....อธิษฐาน ข้ามกาลเวลา.... บทนำ 31-08-65
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ....อธิษฐาน ข้ามกาลเวลา.... บทนำ 31-08-65  (อ่าน 127 ครั้ง)

ออฟไลน์ LikeL

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้าม มิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอ ให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่ นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.อย่า พูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยาย ในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


**********************************
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2022 02:05:48 โดย LikeL »

ออฟไลน์ LikeL

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
....ด้วยหัวใจรักอันแรงกล้า จึงนำพาคำอธิษฐานข้ามผ่านกาลเวลานับพันปี....
       เพื่อให้เป็นจริงในวันนี้ วันที่พวกเขาได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง


บทนำ


“ เอาะ เอาะ เอาะ ……. ” เสียงไอยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ในบ้านหลังเก่าที่ดูไม่เหมือนบ้าน แต่ดูคล้ายกระท่อมมากกว่า เด็กหนุ่มผิวขาวสะอาด กำลังนั่งกุมมือชายวัยชราผู้เป็นเจ้าของเสียงไอ เขากำลังถูกโรคร้ายรุมเร้าจนอาการทรุดหนัก และรับรู้ได้ว่าเขาคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน  เด็กหนุ่มเศร้าใจมาก ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตา ในตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่ให้กำลังใจ และคอยช่วยเหลือ เท่าที่ตนเองจะช่วยได้

“ ถ้าตาเป็นอะไรไป ตาฝากเจ้าไม้ด้วยนะหนูน้ำ มันไม่มีใครอีกแล้ว ” เสียงแหบพร่า เจืออ่อนแรงกำลังร้องขอความเมตตาจากเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ เตียง

“ น้องไม้เป็นคนดี ยังไงผมก็ไม่มีทางทิ้งน้องแน่นอนครับ คุณตาต้องไม่เป็นอะไร คุณตาต้องหาย ต้องอยู่กับน้องไม้ไปนานๆ นะครับ น้องไม้คงเสียใจมากถ้าคุณตาไม่อยู่แล้ว ” เสียงใสเอ่ยให้กำลังใจคนที่อาการหนักปางตาย

“ ตารู้ ว่าตาคงอยู่ได้อีกไม่นาน ตาถึงพูดออกไปแบบนั้น ห่วงก็แต่เจ้าไม้มัน อย่าลืมที่ตาขอ ช่วยดูแลมันต่อจากตาด้วย ”

     เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่สะพายกระเป๋านักเรียนวิ่งมาในซอยเล็กๆ และหยุดอยู่ที่หน้าประตูด้วยอาการเหนื่อยหอบ ทอดสายตามองไปยังเด็กหนุ่มผิวขาวและชายวัยชราที่นอนป่วยอยู่บนเตียงก่อนจะจ้ำเท้าเข้าไปนั่งลงข้างๆ เด็กหนุ่ม มองชายชราที่นอนซมอยู่บนเตียงใกล้ๆ ยิ่งทำให้เสียใจมากยิ่งขึ้น จนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว ปล่อยให้มันไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

“ ทำไมตาถึงไม่บอกผม ผมจะได้รีบกลับมาพาตาไปหาหมอ ไปครับ  ผมจะพาตาไปหาหมอเดี๋ยวนี้ ” ผู้เป็นตาคลี่ยิ้มแล้วส่ายหน้าเบาๆ เป็นการปฏิเสธ

“ ไม่ต้องหรอก เก็บเงินของเอ็งเอาไว้เถอะ ตาอยากอยู่กับเอ็งที่บ้านหลังนี้จนวินาทีสุดท้ายของตา ถือซะว่าเป็นคำขอสุดท้ายของตาเถอะนะ แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะ พี่น้ำรับปากตาแล้วว่าจะช่วยดูแลเอ็งต่อจากตา เอ็งต้องเป็นเด็กดี เชื่อฟังพี่เขาให้มากๆ นะ ”

“ ผมว่าคุณตานอนพักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะนอนค้างที่นี่ด้วย จะได้อยู่ช่วยน้องไม้ดูแลคุณตา ” แววตาอ่อนโยนทอดมองชายชราที่ดูเหนื่อยล้าเต็มที ชายชราพยัคหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับก่อนที่จะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าของร่างกายและฤทธิ์ยาที่เพิ่งกินเข้าไป

     เด็กหนุ่มสองคนจัดการอาบน้ำ แต่งตัวเรียบร้อย  น้ำไม่ได้เตรียมตัวเพื่อที่จะมานอนค้างที่บ้านของตา เขาจึงได้เสื้อผ้าของไม้ไปใส่เป็นชุดนอนแทน แม้เสื้อผ้าจะดูตัวใหญ่เกินไปสำหรับน้ำ แต่มันก็ดูดีไม่น้อยในสายตาของไม้ ทั้งสองปูที่นอนอยู่ใกล้ๆ กับเตียงนอนของตา เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ดูแลช่วยเหลือได้ทัน ไม้ยังคงเป็นห่วงตา จากสีหน้าที่ดูเป็นกังวล และสายตาที่มองไปที่ตาบ่อยๆ น้ำรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น จึงค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือของไม้เอาไว้  สัมผัสบางเบา แต่อบอุ่น เบนความสนใจของไม้ให้หันมามองใบหน้าใส น้ำส่งยิ้มให้กำลังใจ และกุมมือของไม้แน่นขึ้น

“ ไม้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว นอนเถอะนะ คืนนี้นอนหลับให้สบาย พี่จะคอยดูแลคุณตาเอง ”

“ สัญญานะครับ ว่าจะไม่ทิ้งผมไปไหน ” ไม้ส่งสายตาวิงวอนไปให้อีกฝ่าย  น้ำยิ้มและพยัคหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับคำสัญญานั้น โดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา


     เช้าวันจันทร์กลับมาอีกครั้ง น้ำกลับมาเรียนหลังจากที่วันเสาร์ต้องไปช่วยไม้ดูแลคุณตา และวันอาทิตย์ต้องกลับบ้านไปช่วยแม่ทำขนมไทยไปขายที่ตลาด แต่วันนี้น้ำดูเพลียๆ ท่าทางอิดโรย เหมือนจะไม่สบาย แต่ก็ยังดั้นด้นพาตัวเองมาเรียนหนังสือจนได้ และในที่สุดเขาก็มาถึงห้องเรียน

“ วันนี้เด็กเรียนมาสาย น้ำดูเหนื่อยๆ นะ ไปทำอะไรมาหรอ ”  เพื่อนโต๊ะข้างๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
ปกติแล้วน้ำไม่ใช่คนมาเรียนสาย เพราะเขาเป็นเด็กเรียน แล้วก็เป็นเด็กดีคนหนึ่ง แต่เหตุผลที่มาเรียนสายในวันนี้ คนถามก็พอจะเดาได้ แต่แค่แกล้งถามไปตามประสาเพื่อนสนิทเท่านั้น น้ำรู้ดี และยังไม่มีคำตอบใดๆ ออกมาจากปากของเขา  น้ำก้มหน้าฟุบลงไปกับโต๊ะเรียนและหลับไป เมื่อเห็นเช่นนั้นเพื่อนสนิทจึงหยิบหนังสือเรียนเล่มใหญ่มากางและตั้งเอาไว้เพื่อปิดบังการนอนหลับในคาบเรียนของเพื่อนตัวเล็ก

“ ท่าทางจะหนักเอาเรื่อง ” เพื่อนสนิทบ่นพึมพำ ก่อนจะหันกลับไปสนใจตำราเรียน


     สองวันต่อมา การเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่  6 ก็ยังคงดำเนินต่อไป  ช่วงพักกลางวันหลังทานข้าว เด็กหนุ่มสองคนมานั่งพักที่โต๊ะไม้หน้าห้องสมุด ซึ่งเป็นโต๊ะประจำของพวกเขา  อีกไม่กี่เดือนก็จะมีการสอบเข้าเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย ดังนั้นตอนนี้ทั้งสองคนจึงขมักเขม้นกับการอ่านหนังสือและฝึกทำข้อสอบกันอย่างมาก โดยเฉพาะน้ำที่ได้รับทุนนักเรียนดีเด่นของโรงเรียน  เขาจึงตั้งใจจะสอบชิงทุนของมหาวิทยาลัยให้ได้ 

     เด็กหนุ่มในวัย ม.5 เดินมานั่งลงที่โต๊ะประจำของรุ่นพี่ตัวเล็กทั้งสอง เขาเป็นแค่เพียงคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้นั่งที่โต๊ะประจำนี้ได้ และก็มักจะมานั่งเล่นกับพี่ๆ ทั้งสองคนอยู่บ่อยๆ

“ วันนี้ไม่ไปเตะบอลกับเพื่อนๆ หรอ ”

“ ว่าจะไปอยู่ครับ แต่อยากมาขอบคุณพี่น้ำก่อน ขอบคุณมากๆ นะครับ ที่ช่วยดูแลคุณตา ตอนนี้แกดีขึ้นเยอะเลยครับ ”

น้ำยิ้มด้วยความปลื้มปิติดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น

“ พี่ดีใจนะที่คุณตาดีขึ้น  ต่อไปไม้ก็ดูแลแกดีๆ หละ ”

“ ครับผม งั้นผมไปเตะบอลกับเพื่อนๆ ก่อนนะครับ ผมไปก่อนนะครับพี่ตะวัน ” พอพูดกับต้นน้ำเสร็จ  เขาก็หันไปล่ำลารุ่นพี่อีกคน

“ แหม๋ นึกว่าจะไม่คุยกับพี่ซะแล้ว ” ตะวันแอบแซวรุ่นน้อง จนไม้รู้สึกเขินอาย และแก้เขินด้วยการเกาศีรษะเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะ

น้ำยิ้มอย่างเอ็นดู ถึงแม้เพื่อนรักจะแกล้งน้องในทำนองนี้บ่อยๆ แต่เขาก็รู้สึกเอ็นดูทุกครั้งที่ได้เห็น

“ ตกลงยังไงกันแน่กับน้องไม้เนี่ย ”

“ ก็ไม่ได้อะไร ก็แค่พี่น้องกันเฉยๆ ” มันคือคำตอบเดิมๆ ที่ตะวันได้ยินบ่อยๆ จนชิน

“ แต่น้องไม้ก็ไม่เลวนะ หล่อ หุ่นดี แถมยังเป็นเด็กดีอีกด้วย ”

“ ก็เพราะอย่างนั้นแหละ ถึงเป็นได้แค่พี่น้องกัน เราอยากให้น้องได้เจอคนดีๆ คนที่สามารถอยู่กับเขาไปได้ตลอดชีวิต ”

ตะวันพยัคหน้ารับรู้ถึงสิ่งที่น้ำต้องการจะสื่อ เขารู้ดีว่าเพื่อนตัวเล็กหมายถึงอะไร 

     สองคนอ่านหนังสือจนใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียน ขณะที่กำลังเก็บหนังสือและเครื่องเขียนเข้ากระเป๋า เสียงกรีดร้องของสาวมัธยมก็ดังขึ้น  ตามด้วยเสียงอึกทึกของเด็กนักเรียนอีกหลายๆ คน ทั้งสองสงสัยและอยากรู้จึงเดินไปตามเสียงนั้น เมื่อไปถึงก็เจออสรพิษร้ายที่กำลังชูคอแผ่แม่เบี้ย ทุกคนพากันกลัวได้แต่ยืนดูอยู่ไกลๆ ตะวันกับต้นน้ำก็อยู่ในระยะไกลไม่ต่างจากคนอื่นๆ

     เหล่านักเรียนต่างพากันยกโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาถ่ายคลิปหูเห่าที่มีท่าทางดุร้าย  แต่แล้วเจ้างูนั่นก็ค่อยๆ หุบแม่เบี้ยลง แล้วเลื้อยหนีไป

“ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเลยนะซัน ที่มีงูพิษเข้ามาในโรงเรียนของเราแบบนี้ ” น้ำตั้งคำถามกับเพื่อนสนิทอย่างมีเลศนัย

“ ใช่ โรงเรียนของเราสะอาดสะอ้านขนาดนี้ ไม่น่าจะมีงูเข้ามาบ่อยๆ มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น ”

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างสงสัย....



**************************************


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-08-2022 02:04:56 โดย LikeL »

ออฟไลน์ RedQueen

  • Memois Of A Calamity Queen
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อู้ววววว o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด