ?' ดิษฐ์จะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ แต่ขิ่นกลับทักขึ้น

   "อาจารย์จะให้ขิ่นยกกระเป๋าไปที่ห้องชั้นสองไหมคะ?"

   สาวน้อยทำท่าจะยกกระเป๋าแต่ดิษฐ์รีบปฏิเสธ

   "ไม่เป็นไรขิ่น เดี๋ยวครูยกเอง ขิ่นเดินนำได้เลย"

   ดิษฐ์เดินตามขิ่น ไฟสีส้มจากเพดานติดขึ้นเองอัตโนมัติ ดิษฐ์คิดว่าที่นี่หรูหรากว่าที่คาดไว้มาก จนในที่สุดขิ่นก็เปิดประตูฝั่งขวาให้กับเขา
    "เชิญค่ะอาจารย์ ห้องนี่เป็นของอาจารย์ค่ะ"

   ดิษฐ์มองประตูทางฝั่งซ้ายทันที "แล้วนี่คือห้องนอนอีกห้องเหรอขิ่น?"

   "ใช่ค่ะ"

   "ห้องของใครเหรอ?"

   "... คุณท่านบอกว่าห้องของอาจารย์คือห้องฝั่งนี้ค่ะ"

   ดิษฐ์เริ่มสงสัย "แล้วห้องนี้ใครนอนเหรอ?" เขาไม่รู้ว่าต้องร่วมใช้ห้องกับใคร และไม่ชินเสียด้วย

   "ขิ่นไม่ทราบค่ะ แต่คุณท่านบอกว่า อาจารย์อยู่ห้องนี้ค่ะ"

   "ไม่มีใครแปลกหน้าอยู่ห้องนี้กับครูที่นี่ใช่ไหมขิ่น?"

   ขิ่นยิ้ม "เท่าที่ขิ่นรู้ ไม่นะคะ ถ้าอาจารย์มีคำถามอะไร ถามกับคุณลินดีไหมคะ?"

   ดิษฐ์โล่งอก "ขอบคุณนะขิ่น ส่งครูแค่นี้ก็พอ ขิ่นพักผ่อนเถอะ"

   "ค่ะอาจารย์" ขิ่นตอบแล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ดิษฐ์ยิ่งเอ็นดูเด็กคนนี้มากขึ้น เขายกมือไหว้ตอบ เสียงปิดประตูของขิ่นเบามาก ดิษฐ์ก้าวเข้ามาในห้องก็ตกตะลึงอีกครั้ง เขาเห็นเตียงสี่เสาหลังใหญ่ตั้งตรงกลาง ฟูกนอนดูสะอาดและหนานุ่ม หมอนหนุนยังอยู่ในหีบห่อบรรจุภัณฑ์พร้อมผ้าห่มขนเป็ดผืนใหม่ด้วยยี่ห้อราคาแพง ดิษฐ์วางกระเป๋าไว้บนโต๊ะหน้าโทรทัศน์จอกว้าง เขาเดินไปปิดผ้าม่านและกดเปิดโทรทัศน์ไว้เป็นเพื่อน รีโมทแอร์ฝังผนังมีทั้งแบบด้ามกดและคอนโซลข้างเตียง เขาเพิ่มอุณหภูมิขึ้นและหยิบของใช้ส่วนตัวเข้าไปในห้องน้ำ

   ‘... หอพักนักศึกษาแน่เหรอนี่?’ ดิษฐ์ถาม แต่เขาดูจะชินกับความหรูหราของสถานที่แห่งนี้ ห้องน้ำสีขาวสะอาดสะอ้าน แบ่งเป็นพื้นที่เปียกและแห้ง ส่วนเปียกมีอ่างอาบน้ำและฝักบัวเรนชาวเวอร์ขนาดใหญ่ ดิษฐ์กวาดมองทุกข้าวของเครื่องใช้ ทุกอย่างล้วนเป็นของพรีเมียม แม้แต่กระจกประกอบด้วยขอบทำจากไม้ฉลุลายไทย ดิษฐ์วางของใช้ที่จำเป็นแค่สองอย่างลงบนโต๊ะหน้ากระจก แปรงสีฟันกับครีมทาผิว นอกเหนือจากนี้ที่นี้มีหมด

   ‘ตื๊ด ตื๊ด’ เสียงรอโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นห้วง ๆ ดิษฐ์อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่าง หน้าติดแผ่นมากส์เอาไว้ กำลังรอปลายสายรับโทรศัพท์ “เป็นไงบ้างเพื่อน? ทำอะไรอยู่กว่าจะโทรหาเราได้”

   มนัส เพื่อนของดิษฐ์ทำเสียงติดดุ

   “เพิ่งอาบน้ำเสร็จนะ ว่าแต่ที่ร้านเป็นยังไงบ้าง?”

   “คนเยอะมาก สงสัยพรุ่งนี้ต้องไปตุนเหล้ากับไวน์นอกมาเพิ่ม”

   “งั้นฝากซื้อ บาโรโล่ คานนูบี ได้ไหม?” ดิษฐ์ถาม

   “ได้ดิ ที่ร้านตอนนี้ไวน์รุ่นนี้ก็ใกล้จะหมด เออดิษฐ์ คุณราฟานเขามาหาดิษฐ์นะ แต่พอเราบอกว่านายไม่ได้มา เขาบอกจะมาพรุ่งนี้แทน เธอเข้าร้านหรือเปล่าพรุ่งนี้?”

   “ราฟานมาอีกแล้วเหรอ?” ดิษฐ์นึกถึงภาพชายวัยประมาณสามสิบต้น ๆ เป็นชาวแขกขาวที่โดดเด่นมาก จำได้ว่าการเจอกันครั้งแรกทำเอาทุกคนในร้านตื่นเต้น เขาทั้งหล่อสไตล์ลูกครึ่งไทยกับชาวแขกขาว หล่ออย่างกับหลุดมาจากภาพยนตร์ ตัวสูง หุ่นกำยำเพราะน่าจะออกกำลังกายเป็นประจำ แต่ที่ทุกคนในร้านจำเขาได้ดีคือเขามาพร้อมกับบอดี้การ์ดหลายคน แถมนั่งรถสปอร์ตราคาแพงระยับ น่าจะเป็น Aston Martin รุ่น Valkyrie ทุกคนในร้านต่างลงความเห็นว่า ‘เขาชอบดิษฐ์’

   “ใช่ราฟานมา ดูท่าทางเขาเสียใจที่เธอไม่มาทำงานที่ร้านวันนี้ แต่เราก็อธิบายเขานะว่าเธอย้ายที่พัก เขาถามเรานะว่าเธอพักที่ไหน แต่เธอก็ไม่ได้บอกเราไง สรุปแล้วอยู่ไหนเนี่ย?”

   “ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยหรอก”

   “หอพักสินะ ดีไหมละ? พออยู่ได้หรือเปล่า?”

   “... อืม ดีนะ อยู่ได้สิ”

   “ไม่เชื่อหรอก เธอต้องพาเราไปดู”

   ดิษฐ์ยอมรับว่ามนัสเป็นห่วง ก็เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ม.ปลาย เขามองไปที่ห้องว่างชั้นบนฝั่งซ้าย คงไปเป็นไรถ้าจะเพื่อนมาเที่ยวเล่น ดิษฐ์เดินออกไปนอกระเบียง ตรงนี้สวยมาก กลิ่นหอมจากดอกไม้มาจากที่ไหนไม่รู้แต่เขาชอบ “อืม ไว้เราจัดการอะไรเสร็จแล้วจะพามานะ”

   “ดีเลย เออดิษฐ์แค่นี้ก่อนนะ ลูกค้ามา ... ราฟานมา”

   “ได้ดิ ไม่ต้องบอกเขานะว่าคุยกับเรา เดี๋ยวเขาจะผิดหวังที่เราไม่ได้เข้าร้าน”

   “เออ รู้แล้ว เธอก็คุยกับเขาละกันวันหลัง”

   ‘ติ๊ด’ เสียงปลายสายดับไป ดิษฐ์ยืนมองวิวเมืองหลวงอีกสักหน่อยแล้วเดินไปดื่มน้ำจากตู้เย็นไซส์มหึมา เขาเลือกไม่ถูกด้วยซ้ำว่าจะเอาน้ำดื่มยี่ห้อไหน แต่ก็หยิบขวดที่น่าจะราคาถูกมาดื่มและกลับมาที่โซฟา โทรศัพท์แสดงตารางงานที่มหาวิทยาลัย เขาภูมิใจที่จะได้เริ่มต้นสอนหนังสือในวิชาที่ตัวเองรัก ความเงียบและสายลมอ่อนจากเครื่องปรับอากาศทำเอาเขาเริ่มเคลิ้ม จนในที่สุดก็หลับไป

   ‘ตึก ตึก’ เสียงย่ำฝีเท้าเบา ๆ ก้าวลงมากจากชั้นบน เงาของชายหนุ่มร่างสูง หุ่นหนา ก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า เขาหยุดมองดิษฐ์ที่กำลังหลับใหล ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ได้แสงไฟไม่ไกลจากดิษฐ์ หน้าตาของเขาหล่อเหลาเหมือนหลุดมากจากภาพวาด ดวงตาคล้ายเหยี่ยว จมูกเป็นสันคมตอบรับกับปากกระจับได้รูป คิ้วเข้ม มีหนวดเคราบาง ๆ แต่ฟุ้งด้วยไอละอองที่ให้ความรู้สึกน่ายำเกรง ฝ่ามือหนาลูบเปิดเส้นผมของดิษฐ์ที่ปิดหน้าเอาไว้อย่างเบามือ สายตามองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่ดูยังไงก็ยังเด็กมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะอายุสี่สิบ ผิวพรรณขาวสะอาดหมดจด ส่วนสูงไม่น่าถึง 173 เซนติเมตร ริ้วรอยตามวัยมีน้อยจนแทบมองไม่เห็น ใบหน้าและลำตัวเกลี้ยงเกลาไร้ขน ผิวกายเต่งตึงมีน้ำมีนวลอย่างประหลาด กางเกงขาสั้นนั้นเผยทรวดทรงองค์เอว ชายหนุ่มมองดิษฐ์อย่างไม่ละสายตา เขาวางดอกการะเวกไว้บนโต๊ะ ในใจนึกถึงถ้อยวลีที่ร่ำเรียนมา ‘ไม่มีดอกไม้ใด โดดเด่นเทียบเทียมดอกไม้สักการะ’ ชายหนุ่มจ้องใบหน้าของดิษฐ์เนิ่นนาน ‘ได้พบกันใกล้ ๆ สักทีนะ . . . ดิษฐ์’

- - จบบทที่ 3 - -