ทั้งหมดในหนึ่งคืน(เอเรน&ลูกพีช)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ทั้งหมดในหนึ่งคืน(เอเรน&ลูกพีช)  (อ่าน 518 ครั้ง)

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
#ทั้งหมดในหนึ่งคืน.....

ในโลกใบนี้ จะมีสักกี่ล้านคน ที่จะร้ายกาจได้มากกว่ามนุษย์ธรรมดาๆ ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็แค่คนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา เอ่อ อย่าเพิ่งงงกับความคิดของผมเลยนะ ผมก็แค่บ่นๆน่ะ....


ตอนที่1 จุดเริ่มต้น


ปัง ปัง ปัง!!!!

เสียงปืนที่ดังรัวในค่ำคืนที่เงียบสงัด ไม่มีใครกล้าที่ออกมาดูหรือมาสนใจเลยด้วยซ้ำ เหอะ ใครมันจะกล้าวิ่งทะเล่อทะล่าออกไปกันเล่า ลูกปืนมันไม่มีตาเหมือนคนนะครับ

ผมทำได้แค่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง เหงื่อเริ่มซึมออกที่จมูก ทั้งๆที่ผมก็เปิดแอร์ แต่ทำไมผมถึงร้อน

กุกกักๆ

เสียงดังขึ้นที่หน้าต่าง ผมไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกจากผ้าห่มเลยด้วยซ้ำ ใครมันจะไปรู้ว่าบ้านข้างๆมันเกิดอะไรขึ้น เสียฃร้องโวยวายก็ไม่มี มีแค่เสียงปืนที่ดังติดต่อกันเพียงสามนัด แล้วก็เงียบไป

ก๊อกๆ

เสียงเคาะที่หน้าต่างดังขึ้นอีก ผมทำใจสักครู่ ก่อนจะค่อยๆเลื่อนผ้าห่มลง แล้วมองไปที่ต้นเสียง

"เหี้ย!!"

ผีหลอก

"แม่!!!! ช่วยพีชด้วยยยยยยยย!!!!"

ผมแหกปากลั่นบ้าน หลับตาปี๋ ไม่กล้ามองไปที่หน้าต่าง

"เปิดประตู!!!"

เสียงเข้มๆดังมาจากทางหน้าต่าง ผมค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ก๊อกๆ

"ตาพีช เป็นอะไรลูก ร้องดังลั่นบ้านเชียว"
ผมละสายตาจากคนที่ยืนอยู่หน้าต่าง แล้วหันไปมองที่ประตูห้องบานใหญ่ เอาไงดี จะไปเปิดอันไหนก่อน

"มะ ไม่มีอะไรครับแม่ พีชแค่ฝันร้ายน่ะ"
ผมบอกแม่ไปก่อนจะหันไปทางหน้าต่าง ยังไม่ไปอีกเรอะ

"เปิดประตูให้แม่เข้าไปหน่อย"

ผมหันไปทางกระจกบานใหญ่หลังห้อง แล้วกวักมือเขาให้หลบไปก่อน เอาว่ะ เผื่อเขาอยากได้ความช่วยเหลือจริงๆ

แกร๊ก

"ไม่เป็นอะไรนะลูกพีช แค่ฝันร้ายเอง"

หมับ

ผมกอดแม่แน่น ครอบครัวของผมมีกันสี่คน พ่อ แม่ พี่พอร์ชแล้วก็ผม ตอนนี้ผมอยู่กับแม่แค่สองคน พ่อกับพี่พอร์ชอยู่ต่างประเทศ เดือนนึงจะกลับมาครั้งนึง

"ขวัญเอยขวัญมานะลูก ไปนอนได้แล้วนะ"

ผมผละออกจากกอดแม่ แล้วหอมแก้มเป็นการส่งกันเข้านอน

"ฝันดีนะครับแม่"

"ฝันดีจ้ะ"

ผมปิดประตูห้องลง แล้วรีบเดินไปที่หน้าต่างหลังห้อง ผ้าม่านที่ถูกเปิดไว้พอประมานทำให้เห็นเงาอีกคนที่ถูกแสงไฟสลัวๆส่อง

เอาว่ะไอ้พีช ถ้าเป็นโจรก็ถือว่าเอ็งมันซวยละกัน


แกร๊ก

พรึบ!
ตุบ!

"เฮ้ย!"

ทันที่่เลื่อนหน้าต่างออกไปร่างใหญ่ของคนตรงหน้าผมก็ล้มทับผมทันที หนัก!!!

"นายๆๆ"

ผมเขย่าแขนเขาเพื่อเรียกให้อีกฝ่ายได้สติ แต่.....


"แม่~~~~~~~"

ผมตะโกนเรียกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดังสุดเสียงเลยด้วยซ้ำ

แกร๊ก

"ลูกพีชเป็นอะไร"

แม่ที่มาพร้อมกุญแจสำรองก็มีน้ำเสียงแตกตื่นไม่แพ้เสียงผม ก่อนจะชะงัก

"แม่ ช่วยพีชหน่อย พีชหนัก"

แม่ที่ได้สติก็รีบไปเปิดไฟห้อง แล้วตรงมาพยุงร่างหนาที่ทับตัวผมอยู่ให้ผมได้เป็นอิสระ

"ลูกชายคนข้างบ้านหรอ ทำไมเนื้อตัวมีแต่เลือดละ"
แม่ที่เห็นหน้าเขาชัดเจนก็ตกใจยิ่งกว่าเดิม

"ก็น่าจะเป็นเสียงปืนที่ดังเมื่อสักพักละมั้งครับ"

"เกิดเรืืองไม่ดีแน่ๆเลย"

"แม่ช่วยดูตังเขาหน่อยว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึป่าว"

ผมรีบไปเอาผ้ากับน้ำใส่กะละมังเตรียมมาเช็ดตัวให้เขา

"ไม่มีนะ มีแค่หัวที่แตก"

"งั้นจะเอาไงดีละครับ จะไปรพ.หรือจะทำเอง"

"ไปรพ.ดีกว่าลูก แม่กลัวเขาเป็นอะไรมากกว่าหัวแตก"

ผมกับแม่ช่วยกันพยุงเขาลงไปชั้นล่างของบ้าน ยัดเขาเข้าไปในรถ แล้วมุ่งหน้าไปที่รพ.ทันที




ฝากติดตามด้วยนะคะ
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-10-2021 21:32:54 โดย I rin »

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
Re: ความทรงจำที่หายไป
«ตอบ #1 เมื่อ21-10-2021 21:31:41 »

#ทั้งหมดในหนึ่งคืน....

ตอนที่2 เอเรน

แม่นะแม่ ทิ้งให้ผมนั่งเฝ้าคนอื่นแบบนี้ได้ไง ผมยังไม่ทันได้รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ รู้แค่ว่ามีเพื่อนบ้านย้ายมาใหม่ ก็ไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ

"ถ้าเขาฟื้น ลูกพีชก็ไปตามหมอมาดูอาการเขาหน่อยละกันนะ แม่จะรีบกลับไปที่บ้านเขาก่อน ไม่รู้ว่าป่านนี้มีตำรวจเข้าตรวจสอบรึยัง"

แม่พูดแค่นั้นแล้วก็หายวับออกจากห้องไป ผมไม่ทันได้คัดค้านอะไร

แล้วผมจะนอนดีมั้ย ถ้าเกิดเขาตื่นแล้วใครจะตามหมอละ

เห้อออออออ

"วุ่นวายจริงๆ"

ผมหยิบมือถือออกมาก่อนจะกดเข้าไปในแอปพลิเคชันสีฟ้า ผมชอบอัพสตอรี่ ชอบอัพรูปตัวเองกับเพื่อนๆในกลุ่ม รูปผมกับครอบครัว เก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีๆน่ะครับ

เอเรน? คือใคร ทำไมมีแต่รูปเต็มไปหมด

เอ๊ะ

ผมเงยหน้าขึ้นมองคนบนเตียง เออ จะว่าไป ผมก็มัวแต่บ่นๆ ลืมสังเกตหน้าคนป่วย -_-

หน้าตาหมอนี่อะหรอ หน้าขาวๆ คิ้วดกๆเรียงตัวสวย จมูกก็โด่งเป็นสันรับกับปากกระจับสีพีช ดูรวมๆก็งั้นๆแหละ

ผมเบะปากให้เขาไปด้วยความหมันใส้ ปนๆอิจฉาอะแหละ -_-

"น้ำ"

ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีเสียงดังข้างๆ เสียงแม่งแหบๆ อย่างหลอนอะ

ตรงๆนะครับ ผมกลัวผีเป็นสุด ไม่เคยเจอ แต่ก็กลัว เป็นเหมือนผมมั้ยละครับ

"น้ำหน่อย"

ผมจิ้ปากใส่เขาไปที ขัดจังหงะคนกำลังโม้เลย

ปลายหลอดจ่อไปที่ปากซีด ดวงตาสีเทา? ใช่สีเทาหม่นๆ จ้องมาที่ผม

"มีอะไร"

ผมถาม แล้วขมวดคิ้วใส่ ไม่ยอมดูดน้ำสักที จะทุบหัวมันแทนได้มั้ย

"พยุงหน่อย"

ผมมองดูเตียงที่อยู่ในระดับราบ เออ ลืม

ผมเอาแขนสอดใต้คอแล้วออกแรงนิดหน่อยเพื่อให้เขาดื่มน้ำได้สะดวก

"ขอบใจ"

ผมเอาแขนออก แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วหันไปพูดกับคนที่นอนจ้องหน้าผมอยู่ หน้ากูมีอะไรติดอยู่รึไง จ้องอยู่นั่น

"เลิกจ้องได้แล้ว อย่าดื้อละ จะออกไปตามหมอ"

ผมสั่งไอ้หัวสีเทา ตาสีเทาที่จ้องผมไม่เลิก เหมือนขู่เด็กๆ มันพยักหน้าให้ แต่ก็ไม่เลิกมอง เออ อยากมองก็มองไป มองให้ตายความหล่อกูก็ไม่ลดลงหรอกนะจะบอกให้ -_+

ผมละอยากจะบ้าตาย ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยละเนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เคยจะมาเหยียบรพ.เลยด้วยซ้ำ แต่ต้องได้มานั่งเฝ้าคนป่วยสะงั้น

"ผมมาแจ้งพยาบาลครับ คนไข้ห้อง 401 ฟื้นแล้วครับ"

"เดี๋ยวจะรีบตามไปนะคะ"

ผมพยักหน้าแล้วเดินออกไปหาอะไรกินต่อ นี่ก็ปาไป6โมงเช้าแล้ว ดีนะที่วันนี้ผมหยุด

ผมชื่อลูกพีช อายุ19ปี คณะบริหารปี1 ก็น้องใหม่นั่นแหละครับ รับน้องแล้ว อะไรแล้ว ต่อไปก็เรียนอย่างเดียว ไม่มีเวลาไปเที่ยวเตร่เหมือนพวกวิศวะหรอก ทำไมถึงรู้น่ะหรอ ก็เพื่อนสนิทวัยเด็กของผมมันเรียนคณะนั้นน่ะสิ เห็นออกไปกินเหล้ากับรุ่นพี่แทบทุกวัน ส่วนเพื่อนสนิทอีกคนเป็นสาวสวยหมวยอึ๋มที่มีนิสัยห้าวเป้ง แต่นางเรียนคณะเดียวกับผมครับ จะตามหลอกหลอนกูเพื่ออะไรครับเพื่อน?

"ป้าครับ หมูปิ้ง4 ข้าวเหนียว1ห่อครับ"

แค่ได้กลิ่นท้องก็ร้องแล้วครับ

"ได้แล้วจ้ะ 25 บาท"

ผมรับของพร้อมจ่ายเงิน เดินไปซื้อน้ำร้านข้างๆ แถมได้แคนตาลูปมาอีกหนึ่งถุง

ครืดดดด ครืดดดด

"ครับแม่"

"เอเรนฟื้นรึยังลูกพีช"

"ฟื้นแล้วครับ"

"โล่งอกไปที แล้วลูกหาอะไรกินรึยัง"

"กำลังครับ"

"งั้นแม่ฝากเอเรนเขาด้วยนะ แม่จัดการกับธุระที่บ้านเขาก่อน คุณตำรวจเขาขอสอบปากคำน่ะ"

"ได้ครับ แม่จะเข้ามามั้ย พีชอยากอาบน้ำ"

"ไม่รู้ว่าจะได้เข้าไปตอนไหนน่ะสิ ไปหาซื้อใหม่เลยก็ได้นะ"

"ครับๆ แม่ดูแลตัวเองด้วยนะ"

"จ้า"

ผมถอนหายใจยาวที่สุดในชีวิต ก่อนจะมองหน้าจอมือถือที่มีข้อความมากมายเด้งขึ้นมา

แชทกลุ่ม

(เบลล่า) "ไอ้พีช อยู่ไหน"

(ลูกพีช) "โรงบาล"

(ไฟ) "ใครเป็นไร"

(ลูกพีช)"มาเฝ้าคนข้างบ้าน เหมือนที่บ้านจะเกิดเรื่อง ต้องรอถามแม่ ว่าเป็นยังไง"

(เบลล่า) "อ้าว กูไม่ได้ไปบ้านมึงอาทิตย์นึงเองนะ มีคนย้ายมาอยู่แล้วหรอว่ะ"

(ไฟ)"นั่นสิ มึงอุ๊บอิ๊บหรอไอ้พีช"

(ลูกพีช)"อุ๊บอิ๊บบ้าอะไร ตั้งแต่เขาย้ายมา กูไม่เคยเห็นหน้าเพื่อนบ้านสักนิดเลย"

(เบลล่า) "เดี๋ยวกูไปหาที่โรงพยาบาล"

(ไฟ)"แวะรับกูด้วย"

(ลูกพีช)"เอาเสื้อผ้ามาให้ด้วย กูอยากอาบน้ำ แม่ไม่รู้จะเข้ามาตอนไหน"

(ไฟ)"โอเค"

ผมมาหยุดที่หน้าห้องคนป่วยพอดี หมอกำลังพูดคุยกับเอเรน(เรียกตามแม่)

แกร๊ก

"ขออนุญาตครับ"

คุณหมอยิ้มรับ ผมเดินไปนั่งลงที่โซฟา

"อาการโดยรวมของคนไข้ปกติดี สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือนอะไร รอดูแผลอีกสักสองวันค่อยกลับนะครับ"

"ครับ"

คุณหมอกับพยาบาลเดินออกจากห้องไป

"เขาว่ายังไงบ้าง"
ผมนั่งลงข้างเตียงแล้วถามคนป่วยบนเตียงที่จ้องหน้าผมอย่างกับโกรธแค้นอะไร

"....."

ไม่ตอบอีก กวนตีนใช้ได้

"เป็นอะไร"

ผมถามอย่างใจเย็น ผมไม่ใช่คนใจร้อนนิครับ

"ไปนาน"

"ไปซื้อของกิน หิว"
ผมตอบแล้วหยิบข้าวเหนียวหมูปิ้งออกมากิน แต่

"ของเรนละ"

หืม แทนตัวเองด้วยชื่อ พูดจาดีนี่หว่า น่าคบๆ

"ไม่มี"
ผมกัดหมูปิ้งในมือ ยัดข้าวเหนียวเข้าปากจนแก้มตุ่ย

"งก"

ชะงักทันที หนอย ไอ้บ้านิ

"อยากกินหรอ"

"อืม"

"แต่ซื้อมาแค่นี้เองนะ จะอิ่มหรอ"
ผมยกถุงที่วางอยู่ข้างเตียงให้เอเรนดู

"ไปซื้อให้หน่อย"

ผมชี้นิ้วใส่ตัว มันพยักหน้าให้

"ใครจะไปมิทราบ อยากกินไปซื้อเองเลย"
ผมจ้องหน้าอีกคนอย่างเซ็งๆ กล้ามาใช้คนที่เพิ่งรู้จักกันหรอ ไอ้บ้านิ

"เจ็บ"

ผมมองผ้าก็อตสีข้าวที่พันอยู่รอบหัวเอเรน

"ก็ได้ จะไปซื้อให้"

"ขอบใจ"

ผมเบะปากให้ แล้วรีบเดินออกจากห้อง ผมอยากจะบีบคอมันซะจริงๆ มากล้าใช้คนอย่างผมงั้นหรอ ถ้าไม่ติดว่าเจ็บอยู่นะ อย่าฝันว่าผมจะยอมมาซื้อให้น่ะ สุดจะเซ็ง



ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
#ทั้งหมดในหนึ่งคืน...

ตอนที่3 ความวุ่นวาย

"ไอ้เบล เงียบๆดิ เสียงจะดังไปไหน"

ไฟเอามือปิดปากเบล ที่ตอนนี้มันดี้ด้าเกินเหตุ เมื่อเห็นว่าคนป่วยที่ผมมาเฝ้านั้นคือใคร

"ไอ้ไฟ มือแม่งอย่างเค็ม อี๋~~"

มันเช็ดปากด้วยสีหน้างอลๆ ไอ้ไฟก็ขำไม่หยุดที่แกล้งเพื่อนได้

"ก็มึงมัวแต่แหกปาก เกรงใจรุ่นพี่กูมั่งดิว่ะ"

ใช่ครับ เอเรน วิศวะปี3 เป็นลุงรหัสของไอ้ไฟ เป็นเดือนคณะพ่วงด้วยเดือนมหาลัย อะไรจะดีขนาดนี้ พ่อคนเพอร์เฟค เบะปากให้ไปหนึ่งที, ผมก็เพิ่งรู้ตอนที่เพื่อนสองคนมาถึงนี่แหละ ว่าเอเรนเป็นรุ่นพี่พวกเรา

"พี่เอเรนยังไม่ว่ากูสักคำ มีแต่มึงนั่นแหละ ว่ากูอยู่ได้ กูงอลแล้ว"

แล้วมันสองคนก็เถียงกันไปตีกันไป ส่วนคนป่วยก็นั่งมองนิ่งๆ ไม่มีการบ่นสักคำ ทำไมรอบตัวผมมีแต่คนแปลกๆ

"พี่จะนอนก็บอกให้มันสองคนเงียบละกัน ผมไปอาบน้ำก่อน"

พอรู้ว่าเขาแก่กว่า ผมก็เปลี่ยนเป็นเด็กมีมารยาททันที ไม่ปีนเกลียวหรอกครับ ถ้ารุ่นพี่ไม่กวนตีนผมก่อนอะนะ อิอิ

พี่เขาพยักหน้ารับแล้วหันไปสนใจสองคนที่นั่งตีกันอยู่บนโซฟา มีมันสองคนที่ไหน ที่นั่นจะไม่มีวันเงียบสงบหรอกครับ

"ไฟ"
เอเรน

"ครับ"
ไฟ

"เพื่อนมึงมีแฟนยัง"
เอเรนถามแล้วมองไปทางห้องน้ำ ไฟมองตามแล้วยิ้ม

"ยังครับ"
ไฟ

"โสดสนิทค่ะพี่เอเรน"
เบลล่า

"ก็ดี"
เอเรนพูดแค่นั้น ไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมา แต่เพื่อนตัวแสบมีรึจะไม่สังเกต ว่าประกายตาวิบวับในดวงตาคู่สวยนั้นมันบ่งบอกชัดเจนแค่ไหน ว่ารุ่นพี่ตรงหน้าสนใจเพื่อนของเขามากแค่ไหน

หลังจากเพื่อนๆกลับไปแล้ว ผมก็ไม่มีอะไรจะทำหรอกครับ นอกจากนอน ส่วนคนบนเตียงก็ลุกออกไปยืนเหม่อที่ระเบียง ผมมองเขาจากทางด้านหลัง แผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งแกร่งนั้น มันช่างดูหว้าเหว่และโดดเดียว มันให้ความรู้สึกเหมือนว่าเขาต้องการคนโอบกอด ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ


#เอเรน

ผมจ้องมองใบหน้าอีกคนที่หลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา เด็กผู้ชายรูปร่างสมส่วน ตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ มาตรฐานชายไทยทั่วไป ใบหน้าที่ลงตัวแบบนี้ น้อยมากที่จะดึงดูดสายตาผู้คนอย่างมีเสน่ห์ มองยังไงก็ไม่เบื่อ ยิ่งมองก็ยิ่งอยากมองเข้าไปอีก ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำให้ผมละสายตาจากเขาไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะแสดงสีหน้าหรือท่าท่างยังไงออกมามันก็น่ามองไปสะทุกอย่าง

ไม่ใช่ว่าผมเพิ่งเจอ ผมเจอเขามานานแล้ว จะว่าเป็นรักแรกพบ มันก็ใช่น่ะแหละ ในวันที่ผมเห็นเขาครั้งแรก ใจผมมันกระตุกวูบ เขาเป็นคนแรกที่ผมสนใจ เป็นผู้ชายคนแรกที่ผมอยากรู้จัก รอยยิ้มของเขามันสว่างไสว สดใส ทำให้ใจที่มืดมนของผมเต้นแรง

ใช่ครับ คนอย่างผม มันไม่คู่ควรกับความรัก คนอย่างผมมันไม่สามารถทำให้คนรักมีความสุขได้ อยู่ใกล้คนอย่างผมมันจะทำให้ตกอยู่ในอันตรายได้ตลอดเวลา เพราะฉนั้น คนอย่างผมไม่สามรถดูแลใครได้ดีแม้กระทั้งตัวเอง


"จะจ้องหน้าผมไปอีกนานแค่ไหน"

เสียงนุ่มทุ้มฟังดูอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยินได้ยินแล้วทำให้ใจสงบ ได้ยินแล้วรู้ว่าได้รับอ้อมกอดจากคนที่รักเรา ผมไม่ใช่พวกเพ้อฝัน ไม่เคยจินตนาการถึงเรื่องพวกนี้เลย

แต่เมื่อผมได้เจอกับเขาโดยบังเอิญ ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป หัวใจจะเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา ได้เห็นรอยยิ้ม ได้ยิ้มเสียงตัวเราะ ผมได้แต่คอยมองเขาอยู่ห่างๆ แบบนี้ มาตลอดหลายปี

"ชอบได้รึป่าว"
ผมพูดไปตามความรู้สึก พูดไปตามที่ใจคิด

"ห้ะ!!"

ขนาดตกใจยังน่ามอง (คลั้งรักไม่ไหว555)

"ชอบมานานแล้ว"
ผมบอกเขาที่มีสีหน้าตื่นๆปนตกใจ

"รุ่นพี่ สมองกระทบกระเทือนหรอครับ ผมไปตามหมอให้เอามั้ย"

"หึหึ ไอ้เด็กบ้า"

ผมขำเบาๆกับสีหน้าท่าทางของเขา

"รุ่นพี่รอแปปนึงนะ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย"

หมับ

ผมรีบคว้าแขนอีกคนไว้ก่อนที่จะวิ่งออกรอกห้องไปตามหมอ

"พี่ไม่ได้เป็นอะไร ปกติดี"

ผมบอกยิ้มๆ

"ไม่จริง ผมไม่เชื่อ ปล่อยแขนผมนะ ผมจะรีบไปตามหมอ"

ยังๆ ยังไม่จบอีก

"ลูกพีช"

ผมเรียกชื่อเขา เขาหยุดทันที

"นั่นคือชื่อของนาย ส่วนเอเรน คือชื่อของพี่"

ผมยืนยันว่าผมไม่ได้ความจำเสื่อม เจ้าเด็กนี่คิดไปไหนต่อไหนแล้ว

"แล้วเมื่อกี้ที่พี่พูด"

"ป่าว พี่ละเมอน่ะ"

"โล่งอกไปที พี่ทำผมตกใจหมด"
เขาเอามือทาบอก ดูแล้วก็น่ารักดี เหมือนสาวน้อยเลย

"งั้นพี่ลุกมานั่งดีๆ ไม่เมื่อยหรอ"

เขาพยุงผมให้ลุกขึ้น แล้วประคองในนั่งลงบนโซฟา ลากเสาน้ำเกลือมาไว้ข้างๆ

"พี่หิวมั้ย ผมจะไปหาอะไรมาให้กิน "

"ยังไม่หิวหรอก รอน้าแพรมาทีเดียวก็ได้"

น้าแพร แม่ของลูกพีช อบอุ่นและใจดีมาก ตั้งแต่ผมย้ายมา ก็มีน้าแพรนี่แหละเพื่อนบ้านที่ใจดีกับครอบครัวผม คุยกับถูกคอกับพ่อแม่ผมดี พวกท่านบอกครอบครัวน้าแพรไว้ใจได้ ไม่เสแสร้ง

"งั้นอาบน้ำมั้ยครับ พี่พยาบาลเตรียมชุดมาให้แล้ว"

เขาใจดีเหมือนน้าแพร ให้คงามรู้สึกเดียวกันเมื่ออยู่ใกล้

"รบกวนด้วยนะ"

เขาจะถอดเสื้อให้ส่วนกางเกงให้ผมถอดเองในห้องน้ำ



ได้ใกล้ชิด....ทำไมรู้สึกว่ามันห่างไกล

ฝากติดตามด้วยนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-10-2021 21:57:05 โดย I rin »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1

ออฟไลน์ I rin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
#ทั้งหมดในหนึ่งคืน...

ตอนที่4 ยิ่งรู้จัก....ยิ่งรักเธอ


มันจะเร็วไปมั้ยสำหรับเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา ตอนนี้ก็ประมานหนึ่งเดือนหลังจากเกิดเรื่องขึ้นกับครอบครัวพี่เขาครั้งก่อน

และผมเพิ่งจะรู้ตัว ว่าผมชอบพี่เอเรน อืม อ่านไม่ผิดหรอกและผมรักพี่เอเรน ผมเพิ่งจะมาแน่ใจก็ตอนที่พี่เขาบอกว่า...

"ลูกพีช...อาทิตย์หน้าพี่ต้องกลับญี่ปุ่นแล้ว"

เสียงเศร้าที่ดังขึ้นข้างๆหู มันทำให้มือผมที่กำลังกดดูรูปคู่ของเราต้องชะงักทันที

"ไหนพี่บอกว่าจะอยู่กับพีชที่นี่ พี่โกหกหรอ"

วันที่เราตกลงคบกัน มันคือวันนี้และเพิ่งจะผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง

"คุณแม่โทรมาบอกเมื่อเช้าว่าอาการคุณพ่อไม่ดีขึ้นเลย"

เสียงสั่นๆพูดขึ้นอย่างช้าๆ ผมไม่รู้จะเสียใจกับเรื่องไหนก่อนดี

หมับ

แขนเล็กโอบกอดที่ต้นคอร่างสูงแล้วโน้มลงช้า มือเล็กลูบท้ายทอยเบาๆเป็นการปลอบ

"พี่ต้องเข้มแข็งไว้นะครับ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพี่ต้องจำไว้เสมอว่าพี่มีพีชและครอบครัวพีชที่ยินดีต้อนรับพี่เสมอ"

ผมทำได้แค่ปลอบเพราะผมไม่รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับครอบครัวพี่เอเรนเลย รู้แค่คร่าวๆ ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นแก๊งมาเฟียขนาดกลางกลุ่มหนึ่งที่เกิดขัดขากันทางด้านธุรกิจ เลยโดนรอบกัดแบบนี้เป็นธรรมดา

"พี่ไม่รู้ว่าจะปกป้องเราได้ดีมั้ย อยู่ใกล้กันก็จะทำให้เดือดร้อนไปด้วย มันอันตราย พี่ไม่น่าเห็นแก่ตัวดึงเราเข้ามาเกี่ยวด้วยเลยพี่ขอโทษนะลูกพีช พี่ขอโทษ"

พี่เอเรนกอดผมแน่น แน่นจนแทบหายใจไม่ออก เหมือนเขากลัวว่าผมจะหายไป

"พี่กลับไปญี่ปุ่นเถอะนะ พีชจะดูแลตัวเองดีๆ พีชจะไม่ทำให้พี่เป็นห่วง พีชสัญญา"

พี่เอเรนผละออกจากกอด แล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้า ผมยิ้มให้แล้วเกี่ยวก้อยเพื่อสัญญา

"สัญญาแล้วนะ แล้วพี่จะรีบกลับมา กลับมาทำตามสัญญาที่ให้ไว้ พี่สัญญา"

"ผมจะรอ รอจนกว่าพี่จะกลับมาตามสัญญา"

เราสองคนกอดกันอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่านี้จะเป็นกอดสุดท้ายของเรารึเปล่า เพราะผมรู้สึกว่า....

กอดนี้ จะยังคงอยู่ในความทรงจำและอ้อมกอดของผมตลอดไป

ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานเท่าใด ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่

และทั้งหมดในคืนนี้เราจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกันจนวินาทีสุดท้าย...

ไม่ว่ายังไง

ผมก็จะรอเขากลับมา.....



3เดือนผ่านไป ไวยิ่งกว่าละครไทย


ปลั๊กๆๆๆๆ!!!!! ตุ้บๆๆๆ!!!! ผลั๊วๆๆๆ!!!!

"แรงกว่านี้อีก!!!!"

ปลั๊กๆๆๆๆ

"ดี!!! วันนี้พอกันแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้หวังว่าทุกคนจะเตรียมตัวมาดีกว่านี้!!"

"ครับ/ค่ะ"

"แยกย้าย"

"เฮ่!!!"

นี่ก็ผ่านไปสามเดือนได้แล้วที่ผมกับคนรักห่างกันไปคนละประเทศแบบนี้ นอกจากวีดีโอคอลคุยกัน ผมกับเพื่อนสนิทอีกสองคนก็มาเรียนมวยไทย เทควันโด้ ยิงปืน และอีกมากมายหลายอย่าง เพื่อไม่ให้ว่างคิดฟุ้งซ่านถึงคนทางไกล-_-

"เหนื่อยเป็นบ้าเลยวันนี้"
เบลล่าที่ซ้อมหนักหน่วงมากกว่าผมกับไฟก็บ่นออกมาเพราะมันอยากแซงหน้าพวกเรา เป็นผญ.แท้ๆถึกเกินไปละไอ้เพื่อนบ้า

"บ่นทำไม อยากเป็นที่หนึ่งก็ต้องฝึกโหดๆดิ ดีนะครูดินเขาไม่จัดหนักกว่านี้ให้มึงอะเบล"
ไอ้ไฟพูด

"เออใช่ พีชว่าครูดินยังไม่เอาจริงนะ ไม่งั้นเบลคงไม่ได้มายืนบ่นอยู่แบบนี้หรอก เนาะไฟ"

ผมหันไปเนาะกับไฟที่ยืนขำไม่หยุด ผมพูดอะไรให้มันขำ

"โว้ยยย ไอ้พีช เบลเป็นผู้หญิงนะว้อย ครูดินต้องออมมือมันถูกแล้วมั้ย พูดสะอย่างกะเบลเป็นผช.น่ะ"

เบลงอลผมอะ ผมพูดอะไรผิด

"เอ้าหรอ พีชนึกว่าเบลเป็นทอมนะเนี่ย"

ผมเกาหัวยิกๆ งงกับเพื่อนตัวเอง

"ไอ้พีช!!!" เบล

"55555+"ไฟ

"เอ้า พีชพูดอะไรผิดหรอ"

ผมพูดแล้วชี้มือเข้าหัวเองแล้วทำหน้างงๆ อีกคนนึงโกรธ อีกคนนึงขำ ส่วนผม....


แอบขำในใจน่ะสิ แกล้งเบลสนุกจะตาย คนอะไรหัวร้อนง่าย งอลง่าย แต่หายเร็วนะ ถ้ารีบง้อน่ะ แต่ก็ชอบโดนแกล้งตลอด 5555

"โอ๋ๆ เบลล่าคนสวย พีชมันพูดเล่นน่ะ หายงอลได้แล้วนะ วันนี้จะพาไปกินบุฟเฟ่ต์"

ไอ้ไฟทำการง้อเพื่อนโดยการเอาของกินมาล่อ

"ให้ไวๆ"

นั่นไงมันหายงอลแล้วด้วยซ้ำ เดินยิ้มร่าไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าซะแล้ว

"มึงก็ไปแกล้งมัน"

ไอไฟหันมาแยกเขี้ยวใส่ผม

"หึหึ ก็มันน่าแกล้งนี่หว่า ผญ.อะไร ไม่มีความเรียบร้อยเลยสักนิด"
ผมยิ้มตามหลังเบลที่หายวับเข้าห้องน้ำไปแล้ว

"กูก็จนปัญญาละ คิดสะว่ากลุ่มเรามีแต่ผช.ละกันนะ ไปอาบน้ำกันเหอะ ช้าเดี๋ยวงอลหนักกว่าเดิมอีก"

ผมกับไฟเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาก็เจอกับเบลที่ยืนรออยูู่ก่อนแล้ว



อาจจะเจอกันไม่บ่อย แต่จะพยายามมาต่อให้นะคะ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด