{เรื่องยาว} มนต์รักวรรณคดี ตอนที่1 ดลจิตอิเหนาให้เขามารักข้า
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: {เรื่องยาว} มนต์รักวรรณคดี ตอนที่1 ดลจิตอิเหนาให้เขามารักข้า  (อ่าน 313 ครั้ง)

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣✤✣

สิ่งใดที่อยู่สูงจนเกินไปก็มักที่จะคว้าหยิบได้ยาก การแอบชอบใครสักคนก็เช่นกัน นั่นคือปัญหาของผม “มิน” นิเทศศาสตร์ ปี1 บุคคลผู้ไร้ซึ่งความมั่นใจ แต่กลับไปหลงรักรุ่นพี่ปี 3 อย่าง “พี่จิน” หนุ่มวิศวะสุดหล่อที่เป็นขวัญใจสาวๆแทบจะทั้งมหาลัย ต่างจากตัวผมที่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้หน้าตาดีอะไรมากมาย ความมั่นใจก็ไม่มีเลยสักนิดแต่เมื่อถึงเวลาที่มีคนมาผลักดัน ผมเลยกล้าที่จะลองเสี่ยงดู นั่นคือจุดเริ่มต้นของมนต์รักวรรณคดี

ปฐมบทแรกเริ่ม
“ยิ้มเข้าไป”
…….
“เอ้ายิ้มอีก”
……..

“ถ้ามึงจะยิ้มขนาดนี้ กูว่ามึงทะลุหน้าจอเข้าไปหาคนในรูปเลยดีกว่า” เสียงบอสเพื่อนของผมพูดขึ้นมาทำให้ผมละสายตาจากหน้าจอมือถือ ซึ่งคนที่เป็นสาเหตุให้ผมนั่งยิ้มไม่หยุดก็คือ รุ่นพี่ปี3 ที่มีชื่อว่า “พี่จิน”  บุคคลที่เป็นที่โด่งดังอย่างมากในเพจของทางมหาลัยเรียกได้ว่าใครไม่รู้จักที่เชยมากเลยล่ะ ซึ่งตอนนี้ผมก็แอบชอบพี่เขาอยู่แต่ไม่กล้าบอกชอบ เลยได้แต่นั่งดูรูปทางเพจ หนุ่มหล่อมหาลัย อยู่นี่ไง

“มึงก็พูดไปกูไม่ได้คลั่งอะไรขนาดนั้น” ผมพูดตอบกลับบอสไป บอสเป็นเพื่อนคนแรกๆที่รู้ว่าผมชอบ พี่จิน ซึ่งเป็นผู้ชายด้วยกัน แต่บอสก็ไม่ได้รังเกียจแถมยังสนับสนุนผมอีกต่างหาก นี่สินะเขาบอกว่าได้เพื่อนดีเป็นศรีแก่ตัว

“จ้า..ไม่ได้คลั่งเลยเนอะ” มันพูดน้ำเสียงแบบฟังดูจากดาวเนปจูนยังรู้เลยว่ามันประชด

“นี่กูถามมึงหน่อยเถอะไอ้มิน มึงก็ชอบพี่เขาขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่ไปบอกชอบพี่เขาเลยวะ” นั่นแหละคือประเด็นที่ผมหลีกเลี่ยงมาตลอด ผมไม่มั่นใจในตัวเอง และคิดว่าชอบแบบนี้โดยไม่ต้องบอกให้เจ้าตัวรู้จะดีกว่าอย่างน้อยก็คงจะไม่เสียใจเท่า บอกแล้วเขาปฏิเสธ

“มึงจะบ้าหรอ พี่เขาอยู่สูงยังกับเดือนส่วนกูแค่ดินเท่านั้น”

“มึงกำลังจะบอกกูว่า พี่เขาเป็นดังเดือนที่รายล้อมด้วยเหล่าดารา แต่มึงเป็นเพียงดินที่อยู่ข้างผืนพสุธา ใช่ไหม” ภาษาที่มันพูดสละสลวยมากอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมมันไม่ไปเรียนครูภาษาไทย แต่เดี๋ยวนะมันใช่เวลาพูดเรื่องนี้ไหมเนี่ย

“ใช่ แบบที่มึงพูดนั่นแหละ”

“เฮ้อ…ไอ้มินเมื่อไหร่มึงจะมั่นใจในตัวเองสักทีวะ” นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากรู้ว่าเมื่อไหร่จะมั่นใจในตัวเองสักที พยายามหลายครั้งแล้วก็ไม่สำเร็จ

“กูไม่รู้ แต่กูพยายามแล้วนะมันไม่สำเร็จน่ะ”

“คุยอะไรกันอยู่พรรคพวก” เสียงบุคคลผู้มาใหม่พูดขึ้น ซึ่งก็คือ มิก เพื่อนอีกคนที่รู้ว่าผมชอบพี่จิน

“เรื่องเดิมแหละเพื่อนมิก”

“เรื่องพี่จินใช่ไหมเพื่อนบอส”

“ถูกต้องเพื่อนมิก ในตอนนี้มินมันเปรียบพี่เขาเป็นเดือนส่วนมันเป็นดิน”

“มึงเป็นดินแล้วไงวะมิน”

“มึงก็น่าจะรู้นะมิก เดือนอยู่บนฟ้า แต่ดินอยู่ด้านล่างไม่มีทางที่ดินจะขึ้นไปหาเดือนได้” ใช่ ดินไม่มีทางที่จะขึ้นไปได้แน่นอนผมคิดแบบนี้

“โถ่…ไอ้มิน…สิ่งที่มึงคิดว่าดินไม่มีทางขึ้นไปหาเดือนได้มันก็อาจจะเป็นเรื่องจริงอยู่บ้างแต่ในทางกลับกันกูว่ามันก็ไม่จริงเสมอไปป่ะวะ”

“มึงหมายความว่ายังไง” บางครั้งพวกมันก็มักจะสรรหาถ้อยคำที่ทำให้ผมสับสนได้ทุกเมื่อ

“มึงฟังกูนะถึงมึงจะเป็นดินที่อยู่ด้านล่างซึ่งไม่สามารถที่จะขึ้นไปหาเดือนได้แต่ก็ไม่เสมอไปถ้าเกิดมีคนมาจากดินนั้นแล้วพาขึ้นไปมึงว่าได้ป่ะ…มันก็ได้เพราะฉะนั้นพวกกูนี่แหละจะเป็นคนที่หยิบดินขึ้นไปหาเตือน”
น้ำตาแทบไหลพวกมันเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆครับคอยปลอบโยนผมคอยช่วยเหลือทุกอย่างเลยเวลาผมเศร้าก็มีแต่พวกมันนี่แหละที่ช่วยปลอบ

“แล้วมึงจะช่วยยังไง”

“เรื่องนั้นไม่ได้ยากเลยเพื่อนมิน” เสียงบอสที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นบางครั้งผมก็งงเหมือนกันว่าพวกมันคิดจะทำอะไร

“แล้วมันยังไงเล่าอธิบายหน่อยสิกูงงนะเนี่ย”

“เอางี้ก่อนที่กูจะบอกกูถามมึงก่อนว่ามึงรู้จักวรรณคดีป่ะ”

“วรรณคดีหรอก็พอรู้จักนะเคยเรียนอยู่ตอนสมัยมัธยม”

“นั่นแหละคือตัวที่จะช่วยมึงให้สมหวังกับความรัก”
 
“มึงว่าอะไรนะวรรณคดีนี่นะจะช่วยกู”

“ถูกต้องมึงเข้าใจถูกแล้ววรรณคดีนี่แหละที่จะเป็นตัวช่วยเชื่อมโยงความรักของมึงกับพี่จินเข้าด้วยกัน”

“แต่กูก็ไม่เข้าใจอยู่ดีวรรณคดีจะช่วยกูยังไง”

“ก็อย่างที่กูบอกวรรณคดีไทยหลายเรื่องมักจะเกี่ยวโยงความรัก..ซึ่งแต่ละเรื่องเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบมาก่อนนะก่อนที่จะมาพบรักกันมันต้องผ่านหนทางยากลำบากมามากมาย….เปรียบความรักของมึงในตอนเนี้ยมีอุปสรรคเยอะเลย”

“มันจะได้ผลไหมวรรณคดีมึงเนี่ย”

“สิ่งใดที่เราบอกว่าไม่ได้โดยที่ยังไม่ได้เริ่มทำ เป็นสิ่งที่ผิดเพราะฉะนั้นมึงควรเลือกทำก่อนแล้วค่อยบอกว่าได้หรือไม่ได้”

“แล้วมึงจะทำยังไงอ่ะ”

“เดี๋ยวมึงก็รู้แต่ตอนนี้มึงบอกเหตุผลมาก่อนว่าทำไมมึงถึงไม่กล้าไปสารภาพรักกับพี่จิน”

“ถูกต้องกูก็อยากรู้มานานแล้วทำไมมึงถึงไม่ไปบอกรักเขาสักที” เสียงบอสและมิกถามขึ้นมา ที่จริงก็มีอยู่หลายปัจจัยที่ทำให้ผมไม่กล้าบอกชอบพี่เขาแต่เมื่อเพื่อนถามผมก็จะบอก

“มึงก็รู้นี่พี่จินเขาอ่ะโด่งดังระดับมหาลัยเลยนะมึงใครๆก็รู้จักมีแต่คนชอบมากมาย ส่วนกูก็แค่คนธรรมดาใช้ชีวิตไปวันๆไม่มีจุดเด่นอะไรให้ใครสนใจ แล้วมึงดูคนที่ชอบพี่เขามีแต่หน้าตาสวยๆน่ารักๆ กูจะไปเทียบกับใครได้ ถึงกูไปสารภาพรักพี่เขาก็ต้องปฏิเสธอยู่ดี”

“งั้นกูขอถามมึงกลับด้วยคำถามเดียวว่า มึงรู้ใจพี่จินได้ไง”

“…..”

“เห็นไหมมึงก็เงียบ…มึงยังไม่รู้เลยว่าพี่เขาคิดยังไงเพราะฉะนั้นมึงจะไปคิดแทนพี่เขาไม่ได้คนเรานะมึงจะชอบกันน่ะไม่จำเป็นต้องหน้าตาดีหรอกแค่ใจรักกันแค่นั้นก็ชอบกันแล้ว”

“กูจะพยายามคิดแบบมึงนะ”

“ดีแล้วเออว่าแต่ไอ้บอสไอ้เรื่องวรรณคดีมึงจะทำยังไงวะ” เสียงมิกที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นอีกครั้ง

เดี๋ยวมึงได้รู้หึหึหึ



อันนี้เป็นเพียงบทนำเฉยๆนะครับเดี๋ยวตอนต่อไปจะยาวกว่านี้
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-09-2021 04:49:52 โดย BaoBao »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2056
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
Re: {เรื่องยาว} มนต์รักวรรณคดี
«ตอบ #1 เมื่อ02-08-2021 06:33:04 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ Chompoo reangkarn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
Re: {เรื่องยาว} มนต์รักวรรณคดี
«ตอบ #2 เมื่อ03-08-2021 21:42:35 »

ปักหมุดรอ :pig2: :pig2: :pig2:

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: {เรื่องยาว} มนต์รักวรรณคดี
«ตอบ #4 เมื่อ18-08-2021 11:05:51 »

01 ดลจิตอิเหนาให้เขามารักข้า
มองกระจกเงาเห็นใบหน้าเราใจสะอื้น คิดยิ่งข่มขืนกล้ำกลืนแต่น้ำตา
ขี้ริ้วขี้เหร่ไม่เรี่ยมเร้โสภา
เพลง ฝนซาฟ้าใส ผู้ร้อง ยุพิณ แพรทอง ผู้แต่ง ครูไพบูลย์ บุตรขัน

ไม่นานนักเสียงเพลงก็ดับลงโดยฝีมือของบอส
“มึงฟังเพลงอะไรของมึงเนี่ยไอ้มิน” เสียงมันบ่นผม..พี่จริงบอสมันก็ห้ามผมไม่ให้ฟังเพลงแนวแบบนี้เท่าไหร่มันเป็นการบั่นทอนกำลังใจตัวเองแต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะฟัง
“ก็กูเห็นว่าเพลงนี้มันเข้ากับกูนี่นา”
“โอ๊ยไอ้มิน…มึงดูปากกูนะเพลงและไม่ได้เข้ากับหน้าของมึงเลยหน้ามึงมันไม่ได้เหมือนในเพลงพี่เขาบอก..มึงเชื่อกูมึงเลิกฟังเพลงแนวแบบดราม่าเคล้าน้ำตานี้สักที”
“กูก็พยายามอยู่แต่มันก็อดไม่ได้อ่ะ” พยายามมาเยอะแล้วแต่สุดท้ายก็กลับมาฟังอยู่ดี..เวลาไปส่องรูปพี่จินแล้วเจอคนมาเม้นที่หน้าตาดี แล้วผมจะเอาอะไรไปสู้เขาล่ะครับ
“เอาเถอะเดี๋ยวกูจะพยายามทำให้มึงมีความมั่นใจขึ้นมาเอง”
“hello เพื่อนบอสและสวัสดีเพื่อนมิน….กำลังสนทนาอะไรกันอยู่หรอ” อยากจะตอบมันไปว่าเสือกแต่ไอ้บอสก็ดันไปบอกก่อนแล้ว
“ก็เพื่อนมินมึงน่ะสิ..ฟังเพลงบั่นทอนกำลังใจตัวเองอีกแล้ว” ไอ้บอสบอกมันทำไมยังไม่หายหนวกหูจากคำบ่นไอ้บอสไม่นานคำบ่นจากไอ้มิกก็เพิ่มเข้ามา
“อีกแล้วหรอวะมึงนี่มันจริงๆเลยนะไอ้มินกูบอกกูสอนมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปฟังเพลงแบบนั้น..มันจะทำให้มึงเศร้าแล้วก็ไม่มีอารมณ์ที่จะทำสิ่งที่ชอบ…”
“เออกูจะพยายาม”
“มึงก็เหมือนกันทำไมต้องไปว่าเพื่อนกลุ่มนั้นมันเป็นความคิดในหัวของเพื่อนความคิดคนเรามันห้ามกันไม่ได้หรอกมึงรู้ไหม…ฮึก…ฮือ..มันต้องเสียใจขนาดไหนที่โดนมึงด่า” มันลากดราม่าแล้วและเป็นไปตามคาดไม่นานฝ่ามีอรหันต์ของไอ้บอสก็ตบลงกลางหัวไอ้มิกอย่างจัง
ผั๊วะ
“ไอ้ห่ากูรู้อยู่ว่ามึงอยู่คณะนิเทศศาสตร์แต่มึงก็ไม่ต้องแสดงเลยขนาดนั้นก็ได้”
“กูก็แค่ล้อเล่นเอง…ดูมึงตบซะระบบสมองกูพังหมดแล้วมั้ง” เป็นธรรมดาของพวกมันครับมันจะทะเลาะกันอย่างนี้บางวันทะเลาะกันทั้งวันจนผมรำคาญ
“ดีจะได้จำ….แล้วมึงก็จริงจังได้สักทีเรากำลังเคลียร์เรื่องของเพื่อนอยู่นะเว้ย”
“เออกูรู้ว่าแต่ไอ้เรื่องวรรณคดีที่มึงจะช่วยมันอ่ะ…มึงจะช่วยยังไงวะ”
“ง่ายมาก…วันนี้กูเตรียมวรรณคดีเรื่องแรกที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางความรักระหว่างไอ้มินและพี่จิน” บางครั้งผมก็งงเหมือนกันว่ามันจะวรรณคดีอะไรมาให้ผมเนี่ย…แล้วมันจะสมหวังกับความรักจริงหรือเปล่า..แต่อะไรที่เรายังไม่เคยลองก็ต้องลองดูบ้างล่ะ
“เรื่องอะไรวะไอ้บอส…มึงอย่าบอกนะว่ามึงจะเอาเรื่องสามก๊กมาให้ไม่เอานะมึงกูขี้เกียจไปรบราฆ่าฟันกับใคร”
“สามก๊กบ้านมึงสิ…ไม่เอาเรื่องนั้นหรอกโว้ย…มันต้องเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรักสิ” ค่อยโล่งใจหน่อยนึกว่ามันจะเอาสามก๊กทางที่ไอ้มิกบอก…แค่คิดภาพก็เสียวสันหลังแล้ว
“อ้าวแล้วมึงจะเอาเรื่องอะไรล่ะ” ไอ้มิกถามอย่างไม่ลดละสรุปผมหรือมันกันแน่ที่แอบรักพี่จิน…
“มึงรู้จักบุษบาเสี่ยงเทียนป่ะ”
“บุษบาเสี่ยงเทียนหรอวะอ๋อใช่รู้จักๆ..ที่เป็นลูกคางคกใช่ป่ะ” อยากรู้เหมือนกันว่าครูภาษาไทยให้มันเกรด4ได้ไงตอนมันอยู่มัธยมปลาย
“ไม่ใช่….ไอ้เวรนั่นมันอุทัยเทวี”
“หรอสงสัยกูจะจำผิด…แล้วบุษบาเสี่ยงเทียนที่มึงพูดมาจะช่วยสานความรักของไอ้มินกับพี่จินเขายังไงได้” ประเด็นนี้ก็น่าสนจะช่วยยังไงได้
“มึงไม่รู้เนื้อเรื่องของบุษบาเสี่ยงเทียนหรอวะมากูจะเล่าให้ฟังเอง…เรื่องราวมันย้อนไปเมื่อ 65 ล้านปีก่อนในยุคครีเทเชียส”
“เดี๋ยวไอ้บอส…ยุคครีเทเชียสมันยุคไดโนเสาร์กูจะฟังเรื่องบุษบามึงไปเล่าเรื่องไดโนเสาร์ทำบ้าอะไร”
“ขอโทษกูลืมตัว” สรุปวันนี้จะได้เรื่องไหมเนี่ย…
“ก็คือบุษบาเสี่ยงเทียนเป็นตอนหนึ่งในวรรณคดีเรื่องอิเหนา…ซึ่งบุษบาขึ้นไปเสี่ยงเทียนโดยจุดเทียนประมาณน่าจะ 3 เล่มมั้งถ้ากูจำไม่ผิดนะ..เล่มนึงอ่ะเป็นของระตูจรกาอีกเล่มเป็นของอิเหนาและตรงกลางเป็นของบุษบา อันนี้คือเหมือนบุษบาอธิษฐานและวัตถุจะได้คู่กับระตูจรกาก็ขอให้เทียนของอิเหนาดับอะไรแบบนี้..ทีนี้อิเหนาก็โกงโดยแกล้งพูดหลังพระพุทธรูปทำให้บุษบาตกใจตะลึงว่าทำไมพระพุทธรูปพูดได้แล้วก็ให้ลูกน้องไปดับเทียนของจรกา.ทีนี้ก็ไล่ค้างคาวให้มันบินออกมาดับเทียนหมดเลย 3 เล่มแล้วก็แอบมากอดบุษบามะเดหวีอยู่ด้วยก็จุดเทียนขึ้นก็โกรธใหญ่เลยทำไมอิเหนาถึงมากอดบุษบา..ก็เอาแค่นี้ก่อนเพราะว่าเรื่องราวมันเป็นแบบนี้แต่เราก็จะไม่ได้ทำเหมือนวรรณคดีซะทุกอย่าง”
ครอกฟี้….
“ไอ้มิก..ไอ้เวร…กูเล่าตั้งนานมึงตั้งใจฟังหน่อยสินอนหลับเฉยเลย”
“โทษทีมึงมึงเล่าเหมือนอาจารย์สอนเลยว่ะกูง่วงชิบหาย” อย่าว่าแต่มึงเลยมิกกูก็ง่วงแต่กูหลับไม่ได้เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวโยงถึงพี่จิน
“ทีหลังก็ตั้งใจฟังด้วยกูเล่าตั้งนานมึงนอนเฉยเลยแล้วไอ้มินมึงเข้าใจที่กูพูดไหมเนี่ย”
“เนื้อเรื่องมึงเล่ากูพอรู้อยู่แต่กูอยากรู้ว่ามันจะสานสัมพันธ์ความรักให้กูยังไง”
“มันไม่ใช่เรื่องยากเลยเพื่อนมึงจำตอนแรกของเรื่องอิเหนาได้ไหมที่เขาให้อิเหนาหมั้นกับบุษบาแต่อิเหนากับถอนหมั้นเพราะมีคนที่ชอบอยู่แล้วแต่พ่อไม่เห็นหน้าบุษบาอิเหนาก็เสียดายที่ไม่รับหมั้นบุษบาเพราะบุษบาสวยมาก…..
มันก็เหมือนกับพี่จินในตอนนี้ที่พี่เขายังไม่ได้เห็นหน้าของมึงอ่ะไม่แน่นะถ้าพี่เขาเห็นน่ามึงเขาอาจจะชอบหรือหลงรักมึงแบบอิเหนาหลงรักบุษบาก็ได้”
“อะไรจะขนาดนั้นมันไม่ได้เป็นแบบวรรณคดีสักหน่อยชีวิตจริงคนเราแตกต่างกันลิบลับเลยนะ”
“เออแล้วมึงจะต้องขอบคุณกูทีหลังที่เลือกวรรณคดีเรื่องนี้มาสานสัมพันธ์รักของมึงเป็นเรื่องแรก”
“เออแล้วไงต่อล่ะทีนี้”
“อันดับแรก…พี่จินต้องได้เห็นหน้ามึงก่อนให้เหมือนกับอิเหนาที่ได้ประสบพบพักตร์กับบุษบาในตอนแรก” นี่มึงลอกวรรณคดีมาทั้งเรื่องเลยหรือไงเนี่ยถ้าสวยเหมือนบุษบาก็จะเดินเชิดหน้าไปหาพี่เขาอย่างเร็วเลยล่ะแต่นี่กูไม่มั่นใจเลย
“ในฐานะที่กูนั่งเงียบฟังพวกมึงสองคนคุยกันเนิ่นนานแล้วเนี่ยกูอยากจะทราบว่าพี่จินที่อยู่คณะวิศวะจะมาเจอหน้าไอ้มินที่อยู่นิเทศศาสตร์ได้อย่างไรคณะเราก็ไกลโพ้นกันขนาดนั้น…ดุจดังสุริยาที่มาเมื่อไหร่จันทราก็หนีตลอดไม่เจอกันสักที”  ไอ้มิกทีเงียบอยู่นานพูดขึ้น
“ภาษามึงเนี่ยนะโบราณกาลมากเลย”
“กูเห็นมึงเอาวรรณคดีโบราณมากูก็ใช้ภาษาให้มันเข้ากับวรรณคดีหน่อยจะได้เหมือนอยู่ในวรรณคดีเรื่องนั้น”
“เออดีแล้วส่วนเรื่องที่มึงถามว่าไอ้มินกับพี่จินจะเจอกันยังไงเนี่ยนะไม่ยากเลยเว้ยพวกเราทั้งสามคนก็จะเสนอหน้าของพวกเราไปที่คณะวิศวะในเวลาตอนเที่ยงซึ่งพี่เขาต้องลงมากินข้าวอย่างแน่นอน”
“ความคิดมึงดีเลิศประเสริฐศรีรัดฉวีวัลย์มากเลย”
“แต่พวกมึงกูก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดีว่าจะเจอหน้าพี่เขาไหมอ่ะวิศวะก็ตั้งกว้างแล้วถ้าพี่เขาไม่ลงมากินข้าวล่ะ”
“ไอ้มินมึงไม่เคยฟังเพลงบุพเพสันนิวาสเหรอวะ…ของศรคีรี ศรีประจวบที่เขาร้องว่า เนื้อคู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกันไปได้ถ้าเคยทำบุญร่วมไว้ถึงจะยังไงก็ต้องเจอะกัน” กูว่ากูฟังเพลงโบราณคนเดียวแล้วนะมึงก็ไม่ต่างจากกูเลยนะไอ้บอส
“เอาเหอะมึงจะเจอไม่เจอยังไงก็เก็บไว้ก่อนตอนนี้มึงขึ้นเรียนก่อนไหมก่อนที่เนื้อคู่มึงจะเป็นอาจารย์” อีก 5 นาทีถึงเวลาเรียนแล้วนี่หว่า รออะไรล่ะครับวิ่ง  4 x 100 เมตรไปสิ
ช่วงเวลาพักเที่ยง
“โอยกูเกือบหลับเพราะทฤษฎีอาจารย์โชคดีนะที่ยุงช่วยไว้ถ้ามันไม่มากัดแขนกูนะกูเผลอหลับไปแล้ว” เสียงไอ้มิกบ่นด้วยความอ่อนแรงที่จริงวิชาไหนมันก็หลับนะไอ้คนเนี้ย
“พูดมากเรามีนัดที่คณะวิศวะตอนนี้มุ่งหน้าสู่วิศวะไปกัน” ไอ้บอสรีบนำทางไปอย่างรวดเร็วสรุปกูหรือมึงกันแน่ที่ชอบพี่จิน
“ไอ้บอสมึงรู้สึกแปลกๆป่ะกูว่ามีแต่คนมองไอ้มินนะเนี่ย”
“อย่าว่าแต่มึงเลยกูก็ว่าแปลกเหมือนกัน..แต่แทนที่ผู้หญิงจะมองมันมีแต่ผู้ชายที่มอง”
“แล้วมันไม่มั่นใจในหน้าตัวเองได้ไงวะ”
“นั่นสิกูถึงได้บอกไงให้มันมั่นใจในตัวเองบ้างนะชอบไม่มั่นใจแล้วก็พี่จินอยู่สูงเราอยู่ต่ำไปเทียบอะไรนู่นนี่นั่นกูล่ะปวดหัวจริงๆ”
“สาบานว่าพวกมึงนินทากูได้ยินทุกประโยคเลยนะ”
“เขาไม่ได้เรียกนินทาเว้ยเขาเรียกพูดลับหลังแต่คนฟังดันได้ยิน”
“เอาล่ะทุกคนยินดีต้อนรับท่านสมาชิกทุกท่านเข้าสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ภารกิจวันนี้จะสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีถ้าหากพี่จินได้สบตากับไอ้มินมันจะต้องเกิดรักแรกพบอย่างแน่นอน” มั่นใจในข้อสอบให้ศูนย์มั่นใจในเรื่องแบบนี้ให้ 10 เลยนะมึง…อะไรจะมั่นใจขนาดนั้น
ผ่านมาเนิ่นนานนับ10นาที
“ไอ้บอสนี่เราก็นั่งรอกันตั้งแต่แดดส่องหัวกูจนตอนนี้แดดออกจากหัวไปหมดแล้วเนี่ยกูยังไม่เห็นพี่จินของมึงเดินมาเลยนะ”
“เออน่าอดทนหน่อยสิไอ้มิกไม่นานพี่เขาก็ต้องมารออีกหน่อยไม่เกิน 5 วิหรอก”
“มึงรู้ได้ไงว่าไม่เกิน 5 วิ”
“มึงดูนั่นสิเห็นอะไรไหม” ผมมองไปตามที่ไอ้บอสบอก…สิ่งที่เห็นคือบุคคลที่พวกผมสามคนมาตามหาในวันนี้พี่จินครับ…ให้ตายสิไม่คิดเลยว่าเห็นตัวจริงแล้วหัวใจจะเต้นแรงขนาดนี้นี่สินะอาการของคนแอบชอบเวลาเห็นคนที่ตัวเองชอบเดินมาใกล้ๆ….จะไม่ใกล้มากก็เถอะ
“หล่อวัวตายควายล้มชิบหาย”
“เทพบุตรชัดๆ”
“…..” ผมได้แต่เงียบไม่กล้าพูดอะไรตอนนี้พี่เขานั่งลงกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนพี่เค้าแล้วครับซึ่งจากระยะโต๊ะที่พี่เขานั่งพี่เขาก็หันหน้ามาทางตรงที่ผมนั่งพอดี..โครตเขินอะบอกเลย
“ทำไงต่อไอ้บอสพี่เขานั่งอยู่ข้างหน้าเราเลยเนี่ย”
“ไม่ยากเราต้องทำให้พี่จินกับไอ้มินมองหน้ากันให้ได้”
“พี่เขาหันมามองมันก็ไม่ยากหรอกแต่มันจะกล้ามองหน้าพี่เขาไหมดูสิขนาดเขายังไม่ทันหันมามองเลยเพื่อนมึงก็ก้มหน้าก้มตาแล้ว” กูเขินอ่ะไอ้พวกบ้ามึงลองแอบชอบใครแล้วคนที่แอบชอบมานั่งอยู่ใกล้ๆดิ
“ไอ้มินเงยหน้าขึ้นสิวะก้มหน้าแบบนี้แล้วเมื่อไหร่มึงจะได้สบตาเนี่ย”
“ไม่เอามึงกูไม่กล้า” แค่ส่องรูปพี่เขาหัวใจก็จะหยุดเต้นแล้วขืนสบตากันหัวใจคงวายพอดี
“มึงท่องไว้เพื่อความรักของมึง ท่องเอาไว้ให้ขึ้นใจเลยนะเว้ยแล้วดึงความกล้ามึงออกมา” เอาวะลองดูสักตั้ง
ค่อยๆเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปด้านหน้าผลปรากฏว่าพี่เขาก็ก้มหน้าเหมือนเดิม
“ไหนไอ้บอสกูมองไปแล้วเขาไม่เห็นมองมาเลย” อุตส่าห์กล้าแล้วนะเนี่ย
“มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่นอนกูมั่นใจ ตามความคิดกูพี่เขาต้องมองมาที่ตามึงแล้วนะตอนนี้”
“เดี๋ยวกูไปกินก๋วยเตี๋ยวรอนะไอ้บอสไอ้มินพวกมึงสองคนก็พยายามเข้านะเพื่อน” ไอ้มิกทิ้งกันเลยนะมึง
“มึงจะไปไหนไอ้มิกยังไม่เสร็จสิ้นภารกิจอย่าเพิ่งไป”
“กุรอนานซะขนาดนี้ใครจะรอไหววะกูก็หิวเป็นเหมือนกันนะ”
“มึงหิวหรอได้งั้นมึงเอาโปรตีนกูไปแดกก่อน” พูดเสร็จไอ้บอสก็ถีบไอ้มิก
ล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นเห็นแล้วโคตรน่าสงสารแต่ความขำมันมากกว่า
“มึงถีบกูทำไมไอ้บอสเจ็บนะเว้ย”
“เจ็บแล้วจำว่าทำภารกิจให้เสร็จก่อนค่อยไป”
ดูว่ามันเถียงกันก็ตลกอยู่แต่พอมองไปทางด้านบุคคลที่ผมแอบชอบเท่านั้นแหละได้แต่อุทานว่าโอ้มายก๊อด…สายตาของผมกับพี่จินสบกันอย่างจังหัวใจแทบร่วงหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม…ตั้งสติได้ก็รีบหันหน้าหนีทันที
“ดูเหมือนว่าภารกิจวันนี้คงจะสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้วสินะสบตากันสักที” บอสมึงรู้ได้ไงไม่น่าเชื่อมึงมันพระเจ้า
“เอาล่ะตอนนี้อิเหนากับบุษบาสบตากันแล้วกลับคณะได้”
“นั่นแหละสิ่งที่กูรอคอยก๋วยเตี๋ยวจ๋า”
“มึงโอเคนะไอ้มิน”
“OK…แค่เขินนิดหน่อย” เป็นใครก็เขินอ่ะคนที่ชอบมามองตาเรา
“ดีละแต่กูลืมบอกมึงไปอย่างนึง”
“อะไรวะ”
“ตอนมึงหันหน้าหนีพี่เขาน่ะกูเห็นพี่เขายิ้มด้วยนะ” ฆ่าฉันให้ตายเสียยังดีกว่า…ฮื่ออออ…กูจะเข้าข้างตัวเองแล้วนะ
หลังจากกลับจากคณะวิศวะพวกเราก็มานั่งกินอาหารกันที่โรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์ซึ่งแน่นอนผมก็นั่งยิ้มอยู่อย่างนั้นแหละเมื่อนึกถึงเรื่องที่
ไอ้บอสมันเล่า
“อ้าวยิ้ม…ยิ้มเข้าไป…ยิ้มให้แมลงวันบินเขเาปากมึงเลย”
“เพื่อนบอสก็มันก็ต้องมีเขินไหมล่ะคนที่ตัวเองชอบยิ้มให้อะไรแบบนี้”
“พวกมึงอย่าแซว”  ชอบแซวผมอยู่เรื่อยเลยไอ้พวกนี้ยิ่งเห็นเราเขินหน่อยก็ยิ่งแซว
“เออช่างเรื่องไอ้มินก่อนแล้วมึงจะทำยังไงต่อไปวะไอ้บอสในเมื่อตอนนี้เขาสบตากันแล้ว”
“มันไม่ได้ยากเลยไอ้มิกมันมีวิธีทำต่อไปซึ่งเราต้องทำในวันนี้”
“มึงจะทำอะไรกันน่ะ” ยิ่งไอ้บอสพูดผมยิ่งสงสัยอุตส่าห์นั่งเงียบอยู่นานแต่ก็อดถามมันไม่ได้
“อย่างที่กูบอกเพื่อนมิน…เราต้องใช้วิธีการที่มีชื่อว่าดลจิตอิเหนาให้เขามารักข้า” อะไรของมันเนี่ยดลจิตอิเหนาอะไรของมัน
“กูไม่เข้าใจ”
“ถ้าอย่างนั้นไอ้มิกเป็นลูกคู่ให้กูหน่อย”
“ไม่มีปัญหาว่ามาเลย”
“คนเราไม่ได้ด้วยเล่ห์”
“ต้องเอาด้วยกล”
“ไม่ได้ด้วยมนต์”
“เอาด้วยคาถา”
“ไม่ได้หมา”
“เอาแมว”
“ไม่ได้มันแกว”
“เอามันสําปะหลัง” หลังจากพวกมันสลับกันพูดเสร็จก็ตบมือกันด้วยความดีใจกูอยากจะรู้ว่าที่พวกมึงพูดมาได้ประโยชน์อะไรแก่ตัวกูบ้าง
“สรุปคือกูต้องเอามันสำปะหลังใช่ไหม”
“มันสําปะหลังบ้านมึงสิไม่ใช่โว้ย” แล้วพวกมึงจะพูดกันเพื่อ
“แล้วกูต้องทำยังไง”
“มึงเคยฟังเพลงบุษบาเสี่ยงเทียนป่ะ..”
“บุษบาเสี่ยงเทียนเคยฟังอยู่….ทำไมอ่ะ”
“มันจะมีท่อนนึงที่บอกว่าดลจิตอิเหนาให้เขามารักข้า”
“แล้วไงต่อ”
“มึงก็ไปเสี่ยงเทียนไงแล้วก็อธิษฐานให้พี่เขารักมึงอะไรแบบนี้”
“มันจะได้ผลหรอวะ…ไม่น่าจะทำได้นะ”
“เดี๋ยวกูตบเลยไอ้มิก…มึงนี่ชอบบั่นทอนกำลังใจเพื่อนอยู่เรื่อย”
“คือจากการที่กูฟังมึงพูดมา…คือมึงจะให้กูจุดเทียนและอธิษฐานขอให้พี่เขารักกูแบบนี้หรอ”
“ก็เป็นไปในลักษณะที่มึงพูดแต่ว่าของเราเนี่ยมึงควรอธิษฐานเกี่ยวกับถ้าพี่เขาชอบมึงก็ให้เทียนดับเลยแบบนี้น่าจะดีนะกูว่า” เป็นความคิดที่ดีเลิศประเสริฐศรีมากดีใจจังที่เพื่อนเราค้นหาวิธีการแบบนี้มาให้…ถุ้ย…มันจะสำเร็จไหมเนี่ยความรักกู
“ลองเสี่ยงดูก็ได้เป็นไงเป็นกัน”
“เยี่ยมยอดเพื่อนอย่างนี้สิถึงจะเรียกว่าเพื่อนกูเริ่มวันนี้เลยนะเที่ยงคืนเจอกันบ้านกูที่ห้องพระ” เที่ยงคืนมึงจะพากูไปล่าท้าผีหรอไอ้เวร
“คือกูต้องออกไปเที่ยงคืนเป๊ะเลยใช่ไหม”
“ไม่เที่ยงคืนน่ะกูจะให้ไอ้มินมันอธิษฐานเสี่ยงทายกับพระแสดงว่าเราต้องออกมาก่อนเที่ยงคืนเพื่อที่จะเตรียมการ”
“แต่ตอนนี้กูสงสัยอย่างนึงหน้าอย่างมึงเนี่ยนะมีห้องพระอยู่ที่บ้าน”
“ดูถูกกูไอ้มิก….มึงนี่นะเห็นกูเป็นคนอย่างนี้นะเว้ยกูก็เป็นคนดีนะขอบอก”
“แสดงว่าห้องพระนั้นทำขึ้นเพื่อให้มึงนั่งสมาธิ”
“เปล่าห้องพระแม่กูเอง”
“ถุ้ย…ไอ้เวรกูนึกว่าแต่มึงจะนั่งสมาธิในห้องนั้น” เห็นมันสองคนเถียงกันผมล่ะเบื่อหน่ายจริงๆ…ไอ้บอสกับไอ้มิกก็เป็นอย่างนี้แหละทะเลาะกันอยู่เรื่อยแต่ก็ไม่ถึงขั้นตีกันนะแต่มันจะทะเลาะแบบหยอกกันมากกว่า
“ก่อนอื่นกูว่าเราขึ้นเรียนก่อนไหม…ก่อนที่เราสามคนจะได้ไปนั่งเสี่ยงเทียนหน้าห้องเรียน”
“ไอ้มินพูดมีเหตุผลไปกันเถอะมิก”
“มาฟังสิ่งที่เราจะทำในวันนี้กันเดี๋ยวกูจะแบ่งงานพวกมึงให้” ไอ้บอสผู้เปรียบเสมือนประธานในพิธีกล่าวขึ้น
“ว่ามาเลยใครทำอะไรที่ไหนอย่างไร” ไอ้มิกผู้เปรียบเสมือนเลขากล่าวขึ้น
“คือวันนี้เจอกันที่บ้านกูประมาณ 23:30 น. นะแล้วไอ้มิกมึงเตรียมเทียนมาด้วย”
“บ้านมึงไม่มีเทียนเหรอมีห้องพระก็น่าจะมีเทียน”
“ก็มีนั่นแหละแต่กูไม่อยากใช้เทียนบ้านกูไงกูเลยให้มึงไปซื้อ”
“กูรักมึงมากเพื่อนบอสมึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในโลกเลย…ไอ้เวรขนาดเทียนยังหวง”
“แล้วกูทำอะไรอ่ะ”  หลังจากฟังมันชมกันเสร็จผมก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย…คือมันก็อดสงสัยไม่ได้ไงไอ้มิกก็ไปซื้อเทียนส่วนไอ้บอสก็เตรียมสถานที่แล้วผมทำอะไร
“มึงมาบ้านกูให้ตรงเวลาที่กูนัดก็พอแค่นั้นเองจบ” ทำไมมันง่ายจังทำ…ตามมันก็ได้อาจจะได้ผลดี
“ถ้าทุกคนรู้หน้าที่ตัวเองแล้ว..เอ้าทุกคนแยกย้าย”
มิน
แค่นึกถึงเรื่องที่สบตากับพี่จินวันนี้ก็ไม่กล้าไปสบตากับเขาอีกเลยสายตาพี่เขามันละมุนละไมไปหมด…ขืนได้มองนานๆมีหวังหัวใจวายตายพอดี
ว่าแล้วก็รีบคว้าโทรศัพท์มาเปิดเข้าไปส่องไอจีของบุคคลที่ผมสบตาในวันนี้
ส่วนใหญ่พี่จินจะไม่ค่อยลงรูปแบบโชว์หุ่นอะไรเท่าไหร่พี่แกก็จะลงรูปนั่งทำหน้าธรรมดานี่แหละไม่ยิ้มไม่อะไรสักอย่างแต่ก็หล่อมากด้วยสาวนี่กดไลค์เป็นพันเป็นหมื่นคนเลยล่ะ
ว่าแล้วก็ท้อใจอีกละจะเอาอะไรไปสู้แต่พอนึกถึงคำไอ้บอสก็เริ่มมีกำลังใจ…เราต้องสู้ดูสักตั้ง
เลื่อนไปเลื่อนมาก็ไปเจอรูปที่พี่แกเพิ่งลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี่มันรูปสถานที่ที่พวกเรานั่งสบตากันตอนกลางวันนี่นา…จะคิดเข้าข้างตัวเองก็พี่เขาอาจจะสื่อถึงเราแต่ก็คงไม่เพราะว่ามันมีดอกไม้สวยๆอยู่ด้านหลังหรือว่าพี่แกจะถ่ายดอกไม้แต่ว่าก็ไม่มีดอกไม้นะมีแต่ต้นหญ้าคิดไปคิดมาก็งงแล้วก็ปวดหัวอีกสรุปคือเข้าข้างตัวเองเลยแล้วกัน
มิก
ไอ้บอสนะไอ้บอส…เทียนบ้านมึงก็มีกูอยากจะรู้ว่ามึงให้กูมาหาซื้อทำไมเนี่ยมองดูเทียนเอาเทียนอะไรดีวะเนี่ยประเด็นคือมันไม่บอกว่าเอาเทียนอะไร…คือให้กูตัดสินใจเองว่างั้น…อ้าว..เจอแล้วนี่สินะสิ่งที่เราต้องการป้าครับผมเอาอันนี้ครับ
ตัดภาพไปที่บอส
“แม่คือวันนี้เพื่อนผมจะมาที่ห้องพระนะครับตอนประมาณ 23:30 น.”
“มาทำอะไรกันที่ห้องพระดึกๆดื่นๆปกติพวกแกกับเพื่อนไม่ค่อยเข้าห้องพระกันเท่าไหร่นะหรือว่าผีสิงลูกฉัน”
“โห่ไม่ใช่แบบนั้นแม่….พอดีพวกผมจะสวดมนต์ข้ามปีกันไง”
“โอ้ดีเลยนะเนี่ยรู้จักสวดมนต์ข้ามปีกันด้วยผมก็เป็นลูกแม่จริงๆแต่แม่อยากรู้ว่ามันผ่านปีใหม่มาหลายเดือนแล้วนะ…จะสวดข้ามปีคะส่วนประมาณ 7-8 เดือนเลยนะ” แผนแตกอีก
“ไม่ใช่สวดมนต์ข้ามปีพูดผิดพอดีอาจารย์น่ะให้มาทำมาถ่ายคลิปการสวดมนต์ในรายวิชาพระพุทธศาสนาไงครับ”
“แกเรียนนิเทศศาสตร์ไม่ใช่เหรอทำไมมีพระพุทธศาสนาเข้ามาด้วย”
“อ๋อคือว่ามันเป็นการฝึกซ้อมการแสดงไงครับเผื่อไปอยู่ในฉากที่เขาสวดมนตอย่าซนกันล่ะแล้งงั้นแม่ฝากดูบ้านหน่อยนะเพราะว่าแม่จะต้องไปธุระที่ต่างจังหวัดกับพ่อ…อย่าซนกันล่ะ”
“ผมอยู่ปี 1 แล้วนะผมจะซนได้ไง”
“สำหรับแม่แกไม่ต่างอะไรจากอนุบาล 1 เลย”
“เข้าใจแล้วครับจะพยายามไม่ซน”
“OK พ่อโทรมาละเดี๋ยวแม่ไปก่อนนะ”
“ครับ” สำเร็จลุล่วง
23.30 น.
“ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่บ้านของกระผม”
“มึงไม่ต้องเป็นทางการมากก็ได้ไอ้บอสกูหนักเทียนหมดแล้วเนี่ย”
“เทียนบ้านมึงสิหนัก”
“ก็มันหนักจริงนี่หว่าเนี่ยเมื่อยแขนหมดแล้วกู”
“โอ้โหเพื่อนมิก…กูชื่นชมในการเลือกเทียนของมึงมากเลยเพื่อนแต่กูสงสัยนิดนึงว่ามึงจะเอาไปถวายวัดไหน…ไอ้เวรกูให้มึงซื้อเทียนเล่มน้อยๆมึงไปซื้อเทียนพรรษามาทำพระแสงอะไร”
“มึงนี่ไม่รู้อะไรเลยนะไอ้บอส…”
“เออกูไม่รู้ไงว่ามึงซื้อมาทำไมมึงอธิบายขยายความให้กูฟังหน่อยสิ”
“คือความรักของหลายๆคนที่มีต่อพี่จริงอ่ะเปรียบเสมือนเทียนเล่มเล็กที่จุดไฟก็จะมีไฟริบหรี่นิดเดียวเท่านั้น…แต่ความรักของไอ้มินที่มีให้พี่เขามันยิ่งใหญ่มากดุจดั่งเทียนที่กูซื้อมาเลยวันนี้นี่แหละจะส่งผลต่อความรักของไอ้มินไปตลอดชั่วกาลนานเทอญ”

ต่อด้านล่าง

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: {เรื่องยาว} มนต์รักวรรณคดี
«ตอบ #5 เมื่อ18-08-2021 11:11:39 »

“เป็นความคิดที่ดีมาก…จนกูปวดหัวหมดเลยมึงก็คิดได้เนาะ”
“แน่นอนกูนี่ไอแซกนิวตันยังยกให้กูเป็นอันดับ 1 ในใจเขาเลยนะ”
“กูว่านะไอแซกนิวตันไม่ตาบอดก็หูหนวกที่เลือกมึง”
“มึงดูถูกกูเกินไปแล้ว”
“ช่างมันเถอะว่าแต่ไอ้มินอยู่ไหน”
“ก็นั่นไงกูก็จะถามอยู่เหมือนกันว่ามันอยู่ไหน”
“กูนั่งอยู่ข้างหลังพวกมึงเนี่ยถามจริงมึงไม่เห็นกูเลยหรอ”
“เอ้าไอ้มินกูขอโทษทีกูมัวแต่ดูเทียนพรรษาไอ้มิกเนี่ยกูเลยไม่ได้มองมึงเลย”
“เออกูให้อภัยแล้วเมื่อไหร่จะเริ่มดำเนินการ”
“กรุณาดูเวลาด้วยคุณเพื่อนมัน 23:40 อยู่เลยยังไม่ถึงเวลา”
“รออีก 20 นาทีก็ได้วะ”
“เดี๋ยวก่อนเราต้องเคลียร์ก่อนที่กูจะบอกว่าตอนจุดเทียนมึงก็อธิษฐานตามสิ่งที่มึงคิดเลยถ้าสิ่งนั้นจะเป็นจริงก็ขอให้เทียนดับ”
“โอเคเดี๋ยวกูจะจำและนำไปใช้นะ”
“แล้วถ้าเทียนไม่ดับล่ะวะไอ้บอส”
“มันก็ไม่สมหวังดังปรารถนาไง”
“กูคิดว่าน่าจะไม่ดับนะเพราะว่าพี่จินคงไม่ชอบกูหรอก”
“เดี๋ยวกูถีบหงายท้องเลย…บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าดูถูกตัวเอง”
“เออ..ไม่ทำแล้ว”
“ถ้ามึงง่วงนะกูบอกไว้ก่อนเลยว่ากูจะนั่งเป็นเพื่อนพวกมึงเองรับรองพวกมึงไม่หลับแน่นอน”
10นาทีผ่านไป
“บอสดูเหมือนพวกเราจะสูญเสียประชากรไป 1 คนนะ”
“กูก็ว่าอย่างนั้นนะมินบอกอย่างดิบดีจะไม่นอนมันไปก่อนคนแรกเลย”
“ช่างมันเถอะนี่ก็ใกล้ถึงเวลาแล้วปลุกมันเร็ว”
“ไอ้มิกตื่นมึงมานอนอะไรตอนนี้เนี่ยไหนมึงบอกจะไม่หลับ”
“อือ....ใครปลุกวะคนจะหลับจะนอน”
“นอนบ้านมึงสิมันจะถึงเวลาแล้วเนี่ย”
“อ้าวหรอ..ไปดิรออะไรล่ะรีบๆ”
“มึงจะไปไหนไอ้มิกบ้านกูอยู่ทางนี้”
“โทษทีพอดีตาเบลอนิดหน่อย”
“ให้ตายสิวันนี้มันจะสำเร็จไหมวะเนี่ย”
ก่อนเริ่มเสี่ยงเทียน
“เดี๋ยวกูจะวางเทียนไว้ตรงนี้นะหน้าพระพุทธรูปเลยแล้วมึงก็อธิษฐานตามสิ่งที่มึงปรารถนาโดยถ้าสิ่งที่มึงปรารถนาจะเป็นจริงก็ขอให้ไฟมันดับซึ่งอธิษฐานตอนเที่ยงคืนพอดีนะตอนนี้ก็เหลืออีก 1 นาทีแล้ว..เดี๋ยวพอเที่ยงคืนกูจะให้สัญญาณพอได้ยินสัญญาณมึงก็อธิษฐานไปเลยแค่นั้นเดี๋ยวกูออกไปรอข้างนอก”
“แล้วมึงไม่จุดไฟให้กูหรอ”
“เออลืมว่ะ”
“ถ้ากูไม่เตือนนี่คือกูลืมตามาเห็นเทียนดับกูคงจะดีใจที่ไหนได้มึงลืมจุด”
“เสร็จละเตรียมตัวนะ”
ปัง
เสียงปิดประตูบ่งบอกว่าในห้องนี้เหลือเพียงมินคนเดียวเท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ในห้องพร้อมกับเทียนที่มีแสงไฟริบหรี่
ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนเริ่มได้
พอได้ยินเสียงสัญญาณผมก็หลับตาทันทีพร้อมกับอธิษฐานว่า
“หากข้าพเจ้ากับพี่จินมีดวงจะได้คู่กันแล้วไซร้ขอให้เทียนที่ติดอยู่พลันดับลงด้วยเทอญ”
ลืมตาดูผลปรากฏว่า
เชี่ย….เทียนดับเฉยเลย
“มึงว่ามันจะอธิษฐานเสร็จยังวะไอ้บอส”
“เท่าที่กูดูนี่มันก็เลยมาหลายวินาทีแล้วน่าจะเสร็จแล้วล่ะ”
“งั้นมึงกับกูเปิดประตูพร้อมกันนะ”
1…2….3
ปัง…

“โอ้มายก๊อด” เสียงอุทานของบอส
“คุณพระ” เสียงอุทานของมิก
“เทียนดับเฉย” พูดพร้อมกัน
“ดับจริงๆด้วยมึงแล้วมันจะสมหวังเหมือนที่กูอธิษฐานไหมอะ”
“มึงอธิษฐานว่าอะไรมันก็จะเป็นเช่นนั้นแหละเพื่อน”
“แต่บอสกูกลัวว่าเป็นเพราะลมพัด”
“โอ๊ย…ไอ้มินลมบ้านมึงสิจะพัดเข้ามาได้กูปิดหน้าต่างปิดทุกอย่างในห้องเรียนหมดทุกอย่างแล้วแหละไม่มีลมเล็ดลอดเข้ามาได้หรอก”
“แต่มันก็ไม่แน่ป่ะมึง”
“กูนี่แหละยืนยันยังไงมันก็เป็นอย่างที่มึงอธิษฐานเพราะว่าลมไม่ได้เข้ามาแน่นอน”
“มั่นใจเถิดเพื่อนมินยังไงซะมันก็เป็นอย่างที่มึงคิดเชื่อกู”
“อืม…กูเริ่มมีความหวังขึ้นมาหน่อยนึงแล้วล่ะ”
“กูช่วยขนาดนี้ความหวังมึงขึ้นมาหน่อยนึง…มึงต้องให้กูจัดป้ายไฟบอกรักทั่วมหาลัยเลยใช่ไหมความหวังมึงถึงจะขึ้นมาสูงกว่านี้”
“เว่อร์ไปแล้ว..งั้นวันนี้กูไปนอนก่อนนะง่วงแล้ว”
“เออ..โชคดี”
“ในที่สุดกูก็ช่วยมึงสำเร็จสักทีไอ้มินถึงมันจะยังไม่สำเร็จ 100% แต่อย่างน้อยมันก็สำเร็จมาขั้นนึงแล้วล่ะ..ว่าไหมไอ้มิก”
ครอก….ฟี้
“เอา…ล่ะสงสัยวันนี้กูมีเพื่อนนอนด้วยแล้ว”
วันถัดมา
“แหม…ตั้งงแต่ไปเสี่ยงเทียนมาเมื่อวาน….กูเห็นฟันมึงบ่อยมากเลยนะ”
“อย่างว่าแหละเพื่อนมิก…คนมันมีความสุขอ่ะมันก็ต้องยิ้มโชว์ฟันเป็นธรรมดา”
“พวกมึงอย่าแซวดิ” ไอ้พวกนี้ได้ทีแล้วเอาใหญ่มันจะเป็นตามคำอธิษฐานไหมก็ยังไม่รู้เลยเหอะ
“ไอ้บอส..กูอยากรู้ว่าไอ้มินอธิษฐานไปแล้วเมื่อวานแล้วมันจะเป็นจริงยังไงวะในเมื่อกูยังไม่เห็นพี่จินจะมาหามันเลยอะ”
“มึงก็ใจเย็นๆดิวะคนเราเป็นเนื้อคู่กันน่ะ….ใช่ว่าจะมาเจอกันง่ายๆนะเว้ย….มันต้องนานอาจจะปีนึงไม่เกิน 2 ปีหรือไม่เกิน 10 ปี”
“ถ้าจะขนาดนั้นกูว่านะเราสองคนคงแก่ตายพอดี”
“ถุ้ย…ไอ้เวรมึงจะตายอะไรไวปานนั้น”
“มันไม่แน่หรอกนะเพื่อนบอส”
“ช่างมันเถอะกูไม่สนใจคำพูดมึงแล้วไร้สาระชิบหาย”
“ไอ้บอส…กูเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่ไอ้มินอธิษฐานไปเมื่อวานมันเริ่มเห็นผลแล้วว่ะ”
“ยังไงวะ”
“มึงก็ดูนั่นสิโผล่มาคณะนิเทศเฉยเลย” ไอ้มิกพูดดึงความสนใจผมถึงมันจะพูดกับไอ้บอสก็เถอะแต่กลับเรียกร้องความสนใจผมได้ดีผมหันไปมองตามที่มันบอก…นั่นมันพี่จินนี่นาพี่เค้ามาทำอะไรที่คณะผมแต่ก็อาจจะมาหาเพื่อนก็ได้เราต้องอย่าเข้าข้างตัวเอง
“…มาไงวะ”
“มาไงไม่สำคัญสำคัญที่ว่าร้อยวันพันปีไม่เคยโผล่มาทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้”
“อาจจะมาหาไอ้นี่ก็ได้นะ” มันว่าพลางชี้มาที่ตัวผม
“จะบ้าหรอไอ้บอสเขาจะมาหากูได้ไงอาจจะมาหาเพื่อนก็ได้”
“เพื่อนอะไรของมึงตั้งแต่กูเข้ามามหาลัยนี้นะกูยังไม่เคยเห็นพี่เเกโผล่มาที่นี่สักที”
“กูก็อยากจะเสริมคำพูดมึงนะไอ้บอสแต่กูก็อดที่จะถามมึงไม่ได้ว่าเราอยู่ปี 1 พี่เค้าอยู่ปี 3 ระยะเวลาปีที่เราไม่ได้เข้าเรียนพี่เขาอาจจะมาหาเพื่อนที่นี่ก็ได้”
“มึงพูดมีส่วนอยู่แต่กูว่าไม่ใช่….ไอ้มิน”
“วะ..ว่าไงมึง” อย่าเรียกกูกูเขินอยู่
“มึงจะก้มทำห่าอะไรวะเนี่ย”
“กูไม่กล้ากูกลัวก้มแบบนี้ดีแล้ว”
“คุณมินครับกรุณาเงยหน้าขึ้นมาครับพี่จินไปแล้ว”
พูดจริงหรอถ้างั้นผมก็เงยหน้าได้แล้วแต่ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ…ไอ้บอส..ไอ้เพื่อนชั่วมึงหลอกกู..สายตามองกันพอดีเลยจ้า…พี่แกจะหันมามองอะไรตอนนี้
“มองเธอสาวเธอสวยฉันจึงได้มอง” นั่นไงไอ้มิกบรรเลงเพลงแล้ว
“รู้สึกว่าจะสบตากันพอดีเลยว่ะฮ่าๆๆ”
“มึงมันเลวไอ้บอส”
“กูยอมเลวเพื่อให้เพื่อนได้ผัว”
“จะว่าไปแล้วนะไอ้มิกกูเห็นเพื่อนพี่เขามองมาที่มึงด้วยนะ”
“มองอะไรกูอีกไม่เกี่ยวโว้ยมึงเข้าใจผิดแล้ว”
“แต่มองจริงๆนะ…มองแบบจะแดกมึงอ่ะ”
“อย่าพูดมั่วนะไอ้เวร…ไม่เชื่อมึงหรอก”
“ถึงมึงจะไม่เชื่อกูมึงก็ต้องเชื่อมึงดูนู่นเดินมาแล้ว”
“ชิบหาย” คนที่เดินมาไม่ใช่พี่จินของผมหรอกครับแต่เป็นรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนกับพี่จินเดินมาหาไอ้มิกด้วย
“สวัสดีครับน้องมิก” รู้ชื่อเพื่อนผมได้ไงเนี่ย…อย่าถามถึงไอ้บอสมันช็อกไปแล้ว
“สวัสดีอะไรเล่า”
“แค่กูพูดเพราะหน่อยเขินหรอ”
“เขินบ้าอะไรของพี่เนี่ย…ไม่ได้เขินเว้ย”
“แล้วที่มึงหน้าแดงนี่เพราะอะไรหรอ”
“ก็แดดมันร้อนไง”
“น่าเชื่อถือ…มานี่ดิ๊” พูดไม่พอพี่มันจับเพื่อนผมลุกขึ้นด้วยเดี๋ยวนะไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ยมันต้องมี something อะไรบางอย่างแน่
“ไม่ไปปล่อย”
“ต้องไปนั่งโต๊ะเดียวกับกู”
“มึงเห็นไอ้มินเพื่อนเราความลับเยอะชิบหาย”
“ไม่เท่าไหร่หรอกแต่กูโกรธที่ไม่ยอมบอกเรานี่แหละ”
“เอาน่ามันก็คงเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องธรรมดาไม่มีอะไรเกินเลยหรอก”
“เเต่ถ้ามันเกินเลยกว่านั้นล่ะ”
“ก็เป็นผลดีสิ…มึงจะได้เข้าใกล้พี่จินมากขึ้นไง”
“กูไม่ได้อยากจะใกล้พี่เขาอะไรขนาดนั้น…แค่อยู่ห่างๆใจกูก็เต้นแรงแล้วนี่ถ้าไปอยู่ใกล้ๆหัวใจกูวายพอดี”
“เอาน่ารอดูไปก่อน”
“โน่นไงมันกลับมาแล้ว” ตายยากจริงๆนินทาได้ไม่นานกลับมาซะงั้น
“มึงไปไหนมาไอ้มิก”
“ไม่มีอะไรหรอกไอ้บอส…แค่รุ่นพี่เรียกให้ไปหาแค่นั้นเอง”
“กูอยากรู้ว่ามึงไปรู้จักพี่เขาตอนไหน”
“ไม่อยากรู้จักเท่าไหร่หรอกแต่โชคชะตาพาไป”
“อย่ามีความลับกับพวกกูนะบอกไว้ก่อนเลย”
“กูไม่มีอยู่แล้วกูเป็นคนที่รักเพื่อนไม่ค่อยมีความลับอะไรต่อเพื่อนอยู่แล้ว”
“ดีแล้วอย่าคิดมีความลับกับกูเพราะกูจะสืบเสาะหาสาเหตุของมึงให้ได้ถ้ามึงมีความลับ”
“จ้าพ่อนักสืบ…ว่าแต่ไอ้มินเมื่อกี้กูได้ยินพวกพี่เขาคุยเกี่ยวกับมึงอยู่นะ”
“คุยอะไรเกี่ยวกับกูอีก”
“กูก็ฟังไม่ถนัดอ่ะ…มัวแต่เถียงกัรุ่นพี่เมื่อกี๊”
“แล้วมึงจะมาบอกกูทำไมในเมื่อมึงฟังไม่รู้เรื่อง”
“ก็นั่นแหละที่มันสำคัญเพราะกูจับใจความได้คำเดียว”
“คำว่าอะไรวะ”
“น่ารักจัง”
แจ้งในขณะนี้นายมินได้เสียชีวิตเรียบร้อยแล้วด้วยอาการหัวใจเต้นแรงเกินไป..ไอ้เชี่ยยยยยยย…..กูเขิน
“เห็นว่าไอ้มินวรรณคดีเรื่องอิเหนาเริ่มช่วยมึงแล้ว”
“เห็นแล้วแล้วมึงจะเอาวรรณคดีเรื่องอะไรต่อ”
“เดี๋ยวให้กูคิดก่อนมึงอย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้ตอนนี้กูเริ่มปวดหัวระหว่างเรื่องมึงกับเรื่องไอ้มิกกูไม่รู้จะเสือกเรื่องใครก่อน”
“อันที่จริงเรื่องของกูมึงก็รู้อยู่แล้วใช่ป่ะว่ากูชอบพี่จินแต่เรื่องไอ้มิกหน้าเสือกกว่าเยอะเลยเพราะเรายังไม่รู้เลยว่ามันกับพี่คนนั้นเป็นอะไรกัน”
“มึงไม่ต้องมาเสือกให้เสียเวลาหรอกกูกับไอ้พี่คนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้นแหละแค่รู้จักกันเฉยๆ”
“จ้ากูเชื่ออยู่นะคำพูดคำจาหยอดกันขนาดนี้กูคงคิดว่ามึงเป็นพี่น้องกันอยู่หรอก”
“ไอ้บอสบอกว่าไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไรดีวะจริงๆ”
“หอไอเฟลของฝรั่งเศสที่ว่าสูงยังสูงไม่เท่าเสียงมึงเมื่อกี้เลยนะ”
“พวกมึงแม่ง…”
“ฮั่นแน่…เถียงไม่ออกแล้วล่ะสิ” ได้ทีเอาคืนครับชอบแซวผมดีนัก
“มึงเงียบไปเลยไอ้มิน…เดี๋ยวนี้หัดแซวกูนะ”
“โทษทีว่ะพอดีเพื่อนบอสสืบทอดวิชามาให้”
“ถูกต้องกูถ่ายทอดวิชาให้มันเอง”
“ช่างมันเถอะกูไม่คุยกับมึงสองคนแล้ว”
“จะไปไหนอ่ะอ๋อไปหาพี่คนเมื่อกี้ใช่ป่ะ”
“ไม่ใช่โว้ย…”
“มีเขินด้วยเพื่อนเรา”
“ไม่เห็นจะแปลกเลยกูยังเขียนพี่จิน”
“ไอ้มิกไปแล้วแล้วพวกเราจะทำอะไรต่อวะ”
“กูก็ไม่รู้เหมือนกันไอ้มินเพราะว่าต่อมันต่อยเจ็บมากกูก็ไม่ค่อยกล้าทำอะไรหรอก”
“มุก 5 บาท 10 บาทมึงก็เล่นเนาะ”
“เขาเรียกมุกฮาย้อนหลังเว้ยวันนี้มันอาจจะยังไม่ขำแต่พรุ่งนี้มึงตื่นมามึงจะขำแน่นอน”
“เอาเข้าไป”
“จะว่าไปแล้วกูว่าโอกาสที่พี่จินชอบมึงก็มีสูงเหมือนกันนะไอ้มิน”
“มึงเอามาตรฐานอะไรวัดนี่ยกูยังไม่รู้สึกเลยว่าเขาจะชอบกู”
“กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากูใช้อะไรวัดแต่ว่ากูรู้สึกได้ว่าสายตาที่เขามองมาที่มึงอ่ะมันไม่เหมือนสายตาคนที่มองคนที่ไม่รู้จักกันแต่มันเป็นสายตาที่เหมือนมองคนที่เราชอบมานานอะไรแบบนี้” เริ่มมีหวังแล้วนะไอ้บอสมึงอย่าพูดหลอกกูแบบนั้นดิ
“ถ้าเป็นแบบมึงพูดก็ดีสิแต่กูไม่มั่นใจเลยว่ามันจะเป็นแบบนั้น”
“มันต้องเป็นแบบนั้นถ้ามึงทำตามวรรณคดีที่กูบอกเพราะถ้าไม่เป็นแบบนั้นมึงก็จะด่ากูที่เอาวรรณคดีมาให้มึงทำตาม”
“ใช่กูด่ามึงแน่เสียเวลากูมากเลยถ้ามันไม่ไปจริงอ่ะ”
“ก็กูบอกให้มึงไปบอกชอบพี่เขามึงก็ไม่กล้าแล้วมึงคิดว่ากูจะหน้าด้านไปบอกแทนมึงเหรอ”
“ไม่เป็นไรหรอกน่าทำตามวรรณคดีก็ไม่เสียหายหรอกที่มึงพาทำก็ทำให้ความรู้สึกกูดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อนเยอะเลย”
“เห็นไหมกูบอกแล้วว่ามันต้องดีสำหรับมึง”
“ได้ทีเอาใหญ่นะมึงอ่ะ”
“ฮ่าๆๆๆๆก็พอตัวอยู่อะครับเรื่องความมั่นหน้า”
“มึงแต่พี่จินเขาก็หน้าตาโคตรพ่อโคตรแม่ดีเลยแล้วถ้าแบบมีคนสวยๆมาจีบพี่เขามึงว่าพี่เขาจะสนใจไหมอ่ะ”
“อันนี้กูก็ไม่รู้เพราะกูไม่ใช่พี่จินแล้วกูก็ไม่สามารถที่จะบอกได้เลยว่าเขาจะชอบหรือไม่ชอบเพราะกูไม่ใช่เขาเพราะฉะนั้นมึงก็เหมือนกันอย่าเพิ่งไปตัดสินรอให้เหตุการณ์มันเกิดก่อนแล้วก็รอดูไปถึงจะรู้”
“แต่คนเราส่วนใหญ่ก็ชอบคนสวยป่ะวะมึงแล้วเขาจะมาชอบกูได้ไงกูผู้ชายนะ”
“สมัยนี้ผู้ชายชอบผู้ชายมีเยอะแยะถมเถไปอย่างมึงก็หน้าตาออกไปทางหวานซะมากกว่าหล่อนะพี่เขาก็อาจจะสนใจอย่าเพิ่งปิดกั้นตัวเองเลย”
“…..”
“ความรักนะมันก็ไม่ต่างอะไรจากลอตเตอรี่มึงก็แค่มีความรู้สึกอยากที่จะเสี่ยงกับมันถ้าไม่ถูกก็แสดงว่าไม่ใช่แต่ถ้ามันถูกขึ้นมาก็แสดงว่านั่นคือความรักที่มึงตามหา”
“มึงช่างเปรียบเปรยได้ดีมากกับลอตเตอรี่”
“พอดีกูผิดลอตเตอรี่ก็เลยดึงมันมาเปรียบซะเลย”
“ถึงว่าดึงมาเล่าเฉยเลย”
“แล้วนี่มึงจะกลับบ้านเลยไหมไหนๆตอนบ่ายก็ไม่มีเรียนอยู่แล้ว”
“ก็ไม่รู้จะกลับไปทำอะไรอ่ะมันอยากนั่งอยู่มหาลัยมากกว่าเดี๋ยวเย็นๆค่อยกลับแล้วกันมึงอยู่กับกูไหมล่ะ”
“ถ้ามึงอยู่กูก็อยู่กับมึงนั่นแหละ”
“งั้นจับมือสมานฉันท์ไมตรีเราจะอยู่ด้วยกันที่นี่จนจวบฟ้าดินสลาย”
“แต่ตอนนี้กูสงสัยอย่างนึงไอ้มิน…ไอ้มิกมันหายหัวไปไหนของมัน”
“นั่นแหละสิ่งที่กูอยากรู้เหมือนมึง”
มิก
หนีพวกนั้นแซวมาจนได้ให้ตายสิมันน่าเบื่อเหมือนกันนะครับที่ต้องมาหลบเลี่ยงเพื่อนใจจริงก็อยากอยู่กับมันอยู่หรอกแต่ว่ามันจะซักไซ้ถามหาคำตอบไห้ได้เลยล่ะสิ…ใครจะไปอยู่ตอบเล่า
“อยู่นี่เองกูหาตั้งนาน” ว่าแล้วไงเจ้ากรรมนายเวรกูมาอีกแล้ว..ไอ้คนที่เรียกผมเป็นรุ่นพี่ครับเป็นเพื่อนกับพี่จินนั่นแหละชื่อว่าฟิว…ถามว่าผมหลวมตัวไปรู้จักพี่มันได้ยังไงเหรอเรื่องราวก็คงจะย้อนลงไปในเมื่ออดีตกาลที่ผ่านมาแล้วล่ะมันนานมาก…เอาเป็นว่ามีโอกาสเดี๋ยวจะเล่าแล้วกัน
“หาผมทำไม”
“มึงก็รู้จุดประสงค์ดีนี่ว่ามีอะไรถึงมาหามึง”
“จะใช้อะไรผมอีกล่ะ”
“ก็แค่ไปเดินเล่นกับกูในตอนเย็นวันนี้หน่อย”
“ไม่ไปไม่ว่างมีเรียน”
“โกหกเนียนดีนะกูดูตารางมึงแล้วมึงไม่มีเรียน” สัส..เสือกรู้อีก
“พอดีต้องทำความสะอาดห้อง”
“ก็ไปเดินเล่นกูสักพักก็ได้เดี๋ยวขากลับกูไปช่วยทำความสะอาดไม่เห็นจะยากเลย”
“ตกลงคือพี่จะให้ผมไปกับพี่ให้ได้เลยใช่ไหม”
“ใช่…ไปกับกู”
“เพื่อนพี่ก็มีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมไม่ให้ไปด้วยทำไมต้องเป็นผม”
“ไอ้จินไม่ว่างไอ้บอลไม่อยู่สรุปคือไม่มีใครไปกับกูเลยกูเลยชวนมึงนี่ไง”
“สาวพี่ล่ะมีหลายคนไม่ใช่เหรอทำไมไม่พาไปด้วย”
“กูไม่เคยมีสาวนะสายตากูมองคนเดียวเท่านั้นแหละ”
“จริงหรอพี่มองใครอ่ะบอกผมได้ไหม” ไม่น่าเชื่อว่ามันจะรักเดียวใจเดียวหน้าตาออกเจ้าชู้แบบนี้
“อยู่แถวนี้แหละ” ใครวะอยู่แถวนี้กูยังไม่เห็นจะมีใครสักคนไม่อยากบอกก็บอกกันตามตรงสิวะ
“ไม่เห็นจะมีใครเลยพี่มั่วแล้ว”
“กูไม่อยากเถียงกับมึงแล้วขึ้นรถเร็ว”
“ไม่ไป” คุณเคยเห็นตำรวจจับผู้ร้ายขึ้นรถไหมครับนั่นแหละสภาพผมกับพี่มันในตอนนี้ดึงกูอย่างกับแข่งชักเย่อ
ผลสุดท้ายก็มานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถพี่มันในตอนนี้หมดกันการ์ตูนที่บ้านกูอดดูเลย
“จะพาผมไปไหนเนี่ย”
“เดี๋ยวมึงก็รู้”
“อีกอย่างพี่บอกไปเดินเล่นตอนเย็นไม่ใช่หรอนี่มันยังไม่ถึงตอนเย็นเลย”
“ก็เดี๋ยวตอนเย็นไปเดินเล่นไงระหว่างนี้ก็ไปห้องกูก่อน”
“ห๊ะ!!!” ไปห้องพี่มันไปทำอะไรวะอย่าบอกนะว่าจะให้กูไปกวาดห้องให้ไม่เอา
“ทำหน้าแบบนั้นมึงคิดว่ากูจะให้มึงกวาดห้องให้หรอ” เชี่ย…พี่มันมีจิตสัมผัสหรือไงวะรู้ได้ไง
“เปล่าก็แค่คิดอะไรเพลินๆหน่อย”
“เพลินมากเลยนะดีใจใช่ไหมที่ได้ไปห้องกู”
“ใครดีใจพี่อย่ามามั่วดีกว่า”
หลังจากทำความสะอาดเสร็จพี่มันก็บอกให้ขึ้นรถแล้วไปเดินเล่นกันที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งแถวบ้านพี่มัน…ถูกต้องครับผมใช้เวลาทำความสะอาดบ้านพี่มันไปหลายชั่วโมงเลยนะสภาพเหมือนไม่มีคนอยู่พูดตรงๆผมบอกเลยไม่ได้โม้
“อากาศตอนเย็นสดชื่นดีมึงว่าไหม” มึงสิสดชื่นกูนี่ไม่สดชื่นเลย
“วิ่งกันสักรอบไหม”
“ก็บ้าแล้วไม่วิ่งพี่อยากวิ่งก็วิ่งไปดิเดี๋ยวผมนั่งรออยู่แถวนี้เอง”
“กูอยากมีเพื่อนวิ่งวิ่งกับกูหน่อยนะ”
“แต่ผมไม่อยากวิ่งไงดูชุดผมด้วยเนี่ยชุดนักศึกษาเปื้อนแล้วมันซักยาก”
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูซักให้” คือมึงจะให้กูวิ่งกับมึงให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย
“ไปวิ่งกัน” พูดไม่พอมันดึงกูไปด้วยไอ้เวรปล่อยกู…
นั่นแหละครับ 1 รอบของมันเหมือน 10 รอบของผมโคตรเหนื่อยวิ่งธรรมดาไม่ว่านะนี่มันเล่นลากผมวิ่งด้วยความเร็วสูงเหมือนกับรีบไปซื้อของลดราคายังไงยังงั้น
“อะไรกันรอบเดียวเหนื่อยแล้วหรอ” มึงลองมาเป็นกูสิจะได้รู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหน
“ผมไม่ค่อยได้ออกกำลังกายไงก็ต้องเหนื่อยเป็นธรรมดาอยู่แล้วป่ะไม่ได้เหมือนพี่นี่วิ่งทุกวันไม่รู้จะฟิตหุ่นไปอวดใคร”
“ก็ถ้ากูมีแฟนกูก็จะอวดแฟนกูคนเดียวแค่นั้นเอง” โอ้โหสุดยอดแฟนที่แสนดีเลยล่ะแต่ผมก็ภาวนาว่าขอให้คนที่เป็นแฟนพี่มันโชคดีแล้วกันอย่าซวยแบบผมเลย
ไหนๆก็มาแล้วถามเรื่องพี่จินให้ไอ้มินดีกว่าเพื่อเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนเรา
“พี่ฟิว”
“มีอะไร”
“คือพี่จินเขามีแฟนยังครับ”
“ทำไมมึงชอบมันเหรอ” ถามดีๆทำไมต้องตะโกนใส่หูกูด้วยเนี่ยปวดหัวไปหมดละ
“เปล่าสักหน่อยแค่ถามไอ้เพื่อน” อุ๊ย…เผลอพูดไปแล้ว
“ยังมันยังไม่มีใครหรอกได้ไอ้นี่น่าจะชอบใครฝันไปเถอะ…เข้าถึงก็ยาก…พูดก็น้อย….ยิ้มก็ไม่เป็นแต่คนก็ชอบมันเยอะกูไม่เข้าใจเลยทั้งที่กูหล่อขนาดนี้ทำไมคนชอบมันเยอะกว่ากู
“ไม่แปลกใจหรอกที่คนชอบพี่เขาเยอะกว่าพี่”
“เดี๋ยวมึงจะโดน”
“โดนอะไรเล่า…พี่ทำร้ายผมผมแจ้งความจับนะเว้ย”
“กูไม่ทำร้ายมึงหรอก”
“ดีแล้วทำร้ายผมบอกไว้ก่อนไม่งั้นเจอดีแน่”
“มันก็เป็นความจริงอยู่ที่กูไม่ทำร้ายใครแต่ถ้าใครทำร้ายกูก่อนกูก็จะทำร้ายกลับแต่เพื่อนกูอ่ะมันจะรู้อยู่เสมอว่า….”
“ว่าอะไร”
กูไม่ทำร้ายคนที่กูรัก
สายตาละมุนละไมมองมาด้วยมึงต้องการจะสื่ออะไรถึงกูไอ้พี่เวร
“หน้ามึงดูแดงๆนะ….”
“ออกกำลังกายเสร็จใหม่ๆมันก็แดงเป็นธรรมดาป่ะคนมันเหนื่อย”
“โอเคกูจะพยายามเชื่อแล้วกัน”
“ไอ้พี่ฟิว!!”  เก่งจริงเรื่องแกล้งกูเนี่ย
“มึงจะทำไมกู”
“ผมทำอะไรพี่ได้ด้วยเหรอถ้าทำเดี๋ยวพี่ก็ทำร้ายผมกลับอีก”
“กูก็บอกแล้วไงว่ากูไม่ทำร้ายมึงหรอ”
“….”
“เพราะว่ากู..ระ….” พี่มันยังพูดไม่จบคำก็ได้ยินเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา
ไอ้มิก
นั่นมัน…
ไอ้มินกับไอ้บอส….จบกันชีวิตกูลาก่อนทุกคน



ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2056
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด