Wing Spiker เรื่องวุ่นๆ หนุ่มๆวอลเลย์บอล (EP15_Update 22/06/2022)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Wing Spiker เรื่องวุ่นๆ หนุ่มๆวอลเลย์บอล (EP15_Update 22/06/2022)  (อ่าน 3945 ครั้ง)

ออฟไลน์ love123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-0
EP12.การกลับมา

“ปัณณ์ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพี่กับไอ้ปอนด์ต้องเริ่มซ้อมทีมเยาวชนแล้วนะ คงไม่ค่อยมีเวลาพาปัณณ์ไปไหนแน่เลย” พี่วินพูดขณะนอนเล่นอยู่บนที่นอนห้องผม
“ตั้งใจซ้อมนะครับ ปัณณ์จะคอยเชียร์” ผมบอก
“พี่อยากให้ปัณณ์ไปด้วย” พี่วินพูดอีก
“ไปได้ไง ปัณณ์ไม่ได้ติดด้วยนะ” ผมตอบ
“เฮ้อ....” เสียงถอนหายใจจากพี่วิน
“เป็นไรครับ ถอนหายใจทำไม” ผมถาม
“ไม่รู้ซิ พี่แค่รู้สึกว่าปัณณ์ควรได้เข้าทีมเยาวชนด้วย” พี่วินพูดต่ออีก
“เดี๋ยวปีหน้าปัณณ์ตามไปครับ” ผมบอก
“พี่ก็อายุเกินพอดี” พี่วินตอบ
“แก่เนาะ” ผมแซวเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
“น้อยๆหน่อย เราห่างกันปีเดียว ไอ้อ้วนเอ้ยย” พี่วินสวนกลับทันที
“น้อยๆหน่อยครับ เราห่างกันแค่ 3 โลเอง” ผมตอบกลับพี่วินทันที....อ้วนตรงไหน ผมแค่น้ำหนักมากกว่าแค่ 3 โล
“กวนหรอ...มานี่เลย” พี่วินลุกมาคว้าตัวผมขึ้นไปบนเตียง

จุ๊บ....จุ๊บ.....จุ๊บ....นี่แหนะ.....นี่แหนะ.....

จากนั้นก็ละเลงหอมแก้มซ้ายที ขวาที หน้าฝากที สลับไปมาจนมาจบที่ปาก ซึ่งจากนั้นผมสังเกตว่าทำไมหยุดอยู่ที่ปากแล้วก็เริ่มจูบแบบจริงจัง แน่นอนครับมันรู้สึกดีจนผมเผลอจูบกลับและตอบรับไปแบบไม่รู้ตัว เราจูบกันสักพักเริ่มรู้สึกว่ามือพี่วินเริ่มล้วงเข้าไปในเสื้อผม และไม่นานเสื้อผมถูกถอดออกทันทีและพี่วินก็กลับมาจูบต่อ ปากที่จูบประกบปากผมอยู่นั้น มือก็เลื่อนต่ำลงไปที่กางเกงและกำลังจะปลดกางเกงผมออก...
“เดี๋ยวก่อนพี่วิน” ผมได้สติและรีบจับมือพี่วินและพูดห้ามทันที
“ทำไมครับ...” พี่วินถามกลับและก้มมาจูบต่อ
“อย่าพึ่งเลยครับ ปัณณ์กลัว” ผมบอก....พอรู้สึกตัวว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นก็เหมือนจะเริ่มกลัวขึ้นมา
“ไม่เจ็บหรอกครับ พี่สัญญาว่าจะทำเบาๆ” พี่วินยังพูดข้างๆหูผมต่อ
“แต่ปัณณ์ไม่เคยนะ” ผมบอก

ไม่ทันละครับพี่วินเริ่มจูบไปตามซอกคอ อก หน้าท้อง จนในที่สุดผมก็ตัวเปลือยเปล่า ไม่ต้องบรรยายต่อแล้วนะครับ ตอนนี้ผมว่าหยุดพี่วินไม่ได้แล้ว ซึ่งตอนนั้นตัวผมเองก็ตกอยู่ในภวังค์ห้วงของความรักที่พี่วินสร้างขึ้น และจบลงด้วยการตกเป็นของพี่วินที่เป็นแฟนคนแรก แถมยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก ถึงมันจะเจ็บแบบบอกไม่ถูกแต่ก็รู้สึกได้ถึงความสุขที่มันเกิดขึ้นได้เช่นกัน หลังจากจบภารกิจที่เหนื่อยไม่แพ้การแข่งขันในสนามวอลเลย์บอล หากเพียงแต่เปลี่ยนเป็นสนามรักบนเตียงนอนของเรา ทั้งคู่ก็ล้มตัวลงนอนใต้ผ้าห่มสักครู่ และก็พากันเข้าไปชำระล้างตัวที่ห้องน้ำ
“ขอบคุณนะครับ พี่รักปัณณ์นะ” พี่วินเอ่ยขอบคุณผมและเข้ามากอดจากทางด้านหลัง
“เป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม” พี่วินถามอีก
“ก็เจ็บครับ แต่ไม่เป็นไรครับ” ผมบอก...สังเกตุได้ถึงความสุขที่พี่วินแสดงออกมาทางสีหน้า ทำให้ผมพยายามทนให้กับคนรักของผม
“พี่ขอโทษนะ” พี่วินบอกขอโทษผม

จากนั้นเราทั้งคู่อาบน้ำล้างตัว (ซึ่งเห็นรอยดูดกัดเต็มตัวเลย โชคดีที่ไม่มีตรงคอ ไม่งั้นพรุ่งนี้โดนแซวแน่ๆ) พอเรียบร้อยก็มาแต่งตัวนอน พี่วินให้ผมกินยาแก้ปวดดักไว้ก่อน เพราเหมือนว่าผมจะตัวรุมๆเหมือนจะป่วย
พอเช้าเท่านั้นแหละครับ ลุกไม่ขึ้นเลยครับ ป่วยจริงๆแหละครับ พี่วินโทรไปหาไอ้พู่กันเพื่อนผมบอกว่าผมป่วยให้แจ้งอาจารย์ว่า ขอหยุดเรียน 1 วัน

“ปัณณ์ ตื่นมากินข้าวครับ” พี่วินมาเรียกผมที่เตียง
“กินที่ไหนครับ” ผมถามกลับแต่ยังไม่ลืมตา
“พี่ออกไปซื้อข้าวต้มมาให้แล้วครับ” พี่วินบอก
“ออกไปตอนไหน ทำไมปัณณ์ไม่รู้สึกตัวเลย” ผมถาม
“ก็ปัณณ์หลับไง” พี่วินตอบ
“โอ้ยยยย....ปวดเมื่อยตัวไปหมดเลยครับ” ผมพยายามลุกขึ้นบิดตัว
“ไหวไหมเนี่ย” พี่วินถามทันที
“ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อคืนหน่อย” ผมตอบ
“งั้นกินข้าวต้มก่อน จะได้กินยา แล้วนอนพัก” พี่วินบอก
“ครับ” ผมตอบและลุกไปกินข้าวต้มที่พี่วินซื้อมาและกินยา นอนต่อ...

ตกเย็น....
ผมตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงมีคนเข้ามาในห้องน่าจะมากกว่า 2 คน ลืมตาขึ้นมา
“ไงเพื่อน เป็นไงบ้างวะ” ไอ้พู่เดินเขามานั่งข้างๆผมและถามขึ้น
“ไม่เป็นไร หายแล้วพรุ่งนี้ไปเรียนได้ละ” ผมตอบ
“เดี๋ยวนะ....” ไอ้โบ๊ทพูดขึ้นพร้อมชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ตัวผม

“พี่วิน พี่ทำไรเพื่อนผมเนี่ย” ไอ้โบ๊ทหันไปถามพี่วินทันที
“เปล่า พี่ไม่ได้ทำไร” พี่วินตอบแบบยิ้มๆ
“นี่รอยไรวะ” ไอ้โบ๊ทหันกลับมาชี้ที่ตัวผม
“กูแพ้อาหารทะเล” ผมรีบตอบทันที....แล้วผมถอดเสื้อนอนตอนไหน สงสัยจะร้อนเลยเผลอถอดไม่ทันรู้ตัว จากนั้นรีบควานหาเสื้อมาใส่
“เอาน่า....พวกกูไม่แซวหรอก” ไอ้โบ๊ทมันแซวผมทันที....เนี่ย สีหน้ามึงแบบนี้กำลังแซวกูอยู่ ผมคิดในใจ
“แล้วพวกมึงมาทำไม” ผมถามมันทันทีเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
“เอ้า...เพื่อนกูไม่สบายก็ต้องมาเยี่ยมซิวะ” ไอ้พู่กันตอบ
“เออดิวะ แล้วก็เอาการบ้านมาให้มึงด้วย อาจารย์ฝากมา เดี๋ยวไม่มีคะแนนเก็บ” ไอ้โบ๊ทพูดต่อ
“อืม....ขอบใจ” ผมตอบ
“เมื่อคืนหนักหรอมึง” ไอ้โบ๊ท กระซิบถามข้างๆหูผม
“หนักเชี่ยไร กูแค่ป่วย ไม่ได้ทำไร” ผมรีบปฏิเสธ
“กูก็ไม่ได้บอกว่ามึงทำอะไรนะ อย่าร้อนตัวดิวะ” มันแซวผมอีกแล้ว
“กวนตีน” ผมด่ามันไปหนึ่งที

ผมว่าพวกมันไม่เชื่อหรอกครับ ดูก็รู้ว่าน่าจะมีอะไรแน่นอน แถมไม่ได้ไปเรียนพร้อมกันทั้งผมและพี่วิน แถมมีรอยกัด รอยดูดที่ตัวอีก แต่ก็ไม่เป็นไรครับพวกมันก็อยากให้ผมตกเป็นของพี่วินอยู่แล้วแหละครับ ไอ้เพื่อนเวนสองตัวนี้....

หลังจากที่เพื่อนตัวแสบของผมกลับไปแล้ว....
“พี่วิน” ผมเรียก
“หืม...” พี่วินตอบ
“ทำไมไม่ให้ปัณณ์ใส่เสื้อก่อน ค่อยให้พวกมันเข้ามา” ผมถาม
“ก็พี่ไม่ทันเห็นว่าปัณณ์ถอดเสื้อนี่ครับ” พี่วินตอบ
“ดูดิ พวกมันแซวใหญ่เลย” ผมพูดต่อ
“.................” พี่วินไม่ได้ตอบ แต่ยิ้มกลับให้ผม
“ไม่ต้องมายิ้มเลย ทำปัณณ์เจ็บยังจะมาแกล้งอีก” ผมต่อว่าทันที
“ขอโทษครับ...แล้วคืนนี้ต่อเลยไหมครับ” พี่วินพูดเดินมากระซิบข้างๆหูผม
“ไม่เอาแล้วครับ เจ็บ” ผมรีบตอบ
“พี่พูดเล่นครับ” พี่วินตอบและลูบหัวผม
“ว่าแต่พี่เอาถุงยางมาจากไหน” ผมถาม
“...............” พี่วินไม่ตอบ แถมยิ้มแบบเจ้าเล่ใส่ผม
“นี่เตรียมการมาหมดแล้วใช่ไหมเนี่ย” ผมรีบถามทันที (ก็เป็นไปตามนั้นแหละครับ ในกระเป๋ามีครบชุดเลยครับ พร้อมไปนะ ไอ้คนหื่น...ผมแซวในใจ)
“หิวหรือยัง” พี่วินถามต่อ
“นิดๆครับ” ผมตอบ
“ออกไปหาไรกินข้างนอกไหวเปล่า” พี่วินถาม
“ไหวครับ” ผมตอบ
“ไอ้อ้วนเอ้ย ทีของกินละสู้ตาย” พี่วินแซวผม
“...............” ผมเบะปากใส่ไป  1 ที

หลังจากออกไปหาอะไรกินก็ กลับมาอาบน้ำนอน....
เช้าวันรุ่งขึ้น ที่โรงเรียน....
“กินชานมไหม” พี่วินถามผมที่หน้าโรงเรียน
“วันนี้ไม่กินอะ เดี๋ยวอ้วน” ผมตอบ
“...............” พี่วินทำท่าทางคิ้วขมวด เหมือนจะไม่เชื่อ
“ไม่กินจริงๆครับ” ผมบอกอีก
“อะ...เชื่อก็ได้” พี่วินพูดและเดินกอดคอผมเข้าโรงเรียน
“เดี๋ยวคนเห็น” ผมบอกและพยายามจะเอามืออก
“หยุดเลย” พี่วินเสียงเข้มห้ามผมทันที

ก็เลยตามเลยแล้วกัน....
“ชะแว๊บ....” เสียงพี่ปอนด์แทรกเข้ามาตรงกลางและแยกตัวผมออกจากพี่วิน
“น้องกู กูหวง” พี่ปอนด์พูดขึ้นกับพี่วินเพื่อนรักของเขา
“ไม่ทันแล้ววะ” พี่วินพูดสวนกลับทันที
“พี่วิน หยุดพูดเลย” ผมรีบห้ามก่อนเลยครับก่อนที่พี่วินจะหลุดปากพูดอะไรออกไป
“เปล่า พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย ร้อนตัวหรอ” พี่วินยิ้มอย่างผู้กำชัยชนะ
“เดี๋ยวนะ อะไรกันสองคน” พี่ปอนด์รีบถามทันที
“พี่วินแม่งชอบแกล้งปัณณ์ พี่ปอนด์จัดการให้ที” ผมรีบตอบ
“มึงแกล้งไรน้องกู” พี่ปอนด์หันไปถามเพื่อน
“กูเปล่าแกล้งแค่.....” พี่วินพูดทิ้งท้ายไว้
“ปัณณ์ไปก่อนนะ เพื่อนรอ” ผมรีบชิ่งหนีทันที
“ปัณณ์ เดี๋ยวก่อน” พี่ปอนด์เรียกผมไว้
“ครับ” ผมตอบและหันกลับมา
“อะ เก็บไว้ใช้” พี่ปอนด์หยิบเงินสองพันใส่กระเป๋าเสื้อผม
“ให้ปัณณ์ทำไมครับ เยอะเกิน” ผมบอก
“เอาไปเหอะ พี่ไม่ได้เดือดร้อนอะไร” พี่ปอนด์ตอบ
“ของพี่เอง หรือของพ่อ” ผมถามกลับ
“ของพี่เอง” พี่ปอนด์ตอบ
“งั้นปัณณ์ เอาแค่พันเดียวครับ” ผมบอกพร้อมยื่นแบงค์พันคืนให้ 1 ใบ
“ไม่ต้องเลย เอาไปให้หมดนี่แหละ...พี่ไปละ ปะไอ้วิน” พี่ปอนด์พูดขึ้นพร้อมหยิบทั้งหมดคืนใส่กระเป๋าเสื้อและกอดคอพี่วินเดินออกไป

“ไงเพื่อน สามีมาส่งหรอ” เสียงไอ้โบ๊ทเดินมาทักจากข้างหลัง
“กวนตีนละ” ผมด่ามันกลับไป 1 ที
“เอ้า....หรือไม่จริง” มันยังกวนไม่เลิก
“ไหนดูดิ เดินได้ปกติไหมเนี่ยเพื่อนกู” มันยังกวนตีนต่อพูดและมองที่ก้นและขาผม
“ปกติเชี่ยไร กูไม่ได้เป็นไร” ผมตอบมัน
“ไหนกูขอเทสหน่อย” พูดยังไม่ทันจบคำมันกระโดนขึ้นหลังผม....แน่นอนตัวมันกับผมไม่ได้ต่างกันมาก เข่าถึงพื้นเลย ก็ไม่ทันตั้งตัวนี่หว่า
“เล่นเชี่ยไรเนี่ย” ผมด่ามันอีก
“ขาอ่อนเลยเพื่อนกู” มันพูดพร้อมหัวเราะขึ้น
“เลิกกวนตีน ไปได้แล้ว” ผมด่าและบอกกมันพร้อมเดินไปเพื่อเก็บกระเป๋าที่ห้องเรียน

ตลอดเวลาที่ผ่านมาชีวิตกลับมาปกติมากกครับ ผมกับพี่วินก็รักกันดี แต่ช่วงนี้พี่วินกับพี่ปอนด์จะต้องซ้อมกับทีมเยาวชนยอะมาก เลยไม่ค่อยจะมีเวลาเจอกันเท่าไหร่ เหนื่อยๆก็เลยให้กลับบ้านไปพัก นานๆทีจะมากินข้าวด้วยกัน ที่โรงเรียนก็เจอกันเฉพาะตอนกินข้าวกลางวัน วันหยุดก็ไม่ค่อยได้เจอ

ช่วงที่ผ่านมาผมก็พยายามออกกำลังกายโดยการวิ่งเช้า วิดพื้น เล่นกร้ามหน้าท้อง เล่นขา เพื่อให้ร่างกายมีกำลังต่อเนื่องเวลากลับมารวมทีมกำลังกายจะได้พร้อม (อ่อ บังเอิญไปเจอพวกพี่ๆที่อยู่มหาลัย เขารวมกลุ่มเล่นวอลเลย์บอลกันที่สนามแถวๆใต้ทางด่วน แล้วเขาเคยเห็นผมที่แข่งแมตช์ที่ผ่านมา เลยชวนมาเล่นด้วย ผมก็เลยได้ฝึกเล่นกับพวกพี่ๆเขาด้วย ได้อัพสกิลเพิมขึ้นเยอะเลยครับ)

วันสุดท้ายของการเรียน ม.4 ที่โรงเรียนนี้ รู้สึกใจหายเหมือนกันนะที่จะต้องบอกลาเพื่อนๆในห้องเรียนและเพื่อนร่วมทีมวอลเลย์บอล แต่จะทำยังไงได้ก็ในเมื่อยังหาทุนไม่ได้ อาจารย์ก็บอกจะพยายามหาให้แต่จนตอนนี้ยังไม่ได้ข่าวเลยครับ ก็เลยต้องบอกเพื่อนไปก่อนว่าอาจจะไม่ได้เจอกันแล้ว ยังไงจะติดต่อกันผ่านทางโซเชียลแล้วกันนะ พี่วินพี่ปอนด์ก็ยุ่งๆเรื่องซ้อมกับทีมเยาวชนทีมชาติ คงลืมเรื่องที่ผมต้องกลับไปเรียนที่เชียงใหม่แล้ว....ผมก็ไม่กล้าจะบอกพี่เขากลัวว่าจะไม่มีสมาธิกับการซ้อมแข่ง คืนห้องเช่า เก็บของกลับบ้านที่เชียงใหม่กันครับ...

วันเปิดเทอม....
“คิดถึงไอ้ปัณณ์มันเหมือนกันวะ” เสียงไอ้พู่กันพูดขณะกำลังเดินเข้าห้อง....ผมซึ่งนอนก้มหน้าอยู่บนโต๊ะ
“เออ ไม่มีมัน ให้คอยกวนตีนใส่ เหงาแน่วะ” เสียงไอ้โบ๊ทพูดต่อ
“แล้วนั่นใครวะ ห้องเรามีเด็กใหม่มาแทนไอ้ปัณณ์หรอวะ” เสียงไอ้พู่พูดขึ้นขณะที่เดินมากำลังจะถึงโต๊ะ
“ไอ้พู่ มึงดูดีดี นั่นกกหูไอ้ปัณณ์ กูจำได้” เสียงไอ้โบ๊ทพูดต่อ....มึงก็เกินจำกกหูกูได้เนี่ยนะ
“เฮ้ย....ไอ้ปัณณ์ ใช่มึงจริงๆปะเนี่ย” เสียงไอ้พู่พูดและตรงเข้ามาแตะไหล่ผม
“หวัดดีเพื่อนเลว...เอ้ย เพื่อนรัก” ผมเงยหน้ามาทักมันทั้งสอง
“มึงกลับมาเรียนกับพวกกูแล้วใช่ปะ” ไอ้พู่รีบถามทันที
“ใช่” ผมตอบ
“เฮ้ย....ดีใจวะ กูนึกว่าจะไม่เจอมึงแล้ว” มันพูดต่อทันที
“กูได้ทุนเรียนต่อละ อาจารย์หามาให้” ผมตอบ
“แม่ง ไอ้เวนไม่เคยบอกกูบ้างเลย” มันกอดผมเฉย
“เออ กูไว้จะมาเซอร์ไพรส์มึงไง” ผมบอก

เอาจริงผมก็ได้รับข่าวจากอาจารย์ช่วงปิดเทอมนั่นแหละครับ ใจก็กังวลว่าจะไม่ได้กลับมาเรียนที่นี่แล้ว แต่อาจารย์บอกว่าให้รอก่อน ยังไม่ต้องไปสมัครส่งเอกสารที่โรงเรียนเดิมที่เชียงใหม่ เพราะครูเขาพยายามช่วยอยู่และคิดว่าต้องได้แน่ๆ พอคุยกันสักพักพี่วินเดินเข้ามาที่ห้อง...

“แฟนมึงมาเพื่อน” ไอ้โบ๊ทสะกิดผม เมื่อเห็นพี่วินก่อนผม
“..............” ผมยิ้มให้พี่วินทันทีที่เจอหน้า
“.............” พี่วินยิ้มกลับและส่งแก้วชานมมาให้ผม
“รู้ได้ไงว่าปัณณ์ กลับมาเรียน ปัณณ์ไม่ได้บอกพี่นี่ครับ” ผมถาม
“พี่รู้นานแล้ว” พี่วินตอบ
“อาจารย์บอกหรอ” ผมถามต่อทันที
“ไม่บอก....ไปกินข้าวกัน” พี่วินชวนผมไปกินข้าว
“พวกมึงไปกินข้าวกัน” ผมชวนเพื่อน
“ไปเลย กูกินมาจากบ้านแล้ว” ไอ้พู่ตอบ
“อืม มึงไปกินกับพี่วินเลย กูก็กินมาแล้ว” ไอ้โบ๊ทตอบอีกคน
“เออ เจอกันที่แถวเลยนะ” ผมบอกและเดินไปกินข้างกับพี่วิน

เรื่องกลับมาเรียนต่อสรุปว่าพี่วิน กับพี่ปอนด์แล้วก็อาจารย์ช่วยกันขอทุนมาให้เป็นทุนสมาคมศิษย์เก่าของโรงเรียน(ถึงว่าดูไม่แปลกใจ และก็ไม่ถามถึงเรื่องเรียนต่อเลย) ซึ่งได้ทุนจนจบ ม.6 เลยครับแต่ได้แค่ค่าเทอม ส่วนค่าอื่นๆอาจจะต้องออกเอง ค่าเช่าที่พักตอนนี้อาจารย์ของบมาออกให้จนจบเทอมแรกแล้วครับ จ่ายให้หมดแล้วผมเลยไม่ต้องจ่าย ทีนี้ก็เหลือแค่ค่ากิน ค่าใช้ส่วนตัวที่ต้องหาเพิ่ม

Line Group วอลเลย์บอล...
Win : วันนี้เลิกเรียนเจอกันที่สนามด้วยครับ

เวลาเย็น...
“เรียกรวมทำไมอะพี่วิน พี่ปอนด์” ผมถามทันทีที่เจอหน้า คนอื่นยังไม่มา
“อาจารย์มีเรื่องจะแจ้ง” พี่วินตอบ
“ปัณณ์ ไปซ่อนก่อน เดี๋ยวพี่ไลน์ตาม เซอร์ไพรส์พวกมัน” พี่ปอนด์พูดขึ้นให้ผมออกไปซ่อน
คนอื่นยังไม่รู้อีกหรอครับ ว่าปัณณ์กลับมาเรียน” ผมถามกลับ
“ยัง พี่ไม่ได้บอกใคร” พี่ปอนด์ตอบ

หลังจากนั้นผมก็รีบไปซ่อนตัวก่อนจนคนอื่นมาครบ และอาจารย์ก็มา
“วันนี้ครูมีข่าวจะมาแจ้ง เรื่องการแข่งกีฬา 4 สถาบันของเรา ปีนี้จัดขึ้นเร็วกว่าเดิมนะ ประมาณเดือนหน้า ซึ่งเราจะมีเวลาซ้อมแค่เดือนเดียว เดี๋ยวอาทิตย์หน้าให้เรามาเก็บตัวซ้อมเลย” อาจารย์พูดขึ้นทันที
“แล้วสัปดาห์นี้เราจะต้องคัดตัวนักกีฬาใหม่ แทนบุ๊คกับอัฐที่จบไป ตอนนี้เราตัวบอลสั้นเหลือแค่แม็คคนเดียว” อาจารย์พูดพูดต่อ (แม็คคือเพื่อนชั้นเดียวกับผมนะครับ ตอนนี้ก็อยู่ ม.5 แต่คนละห้องกับผม)
“อาจารย์ครับ ผมมีรุ่นน้องมาเล่นแทนปัณณ์นะครับ เล่นตำแหน่งเดียวกับปัณณ์” พี่ปอนด์พูดขึ้น
“ใครมันจะแทนไอ้ปัณณ์ได้พี่ปอนด์ คิดถึงมันนะพี่” เสียงไอ้โป้งพูดขึ้น
“เอาน่า คิดถึงค่อยไปหามันก็ได้แค่เชียงใหม่” พี่ปอนด์พูดต่อ
“เดี๋ยวผมโทรตามน้องก่อน ไม่แน่ใจว่ามาถูกไหมพี่ปอนด์พูดขึ้นและโทรมาหาผม

“ครับพี่” ผมรับสาย
“เข้ามาได้แล้ว” เสียงพี่ปอนด์บอก
“ครับ” ผมเลยเดินกลับมาเข้า
“น้องมาแล้วครับ” พี่ปอนด์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผม
“เฮ้ย...ไอ้ปัณณ์” เสียงไอ้โป้งดังขึ้นมาทันที
“ไงลิโบคู่ใจ” ผมทักมันทันที
“มึงกลับมาเล่นกับกูใช่ปะ” มันรีบถาม
“เออ กูได้เรียนที่นี่ต่อ” ผมตอบ
“มึงแม่งกวนตีน พี่ปอนด์ก็แม่งขี้แกล้ง” มันบอกผมและหันไปว่าพี่ปอนด์
“เอ้า....ไอ้นี่เดี่ยวเตะกลิ้งไปโน้น” พี่ปอนด์สวนกลับ
“มึง มึง มึง กูดีใจวะ” มันพูดพร้อมกอดผมทันทีที่ผมนั่งลงข้างมัน
“พอเลยไอ้โป้ง ปล่อยแฟนกู...ปล่อย ปล่อย ไอ้ปัณณ์” น่านไง...พี่วินนนนน...หลุดปากเฉย
“พี่วิน พี่พูดว่าไรนะ” ไอ้โป้งรีบถามทันที
“กูบอกให้ปล่อยไอ้ปัณณ์” พี่วินรีบพูดด้วยสีหน้านิ่ง
“ไม่ใช่อะ ผมว่าผมได้ยินอีกคำ” มันยังถามย้ำ
“ได้ยินเชี่ยไร” พี่วินถามมันกลับแบบมองตาขวางๆ

“เอ้า....เงียบก่อน เรื่องปัณณ์ครูก็พยายามช่วยเต็มที่แล้ว ครูก็ยังอยากให้ปัณณ์อยู่ร่วมทีมกับเรา ปีนี้เรามาป้องกันแชมป์ 4  สถาบันกันอีกปี” อาจารย์พูดต่อ

หลังจากอาจารย์แจงรายละเอียดว่าจะต้องทำอะไรกันบ้าง ก็พากันแยกย้ายกลับ ผมเลยต่อว่าพี่วินไปหนึ่งชุด หวงจนไม่มีสติ หลุดปากกลางคนทั้งทีมเลย ผมว่าไอ้โป้งไม่เชื่อหรอก แล้วก็ต้องมีคนอื่นได้ยินอีกแหละ แค่ไม่ได้พูดขึ้น กลับห้องต้องจัดการสักหน่อย โทษฐานผิดสัญญาที่รับปากไว้ แต่ตอนนี้เตรียมตัวสำหรับการเก็บตัวแข่งขันก่อนคร๊าบบบบบ....



ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 710
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

ออฟไลน์ love123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-0
EP13.การเปลี่ยนไป

เย็นวันนี้เป็นวันที่ต้องคัดตัวน้องนักกีฬาเสริมเข้ามาเพื่อแทนพี่ที่รุ่นจบไปแล้วและมีพี่บางคนเลิกเล่น...
“เดี๋ยวทุกคนเตรียมตัวยืดเส้น วอร์มแล้วก็ช่วยดูน้องๆที่มาคัดด้วยว่าคนไหนมีแววมีพื้นฐานต่อได้” โค้ชบอกขึ้น
“วิน ปอนด์ มึงสองคนช่วยดูน้องๆด้วย มึงเป็นพี่ใหญ่แล้วปีนี้” โค้ชหันไปบอกพี่วินกับพี่ปอนด์...ผมไม่รู้ว่าโค้ชดูแปลกไปหรือเปล่านะครับ เหมือนโค้ชจะไม่มองหน้าผม ไม่คุยกับผมเลย โค้ชอาจจะยังรู้สึกผิดหวังกับผมมั้งครับ ที่สร้างแต่ปัญหาให้ตลอด...

หลังจากทำการคัดตัวนักกีฬากันไปบวกกับลงเล่นซ้อมทีมเล็กน้อยเพื่อดูความสามารถของน้องๆที่เข้ามาคัดตัวเข้าทีมโรงเรียนก็ได้เพิ่มเข้ามา ตามนี้ครับ...

Setter มีพี่ปอนด์ ม.6, ไอ้มอส ม.5
Outside Hitter มีพี่วิน ม.6, พี่หมู ม.6, พี่พีท ม.6, แบงค์ ม.4 น้องใหม่
Opposite Spiker มีแค่พี่เบส ม.6 กับผมปัณณ์ ม.5
Middle Bloker มีแม็ค ม.5, ตี๋ กับ เสือ น้องใหม่ อยู่ ม.4 ส่วนสูงน่าจะ 180 กว่าทั้งคู่
Libero มีไอ้โป้ง ม.5 กับน้องทะเล ม.3

หลังจากได้ทีมเรียบร้อย ฟังนัดหมายจากอาจารย์และโค้ช พร้อมเก็บตัวในสัปดาห์หน้า....
“พี่วิน นอนไหนอะ” ผมเอ่ยถามพี่วินขณะกำลังจะออกจากโรงยิมเพื่อกลับบ้าน
“วันนี้พี่ว่าจะกลับบ้านนะ” พี่วินตอบ
“อ่อ ครับ” ผมตอบ
“ทำไมอยากให้พี่ไปนอนด้วยหรอ” พี่วินเข้ามากระซิบใกล้ๆหู
“ไม่ใช่ละ ก็แค่ถามเฉยๆ” ผมตอบ
“จริงนะ อยากให้ไปก็บอก” พี่วินยังแซวผมต่อ
“ไม่ต้องเลย กลับบ้านบ้างเหอะครับ ที่บ้านลืมแล้วมั้งว่ามีลูกคนโต” ผมแซว
“..............” พี่วินส่งยิ้มกลับมาให้

“ไปกินข้าวกันก่อนกลับบ้านไหมมึง” พี่ปอนด์พูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงหน้าผมกับพี่วิน
“เออ ไปดิก่อนกลับบ้าน ชวนน้องๆไปด้วยเผื่อใครไม่รีบกลับ” พี่วินบอก
“เฮ้ย พวกมึง ใครไม่รีบกลับไปกินข้าวกัน ไอ้วินเลี้ยง” นั่นไง....เพื่อนรักพี่อะ เล่นพี่แล้วไม่ถามสักคำ มัดมือชกเลย 555
“...........” ผมหันไปหัวเราะใส่พี่วินก่อนเลยครับ
“โอ้ย.....” พี่วินเขกหัวผม
“ปกติพี่ก็เลี้ยงปะ” พี่วินพูดต่อ
“หมดตูดแน่ ไปกันยกทีม” ผมแซวต่อ
“ไม่เป็นไร พี่มีของพี่อีกอันแล้ว” พี่วินพูดแล้วเอามือมาตีก้นผม
“ทะลึ่งละ ยังไม่ได้ยกให้เลย” ผมรีบตอบกลับทันที

“ไปร้านป้าสุ หลังโรงเรียนนะ เก็บของเสร็จแล้วตามมานะ เดี๋ยวพี่ไปรอที่ร้าน” พี่วินหันไปพูดกับทุกคน
“ครับพี่” ทุกคนตอบพร้อมกัน

โดยมีผม พี่วิน พี่ปอนด์ พี่พีท พี่หมู พี่เบส นำไปก่อน....พอทุกคนมาพร้อมกันก็สั่งอาหารกิน...
“พี่ปัณณ์ พี่ตักต้มยำถึงปะ เดี๋ยวเสือตักให้” เสือพูดขึ้นเพราะน้องนั่งข้างผม
“ไม่เป็นไร พี่....” ยังไม่ทันจะพูดจบน้องมันก็ตักกุ้งในต้มยำมาให้ผม
“โอ้ย...” เสียงน้องเสือร้องขึ้น
“มึงนี่ ไม่รู้เรื่อง ไอ้ปัณณ์มันแพ้กุ้ง” ไอ้โป้งที่นั่งถัดไปจากเสือตีหัวมัน 1 ที
“อ้าว...โทดพี่เสือไม่รู้” น้องมันเอ่ยขอโทษผม
“ไม่เป็นไร” ผมตอบ
“..............” พี่วิน ที่นั่งอยู่ซ้ายมือผม (ทุกครั้งแหละ ไม่รู้เป็นไรนั่งซ้ายผมตลอดก็คนถนัดซ้าย มันก็ชนกับคนถนัดขวาทู๊กที!!!) หยิบจานข้าวผมไปกิน สลับกับของพี่วิน
“มึงนี่ยุ่งกับเด็กพี่วิน เดี๋ยวโดนสั่งวิ่งรอบยิม” ไอ้โป้งยังกวนตีนน้องเสือต่อ
“แดกข้าวไปมึงอะ อย่ากวนตีน” ผมสวนกลับมันไป
“ระวังตัวนะ พี่วินดุนะมึง” มันยังกระซิบน้องเสือต่อ (กระซิบบ้าอะไรดังขนาดนั้น กูได้ยินนะ)
“เดี๋ยวกูให้พี่วินกัด” ผมแซวไอ้โป้ง...แต่เหมือนแซวพี่วินนะ 555
“นี่แหนะ...พี่ไม่ใช่หมานะ” พี่วินตีหน้าผากผม
“โทดๆๆๆ ครับ” ผมบอกขอโทษ

หลังจากกินข้าวกันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน...
“มีตังค์กลับบ้านเปล่าพี่วิน” ผมถาม
“ไม่มี ว่าจะนอนห้องปัณณ์” พี่วินตอบ
“เฮ้ย...ได้ไง ไหนบอกจะกลับบ้าน” ผมถามกลับ
“ก็ตังค์เลี้ยงข้าวทีมไปหมดแล้ว” พี่วินตอบ
“เดี๋ยวปัณณ์ออกค่าแท็กซี่ให้” ผมรีบเสนอตัวออกค่ารถให้
“ไม่อะ พี่จะนอนห้องปัณณ์” พี่วินพูดต่อทันที

ซวยแล้วไอ้ปัณณ์...

“แล้วพรุ่งนี้จะเอาตังค์ไหนไปเรียน” ผมถามเมื่อมาถึงห้อง
“ค่อยให้เวย์มันเอามาให้” พี่วินตอบ
“...........” ผมก็ไม่ได้พูดไร ก็จริง น้องพี่วินก็เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันก็คงไม่ยาก แต่จริงๆแอบคิดว่าพี่วินน่าจะมีเงินเหลือนะ แต่แกล้งจะนอนห้องผมเฉยๆมั้ง ซึ่งเรื่องไปเรียนยังไง ใส่ชุดอะไรไป ไม่ต้องห่วงเลยครับ ถ้าไม่ Accident จริงๆก็จะใส่ชุดผมไปเพราะตัวเท่าๆกัน แต่น่าจะไม่ต้องครับ เพราะห้องผมมีเสื้อผ้าพี่วินครบแหละครับ ทั้งชุดนักเรียน ชุดใส่นอน ชุดไปเที่ยว ร้องเท้าผ้าใบ ร้องเท้าแตะ พี่แกเล่นขนมาไว้ห้องผมจนแทบจะไม่ต้องกลับบ้านเลยก็ได้แหละครับ 5555

และแน่นอนครับ ไอ้ที่ยืนยันว่ะนอนห้องผม ก็ไม่ใช่อะไรหรอกครับ เป็นไปตามคาดไว้ผมก็โดนพี่วินจัดไปอีก 1 ชุดใหญ่ (เหมือนเริ่มจะชินหรือว่าชอบหว่า 555) อาบน้ำนอนได้....
สัปดาห์ของการเก็บตัวที่โรงเรียน....
“ชมรมวอลเลย์บอลชายมัธยมปลาย”

เห็นป้ายชมรมนี้ทีไรใจมันพองโตทุกครั้ง มันเหมือนมีพลังบางอย่างส่งผ่านแผ่นป้ายชมรมมาถึงตัวนักกีฬาทำให้มีพลังในการเล่นทุกๆครั้ง

“เฮ้ย...กูนอนตรงนี้”
“มึงไปนอนโน้นเลย กูรำคาญเสียงกรนมึง”
“มันจะหนาวไหมวะ”
“กูจะนอนหลับเปล่าเนี่ย”
“น่าสนุกวะ”
“มีน้ำอุ่นให้กูอาบไหมเนี่ย”

คำพวกนี้มักมากเด็กใหม่เป็นส่วนใหญ่ แต่เด็กเก่าที่เคยนอนแล้วก็มีบ่นอยู่บ้างพวกแย่งที่นอน เบื่อเสียงกรน มันเป็นคำที่ได้ยินทุกครั้งที่เป็นครั้งแรกของการเก็บตัวของแต่ละปี แต่หลังจากผ่านคืนนี้ไป พอเราเริ่มซ้อมทุกคนจะเหน็ดเหนื่อยกับการซ้อมสามารถนอนหลับจนลืมเรื่องที่บ่นนี้ไปเลยหละครับ...
“ปัณณ์ ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่เตรียมที่นอนให้” พี่วินพูดขึ้น
“ปัณณ์ทำเองก็ได้พี่วิน พี่จะได้ไม่ต้องเหนื่อย” ผมบอก
“ไม่เป็นไร รีบไปอาบน้ำก่อนเหอะเดี๋ยวห้องจะเต็ม” พี่วินบอกอีก
“ก็ได้ครับ” ผมตอบ

“ไอ้โป้ง อาบน้ำปะ”  ผมชวนไอ้โป้งต่อทันที
“ไอ้ปัณณ์ มึงคิดอะไรกับกูปะเนี่ย ชวนกูอาบน้ำ” มันเริ่มกวนตีนผมแต่หัวค่ำเลย
“คิดดิ กูคิดว่าจะฆ่ามึงหมกห้องน้ำยังไงดี” ผมกวนมันกลับ
“โห้  ไอ้เวน” มันด่าผมกลับ
“สม” เสียงพี่วินลอยมา
“ใจร้ายวะ กับน้องเนี่ย ไม่เคยช่วยอะ” ไอ้โป้งมันทำท่าน้อยใจพี่วิน
“ช่วยได้นะ ช่วยกระทืบซ้ำ สำหรับมึงอะ” พี่วินตอบกลับอีก
“ปะปัณณ์ มึงไปอาบน้ำกับกู เดี่ยวกูถูหลังให้” มันหันกลับมากวนผม
“ไม่ต้องอะ กับมึงกูจั๊กจี้วะ” ผมตอบกับมัน
“แล้วกับใครวะ มึงถึงไม่จั๊กจี้อะ...” มันก็สวนผมกลับและเอามือมาหยิกหน้าอกผม
“กวนตีน ไปได้แล้วมึงอะ” ผมรีบบอกมัน และเราทั้งคู่ก็ออกไปอาบน้ำ

หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็ออกมายืนแปรงฟันหน้าอ่างล้างหน้า...
“พี่อาบน้ำเสร็จแล้วหรอครับ” น้องเสือเดินมาถามขึ้น
“เสร็จแล้ว รีบอาบก่อนเดี๋ยวดึกแย่งกันห้องเต็ม” ผมบอก
“เออ พี่เราต้องทำไรบ้างอะ ตอนอยู่ที่ชมรม” น้องเสือถามอีก
“ก็ปกติตื่นประมาณตี 5 วิ่งเช้าเสร็จอาบน้ำ ไปเรียน กลับมาตอนเย็นเปลี่ยนเสื้อผ้าซ้อม กินข้าว นอน” ผมบอก
“โห้เหนื่อยน่าดู” น้องเสือตอบ
“ก็เหนื่อยนะ แต่สนุก เดี๋ยวพี่วินคงแจ้งอีกทีว่าต้องทำไรบ้าง” ผมบอก
“เออพี่ พี่ย้ายมาจากเชียงใหม่ปะเมื่อปีที่แล้ว เสือดูตอนพี่แข่งพี่เล่นโคตรเก่งเลย” น้องเสือมันเอ่ยชมผม
“ไม่หรอก มีคนเก่งกว่าพี่อีกเยอะ” ผมตอบ
“จริงพี่ พี่เล่นโคตรเก่ง หุ่นพี่ก็ดี โดดก็สูง บล็อกก็ดี” น้องยังชมต่อ
“ดีบ้าอะไร อ้วนจะตาย”ผมบอกพร้อมเอามือลูบพุง...(ผมใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวยืนอยู่นะ)
“ไม่เห็นอ้วนเลยพี่ กำลังน่ารักเลย” อุ้ย!! เหมือนจะโดนจีบแหะ

“ยังไม่เสร็จอีกหรอปัณณ์” พี่วินเดินมากับพี่ปอนด์พูดขึ้น
“เสร็จแล้วพี่ พอดีเสือชวนคุยเรื่องเก็บตัวทำไรบ้าง” ผมตอบ
“เสร็จแล้วก็ไปใส่เสื้อผ้านอน” พี่วินพูดขึ้น…ทำไมดูดุๆตาขวางๆ
“ครับ” ผมรีบตอบ
“พี่ไปก่อนนะ” ผมบอกน้องเสือและเดินไปที่ล็อกเกอร์เก็บของเพื่อแต่งตัว


ระหว่างที่กำลังนอน...
พี่ปอนด์นอนคนแรก ต่อด้วยพี่วิน แล้วก็ผม ไอ้โป้ง ไอ้มอส เรียงๆกันไป
“น้องเสือจะจีบหรอ” พี่วินกระซิบข้างหูผม
“ไม่ใช่ละ” ผมกระซิบตอบ
“พี่ได้ยินนะ ไม่อ้วนหรอก กำลังน่ารัก” พี่วินพูดอีก
“แอบฟังหรอ” ผมถามกลับ
“บังเอิญได้ยิน” พี่วินตอบ
“ถ้าน้องถามคงบอกไม่มีแฟนซินะ” พี่วินพูดอีก
“รู้ได้ไงว่าปัณณ์จะตอบแบบนั้น” ผมถามกลับ
“ก็ไม่รู้ซิ เดาเอา” พี่วินพูดต่อ
“ก็คงงั้นมั้งครับ” ผมตอบแบบน้อยใจ
“นี่แหนะ....เดี๋ยวจะโดน” พี่วินตีปากผมเบาๆ
“นอนแล้ว” ผมบอกและหันหน้ากลับไปทางไอ้โป้ง

“อุ้ย...” ผมสะดุ้งเมื่อเห็นไอ้โป้งนอนลืมตายิ้มให้ผม
“ยิ้มเชี้ยไร” ผมถามมัน
“กูได้ยินนะ” มันบอก
“ได้ยินไร” ผมถามกลับ
“ไม่รู้นอนดีกว่า” แล้วมันก็คลุมโปงนอน

ไอ้เพื่อนเวน กวนตีนกูตลอดจ้องแต่จะแซว เอาเป็นว่ามันคงรู้แล้วหล่ะครับ รอให้ผมหรือพี่วินบอกเพื่อมันจะได้แซวอย่างสบายใจ 555

วันแรกของการซ้อม...
ส่วนใหญ่ก็จะเล่นเน้นกร้ามเนื้อเพื่อเรียกกำลังก่อน อัดพื้นฐานให้แม่นยำ แบบยังไม่ลงทีม น้องใหม่พอมาเข้าระบบการฝึกก็มีบ่นเหนื่อยบ้าง แต่เดี๋ยวก็จะชิน..

หลังจากผ่านสัปดาห์แรกไป....ก็เริ่มซ้อมลงทีมเพื่อดูความเข้ากันของแต่คนในทีม...
“วิน ปอนด์ หมู เบส ตี๋ เสือ โป้ง พวกมึงลงทีมหลักก่อน” โค้ชบอก
“ที่เหลือมึงลงอีกทีม” โค้ชพูดต่อ
“ครับ” ทุกคนตอบรับ

“พี่...ทำไมโค้ชไม่ให้ไอ้ปัณณ์ลงก่อนอะ” ไอ้โป้งพูดกระซิบกับพี่วิน แต่ผมยืนด้านหลังพี่วินได้ยิน
“ไม่รู้วะ น่าจะให้ไอ้เบสลองทีมก่อนมั้ง คงเปลี่ยนทีหลัง” พี่วินตอบ
“.............” พี่วินหันกลับมายิ้มให้ผม
“มึงตีไม่ลงแน่ไอ้ปัณณ์ กูจะรับบอลมึงเอง” ไอ้โป้งพูดดักคอผมไว้
“เออ กูจะคอยดู ระวังหัวมึงดีดีละ” ผมกวนตีนกลับ

ระหว่างการซ้อมของวันนี้ คนอื่นได้เปลี่ยนสลับไปเล่นทีมหลักครบทุกคนเลย ทั้งน้องใหม่และเด็กเก่า มีแค่ผมคนเดียวที่ไม่ได้สลับไปเล่น ทั้งตำแหน่งบีหลังมีแค่ผมกับพี่เบสสองคนที่ยืนตำแหน่งนี้ อันนี้ผมก็ไม่รู้ว่าโค้ชกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็เคารพการตัดสินใจของโค้ชครับ เขาคงมีเหตุผลและคิดว่ามันคือผลดีที่สุดของทีมนั่นแหละครับ แต่ผมก็จะยังคงเล่นต่อไปเพราะมันคือสิ่งเดียวที่ผมรัก...



ออฟไลน์ love123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-0
EP14

หลังเลิกซ้อม...
“โอเคมั้ย” พี่วินเดินเข้ามาถามผมขณะที่กำลังยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า
“โอเคเรื่องไรครับ” ผมถามกลับ
“วันนี้ไม่ได้ลงทีมหลักเลย” พี่วินถามต่อ...พี่วินก็คงสังเกตเห็นได้
“โอเคครับ ไม่ได้คิดอะไร” ผมบอก....แต่จริงๆมันก็แอบคิดนิดหน่อยแหละครับ
“เดี๋ยวโค้ชก็ปรับทีมกลับมาใหม่  เชื่อพี่” พี่วินพยายามพูดปลอบใจผม
“ไม่เป็นไรจริงๆครับ แค่ได้อยู่ทีมโรงเรียน ได้เรียนโรงเรียนเดียวกับพี่ก็โอเคแล้ว” ผมบอก
“ไปอาบน้ำปะ” พี่วินบอกให้ผมไปอาบน้ำ

“เอ้ย...พี่วินตามเข้ามาทำไม” ผมรีบบอกเพราะกลัวคนอื่นเห็น
“อาบพร้อมกันไปเลย” พี่วินตอบ
“ไม่เอา เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น” ผมรีบปฎิเสธ

ไม่ทันละครับพี่แกปิดประตูล็อคเรียบร้อย เอาวะเลยตามเลยไปแล้วกัน อยากเปิดตัวนักใช่ไหม ได้ครับเดี๋ยวจัดให้เลย 555

“พี่ออกไปก่อนนะ” ผมบอกทันทีที่อาบน้ำเสร็จ
“ดูคนด้วยมีใครอยู่ข้างนอกเปล่า” ผมบอกอีก
“ไม่มี” พี่วินชะโงกหน้าออกไป

“อ้าว...พอดีเลยห้องว่างละ ขออาบห้องนี้นะ” เสียงไอ้โป้งแน่ๆเสียงนี้
“ห้องแรกก็ว่าง  ไปโน้นเลยมีง” พี่วินรีบกันไว้
“ไม่เอา ผมจะอาบห้องนี้ห้องในสุดสบายกว่า” มันพูดต่อ
“ไม่ได้กูยังอาบไม่เสร็จ” พี่วินพูดแล้วก็กลับเข้ามาพร้อมปิดประตู
“โห้ไรวะ อาบห้องอื่นก็ได้” เสียงไอโป้งพูด
ปึ้ง!!!!

สิ้นเสียงปิดประตู ผมและพี่วินคิดว่าไอ้โป้งเข้าห้องน้ำไปแล้วก็เลยจะออกจากห้องน้ำพร้อมกันเลย แล้วรีบแยกไปแต่งตัวเลย
“อุ้ย...เชี่ย” ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“นั่นไง กูว่าแล้วทำไมพี่วินไม่ให้กูอาบห้องนี้” ไอ้โป้งยืนยิ้มอยู่หน้าห้องน้ำข้างๆ
“จะอาบก็เข้าไปอาบเลยมึงอะ” ผมรีบดันมันเข้าไปในห้องน้ำ

พอผมกำลังจะเดินออกไปมันโผล่หน้าออกประตูห้องน้ำมา
“มึง...ทำไมพื้นมันลื่นๆวะ” แล้วมันก็ปิดประตู
 
เอาละ งานนี้เป็นข่าวแน่ๆไอ้โป้งรู้โลกต้องรู้...
“ซวยแน่ ไอ้โป้งรู้คนทั้งโรงเรียนก็ต้องรู้” ผมบอกพี่วิน
“อายหรอถ้าคนอื่นจะรู้ว่ามีพี่เป็นแฟนอะ” พี่วินถามกลับ...อายอะไร ใครก็อยากได้ตัวท็อปของโรงเรียนอย่างพี่เป็นแฟนทั้งนั้น...ผมแค่คิดในใจ
“ไม่ได้อาย พี่นั่นแหละจะอายมีแฟนแบบปัณณ์ ที่ชอบสร้างแต่ปัญหา” ผมบอก
“พี่ไม่อายหรอก” พี่วินตอบ
“พี่ว่าจะบอกคนในทีมนะ” พี่วินพูดต่อ
“เอาจริงดิ” ผมถามเพื่อความแน่ใจ
“จริง” พี่วินตอบ
“พี่ไม่กลัวโค้ชรู้หรอโค้ชห้ามไม่ใช่หรอ” ผมถามต่อ
“คนมันจะรัก โค้ชจะห้ามได้ไง” พี่วินพูดแบบหน้านิ่งๆพร้อมกำลังจะแปรงฟัน
“..............” ผมได้แต่มองหน้า เขินเหมือนกันะครับ บอกรักหน้าตานิ่งๆแบบนี้ได้ไง

กลับมาที่จุดที่นอนรวม...
“เฮ้ย...ทุกคนฟังทางนี้หน่อย กูมีเรื่องจะแจ้ง” พี่วินเรียกใหทุกคนลุกขึ้นฟัง
“เฮ้ยพี่เอาจริงดิ” ผมรีบมองหน้าและถามทันทีเผื่อห้ามทัน
“.............” พี่วินพยักหน้าตอบรับ
“พรุ่งนี้ตื่นเช้ากว่าเดิมหน่อยนะ กูเห็นบางคนกว่าจะตื่นกว่าจะได้วิ่งแม่งช้า ไปเรียนเกือบไม่ทัน บางวันข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน” พี่วินพูดทันที....อ้าว ผิดเรื่อง
“แล้วพรุ่งนี้คาบชมรมมาเจอกันที่ยิม มีวัดร่างกาย จุดโดด ส่วนสูง” พี่วินบอกต่อ
“พี่วิน ผมมีเรื่องสงสัย” ไอ้โป้งยกมือถาม
“สงสัยเชี่ยไรมึง” ผมด้วยความกลัวหน่อยๆรีบถามมันทันที
“เฮ้ย...กูถามเรื่องวอลเลย์มึงร้อนตัวทำไมเนี่ย”  นั่นไงมันจัดให้ผมหนึ่งทีละ
“มีไรถามมาดิ” พี่วินถามกลับ
“ทำไมพี่อาบน้ำพร้อมไอ้ปัณณ์เพื่อนผมอะ” มันเล่นผมแล้วอีกหนึ่ง
“ไอ้เชี่ยโป้ง” ผมด่ามันทันที
“เออ...กูจะบอกเรื่องนี้กับทุกคนพอดี กูกับไอ้ปัณณ์กำลังคบกันอยู่นะ แต่เรื่องนี้กูขอให้ทุกคนอย่าพูดให้โค้ชได้ยิน ถือว่ากูขอ ไม่อยากมีปัญหา” พี่วินบอก....ผมทำตัวไม่ถูกแหะ ล้มตัวลงนอนเอาผ้าห่มคลุมหัวทันที
“เอ้า...เพื่อนกูแกล้งตายเฉย” ไอ้โป้งมันแซวทันที
“.............” ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่ยื่นมือออกมาจากผ้าห่มและชูนิ้วกลางให้ไอ้โป้งไป โทษฐานแซวผม

หลังจากพี่วินพูดขึ้นก็มีเสียงหู้ววว...ฮิ้ววว....แซวจากเพื่อนๆร่วมทีม หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร แยกย้ายกันนอนได้...

หลังจากผ่านช่วงของการซ้อมมาอย่างเต็มที่ก็ถึงวันแข่งขัน...
เราได้แข่งเป็นคู่ที่ 2 เลยมานั่งดูคู่แรกก่อน
“วิน ปีนี้แม่งทีมนี้แกร่งขึ้นเยอะเลยวะ เด็กใหม่ฝีมือดีเพียบ” พี่ปอนด์คุยกับพี่วิน ซึ่งผมนั่งอยู่ระหว่างขาพี่วินถัดลงมาหนึ่งขั้น
“กลัวไรวะ เรามีคนนี้อยู่” พี่วินตอบพี่พูดและเอามือมาเสยผมที่หน้าผากผม
“เออ ก็จริงแต่ปัณณ์ลงทีมกับเราน้อยวะ” พี่ปอนด์บ่นต่อ
“เล่นด้วยกันมาตั้งเป็นปีแล้ว มองตาก็รู้ใจเปล่าวะ เรื่องเซ็ตมึงกูก็ไม่ห่วง เรื่องตบบอลปัณณ์กูก็ไม่ห่วง” พี่วินพูดต่อ
“พี่ควรห่วงนะ พี่ดูเบอร์แปดนั่นดิ สูงเป็นทีมชาติเลย” ผมบอกและชี้ให้พี่วินดู
“ก็ทีมชาตินะ พี่เจอที่แคมป์ทีมชาติ” พี่วินตอบ
“โห้ ว่าละเล่นโคตรดี” ผมเอ่ยชม
“ทำไมปีที่แล้วไม่เห็น” ผมถาม
“ปีแล้วก็เล่นนะแต่ไม่เด่นเท่าปีนี้” พี่ปอนด์เสริมทัพ
“แต่ส่วนสูงเพิ่มขึ้นเยอะมาก” พี่ปอนด์พูดต่อ
“แต่พี่ว่า speed บอลของปัณณ์น่าจะหลบบล็อกได้นะ” พี่วินพูดขึ้น
“ถ้าได้ลงนะ” ผมตอบ
“ได้ซิ ทำไมจะไม่ได้” พี่วินพูดพร้อมบีบจมูกผม

หลังจากจบเซ็ต 2 ทีมเราก็ไปเตรียมตัววอร์มเพื่อรอลงแข่ง...
พอถึงเวลา
“วิน ปอนด์ เบส หมู แม็ค ตี๋ มึงลงหกคนแรก บอลรับเสิร์ฟให้ทะเลลงไปก่อนพอเปลี่ยนบอลโป้งมึงลงไปรับตบ โอเคตามนี้นะ เอาเว้ย...ผ่านเข้ารอบชิงให้ได้” โค้ชพูดขึ้น
“ครับโค้ช” ทุกคนตอบรับและพร้อมลงสนาม

เซ็ตแรก...เหมือนจะยังไม่เข้าฟัก ยังดูเหมือนระบบทีมไม่ค่อยจะราบรื่นเท่าไหร่คะแนนตามค่อนข้างห่าง โค้ชเรียกเวลานอกทางเทคนิคทันที
“เฮ้ย...พวกมึง สมาธิหน่อย แม่งฝั่งตรงข้ามไม่มีอะไรเลยเว้ย แต่พวกมึงใจลอย” โค้ชพูดทันที
“ไอ้ปอนด์บอลโค้งมึงดึงห่างเน็ตหน่อย แล้วก็ยกสูงๆให้ไอ้วินเพราะมันโดดสูง”โค้ชหันไปแนะพี่ปอนด์
“วิน มึงเล่นทางตรงเยอะๆ เพราะกูดูแล้วบล็อกกลางแน่น แต่ทางตรงค่อยข้างเตี้ย มองหน่อย มึงเอาอยู่” โค้ชพูดต่อ
“เบส วันนี้มึงหลุดเยอะ ไม่ได้มาตรฐานซ้อมเลย ปรับหน่อยเว้ย” โค้ชหันไปบอกพี่เบสต่อ
“เอา สู้หน่อย อย่าปล่อยให้แต้มโดนนำห่าง” โค้ชพูดอีก ทุกคนรวมพลังแล้วก็กลับเข้าไปในสนามหลังจากหมดเวลาพัก

หลังจบเซ็ตแรกทางเราแพ้แบบแต้มค่อนข้างห่าง จนมาถึงช่วงเซ็ต 2 กลางเซ็ตที่แต้มเราก้ยังตามอยู่เยอะพอสมควร โค้ชก็เรียกเวลานอกอีกครั้ง
“เฮ้ย เป็นอะไรกันวะพวกมึง พวกมึงซ้อมมาอย่างเยอะ เล่นอะไรกันเหมือนไม่ได้ซ้อม” โค้ชพูดทันที
“ไอ้เบส มึงหลุดทั้งบอลรับ บอลตี บอลบล็อกปกติมึงซ้อมได้ดีกว่านี้เยอะนะเว้ย” โค้ชหันไปพูดกับพี่เบสต่อ
“ไอ้พีท มึงเตรียมตัว เดี๋ยวสลับไปลงแทนไอ้เบส” หลังจากจบประโยคนี้ทุกคนหันมามองหน้าผม ด้วยความงง

ทุกคนน่าจะงง ร่วมถึงตัวพี่พีทเองก็งง ในเมื่อตำแหน่งบอลที่พี่พีทเล่นมันคือ OH บอลหัวเสาตำแหน่งเดียวกับพี่วิน พี่หมู แต่ทำไมโค้ชให้ลงไปแทน OP ตำแหน่งบอลบีหลังซึ่งพี่พีทไม่ได้ฝึกมาเลย และมีแค่ผมกับพี่เบสที่เล่นตำแหน่งนี้มาตลอด แต่ผมซึ่งเหมือนจะเตรียมใจมาอยู่แล้ว เลยไม่ตกใจแต่แอบงงนิดหน่อย ถึงผมลงไปก็ใช่ว่าจะช่วยกู้สถานการณ์กลับมาได้หรือเปล่า ก็อาจจะไม่ แต่แค่งงกับการเปลี่ยนตำแหน่งเล่นของโค้ชมันอาจจะทำให้แย่ลงไปกว่าเดิมหรือเปล่านะครับ

แน่นอนครับหลังจบเซ็ตที่สอง เราแพ้แบบแต้มขาดรอย จนทุกคนเริ่มเห็นสีหน้าได้เลยว่าปีนี้เราน่าจะได้ชิงที่ 3 เพราะมันยากมากที่เราจะพลิกกลับมาชนะได้

เริ่มแข่งในเซ็ตที่สาม 5 แต้มแรกพี่เบสก็ยังหลุดจากฟอร์มที่ซ้อมมาโค้ชเรียกเปลี่ยนตัวอีกครั้ง
“ปัณณ์...” โค้ชเรียกผมเข้าไปและส่งป้ายเปลี่ยนตัวพี่เบสให้ผม

พอสิ้นเสียงนกหวีดจบคะแนนที่ 6 โค้ชให้สัญญาณเปลี่ยนตัวทันที ผมลุกไปรอที่จุดเปลี่ยนตัวและชูป้ายเปลี่ยนตัวพี่เบสทันที
“ปัณณ์ เต็มที่นะพี่ฝากด้วย” พี่เบสรับป้ายและกระซิบบอกผมพร้อมตบหลังเบาๆ
“ครับพี่” ผมตอบรับและส่งป้ายพี่เบสพร้อมลงสนาม

1 ต่อ 6....2 ต่อ 6....3 ต่อ 6....8 ต่อ 10....13 ต่อ 13....16 ต่อ 14...25 ต่อ 21

เราทำได้ครับ ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวนะครับ ทุกคนในทีมเล่นได้ดีขึ้นจนเก็บเซ็ตที่ 3 กลับมาเป็นของเราได้ และก็ไม่ใช่เพราะผมเล่นได้ดีกว่าพี่เบสหรือพี่พีทนะครับ เป็นผมถนัดซ้าย คู่ต่อสู้ที่ชินกับมือขวามาตลอดสองเซ็ตเริ่มจับทางไม่ได้และบอลเซ็ตของพี่ปอนด์ที่จ่ายมาให้ผมค่อนข้างเร็วกว่าปกติ ทำให้บล็อคระแวงผมมากขึ้นจนทำให้ทั้งพี่วิน พี่หมู และบอลเร็วอย่างแม็คและตี๋ตีบอลผ่านได้ง่านขึ้น เนื่องจากผมแยกบล็อคออกมาได้ อย่างน้อย 1 คนและบล็อคกลางของคู่ต่อสู้ก็จะระแวงว่าพี่ปอนด์จะจ่ายบอลมาให้ผม ทำให้บล็อกน่าจะหลงอยู่บ้าง

ผมได้ลงแสดงฝีมือที่แอบฝึกมาตลอด ทั้งฝึกในทีมซ้อมที่โรงเรียนและเล่นกับพวกพี่ๆมหาลัยช่วงวันหยุด ผมได้ปรับลูกเสิร์ฟเป็นโดดเสิร์ฟ และบอลตีที่เร็วขึ้นกว่าเดิมทำให้เราได้เซ็ตที่ 4 กลับมาเสมอได้เป็น 2 ต่อ 2 เซ็ตจนต้องมีแข่งกันในเช็ตที่ 5 เพื่อตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ชนะเข้าไปชิงที่ 1 ในช่วงบ่าย

การเล่นเช็ตที่ 5 ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ ทั้งลุ้นและตื่นเต้นบวกกับพละกำลังที่เล่นกันมาตลอด 4 เซ็ตแน่นอนหลายคนเริ่มหมดแรง รวมถึงผมด้วยแม้จะลงมาทีหลังแต่พี่ปอนด์จ่ายบอลมากกว่า 60% มาที่ผมเพื่อดึงคะแนนกลับมาฝั่งเรา เล่นเอาผมเหนื่อยใช่ย่อย

จนในที่สุดทีมเรากลับมาชนะได้ในเช็ตสุดท้ายที่ 15 ต่อ 13 แต้ม...ทุกคนดีใจที่เราเข้ารอบชิงที่ 1 มาได้แต่แน่นอนครับ ยังแอบกังวลเรื่องกำลังที่จะใช้แข่งในตอนบ่ายเพราะเสียแรงกับการเล่น 5 เซ็ตไปแล้ว และคู่แข่งชิงที่  1 ก็ไม่ใช่ว่าจะง่ายเลย พี่วินกับพี่ปอนด์บอกว่า 4-5 คนในทีมนั้นถูกเรียกตัวไปเข้าแคมป์และติดทีมชาติถึง 3 คนไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะเอาแชมป์มาได้ในปีนี้เลย

หลังจบการแข่งขันช่วงเช้า ทุกคนดูผิดหวังกับฟอร์มการเล่นของตัวเองมากแม้จะเอาชนะมาได้ก็ตาม ทุกคนดูพูดน้อยลง...
“พี่วิน....” ผมเรียก
“ว่างัย” พี่วินหันมาตอบ
“ดูทุกคนเงียบๆ แปลกๆมั้ยอะ” ผมถาม
“คงเหนื่อยมั้ง” พี่วินตอบ
“ไม่พูดปลุกใจลูกทีมหน่อยหรอครับ” ผมบอก
“อืม...” พี่วินตอบ....เอาจริงพี่วินเองก็รู้สึกว่าดูเหนื่อยๆกว่าปกตินะครับ
“ปัณณ์ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ผมบอกขอตัวไปห้องน้ำ

หลังจากฉี่เสร็จแล้ว ก็มายืนล้างมือและล้างหน้าที่หน้าอ่างล้างหน้า...
“เป็นไงเรา เกือบจะไม่ชนะแล้วนะนั่น” เสียงผู้ใหญ่คนหนึ่งพูดขึ้นข้างๆ
“ครับ” ผมเงยหน้าและตอบแบบงงๆ
“ครูเองเห็นว่าเรานะฝีมือดีนะ แต่โค้ชเราอะมันบ้าบอแบบนี้ทุกปี เอาเราลงตั้งแต่แรกชนะขาดไปแล้ว” ครูคนนั้นพูดต่อ...อ๋อ ครูผู้จัดการทีมที่แข่งด้วยเมื่อเช้า
“ไม่หรอกครับ โค้ชเจมส์คงมีเหตุผลบางอย่างนะครับ” ผมตอบ
“เอ้อ...นี่นามบัตรครู มีไรปรึกษาครูได้นะ เรื่องวอลเลย์เรื่องเรียนได้หหมด” ครูพูดอีก
“คะ...ครับ ขอบคุณครับ” ผมตอบแบบงงๆอีกครั้งและรับนามบัตรมา

“หวัดดีครับครูยงค์” เสียงพี่วินเดินเข้ามาและสวัสดีครู
“อ้าว หวัดดีวิน” ครูทักกลับ
“ครูจะจีบตัวน้องผมไปเรียนโรงเรียนครูอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย” พี่วินแซวครูยงค์
“ก็ครูตามจีบวินมาสามปี จนจะจบ ม.ปลายแล้วยังไม่ยอมไปทีมโรงเรียนครูสักที ครูก็ต้องหาลูกศิษย์คนใหม่ซิ แล้วปัณณ์ก็เข้าตาครูพอดีนะ” ครูยงค์พูดอีก
“โห้ ครูให้โรงเรียนผมมีนักกีฬาเก่งๆบ้างเหอะครับ” พี่วินตอบ
“แค่นี้ก็แชมป์ทุกปีแล้วโรงเรียนวินนะ” ครูแซวกลับ
“ครูก็พูดไปครับ” พี่วินตอบครูยงค์
“งั้นครูขอตัวก่อนนะ ไว้เจอกันวิน ปัณณ์” ครูเอ่ยปากขอตัว
“ครับครู สวัสดีครับ” พี่วินสวัสดีครูยงค์ และผมก็สวัสดีตาม

“ครูของโรงเรียนที่แข่งกับเราเมื่อเช้าใช่ไหมพี่” ผมถามพี่วิน
“ใช่ ครูเขามาจีบนักเรียนโรงเรียนเราไปเรียนด้วยทุกปีแหละ” พี่วินตอบ
“แล้วทำไมพี่ไม่ไปอะ” ผมถามกลับ
“ถ้าพี่ไปก็อดเล่นทีมเดียวกับปัณณ์ดิ” พี่วินตอบ
“เว่อละ พี่จะรู้ได้ไงว่าปัณณ์จะมาเรียนที่นี่” ผมถามกลับ
“ไม่รู้ซิ ใจมันบอกให้รอจะเจอมั้ง” พี่วินหยอดใส่เฉย....แหวะ!! คลื่นไส้ชะมัด
“อ้วก...” ผมทำท่าอ้วกแซวพี่วิน


หลังจากพักผ่อนเพื่อรอเวลาจะแข่งในรอบชิง บางคนก็นอนเก็บแรง บางคนก็นั่งเล่นมือถือ ส่วนผมนะหรอครับ นอนซิครับ นอนข้างๆพี่วินเอาเสื้อคลุมหัวไว้ หลับครับ...
“ปัณณ์ ปัณณ์ ตื่นเตรียมตัว ล้างหน้าเดี๋ยวมาวอร์ม” พี่วินเรียกปลุกผม
“อืมมมม” ผมตอบและลุกบิดตัวขึ้น
“ใครอยู่ข้างเพื่อนปลุกเพื่อนด้วย” พี่วินบอกคนอื่นๆต่อ

ถึงเวลาแข่งขัน....แน่นอนผมไม่ได้ลงเป็น 6 คนแรกนะครับเป็นพี่เบสเหมือนเดิม และก็ยังคืนฟอร์มเดิมกลับมาไม่ได้เหมือนช่วงเช้า จนต้องเรียกเวลานอกทางเทคนิคมาปรับแก้ถึงสอบรอบในเวลาติดๆกัน....
“โค้ชครับ เอาปัณณ์ลงเหอะครับ” พี่ปอนด์พูดขึ้นทันที
“กูคุมอยู่ กูรู้ว่ากูต้องวางเกมส์ยังไง มึงเล่นของมึงให้ดีเหอะ” โค้ชพูดตอบพี่ปอนด์
“โค้ชครับผมขอนะครับ” พี่วินพูดขึ้นบ้าง
“ไอ้วิน กูเป็นโค้ช” โค้ชหันไปดุพี่วินต่อ
“ผมเห็นด้วยนะครับ วันนี้ผมเล่นไม่ออกจริงๆครับโค้ช” พี่เบสพูดขึ้นบ้าง
“มึงก็เล่นให้ได้เหมือนที่ซ้อมซิวะ ฝีมือมึงก็ดี” โค้ชตอบ
“แต่โค้ชครับ....” ยังไม่ทันที่พี่เบสจะพูดต่อจนจบ
“เอาเล่นให้เต็มที่แพ้ก็ชั่งมัน” โค้ชพูดตัดบท

“สู้หน่อยนะครับพี่วิน พี่ปอนด์” ผมบอกพร้อมเดินเข้าไปแตะหลังพี่ทั้งสอง

ทุกคนดูไม่แฮปปี้กับการเล่นเลย เหมือนทุกคนรู้ว่าไม่มีทางเอาชนะได้แน่ๆ ต่อให้ผมลงไปช่วยตอนนี้ มือซ้ายของผมก็ไม่น่าจะช่วยอะไรทีมได้ทันเวลา ไม่ทันการแล้วครับ คู่ต่อสู้ได้เซ็ตไปเป็นที่เรียบร้อยครับ

เหมือนโค้ชจะยอมแพ้เลย...โค้ชดูไม่สนใจในเกมส์สักเท่าไหร่จากที่ผมยืนมองดูจากพื้นที่ตัวสำรอง....

สุดท้ายโรงเรียนเราแพ้ครับ ในรอบหลายปีเราพึ่งเสียตำแหน่งแชมป์วอลเลย์บอลในกีฬาโรงเรียน 4 สถาบัน ที่เราครองแชมป์มานาน แน่นอนครับเรื่องนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกผิดหวังและเสียใจมาก ผมเองก็เช่นกันแม้จะเล่นเป็นปีที่สองของการอยู่โรงเรียนนี้ก็รู้สึกไม่ต่างจากคนอื่น แต่ผมเสียใจมากกว่าที่ผมไม่ได้ใช้ความสามารถที่ฝึกมาช่วยทีมได้เลย...

กลับมาถึงโรงเรียน....

ปั้งงง!!!!!!!!

เสียงพี่วินปิดประตูล็อคเกอร์อย่างดัง และเดินออกไปนอกที่พัก...
“พี่วินไปไหนอะ” ผมตกใจเพราะไม่เคยเห็นพี่วินเป็นแบบนี้มาก่อน
“...............” พี่วินไม่พูดไม่ตอบ ผมเลยจะเดินตามไป

“ปัณณ์...เดี๋ยว” พี่ปอนด์เดินมาจับแขนผมไว้และพูดขึ้น
“ปัณณ์จะไปดูพี่วินนะครับ” ผมบอก
“ปล่อยมันสักพัก รอให้มันเย็นกว่านี้ก่อน” พี่ปอนด์ห้ามไว้
“แต่จะปล่อยพี่เขาไว้แบบนี้หรอ” ผมถามกลับ
“เชื่อพี่ปล่อยมันสักพัก” พี่ปอนด์ยังยืนยันคำเดิม
“ปัณณ์เป็นห่วงพี่วิน” ผมบอก
“พี่รู้ พี่ก็ห่วงมัน ไม่ต่างจากปัณณ์หรอก แต่พี่เคยเจอแบบนี้มาแล้วเดี๋ยวมันก็ดีขึ้น ให้เวลามันสักพัก เชื่อพี่” พี่ปอนด์พูดต่อ....ด้วยพี่เขาเป็นเพื่อนกันมานานเขาน่าจะรู้จักนิสัยกันดี ผมคงเชื่อและทำตามที่พี่ปอนด์บอกก่อนก็ได้ครับ ให้พี่วินอยู่กับตัวเองสักพัก คิดว่าไม่น่าจะนาน....

ผมวางรองเท้าตากไว้ข้างโรงยิม เลยเดินออกไปเพื่อเอามาเก็บ แสงเย็นๆที่ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน สีส้มทองสาดแสงส่องเข้ามากระทบร้องเท้าผม สวยดีเหมือนกันนะครับ ผมหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปและโพสต์ลงเฟสของตัวเอง

....Post รูปรองเท้าวอลเล่ย์บอล ที่มีพื้นหลังเป็นแสงดวงอาทิตย์ตกดินสีส้มทอง...
และใส่แคปชั่นว่า...หรือมันหมดเวลาของเราแล้ว ที่นี่คงไม่ใช่ที่ของเรา...


ไอ้โป้ง : มึงเลิกคิดได้เลยกูไม่ยอมแน่ๆ
พี่ปอนด์ : ปัณณ์พี่อยู่นี่ เราเป็นพี่น้องกันนะ อย่าลืม
พี่เบส : พี่ขอโทษ พี่ทำพลาดเอง
ไอ้พู่กัน : สู้ๆมึง กูรู้ว่ามึงเก่ง เพื่อนกูทำได้
ไอ้โบ๊ท : กูเลี้ยงเหล้า มาหากูดิ
ไอ้แสบ : เพื่อนนนนน กูเป็นห่วงมึงวะ กูไปหาได้เปล่าวะ (พร้อม Tag ไอ้ป้อง มึงไปกับกูหน่อย)



มันคงเป็นช่วงที่แค่เหนื่อยเฉยๆมั้งครับ ผ่านวันนี้ไปทุกอย่างคงดีขึ้น หวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ....
 

ออฟไลน์ anterosz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-1
รออ่านอยู่นะครับ

ออฟไลน์ love123

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-0
EP15

หลังจากลับมาที่พัก...อาบน้ำเสร็จ พี่วินก็ยังไม่กลับมา ผมเริ่มเป็นห่วงเลยเดินไปตาม เห็นพี่วินนั่งเอาหน้าก้มลงไปกับแขนที่วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน ข้างตึกเรียน..
“พี่วินครับ มันเริ่มมืดแล้ว กลับเข้าที่พักไปอาบอาน้ำนะครับ” ผมเดินเข้าไปเตะหลังพี่วินและพูดขึ้น
“...............” พี่วินเงยหน้าขึ้นมาและคว้าตัวผมไปกอด (ผมว่าผมเห็นพี่วินน่าจะร้องไห้นะครับ คงจะกดดันและเครียดอยู่ในใจ แต่ไม่อยากให้ใครเห็น)
“เป็นไรครับ” ผมถามและกอดกลับ
“เหนื่อยหรอครับ” ผมถามอีก...เพราะพี่วินยังไม่ตอบ

ผมปล่อยให้พี่วินกอดอยู่สักพักใหญ่ โดยที่ไม่ได้มีการพูดอะไรต่ออีก จนพี่วินขยับตัวออกจากผม
“พี่ขอโทษ ที่พี่อ่อนแอให้ปัณณ์เห็น ไม่สมกับเป็นหัวหน้าทีมเลย” พี่วินพูด
“ไม่เห็นเป็นไรเลยนิครับ คนเราถ้ารู้สึกอ่อนแอลงบ้าง ร้องไห้บ้าง มันก็ปกตินะครับ ปัณณ์เป็นออกจะบ่อย” ผมบอก
“พี่ไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้ครับ ถ้ารู้สึกไม่ไหวร้องไห้บ้างก็ได้ครับ ถ้าอยู่กับปัณณ์” ผมบอก
“............” รอยยิ้มบวกกับคราบน้ำตาของพี่วินทำให้เห็นว่าพี่เขาสบายใจขึ้นมาบ้างแล้วระดับหนึ่ง
“กลับเข้าไปข้างในกันครับ ยุงเริ่มเยอะแล้ว” ผมบอก

หลังจากกลับเข้ามาพี่วินก็ไปอาบน้ำ ผมก็เลยเดินมาแปรงฟันเพื่อเตรียมตัวนอน วันนี้ทุกคนดูไม่สดใสเลยครับ มองทางไหนก็ดูสีหน้าแต่ละคนบอกว่าไม่โอเค ไม่คุยกัน ไม่เล่นกัน ต่างคนต่างอยู่กับตัวเองเล่นมือถือ อ่านหนังสือ นอน...

หลังจากคืนนี้ผ่านไป  พรุ่งนี้เราก็จะแยกย้ายกันกลับไปนอนบ้านของตัวเอง 1 เดือนหลังจากนั้นก็จะกลับมาร่วมตัวกันซ้อมอีกครั้ง เพื่อเตรียมตัวแข่งแมตช์ต่อไป

หลังจากแยกย้ายกันกลับไปนอนบ้านของตัวเอง...
....พี่วิน สายเรียกเข้า....
“ครับพี่วิน” ผมรับสาย
“ถึงห้องยัง” พี่วินถาม
“ถึงแล้วครับ กำลังทำความสะอาดห้องอยู่ ฝุ่นเต็มเลย” ผมบอก
“ไม่บอกพี่จะได้ไปช่วย” พี่วินพูดต่อ
“เป็นไรครับ พี่กลับไปพักผ่อนอะดีแล้ว จะได้ไม่เหนื่อย” ผมบอก
“แล้วกินไรหรือยัง มีไรกินไหมที่ห้องอะ” พี่วินถามอีก
“ไม่มีครับ เดี๋ยวปัณณ์ทำห้องเสร็จ อาบน้ำแล้วค่อยลงไปกินตามสั่งป้าหน้าตึก...แล้วพี่อะ”ผมตอบและถามกลับ
“พี่ก็ยัง รอแม่ทำเสร็จค่อยลงไปกิน” พี่วินตอบ
“แม่ทำอะไรให้กินครับ” ผมถาม
“ไม่รู้เลย พี่ยังนอนอยู่บนห้อง ยังไม่ได้ลงไปดู” พี่วินตอบ
“วันหลังไปกินด้วยได้ปะ” ผมถามอีก
“มาซิ ปัณณ์ก็เคยมาอยู่แล้วนิ” พี่วินตอบ
“มันคนละแบบกัน ตอนนั้นเป็นแค่น้องในทีมมาจากต่างจังหวัด ไม่มีที่อยู่นะ” ผมบอก
“แล้วตอนนี้ละ” พี่วินถามอีก
“ตอนนี้เป็นแฟนไง มันคนละฟิวกัน” ผมตอบ
“.............” เงียบใส่เฉย
“พี่วิน” ผมเลยเรียก
“ครับ” พี่วินตอบ
“เงียบทำไม” ผมถามอีก
“เปล่า” พี่วินตอบ
“ก็อยู่ๆก็ไม่พูด” ผมพูดต่อ
“ก็ดีใจอยู่” พี่วินตอบ
“ดีใจอะไรพูดแค่นี้” ผมบอก
“ไม่รู้ รู้แต่ว่าดีใจ” พี่วินตอบอีกครั้ง

คำพูดเล็กๆน้อยๆบางทีคนฟังก็หัวใจฟูนะ...ผมก็พูดออกไปเลยแบบไม่ได้คิดอะไรเยอะ แบบว่าคนไม่เคยมีแฟนมาก่อนนี่ครับ ฮ่าๆๆๆ คุยกันสักพักผมก็เลยขอตัวทำความสะอาดห้องต่อ แล้วก็อาบน้ำไปหาข้าวกิน

ผ่านช่วงที่หยุดซ้อมมาเป็นเวลา 1 เดือนก็กำลังจะได้กลับมาเตรียมตัวซ้อมใหม่เพื่อเตรียมพร้อมเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาระดับมัธยมปลายทั่วกรุงเทพ ช่วงที่ผ่านมาทีมมเราแทบจะไม่ได้คุยกันในกรุ๊ปไลน์เลย ทุกคนยังคง Move on ออกจากแมตช์ที่แพ้เมื่อเดือนที่แล้วไม่ได้ แต่เวลาเจอหน้ากันที่โรงเรียนก็ยังคงคุยกันปกติ แต่ไม่มีใครพูดถึงเรื่องแข่งวันนั้น แต่ทุกคนรู้ว่าในใจก็ยังรู้สึกเสียใจอยู่ที่ทำได้ไม่ดี แต่กีฬามันต้องมีแพ้ มีชนะ ลูกบอลกลมๆลอยไปมามันจะตกข้างไหน แล้วทีมไหนจะได้ชัยชนะ มันเป็นไปได้หมดและทุกคนที่รักในกีฬาชนิดนี้ก็ต้องสู้กันต่อไป...

....ทุกคนเจอกันที่ยิมตอนเย็น ห้ามเลท โค้ชมีเรื่องจะคุยด้วย...

พี่วินทิ้งข้อความเข้าไว้ใน Group Line ซึ่งคนอ่านครบนะครับเท่ากับว่ารับรู้แล้ว พอถึงเวลา...
“ไอ้วิน มึงแจ้งในทีมยังไง ไม่มีใครมา” โค้ชใส่พี่วินทันที เหมือนจะหงุดหงิดที่มีแค่ผมกับพี่วินมาแค่ 2 คน
“ขอโทษครับ เดี๋ยวผมโทรตาม” พี่วินตอบและรีบโทรหาคนอื่น ซึ่งไม่มีใครรับสาย

“มึงไม่ต้องตามละ มึงไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลจนกว่ากูจะสั่งให้หยุด” โค้ชเริ่มดูหงุดหงิดมากกว่าเดิม และสั่งทำโทษพี่วินที่เป็นหัวหน้าทีมทันที

เอาไงดีวะ...แล้วผมจะทำยังไง โค้ชก็ไม่ค่อยคุยด้วยอยู่แล้ว ผมนั่งเงียบๆในยิมกับโค้ชสองคนโดยที่ไม่มีใครพูดอะไร

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ผมเริ่มรู้สึกเป็นห่วงพี่วิน...
“โค้ชครับ ผมว่าพี่วินวิ่งนานแล้วนะครับ” ผมเริ่มถามก่อน
“ปล่อยมัน” โค้ชยังดูไม่พอใจ

“..........” จนเวลาผ่านไปอีกสักพักผมว่าพี่วินน่าจะไม่ไหวแล้วแน่ๆ ผมขยับไปหาโค้ชที่นั่งอยู่ และยกมือกราบที่ตักโค้ช
“ปัณณ์ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เหมือนบรรยากาศมันเปลี่ยนไปหมด ปัณณ์ยังเคารพและรักโค้ชเหมือนพ่อคนหนึ่งนะครับ โค้ชอุตส่าห์ดึงปัณณ์มาจนได้เล่นกีฬาและเรียนที่นี่ ไม่รู้ว่าโค้ชโกรธอะไรปัณณ์ ปัณณ์ทำตรงไหนให้โค้ชไม่พอใจ ปัณณ์ขอโทษครับ ปัณณ์อยากขอโทษจากใจครับ ปัณณ์อยากเล่นวอลเลย์ที่นี่ให้ดีและทำทุกอย่างที่โค้ชสั่ง ขอแค่โค้ชไม่โกรธ ถ้าปัณณ์ทำอะไรผิดพลาดไปครับ”

จบที่ผมพูดไม่รู้โค้ชจะว่ายังไง ผมไม่ได้รอคำตอบเพราะผมได้ยินเสียงฟ้าร้องเหมือนฝนจะตกรีบวิ่งออกจากยิมไปที่สนามฟุตบอลทันที เพื่อไปดูพี่วินที่ยังคงวิ่งอยู่ (วิ่งกี่รอบแล้วเนี่ย)

ผมวิ่งไปหาพี่วินและวิ่งขนาบข้าง...
“ไหวไหมเนี่ย พอได้แล้วครับ” ผมถามและบอกให้พี่วินหยุดวิ่ง
“โค้ชยังไม่ได้สั่ง พี่หยุดไม่ได้” พี่วินตอบ
“ช่างโค้ชก่อนครับ ดูพี่ไม่ไหวแล้วเนี่ย ฝนก็จะตกแล้วนะ” ผมบอกอีก

ยังไม่ทันไรฝนก็เทลงมาเหมือนโกรธเราสองคน...เราวิ่งกันอีกน่าจะประมาณ 2 รอบสนามท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย จนไม่รู้ว่าตัวที่เปียกนั้นจากน้ำฝนหรือเหงื่อ
“ปัณณ์ พอเหอะเข้าไปในยิมได้แล้วพี่วิ่งคนเดียวพอ” หลังๆเริ่มเดินเบาๆแล้วเพราะพี่วินน่าจะไม่ไหว
“พี่ไม่หยุดปัณณ์ก็ไม่หยุด” ผมตอบ

“ก็ถ้าไม่มีใครหยุดก็วิ่งกันหมดนี่แหละ” แล้วทุกคนในทีมก็มาวิ่งจากข้างหลังและพี่ปอนด์พูดขึ้น (มากันครบทีมเลย)

ทุกคนเข้ามาประคองพี่วินให้เดินไปด้วยกันเพราตอนนี้พี่วินเริ่มก้าวขาไม่ออก...

....ปี๊ดดดดดดดด....

เสียงโค้ชเป่านกหวีดมาจากข้างสนามหลังจากที่ทุกคนวิ่งไปได้ประมาณ 1 รอบสนามฟุตบอล  เพื่อเรียกรวม จากนั้นโค้ชก็จัดให้ชุดใหญ่ด่าแบบไม่เว้นพักหายใจเลยทีเดียว หลังจากอบรมเรียบร้อยปล่อยให้ไปพักผ่อนและโค้ชก็กำชับว่าอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก...และสั่งหยุดซ้อม 1 สัปดาห์เริ่มซ้อมวันจันทร์หน้าแต่ให้ทุกคนนอนที่ชมรมเลยให้กลับบ้านวันเดียวคือวันอาทิตย์ ส่วนวันเสาร์ก็ต้องอยู่ซ้อมด้วย
“เดินไหวไหมพี่วิน ขี่หลังปัณณ์ไปมั้ย” ผมเสนอตัวแบกพี่วินไปที่พัก
“ไหว พี่พอเดินได้” พี่วินตอบ
“ทั้งคู่อะ ไอ้วินมึงมานี่กูแบกมึงเอง ไอ้โป้งมึงแบกไอ้ปัณณ์ไป” พี่ปอนด์เข้ามาพูดบ้าง
“ไม่ต้องก็ได้ครับพี่ปอนด์ ปัณณ์วิ่งนิดเดียวพี่วินอะวิ่งเป็นชั่วโมงเลย” ผมบอก
“ไม่เป็นไรกูเดินไหว” พี่วินพยายามบอกเพื่อน
“กูไม่ได้ขอร้องมึง แต่กูบังคับ” แล้วพี่ปอนด์ก็ให้พี่วินขี่หลังไปที่พัก

นี่แหละครับความรักและความเป็นห่วงของเพื่อน ที่อยู่ด้วยกันมานานของทั้งสองคน มันดูช่างงดงามเหลือเกิน คำว่าเพื่อนรัก เอาจริงผมก็เคยมีโมเม้นแบบนี้กับไอ้แสบเพื่อนรักที่เชียงใหม่ของผมนะ มันก็ดูแลผมดีมาตลอดเวลาที่รู้จักกันมา โมเม้นดีดีแบบนี้ผมรีบหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋านักเรียนออกมา(เพราะใส่ไว้ตอนออกไปวิ่ง) ถ่ายรูปพี่ปอนด์กับพี่วินทันที...

“พี่วินไปอาบน้ำกันเดี๋ยวปัณณ์พาไป” ผมบอกและพยุงพี่วินไปห้องอาบน้ำ
“อาบพร้อมกันเลย จะได้ไม่เสียเวลา” พี่วินบอกและให้ผมเข้าห้องน้ำด้วยกัน
“อืม” ผมตอบและเดินเข้าไปอาบน้ำพร้อมพี่วิน ก็เลยสระผมให้พี่วินด้วย (แค่ยืนยังจะไม่ไหว จะรอดไหมเนี่ยพี่วิน)

หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ไปหายาที่ตู้ยา เป็นพวกยาคลายกร้ามเนื้อให้พี่วินกิน ไม่นานพี่วินก็หลับ คงจะเหนื่อยน่าดู

“ทุกคน ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ สงสารพี่วินรับผิดคนเดียวเลย” ผมบอกทุกคนที่อยู่พร้อมหน้า
“กูขอโทษ กูแค่อยากให้โค้ชรู้สึกอะไรบ้าง” ไอ้โป้งพูดขึ้น
“คนที่มึงต้องขอโทษคือพี่วิน ไม่ใช่กู” ผมบอกไอ้โป้งต่อทันที
“อืม ไว้กูจะขอโทษพี่วินอีกที” ไอ้โป้งมันตอบ

วันนี้ทุกคนนอนกันเงียบมาก แทบไม่มีการคุยกันเลย จนเช้าต่อมาทุกคนก็ตื่นไปอาบน้ำ เพื่อเตรียมตัวไปเรียน...
“อ้าว ยังไม่ตื่นอีกหรอ” ผมพูดกับตัวเองเมื่อเห็นพี่วินยังนอนอยู่
“ให้นอนอีกหน่อยแล้วกัน ค่อยมาปลุก”  ผมพูดและลุกไปอาบน้ำเพื่อเตรียมไปเรียน

หลังจากอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวแล้วมาปลุกพี่วิน
“พี่วิน...พี่วิน ตื่นอาบน้ำไปเรียนครับ” ผมเรียก...ไม่ตื่นแหะ
“เชี่ย ตัวร้อนเป็นไฟเลย” ผมเอามือไปแตะหน้าผากพี่วิน
“พี่วิน พี่ป่วยหรอ” ผมถามอีก
“อืม....พี่รู้สึกไม่โอเค วันนี้พี่ไม่ไปเรียนนะ” พี่วินตอบแต่ยังนอนหลับตา
“เดี๋ยวปัณณ์ไปเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้นะ” ผมบอกและเดินออกไปหยิบผ้าผืนเล็กมาชุบน้ำ

ท่าทางจะหนักจริง ปกติจะต้องห้ามไม่ให้ผมทำโน้นนี่ จะพายามบอกว่าตัวเองไหวตลอด อันนี้หลับไม่พูดไม่จาเลย...หลังจากเช็ดหน้าเช็คตามแขนตัวเสร็จ
“พี่นอนไปก่อนนะ เดี๋ยวปัณณ์ไปซื้อยากับข้าวมาให้” ผมบอก
“อืม” พี่วินตอบแค่สั้นๆ

หลังจากกลับมาพี่แกก็หลับสนิทอยู่...
“พี่ปอนด์ฝากลาครูให้พี่วินด้วยนะ ท่าทางจะไม่ไหว” ผมบอกพี่ปอนด์ที่แต่งตัวเสร็จพอดี
“มันป่วยหนักเลยซิ เหมือนพี่ได้ยินมันหายใจแรงๆเหมือนหนาวๆสั่นๆเมื่อคืน” พี่ปอนด์พูดขึ้น
“ใช่ครับ ตัวร้อนเป็นไฟเลย แต่ปัณณ์เช็ดตัวให้แล้ว” ผมตอบ
“เดี๋ยวพี่บอกครูให้ ฝากดูมันด้วยนะ” พี่ปอนด์บอกอีก
“ได้ครับ พี่ไปเรียนเหอะ” ผมบอกให้พี่ปอนด์ไปเรียน

“พี่วินลุกมากินข้าวต้มหน่อยครับ จะได้กินยา” ผมบอกและพยายามปลุก
“อืม” เสียงพี่วินตอบ...โห้ เสียงดูไม่โอเคเลย
“ปัณณ์ไปเรียนเหอะ เดี๋ยวพี่กินข้าวกินยาแล้วนอนต่อเอง” พี่วินบอก
“ไหวหรอครับ” ผมถาม
“ไหว” พี่วินตอบ
“ปัณณ์อยู่ด้วยดีกว่า” ผมบอก
“ไม่เป็นไร ไปเรียนเหอะ พี่อยู่ได้” พี่วินตอบ
“แน่นะครับ” ผมถามอีก
“คร๊าบบบบบ” พี่วินลากเสียงยาว
“งั้นกินให้หมด แล้วกินยา นี่น้ำครับ โทรศัพท์วางใกล้ๆไม่ไหวโทรหาปัณณ์นะ เดี๋ยวเที่ยงๆปัณณ์มาหาอีกที” ผมบอก
“คร๊าบบบบ ไปได้แล้ว พี่โอเค” พี่วินบอกอีกพร้อมลูบที่แก้มและหัวผม


หลังจากเรียนช่วงเช้าเสร็จก็รีบซื้อข้าวมาให้พี่วินอีกรอบ และก็กลับไปเรียนต่อพอตอนเย็นก็รีบกลับมาดูอีกที...นอนทั้งวัน ให้ไปหาหมอก็บอกว่าไม่เป็นไรแล้วแต่ก็ยังตัวร้อนๆอยู่ เช็ดตัวนอนต่อไป...

ระหว่างนอนเล่นมือถืออยู่ก็เลื่อนดูไปเรื่อย จนนึกขึ้นได้ว่าถ่ายรูปพี่วินกับพี่ปอนด์ไว้ เอาโพสเฟสบุ๊คดีกว่า...

...Post รูปพี่วินขี่หลังพี่ปอนด์...
แคปชั่นว่า...เวลาที่เพื่อนเจ็บ...เพื่อนรักของเขาจะคอยซัพพอตเสมอ...

Comment…
ออม : พี่วินเป็นอะไร หายไวไวนะ
ไอ้โบ๊ท : เยี่ยม มึงจะทำงี้กับกูเปล่าไอ้ปัณณ์
ไอ้พู่กัน : @Boat สำหรับมึงเรียกกู้ภัยอย่างเดียว 555
ไอ้แสบ : อ้าว....แฟนมึงเป็นอะไรวะ

ไอ้แสบบบบบบบบ....เดี๋ยวก่อนมึงจะพิมพ์แบบนี้ไม่ได้ โทรไปจัดการแป๊บ!!!
ทันทีที่มันรับสาย...
“ว่าไงเพื่อน” ไอ้แสบรับสาย
“ไอ้เวน เม้นงี้ได้ไง คนอื่นยังไม่รู้นะเว้ย” ผมรีบว่ามันทันที
“เออ....โทษๆ กูลืมเดี๋ยวลบแป๊บ” มันบอกจะลบทันที
“ไอ้ปัณณ์” มันเรียกผมในสาย
“ว่า” ผมตอบ
“กูว่าไม่ทันแล้ววะ มึงดูในกรุ๊ปไลน์ห้องเรา” ไอ้แสบพูดทันที

....เพื่อนในห้องคนหนึ่ง Cap รูปและเม้นของไอ้แสบมา
-   ยังไงไอ้ปัณณ์ แถลงข่าวด่วนเพื่อน
-   ไอ้แสบ คนไหน คนไหนแฟนไอ้ปัณณ์
-   เพื่อนกูเปิดตัวแล้วโว้ย
-   ปัณณ์ แกรรรรรรร
-   ไอ้ปัณณ์ มึงเป็นหรอ?
-   ปัณณ์ แฟนแกหล่อมาก
บลาๆๆๆๆๆๆ

มีไอ้แสบพิมพ์ห้ามเพื่อนไว้ “ใจเย็นทุกคนนนน กูแซวมันเล่นเฉยๆ” แต่เพื่อนๆก็คุยกันสนุกสนาน กลายเป็นทอร์คออฟเดอะกรุ๊ปไลน์เลยทีเดียว

กับมาในสายโทรศัพท์...
“มึงนะไอ้แสบ เพื่อนคุยกันสนุกเลย งานนี้กูกลับไปไม่กล้าเจอหน้าเพื่อนละ” ผมว่ามันอีกที
“มึงกลัวไรกูยังรับได้ พวกมันก้รับได้เปล่าวะ” ไอ้แสบตอบกลับ
“แฟนมึงก็ออกจะหล่อ กล้าๆโชว์หน่อยดิ” ไอ้แสบพูดอีก
“ว่าแต่พี่เขาเป็นไร” มันถามต่อ
“โดนโค้ชสั่งทำโทษ วิ่งรอบสนามฟุตบอลตากฝนเป็นชั่วโมงเลยมึง” ผมตอบ
“โห้....อย่างโหด” มันบ่น
“นี่นอนป่วยมาวันหนึ่งเต็มๆละ” ผมตอบ
“เออ แล้วมึงซ้อมหนักเลยดิ” มันถามต่อ
“ตอนนี้พักมาเดือนหนึ่ง เริ่มซ้อมอาทิตย์หน้าเตรียมตัวแข่งกีฬามัธยมปลายทั่วกรุงเทพอีก 2 เดือนข้างหน้า” ผมตอบ
“กูชวนไอ้ป้องไปเที่ยวหามึงอยู่ แต่มันแม่งบอกว่าแม่มันไม่ให้ไป” ไอ้แสบตอบ
“แม่มันห่วงมันจะตาย ถ้าไม่ไปไหนกับที่บ้าน ยากจะให้ไปกันเอง” ผมบอก
“ก็จริง แล้วนี่มึงอยู่หอหรอวะ หรืออยู่บ้านพี่เขา” มันถามผม
“อยู่ชมรมที่โรงเรียน เริ่มนอนค้างที่ชมรมกันแล้ว” ผมตอบ
“น่าสนุกวะ กูไปเล่นด้วยได้ไหมเนี่ย” มันตอบ....มันก็เล่นวอลเลย์กับผมตอน ม.ต้นนะครับเล่นตำแหน่ง OH เหมือนกับพี่วิน
“ขอพ่อมึงมาเรียนที่นี่ดิ” ผมเอ่ยชวนมัน
“พ่อกูนะหรอจะให้ไป ฝันไปเหอะมึง” มันตอบ พ่อแม่ของทั้งไอ้แสบและไอ้ป้องดุทั้งคู่เลยนะครับ แต่จะไว้ใจเวลาให้ไปไหนกับผม แต่เวลาจะไปที่อื่นจะไม่ค่อยยอมให้ไป...พวกมันอ้างชื่อผมบ่อยเวลามันจะไปหาสาว อ้างว่ามาบ้านผมตลอดโดนจับได้สักวันผมคงเสียเครดิตกับพ่อแม่มันสองคน คุยสักพักก็วางสายไป จากนั้น Comment ใต้รูปกับในกรุ๊ปไลน์ของเพื่อนที่เชียงใหม่ก็ยังไม่หยุด ผมถึงขั้นปิดเสียง นอนเลยครับ....         


หายไปนานเลย หายไปไหนมา  :beat: ตบแม่ม!!!!! 5555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด