จู่ๆผมก็กลายเป็นทศกัณฐ์ซะงั้น ตอนที่ 1
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: จู่ๆผมก็กลายเป็นทศกัณฐ์ซะงั้น ตอนที่ 1  (อ่าน 190 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ramkadee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

____________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจจากวรรณคดีเรื่องรามเกียรติ์ ฉบับพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช(รัชกาลที่1) แต่ไม่ได้ดำเนินการตามเนื้อเรื่องทั้งหมด


เนื้อเรื่องเกิดจากจินตนาการของผู้แต่งเอง...นิยายเรื่องนี้ภาษาไม่ยากเกินความเข้าใจ


"ท่านมาลีวราชข้าเฝ้าขอพรท่านมานับปีเหตุใดข้าจึงไม่พบเจอรักแท้เหมือนอย่างคนอื่นเขา"



"....."

"เห้อ...คุยกับรูปปั้นก็เป็นนะเราเนี่ย"

"เจ้าต้องการรักแท้ใช่ไหม"

"เห้ย!!!!"

"ไม่ต้องตกใจข้ามาดี...ในเมื่อเจ้าเฝ้าบูชาข้ามาเนิ่นนานข้าก็จะให้พรเจ้า"

"ขอบพระคุณครับท่าน"

"ด้วยฤทธิ์เดชแห่งวาจาสิทธิ์ข้าขอให้เจ้าจงไปเกิดเป็นทศกัณฐ์เจ้าแห่งกรุงลงกาแล้วเจ้าจะเจอรักแท้เอง"

"เห้ย...ไม่ใช่อย่างงั้นท่านข้าขอแค่โลกมนุษย์ก็พอแล้ว"

"มาลีวราชตรัสแล้วไม่คืนคำ"

"ม่ายยยยยย"



และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความรักครั้งใหม่
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-08-2022 17:17:18 โดย Ramkadee »

ออฟไลน์ Ramkadee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
0 เรื่องวุ่นๆของวัยรุ่นขอพร

อันจะกล่าวเล่าถึงซึ่งตำนาน

ที่ขับขานลือลั่นทุกสมัย

เป็นหนึ่งปางวิษณุท่านลงไป

เพื่อคงไว้ถ้อยคำที่สัจจา

ณ บันไดขึ้นเขาเข้าไกรลาศ

น่าประหลาดใจนักเป็นหนักหนา

มีเจ้ายักษ์ล้างเท้าเทวดา

โดนก่นด่าต่อว่าแกล้งทุกวัน

อันเจ้ายักษ์ตนนี้มีพงศา

เป็นพรหมา¹อยู่ชั้นฟ้าเมืองสวรรค์

เหตุเกิดจากริษยาอิจฉากัน

จึงถูกท่านเทพอิศวรสาปลงมา

จึงต้องทำหน้าที่ให้ครบโกฎิ²

สำเร็จโทษของตนอันหนักหนา

แต่ก็ถูกกลั่นแกล้งโดยเทวดา

เจ็บอุราตัวข้าชอกช้ำใจ

อ้าวไอ้ยักษ์ล้างเท้าที่ต่ำต้อย

ยศก็น้อยจะทำตัวช้าไปไหน

รีบล้างเท้าตัวข้าให้เร็วไว

จะรีบไปพานพบประสบองค์

นนทกได้แต่คิดแค้นในทรวง

พวกมันล่วงเล่นหัวตามประสงค์

ผมก็ร่วงโรยราเริ่มน้อยลง

ไม่อาจคงความงามได้ทั้งมวล

เลยรีบวิ่งขึ้นเขาเข้าไกรลาศ

ด้วยใจคาดหวังพบองค์อิศวร

พอไปถึงร้องร่ำทำคร่ำครวญ

โศกกำสรวลครวญไห้ใจระทม

อ้าวไอ้นี่เป็นไรมาร้องร่ำ

หรือใครทำให้เอ็งใจขื่นขม

มาร้องไห้ดั่งใจเจ้าตรอมตรม

ทำเป็นซมซึมเศร้าโศกทรวงใน

ข้าแต่องค์อิศวรผู้ใหญ่ยิ่ง

ข้ารีบวิ่งมาขอพรท่านโปรดให้

ข้าทำงานรับใช้ทุกวันไป

ขอท่านใช้ความคิดพิจารณา

ครั้นสดับรับฟังท่านก็คิด

ต้องใช้จิตไร้คนให้ปรึกษา

จึงตัดสินถวิลไต่ถามมา

เอ็งนั้นหนาต้องการซึ่งสิ่งใด

อันพระองค์ตัวข้านั้นถูกรังแก

ขอเพียงแค่นิ้วเพชรใช้ได้ไหม

ให้ชี้ที่ผู้อื่นแล้วตายไป

แค่เอาไว้ป้องกันกายข้านี้เอง

เมื่อองค์เทพได้ยินก็ครุ่นคิด

ใช้ดวงจิตพินิจว่าเหมาะเหมง

มันเอาไปใช้ให้คนอื่นเกรง

ถ้าละเลงไปใช้ไม่เป็นไร

ว่าแล้วก็รีบรี่ไม่รอช้า

ให้พรมาเกิดแสงสว่างไสว

นิ้วมือก็เปลี่ยนเป็นนิ้วเพชรไป

จากร้องไห้กลับกลายเป็นยิ้มแทน

อันนิ้วเพชรที่กูให้มึงนี้

ทำแต่ดีอย่าชี้ให้ใครเจ็บแสน

ใช้ให้ดีอย่าให้มีใครดูแคลน

เก็บความแค้นในใจไว้ให้ดี

นนทกได้สดับรับคำกล่าว

มือเหนือเกล้าบังคมกราบพระทรงศรี

ตัวข้านั้นจะใช้ทำแต่ความดี

ไม่ให้มีราคีมาครอบงำ

และแล้วก็มาถึงซึ่งวันใหม่

นั่งรับใช้ล้างเท้าพร้อมกับขำ

โถ่ไอ้พวกเทวดาหน้าระยำ

จะกระหน่ำนิ้วชี้ให้วอดวาย

ครั้นเหล่าเทพเทวดามาถึงเสร็จ

ชี้นิ้วเพชรหมายเด็ดชีวาหาย

เหล่าเทวาผวาหนีกระจาย

ไม่ทันไซร้ล้มตายมากมายตน

เรื่องราวทราบถึงซึ่งหัสนัยต์³

ความบรรลัยมอดไหม้ทุกขุมขน

ไอ้ยักษ์เลวระเริงหลงลืมตน

เทวดาหลายตนต้องตายไป

ต้องรายงานกล่าวขานแก่จอมเทพ

ด้วยสังเขปทำเวลาอย่าสงสัย

แล้วบอกกล่าวองค์อิศวรในทันใด

ให้รู้ไว้ว่าใครมันก่อการ

ครั้นองค์เทพทราบเรื่องก็พิโรธ

ต้องให้โทษมันถึงขั้นประหาร

ไอ้ยักษ์เลวระยำช่างสามานย์

ต้องประหารร้าวรานซึ่งชีวา

จงไปตามนารายณ์ที่ทรงฤทธิ์

ที่สถิตชั้นไวกูณฐ์มาเถิดหนา

เพื่อมาปราบยักษ์ชั่วตัวต่ำช้า

สิ้นชีวาหากช้าไม่ได้การ

ครั้นนารายณ์ทราบเรื่องก็เข้าเฝ้า

ฟังเรื่องราวที่เล่าคำกล่าวขาน

ชีวายักษ์ตนนี้ต้องแหลกลาญ

จะจัดการประหารให้มันตาย

ว่าแล้วก็รีบเหาะไปดักหน้า

เปลี่ยนกายาเป็นนางฟ้างามเฉิดฉาย

เดินผ่านหน้าร่ายรำงามไม่คลาย

นนทกชายเหลือบเห็นใจเต้นรัว

โอ้น้องนางเจ้าช่างสวยจริงแท้

งามจริงแม่โสภาไม่สลัว

พี่มาสร้างสัมพันธ์น้องอย่ากลัว

พี่มิชั่วหรอกหนาน้องคนดี

อันชายชาญวาจาเป็นร้อยลิ้น

คงไม่สิ้นคารมหลอกโฉมศรี

หากอยากได้น้องเป็นคู่ชีวี

รำตามซีน้องจึงจะมีใจ

รำท่าไหนขอให้เจ้าบอกมา

พี่นั้นหนาจะรำตามไม่ห่างหาย

ได้ทุกท่าทุกทางไม่เสื่อมคลาย

ขอดวงใจนั้นไซร้โปรดรำนำ

ครั้นได้ยินนนทกพูดขึ้นแล้ว

ตัวนางแก้วเพริศแพร้วหน้างามขำ

เทพพนมปฐมใส่ท่ารำ

พรหมสี่หน้าน้อมนำรำเชื้อเชิญ

สอดสร้อยมาลาร่ายรำตรง

กวางเดินดงเดินรำไม่เคอะเขิน

ท่าหงษ์บินไม่สิ้นงามเหลือเกิน

อีกท่าเพลินกินรินเลียบถ้ำไง

ช้านางนอนงามงอนภมรเคล้า

อีกแขกเต้าเข้ารังดูสดใส

อีกหนึ่งท่าคือผาลาเพียงไหล่

เมขลาล่อแก้วไงจำได้ดี

มยุเรศฟ้อนบังอรงามจับจ้อง

ลมพัดยอดตองดังน้องสง่าศรี

พรหมนิมิตลิขิตเจอนารี

ตัวพี่นี้สุขใจจริงงามงอน

ร่ายรำกลางนภางค์กับดวงใจ

อีกท่าไงพิศมัยเรียงหมอน

อีกหนึ่งท่ามัจฉาชมสาคร

พระสี่กรขว้างจักรหักใจปอง

มาถึงท่านาคาม้วนหางนี้

ตัวของพี่ชี้นิ้วลงไม่หม่นหมอง

ถูกที่ขาเจ็บแสบน้ำตานอง

ครั้นเมื่อมองร่างน้องก็เปลี่ยนไป

กลายเป็นองค์นารายณ์ผู้เรืองฤทธิ์

ทำไมคิดแปลงกายหลอกน่าสงสัย

ด้วยความโกรธพิโรธจึงกล่าวไป

ว่าไม่อายหรือไรเทพเทวา

อันตัวท่านมีสี่กรพร้อมอาวุธ

ตัวข้าสุดแค่สองมือน่าอิจฉา

หรือเกรงกลัวนิ้วเพชรจงบอกมา

จึงทำเป็นนางฟ้าใช้อุบาย

เดี๋ยวเถอะไอ้นนทกยักษ์โอหัง

เอ็งจงฟังก่อนที่ชีพจะสลาย

ที่เอ็งแพ้เพราะเจ้าชู้ของใจกาย

จึงมลายหายสูญความจำตน

ถ้าชาตินี้เอ็งบอกว่าสู้ไม่ได้

เพราะข้าใช้สี่กรไม่ขัดสน

เอ็งจงเกิดเป็นยักษ์ไม่อับจน

แล้วตั้งตนแข็งแกร่งเหนือโลกา

จงให้มีสิบหน้ายี่สิบมือ

ให้ร่ำลือเรื่ยงราวไปเถิดหนา

ข้าจะเกิดเป็นมนุษย์ธรรมดา

และจะฆ่าชีวาพาแหลกลาญ

เมื่อสิ้นคำจำนรรจ์ที่บอกกล่าว

ชีพยักษ์เล่าก็หายอวสาน

ใช้ตรีเพชรจัดการไม่ช้านาน

ก็กลับคืนวิมานสวรรค์เอย


"เห้อ...."  ชลธีถอนหายใจเฮือก..ใหญ่หลังอ่านบทประพันธ์ที่ตนพึ่งเขียนเสร็จเมื่อสักครูในชีวิตของเขาคือนักศึกษาชั้นปีที่2ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศไทยยังไงล่ะแถมเขายังเรียนครุศาสตร์บัณฑิตสาขาภาษาไทยด้วยนะ

ไอ้ตอนแรกก็คิดว่าจะไปยากตอนปี3 ปี4 แต่ไหงกลับกลายต้องมาแต่งกลอนตั้งแต่ปีสองด้วย...รามเกียรติ์ก็เป็นตำนานวรรณคดีที่สนุกเรื่องหนึ่งของไทยแต่มันแฝงไปด้วยความเศร้า...เหตุใดเล่ายักษานามว่านนทกถึงต้องถูกกลั่นแกล้งจากเหล่าเทวาทั้งหลายพอได้นิ้วเพชรมาด้วยความแค้นก็ฆ่าเทวดาทั้งหมด

เป็นอันต้องถูกองค์นารายณ์มาสั่งหาร...แล้วก็ไปเกิดเป็นพญายักษ์ทศกัณฐ์ที่ท้ายที่สุดก็จบชีวิตลงอยู่ดี...แต่ว่านอกเหนือจากความเศร้าก็มีสิ่งที่ชลธีชื่นชอบและใฝ่หามาตลอด..นั่นคือความรักแท้ของนางสีดาที่มีต่อพระรามเป็นความใฝ่ฝันที่ชลธีอยากให้เกิดขึ้นกับตนเองจริงๆ

นึกดูสิหากเขาได้มีคนรักที่เพียบพร้อมด้วยความงามทั้งกริยา วาจา ใจ เหมือนดั่งนางสีดาคงจะเป็นความสุขที่ประเมินค่ามิได้เป็นแน่

ด้วยความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของชลธีนี้เองเขาจึงเฝ้าขอพรจากรูปภาพของท้าวมาลีวราช⁴ที่เขาซื้อมาจากห้างชั้นนำราคาก็แพงพอสมควร...แต่นี่ก็ผ่านพ้นมาเนิ่นนานนับปีแล้วเหตุใดเขาถึงไม่สมหวังในสิ่งที่ขอสักที

ชลธีเดินเข้ามาในห้องที่เก็บรูปท้าวมาลีวราชไว้เพื่อจะขอพรเหมือนดังเช่นเคยที่ทำทุกวันเขามองดูรูปภาพด้วยความท้อแท้...นี่ก็หนึ่งปีเต็มแล้วที่ผมเฝ้าขอพรจากท่านทำไมถึงไม่สมหวังสักทีกันนะ

เหมือนกับว่ารูปภาพได้ยินสิ่งที่เขาอธิษฐานจู่ๆพายุลมก็โหมกระหน่ำเล่นเอาชลธีวิ่งไปปิดหน้าต่างเกือบไม่ทัน...แต่สิ่งที่หน้ากลัวกว่านั้นพอชลธีหันหน้าไปก็ตกใจสุดขีดกับภาพที่เห็น...

บุคคลที่นั่งอยู่บนบัลลังก์พร้อมกับเหล่าคนธรรพ์⁵ทั้งหลายซึ่งเหมือนกับในรูปที่เขาเฝ้าขอพรจนหาจุดต่างมิได้กำลังนั่งปรากฏอยู่ด้านหน้าของเขา...ชลธีแทบหัวใจวายตายเขาไม่คิดว่าชาตินี้จะได้เห็นท้าวมาลีวราชตัวเป็นๆ

"อ้าวๆ...มัวแต่ร่ำไห้จาบัลย์⁶อยู่ทำไมเจ้าอยากได้พรไม่ใช่หรือ"

"ชะ...ชะ...ใช่ครับ" เขาเอ่ยตอบไปด้วยเสียงสั่นๆอย่าว่าแต่เสียงเลยแค่ประคองร่างกายไม่ให้สั่นก็ยากแล้ว

"หากเจ้าอยากได้พรนักล่ะก็เราจะให้เจ้าเลือกสิ่งต่อไปนี้"

"เอ๋...เลือกอะไรหรอครับ"

"อันความรักของเจ้านั้นหากจะหาบุคคลที่มีความเพียบพร้อมทั้งด้านกริยา วาจา และใจย่อมหาได้ยากจะมีก็ได้ในวรรณคดีเท่านั้นแหละข้าจึงจะให้เจ้าเลือกเรื่องที่เจ้าต้องการ"

ชลธียิ่งงงเข้าไปใหญ่...เขาแค่ต้องการมนุษย์ในโลกความจริงทำไมท่านมาลีวราชถึงเอ่ยถึงนางในวรรณคดีซะได้

"เจ้าจงเลือกเถิด"

1.พระอภัยมณี

2.อิเหนา

3.รามเกียรติ์



เมื่อชลธีทราบเรื่องที่เขาต้องเลือก...เขาก็ช่างใจคิดอยู่ครู่หนึ่ง...พระอภัยมณีมีนางเงือกก็ไม่เลวแต่ต้องไปอยู่กับนางยักษ์อีกช่างน่าเศร้าใจอย่างยิ่ง อิเหนาก็สตรีมากมายเหลือเกินแถมยังต้องง้องอนบุษบาอีกส่วนรามเกียรติ์แม้นจะได้สีดาแต่ก็ต้องทำสงครามกับยักษ์คงจะเป็นเรื่องยาก

"เลือกอิเหนาครับ"

"อืมเลือกได้ดีงั้นเจ้าไปในรามเกียรติ์แล้วกัน" What...ผมบอกอิเหนาเหตุใดท่านเอารามเกียรติ์มาให้ผมเล่า...ชลธีอยากจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

"แต่ว่า"

"ไม่มีแต่...เอ้าเจ้าจงเลือกตัวละคร"

1.พระราม

2.ทศกัณฐ์

3.พิเภก

ตัวเลือกนี้ชลธีแทบไม่ได้คิดจึงตอบไปในทันทีว่า

"พระรามครับ"

"ช่างน่าเสียดายแต่รามเกียรติ์ขาดเพียงคนเดียวเท่านั้นก็คือทศกัณฐ์" เเล้วจะให้ผมเลือกทำสากกระเบือมะเขือเผาทำไม...ฮือๆๆๆต่อยเทพจะผิดไหมกู

"ด้วยฤทธิ์เดชแห่งวาจาสิทธิ์ของข้าเจ้าจงเข้าไปในโลกรามเกียรติ์ไปเป็นทศกัณฐ์เมื่อใดที่ถึงเวลาความรักของเจ้าก็จะปรากฏ"

"แต่ท่านผมไม่ขอพรแล้วได้ไหมผมขอยกเลิก"

"เห็นทีจะไม่ได้มาลีวราชตรัสแล้วไม่คืนคำ"

"ม่ายยยยยย"



___________________________________



โอย...ปวดเอวสุดๆ...ชลธีลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่พบอะไรเห็นเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น...นี่เราอยู่ที่ไหนกันแน่หรือว่าเราจะฝันไปช่วงนี้ทำงานหนักสมองคงจะเบลอๆเป็นแน่

แต่ที่นี่ก็มิใช่ห้องของเขานี่นาหรือว่าเขาจะเข้ามาในรามเกียรติ์แล้วจริงๆ...ชลธีมุ่งหน้าไปส่องคันฉ่อง⁷ดู...ใบหน้าที่งดงามร่างกายที่บอบบางที่มันอะไรกันแต่ก็ยังมีเขี้ยวน้อยๆพอให้เขาได้รู้ว่าเขาคือทศกัณฐ์อยู่แล้วผมสีน้ำเงินนี่มันอะไรกัน....ทศกัณฐ์โลกไหนวะเนี่ย

แต่พอคิดๆดูสงสัยเขาจะฝันไปแน่แล้วเพื่อนๆก็มาแต่งหน้าให้เขาเช่นนี่เมื่คิดได้ดังนั้นชลธีจึงรีบรี่เดินปรี่ออกจากห้องในทันใด

"ตื่นแล้วหรือเพคะท่านพี่" เสียงเอ่ยถาม...จากผู้หญิงปริศนาผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นเธอสวยเลยแหละซึ่งถ้าชลธีเดาไม่ผิดคนๆนี้ก็คงจะเป็น....มณโฑ⁸เป็นแน่แท้

พญายักษ์ทศกัณฐ์จำเป็นในยามนี้จึงได้แต่พยายามใช้ภาษาที่ตนร่ำเรียนมาตอบไปในทันที

"อืม...ข้าตื่นแล้วเจ้าล่ะไปหนใดมาถึงพึ่งมาไตร่ถามข้า"

"อะไรกันเพคะก็ท่านพี่ให้น้องไปจัดเตรียมอาหารน้องก็ไปจัดเตรียมเรียบร้อยแล้วจึงด้นดั้น⁸เดินมาเรียกท่านพี่นี่แหละเพคะ

"อย่างงั้นเองรึสงสัยข้าจะลืมไปน่ะ5555" ชลธีไม่รู้ว่านางจะจับได้หรือเปล่าแต่เรื่องแถนี่เขาไม่เป็นสองรองใครแน่นอน



วันนี้คงเป็นวันรวมญาติเป็นแน่แท้...พี่น้องมากันซะเยอะเลย...ทั้งกุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ ตรีเศียร และยังมีสำมนักขาอีกเล่นเอาทศกัณฐ์ฝึกหัดทำตัวไม่ถูก

ชลธีไม่รู้ว่าจะพูดคุยอะไรกับเหล่าพี่น้องพวกนี้เขาคิดแค่ว่าอย่าถามไถ่ตัวเขาเลยจะดีกว่ามิเช่นนั้นคงจะคุยกันไม่รู้เรื่องเป็นแน่

"หมู่นี้ข้าไม่ค่อยเห็นท่านพี่ไปออกรบกับเทวดาเลยเป็นเพราะเหตุใดหรือพะย่ะค่ะ" พญาขรเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยเล่นเอาเจ้าลงกาถึงกับสะดุ้ง

"ข้าเห็นว่าพวกมันคงสู้ไม่ได้ข้าเลยไม่รู้จะไปรบกับพวกมันทำไม" 

"สมกับเป็นท่านพี่จริงๆ"

"พวกเจ้ามาเหนื่อยๆกินกันให้อิ่มหนำสำราญเถิด" ชลธีเอ่ยตัดบทไปเขาไม่อยากจะยืดเยื้อบทสนทนาให้มากถึงเขาจะอ่านรามเกียรติ์มาจนจำเนื้อเรื่องได้บ้างแล้วแต่พอมาอยู่ในเรื่องจริงๆความตกใจและตื่นเต้นก็กลืนกินความจำไปเสียจนหมดสิ้น

อันเหตุการณ์ในยามนี้ก็คงจะพอประมวลภาพได้....เนื่องจากเห็นอินทรชิตคงจะแสดงว่าในตอนนี้ทศกัณฐ์เพียบพร้อมไปด้วยอำนาจบารมีชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วหล้าแล้ว

และหากเขาไปลักพาตัวสีดาผู้งดงามมาก็คงจะต้องถึงจุดจบของชีวิตเป็นแน่แค่คิดเขาก็ไม่อยากจะทำอะไรแล้ว...

ทันทีที่ทศกัณฐ์กำลังนึกอะไรได้นั้น...ก็มีตัวประหลาดปรากฏกายขึ้นมาซึ่งหากเขาไม่ได้เรียนภาษาไทยแล้วนั้นคงจะคิดว่ามันเป็นค้างคาวผีเป็นแน่แต่เขารู้จักมันเป็นอย่างดีเจ้านี่คือเวตาลสมุนของเขาเอง

"เวตาลเจ้ามาทำอะไรที่นี่"

"ข้ารู้ว่าท่านมาจากต่างแดน"

"เจ้ารู้ได้เยี่ยงไร"

"ท้าวมาลีวราชบอกข้าหมดแล้วข้าจึงต้องมาดูแลท่านในยามนี้"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อยข้าสามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องราวได้หรือไม่"

"ตามกฏที่ท้าวมาลีวราชสร้างขึ้นให้ข้าดูแลท่านมีดังต่อไปนี้"

กฏจากมาลีวราช

1.เจ้ามีค่าแห่งความดีอยู่ 100 คะแนน

2.หากฝ่าฝืนเนื้อเรื่องจะถูกหักคราวละ 5 คะแนน หากเหลือ 0 จะปิดทางพบรักแท้ทันที

3.หากทำสิ่งที่เป็นความดีคะแนนความประพฤติจะกลับมา 1 คะแนน

4.เจ้าจะได้รับความดีอันทรงคุณค่าหากทำสิ่งที่เป็นประโยชน์อย่างมาก 1 ความดี

5.ความดีอันทรงคุณค่าสามารถเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องได้หนึ่งอย่างทั้งนี้ขึ้นอยู่กับท้าวมาลีวราชจะพิจารณา

6.หากจะใช้ความดีธรรมดาในการเปลี่ยนแปลงเรื่องราวต้องใช้ 10 คะแนนความดี



นี่มันกฏบ้าอะไรวะเนี่ยคะแนนความดี100คะแนนกูนึกว่าค่า K P A ให้คะแนนนักเรียน ข้อสองยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ แล้วความดีกูจะทำอะไรเล่า โอ้โหอันทรงคุณค่าก็มาแบบนี้กูคงลำบากเป็นแน่

"และนี่ก็คือกฏทั้งหมดของท่านขอจงปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด"

"อืม...ข้าจะปฏิบัติตามก็แล้วกัน"

"ไม่มีแล้วกันท่านต้องปฏิบัติตาม"

"เออๆ"

คุยกันเสร็จสรรพเจ้าเวตาลก็พลันหายวับไปกับตาทิ้งไว้แต่ทศกัณฐ์ยักษาที่กำลังกลัดกลุ้มใจเป็นยิ่งนักเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าชาตินี้เขาจะเข้ามาอยู่ในโลกรามเกียรติ์จริงๆยิ่งคิดเขาก็แทบจะบ้าตายแล้ว

ถึงแม้นว่าชลธีจะรู้เรื่องราวรามเกียรติ์อย่างดีแต่เขาก็ยังหาจุดที่จะเปลี่ยนแปลงได้ยากเพราะสิ่งที่ควรเปลี่ยนคือสิ่งที่มันต้องจำเป็นจริงๆ

หากจะกล่าวถึงเวตาลนั้นในตอนนี้ได้รับหน้าที่อันใหญ่หลวงจากท้าวมาลีวราชให้เป็นผู้คุมคะแนนทั้งหมดของทศกัณฐ์และมีหน้าที่บอกภารกิจในแต่ละวันให้ทศกัณฐ์ทราบด้วย

ชลธีนอนกุมขมับที่เขาเป็นยักษ์ทศกัณฐ์จริงๆหรอเนี่ยว่าแต่ทำไมหน้าตาไม่ดุดันเหมือนยักษ์เลยแต่กับน่ารักซะงั้น...แก้มขาวเนียนแทนที่จะตัวสีเขียวแถมยังมีผมสีฟ้าอีกนี่มันทศกัณฐ์โลกไหนวะเนี่ย ปากก็ได้รูปน่าจูบซะเหลือเกินขนตางอนสวยนี่มันผู้หญิงชัดๆ...ถามจริงๆใครจะกลัวกูวะเนี่ย

สมดังที่พิเภกได้ร่ายอักษราชมความงามของพี่ชายตนไว้ว่า

งามพักตร์ดุจดังศศิธร

พระขนงโก่งงอนมากจริงเหลือ

นวลปรางสองแก้มหอมกรุ่นเจือ

งามเนื้อกายาช่างงามจริง

งามนาสิกงามเนตรทั่วธาตุขันธ์

งามทุกวันหน้าตาเหมือนดังหญิง

ใครพบเห็นมิอาจจะประวิง

ต้องรีบวิ่งพานพบประสบเจอ



"ท่านพี่เพคะวันนี้น้องไปนอนอีกห้องนะเพคะ"

"ตามใจเจ้าเถิด"

ถึงแม้นนางมณโฑจะหน้าตาโสภามากเพียงใดก็ไม่ได้ทำให้ทศกัณฐ์รู้สึกพิศวาสเลยเล็กน้อยอาจจะเป็นเพราะมิใช่รักแท้ด้วยจึงทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้้

ชลธีนอนหลับตาไปในใจก็ยังคงว้าวุ่นหากได้พบหน้าสีดาแล้วตนไม่ชอบพอก็คงหารักแท้ไม่เจอเป็นแน่ในยามนี้ยังไม่รู้เลยว่าตนเองรักใครกันแน่ท้าวมาลีวราชให้พรอย่างไรถึงเป็นเช่นนี้

__________________________________

1.พรหมา คือพระพรหม ในที่นี้หมายถึง อดีตของนนทก นนทกเคยเป็นพรหมมาก่อน แต่อิจฉาริษยารุ่นน้องที่ได้รับตำแหน่งไปแทน จึงถูกพระอิศวร (หรือพระศิวะ) สาปให้เป็นยักษ์ล้างเท้าอยู่เชิงบันไดเขาไกรลาศเป็นเวลาโกฏิปี

2.โกฏิ ชื่อมาตรานับ ๑ โกฏิเท่ากับ ๑๐ ล้าน.

3.หัสนัยต์ คือ พระอินทร์

4.ท้าวมาลีวาราช คือ ท้าวมาลีวราช หรือมาลีวัคคพรหม เป็นพระพรหมมีสี่พักตร์แปดกร มีความยุติธรรมมากจึงได้รับพรจากพระอิศวรให้มีวาจาสิทธิ์ ท้าวมาลีวราช มีศักดิ์เป็นปู่ของทศกัณฐ์เนื่องจากเป็นเชษฐาของท้าวจตุรพักตร์

5.คนธรรพ์ คือ ชาวสวรรค์พวกหนึ่งจัดเป็นเทพชั้นต่ำ

6.จาบัลย์ คือ ร้องไห้คร่ำครวญ, สะอึกสะอื้น.

7.คันฉ่อง คือ เครื่องสำหรับส่องหน้าทำด้วยโลหะเช่น ทองแดง หรือสัมฤทธิ์ ขัดจนเป็นมันเงา มีด้ามจับ.หรือ กระจกเงารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีกรอบ 2 ชั้น เอียงเข้าออกได้.

8.มณโฑ คือ เป็นมเหสีของทศกัณฐ์ มีชาติกำเนิดเดิมเป็นกบ อาศัยอยู่ใกล้อาศรมของพระฤๅษี 4 ตน พระฤๅษีมักจะให้ทานน้ำนมนางกบอยู่เสมอวันหนึ่งนางกบเห็นนางนาคมาคายพิษใส่อ่างน้ำนมเพื่อฆ่าพระฤๅษีทั้ง 4 นางจึงสละชีวิตกระโดดลงไปกินนมในอ่างจนตายพระฤๅษีได้ชุบชีวิตนางให้ฟื้นขึ้นเพื่อถามเรื่องราวเมื่อทราบความจริงแล้ว จึงชุบนางกบให้เป็นมนุษย์ มีความสวยงามมาก ตั้งชื่อให้ว่า "มณโฑ" (แปลว่ากบ)แล้วนำนางไปถวายพระอุมาบนสวรรค์ ต่อมาพระอิศวรประทานนางมณโฑให้แก่ทศกัณฐ์เป็นรางวัลตอบแทนที่ยกเขาไกรลาสให้ตั้งตรงเหมือนเดิมได้แต่ถูกพาลีชิงนางไประหว่างทางนางต้องเป็นภรรยาของพาลีจนตั้งครรภ์ พระฤๅษีอังคัตจึงสั่งให้คืนนางให้แก่ทศกัณฐ์โดยผ่าท้องนำทารกไปฝากไว้ในท้องแพะ ต่อมาจึงเกิดมาเป็นองคต

___________________________________



สวัสดีทุกคนสาเหตุที่เราเขียนเรื่องนี้ก็เป็นเพราะชื่นชอบในรามเกียรติ์มากๆจึงอยากจะลองเขียนแนวนี้ดูหวังว่าทุกคนจะชอบกันน๊าาา

ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะจะพยายามเขียนให้ดีที่สุดเลย

ทศกัณฐ์จะเจอรักแท้ตอนไหนนะ....กฏของท้าวมาลีวราชจะทำให้ความรักทศกัณฐ์เป็นอย่างไรโปรดติดตามตอนต่อไป
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-08-2022 20:41:29 โดย Ramkadee »

ออฟไลน์ RedQueen

  • Memois Of A Calamity Queen
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
รักแท้คือพระรามแน่นวล แบบนี้ :impress2:

ออฟไลน์ Ramkadee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
01 โลกใหม่ไฉไลกว่าเดิม

เสียงไก่ขันในยามเช้าปลุกพญายักษ์ให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับไหลนานหลายชั่วโมง...ให้ตายสิหากเป็นในโลกมนุษย์จะจับทำKFCให้หมดเลยทว่าเขาดันมาเป็นตัวร้ายในโลกวรรณคดีซะนี่

ทศกัณฐ์กำลังครุ่นคิดอะไรเพลินๆเจ้ากรรมนายเวรของเขาก็โผล่มาจะใครอีกล่ะนอกจากไอ้ค้างคาวเวตาลผู้น่ารำคาญเขายังงงอยู่ไม่หายว่าตกลงท้าวมาลีวราชส่งมันมาช่วยแนะนำหรือส่งมาเป็นคนคุมกันแน่

"อรุณสวัสดิ์ยามเช้าท่านทศกัณฐ์วันนี้ข้านำฟังก์ชันใหม่ที่ท่านท้าวมาลีวราชคิดค้นมาฝากท่าน" ฟังก์ชั่นอะไรอีกวะเนี่ย...เป็นตางงแท้เด้

เอ่ยจบเวตาลก็เปลี่ยนร่างเป็นจอเวทย์มนต์มีรูปทรงสี่เหลี่ยมพร้อมกับแสดงตัวอักษรให้ประจักษ์แก่สายตาของพญายักษ์

นี่คือฟังก์ชันที่ข้าเพิ่มให้เจ้า

ทักษะการสู้รบ

ทศกัณฐ์มองดูไอ้รูปต่างๆที่ยังเป็นสีเทาๆอยู่ในตอนนี้สภาพมันก็คงไม่ต่างจากพวกสกิล¹ ที่ยังไม่ได้ปลดล็อคในเกมสักเท่าไหร่

"แล้วข้าจะใช้ได้เยี่ยงไรในเมื่อทักษะเหล่านี้ถูกปิดไว้"

หากท่านจะใช้ทักษะการต่อสู้จะต้องใช้เลเวล²ในการปลดล็อคซึ่งการเลื่อนเลเวลได้ต้องมีค่าประสบการณ์³ที่มากพอโดยค่าประสบการณ์จะได้รับจากการปฏิบัติภารกิจ...เลเวลที่ใช้ในการปลดล็อคจะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของทักษะการต่อสู้ที่ท่านจะปลดล็อกหากแข็งแกร่งน้อยจะใช้ค่าประสบการณ์ไม่เยอะหากแข็งเเกร่งมากจะใช้ค่าประสบการณ์เยอะ...โดยเลเวลจะไร้ขีดจำกัดจนกว่าจะปลดล็อคทักษะได้หมดจึงจะสิ้นสุดเลเวล

อืม...ช่างดีจริงๆ...ถุ้ยประชดโว้ย...นี่ท้าวมาลีวราชไปดูเกมที่ไหนมาเนี่ยถึงได้เอาค่าประสบการณ์เข้ามาได้เนี่ย

"แล้วตอนนี้ข้ามีค่าประสบการณ์เท่าไหร่"

"0" อื้อหือ...ดีใจอย่างยิ่งไอ้เชี่ยย...ชาติไหนกูจะปลดล็อคได้

ไหนลองดูหน่อยสิพอจะมีทักษะไหนปลดล็อคได้ง่ายๆบ้าง

ทักษะการแปลงร่างปลดล็อคได้ในเลเวล1

อืม...ดูเหมือนไอ้นี่จะปลดล็อคง่ายสุดๆแล้วล่ะคงต้องดูภารกิจอีกที

"แล้วมีอะไรอีกหรือไม่ที่ท้าวมาลีวราชเพิ่มให้ข้า"

อีกสิ่งหนึ่งที่ถูกเพิ่มเข้ามาคือ ค่าเสน่หา เมื่อใดที่ค่าเสน่ห์หาเพิ่มขึ้นจนถึงขีดจำกัดเจ้าจะพบรักแท้....ค่าเสน่หาจะเพิ่มขึ้นก็ต่อเมื่อบุคคลที่เป็นรักแท้ของเจ้ารู้สึกประทับใจในตัวเจ้าหรือชื่นชมหรือในทำนองที่ว่าคือ ฟินนั่นแหละ

ช่างเป็นการเพิ่มสิ่งที่น่าประทับใจจริงๆเอาค่าเสน่ห์ฮงเสน่หามาทำไมอี๊กใครมันจะเป็นรักแท้กูอีกหวังว่าจะไม่ใช่ไอ้พวกนางสนมกิ๊กก๊อก⁴ของทศกัณฐ์คนเดิมนะไม่งั้นตรอมใจตายดีกว่ามีแต่ นางช้าง ยักษ์ นางปลา อื่นๆอีกมากมาย...บอกไว้ก่อนเลยว่ากูรับไม่ได้

ภารกิจของท่านมาถึงแล้ว



ทศกัณฐ์ชายตามองไอ้จอมเวทย์มนต์ที่อยู่ตรงหน้าพอจะจับใจความได้ว่า

[ภารกิจหลัก ตรวจดูความเรียบร้อยของเมือง 1วัน ค่าประสบการณ์ที่ได้รับหากทำสำเร็จ 1000 Xp]

โอ้โหภารกิจแรกช่างง่ายมากๆก็แค่ดูความเรียบร้อยของเมืองช่างง่ายเป็นยิ่งนัก...แต่จะว่าไปไอ้ทศกัณฐ์มันก็ไม่ค่อยสนใจบ้านเมืองเท่าไหร่ส่วนใหญ่มันหาแต่ผู้หญิงนี่สิช่างน่าละเหี่ยใจจริงๆ

อืม...ว่าแต่จะเริ่มจุดไหนดีวะเนี่ยเท่าที่อ่านรามเกียรติ์มาเห็นแต่รบกันไม่ค่อยเจอทศกัณฐ์ดูแลชาวประชาเท่าไหร่แต่ก็เอาเถอะเขาให้ทำก็ต้องทำปฏิเสธได้ที่ไหนล่ะ

เอ...จะว่าไปการที่จะตรวจดูความเรียบร้อยของเมืองนั้นไอ้เราก็ไม่ได้ชำนาญเส้นทางเมืองเท่าใดนักเอาเป็นว่าใช้พวกเสนาอำมาตย์ไปดูก็แล้วกันคงไม่มีอะไรเสียหาย...แต่ก่อนอื่นเลยห้องโถงใหญ่ที่ใช้พูดคุยมันอยู่ตรงไหนเนี่ย

"เวตาลช่วยบอกตำแหน่งห้องโถงที่ใช้ว่าราชการให้ข้าหน่อยซิ"

กำลังประมวลผล

มาร์คตำแหน่งเรียบร้อย

ทันทีที่เวตาลบอกตำแหน่งนั้นก็ปรากฏวงกลมสีฟ้าขึ้น พร้อมกับบอกระยะทางที่คาดว่าเลขที่ปรากฏก็คือ450เมตรเห็นทีจะมิไกลมากเท่าไหร่

ทศกัณฐ์พึงพอใจกับระบบที่ท้าวมาลีวราชเพิ่มเข้ามาให้เป็นอย่างมากซึ่งเท่าที่เขาดูมันก็คงมิต่างจากเกม Ark survival Evolution ที่เขาเคยเล่นเท่าใดนักทั้งระบบเลเวลและค่าประสบการณ์นี่ใช่เลยล่ะถึงมันจะไม่มีไดโนเสาร์ก็เถอะ

คิดได้ชั่วครู่เขาก็คิดได้ว่าจักต้องเดินไปห้องโถงเพื่อทำภารกิจแรกก่อนที่มันจะหายไปซะก่อนเพราะเวตาลบอกว่าภารกิจจะปิดให้ดำเนินการในอีก5ชั่วโมง

พญายักษ์เดินมานั่งอยู่ ณ บัลลังก์ที่ตกแต่งด้วยสารพัดของมีค่าทั้งเพชรนิลจินดาทองคำระยิบระยับไปหมด

นั่งได้เพียงครู่นึงก็เห็นยักษ์ตัวสีเขียวถือกระดานชนวนกับชอล์ก็พร้อมกับมีแว่นวิเศษอยู่ในมือ...ไม่ต้องเดาให้ยากก็คงเป็นพิเภกซึ่งคือเวสสุญาณเทพบุตร⁵ที่พระอิศวรส่งลงมาให้เป็นไส้ศึก

ในใจของชลธีลึกๆพิเภกก็เป็นตัวละครที่น่าสงสารอยู่ไม่เบาการที่ตนเองบอกความลับต่างๆจนนำมาซึ่งการตายของญาติวงศ์ทั้งหลายใช่ว่าพิเภกจะดีใจเสียเมื่อไหร่ออกจะเสียใจมากกว่าถ้าจะโทษก็คงต้องโทษทศกัณฐ์นั่นแหละที่ดันไม่เชื่อฟังแถมยังไล่พิเภกออกไปจากเมืองด้วยซ้ำ

ทศกัณฐ์ส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดต่างๆออกไปแล้วจึงหันไปมองพิเภกที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาให้ตายสินี่กูพี่มึงไงไม่ใช่ฆาตกรจะกลัวอะไรกูนักหนา

แต่จะว่าไปอำนาจบารมีทศกัณฐ์ใครๆก็ย่อมเกรงกลัวถ้าไม่นับพ่อคุณทูลหัวของเรื่องอย่างพระรามก็คงไม่มีใครแล้วล่ะจะไม่กลัว

"ข้าต้องการจักให้เจ้าจัดการส่งเหล่าเสนาอำมาตย์ไปตรวจดูความเรียบร้อยของบ้านเมืองเรา"

"พะย่ะค่ะท่านพี่ข้าจักเร่งดำเนินการให้เดี๋ยวนี้เลยพะย่ะค่ะ"

"ดีถ้าเช่นนั้นก็เร่งดำเนินการเถิด"

"พะย่ะค่ะ"

ว่าจบพิเภกก็ออกเดินทางไปดำเนินการตามคำสั่งของทศกัณฐ์....พอพิเภกออกไปแล้วนั้นทศกัณฐ์เหลือบไปเห็นนางมณโฑคนสวยนั่งทำหน้าอึ้งๆก็รู้ในทันทีว่าในหัวนางคงจะคิดอะไรทำนองที่ว่า

ร้อยวันพันปีมึงไม่เคยออกตรวจดูความเรียบร้อยของเมืองเลยวันนี้นึกคึกอะไรขึ้นมาถึงออกตรวจดู....ก็อย่างว่าแหละภารกิจบังคับใครจะฝืนได้เล่า

เวลาผ่านไปได้หนึ่งชั่วโมงหน่อยๆพิเภกก็เข้ามารายงานถึงปัญหาต่างๆให้ทศกัณฐ์ได้ทราบเมื่อทราบแล้วก็สั่งให้ดำเนินการแก้ไขทันที

ภารกิจสำเร็จ

ได้รับ 1000xp

Level up

คุณเลเวล1 แล้ว ปลดล็อคทักษะการแปลงร่าง

ทศกัณฐ์มองดูทักษะที่แปลงร่างก็พบเพียงสามร่างเท่านั้นที่ตนแปลงได้คือ ตั๊กแตนตำข้าว⁶ยักษ์ ปูยักษ์ และเหยี่ยว อะไรกันวะเนี่ยเท่าที่อ่านมาทศกัณฐ์มันแปลงได้หมดไม่ใช่หรอทำไมถึงจำกัดได้แค่ 3 ร่างวะเนี่ย และดูเหมือนเวตาลมันจะออกความคิดเขาออกจึงตอบมาว่า

หากท่านถึงเลเวล 5 เมื่อใดก็จะแปลงร่างได้ทุกอย่างแต่ในเพลา⁷นี้ท่านยังแปลงได้แค่นี้อยู่

จ้า....เจริญจริงๆ....เอ้าแค่นี้ก็แค่นี้คงไม่มีอะไรที่จะดีไปกว่านี้แล้วล่ะ...ซึ่งสิ่งที่เลวร้ายลำดับต่อไปก็คือภารกิจนี่แหละทศกัณฐ์มองดูจอมเวทย์มนต์สี่เหลี่ยมที่ขึ้นแจ้งภารกิจก็เล่นเอาแทบจะเป็นลม

[ภารกิจหลัก เอาชนะอสูรจตุรทิศ นาคมรกต และอสูรบาล ค่าประสบการณ์ที่ได้รับหากทำสำเร็จ 5000Xp]

โอ้โหแต่ละตัวมีแต่โหดๆทั้งนั้นแล้วดูทักษะที่กูปลดล็อคจะสู้เขาได้ไหมเนี่ยถ้าในเรื่องหลักน่ะทศกัณฐ์มันเก่งไงเอาชนะได้หมดทุกคนที่กล่าวมานั่นแหละแต่ตัดภาพมาที่กูนอกจากเหาะได้ก็ไม่มีอะไรดีแล้วเนี่ย....จริงสิหากเราใช้ร่างที่มียี่สิบมือได้เราต้องชนะแน่นอน

"เวตาลข้าสามารถใช้ร่างยี่สิบมือได้หรือไม่"

"ตอนนี้ท่านยังมิปลดล็อคทักษะนั้น"

"แล้วเมื่อไหร่ข้าจักปลดล็อคได้"

"เมื่อท่านเลเวล 10 จะปลดล็อดทักษะร่างยักษ์ 10 มือ และเลเวล 20 จักปลดล็อคร่างยักษ์ 20 มือ" 

โอเคกูตายก่อนพอดีแล้วภารกิจต่อไปที่มันยากๆกูจะเอาอะไรไปสู้เนี่ยคิดแล้วหดหู่จริงๆแต่ก็เอาเถอะคงต้องจัดการพวกนี้ก่อนแล้วกัน

มาร์คตำแหน่งอสูรจตุรทิศสำเร็จ

ทศกัณฐ์มองดูตำแหน่งของอสูรจตุรทิศ อื้อหือ...ตั้ง10 กิโลเมตรถามจริงวันนี้กูจะได้รบกับมึงไหมเนี่ย

แต่บ่นไปก็เท่านั้นสุดท้ายเขาก็เหาะไปตามตำแหน่งอยู่ดีด้วยความสามารถในการเหาะทำให้เขาไปถึงด้วยระยะเวลาที่เร็วพอสมควร

นั่นไงอสูรจตุรทิศสงสัยต้องยั่วอารมณ์ให้โกรธก่อนไม่งั้นคงไม่ได้สู้กันเป็นแน่ว่าแล้วไม่รอช้ารีบยั่วอารมณ์ในทันใด

"ว่าไงอสูรจตุรทิศถ้าเจ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ยอมก้มหัวให้ข้าซะเถอะ"

"หนอยแน่ไอ้ยักษ์ทศกัณฐ์บังอาจมาท้าทายพวกข้าเชียวรึถ้าเช่นนั้นก็จงตายซะเถอะ"

อสูรจตุรทิศบุกเข้ามาพร้อมกันแบบนี้คงรับมือยากเอาล่ะใช้ทักษะแปลงร่างเป็นครึ่งตั๊กแตนตำข้าวครึ่งยักษ์ในบัดนี้

5555โอเคเลยร่างนี้รับรองชนะใสๆ....ทศกัณฐ์สู้รบกับอสูรจตุรทิศอย่างดุเดือดในตอนนี้เขาจัดการได้1คนแล้วด้วยขาหน้าที่คมกริบของตั๊กแตนตำข้าวทำให้รับมือกับดาบได้ดีการหลบหลีกศัตรูได้ในครั้งแรกก็ใช่ว่าครั้งที่สองจะปลอดภัยเขาถูกฟันเข้าเต็มๆโชคดีที่เขาร่ำเรียนวิชาถอดดวงใจกับฤาษีโคบุตรมาทำให้ไม่ตายแต่ใช่ว่าเขาจะไม่เจ็บบอกเลยว่า

เจ็บเชี่ยๆ.......

ขออภัยยังไม่ปลดล็อดทักษะกายสิทธิ์

เอาที่มึงสบายใจเลยจ้าไอ้เวตาลไม่ต้องบอกกูก็รู้เจ็บขนาดนี้เอาล่ะเห็นทียืดเยื้อมากจะเกิดผลเสียรีบจัดการให้เสร็จเลยจะดีกว่า

ทศกัณฐ์ใช้ขาคู่หน้าที่เหมือนเคียวของตั๊กแตนตำข้าวฟาดฟันใส่อสูรจตรุทิศจนพ่ายแพ้ลงไปนอนกองอยู่ข้างล่างกันหมด

ในที่สุดก็ชนะสักทีแต่ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่ายังเหลือสิ่งที่ต้องจัดการอีกสองสิ่งนั่นคือนาคมรกตกับอสูรบาลแย่แล้วสิเล่นเสียแรงไปซะเยอะแบบนี้จะสู้ได้ไหมยังไม่รู้เลย

แต่ก็เอาเถอะขอลุยอีกสักตั้งแล้วกันว่าจบทศกัณฐ์ก็ลงไปยังน้ำแล้วใช้ร่างปูยักษ์จัดการนาคมรกตหลังจากนั้นก็ไปยังเมืองบาดาลจัดการอสูรบาลต่ออีกทีนึงก็สำเร็จเสร็จสิ้นภารกิจ

ภารกิจสำเร็จ 

ได้รับ 5000 xp

Level up

ปลดล็อคทักษะกายสิทธิ์

ในที่สุดก็ปลดล็อคสักทีกูจะได้เจ็บน้อยลงบ้างพญายักษ์นอนอยู่ ณ ห้องบรรทมพร้อมกับบาดแผลที่เต็มตัวผลสุดท้ายก็ทำเป็นออดอ้อนให้นางมณโฑให้ทำแผลให้ไหนๆก็มีศักดิ์เป็นเมียก็ทำแผลให้ผัวหน่อยจะเป็นไรไป

ไม่รู้ว่าจักมีภารกิจอะไรมาวุ่นวายกับชีวิตเขาอีกหรือเปล่าแต่ที่แน่ๆคงจะวุ่นวายมากแน่ไปถึงโลกที่เขาเข้ามาจะเป็นรามเกียรติ์ก็เถอะแต่ก็ใช่ว่าจะเหมือนที่เขาอ่านมาทั้งหมดล่าสุดเวตาลพึ่งบอกว่าบางสิ่งอ่านเปลี่ยนแปลงไปบ้างแต่ก็ไม่เปลี่ยนเนื้อเรื่องหลักสักเท่าไหร่ทำให้เขาไม่ทราบว่าไอ้ที่เปลี่ยนแปลงไปน่ะคือส่วนไหนกันแน่่

เวลาเช้าตรู่ของอีกวันมาถึงทศกัณฐ์คนใหม่เริ่มจะชินกับโลกที่เขาถูกส่งมาอยู่มากขึ้นในทุกๆเช้าเาก็จะคอยคิดหาทางแก้ไขปัญหาบ้านเมืองเสมอแน่นอนว่าสิ่งที่เขาทำนั้นมันไม่สูญเปล่าเพราะมันให้ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นตั้ง 20 นั่นแหละจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องแหกขี้ตาตื่นมาจัดการ

จะว่าไปแล้วไอ้ปัญหามันก็ไม่ได้ยุ่งยากสักเท่าไหร่...ทว่าไอ้ทศกัณฐ์คนเก่ามันดันไม่คิดแก้ไขนี่สิจึงทำให้งานทั้งหมดเหมือนกับดินพอกหางหมูผู้ที่รับกรรมจะเป็นใครได้ล่ะนอกจากทศกัณฐ์คนใหม่คนนี้ไงล่ะ

วันนี้รู้สึกได้ว่าไอ้เวตาลไม่โผล่หัวมารบกวนเขาแต่อย่างใดสงสัยจะให้เขาพักผ่อนกระมังคิดไปคิดมาก็ดีเหมือนกันเขาจะได้มีเวลานอนบ้างเมื่อวานไปรบเล่นเอาซะเหนื่อยแถมบาดเจ็บมาก็ไม่ใช่น้อย

แต่ดูเหมือนความคิดของเขาจะเป็นได้เพียงจินตนาการเท่านั้นเพราะเมื่อเขาคิดได้ประมาณไม่เกิน 1 นาทีไอ้ค้างคาวผีมันก็โผล่มาอีกจนได้

ภารกิจของท่านในวันนี้

[ภารกิจหลัก ร่วมรบกับอินทรชิตในการล้างแค้นเหล่าเทวดา ค่าประสบการณ์ที่ได้หากทำสำเร็จ 5000Xp]

นั่นไงเล่นเอาภารกิจยากๆมาให้กูอีกเห็นทีจะลำบากเสียแล้วหากเขาเดาไม่ผิดเพลานี้อินทรชิตยังคงเที่ยวบำเพ็ญตบะเป็นแน่แสดงว่าไอ้ที่เขาเห็นวันแรกที่ร่วมกินอาหารไม่ใช่อินทรชิตแต่เป็นมังกรกัณฐ์ลูกของพญาขร

แต่นี่มีภารกิจขึ้นมาแสดงว่าอินทรชิตคงกำลังจะกลับมาในไม่ช้า...ทศกัณฐ์ลุกขึ้นยืนขยับร่างกายเพื่อเป็นการขจัดความขี้เกียจออกไปจะว่าไปเขาก็นั่งมาหลายชั่วโมงแล้วนะก้นระบมไปหมดแล้ว

"พิเภกเจ้าเห็นอินทรชิตบ้างไหม"

"ผู้ใดหรือท่านพี่คืออินทรชิต"

เออว่ะลืมไปเสียสนิทตอนนี้ยังชื่อรณพักตร์อยู่นี่หว่าภายหลังชนะพระอินทร์แล้วจึงเปลี่ยนเป็นอินทรชิต

"ข้าหมายถึงรณพักตร์น่ะ"

"อันรณพักตร์นั้นบำเพ็ญตบะอยู่ในป่ามาเนิ่นนานปีแล้วข้าคิดว่าอีกไม่นานก็คงกลับมาพะย่ะค่ะ"

"ดีถ้าเป็นเช่นนั้นข้าจะได้รอพบรณพักตร์"

ไม่นานยักษ์ตัวสีเขียวมีรูปร่างหน้าตาน่าเกรงขามไม่น้อยไปกว่าผู้เป็นบิดาในอดีตพูดง่ายๆก็คือไม่น้อยไปกว่าทศกัณฐ์คนเดิมนั่นแหละก็มุ่งหน้าเข้าสู่ห้องโถงแล้วทำความเคารพบิดาตน

"โอ้...รณพักตร์ลูกพ่อบัดนี้เจ้าร่ำเรียนวิชาจนเสร็จแล้วรึจึงกลับมา"

"พะย่ะค่ะท่านพ่อลูกร่ำเรียนวิชาแถมยังได้รับการประทานพร⁸จากองค์มหาเทพทั้งสามด้วยนะพะย่ะค่ะ"

"ดีๆถ้าเจ้าได้รับวิชามามากเช่นนั้นเราคงแก้แค้นเหล่าเทวดาได้สำเร็จเป็นแน่"

"มีเรื่องอันใดที่ลูกยังมิได้รู้หรือพะย่ะค่ะ"

ทศกัณฐ์จึงเริ่มเล่าเรื่องราวให้รณพักตร์ฟังว่า

ครั้งหนึ่งฤๅษีทุรวาสที่รับดอกไม้สักการะจากพระแม่ปาราวตี⁹ แต่ฤๅษีเห็นว่าหากตนคล้องดอกไม้จากพระแม่คงจะไม่เหมาะสม จึงได้ถวายดอกไม้นั้นแก่พระอินทร์ เมื่อพระอินทร์รับแล้วก็ทรงมอบแก่พระชายาอีกต่อหนึ่ง แต่ด้วยกลิ่นของดอกไม้ทำให้พระชายามึนเมาจึงทิ้งไป ฤๅษีเห็นดังนั้นก็โกรธจึงสาปแช่งพระอินทร์และบริวารให้อ่อนกำลังลงและพ่ายแพ้ในสงคราม เมื่อสาปแช่งดังนี้แล้วฤๅษีก็เดินจากไป พลันกำลังของเทวดาก็ลดลงกึ่งหนึ่ง และเมื่ออสูรทราบข่าวพระอินทร์โดนสาปแช่งจึงได้ยกทัพไปตีสวรรค์ ทำให้พระอินทร์พ่ายแพ้ และเพื่อฟึ้นคืนกำลังจึงต้องทำการกวนเกษียรสมุทรให้เกิดน้ำอมฤตที่เมื่อดื่มกินจะเป็นอมตะและกำลังมากขึ้นกว่าที่เคยมี พระวิษณุได้เสด็จมาเป็นองค์ประธานในการย้ายภูเขามันทรคีรี ซึ่งเป็นภูเขาที่เป็นแหล่งกำเนิดมณีนพรัตน์มาไว้เกษียรสมุทร แต่เนื่องจากเทวดาฝ่ายเดียวไม่สามารถกวนเกษียรสมุทรให้สำเร็จได้จึงต้องชักชวนอสูรมาด้วย โดยเทวดาออกอุบายว่าจะแบ่งน้ำอมฤตครึ่งหนึ่งให้ แต่เมื่อกวนจนได้น้ำอมฤตมาแล้วเทวดาก็ออกอุบายหลอกอสูรเพื่อให้พวกตนได้ดื่มน้ำอมฤตก่อน แต่ราหูได้แปลงตนเป็นเทวดาทำให้ได้ดื่มน้ำอมฤต แต่พระอาทิตย์กับพระจันทร์ทราบเรื่องจึงฟ้องพระนารายณ์ พระนารายณ์จึงขว้างจักรตัดราหูขาดเป็นสองท่อนแต่ไม่ตายเพราะได้ดื่มน้ำอมฤตทำให้เป็นอมตะแล้ว ราหูจึงโกรธแค้นพระอาทิย์กับพระจันทร์เมื่อเจอกันครั้งใดก็จะอมพระอาทิตย์กับพระจันทร์

ออฟไลน์ Ramkadee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เมื่อรณพักตร์ได้สดับรับฟังคำที่บิดากล่าวก็เกิดความพิโรธโกรธาขึ้นมา

"หากเป็นเช่นนั้นเราก็ไปบุกสวรรค์เลยไหมท่านพ่อบัดนี้ลูกก็มีวิชามากมายแล้วเห็นทีจะเอาชนะพวกมันได้ไม่ยาก"

"ได้เลยลูกพ่อจักให้เจ้าออกรบร่วมด้วย"

"พะย่ะค่ะ"

เอาล่ะ...อย่างน้อยอินทรชิตก็คงมีฝีมือพอที่จะช่วยเขารบได้แล้วล่ะเผื่อเขาพลาดพลั้งเป็นอะไรไปอินทรชิตจะได้ช่วยไว้ทันหากแปลงเป็นเหยี่ยวบินไปโฉบหัวพระอินทร์เล่นก็คงจะโดนจักรแก้วเป็นแน่

พญายักษ์ทศกัณฐ์จึงสั่งให้จัดทัพอสูรเพื่อที่จะไปรบบนสวรรค์โดยมีรณพักตร์ร่วมทางไปด้วย

มาร์คตำแหน่งสวรรค์เรียบร้อย

ดูเหมือนว่าไอ้เวตาลนี่มันจะเตรียมพร้อมเสียจริงนะยังไม่ทันได้สั่งให้มันทำเลยมันก็ทำไว้ให้แล้ว

เอ...จะว่าไปแล้วเมื่อทศกัณฐ์รบชนะเทวดาสุดท้ายรณพักตร์ก็ต้องขึ้นมารบเพื่อที่จะชนะไปอีกเสียเวลายืดเยื้อเปล่าๆก็ให้ชนะไปในคราวเดียวเลยแล้วกันหวังว่าจะโดนหักคะแนนไม่เยอะนะ

เมื่อขึ้นมาถึงบนสวรรค์เสียงไชโยโห่ร้องของเหล่าอสูรก็ไปดังกระทบหูพระอินทร์เข้าถึงถูกเหล่าเทวดาเข้ามาโจมตีกองทัพยักษ์กับเทวดาสู้รบกันมานานหลายชั่วโมงจนกระทั่งทศกัณฐ์เหาะไปท้าทายพระอินทร์ให้มาสู้รบกับตน

"เหวยๆๆๆพระอินทร์แน่จริงเจ้าก็มาสู้กับข้าสิ"

"ชิชะไอ้ยักษ์โอหังมึงอาจมาท้าข้ารบเชียวรึ"

"เป็นอะไรไปเล่าหรือเจ้ากลัวที่จะพ่ายแพ้แก่ข้า"

พูดไปงั้นแหละความเป็นจริงอ่ะกูจะสู้อะไรได้แปลงเป็นได้แค่ตั๊กแตนตำข้าวเนี่ยจริงสิเรายังมีเหยี่ยวอยู่นี่นา

แปลงกายเป็นเหยี่ยว ณ บัดนี้้พูดจบร่างของทศกัณฐ์ก็แปรเปลี่ยนไปเป็นเหยี่ยวสีฟ้ามีขนาดตัวใหญ่มหึมากว่าเหยี่ยวทั่วไปแล้วก็บินเลี้ยวเฉี่ยวโฉบพระอินทร์สู้รบกันนานหลายชั่วโมง

"ไอ้ยักษ์ตนนี้ฤทธิ์เดชมันมีมากนักสงสัยต้องใช้จักรแก้วในการจัดการมัน "

ว่าจบพระอินทร์ก็ใช้จักรแก้วเข้าโจมตีทศกัณฐ์ในร่างเหยี่ยว

ด้วยขนาดร่างที่ใหญ่โตจึงมิอาจหลบหลีกจักรแก้วได้จึงโดนจักรแก้วเข้าไปเต็มๆ

โอย...ขนาดปลดล็อคทักษะกายสิทธิ์ยังได้รับบาดเจ็บเพียงนี้เห็นทีคงจะยากแล้วล่ะในการสู้กับพระอินทร์ไม่ได้การสงสัยต้องไปให้รณพักตร์ช่วย

"ฝีมือเจ้ามีแค่นี้เองหรือพระอินทร์ฝีมือไร้ความสามารถเช่นนี้มิสมควรจะสู้กับข้าดอกเจ้าจงเอาชนะรณพักตร์ลูกชายข้าให้ได้ก่อนเถิดแล้วค่อยมาสู้กัน"

"จะเป็นยักษ์ตนไหนข้าก็เอาชนะได้หมดสิ้นทั้งนั้นแหละ"

ว่าแล้วพระอินทร์ก็เหาะตามทศกัณฐ์มา ณ ที่สู้รบของเทวดากับอสูร ซึ่งตอนนี้เหล่าเทวดาก็พากันล้มตายเป็นจำนวนมาก

"รณพักตร์ลูกพ่อเจ้าจงสู้กับพระอินทร์และเอาชัยชนะมาฝากพ่อ"

"พะย่ะค่ะท่านพ่อ"

ด้วยฤทธิ์เดชแห่งศรวิเศษที่รณพักตร์ได้รับจากมหาเทพทั้ง 3 ทำให้สามารถเอาชนะพระอินทร์ได้ในที่สุดพระอินทร์ก็จำต้องหนีจากไปทศกัณฐ์กับรณพักตร์จึงกลับสู่กรุงลงกา

"พ่อภูมิใจในตัวเจ้าจริงๆต่อไปนี้พ่อจะเปลี่ยนชื่อเจ้าเป็นอินทรชิตแปลว่าผู้ชนะพระอินทร์"

"ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ"

ภารกิจสำเร็จ

ได้รับค่าประสบการณ์ 5000xp

เปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่อง -2500xp

คงเหลือ 2500xp

เฮ้อ...เจริญล่ะเป็นหักค่าประสบการณ์ไปถึงครึ่งแล้วชาติไหนเลเวลกูจะเลื่อนวะเนี่ยอันที่จริงกฎของท้าวมาลีวราชหากเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องก็จะโดนหักค่าแห่งความดี....แต่ด้วยฟังก์ชันใหม่ที่ถูกเพิ่มเข้ามาจึงเป็นการหักค่าประสบการณ์แทนแต่ใครจะคิดว่าจะหักเยอะขนาดนี้

แต่ก็เอาเถอะปฏิเสธได้ซะที่ไหนล่ะจะไปร่ำร้องอุทธรณ์ที่ไหนก็คงมิได้ดอกเพราะในเรื่องนี้ส่วนใหญ่ถ้าจะถามหาความยุติธรรมต้องไปถามหาจากท้าวมาลีวราชแล้วถ้าเราไปถามคงโดนด่าเป็นแน่

แต่จะว่าไปตอนนี้ค่าเสน่หาก็ยังไม่เห็นจะมีการเพิ่มขึ้นเลยนี่หว่าแสดงว่ายังไม่เจอรักแท้เป็นแน่

หากจะกล่าวถึงรามเกียรติ์นั้นความรักของทศกัณฐ์ที่มีมากล้นก็คงจะไม่พ้นสีดาเป็นแน่หากท้าวมาลีวราชไม่เล่นอะไรตุกติกก็คงจะเป็นสีดานั่นแหละแค่คิดก็อยากเจอสีดาไวๆจัง

แต่ถ้ามองในอีกมุมนึงสีดาก็เป็นลูกของทศกัณฐ์ไม่ได้เราจะทำลายศีลธรรมอันดีงามไม่ได้เด็ดขาดเราจะแต่งงานกับลูกตัวเองเนี่ยนะเป็นไปไม่ได้ชลธีอยากจะหลั่งน้ำตาเหตุใดไฉนเล่าชีวิตเขาจึงต้องมาเป็นตัวละครที่มีความสัมพันธ์รักใคร่ลูกสาวแบบนี้

จะว่าไปพิเภกก็มีความชำนาญด้านนี้นี่นาหากเราถามพิเภกอาจจะให้ตอบได้บ้าง

ว่าแล้วไม่รอช้าพญายักษ์ผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรแห่งกรุงลงกาก็ไคลคลาเดินหน้าสู่ห้องโถงทันทีพอมาถึงห้องโถงก็สั่งให้เหล่าเสนาอำมาตย์ไปตามพิเภกเข้าพบ

"พิเภกเจ้านั้นมีความชำนาญด้านโหราศาสตร์จงดูดวงให้พี่เถิดว่าผู้ใดคือเนื้อคู่ของพี่"

"พะย่ะค่ะ" พูดจบก็ก้มหน้าก้มตาราวกับกลัวเขาจะทำร้ายร่างกายยังไงยังงั้น

"นี่พิเภกอันพวกเราก็เป็นพี่น้องกันเหตุใดไฉนเจ้าจึงกลัวข้าเช่นนี้ไม่ต้องกลัวข้าหรอกข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอกพูดมาตามตรงเลย"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็จักทำตามคำสั่งท่านพี่พะย่ะค่ะ"

"ท่านพี่จะให้ข้าดูดวงเรื่องเนื้อคู่อย่างนั้นหรือ"

"ใช่แล้วเจ้าจงดูให้ข้าหน่อยว่าผู้ใดกันแน่เป็นเนื้อคู่ของข้าที่แท้จริง"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าขอถามท่านพี่นิดหน่อยนะพะย่ะค่ะ"

"เอาที่เจ้าสบายใจอยากถามอะไรก็ถามมา"

"ในชีวิตของท่านเกิดมาท่านเคยโดนหมากัดหรือไม่"

"ไม่เคยจอมอสูรอย่างข้าจะเสียทีให้กับสัตว์พรรค์นั้นเหรอไม่มีทาง"

"แล้วท่านเคยโดนหมาเห่าหรือไม่"

"ไม่เคย"

"แล้วหมามองท่านไหม"

"ไม่เคยมอง"

"แล้วท่านให้ข้าดูอะไรให้"

"เนื้อคู่ไง"

"ท่านจะให้ข้าดูทำพระแสงของ้าวอะไรขนาดหมายังไม่มองท่านแล้วเนื้อคู่ท่านจะมาจากไหน"

ก็พอเข้าใจแหละว่าพิเภกเป็นคนสุขุมแต่ก็ไม่คาดคิดนะว่ามันจะกวนตีนขนาดนี้เอาเถอะกูผิดเองแหละที่บอกมันว่าไม่ต้องกลัว

"ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าคงต้องเอาง้าวฟาดหัวเจ้าแล้วล่ะดูดีๆ"

"ข้าตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วบุคคลที่เป็นเนื้อคู่ของท่านนั้นอยู่ในกรุงอโยธยาข้ารู้ข้อมูลแค่นี้จริงๆ"

ไม่ผิดจากที่คาดไว้สักเท่าไหร่อันว่าสถานที่กรุงอโยธยานั้นสีดาก็ได้เข้ามาอยู่อยู่แล้วแสดงว่าเนื้อคู่ของข้าต้องเป็นสีดาเป็นแน่หากเป็นผู้อื่นก็คงไม่รู้ว่าจะเป็นใครแล้วล่ะ

"ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้าในวันนี้เอาเถอะเจ้าออกไปพักผ่อนได้แล้ววันนี้เจ้าเหนื่อยมามากพอแล้ว"

ยอมราตรีที่เงียบสงัดเพียงนี้มีเพียงพญายักษาทศกัณฐ์ตนเดียวที่นอนอยู่ในห้องบรรทมหากจะถามหานางมณโฑคู่ชีวิตแล้วไซร้คำตอบที่ได้ก็คงจะเป็นนางขออนุญาตไปพบพระแม่อุมาเทวีแล้วจะกลับมากรุงลงกา

ทศกัณฐ์นอนหลับไหลเข้าสู่นิทราด้วยความเหนื่อยล้าจากการรบในวันนี้ฝั่งเมืองตรงข้าม ณกรุงอโยธยาก็คงไม่ต่างกันมากดอกพระรามก็หลับเช่นเดียวกัน....การนอนหลับไหลนั้นนำพาพระรามเข้าสู่ความฝันซึ่งเป็นความฝันที่แปลกประหลาดเขาไม่เคยฝันมาก่อน



คืนหนึ่งนั้น

เป็นคืนสวรรค์สว่าง

พี่ได้พาน้องนางภิรมย์ชมดาว

พริ้มพราววาววาบนภา

พบชาวเทวัญสวยงามอร่ามตา

นับว่าเป็นวาสนา

ได้มาสวรรค์อำไพ

เพลินชมภิรมย์นภางค์

จนพาน้องนางหลงไป

ผ่านเมฆรำไรมาพบบึงใหญ่อโนดาตงาม

ไทรย้อยห้อยกิ่ง

ทิ้งก้านคลุมน้ำสีคราม

บัวน้อยอร่ามงามน่าภิรมย์

เสียดายมิทันเด็ดบัวสวรรค์ชม

คืนนั้นสวรรค์ล่ม

เสียงฟ้าเสียงลม

ฝนพร่างพรมพี่หนาวจนสั่น

กลับกลายเป็นฝันไปไร้คู่กอดนอน



คืนนั้นสวรรค์ล่ม:ทูล ทองใจ

ประพันธ์โดย ไพบูลย์ บุตรขัน




พระรามสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันทีว่าแล้วไม่รอช้าเรียกเหล่าเสนาอำมาตย์ให้ไปตามโหรมาทำนาย



"ว่าไงพวกเจ้าเหตุใดข้าจึงฝันเช่นนั้น"

"อันความฝันของพระองค์นั้นเป็นความฝันแห่งความรักในอารมณ์กวีสื่อสารอย่างแน่ชัดแล้วว่าพระองค์นั้นจะเจอเนื้อคู่ในไม่ช้าพะย่ะค่ะ"

"แล้วผู้ใดกันเล่าจะเป็นเนื้อคู่ของข้า"

"เนื้อคู่ของพระองค์จะเป็นบุคคลที่พระองค์เห็นหน้าก็เกิดความรู้สึกที่มันร้อนรุ่มในร่างกายเป็นความรู้สึกที่ว่าไม่เหมือนกับเจอผู้อื่นที่มิใช่เนื้อคู่พะย่ะค่ะ"

"อย่างนั้นหรือถ้าเป็นเช่นนั้นพวกเจ้าบ่กลับไปพักผ่อนเถิดข้าจะนอนหลับแล้วล่ะ"

"พะย่ะค่ะ"



เช้าตรู่วันใหม่

อรุณสวัสดิ์ยามเช้าตรู่ท่านทศกัณฐ์รีบลุกขึ้นมาได้แล้วเดี๋ยวค่าประสบการณ์จะไม่เพิ่มขึ้นพอดี



ทศกัณฐ์งัวเงียตื่นขึ้นมาก็เห็นไอ้ค้างคาวผีกำลังเทศนาอบรมอยู่หากแต่ไม่มีธรรมาสน์และไม่ได้ครองจีวรเท่านั้นไม่งั้นเขาคงคิดว่าเป็นพระแน่นอน

"เจ้าจะให้ข้าทำอะไรก็รีบๆบอกมาเถอะเวตาลเสียเวลา"

"ด้านของการตรวจความเรียบร้อยของเมืองก็ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรแล้วต่อจากนี้ไปคงเป็นภารกิจในวันใหม่ที่ท่านต้องรับไปทำล่ะ"

"ภารกิจอะไรอีกเล่า"

"ข้าก็ยังคิดไม่ออก"

นอกจากพิเภกแล้วก็คงมีไอ้เวตาลผีนี่แหละที่กวนส้นตีน

"ปัดโธ่...แล้วเจ้าจะรีบมาปลุกข้าทำไมเนี่ยในเมื่อมันไม่มีอะไร"

"ก็ข้าคิดว่ามันจะมีอะไรนี่นาท้าวมาลีวราชดันไม่ส่งอะไรมาให้ข้าดูเลย"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าก็ขอทำธุระส่วนตัวก่อนล่ะ"

"ตามสบายแล้วแต่ท่านเลย"

ทศกัณฐ์อาบน้ำแต่งองค์ทรงเครื่องเรียบร้อยก็เหาะออกไปนอกเมืองลงกาไปเดินเที่ยวชมธรรมชาติที่สวยงาม....ให้ตายสิบรรยากาศที่ช่างงดงามสมคำร่ำลือที่เขาประพันธ์ไว้มากมายจริงๆ

ในชีวิตจริงนั้นคงจะหาสถานที่ที่สวยงามเช่นนี้ได้ยากหรือว่าอาจจะไม่มีเลยด้วยความที่เขาเป็นนักศึกษาครูวิชาภาษาไทยออกมาชมธรรมชาติที่สวยที่สดงดงามเช่นนี้ก็มิอาจจะปฏิเสธอารมณ์กวีของตนเองได้้

จึงได้เอ่ยคำจำนรรจาออกมาเป็นบทกลอนว่า



ชมป่าไม้ในพงไพรพนาวัลย์

ช่างสุขสันต์ดวงจิตเป็นหนักหนา

เห็นจำปีพร้อมด้วยต้นจำปา

ผลน้อยหน่ามากล้นอร่อยดี

เหล่านกแก้วสวยจริงแท้แม่คุณเอ๋ย

ต้นใบเตยหอมหวลชวนสุขี

ฝูงลิงค่างกับพวกบ่างและชะนี

วุ่นวายดีหลีกหนีอะไรกัน

ต้นไทรสวยแตกกิ่งหลายสาขา

จนเป็นป่าเปรียบเหมือนครอบครัวฉัน

มีวงศ์ยักษ์หลากตนล้นเป็นพัน

แสนสุขสันต์ทุกวันไม่สร่างซา

มะลิวัลย์เรียงร้อยบรรจงจิต

เหมือนกับมิตรร้อยเรียงตามประสา

แต่บัดนี้มันคงได้เพลา

ที่ตัวข้าจะกลับคืนสู่เมืองกรุง

ทศกัณฐ์เหาะกลับกรุงลงกาในทันใดแน่นอนด้วยความที่เป็นทศกัณฐ์ฝึกหัดจึงหาทางกลับกรุงลงกาไม่เจอ

ครั้นจะขอความช่วยเหลือจากเวตาลเดี๋ยวก็โดนหัวเราะเยาะอีกว่าเป็นถึงพญายักษ์แต่หาทางกลับบ้านตัวเองไม่เจอ

แค่คิดก็หดหู่ในใจแล้วล่ะแต่จะว่าไปบรรยากาศตรงนี้มันคุ้นๆยังไงไม่รู้แถมลิงแถมค่างก็เยอะด้วยเขาอยู่แห่งหนใดกันแน่

"อ้าว...ทศกัณฐ์คู่กัดคู่แค้นของข้าเหตุใดเจ้าจึงมาเดินอยู่แถวเมืองของข้าเล่า"

ทศกัณฐ์เหลือบสายตาไปเห็นผู้ที่เอ่ยถ้อยคำถามเขาเมื่อสักครู่หากให้เดาก็คงจะไม่พ้นพญาพาลีผู้ปกครองกรุงขีดขินเป็นแน่จากการเห็นเป็นลิงตัวสีเขียวดูดุดันและแข็งแกร่ง

ด้วยสถานการณ์ที่ทศกัณฐ์คาดเดาได้อันพญาพาลีนั้นได้รับพรจากพระอิศวรเมื่อครั้งไปยกเขาพระสุเมรุให้สู้รบกับผู้ใดก็ให้กำลังของผู้นั้นลดลงไปกึ่งหนึ่งแล้วไปเพิ่มให้กับพญาพาลีจึงเป็นการยากที่จะสามารถเอาชนะได้

เพลานี้เวตาลก็กลับไปพักผ่อนมิได้มากับเขาแล้วเนื้อเรื่องในตอนนี้ก็ไม่ได้มีอยู่ในรามเกียรติ์ซะเมื่อไหร่เขาจะเปลี่ยนแปลงยังไงก็ได้เพราะว่ามันไม่ได้อยู่เรื่องหลักอยู่แล้ว

"โอ้...พญาพาลีลิงผู้เก่งกล้าอันที่จริงข้าก็ไม่ได้อยากจะรบกับเจ้าสักเท่าไหร่หรอกเราจะรบกันไปทำไมในเมื่อบางสิ่งบางอย่างมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่เราจะสู้รบกันในเรื่องไร้สาระเปลืองแรงเปลืองกำลังเปลืองทหารเปล่าๆเจ้าคิดเหมือนข้าไหม"

"ตั้งแต่เจอเจ้ามาครั้งนี้เจ้าพูดเข้าหูข้าที่สุดข้าก็เห็นด้วยกับเจ้าในเมื่อเจ้าคิดได้ดังนั้นข้าว่าเจ้าเข้ามาในเมืองข้าก่อนดีกว่ามารับประทานอาหารแล้วค่อยกลับก็ได้ดอกกรุงลงกาไม่หนีเจ้าไปไหน"

"ถ้าเช่นนั้นข้าก็ขอขอบคุณเจ้ามาก"

"ไม่เป็นไรมาเลยมิต้องเกรงใจ"



จะว่าไปนครขีดขินก็สวยงามเหมือนกันนะเนี่ยเคยอ่านแต่ในรามเกียรติ์พอได้มาเห็นจริงๆไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้สวยยิ่งกว่าภาพวาดในฝาผนังที่เราเห็นตามวัดตามวาอีก

"เอ้าเชิญ....พวกเจ้าไปหาอาหารมาต้อนรับทศกัณฐ์สหายข้าหน่อยสิ" พาลีสั่งให้เหล่าลิงไปหาอาหารมาให้ทศกัณฐ์กินอันทศกัณฐ์นั้นมิได้สนใจคำสั่งกรมพาลีเลยแม้แต่น้อยหากแต่ว่าเขากำลังสงสัยว่าบุคคลที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือใครกันแน่

จะบอกเป็นผู้ชายก็ไม่เชิงเป็นผู้หญิงก็ไม่ชัดแถมยังมีเขาน้อยๆบนหัวอีกถ้าให้มองดูก็คงไม่ต่างอะไรจากกระบืออย่าบอกนะว่าสิ่งที่เขาคิดจะเป็นจริงขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลยเขาไม่อาจกลับไปอ่านรามเกียรติ์เรื่องเดิมได้อีกแล้วหากเป็นเช่นนั้น

"นี่พาลีข้าสงสัยเหลือเกินว่าบุคคลที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือผู้ใดหรือ" ทศกัณฐ์ถามพาลีแล้วก็หยิบแก้วน้ำเพื่อที่จะดื่ม

"บุคคลที่นั่งอยู่ตรงนั้นน่ะหรือก็ทรพีไงเมียข้าเอง"

ทศกัณฐ์น้ำแทบพุ่งออกจากปาก เหตุใดทรพีเป็นเมียพาลีได้เนี่ยถ้าตามรามเกียรติ์จริงๆมันเป็นคู่กัดกันไม่ใช่หรือแถมยังฆ่ากันตายอันเป็นเหตุให้น้องชายอย่างสุครีพต้องออกจากเมืองอีก

"เขาเป็นบุรุษใช่หรือไม่"

"ก็ใช่ไง" ท้าวมาลีวราชเล่นอะไรกันเนี่ยวางผังเรื่องมั่วซั่วไปหมดที่เวตาลบอกอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเขาก็ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนเยอะขนาดนี้้

"เหตุใดเจ้ากับเขาจึงรักกันทั้งที่เจ้าทั้งสองก็เป็นบุรุษแท้ๆ"

"อันเพศชายต้องรักกับเพศหญิงเท่านั้นหรือส่วนเพศหญิงต้องรักกับเพศชายใช่หรือไม่...บัดนี้โลกเขารณรงค์ความเท่าเทียมกันแล้วตัวอย่างเช่นประเทศไทยเข้าถึงขั้นรณรงค์สมรสเท่าเทียมหากเจ้ามัวแต่ยึดติดกับเรื่องเดิมๆแล้วสิทธิมนุษยชนของทุกคนจะได้เมื่อไหร่เล่า" 

ทศกัณฐ์ถึงกับตะลึงนี่ท้าวมาลีวราชไปสืบเสาะหาความรู้มาจากไหนเนี่ยเขานึกว่าวันๆจะนั่งตัดสินคดีความซะอีกทันสมัยเหมือนกันนะเนี่ย

"แล้วสุครีพล่ะไปไหน"

"อย่าเอ่ยชื่อนั้นให้ข้าได้ยินข้าไม่ต้องการได้ยินอีก"

"เอาเถอะเจ้าช่วยเล่าให้ข้าฟังด้วยก็แล้วกัน"

"อันตอนที่ข้าสู้รบกับทรพีอยู่นั้นข้าเป็นฝ่ายชนะแต่ก็ดันเกิดความรักใคร่ซะนี่จะทำยังไงได้ก็ทรพีนั้นน่ารักจนบาดตาบาดใจข้านี่นาข้าก็เลยเข้าหอกับทรพีในถ้ำเหน็ดเหนื่อยจนไม่ได้ออกมาเลยแต่จู่ๆไอ้เจ้าสุครีพมันก็ดันเอาหินมาปิดปากถ้ำซะงั้นมันคิดจะไม่ให้ข้าครองกรุงขีดขินข้าจึงไล่มันออกจากเมืองไปแล้ว" 

ก็ยังคง concept ที่ว่าไล่สุครีพออกจากเมืองหากจะกล่าวถึงรามเกียรติ์นั้นพาลีก็ได้บอกกล่าวกับสุครีพก่อนที่จะเข้าไปสู้รบกับทรพีว่าถ้าเห็นเลือดเป็นสีแดงแสดงว่าเลือดของทรพีแต่หากเห็นเลือดเป็นสีใสแสดงว่าเป็นเลือดของพี่ให้เจ้าเอาหินมาปิดปากถ้ำได้เลยปรากฏว่าสู้รบกันนานพาลีเหนื่อยนอนหลับไปไอ้เลือดสีแดงที่ออกมานั้นก็ถูกฝนทำให้เลือดจางลงกลายเป็นสีใสสุครีพก็เข้าใจผิดจึงเอาหินมาปิดปากถ้ำแล้วก็เป็นเหตุที่ทำให้สุครีพต้องโดนไล่ออกจากเมืองนี่แหละ

คิดๆแล้วก็น่าเห็นใจสุครีพมิใช่น้อย....ทศกัณฐ์จึงไม่ได้เอ่ยอะไรต่อไปแล้วก็กินอาหารกับพาลีจนดึกดื่นจึงแสร้งถามทางไปกรุงลงกาจากพาลีโดยทำเป็นว่าจะทดสอบว่าสหายจะจำทางไปบ้านเมืองตนได้หรือไม่

ส่วนไอ้ความเป็นจริงนั้นกูจำทางกลับไม่ได้.....

___________________________________

1.สกิล(Skills) ความเชี่ยวชาญ,ชำนาญ ปรากฏในเกมค่อนข้างบ่อย

2.เลเวล คือระดับ ในที่นี้ผู้แต่งนำมาจากเลเวลในเกม Ark Survival Evolution

3.ค่าประสบการณ์  คือ เป็นค่าที่พบเห็นในเกมแนวRPG  มักเรียกเป็น exp หรือ XP ในที่นี้ผู้แต่งใช้xp ตามเกม Ark Survival Evolution นอกจากนี้ระบบบอกตำแหน่งหรือมาร์คนั้นก็นำมาจากในเกมดังกล่าวเช่นกัน โดยในเกมจะเป็นระบบบอกตำแหน่งไดโนเสาร์แต่ในนิยายเป็นระบบบอกตำแหน่งตัวละครต่างๆ

4.นางสนมกิ๊กก๊อก คือ เมียทศกัณฐ์รวมแล้วก็ 1,014 คน

5.เวสสุญาณเทพบุตร คือ เป็นผู้ที่รับคำสั่งจากพระอิศวรให้ลงมาจุติเป็นพิเภก

6.ตั๊กแตนตำข้าว คือ แมลงชนิดหนึ่งโดยตั๊กแตนตำข้าว มีอกปล้องแรกยาว มีลักษณะท่าทีชอบยืนขยับตัวขึ้นลง ๆ คล้ายอาการยงโย้ยงหยก จึงได้รับชื่อเรียกเล่น ๆ ว่า "ตั๊กแตนโยงโย่" หรือ "ตั๊กแตนยงโย้" เนื่องจากมีขาคู่หน้าที่พัฒนาให้กลายเป็นขาหนีบใช้สำหรับจับเหยื่อ เวลาเมื่อไม่ได้ใช้งาน มักจะยกขึ้นประกบกันอยู่ที่ด้านหน้าคล้ายท่ายกมือไหว้หรือการจรดมวย อันเป็นที่มาของชื่อ ส่วนหัวของตั๊กแตนตำข้าว สามารถหมุนคอได้เกือบรอบ 360 องศา จัดเป็นแมลงที่สามารถมองผ่านไหล่ของตัวเองไปด้านหลังได้ นอกจากนี้แล้วยังมีตาเดี่ยวอีกสามดวงตาอยู่ตรงกลางหน้าผากระหว่างตารวมทั้งสองข้าง ตาเดี่ยวทำหน้าที่รับแสงมากกว่ารับภาพเหมือนตารวม

7.เพลา คือ เวลา

8.ประทานพร คือ เป็นพรที่อินทรชิตได้รับจากการบำเพ็ญตบะ เมื่อบำเพ็ญจนเก่งกล้าแล้ว จึงทำพิธีขออาวุธวิเศษต่อมหาเทพทั้ง 3 มหาเทพจึงประทานอาวุธวิเศษให้ คือ 

พระอิศวรประทานศรพรหมาสตร์ และมอบพรสามารถแปลงร่างเป็นพระอินทร์ได้

พระพรหมประทานศรนาคบาศ และมอบพรหากเศียรตกลงพื้น จะเกิดไฟบรรลัยกัลป์ล้างโลก ต้องนำพานแว่นฟ้าของพระพรหมเท่านั้นมารองรับเศียรจึงจะระงับเหตุได้

พระนารายณ์ประทานศรวิษณุปาณัม

9.ปาราวตี คือ  ปารวตี หรือ อุมา เป็นเทวีในศาสนาฮินดู เป็นเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ ความรัก การอุทิศตน ตลอดจนพลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์





เอ็นดูน้องทศกัณฐ์ไม่ไหวน้องหาทางกลับบ้านไม่เจอ5555.....เป็นยังไงกันบ้างสนุกกันไหมถ้าสนุกก็ช่วยเม้นด้วยน๊าาาาา

เนื้อคู่ทศกัณฐ์จะเป็นใครกันแน่นะรอติดตามตอนต่อไปได้เลย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด