รักที่สุดมหาสมุทรวารี ตอนที่8
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รักที่สุดมหาสมุทรวารี ตอนที่8  (อ่าน 425 ครั้ง)

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม






รักที่สุดมหาสมุทรวารี


มนุษย์ทุกเพศทุกวัยนั้นล้วนแล้วแต่มีความรักด้วยกันทั้งสิ้นขึ้นอยู่กับว่าจะมีความรักในรูปแบบใด อาจจะเป็นในรูปแบบผู้ชายกับผู้หญิง ผู้ชายกับผู้ชายและผู้หญิงกับผู้หญิงซึ่งเป็นความรักที่ไม่ผิดเพราะความรักเกิดจากคนสองคน เพศสภาพไม่สามารถมากีดกันความรักได้

       มหาสมุทรกับวารีก็เช่นกันถึงพวกเขาจะเป็นผู้ชายทั้งคู่แต่เขาก็สามารถที่จะรักกันได้เพราะหัวใจเป็นสิ่งที่สั่งการให้เกิดความรักในครั้งนี้


01 เปิดเทอมวันแรกเรื่องแปลกเกิดขึ้น

เวลายามเช้านภาช่างสดใสแสงสุริยาสาดส่องทะลุเข้ามาในห้องหากใครจับจ้องก็คงต้องตาเพลิดเพลินสวยงามไปกับแสงในยามเช้ามันสวยงามจริงประดุจดั่งทองคำล้ำค่าแต่นั่นก็เป็นเพียงแค่สิ่งหลอกตาเท่านั้น

ความรักก็เช่นกันเป็นแหล่งรวมทั้งความสุขและความทุกข์ซึ่งจะมีอยู่ในระยะเวลาสั้นๆ หรือยาวก็ได้แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเลวร้ายเสมอไปเพราะความรักนั้นถ้าคนสองคนใจตรงกันก็จะทำให้เกิดความสุขได้

เวลาหกโมงเช้าคงเป็นเวลานอนของใครหลายๆ คนแต่ไม่ใช่กับวารี เขากำลังตื่นเต้นเพราะวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหาวิทยาลัยของเขา ตัววารีเองเป็นน้องเฟรชชี่ปี1 ทำให้ตื่นตาตื่นใจเพราะจะต้องเข้าไปเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่ชื่นชอบ

"พี่ภพตื่นเร็วเราต้องไปเรียนกันแล้วนะ” เสียงน้องชายเรียกปลุกพี่ชายตัวเองดังลั่นห้องทำให้คนพี่ต้องลุกขึ้นมานั่งขยี้ตาตัวเองก่อนจะบ่นออกมาให้กับน้องชายที่บังอาจมาปลุกเขาในเวลาเช้ามืดเช่นนี้

“โอ้ย…มึงจะปลุกกูทำห่าอะไรวะไอ้วามึงดูเวลาด้วย..มึงจะไปช่วยยามเปิดประตูมหาลัยรึไง” ง่ะว่าเขาอีก..เขาก็แค่ตื่นเต้นอยากไปดูมหาลัยเร็วๆ นี่นาว่าจะแตกต่างจากโรงเรียนมัธยมยังไง

“ก็ผมตื่นเต้นนี่นาวันนี้จะได้ไปเจอเพื่อนใหม่วันแรกเชียวนะ” เสียงคนน้องพูดอย่างตื่นเต้นในเสียงราวกับว่าจะได้เงินหลายบาทในวันนี้

“เออ..กูเข้าใจแต่ไปสักเจ็ดโมงได้ไหมเล่า..ขอกูนอนอีกหน่อยง่วงโว้ยยย” ให้ตายสิเขาล่ะปวดหัวกับน้องชายคนนี้จริงๆ จะไม่ให้ปวดหัวได้ไงล่ะน้องเขาน่ะทั้งน่ารักและซื่อเชื่อคนง่ายมากเขาให้ทำอะไรก็ทำตามไปหมดโดยไม่คำนึงเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ก็ได้แต่หวังว่าจะเจอเพื่อนที่ดีล่ะนะในวันนี้

เฮ้อ…ก็ได้แต่นั่งถอนหายใจอยู่ในห้องนี่แหละครับหากจะรอพี่ผมตื่นน่ะเหรอชาติหน้าก็คงไม่ตื่นหรอก แต่จะทำยังไงได้ขืนหนีไปมีหวังตามมาด่าถึงห้องเรียนแน่เลย

อ้อ…ส่วนเรื่องชื่อของพวกผมน่ะหรือผมมีชื่อว่าวารีครับ วารีที่แปลว่าสายน้ำ ส่วนพี่ชายผมมีชื่อว่าพิภพ ซึ่งแปลว่าแผ่นดิน แต่ผมมักจะเรียกเขาว่าพี่ภพมากกว่าเพราะพิภพมันยาวเกินไป

07.00 น.

“พี่ภพนี่มัน 7:00 น แล้วนะตื่นได้แล้วจะได้ไปเรียน”

“เออ…ตื่นแล้วมึงอาบน้ำยัง”

“อาบแล้วครับผมอาบตั้งแต่หกโมงครึ่งแล้ว”

“งั้นเดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อนรออีกแป๊บนึงนะ”

“ได้เลย” เสียงตอบอย่างสดใสทำเอาคนพี่ถึงกับส่ายหัว..อะไรจะตื่นเต้นขนาดนั้นคอยดูเถอะไปเรียนสักอาทิตย์มึงจะขี้เกียจไปแน่นอน

หลังจากอาบน้ำและกินข้าวเสร็จสองพี่น้องก็มุ่งตรงเข้าสู่มหาลัยทันที..ตั้งแต่เยื้องกรายเข้ามายืนหน้ามหาลัยหัวใจก็เริ่มเต้นตุ๊บตั๊บประหนึ่งเสียงใครสับอะไรบางอย่างก็อย่างว่าแหละผมตั้งใจสอบเป็นอย่างมากเพื่อเข้ามหาลัยนี้นี่นามันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา“

เอองั้นเดี๋ยวกูไปหาเพื่อนก่อนนะ..อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”

“ได้ดิผมมีเพื่อนแล้วนะรู้จักกันวันปฐมนิเทศ”

“เออถ้าอย่างนั้นก็พอหายห่วงกูไปละ”

“บ๊ายบ่าย…” สดใสซะเหลือเกินนะน้องกูนี่ให้ตายสิมันจะอารมณ์ดีไปไหนกันหวังว่าวันแรกจะไม่ซื่อจนก่อเรื่องหรอกนะ

“เมื่อไหร่เพื่อนเราจะมาสักทีนะยืนรอจนเมื่อยแล้วเนี่ย” ให้ตายสิอุตส่าห์นัดกันไว้แล้วว่า 7:30 น. จะมาเจอกันที่มหาลัยนี่ก็เลย 7:30 น. มานานแล้วเนี่ยเพื่อนเขายังไม่มาสักคนเลย

“เฮ้..วาเรามาแล้ว” เสียงเรียกชื่อของวารีทำให้เขาต้องหันหน้าไปดูเจ้าของเสียงพบว่าเป็นธาราเพื่อนคนแรกของเขาที่เจอกันครั้งแรกในวันปฐมนิเทศนั่นเอง

“อื้อ..สวัสดีธาราทำไมมาช้าจังอ่ะ”

“โหย..ก็รถอะดิติดมากเลยพอลงรถก็ต้องหลบแฟนคลับพี่เราอีก”

“แฟนคลับเหรอพี่ของธาราเป็นดาราหรอถึงมีแฟนคลับ” คำถามของวารีทำเอาธารายืนขำกลิ้งไปเลย…โอ้โหความคิดของวารีเหมือนกับเด็กน้อยไม่มีผิด

“ไม่ใช่พี่เราไม่ใช่ดาราพี่เราเป็นเดือนคณะน่ะ”

คำตอบของธาราทำเอาวารียืนหน้านิ่งครุ่นคิดอยู่นานว่าเดือนคณะคืออะไรจะว่าไปแล้วเขาก็เคยสั่งคณะเหมือนกันนะไม่แน่ใจว่าคณะอะไร…อืม….คะน้าหมูกรอบหรือเปล่า

“เดือนคณะหรอเดือนคณะคืออะไรอ่ะ” ยืนคิดตั้งนานยังคิดไม่ออกถามธาราดูดีกว่าเผื่อจะได้คำตอบ อืม…จะใช่คะน้าหมูกรอบที่เราคิดหรือเปล่านะ

“เดือนคณะก็หมายถึงผู้ชายที่ไปแข่งกันไงล่ะ..ทั้งมีบุคลิกภาพที่ดีหน้าตาดีเก่งมีการแสดงโชว์ดีแล้วคนในมหาลัยคัดเลือกให้เข้ามาเป็นเดือนคณะยังไงล่ะ” ธาราก็ได้แต่หวังว่าวารีจะเข้าใจนะคงไม่ถามอีก..ขอให้เข้าใจในครั้งเดียวเถอะ

“โห…ถ้าอย่างนั้นพี่ชายของธาราก็คงหน้าตาดีมากเลยสินะ”

“ใช่หล่อมากเลย”

“หล่อแบบดาราเลยใช่ไหม..แล้วหน้าตาดีรึเปล่า” โอย…จะบ้าตายหล่อกับหน้าตาดีมันก็ความหมายคล้ายกันทำไมวารียังไม่เข้าใจอีกเนี่ย

“อืม…หน้าตาดีมากเลยล่ะสาวเห็นนี่กรี๊ดกันหมดเลยเรานี่แทบจะยืนเป็นอากาศไปด้วยซ้ำ”

ก็จริงอย่างที่เขาพูดพี่ชายเขาน่ะหล่อมากเลยยังกับดาราแหนะเวลามาโรงเรียนด้วยกันทีไรนะเปิดประตูลงรถพร้อมกันสาววิ่งมาหาพี่เขาแทบจะทุกคนแต่ตัวเขาน่ะหรือ..อื้อหือ..ยืนเป็นอากาศไปแล้ว

“อิจฉาจังพี่ของธาราน่ะเป็นคนที่หล่อและใจดีมากเลยใช่ไหมอ่ะ”

“อืม..ใจดีมากแต่ขี้หวงเราสุดๆ” ถูกต้องพี่เขาน่ะขี้หวงเขามากเลยล่ะแค่ผู้ชายเดินมาหาหน่อยนึงแทบจะจับตัวเขามัดใส่กระสอบเลยล่ะ

“โห…แสดงว่ามีสาวมาหาธาราทุกวันเลยใช่ไหมเนี่ยพี่ของธาราเลยต้องหวงเป็นพิเศษแต่เราว่ามันแปลกๆ นะส่วนใหญ่พี่ชายจะต้องหวงน้องสาวไม่ใช่เหรอทำไมถึงได้หวงน้องชายล่ะ” โอย..ให้ตายสิเปิดเทอมวันแรกทำหัวใจว้าวุ่นไปหมดแล้วเนี่ยทำไมต้องมาเจอเพื่อนที่อธิบายเข้าใจยากด้วยเนี่ย

“ก็ส่วนใหญ่คนที่เข้ามาจีบเราก็มีแต่ผู้ชายนี่นาพี่เราก็เลยหวง”

“โห…เหมือนเราเลยคนที่เข้ามาจีบเรานะมีแต่ผู้ชาย..พี่เราอะแทบจะต่อยพวกนั้น เราก็เลยไม่มีใครมาจีบตั้งแต่อยู่มัธยม”

“ยืนคุยอะไรกันอยู่หรอ”

เสียงผู้มาเยือนคนใหม่ทำให้สองคนที่คุยกันอยู่ก่อนหน้าต้องหันไปมองว่าใครเป็นผู้พูดประโยคเมื่อสักครู่..และความสงสัยก็กระจ่างเมื่อผู้มาเยือนคือ…เจมส์..เพื่อนอีกคนที่เขาเจอในวันปฐมนิเทศ

“อ๋อ..ไม่มีอะไรหรอกเจมส์เราแค่คุยกันเรื่อยเปื่อยน่ะ” ธาราเอ่ยบอกเพราะเกรงว่าวารีจะเล่าสาธยายเรื่องอีกยาวไกล

“งั้นก็ไปเรียนกันได้แล้วอีก10นาทีก็เริ่มคาบแรกแล้ว” นี่เขายืนคุยกับคนอื่นนานแล้วหรอเนี่ย..วารีตื่นเต้นจังเลย..ปกติจะได้คุยกับคนอื่นแค่5นาทีสมัยอยู่มัธยมเพราะพี่ภพน่ะมักจะมาดึงเขาขึ้นรถทุกทีเลยไม่รู้เป็นอะไรเวลาจะคุยกับผู้ชายที่หน้าตาดีหน่อยต้องมาห้ามเขา..เอ๊ะ..หรือว่าพี่ภพจะอิจฉาที่คนอื่นหน้าตาดีกว่าตัวเองไม่น่าใช่นะ..สงสัยจะเข้าใจผิดแล้วล่ะ

“วา..ยืนเหม่ออะไรน่ะลิฟต์มาแล้ว” ธารารีบเรียกเพื่อนให้ขึ้นลิฟต์ก่อนที่จะไม่ได้ขึ้นก็ดูคนสิยืนต่อแถวซะนึกว่ามาขึ้นเงินที่กองสลาก

“อื้อ..พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ”

อีกเรื่องคือที่คนอื่นเรียกว่า “วา” นั้นเพราะว่า..วารีนั้นยาวไปเลยบอกให้เรียกแค่ ‘วา’ ก็พอ

หลังจากหมดคาบเรียนพวกเขาก็เดินลงมาที่โรงอาหารเพื่อหาของกินก็แน่สิเสียพลังงานในการนั่งเรียนไปเยอะเลยนี่นานี่ถ้าอาจารย์ได้ยินก็ต้องบอกว่า ฉันยืนสอนเธอ อธิบายจนปากเปียกปากแฉะไม่เหนื่อยกว่าหรอ

“นี่วาจะกินอะไรหรอ..กินก๋วยเตี๋ยวต้มยำไหม..พี่เราบอกว่าร้านนี้อร่อยมากเลยนะ”

“ไม่อะ..เราจะกินข้าวมันไก่ร้านนู่น” โห…อยู่ตั้งไกลมากเลยแต่เอาเถอะจะไปบังคับเพื่อนไม่ได้อยากกินคงต้องปล่อยไป

“งั้นเดินไปซื้อดีๆ นะอย่าไปชนใครเข้าล่ะ” แน่สิถึงเราจะอยู่คณะนิเทศก็เถอะแต่พวกรุ่นพี่วิศวะ..หรือคณะต่างๆ มากินที่นี่เยอะเลยล่ะขืนเดินไปชนพวกพี่ว๊ากล่ะก็..หูย..ไม่อยากจะคิดเลย

โห..อาหารมีหลายร้านมากเลยแต่ละร้านมีแต่น่ากินทั้งนั้นเลย..ร้านนั้นก็พะโล้อีกร้านก็ส้มตำ..พูดแล้วหิวเลยอะ..ไม่ได้เดี๋ยวข้าวมันไก่งอนต้องรีบไป

โอ้ยยย….ตุ๊บ

เจ็บเป็นบ้า…มัวแต่คิดอะไรเพลินไป..เลยเดินชนคนอื่นเลยเนี่ยตายแล้วเราจะโดนเขาด่าไหมนะ

“เดินอะไรของมึงวะ..ไม่ดูเลยหรอถึงได้มาชนกูเนี่ย” นั่นไง..ฮือ..โดนด่าจนได้เขาจะทำร้ายเราไหมเนี่ย..ได้แต่ก้มหน้าแหละครับไม่กล้าเงยหน้ากลัวโดยเสยคางเดี๋ยวเจ็บ

“ขะ..ขอโทษครับ” เสียงสั่นระดับแผ่นดินไหว 7 ริกเตอร์

“คิดว่าขอโทษแล้วมันจะจบหรอเงยหน้าขึ้นมา” ฮือ..ให้จบได้ไหมเขาไม่ได้ตั้งใจ

“เร็วดิ!!” เสียงตะโกนทำให้วารีถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่ตะโกนใส่เขาเมื่อครู่นี้

สองสายตามองกันต่างฝ่ายต่างเงียบ..แต่เหมือนรุ่นพี่คนนั้นจะทำหน้าแปลกๆ นะ..หน้าเหมือนจะแดงๆ ด้วยสงสัยจะร้อน

“เค้าขอโทษนะที่เดินชนพี่” แม่สอนว่าเวลาคุยกับรุ่นพี่ใช้คำว่า ‘เค้า’ แล้วจะน่ารัก

“เค้าไม่ได้ตั้งใจอะ..ขอโทษนะครับ…เค้าขอโทษจริงๆ หายโกรธเค้านะ”

“ไม่เป็นไรครับน้อง พี่เองก็เดินไม่ระวังเหมือนกันมีส่วนผิดด้วยกันนะครับ”

“เเสดงว่าพี่ไม่โกรธเราแล้วใช่ไหม” โอ้ย..น้องอย่าทำหน้าแบบนั้นใจพี่บางหมดแล้ว

“ใช่ครับพี่ไม่โกรธเราแล้ว” ใครโกรธลงมึงใจถึงมากน้องโครตน่ารักซะขนาดนี้

“เย่..ดีใจจังพี่หายโกรธแล้ว” อื้อหือ..เหมือนลูกศรปักอกโอ้ย…น้องได้โปรดอย่ายิ้ม…พี่ขอ

“ครับ..ว่าแต่น้องนั่งกินโต๊ะพี่ไหมครับ”

“กินโต๊ะได้ด้วยหรอครับ” ซื่อกว่านี้มีไหมเนี่ย

“ไม่ใช่หมายถึงมานั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกับพี่น่ะครับ”

“ขอโทษด้วยครับ..พอดีเค้านั่งกับเพื่อนแล้วอะ” อดเลยกูซวยชิบอยากฆ่าเพื่อนน้องมาก

“งั้นเค้าไปซื้อของกินก่อนนะ..บ๊ายบ่าย”

เฮือก…มาเก็บศพกูทีความน่ารักได้คร่าชีวิตกูไปแล้ว

“ข้าวมันไก่ต้ม 1 จานครับ” ยิ้มสั่งด้วยความสดใสจะว่าไปวันนี้ก็แปลกอยู่นะตอนแรกเหมือนพี่เขาจะโกรธไปๆ มาๆ หายโกรธเฉยเลย..สงสัยเพราะคำว่า ‘เค้า’ แน่เลย ต้องขอบคุณแม่ที่บอกว่าคำนี้ใช้ในการพูดกับรุ่นพี่
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-07-2021 19:09:54 โดย Littlewave »

ออฟไลน์ Simply.sun

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: รักที่สุดมหาสมุทรวารี
«ตอบ #1 เมื่อ30-06-2021 23:34:40 »

น่ารักกกก

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
02 ความน่าสงสัยของเจมส์และธารา

      หลังจากซื้อข้าวมันไก่ต้มแสนอร่อยแล้วผมก็รีบตรงมาที่โต๊ะอาหารซึ่งมีเจมส์กับธารานั่งอยู่และนั่นแหละทำให้เกิดความสงสัยขึ้น…

      จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงก็ดูสิ..ธารากับเจมส์ป้อนข้าวกันอยู่มันเหมือนที่ผมเห็นในซีรีย์เลยอะที่พระเอกป้อนข้าวนางเอกหรือว่าสองคนนี้จะเป็นคู่รักเหมือนในซีรีย์ที่ผมดู

      ไม่ปล่อยให้สงสัยนานขาของวารีก็ก้าวไปด้วยความรวดเร็วประหนึ่งว่าคนบ้าวิ่งหนีตำรวจ..เอ้ย..เปรียบเทียบใหม่ดีกว่า

ไหมอะ

“ทำไมเจมส์ถึงป้อนข้าวธาราอะ”



    พอพูดจบสองคนนั้นก็ทำหน้าตกใจกันใหญ่เลยสงสัยคงกลัวความลับแตกแน่เลย…ใช่แน่ผมมั่นใจเพราะซีรีย์ที่ผมดูก็เป็นแบบนี้พอมีคนอื่นเดินมาถามพระเอกก็ผละตัวออกจากนางเอกทันทีเลยล่ะ

“เปล่า..พอดีมือเราโดนมดกัดอะเลยจับช้อนไม่ได้เจมส์เลยป้อนเรา”

      เห..น่าสงสารจังมดกัดอะเจ็บมากเลยนะเรายังเคยโดนกัดเลยมันเจ็บชนิดที่ว่าเหมือนโดนเข็มจิ้มเลย..ขอโทษทั้งสองคนด้วยที่เราคิดว่านายสองคนเป็นแฟนกัน

“ธาราเจ็บมากไหมเดี๋ยวเราพาไปขอยาห้องพยาบาลยาแอนตาซิลน่าจะช่วยได้!!” อื้อหือ…ตกใจกว่านี้มีอีกไหม..อีกอย่างแอนตาซิลมันแก้ปวดท้องโว้ยยย…วารี…จะซื่ออะไรขนาดนั้น

“เอ่อ…ไม่เป็นไรเราหายแล้ว”

“ไม่ทันแล้วธารา…วาวิ่งไปโน่นแล้ว” เสียงเจมส์ดังขึ้นมา…ทำเอาผมหลุดออกจากภวังค์ความคิดนี่อย่าบอกนะว่า วาวิ่งไปห้องพยาบาลน่ะ



ตัดมาที่วารี

 เพื่อเพื่อนธารา...วาทำได้ต้องรีบไปห้องพยาบาลให้เร็วที่สุดแข็งใจไว้นะธารา…รอเราอีกหน่อย

เอี๊ยด…..เบรกเท้าไว้ทันดีนะไม่วิ่งเลยห้องพยาบาลว่าแล้วก็รีบเปิดประตูเข้าไปเพื่อขอยาจากอาจารย์

“อาจารย์ครับ…ขอยาแอนตาซิลหน่อยครับ” พอพูดเสร็จอาจารย์คนสวยก็รีบรี่เดินปรี่เข้าไปหยิบยามาทันใด

“นี่ยาค่ะ”

“ขอบคุณครับ..”

     พอผมกำลังจะออกจากห้องพยาบาลอาจารย์ก็ถามว่าปวดท้องหรอจ๊ะถึงมาเอายา…ผมก็เลยหันไปยิ้มด้วยความปลื้มปริ่มก่อนจะบอกว่า..เปล่าครับพอดีเพื่อนโดนมดกัดน่ะครับ..แล้วอาจารย์ก็ทำหน้างงๆไม่รู้ว่างงอะไรแต่ช่างมันก่อนเพื่อนเรากำลังอยู่ในความเป็นความตายต้องรีบไปช่วยถ้าแพ้มดเมื่อไหร่นี่อันตราย



   ว่าแล้วก็รีบวิ่งมาหาธาราโดยทันใดแต่เหตุไฉนไยธาราหาย…นี่มันอะไรเนี่ยหรือว่าธาราจะไปโรงพยาบาลไม่นะ..นี่เราช่วยเพื่อนไม่ทันเหรอเนี่ย

    “เจมส์อย่าเดี๋ยวมีคนเห็น” เอ๊ะนั่นเสียงธารานี่นาเหมือนอยู่แถวนี้

“ไม่เป็นอะไรหรอกน่าตรงนี้ไม่มีใครนอกจากเราสองคน” นี่เสียงเจมส์หรือว่าสองคนนั้นจะ…จะ…จะแอบทาแผลมดกัดให้กัน

“นี่ทำอะไรกันอะ”

“วา!!” โหย..ตะโกนพร้อมกันเลยอะดีใจสินะที่เราเอายามาให้

“นี่ยาแอนตาซิลเราไปเอามาให้แล้ว”

“อื้อ…ขอบใจมากนะ” ฮื่อ…เราช่วยเพื่อนสำเร็จแล้วดีใจจังต้องอวดพี่ภพแล้วว่าวันนี้เราช่วยเพื่อนไว้ได้

   วารีที่ยิ้มอยู่เพราะคิดว่าตนเองช่วยเหลือเพื่อนสำเร็จ …ส่วนอีกสองคนน่ะหรอ..โล่งใจที่เพื่อนตัวน้อยจับไม่ได้ว่าทำอะไรกัน

“เออ…ว่าแต่วายังไม่กินน้ำเลยไม่ใช่หรอ” เสียงธาราพูดขึ้นทำให้วารียืนคิดอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังนึกว่าตนเองกินน้ำรึยัง



“จริงด้วยเรายังไม่ได้กินน้ำเลยอะ…ขอบคุณธารามากเลยที่เตือนไม่อย่างงั้นเราต้องแย่แน่เลย…งั้นเราไปซื้อน้ำก่อนนะเดี๋ยวจะกลับมาหารอแป๊ปนึงนะ…” พูดเสร็จเพื่อนวาของเขาก็รีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งว่าวิ่งหนีอะไรบางอย่าง

   หลังจากเพื่อนคนซื่อของเขาวิ่งออกไปแล้วทั้งคู่ก็ถอนหายใจออกมา..เกือบแล้วไหมล่ะวาเกือบรู้แล้วว่าเขาสองคนคบกัน

“เป็นไงล่ะไม่มีใครเห็น…ดีนะวาไม่รู้” ธาราเอ็ดแฟนตัวสูงของตนเอง…ก็เจมส์น่ะสิชอบฉวยโอกาสจูบเขาอยู่เรื่อยไม่อยากจะคิดเลยถ้าวามาเห็นจะเป็นอย่างไร

“โหย…ก็ยังไม่เห็นไหมล่ะ” เจมส์ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ไม่เห็นแต่ถ้าทำบ่อยๆก็ต้องเห็นไหมล่ะ”

“เอาน่า…จะพยายามไม่ให้ใครเห็น” พูดแบบนี้ทุกรอบแต่ก็เกือบโดนเห็นตลอด…อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากปกปิดหรอกแต่เขากลัวว่าวาจะไปบอกพี่เขาน่ะสิยิ่งซื่อๆอยู่ขืนโดนพี่เขาหลอกถามก็คงจะบอกไปอย่างง่ายดายแน่เลย

“อื้อ…ดีแล้วกันไว้ดีกว่าแก้”



“ถ้างั้นขออีกทีนะ…มันค้าง” โอ้ย…เจมส์โว้ยอะไรจะกระหายจูบขนาดนั้น…หึจ้างให้ก็ไม่ยอมหรอก

จ๊วบ นั่นไงใจง่ายอีกแล้วกูทำไมถึงได้เคลิ้มตามได้ล่ะเนี่ยเวรกรรมจริงๆเลยธาราเอ้ย

แฮ่กๆ…เหนื่อยจังวิ่งมาตั้งไกลกว่าจะถึงร้านขายน้ำว่าแต่ทำไมคนขายถึงเป็นนักศึกษาเนี่ย แต่ช่างเหอะสั่งน้ำดีกว่า

“พี่ครับขอน้ำ 1 ขวดครับ” ทำหน้างงอะไรเล่าแค่ซื้อน้ำเอง

“เอ่อ…คือพี่ไม่ได้ขายน้ำครับน้อง” ไม่ได้ขายหรอ…อ้าวแล้วทำไมมีน้ำวางบนโต๊ะตั้ง 4 ขวดเลยอะ

“อ้าว…ขอโทษครับพอดีเค้าเห็นว่าพี่มีน้ำหลายขวดเลยนึกว่าพี่ชายน้ำ” เค้า…เค้า…เชี่ยโครตน่ารักน้องแทนตัวเองว่าเค้า…ใสๆซะด้วยไม่ได้การต้องทำการจับแล้ว

“อ้อ…ครับแต่ร้านน้ำอยู่ตรงนู้นครับให้พี่พาไปซื้อไหม” โห…พี่ใจดีจังเลยอาสาพาเราไปซื้อของด้วย

“จริงหรอครับ…งั้นพาเค้าไปซื้อหน่อยน๊าาา” อื้อหือ…โดนตกแล้วกู

“ส่งมือมาครับ” เห…ทำไมต้องขอมือเราด้วยอะเราไม่ใช่หมานะ



“ทำไมต้องส่งมือด้วยครับ” ไม่พูดเปล่ายังทำหน้าตาสงสัยเล่นเอารุ่นพี่หัวใจอ่อนย๊วบลงมาในทันตา…อะไรจะน่ารักขนาดนี้

“พี่กลัวเราหลงไงครับมาพี่พาไปซื้อ” อ๋อที่แท้ก็กลัวเราหลงนี่เองดีจังรุ่นพี่แบบนี้เป็นห่วงเป็นใยรุ่นน้องในมหาลัยด้วย…ฮื่อ..วารีปลื้มใจจัง

หมับ… “งั้นไปกันเลยครับ” ไอ้เหี้ย…เด็กอะไรวะเนี่ยโครตน่าฟัดเลย

“ป้าครับขอน้ำ 1 ขวดครับ” แค่สั่งน้ำยังน่ารักเลย

“นี่ค่ะน้ำ 10 บาท”

“เดี๋ยวพี่จ่ายให้ครับ” ใจดีจังวันนี้เราเจอคนใจดีด้วยแหละ

“ขอบคุณครับ”

“เอ่อ…คือน้องมีแฟนยังครับ” แฟนไหนอะพัดลมหรอแฟนอะหรือว่าจะเป็นแฟนคลับเราไม่มีหรอกนะ

ยังไม่มีและไม่อยากมีด้วย

 ยังไม่ทันที่เด็กน้อยตรงหน้าจะตอบกลับมีเสียงแทรกเข้ามาเสียก่อนนั่นไม่ใช่ใครที่ไหนเขาก็คือ…

“พี่ภพ!!” ทำไมพี่ภพถึงมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย



“เออ…กูนี่แหละมึงคิดว่าใครล่ะ” ทำไมต้องทำเสียงดุใส่กันด้วยล่ะ

“อ้าวไอ้ภพมึงรู้จักน้องคนนี้ด้วยหรอ” เสียงพี่สุดหล่อพูดถามพี่ภพ…แต่ว่าพี่เขาสองคนรู้จักกันด้วยหรอเนี่ย
“ก็รู้สิ…นี่น่ะน้องกู” พูดเสร็จพี่สุดหล่อก็ทำหน้าตกใจ…อะไรอะมันน่าตกใจขนาดนั้นเลยหรอที่เราเป็นพี่น้องกัน

“งั้นกูจีบ” จีบหรออะไรคือจีบ…ขนมที่เขาขายคู่กับซาลาเปาหรือเปล่านะ

“ส้นตีนเถอะไม่โว้ย…กูไม่ให้มึงจีบ” หวงอีกตามเคย

“อะไรวะ…น้องมึงน่ารักขนาดนี้อีกหน่อยก็ต้องมีคนมาจีบอยู่แล้วให้กูจับดีกว่า…กูเนี่ยดูแลน้องเขาดีแน่ๆเชื่อกู” ดูแล…ดูแลอะไรเขาไม่ได้ป่วยสักหน่อยหรือว่าพี่คนนี้เป็นหมอ

“ไม่เด็ดขาดกูไม่ให้มึงยุ่งกับน้องกูหรอก”

“ไรว้า..กูรักจริงหวังแต่งนะ”

“เชื่อมึงกูเชื่อหมาดีกว่า”

“เอ่อ…งั้นวาไปหาเพื่อนก่อนนะ” ลืมไปเลยว่าให้สองคนนั้นรอป่านนี้คงบ่นถึงเราแล้วแน่เลย



“เดี๋ยวน้องพี่ยังไม่ได้ขอไลน์เลยรอพี่ก่อน”

“เอาไลน์อะไรดีล่ะระหว่างลายรองเท้ากับลายฝ่ามือ”

“สัส…ก้างขวางคอจริงๆนะมึง”

วารีผู้ใสซื่อ

โอย…รู้สึกเหมือนวิ่งอ้อมมหาลัยเลยอะเหนื่อยมากเลยล่ะแล้วสองคนนั้นหายไปไหนอีกล่ะเนี่ย…ที่จริงควรจะอยู่ตรงนี้นี่นาหรือว่าจะเล่นซ่อนแอบกันอยู่น๊าาา เอ๊ะ…อย่าบอกนะว่าสองคนนั้นไปโรงพยาบาลเพราะยาแอนตาซิลเอาไม่อยู่แผลจากมดกัดคงจะลามเข้าสู่เส้นเลือดแน่เลย..ฮือๆ…เราช่วยเพื่อนไม่สำเร็จหรอเนี่ยเสียใจจังเลย

   “วา…มายืนทำหน้าเศร้าอะไรตรงนี้” หือ ..เสียงใครอะเหมือนเสียงของธาราเลย

“เอ๋…ธาราไม่ได้ไปโรงพยาบาลเพราะแผลจากมดกัดกำเริบหรอ” โอ้ย…วารีโว้ย…อย่าบอกนะว่าคิดว่าเราเข้าโรงพยาบาล…คนอะไรจะซื่อขนาดนั้น

“ไปบ้าอะไรล่ะเราไปนั่งอยู่ตรงนั้นต่างหากก็วาเล่นไปซื้อน้ำซะนาน

เรายืนรอจนเมื่อยเลยไปหาที่นั่ง” นี่เราไปนานขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย



“งื้อ…เราขอโทษนะพอดีหาร้านน้ำไม่เจอเลยไปนานหน่อย..ขอโทษจริงๆน๊าาา” ใครโกรธลงคือใจแข็งมากเลยอะบอกเลย…แต่ว่าร้านน้ำยังหาไม่เจอในโลกนี้มีคนแบบนี้อยู่ด้วยหรอเนี่ย

“ไม่เป็นไรเราไม่โกรธหรอก” เย่..ธาราไม่โกรธเราด้วยดีใจจัง

“อ้าว…แล้วเจมส์หายไปไหนอะ” อุตส่าห์บอกให้รอกับหนีหาย…ฮึ่ย..ต้องงอนหน่อยแล้ว

“อ๋อพอดีเจมส์ไปทำธุระน่ะ” ธุระหรอ…ฮือ..เราขอโทษที่จะงอนเจมส์นะ

“แล้วเจมส์ไม่เรียนหรอ”

“ตอนบ่ายเราว่างไม่มีเรียนนะวาลืมหรอ”

“จริงด้วยเราลืมสนิทเลยเกือบขึ้นไปเรียนแล้วนะเนี่ย” เฮ้อ…เอาเถอะชินแล้วล่ะมีเพื่อนซื่อๆเนี่ยไม่รู้ว่าจะซื่อไปถึงไหน

“แล้ววาจะกลับบ้านยัง”

“ยังอะเราต้องรอพี่ภพเรียนเสร็จก่อนตอนเย็นนู่นแหละเราจะได้กลับ” คือรถประจำทางก็มี…ไม่ก็พี่วินทำไมวาถึงไม่ขึ้นกลับเนี่ย



“อ๋อ…โอเครงั้นเรากลับก่อนนะพอดีรีบไปซื้อของน่ะ” ซื้อของหรอถ้าเราจะขอไปด้วยจะได้ไหมนะ…อืม..พอคิดถึงหน้าพี่ภพแล้วอย่าดีกว่าเดี๋ยวจะโดนเทศนายาว

“ถ้างั้นเราก็จะไปหาที่นั่งรอพี่ภพแล้วกัน…บ๊ายบ่ายไว้เจอกันน๊าาา” อะไรจะสดใสขนาดนั้นอยากรู้จริงๆว่าชีวิตนี้เคยเครียดไหมเนี่ย

“ไว้เจอกัน”

     พูดเสร็จธาราก็เดินหายไปอย่างกับสุริยาลับขอบฟ้า…เฮ้อ.แล้วเราจะอยู่กับใครเนี่ย…ช่างเถอะไปหาที่นั่งรอพี่ภพดีกว่าคณะพี่ภพก็อยู่ไม่ห่างจากคณะผมเท่าไหร่หรอกนะเดินแค่นี้น่ะสบายมาก

“ฮิ้ว…เด็กคณะไหนเนี่ยน่ารักจังเลยครับ” พี่คนนั้นหมายถึงใครอะผมเดินมาคนเดียวนะหรือว่าจะมีวิญญาณเดินตามผมมา..ฮื่อ..น่ากลัวจังเลย..ต้องรีบเดินแล้ว

พี่ภพประสบโชค

หลังจากเลิกเรียนผมก็เดินลงมาเพื่อพาวากลับบ้านพอลงมาเท่านั้นแหละอื้อหือ…ไอ้น้องตัวดีมันมานั่งทำตาแป๋วอยู่ที่คณะทำเอางงเลยทีเดียว…



  คณะวิศวะกูยิ่งผู้ชายเยอะอยู่แล้วดูสายตาไอ้พวกนั้นดิคืออะไร..ไม่เคยมองน้องกูรึไงฮะ..ทำเอาเพลงในหัวกูบรรเลงดังเลย “มองเธอสาวเธอสวยฉันจึงได้มอง” น่าน…เพลงสมัยปู่กูกำลังจีบย่าดังขึ้นมาเลย

“พี่ภพคิดถึงจังเลย” คิดถึงอะไรเล่าไอ้น้องเวรมึงดูสายตาไอ้พวกนั้นมันมองเหมือนอยากจะฆ่ากูอยู่แล้ว

“เออ…ปล่อยกูได้ยัง” พอพูดจบมันก็คลายกอดของมันออกไป เป็นอย่างนี้ทุกทีแหละชอบทำตัวเหมือนเด็กอนุบาลทุกที

“พี่ภพวาหิวอะพอไปกินข้าวหน่อย” นั่นไงเริ่มแล้ว…คือกูอยากกลับบ้านไงแต่มึงดันมาหิวอีก..เหอะ..จ้างให้กูก็ไม่พาไปหรอก

“ไม่ไปโว้ย…กูจะกลับบ้าน” ทำหน้าหงอยอีกกู…ไม่กูจะไม่ลงกลยุทธ์ทำหน้าเศร้าของมึงเด็ดขาด

“เค้าก็แค่หิวอะ…ถ้าไม่ได้กินนะไม่สบายแน่เลย” ยุบหนอ…พองหนอ..จ้างให้กูก็ไม่พาไปต่อให้มึงอ้อนแทบตายก็ไม่มีวัน

“พาเค้าไปหน่อยนะ…นะพี่ภพสุดหล่อ” ไม่ต้องมาชมกูหรอกกูรู้ทันแผนมึง

“นะครับวาอยากกินข้าวกับพี่” ฝันไปเถอะ..ไม่มีวันเด็ดขาด



“จะกินอะไรก็รีบกินนั่งเลือกอยู่นั่นแหละ” บัดซบ..จริงๆทุกคนตอนนี้ผมอยู่ที่ห้างแห่งหนึ่งบอกเลยว่าแพ้..แพ้ยับเยิน..วามันอ้อนทีไรผมยอมทุกทีพยายามแข็งใจแล้วนะแต่ไม่สำเร็จ..ซึ่งผลลัพธ์ก็คือต้องมานั่งรอมันกินข้าวนี่แหละ

“อืม…พี่ภพว่าวาควรกินอะไรดีอะ” แล้วแต่มึงสิจะถามกูทำไมกระเพาะเราเย็บติดกันหรอ…อีกอย่างมึงใช้คำได้เปลืองมากบางทีก็..ผม..บางทีก็วา ไม่ก็เค้า…สรุปคือมึงจะแทนตัวว่าอะไรกันแน่โอ้ยงง

“มึงอยากกินอะไรก็กินสิเกี่ยวอะไรกับกู”

“ก็วาเลือกไม่ถูกนี่นา” โอยให้ตายสิชีวิตมึงนี่ต้องให้กูกำหนดหมดเลยรึไง

“อะงั้นเอาอันนี้ก็ได้รสชาติดีอยู่” สุดท้ายผมก็เลือกข้าวมันไก่ต้มให้มันกิน

“อื้อ…งั้นวาเอาอันนี้แหละสั่งเลย” เอาล่ะได้ฤกษ์กินสักทีกูนั่งดูมึงเลือกอาหารเป็นชั่วโมงแล้วในที่สุดก็เลือกได้…เฮ้อรู้สึกเหมือนพาเด็กอนุบาลมากินข้าวเลย



      หลังจากกินข้าวเสร็จผมก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแล้วบอกให้ไอ้เด็กอนุบาลนี่ยืนนิ่งๆ…ขืนไม่บอกเผลอๆเดินหายวับไปแน่

วารีผู้ใสซื่อ

เบื่อจัง…ต้องมายืนรอพี่ภพเข้าห้องน้ำเนี่ยแถมยังมาสั่งให้ยืนรอนิ่งๆอีกมันอึดอัดมากเลยพี่รู้ไหมเนี่ยตัวก็ขยับไม่ได้เมื่อไหร่จะออกมาเนี่ย

“ไอ้วามึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย” ยังมาถามอีกก็ตัวเองบอกให้ยืนนิ่งๆแท้ๆ

“ก็พี่ภพบอกให้วายืนนิ่งๆนี่….วาก็ทำตามที่พี่บอก…เมื่อยไปหมดแล้วเนี่ย”

“โอ้ย…กูหมายถึงให้ยืนแบบอย่าไปไหนจากตรงนี้แต่สามารถขยับตัวได้”

“อ้าวพี่ไม่เห็นได้บอกเลย…พี่บอกว่ายืนนิ่งไป” เออให้ได้ยังงี้สิน้องกูอะไรมันจะซื่อขนาดนั้น…นี่ถ้ากูบอกให้อย่านิ่งมึงจะไม่กระโดดโลดเต้นรอกูเลยหรอเฮ้อ…พิภพล่ะเพลีย
“เออ…ช่างมันเถอะกลับบ้านกันเถอะ” ขืนเถียงกับมันชาตินึงก็ไม่จบ…ฉะนั้นรีบจบเลยดีกว่า



“ครับผม” สดใสกว่านี้มีอีกไหม…ชักสงสัยแล้วว่าตอนท้องไอ้วานี่แม่นั่งอ่านขายหัวเราะหรือเปล่ามันถึงอารมณ์ดีทุกเวลาเช่นนี้

19.00 น.

“พี่ภพวันนี้วาได้ช่วยเหลือเพื่อนด้วยแหละ” อื้อหือ…นี่น้องกูพัฒนาถึงการช่วยเหลือคนอื่นได้แล้วหรอเนี่ยน่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง

“เออดีแล้วว่าแต่มึงช่วยอะไรใคร”

“วาไปเอายาแอนตาซิลมาให้เพื่อนน่ะ” เอาเถอะถึงจะเอาแค่ยาก็ยังถือว่าช่วยเหลือ…เป็นการเริ่มต้นที่ดีงาม

“เพื่อนมึงปวดท้องใช่ไหมถึงเอายานี้ให้”

“เปล่า…เพื่อนวาโดนมดกัดอะ” ขอโทษที่หลงคิดว่ามันพัฒนาไปไกล..โอย..จะเป็นลม

“เออดีแล้วอย่างน้อยก็ช่วยเพื่อน” เอาวะยังไงก็ดีที่คิดจะช่วย

“ว่าแต่พี่วาจีบนี่คืออะไรหรอเห็นพี่คนนั้นทักเฟซมาถาม”

“ใครทักมามึงกดบล็อคเลยนะอย่าไปตอบเขา”

“อื้อ…วายังไม่ได้ตอบเลยเพราะไม่รู้ความหมายของคำว่าจีบน่ะ” เออใสซื่อเข้าไปแค่จีบมึงยังไม่รู้จักกูล่ะอ่อนใจจริงๆ



“แต่พี่ภพไม่ต้องห่วงเพราะวาไปค้นหาในอินเทอร์เน็ตมาแล้วเมื่อกี๊” เออดีมากรู้จักหาข้อมูลไว้จะได้รู้

“อ้าวไหนมึงถามกู”

“ก็พี่ไม่ตอบสักทีนี่นา” เออกูผิดเองขอโทษแล้วกัน

“ช่างแม่ง…แล้วได้ความหมายว่าอะไรคำว่า ‘จีบ’ น่ะ”

“การหงายมือออกมาข้างหน้าแล้วเอานิ้วหัวแม่มือมาจรดข้อแรกของนิ้วชี้นิ้วทั้งสองเหยียดตึง ส่วนนิ้วทั้งสามที่เหลือให้เหยียดตึงแล้วกรีดนิ้วออกไปเป็นรูปพัด การจีบมือต้องหักข้อมือเข้าหาลำแขนให้มากที่สุด”

“พอไอ้สัส…มันคนละจีบกัน”

กูจะบ้าตาย…ซื่อขนาดนี้คนเป็นพี่ท้อใจ

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
03 คำขอร้องของเพื่อน
หลังจากคุยกันกับพี่ภพเสร็จ อืม..เรียกว่าคุยได้ไหมนะน่าจะเถียงกันมากกว่า…ช่างมันเถอะหลังจากนั้นผมก็เข้านอนพอตื่นมาก็เห็นพี่ภพยังหลับอยู่ให้ตายสิขี้เซาชะมัดเลย
“พี่ภพ…พี่ภพตื่นได้แล้วจะได้ไปเรียน” เสียงเรียกของวารีทำให้พิภพตื่นมานั่งหาวแล้วหันไปหาคนที่เรียกทันที
“อือ…เช้าแล้วหรอวารี” ทำไมมันยังดูมืดๆอยู่เลยวะ
“อื้อ…เช้าแล้วล่ะ” เสียงสดใสเอ่ยตอบ
เอ..แต่ว่ากูก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนเจ็ดโมงนี่หว่าทำไมมันไม่ปลุกวะหรือว่าจะเสียไม่ได้การล่ะต้องตรวจดูแล้ว..พอเปิดเท่านั้นแหละอื้อหือ…ชัดยิ่งกว่าภาพสามมิติอีกจ้า ตีหนึ่ง ชัดแจ๋วเลย
“บ้านมึงเรียกตีหนึ่งว่าตอนเช้าหรอไอ้วาโว้ยยยย”

“ก็วาเห็นมันสว่างนี่เลยนึกว่าตอนเช้า” ไปมองตรงไหนวะว่ามันสว่าง
“เดี๋ยวนะมึงไปมองตรงไหนมึงถึงว่ามันสว่าง”
“ก็ตรงผ้าม่านติดหน้าต่างไงวาเห็นว่ามันมีแสงอยู่เลยนึกว่ามันเป็นตอนเช้า”  มึงตีความได้ไงว่ามันสว่างกูอยากจะฆ่ามึงจริงๆ
“โหไอ้วานั่นมันไฟติดถนนเขาติดไว้ให้คนขับรถตอนกลางคืนจะได้มองเห็นเวลาขับรถ”
“อ้าวก็วาไม่รู้นี่” เออมึงไม่รู้อะไรสักอย่างหรอกกูล่ะหนักใจจริงๆ
“ช่างมันนอนเถอะกูง่วงจะตายห่าแล้วเนี่ย” โหพี่เราจะตายห่าแล้วไม่ได้การแล้วต้องรีบพาไปหาหมอ
“เดี๋ยวไอ้วามึงจะไปไหน” คนพี่เห็นคนน้องเดินไปแถวประตูจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ก็จะรีบพาพี่ไปหาหมอไงล่ะ” ห๊ะ..ไปหาหมอพากูไปหาทำไมวะ
“เดี๋ยวนะมึงจะพากูไปหาหมอทำไม”
อ้าวก็พี่บอกว่าจะตายห่านี่นาวาก็เลยต้องรีบพาไปเดี๋ยวพี่จะตายห่าก่อน” ถ้าวันไหนได้ข่าวว่าพี่ฆ่าน้องในห้องคนนั้นคือกูเองไม่ต้องหาให้ยาก

“โอ๊ย…กูเปรียบเปรยเว้ยไม่ได้จะตายห่าจริงๆ”
“ก็พี่ไม่บอกให้ชัดเจนนี่” เออกูผิดครับกูผิดกูผิดกูผิดว๊ากกกกก
“เออๆมึงนอนได้แล้ว” ขืนเถียงกับมันต่อนะกูไม่ได้นอนจริงๆแน่
07.00 น.
“อาบน้ำเสร็จยังโว้ยไอ้วา” คิดดูมันเข้าไปตั้งแต่ 6 โมงครึ่งนี่ก็ครึ่งชั่วโมงแล้วมันยังไม่ออกมาเลยเนี่ย
“เกือบแล้ววากำลังอาบอยู่อีกนิดหน่อยเอง” เออๆรอต่อไป
กว่าจะอาบน้ำกินข้าวเสร็จก็ปาไปเกือบชั่วโมงแล้วเนี่ยขณะนี้กำลังมาถึงหน้ามหาลัยแล้วอีกหน่อยผมก็จะถึงแล้วหลังจากนั้นผมก็จะเป็นอิสระจากเด็กบ้านี่สักที
“อ้าวถึงแล้วลงได้” ต้องรีบให้มันลงไม่งั้นคงได้เถียงกันต่อ
“อื้อ..บ๊ายบ่ายพี่ภพ..เดี๋ยวตอนเย็นวาไปหาอีกนะ”
“ไม่มึงไม่ต้องมามึงนั่งอยู่คณะมึงเลยไม่ต้องมาเด็ดขาด”
“ทำไมอะวาอยากไปหาพี่นี่” ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนกูเลยไม่ยอมหรอกโว้ย

“ไม่ได้ขืนมึงมานะเพื่อนกูต้องจีบมึงแน่นอนกูไม่ให้มา” อย่างที่เขาบอกถ้ามาเพื่อนเขาจีบแน่นอนเห็นมองตาเป็นมันหลายคนด้วย
“ก็ได้วาไม่ไปก็ได้”  บอกง่ายอย่างนี้ค่อยดีหน่อย
“ถ้างั้นกูไปแล้วนะ”
“บ๊ายบาย” มึงจะสดใสได้ทุกวันเลยหรือไงเนี่ยชีวิตมึงนี่ไม่มีเรื่องเครียดเลยใช่ไหม
หลังจากแยกจากพี่ภพผมก็เดินไปเดินมาอยู่ที่นี่ 4-5 รอบก็ยังไม่เห็นเจมส์กับธาราเลยปกติจะต้องมากันแล้วนี่ ได้แต่เดินถือขวดน้ำที่เตรียมมาจากบ้านสายตาก็สอดส่องเหมือนมองหาเก็บขวดไม่มีผิด
“เจมส์อย่าเดี๋ยวมีคนเห็น” นั่นเสียงธารานี่นาเหมือนอยู่ใกล้ๆนี่เอง
“ขอทีเดียวนะ” นั่นเสียงเจมส์นี่นาขออะไรกันหรอขนมหรือเปล่า
“งั้นเร็วๆนะ” เสียงธาราบอกเร็วๆป้อนขนมกันอีกแล้วหรอสงสัยกลัวผมจะแย่งกินมั้งเดินตามเสียงไปและแล้วก็เจอแต่ไม่ได้เป็นอย่างที่คาดคิดไว้

ตุ๊บ


เสียงขวดน้ำหล่นทำให้สองร่างที่จูบกันอยู่นั้นผละออกจากกันแล้วหันไปมองหาต้นเสียงพบเพื่อนตัวเล็กยืนมองด้วยความตกใจ
“เจมส์กับธาราจูบกันหรอ” นั่นไงว่าแล้ววาเห็นจนได้ซวยจริงๆ
“คือมันไม่ใช่อย่างที่วาคิดนะ” ธารารีบแก้ตัวทันที
“เรากับธาราเป็นแฟนกัน” เจมส์พูดออกมา
“เจมส์!!” ธาราเรียกด้วยความตกใจทำไมเจมส์ถึงไม่แก้ตัวเล่า
“ขนาดนี้แล้วธาราเราปกปิดไม่ได้ตลอดหรอกความลับไม่มีในโลกหรอกนะบอกไปเลย”
“เห้อ…เรากับเจมส์เป็นแฟนกัน” สุดท้ายธาราก็ยอมบอก
“แล้วทำไมไม่บอกเราตั้งแต่วันแรกเล่าปล่อยให้เราสงสัยอยู่ได้” ก็จริงอย่างเขาว่าเขาสงสัยตั้งแต่ตอนป้อนข้าวกันแล้วแต่ด้วยความซื่อจึงเชื่อเขาไปง่ายมาก
“ก็เรากลัววาไปบอกพี่ชายเรานี่นาขืนวาไปบอกนะเรากับเจมส์ต้องเลิกกันแน่นอน” เห็นเขาเป็นคนขายเพื่อนหรือไงเนี่ย
“เราไม่บอกใครหรอกน่าอีกอย่างพี่ของธาราเป็นใครเรายังไม่รู้จักเลยเหอะ”

“พี่เราก็ชื่อมหาสมุทรไงว่าไม่รู้จักหรอ” มหาสมุทรหรอไม่รู้จักอะไม่คุ้นเลยด้วย
“ไม่ล่ะทั้งมหาลัยที่เรารู้จักมีแค่พี่ภพพี่ชายเราแค่นั้นแหละคนอื่นเราไม่รู้จักหรอก” ให้ตายสิทั้งมหาลัยวารู้จักพี่ชายตัวเองคนเดียวเนี่ยนะ
“งั้นเดี๋ยวเราเปิดรูปให้วาดูนะ”
“โอเคเลย” จะหน้าตาแบบไหนกันนะ
“นี่ไงรูปพี่เรา” โหโคตรหล่อเลยอ่ะยังกับเทพบุตรจุติลงมาเกิดยังไงอย่างนั้นแหละ
“โหพี่ของธาราหล่อมากเลยอ่ะอย่างกับดาราเลย” อะไรจะตื่นเต้นปานนั้น
“ใช่ไหมล่ะเวลามาส่งเรานะผู้หญิงมารุมเต็มเลยล่ะแต่พี่เราก็ไม่สนใจก็เลยงงว่าทุกวันนี้พี่เราชอบอ่ะใครกันแน่” เหมือนพี่ภพเลยฮะแตกต่างกันจุดเดียวคือพี่ภพสนใจคนอื่นแต่เขาไม่สนใจพี่ภพ
“เอาน่าเดี๋ยวพี่เขาสนใจใครเขาก็บอกเองแหละ”
“อืม” บอกน่ะเหรอไม่มีทางหรอกพี่เขาเก็บตัวเงียบจะตายไปเรียกง่ายๆว่าซุ่มอ่ะ

“แล้ววาจำข้อตกลงของเราได้หรือเปล่า” ข้อตกลงอะไรนะไม่เห็นจะนึกออกเลย
“ข้อตกลงอะไรหรอ” นั่นไงว่าแล้วนี่ถ้าไม่เตือนนะลืมแน่นอน
“ก็ข้อตกลงที่ว่าวาจะไม่บอกพี่ชายเราไงว่าเรากับเจมส์คบกันน่ะ”
“เราได้ตกลงกันด้วยหรอเราจำได้ว่าธาราบอกว่ากลัวเราไปบอกพี่ชายนะ” นั่งกุมขมับเลยให้ตายสิทำไมถึงเข้าใจยากจัง
“งั้นมาทำข้อตกลงกันวาห้ามบอกพี่ชายเราแล้วห้ามบอกใครด้วยนะว่าเรากับเจมส์คบกันโอเคไหม”
“โอเคเลย…แต่ว่าเราห้ามบอกเขาแต่ถ้าพี่ชายธารามาถามเราล่ะเราต้องตอบไหม” ซื่อกว่านี้มีอีกไหมบนโลก
“เอาง่ายๆเลยนะวาห้ามบอกใครใครถามก็ห้ามตอบก็คืออย่าให้ใครรู้แค่นั้นเอง” น่าจะบอกเราตั้งแต่แรกปล่อยให้งงอยู่ได้
“งั้นโอเคเลยเราจะไม่บอกใครว่าเจมส์กับธาราคบกัน” ในที่สุดก็เข้าใจเหนื่อยเหมือนกันนะกับการอธิบายให้เพื่อนคนนี้ฟังเนี่ย
“ขอบคุณมากเลยนะวาที่เก็บเป็นความลับให้ถ้างั้นไปเรียนกันเถอะ” เสียงเจมส์ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น

“อื้อ…ไปกันเลย” สองคนที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับส่ายหัวทันทีเห้อ…อะไรจะสดใสทุกเวลาขนาดนี้นะ
พิภพประสบโชค
ถ้าถามว่าอะไรที่น่าเบื่อกว่านั่งเถียงกับน้องชายผมก็คือเพื่อนคนนี้นี่แหละครับ…มึงจะถามอะไรกูนักหนาเนี่ยกูรำคาญ
“ไอ้ภพบอกกูเถอะว่าไลน์น้องมึงชื่ออะไร” เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้วามึงไม่น่ามาเลยถ้ามึงไม่มามันก็ไม่วุ่นวายกูอย่างนี้หรอก
“มึงเห็นเตียงนอนที่บ้านมึงไหม”
“เห็นดิวะกูไม่ได้ตาบอด”
“เออกลับไปนอนซะแล้วก็ฝันในฝันมึงจะได้ไลน์น้องกู”
“เครงั้นกูจะรีบกลับไปฝันเลย…ถุ้ยไอ้แอนนิม่อลมึงจะหลอกให้กูกลับไปนอนใช่ไหมล่ะ”
“กูไม่ได้หลอกมึงนะเพราะว่าในฝันเผื่ออาจจะได้เพราะว่ามึงมัวแต่พร่ำเพ้อชะเง้อมองหาหลงคอยแก้วตากานดาคนดีทุกวันนี่”
“อย่างนี้มึงไปแต่งเพลงเถอะสัมผัสเป๊ะเกิน”


“5555” อยากซัดหน้ามันสักทีนี่ถ้าไม่เกรงใจว่ามึงเป็นพี่ของว่าที่แฟนกูนะ
“เออว่าแต่ไอ้มหาสมุทรไปไหนวะ”
“ไม่รู้มันน่ะเห็นมันบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ” คือมึงบอกว่าไม่รู้แต่ประโยคต่อมาบอกว่ามันไปเข้าห้องน้ำกูเลยอยากถามว่าไม่รู้บิดามึงเหรอ..
    ลำพังวาคนเดียวกูก็ปวดหัวแล้วนะนี่กูต้องปวดหัวตอนอยู่บ้านแล้วก็มามหาลัยเลยหรอเนี่ย
    วารีผู้ใสซื่อ
    สวัสดีทุกคนนี่วาเองตอนนี้คาบว่างแหละวาก็เลยมาเดินเล่นคนเดียวสาเหตุที่เดินคนเดียวน่ะหรอเพราะเจมส์กับธาราสวีทกันอยู่นู่น
    เหอะ…พอรู้ว่าคบกันแล้ว..ก็เอาใหญ่เลยนะ
        ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้แต่เดินเตะหญ้าเล่นไปมาอยู่เนี่ยหรือว่าจะไปหาพี่ภพดี แต่พอคิดๆดูแล้วพี่ภพห้ามเราไปหานี่นาแล้วเราจะไปยังไงล่ะ
        คิดอะไรไม่ออกเลยไปไหนดีเนี่ย

จริงสิงั้นไปหาอะไรกินดีกว่าพวกขนมเนี่ยน่าจะยังมีขายอยู่ว่าแต่จะเอาขนมอะไรดีนะ
     คิดไปคิดมาคิดมาคิดไปรีบเดินเร็วไวมุ่งไปร้านขายเลยดีกว่าน่าจะอยู่ไม่ไกลคงเดินไม่นานหรอกมั้ง
     ถึงแล้วเย้โหคนเยอะเหมือนกันนะเนี่ยว่าแล้วก็รีบเดินเข้าไปหาขนมที่โปรดปรานทันทีมีตั้งหลายรสจะเอารสอะไรดีนะงั้นเอารสนี้แล้วกันน่าจะอร่อย พอซื้อเสร็จก็รีบรี่เดินปรี่ออกมาทางใด แต่เหตุไฉนไยพี่ภพยืนอยู่ตรงนี้
     “มึงมาทำอะไรที่นี่ไอ้วา” โหเสียงดุซะด้วย
     “พอดีวาเดินมาซื้อขนมน่ะ” มึงเดินมาซะไกลเลยนะ
     “รีบกลับคณะมึงไปเลยแล้วไม่มีเรียนหรือไงถึงได้เดินมาเนี่ย”
     “ก็คาบนี้วาว่างนี่แล้วเจมส์กับธาราเขาก็ไป…”
     “ไปไหน” เกือบหลุดแล้วไหมล่ะ
     “ไป….ไป….ไปไหนดีวะ”
     “สรุปว่าไปไหนเนี่ยมึงมาไปไหนดีวะอยู่นั่นแหละ…แล้วกูจะรู้ไหมวันนี้”
   

“ไปถ่ายรูปต้นไม้ส่งอาจารย์น่ะ” ถ่ายรูปต้นไม้เนี่ยนะมีด้วยเหรอวะอาจารย์อยากได้รูปต้นไม้
“อาจารย์เนี่ยนะอยากได้รูปต้นไม้” ซวยแล้วจะแก้ตัวไงดีเนี่ย
“อ๋อพอดีว่าอาจารย์เขาเห็นต้นไม้ต้นนั้นมันสวยก็เลยอยากที่จะซื้อไปปลูกบ้านแต่กลัวจำไม่ได้ก็เลยถ่ายรูปไว้เวลาไปซื้อจะได้ซื้อถูกต้นไง”
เหตุผลมึงน่าเชื่อถือมากแต่เอาเหอะมันโกหกใครไม่เป็นหรอกไอ้เนี่ย
“เออๆถ้างั้นมึงก็กลับคณะมึงได้แล้วไป” เชื่อด้วยเหรอเนี่ยดีใจจังเก็บความลับเพื่อนสำเร็จแล้ว
“ได้เลยวาจะกลับเดี๋ยวนี้แหละบ๊ายบายนะพี่ภพตอนเย็นเจอกัน”
“เออเดินกลับดีๆล่ะอย่าให้ใครฉุดแล้วกัน” ใครจะมาฉุดเขาเล่าพี่ภพก็เป็นห่วงไม่เข้าเรื่อง
ณ เวลาตอนเย็นหลังเลิกเรียน
ให้ตายสินั่งรอจนน่องชาหมดแล้วเนี่ยพี่ภพยังไม่ปรากฏกายมาให้เห็นเลยหรือว่าจะไปหลงอยู่ที่ไหนนะ ไม่ได้การแล้วพี่ภพต้องหลงทางแน่นอนเราต้องช่วยเหลือต้องรีบหาทางช่วยเหลือแล้วหรือจะโทรแจ้งตำรวจดีนะ

“ไอ้วามึงจะกลับบ้านไหมเนี่ยกูเรียกไป 10 วาแล้วนะ” อ้าวพี่ภพอยู่นั่นเองหรอนึกว่าหลงทางซะอีก
“อ้าวพี่ภพพี่ไม่ได้หลงทางหรอกเหรอ” หลงทางบ้านเตี่ยมึงดิโอ้ย…กูอยู่มาก่อนมึงถ้ากูหลงก็อายมึงแล้วล่ะ
“โถ่…ไอ้วากูอยู่จนกูจะสนิทกับยามทุกคนในนี้แล้วนะมึงยังคิดว่ากูจะหลงอีกหรอ” ใครจะไปรู้ล่ะทุกคนย่อมหลงทางได้เสมอดังเช่นวาคนนี้ไงล่ะจะซื้อขนมอยู่ดีๆดันเดินไปโผล่คณะพี่ชายตัวเองเฉยเลย
“ยืนเงียบอีกมึงมัวรออะไรล่ะรีบขึ้นดิจะได้กลับบ้าน”
“อื้อ…” มีน้องอายุห่างกันแค่ 2 ปีอย่างกับห่างกันสัก 10 ปีแหนะ
“ว่าแต่ไอ้วาตั้งแต่มึงมาอยู่ที่นี่มีใครแตะต้องตัวมึงไหมหมายถึงผู้ชายนะ” ผู้หญิงไม่มีใครเเตะมันแน่มั่นใจ
“จะว่าไปก็มีอยู่นะ” ชิบหายและใครมาแตะน้องกู
“ใครมึงบอกกูมาว่าใครกูจะไปต่อยหน้าเดี๋ยวนี้แหละ” พร้อมบวกอ่ะบอกเลย
“พี่ภพไม่ต้องไปทำอะไรเขาหรอกเขาก็แค่แตะนิดนิดหน่อยๆเอง”
“นี่มึงกล้าออกรับแทนตัวมันหรอเดี๋ยวกลับบ้านไปมึงโดน”

“ลงจากรถเลยแล้วมึงก็พากูไปหาคนที่แตะตัวมึงด้วยไปเดี๋ยวนี้เลย” ลงจากรถทำไมเล่าเขาก็แค่แตะนิดๆหน่อยๆเอง
“ไม่ต้องหรอกพี่ภพพี่ไม่กล้าทำอะไรเขาหรอก” โห…ดูมันดูถูก….กูนี่ไม่อยากจะคุยขนาดหมายังเคารพกูอะ
“ทำไมกูจะไม่กล้ามึงพาไปเดี๋ยวนี้” ห้ามยังไงก็ไม่ฟังเอ้าพาไปก็ได้
“อยู่บนตึกคณะผมอ่ะ”
“เสร็จกูแน่อยู่บนตึกด้วยมึงนำทางเลยเดี๋ยวกูจะเคลียร์เอง”
“อยู่ประมาณชั้น 2 ห้องทำงานก็อยู่นั่นแหละ” ทำเป็นมานั่งทำงานเดี๋ยวมึงจะได้นอนทำแน่ข้อหาแตะตัวน้องกู
“ถึงยังเนี่ยเดินมาไกลแล้วนะ”
“ใกล้แล้วอีกหน่อยเอง” มึงพูดอีกหน่อยมา 5 รอบแล้วแต่ก็ยังไม่ถึงสักทีที่บ้านมึงใช้คำว่าอีกหน่อยกับเส้นทางยาวไกลขนาดนี้หรอกูนึกว่าเดินทางไกลตอนเข้าค่ายลูกเสือกว่ากูจะได้ทำอะไรเขานะหมดแรงก่อนพอดี
“นี่ไงห้องนี้แหละเข้าไปเลยอยู่ในนี้แหละเขาแตะตัววาในห้องนี้” เสร็จกูแน่มึงโดนแน่หนีไปไหนไม่ได้หรอก
“งั้นมึงยืนรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวกูเข้าไปเคลียร์เสร็จแล้วกูจะออกมา”

พิภพประสบโชค
ใครที่กล้ามาแตะต้องน้องกูมันต้องโดนไม่พูดพร่ำทำเพลงเลยแล้วกันคนเรามันเลือดนักสู้อยู่แล้วนี่ถ้ากูอยู่สมัยบางระจันนะกูถือดาบไล่ฟันแล้วเนี่ย
    ถึงกับได้รับการขนานนามว่ายอดนักสู้บู๊แหลกลาญล้างผลาญอย่างเดียว
    เปิดประตูเข้าไปเลยแล้วกันเตรียมใจไว้ให้พร้อมมึงโดนแน่
    เอี๊ยด
    “ใครกันวะบังอาจมาแตะน้องกู”
“พูดอะไรของเธอนักศึกษามีอะไรหรือเปล่า” โอ้โหชัดยิ่งกว่าภาพ 3 มิติหน้าอาจารย์ลอยมาแต่ไกลนี่มึงอย่าบอกนะไอ้วาว่าอาจารย์แตะตัวมึง

    “อ้อ…เปล่าครับพอดีผมคุยโทรศัพท์อยู่น่ะครับ” เรื่องแถไม่แพ้ใครเด้อ
    “แล้วไหนโทรศัพท์เธอล่ะ” โอ๊ยอะไรจะซักไซ้ขนาดนี้
    “คุยเสร็จแล้วครับผมก็เลยเก็บใส่กระเป๋าไปแล้วครับ”
    “อ้อ..แล้วมีธุระอะไรหรือเปล่า”
    “เปล่าครับเปล่าครับ”
   
    “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับอาจารย์สวัสดีครับ” เกือบไปแล้วกู
    “ไงพี่ภพจัดการสำเร็จไหม” สำเร็จบ้านมึงสิเกือบเกมไอ้เวร
    “สำเร็จบ้าอะไรล่ะนั่นอาจารย์ มึงจะให้กูต่อยกับอาจารย์หรือไง”
    “อ้าวก็เห็นเข้าไปนึกว่าแต่จะเคลียร์กันแล้วซะอีก”
    “สรุปคือที่แตะตัวมึงคืออาจารย์”
    “ใช่…อาจารย์สมศักดิ์ให้วาช่วยยกของวาก็เลยช่วยพอไปถึงห้องก็แตะไหล่วาแล้วบอกว่า..ขอบใจนะ”
    กูอยากฆ่ามึงจริงไปไอ้วารี ว๊ากกกกกกก

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
04 เมื่อประสบพบหน้า
พี่ภพประสบโชค
หลังจากมาถึงบ้านไอ้น้องชายตัวดีก็ขอให้พาไปซื้อของกินที่เซเว่นไอ้เราที่เป็นพี่ที่ดีก็เลยตอบว่า
“มึงก็ไปซื้อเองสิกูขี้เกียจโว้ย” คดีอาจารย์มึงยังไม่เคลียร์เลยนะยังจะหาคดีใหม่ให้กูอีก
“ก็วาไม่กล้าเดินลงไปเองนี่พี่ภพพาไปหน่อยนะ” เซเว่นอยู่แค่หน้าซอยมึงเดินไปไม่เกิน 10 วินาทีก็ถึงแล้ว
“คือกูจะบอกมึงว่าเซเว่นเนี่ยอยู่หน้าปากซอยมึงเดินแปปเดียวก็ถึงแล้ว”
“ก็มันน่ากลัวนี่นาพี่คิดดูสิมันมืดด้วยนะแถมยังมีเงาเดินตามด้วย” เชี่ย…เงาอะไรวะกูเดินตั้งนานยังไม่เคยเห็นเลยนะ
“เงาอะไรของมึงอย่าบอกนะว่ามึงเจอผี”

“ไม่รู้เหมือนกันแต่ว่าเวลาเดินไปมันมีเงาดำๆตามวาไปทุกที่เลยอ่ะ”
“เดี๋ยวนะไอ้เงานั่นน่ะมันเลียนแบบมึงทุกอย่างเลยไหม”
“ใช่เลยมันเลียนแบบวาทำอะไรนะมันก็ทำเหมือนวาเลย”
“ไอ้วานั่นมันเงาของมึงเอง โอ้ย…กูจะเป็นประสาทตาย”
“อย่าเพิ่งเป็นนะเดี๋ยววาเรียกรถพยาบาลไว้ก่อนจะได้ช่วยพี่ทัน”
“กูประชดมึงเข้าใจไหมเนี่ย”
“ประชดอยู่น้ำจืดหรือน้ำเค็มเหรอ”
“มึงจะไปไหนก็ไปซะ” เถียงกับมันเหมือนเถียงกับพวกตอไม้พูดไปแล้วมันก็ไม่รู้เรื่องปวดหัวเปล่าๆ
“งั้นวาไปซื้อของก่อนนะวาจะพยายามไม่กลัว”
“เออๆ” อย่าให้เห็นมึงกลัวมานะ
วารีผู้ใสซื่อ
ทุกคนตอนนี้วากำลังลงไปซื้อของล่ะบอกเลยว่าน่ากลัวมากเลยแต่วาจะพยายามนะอีกอึดใจเดียวก็จะถึงแล้วแต่จะว่าไปวาไม่ค่อยจะได้มาเซเว่นคนเดียวบ่อยๆหรอกนะเพราะอะไรน่ะเหรอ

     ก็พี่ภพน่ะสิไม่ค่อยให้วาไปเท่าไหร่ประกอบกับวากลัวด้วยแหละเลยไม่ได้มาแต่ว่าวันนี้ไม่รู้ว่าอะไรดลใจพี่ภพถึงได้ให้วามาแต่ตอนนี้วามาถึงเซเว่นแล้วดีใจจังเราทำสำเร็จสามารถมาเซเว่นคนเดียวโดยที่ไม่กลัวได้
          ตอนนี้วาก็อยู่ในเซเว่นแล้วล่ะกำลังเลือกขนมแสนอร่อยอยู่แต่ไม่รู้ว่าจะเอารสไหนดีมันมีหลายรสมากเลยล่ะหรือจะเอารสนั้นดีนะแต่มันอยู่สูงมากเลยล่ะ
              อีกนิด…อีกนิดเดียว…แฮกๆ..เอาไม่ถึง..ไอ้จะเดินไปบอกให้พนักงานหยิบให้ก็กลัวเขาจะเสียเวลาทำงานเอาวะลองสู้อีกสักตั้งนึงก็แล้วกันวิชากระโดดโลดเต้น…ย๊ากกกก..สุดท้ายก็เอาไม่ได้อยู่ดี
                ขณะที่กำลังยืนทำหน้าเศร้าอยู่นั้นก็มีมือใครไม่รู้มาหยิบขนมที่ผมกระโดดหยิบอยู่นาน โหทำได้ไงอ่ะหยิบได้ในครั้งเดียว
                “นี่ครับพี่เห็นเรากระโดดหยิบอยู่นาน” เสียงหล่อมาเชียว
                “ขอบคุณครับ” ดูหน้าหน่อยซิว่าใคร…โอ้โหโครตหล่อเลยแต่ว่าหน้าตาพี่เขาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ

“เอาอย่างอื่นอีกไหมครับพี่จะได้หยิบให้เลย” ใจดีจังเลยอ่ะแต่ว่าเราเอาแค่อย่างเดียวก็พอแล้วล่ะ
“ไม่เป็นไรครับเค้าเอาแค่นี้ก็พอแล้ว”
“ok ครับ”
“ว่าแต่เค้าคุ้นหน้าพี่มากเลยอ่ะเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
“เราเคยเจอกันด้วยเหรอครับพี่ก็เพิ่งเคยเห็นหน้าเราวันนี้วันแรกนะครับ” หรอแต่ทำไมมันคุ้นจังเลยอ่ะ
“อ๋อนึกออกแล้วพี่คือพี่มหาสมุทรพี่ชายของธารา”
“ใช่ครับเรารู้จักธาราด้วยหรอ”
“รู้จักครับธาราเพื่อนเค้าเอง”
“แล้วนี่เรามากับใครครับ”
“เค้ามาคนเดียว…อย่าบอกนะว่าพี่เห็นคนอื่นมากับเค้าด้วยอ่ะ”
“เปล่าพี่ไม่ได้เห็นใครมากับเราพี่แค่ถามเฉยๆ”
“อ้อ…แล้วไปเค้านึกว่าพี่เห็นใครมากับเค้าซะอีก”
“แล้วนี่จะกลับเลยไหมครับ”

“กลับเลยครับพี่เค้ารออยู่ที่บ้าน”
“พี่เหรอพี่เราชื่ออะไรเหรอครับ”
“พี่ภพครับ” พอพูดเสร็จพี่เขาก็ยืนทำหน้าครุ่นคิดอืม..ว่าแต่พี่เขาคิดอะไรนะ
“ภพนี่เรียนอยู่ปี 3 ใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับเรียนอยู่ปี3 คณะวิศวกรรมศาสตร์”
“อ๋อครับ…แล้วนี่กล้าเดินกลับคนเดียวไหมครับให้พี่ไปส่งไหม” ใจดีจังเลยอ่ะอาสาจะไปส่งบ้านด้วย
“ก็กล้าอยู่นิดหน่อยครับแต่ถ้าพี่จะไปส่งก็ไปได้ครับ”
“งั้นไปคิดเงินให้เรียบร้อยเลยครับเดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ขอบคุณครับ” เย้..มีเพื่อนเดินแล้ว
หลังจากเดินออกจากเซเว่นพี่เขาก็พาผมเดินบ้านด้วยแหละระหว่างทางก็คุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อยบอกไว้ก่อนเลยคุยกับพี่มหาสมุทรแล้วสนุกสุดๆเลยล่ะไม่เหมือนคุยกับพี่ภพหรอกรายนั้นน่ะด่าอย่างเดียวเลย
พอมาถึงหน้าประตูบ้านพี่ชายสุดที่รักของผมก็ยืนกอดอกมองด้วยสีหน้าแบบตัวร้ายในละครเลยล่ะ
“เอ้าพี่ภพทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ”
“พอดีกูว่าจะออกไปตามมึงน่ะเห็นว่าไปนานแต่พอถึงตรงนี้ก็เห็นมึงเดินมากับ….ไอ้มหาสมุทร”
“อ๋อพอดีพี่เขาอาสามาส่งวาน่ะ” แล้วมึงก็ใจง่ายให้มันมาส่งเนี่ยนะ
“วาเข้าบ้าน” โหย…เสียงดุมาเชียว
“เดี๋ยววาไปกินขนมรอนะพี่ก็ตามมาล่ะ”
“อืม” เย็นชามากเสียงพี่ภพเหมือนโกรธใครมาหลายปี
หลังจากวาเดินเข้าไปในบ้านทั้งสองคนก็คุยกัน
“มึงมากับน้องกูได้ไงไอ้มหาสมุทร”
“ก็กูไปเซเว่นเห็นน้องเขายืนกระโดดจะหยิบขนมอยู่นั่นแหละด้วยความที่กูเป็นคนดีก็เลยหยิบให้น้องแล้วก็อาสามาส่งน้องที่บ้านน้องเขาก็ยอมก็เลยมาส่ง”  มึงใช้คำว่ายอม..เหมือนมึงจะปล้นน้องกูหรืออะไรสักอย่างมากกว่าการอาสามาส่งนะ
“มึงเลิกยุ่งกับน้องกูเลยนะ”
“ทำไมกูต้องเลิกยุ่งกับน้องมึงด้วย”

“ทำไมน่ะหรอ…มึงน่าจะเข้าใจนะมึงก็หวงน้องมึงส่วนกูก็หวงน้องกูเช่นกันเพราะฉะนั้นมึงเลิกยุ่งกับน้องกูซะ”
“เห็นทีจะไม่ได้ว่ะเพื่อนพอดีหัวใจกูมันเรียกร้องแล้ว “
“เรียกร้องห่าอะไร..สาวๆเข้ามาจีบมึงกันเต็มมึงไม่สนใจกลับมาสนใจน้องกูเนี่ยนะ”
“ทุกคนมีคนที่ชอบในแบบของตัวเองซึ่งน้องมึงโคตรน่ารักเลยทั้งคำพูดท่าทางกิริยาต่างๆโคตรใช่เลยว่ะ”
“มึงกลับไปนอนฝันเถอะมึงตื่นมากูยังไม่ได้น้องกูหรอกกูจะจับตามองมึง”
“แต่จะว่าไปกูก็มีเบอร์สาวที่มึงชอบอยู่นะ”
“ว่ายังไงนะ…เบอร์อะไรส่งมาให้กูดิ”
“โทษทีว่ะพอดีมึงไม่ให้กูยุ่งกับน้องวากูก็ส่งให้ไม่ได้หรอก”
“กูหาเองก็ได้แล้วมึงรู้จักชื่อน้องกูได้ไง”
“กูก็ถามน้องมึงไง….โห…แค่นี้คิดไม่ได้หรอ”
“เออมึงจะไปไหนก็ไปได้แล้วรำคาญ”

“งั้นกูขึ้นไปหาน้องวาได้ป่ะ”
“ผ่านส้นเท้ากูก่อนดิ” มึงโดนเดี๋ยวมึงโดนพลังหมัดกู
“OK ครับงั้นเดี๋ยวผมกลับหอก่อนนะสวัสดีครับพี่เขย”
“พี่เขยบ้านมึงสิ” หงุดหงิดจังโว้ยคนอื่นมีให้ชอบไม่ชอบเสือกมาชอบน้องกู
หลังจากแยกย้ายกันเสร็จพิภพก็รีบรีบเดินปรี่เข้ามาหาวารีทันที
“ห้ามคุยกับมัน” มันไหนอ่ะอยู่ๆพี่ภพก็มาบอกว่าห้ามคุย
“วาไม่คุยกับมันอยู่แล้วมันพูดได้ซะที่ไหนเล่าเป็นสิ่งที่เขาปลูกขึ้นไว้ขายเท่านั้นเอง” ได้ยินประโยคแรกกูก็พอใจพอมาประโยคที่ 2 กูกุมขมับเลย
“กูหมายถึงไอ้มหาสมุทรมึงห้ามคุยกับมัน”
“อ้าวทำไมอ่ะทำไมวาถึงคุยกับพี่มหาสมุทรไม่ได้อ่ะ”
“ไม่ต้องรู้หรอกรู้แค่ว่ากูไม่คุย”
“ไม่เอาอ่ะวาจะคุย”
“มึงกล้าขัดคำสั่งกูหรอ”

“ถ้าอย่างนั้นวาจะโทรไปฟ้องแม่ว่าพี่แอบพาผู้หญิงไปซื้อขนมแต่ไม่ยอมพาน้องไปซื้อ”
“อันที่จริงกูว่ามหาสมุทรมันก็เป็นคนดีอยู่นะมึงก็คุยกับมันได้แต่ก็อย่านานนะ”
“ดีใจจังได้คุยกับพี่มหาสมุทรแล้ว” มันเห็นกูตอนไหนวะเนี่ยว่ากูพาผู้หญิงไปซื้อของอุตส่าห์ซุ่มเนียนแล้วนะ
มหาสมุทรหล่อไม่หยุดฉุดไม่อยู่
หลังจากผมกลับมาที่หอก็รีบเดินเข้าไปถามธาราทันใด
“ธารามีไลน์ของวารีไหม”
“พี่รู้จักวารีด้วยเหรอ” นั่นไงตอบไม่ตรงคำถามกู
“ใช่พี่รู้จักสรุปว่ามี LINE ไหม”
“มีสิแต่พี่ต้องตอบมาก่อนว่าจะเอาไปทำอะไร”
“ก็…เอ่อ..เพื่อนในห้องพี่ชอบน้องวารีน่ะเลยอยากได้ LINE มันเลยถามพี่เพราะว่าเห็นว่าพี่เป็นพี่ของธาราซึ่งเป็นเพื่อนของวารี” เลิ่กลัาก 1 อัตรานะครับ
“เคเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปขอให้ก็แล้วกัน”

“เรียนอยู่ห้องเดียวกันแล้วไม่มีไลน์กันเหรอ”
“พอดีว่ามีแต่เบอร์อะไลน์ไม่ได้ขอไว้”
“งั้นก็เอาเบอร์มาสิจะได้เอาเบอร์ไปค้นหาเพิ่มเพื่อนไง”
“พี่บอกว่าจะเอาไลน์เพราะฉะนั้นรอครับ”
“เบอร์มันสามารถค้นหาไลน์ได้”
“เอ…จะว่าไปเพื่อนพี่เป็นคนขอนี่ทำไมพี่ต้องรีบขนาดนั้นด้วย”
“เอ่อ..อ๋อเปล่างั้นไว้พรุ่งนี้ก็ได้” ปากแข็งเป็นบ้าเลยนะพี่ชายผมสงสัยจะหลงเสน่ห์เพื่อนวารีเข้าให้แล้ว
“พี่นอนก่อนนะ”
“เคครับ”
เกือบไปแล้วมั้ยล่ะทุกคนธาราเกือบรู้แล้วผมยอมรับเลยว่าผมไม่คิดจะชอบใครตั้งแต่เกิดมาเพราะส่วนใหญ่ผมโดนผู้หญิงเข้ามารุมล้อมจีบตั้งแต่มัธยมแล้ววันวาเลนไทน์นะหัวใจติดแทบจะเปลี่ยนเสื้อสีขาวเป็นสีแดงเลยล่ะพอขึ้นมามหาลัยก็ได้รุ่นพี่มาถามให้ไปลงสมัครประกวดเดือนคณะก็เลยปฏิเสธไม่ได้สุดท้ายแล้วก็ได้ลงประกวดก็ได้เป็นจริงๆยิ่งทำให้เป็นจุดสนใจเข้าไปใหญ่

พอมาวันนี้ความคิดของผมทั้งหมดทั้งมวลก็ถูกเปลี่ยนแปรผันไปเมื่อได้มาเจอกับเด็กหนุ่มน่ารักคนนี้เรียกได้ว่าไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อนเลยล่ะทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด อ่า….โดนตกซะแล้วสิ
แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือมันเป็นน้องไอ้ภพนี่แหละบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าหวงน้องพอๆกับผม ทำให้การทำความรู้จักลำบากมากแต่ผมก็ไม่ยอมหรอกเพราะว่าหัวใจมันสั่งการไปแล้วพอเห็นหน้าน้องในเซเว่นครั้งแรกบทเพลงนึงก็ขึ้นมาในหัว
“เมื่อคิดให้ดีโลกนี้ประหลาดบุพเพสันนิวาสที่ประสาทความรักภิรมย์”
เก่ากึ๊กกันเลยทีเดียวนั่นแหละผมจะต้องฟันฝ่าอุปสรรคไอ้พี่ชายคนนี้ไปให้ได้คอยดูเถอะ
พิภพประสบโชค
ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งพินิจพิจารณาครุ่นคิดอยู่นานแล้วเนี่ยว่าจะเอาเพลงอะไรไปจีบสาวดีนึกออกแล้ววารีมันต้องมีเพลงเยอะแน่นอน
“เออ…ไอ้วามึงพอจะมีเพลงจีบสาวอะไรให้กูป่าว”
“เพลงจีบสาวเหรอวาก็ไม่ค่อยรู้จักหรอกแต่เดี๋ยวจะ search หาใน YouTube ให้นะ”

“โอเคเดี๋ยวกูรอนะ” แค่นี้ก็นอนเล่นเกมสบายใจแล้วโว้ยเดี๋ยววาก็หาให้
หลังจากนอนเล่นเกมจบไป 3 4 ตาแล้ววาก็เรียกบอกว่าหาได้แล้วไอ้เราตื่นเต้นไงว่ามันจะหาเพลงอะไรให้
“พี่ภพวาเพลงนี้ดีมากเลยนะความหมายดีด้วย” โอ้โห…ใจขนาดนี้ความหมายดีแน่นอน
“ไหนมึงลองเปิดให้กูฟังซิว่าจะดีอย่างที่มึงพูดไหม”
“ได้เลย” ฟังกันครับว่าเพลงที่มันหามาให้ผมจะดีแค่ไหน

‘แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง
                                  ที่เฝ้าหวงห่วงลูกแต่หลังที่ยังนอนเปล’
                                 
โอ้โหชัดแจ๋วเลยมึงจะให้กูจีบแม่ตัวเองหรือไงเนี่ย
“ไอ้บ้าวากูบอกมึงไปว่าเพลงจีบสาวมึงเอาเพลงให้กูจีบแม่หรือไง”
 “ก็วาเห็นมันความหมายดีนี่นาก็เลยลองเอามาให้พี่ฟัง"
 “ดีมากจนกูซึ้งใจน้ำตาไหลเลย
 “เห็นไหมวาคิดไว้แล้ว” กูประชดไอ้ห่า
 “แล้วพี่ภพจะให้วาหาให้อีกไหม” ยัง…ยัง..มึงยังจะกล้าหาให้กูอีก
 “พอเถอะวาก่อนที่มึงจะหาไวพจน์ลาบวชมาให้กู”
 “ก็ได้งั้นพี่ภพก็หาเองเลย” เออ..กูต้องหาเองอยู่แล้วดูมึงหาให้สิยังกับเปิดเพลงวันแม่
 “เออเดี๋ยวกูหาเองมึงไปนอนได้แล้ว”
“ครับผม พี่ภพหลับให้สบายนะ” เดี๋ยวนะอะไรคือหลับให้สบาย
 “มึงต้องบอกว่าฝันดีนะไม่ใช่หลับให้สบายโว้ย”
 “อ้อเค...ฝันดีครับ” เหนื่อยใจจริงๆ
  วารีผู้ใสซื่อ
 ณ เวลานี้เป็นเวลาเช้าตรู่แล้วล่ะทุกคนที่น่าดีใจคือพี่ภพตื่นแต่เช้าเป็นไปได้ไงไม่น่าเชื่อ
“นี่ทำไมวันนี้พี่ภพตื่นเช้าจัง”
“ก็กูต้องรีบไปจีบสาวนี่หว่า..มึงรีบแต่งตัวเหอะ” ทีสาวล่ะไวจริงๆแต่กับน้องนี่ช้าตลอด
                           
จะกินข้าวให้หมดแต่พี่ชายก็เร่งเร้าอย่างกับเหารีบกินเลือดก็เลยต้องรีบกินสุดชีวิต
พอมาถึงมหาลัยพี่ชายสุดที่รักก็รีบไล่ผมลงจากรถทันทีรักน้องมากแหละดูออก
ผมก็เลยรีบเดินลงมาหาที่นั่งมองไปก็เห็นธารานั่งอยู่พอดีก็เลยรีบเข้าไปทักทาย
“สวัสดีธาราวันนี้มาเร็วจัง”
“พอดีพี่เราอยากมาเจอใครคนนึงน่ะ”
“อ้อหรอแล้วเจอใครล่ะ”
“ไม่รู้สิเห็นเดินไปทางร้านขายของ”
“อ๋อ….เฮ้ยเราลืมเอาขวดน้ำมาน่ะเดี๋ยวไปซื้อก่อนนะ”
“อ่า..โอเคเดี๋ยวเรานั่งรอตรงนี้นะ”
หลังจากบอกธาราเสร็จผมก็รีบเดินมาซื้อน้ำเลยทันใดซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่จากที่ที่พวกเรานั่งกันแต่ไม่รู้ว่าเกิดแผ่นดินไหวหรืออย่างไรผมจึงก้าวพลาดลื่นลงไปหาพื้น กำลังหลับตารอรับแรงกระแทกแต่ก็มีมือใครไม่รู้มาจับไว้ได้ทันเวลา

ได้แต่หลับตาไม่กล้ามองกลัวเขาจะด่าว่าทำไมเดินไม่ระมัดระวังมาล้มใส่เขาทำไม
“ทำไมเดินไม่ระวังล่ะครับถ้าล้มมาจะทำยังไง” เสียงคุ้นจังใครกันนะขอมองหน้าหน่อยเถอะพอเงยมองเท่านั้นแหละ
พี่มหาสมุทร!!

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
05 โรงอาหารแห่งความรัก
มหาสมุทรหล่อไม่หยุดฉุดไม่อยู่
หลังจากผมมานั่งรอวารีมามหาลัยอยู่นานจนกระทั่งผมเดินไปเข้าห้องน้ำและกำลังจะกลับไปหาธาราสายตาผมก็เหลือบไปเห็นใครคนนึงที่ผมคุ้นมากแม้จะเห็นแค่ด้านหลังแต่พอเดินเข้าไปใกล้ๆจริงๆก็เลยรู้ว่าคนนี้คือวารี
แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงเดินไม่ระมัดระวังอย่างนี้เกือบล้มแล้วไหมล่ะดีนะผมวิ่งมาคว้าไว้ทันไม่อย่างนั้นล่ะก็ไม่อยากจะคิดเลยพอจับทันผมก็รีบถามตัวแสบทันใดว่าเหตุไฉนไยถึงได้ล้มเช่นนี้
พอถามเสร็จคนตัวเล็กก็ยืนนิ่งทำหน้าครุ่นคิดอยู่นานประหนึ่งว่ากำลังนึกข้อสอบปลายภาค…

“ขอโทษครับพี่มหาสมุทรพอดีว่าเค้ากำลังจะไปซื้อน้ำแต่ว่าไม่ได้มองทางก็เลยสะดุดล้มง่ะ” เหตุผลช่างฟังขึ้นมากเลย ปล.ผมประชด
“ทีหลังเวลาเราเดินก็มองทางด้วยนะครับถ้าพี่มาจับไม่ทันจะเป็นยังไง”
“คราวหน้าเค้าจะไม่ล้มอีกแล้ว” ทีแรกก็อยากจะดุอยู่หรอกนะแต่พอเห็นหน้าแล้วใจเจ้ากรรมก็บางไปหมดเลยได้แต่ยืนมองเฉยๆ
“อ้าวแล้วทำไมเราต้องไปซื้อน้ำด้วยครับพี่เห็นว่าปกติเราก็เอาขวดน้ำมาจากบ้านนี่” อันที่จริงที่ผมรู้น่ะเหรอเพราะว่าถามธาราไงล่ะ…..เขาไม่เรียกว่าคลั่งรักจนตามติดอะไรขนาดนั้นหรอกนะ เขาเรียกว่าอยากรู้ทุกอย่างในตัวคนที่ชอบเท่านั้นเอง
“ที่จริงเค้าก็เอามาจากบ้านทุกวันแหละแต่ว่าวันนี้รีบมากไปหน่อยก็เลยไม่ได้ถือมา” รีบหรอทำไมน้องถึงรีบมาด้วย
“มีธุระอะไรเหรอครับถึงได้รีบจนลืมเอาขวดน้ำมา”
“ก็พี่ภพน่ะสิครับจะรีบมาจีบสาวก็เลยปลุกเค้าให้ตื่นตั้งแต่เช้าอยู่นั่นแหละก็เลยรีบมาจนลืมขวดน้ำ”
“ไอ้ภพนี่จริงๆเลยไม่ห่วงน้องเลยวันๆห่วงแต่ผู้หญิง”

“เค้าชินแล้วล่ะ…พี่ภพน่ะเป็นแบบนี้แหละแต่ลึกๆก็ห่วงอยู่เห็นได้จากการตามหวงเค้าทุกเวลาเนี่ย” น้องพูดมาก็เป็นความจริงเพราะมันหวงน้องชายของมันมากหวงประดุจเหมือนพ่อหวงลูกสาวยังไงยังงั้นเลยล่ะ
“อ๋อครับแล้วไม่ไปซื้อน้ำเหรอครับมัวแต่ยืนคุยกับพี่”
“เฮ้ยเค้าเกือบลืมเลยล่ะขอบคุณนะครับที่เตือน…เค้าคุยเพลินไปหน่อย” อะไรจะน่ารักขนาดนี้
ตอนนี้ผมก็ได้แต่เดินตามน้องใครเห็นก็คงคิดว่าคนโรคจิตเดินตามนะเนี่ย ทำไมต้องเดินตามน่ะเหรอ เพื่อความปลอดภัยของน้องไงล่ะเผื่อล้มมาอีกอันนี้ผมเป็นห่วงนะไม่ได้คลั่งรักอะไร
หลังจากน้องสั่งน้ำเสร็จผมก็เดินตามหลังน้องมาเพื่อที่จะนั่งคุยด้วยซึ่งบริเวณนี้ก่อนเคยมีธารานั่งอยู่แต่ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้วน้องพอดีนี่จริงๆเลยเผลอเป็นไม่ได้ชอบหายตลอดอย่าให้รู้นะว่าซุกหนุ่มที่ไหนไว้โดนแน่
“แล้วพี่มหาสมุทรยังไม่ขึ้นเรียนเหรอครับ” อ้าวทำไมรีบไล่พี่อย่างนี้ล่ะ
“ยังครับพี่มีเรียน 8:00 น นะครับตอนนี้มันยัง 7 โมงกว่าอยู่เลยนะ”
“เค้าก็เรียน 8:00 น เหมือนกันเลยเดี๋ยวตอนเที่ยงเค้าก็ต้องไปกินข้าวกับธารา พี่ไม่ต้องห่วงนะมีใครมายุ่งกับธาราหรอก”

“ครับถ้ามีใครมายุ่งวาบอกพี่เลยนะ”
“ครับผม”
“แล้วก็ตอนเที่ยงก็ไปกินข้าวกับพี่ที่คณะนะครับ” ได้ฤกษ์ถือโอกาสชวนเลยแล้วกัน
“จะดีเหรอครับพี่ภพก็อยู่นะ” เออลืมไปเลยมีไอ้ภพอยู่ด้วยนี่หว่า ไอ้มารหัวใจ
“ทั้งคณะพี่ว่าภพมันคงไม่มาเห็นเราหรอกคณะวิศวะออกจะกว้างใหญ่นะ
“ถ้าอย่างนั้นเค้าขอไปถามธาราก่อนนะ”
“ครับตามสบายครับ…นี่ก็ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วพี่ไปเรียนก่อนนะครับเราก็ตั้งใจเรียนนะ”
“พี่ก็ตั้งใจเรียนเหมือนกันนะครับ” ทั้งวันพี่ก็เรียนได้แบบนี้ไม่มีหลับแน่นอน
หลังจากแยกย้ายจากน้องวารีสุดที่รักของผมแล้วก็ต้องรีบทำภารกิจอันยิ่งใหญ่หลวงเลยครับว่าแล้วไม่รอช้ารีบโทรหาธาราเลยทันใด
“ว่าไงครับพี่มหาสมุทรมีอะไรหรือเปล่าโทรหาผมเนี่ย”

“ตอนนี้อยู่กับวาหรือเปล่า”
“ผมอยู่บนห้องครับวาน่าจะกำลังเดินขึ้นมา”
“เที่ยงนี้วาจะไปกินข้าวกับพี่ที่คณะวิศวะนะ”
“เอ๊ะ…ยังไงกันนะไหนพี่บอกว่าเพื่อนพี่ชอบนี่ทำไมต้องไปกินข้าวกับพี่ล่ะ” ทำไมต้องอยากรู้อยากเห็นทุกเรื่องห๊ะธาราน้องพี่
“เห็นว่าวาไม่ค่อยมาคณะวิศวะก็เลยอยากพามาหน่อย”
“ใช่ไหมนะมันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่เลย”
“เอาเป็นว่ารู้กันนะว่าวาจะมากินข้าวที่คณะพี่ตอนเที่ยงวันนี้โอเคนะงั้นแค่นี้แล้วกัน” ขืนคุยกันต่อมันต้องถามยันลูกบวชแน่
เรียบร้อยทีนี้ก็แค่รอตอนเที่ยงแล้วก็โทรหาวาเพื่อเดินพามาที่คณะเป็นอันเสร็จพิธีอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูกเลยโว้ยวันนี้
“มึงยิ้มอะไรไอ้มหาสมุทร” น่าน…ดูอารมณ์ดียังไม่พอสิบวิมึงมาอีกแล้วหรอไอ้ภพไอ้พญามารหัวใจ
“ทำไมกูจะยิ้มบ้างไม่ได้รึไง”
“ปกติมึงไม่ค่อยยิ้มนี่มันต้องมีอะไรแน่นอน” ปกติมึงไม่เสือกขนาดนี้นะเพื่อนทำไมวันนี้มึงอยากรู้อยากเห็นจังวะ

“ก็แค่นัดเด็กมากินข้าวตอนเที่ยงด้วยแค่นั้นเอง”
“เชรดโด้ววว…เดี๋ยวนี้เขามีดงมีเด็กว่ะ” จะบอกไปว่าน้องมึงก็กลัวมึงไม่ให้มากิน
“ธรรมดาคนมันหน้าตาดีอ่ะครับ”
“มั่นหน้ามากนะมึงว่าแต่ใครวะที่มึงจะพาไปกินข้าวด้วย”
“รุ่นน้องอ่ะ…อยู่คณะนิเทศ”
“แจ่มไหมวะ”
“น่ารักน่าฟัดน่าหยิกน่าเอา…”
“เอาห่าอะไรมึงพูดให้จบดิ”
“เอาอกเอาใจไงมึงคิดว่าเอาอะไรล่ะ”
“มึงก็ดูมึงพูดดิสองแง่สองง่ามชิบหายเป็นใครก็คิด”
“5555แล้วมึงจะอนุญาตไหมล่ะที่กูจะพาเข้ามากินข้าวที่โรงอาหารเราน่ะ”
“อ้าว…เด็กของมึงก็พามาได้เลยสิกูจะห้ามทำไมล่ะนานๆทีมึงจะพาเด็กมาไม่น่านานหรอกไม่เลยมากกว่า”

“โอเคเลยกูจะได้พามาตอนแรกกูกลัวว่ามึงจะไม่อนุญาตให้พามาแต่ถ้ามึงอนุญาตแล้วกูก็พามาได้อย่างสบายใจแล้วล่ะ”
“ว่าแต่ใครวะที่มึงจะพามาแล้วทำไมต้องขออนุญาตกูด้วย”
“ก็น้องวาไงโคตรน่ารักอ่ะเดี๋ยววันนี้กูจะพามากินข้าว”
“โอเคเดี๋ยวมึงไปรับมาเลยก็ได้ก็ใกล้จะถึงเวลากินข้าวแล้ว”
“เคเพื่อนเดี๋ยวกูไปรับน้องก่อนนะ”
“โชคดีเว้ย” มันดีใจจริงๆที่เพื่อนเราจะมีเด็กเป็นตัวเป็นตนปกติมีคนมาจีบมันเป็นร้อยมันไม่สนใจสักคนเลยล่ะ ซึ่งคนที่มันพามาอีกหน่อยก็คงจะพัฒนาเชื่อมสัมพันธ์กันอีกหน่อยก็จะกลายเป็นแฟน ตายตาหลับแล้วกูไอ้มหาสมุทรจะมีแฟน
เอ๊ะ..ว่าแต่วาคณะนิเทศรุ่นน้องด้วยมันคุ้นจังวะเดี๋ยวนะ โอ้โหสมองโลดแล่นทันที     ไอ้มหาสมุทรนั่นน้องกู…………
ว๊ากกกกกกกกก
เสียท่ามันแล้วเพื่อนเลวเพชรที่ว่าแน่ยังแพ้เหลี่ยมของมึงอะไรมึงจะเหลี่ยมขนาดนี้

หรือว่ากูโง่เองวะไปไม่ได้กูไม่ได้โง่กูแค่ตามคนไม่ทัน มันหรอกกูมันใช้ความเหลี่ยมของมันในการหลอกล่อกู

หลังจากผมคุยกับไอ้ภพเสร็จแล้วก็รีบเดินมาหาน้องวารีทันใดถึงไอ้ภพมันจะยังไม่รู้หรอกว่าเป็นน้องอีกไม่นานมันก็คงรู้แน่นอนเลยต้องรีบมาหาก่อนที่มันจะมาก็มาถึงคณะของวารีของผม สายตาผมก็เหลือบเห็นเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่งกำลังยืนกดโทรศัพท์อยู่ไม่รู้เขาจะโทรหาใครด้วยสัญชาตญาณแห่งผู้ล่าเหยื่อผมจึงรีบเข้าไปหาทันใด
“น้องวาครับพี่มาแล้วครับ”
“อ้าวพี่มหาสมุทรเค้าว่าจะโทรหาพี่พอดีเลยแต่พอดีนึกได้ว่ายังไม่มีเบอร์พี่ก็เลยถามธาราแต่ธาราก็ไม่ยอมตอบสงสัยจะยังหาของกินอยู่”
“ครับสงสัยธาราจะไม่ว่าง….ป่ะกินข้าวกันครับ”
“อื้อ…ไปกันเลย” น่ารักมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดเมื่อคุยกับเด็กคนนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าที่บ้านเลี้ยงมายังไงทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้ผิดกับพี่จริงๆรายนั้นน่ะนะน่าถีบมากกว่า

พอเดินมาถึงโรงอาหารคณะเท่านั้นแหละเรา 2 คนก็ตกเป็นเป้าสายตาทันทีคงไม่ต้องถามนะว่าใครมองใครพวกผู้ชายน่ะมองวารี ผู้หญิงมองผมส่วนคนข้างๆผมน่ะเหรอไม่รู้ตัวหรอกโดนมอง
พอหาที่นั่งได้ผมก็รีบถามน้องทันทีว่าจะกินอะไร
“จะกินอะไรดีครับเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”
“เค้าไปซื้อเองดีกว่าเดี๋ยวจะลำบากพี่อ่ะ”
“ไม่เป็นไรครับพี่ซื้อมาให้ได้…ไม่ลำบากเลย”
“งั้นข้าวมันไก่ต้มแล้วกันครับ” จริงเหมือนที่ธาราบอกน้องเขาชอบข้าวมันไก่มากพี่สัญญาว่าพี่จะเปิดฟาร์มไก่เพื่อทำข้าวมันไก่ให้น้องกินทุกวันเลย
“รอสักครู่นะเดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้”
“ครับ” รีบไปซื้อเลยทันใดเพื่อไม่ให้มีคนเข้ามาจีบน้องผมล่ะกลัวจริงๆเวลาผมไม่อยู่เดี๋ยวมีคนเข้ามา
หลังจากสั่งข้าวมันไก่มาเรียบร้อยเสร็จสรรพก็นำอาหารสุดอร่อยสำหรับน้องมาให้กินทันที

“ขอบคุณครับ” เสียงสดใสตอบกลับมาพร้อมกับรีบกินอาหารประหนึ่งหิวโหยมาหลายสิบปีแต่ทำไมภาพตรงหน้าช่างน่ามองซะเหลือเกิน
“ค่อยๆกินก็ได้ครับเดี๋ยวติดคอ” ต้องรีบบอกครับไม่งั้นติดแน่
“ก็มันอร่อยนี่ครับ”
“ถ้าอร่อยก็มากินที่คณะพี่ทุกวันเลยนะครับ”
“โห…เค้าเกรงใจพี่น่ะต้องเสียเวลาเดินไปรับเค้ามาอีก”
“ไม่เป็นไรครับไม่เสียเวลาพี่หรอกสำหรับคนที่พี่รักนะระยะทางจะไกลแค่ไหนพี่ก็เดินไปหาได้” ซึ้งอะดิโดนหยอดเข้าไปเขินแน่
“ว้าว…แสดงว่าพี่สามารถเดินไปหาแม่พี่ได้เลยหรอระยะทางหลายพันกิโลพี่สุดยอดมากเลยรักแม่ที่สุด” น้องครับเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าพี่หมายถึงน้องนี่สินะคนซื่อที่แท้จริง
“ครับผม” ได้แต่ขานรับไปเท่านั้นเเหละครับมากกว่านี้น้องก็คงยังไม่รู้
“อร่อยมากเลยขอบคุณนะครับที่พามากิน”
“ที่ปากเราเปื้อนอะไรด้วยทำไมกินเลอะอย่างนี้ครับเดี๋ยวพี่เช็คให้”

ปลายนิ้วโป้งขยับเข้าไปหาสีปากได้รูปทีละน้อยเล่นเอาเจ้าของป่านั่งหน้าแดงเลยทีเดียวปลายนิ้วค่อยๆปัดสิ่งของที่ปนเปื้อนอยู่ที่ริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวมันจะหักยังไงอย่างงั้น
“ขะ..ขอบคุณครับ”
“เรามีเรียนต่อไหมครับ”
“ไม่น่ามีนะครับพี่มหาสมุทรมีอะไรหรือเปล่าครับ”
“คือพี่ว่าจะชวนไปซื้อของที่ห้างสักหน่อยครับ…น้องวาสะดวกไปกับพี่ไหมครับ”
ไม่
ไม่ใช่เสียงตอบน้องมาหรอกครับเสียงไอ้ภพไอ้มารหัวใจเอง
“พี่ภพ!!!”
“ว่าไงมึงลมอะไรหอบมึงมาคณะกูได้”
“เห็นทีจะเป็นลมมหาสมุทรว่ะเพื่อน”
“อย่ายุ่งเรื่องในครอบครัวคนอื่นได้ไหมวะ”

“ตอนแรกก็คิดว่าไม่ได้อ่ะแต่คิดไปคิดมากูก็เป็นน้องเขยมึงน่าจะยุ่งได้อยู่”
“ไอ้เวร” พูดจบมันก็ยกนิ้วชื่นชมผมทันที แต่เป็นนิ้วที่อยู่ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วนางนะไม่ใช่นิ้วโป้ง
“วากลับคณะเดี๋ยวนี้เลย” ยังด่าผมไม่จบมันก็ออกคำสั่งทันทีเผด็จการชะมัด
“วาไม่มีเรียนต่อครับว่าจะไปห้างกับพี่มหาสมุทรพี่ภพกลับก่อนเลยก็ได้นะ” สุดยอดมากคำตอบของน้องพี่ยกนิ้วโป้งให้เลย
“ไม่ไปไม่อนุญาตให้ไป..ห้ามเด็ดขาดกลับบ้านเดี๋ยวนี้”
“วาไม่กลับ…วาตอบตกลงไปแล้ว”
“มึงตอบตอนไหน”  ตอนไหนก็ได้ไอ้มารขวางรัก
“ตอนนี้ไง” สุดจัดเลยน้องวารีของพี่
“มึงกล้าขัดคำสั่งกูหรอ”
“ก็วาโทรไปคุยกับแม่แล้วแม่ก็บอกว่าใครชวนไปไหนก็ไปกับเขาเลยแต่ให้ดูก่อนว่าเป็นคนดีไหม เท่าที่ดูพี่มหาสมุทรก็เป็นคนดีเพราะฉะนั้นวาไปด้วยได้” ถึงขั้นโทรหาแม่ลูกเขยคนนี้จะไม่ทำให้ผิดหวัง

“ไม่ดีหรอกมึงเชื่อกูอย่าไปกับมันเลย” ยังไม่หยุดอีกไอ้มารผจญ
“ทีพี่ยังไปกับสาวได้เลย ผมยังอนุญาตให้ไปได้” เถียงไม่ออกสิคุณภพ
“เอ่อ..คือ….มันก็คนละอย่างไหม”
“ไม่รู้ไม่ชี้วาจะไปกับพี่มหาสมุทร เพราะพี่เขาเป็นคนดีมากๆเลยล่ะ”
“เฮ้อ..เออกูยอมแล้ว ดูแลน้องกูให้ดีนะไม่อย่างนั้นมึงโดนกูแน่”
“เออ..รับรองไม่มียุงตัวไหนมากัดน้องมึงได้”
“วาก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“อื้อ..วาจะดูแลอย่างดีเลยพี่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“เออ…งั้นกูไปล่ะ” ภารกิจสำเร็จได้ไปเดินห้างกับว่าที่แฟนแล้ว
________________________________________________________
“นี่พี่มหาสมุทรว่าแต่จะพาเค้าไปซื้ออะไรที่นั่นหรอ”
“พี่ว่าจะซื้อของให้เราสักหน่อยน่ะถือว่าเป็นของขวัญที่เรามากินข้าวกับพี่”
“มีด้วยหรอ พี่เป็นคนเลี้ยงเค้านะต้องเป็นเค้าสิที่ซื้อของให้พี่”

“ไม่ต้องครับถ้าไม่ได้วาพี่คงกินข้าวไม่อร่อยเพราะฉะนั้นพี่เลยต้องซื้อของให้เพื่อเป็นการขอบคุณ” แถหน้าด้านๆเลยแล้วกันที่จริงอยากซื้อให้โดยไม่มีเหตุผล
“อ๋อครับแล้วไปตอนไหนครับนี่เพิ่งจะ 13:00 น เองนะ”
“ไปประมาณ 17:00 น ก็ได้ครับเดี๋ยวเรานั่งเล่นกับพี่อยู่ที่นี่ก่อนก็ได้นะ”
“เอางั้นก็ได้ครับแล้วธาราล่ะครับไม่ไปด้วยเหรอ”
“อ๋อธาราน่ะหรอ…เห็นว่าจะไปทำงานที่บ้านเพื่อนไม่ได้ไปกับเราหรอก”
“แล้วพี่อนุญาตให้ธาราไปทำงานบ้านเพื่อนได้ด้วยหรอ”
“ได้ครับถ้าเป็นเรื่องงานพี่ให้ไปแต่ถ้าเป็นเรื่องแฟนพี่ไม่ให้ไปหรอก”
“ธารายังไม่มีแฟนนะครับกับเจมส์น่ะเป็นแค่เพื่อนกันไม่ได้มีอะไรนอกเหนือจากนั้นครับ” ไม่มีพิรุธเลยนะครับน้องวารีของพี่
“ยังไม่ได้บอกเลยนะครับว่าธารากับเจมส์คบกัน”
“เอ่อ…กะ..ก็เค้ากลัวพี่คิดว่าสองคนนั้นคบกันไง”
“อ๋อครับ…ไม่คิดหรอกสองคนนั้นน่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันมากกว่า”
“ใช่เลยครับสนิทกันมากกับเค้าก็สนิทกันนะ”

“ครับพี่รู้ว่าสนิทกัน”
“แล้วพี่มหาสมุทรล่ะครับสนิทกับใครหรือเปล่า”
“ถ้าพูดในแง่ของเพื่อนพี่ก็สนิทกับไอ้ภพแต่ถ้าพูดในเรื่องของความรักพี่ก็คงจะสนิทกับคนแถวๆนี้ล่ะครับ”
“อย่าบอกนะว่าพี่สนิทกับ….” รู้ตัวได้แล้วคนดีของพี่
“ยามมหาลัย”
ฆ่าฉันให้ตายเสียยังดีกว่า…โอ้ยชาตินี้จะรู้ตัวไหมว่าโดนจีบ อยู่เนี่ย

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-07-2021 03:35:39 โดย Littlewave »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
06 โปรดเถิดดวงใจโปรดได้รู้ตัว
สวัสดีครับทุกคนยังอยู่กับมหาสมุทรหล่อสุดๆฉุดไม่อยู่วันนี้หลังจากที่น้องบอกว่าผมสนิทกับยามมหาลัยผมก็รู้ตัวเลยว่าน้ำยาล้างห้องน้ำคงจะได้ใช้ในไม่ช้า
ใช้ทำอะไรมาเหรอ..ฆ่าตัวตายน่ะสิ….ล้อเล่นนะยังไม่ฆ่าตัวตายหรอกต้องมีคู่ครองก่อนแล้วค่อยตายผมคิดว่ายากกว่าการทำข้อสอบ final ก็คือการทำให้วารู้ตัวว่าผมชอบ
อันที่จริงนอกจากน้องจะไม่รู้เลยแล้วยังจะผลักดันให้ผมไม่ชอบคนอื่นอีก…หึหึหึ…แต่ในเวลานี้ผมกำลังเดินอยู่ในห้างแห่งหนึ่งแขนขวาผมถือกระเป๋าของว่าที่แฟนแขนซ้ายแล้วหรือ…อื้อหือว่างเปล่า
อุตส่าห์วาดฝันไว้ว่าแขนซ้ายจะจับมือน้องวาแต่มันก็ไม่สำเร็จเพราะต้องวาดันใจดีถือกระเป๋าให้ผมเป็นการตอบแทนที่ผมถือกระเป๋าให้น้องหมดกันความเป็นสุภาพบุรุษกูถือกระเป๋าเบาๆไปให้น้องแบกกระเป๋าหนักของตัวเองอยากจะบ้าตายเข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้ภพมันถึงบอกว่าจะจีบน้องกูไปจีบคนอื่นเถอะไป

แต่ถึงกระนั้นผมก็ไม่ยอมยกเลิกความพยายามให้ผมหรอกเพราะหัวใจมันเรียกร้องสั่งการไปแล้วความสัมพันธ์ของเราจะค่อยๆเป็นไปทีละนิดทีละนิดถึงแม้ว่ามันจะเล็กเหมือนน้าจี๊ดลิ๊ดในเรื่องก้านกล้วยก็ตาม
“น้องวาครับอยากกินอะไรไหมครับ”
“ไม่รู้สิพี่มหาสมุทรอยากกินอะไรล่ะครับ” อยากกินเราครับ..ไม่ได้ต้องสุภาพบุรุษ
“ไม่รู้เหมือนกันครับแล้วแต่วาเลยอยากกินอะไรก็บอกได้เลยครับ…แต่ไม่ใช่ข้าวมันไก่” รู้ทันครับน้องจะกินอะไรได้นอกจากข้าวมันไก่พี่จะเป็นเก๊าอยู่แล้วน้องเอ๋ย
“งั้นไอติมล่ะครับพี่อยากกินไหม”
“ตามใจเราเลยครับ”
“งั้นพาเค้าไปกินไอติมหน่อย”
“ครับผม”
เสร็จสิ้นบทสนทนาผมก็พาน้องเดินไปหาร้านไอติมทันที…ระหว่างทางเดินก็มีพวกผู้ชายมองเต็มเลยให้ตายสิมึงไม่เคยเห็นพวกกูรึไงกันถ้ามันมองผมผมไม่ว่าหรอกครับแต่มันเสือกมองน้องวาของผมไง

“พี่มหาสมุทรอยากกินไอติมรสอะไรครับเดี๋ยวเค้าสั่งให้”
“ว่าแทนตัวว่าเค้ากับทุกคนเลยหรอ”
“แทนกับรุ่นพี่ครับแม่สอนมาว่าถ้าใช้คำนี้จะน่ารักและน่าเอ็นดู”
“เรียกตัวเองว่าวากับพี่ได้ไหมครับ”
“ถ้าพี่มหาสมุทรอยากให้เรียกแบบนั้นก็ได้ครับ”
“แล้วสรุปพี่มหาสมุทรจะกินไอติมรสอะไรครับเดี๋ยววาสั่งให้” ต้องอย่างนี้น่ารักเป็นบ้าเลยเด็กน้อยของพี่
“แล้วแต่น้องวาเลยครับวากินรสอะไรพี่ก็กินได้หมดแหละ”
“ok ครับ”
ผลสรุปคือน้องสั่งรสช็อกโกแลต มะนาว แล้วก็คุกกี้ส่วนผมก็ต้องนั่งกินกับน้องไปด้วยถึงแม้ผมจะไม่ค่อยชอบพวกไอติมก็ตามแต่ว่าถ้าคนที่เราชอบชอบเราก็ชอบตามเขาไปด้วยแหละนี่สินะที่เขาเรียกว่ามนต์แห่งความรักพอกินเสร็จเราสองคนก็เดินออกมาจากร้านแล้วนี่แหละคือโอกาสที่ผมจะบอกน้องสักทีว่าพี่ขอจีบนะ
“น้องวาครับคือพี่มีเรื่องจะบอกครับคือพี่อ่ะชอบน้องมากๆเลยตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรกที่เซเว่นล่ะครับพี่ขอจีบนะครับ”

เป็นไงเขินจนเงียบเลยดิ…ธรรมดาครับคนหน้าตาดีขอจีบก็ต้องมีเขินกันเป็นเรื่องปกติแต่พอหันไปดูเท่านั้นแหละน้องหายไปไหน
“มหาสมุทรมาดูนี่สิน่ารักมากเลยตุ๊กตาตัวนี้"
 เพล้ง…ไม่ต้องสงสัยว่าเสียงอะไรแตกเสียงหน้ากูเองครับ
คือทั้งหมดที่พูดไปเมื่อสักครู่นี้น้องไม่ได้ฟังเลยเผลอๆน้องเดินออกไปตั้งแต่เห็นตุ๊กตาแล้วมั้ง..ฉีดยาให้ฉันตายไปเถิดหมอ…..โอ้ยน้อออออ
“น้องวาอยากได้เหรอครับ” เอาวะหาโอกาสบอกใหม่ก็ได้
“มันน่ารักมากเลยวาอยากได้แต่ว่าเงินไม่น่าจะพอวันหลังค่อยให้พี่ภพพามาซื้อแล้วกัน”
“ไม่ต้องถึงมือไอ้ภพหรอกครับเดี๋ยวพี่ซื้อให้วันนี้ก็ได้”
“โหย…วาเกรงใจอ่ะมันแพงมากเลยพี่ไม่ต้องซื้อหรอกนะ”
“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวพี่ซื้อให้อยากได้ตัวไหนเลือกเลยครับ”
โทษทีพอดีกูซื้อให้น้องได้
เสียงนั่นไม่ใช่เสียงใครหรอกครับเสียงไอ้ภพพี่ชายน้องวาของผมเอง

“พี่ภพมาได้ไงเนี่ย”
“บินมามั้ง….ขับรถมาไงตามมึงมาเนี่ย” คนเขากำลังจะสารภาพรักมึงก็ตามมาขัดขวางกูอยู่ได้นะไม่รู้ว่าชาติที่แล้วกูไปทำเวรทำกรรมอะไรนักหนาถึงได้มีเจ้ากรรมนายเวรมาขัดขวางความรักอยู่เนี่ย
“วารู้แล้วนะว่าพี่ขับรถมาแต่ว่าพี่มาห้างทำไม”
“ก็มารับมึงกลับบ้านไง”
“เดี๋ยวกูไปส่งน้องเองมึงกลับก่อนเลย”
“ไม่จำเป็นกูมาแล้วกูรับน้องกูกลับบ้านได้ไม่ต้องให้มึงไปส่งหรอก”
“มึงจะหวงอะไรขนาดนั้นเนี่ย”
“มึงไม่ดูเวลาเลยนี่มันก็ดึกมากแล้วมึงยังไม่พาน้องกูกลับบ้านอีกต้องให้กูมาตาม
“มึงเรียก 19:30 น ว่าดึก”
“เออกูถือว่าดึกแล้วสำหรับไอ้วาแค่ 6 โมงครึ่งก็ดึกแล้ว”
“6:30ตอนเช้าหรือเย็น”
“เช้ามึงเรียกว่าดึกหรอ”

“ไปไอ้วากลับบ้านได้แล้วมายืนทำตาแป๋วไม่ได้ช่วยให้กูใจอ่อนหรอกนะ”
“ถ้างั้นวาขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับพี่มหาสมุทรขอบคุณสำหรับไอติมวันนี้นะครับ”
“ครับผมไว้วันหลังพี่พาไปอีกนะ”
“ดูปากพิภพนะคะ…ชาติหน้าค่ะ”
“ไอ้คอ..วอ..ยอ”
“ขอบคุณที่ชมกู”
หลังจากนั้นมันก็พาน้องวาสุดที่รักของผมเดินจากไปปล่อยผมนั่งน้ำตาไหลรินหมดสิ้นความหวังรักของผมนั้นพังตัวผมนั้นแสนเศร้า..
ผมพูดเล่นยังไงซะก็หาโอกาสไปเจอน้องวาได้อีกอยู่ดี
พิภพประสบโชค
สวัสดีทุกคนผมพิภพเราไม่ได้เจอกันมานานหลายตอนแล้วนะวันนี้แหละผมจะผงาดอีกครั้งขณะนี้กำลังนั่งอยู่ในรถกับไอ้ตัวแสบที่แอบหนีตามผู้ชายไปมันน่าตบจริงๆ

พอขึ้นรถมามันก็นั่งทำหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแทบไม่ชวนผมคุยเลยมันต้องมีความลับอะไรกันแน่ๆ
“ไอ้วาสรุปวันนี้มึงไปห้างกับไอ้มหาสมุทรเนี่ยมันพามึงไปทำอะไร”
“ก็กินไอติมไง”
“ไอติมมึงไปห้างเพื่อไปนั่งกินไอติม…ทำไมมึงไม่บอกกูกูจะได้เรียกไอติมวอลล์ไห้หยุดรถแล้วเดินไปซื้อให้มึง”
“ผมไม่เห็นพี่เรียกไอติมวอลล์สำเร็จเลยสักครั้งนะ” เออสิรถไอติมห่าอะไรวิ่งไวชิบหายเรียกทีนะไม่เคยหันมาหามีแต่ขับไปด้านหน้าอย่างเดียว
“นั่นแหละกูเรียกเอสกิโมให้ก็ได้”
“ไม่เป็นไรหรอกถือซะว่าพี่มหาสมุทรเลี้ยงก็แล้วกัน” จะแดกหัวมึงอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก
“ยังไงซะกูก็ไม่อยากให้มึงยุ่งกับมันอยู่ดี”
“ทีพี่ยังยุ่งกับสาวได้เลย” ย้อนกลับมาหากูอีกมึงเป็นกระจกหรือไงวะสะท้อนเก่งจัง
“มันคนละส่วนกันโว้ย” อันนั้นกูจีบเขาแต่อันนี้เขาจีบมึงยังไม่รู้ตัวอีก

“เออพี่ภพแม่โทรมาหาวาด้วยแหละ” แม่โทรมาเนี่ยนะแต่จะว่าไปก็ถูกต้องอยู่แล้วเพราะวานี่ลูกรักเลยล่ะส่วนผมหน่ะเหรอรักเหมือนกันแต่รักในการโดนแม่ด่านะเพราะผมเป็นคนดื้อยังไงล่ะไม่เหมือนวาที่ฟังแม่
“โทรมาตอนไหนวะ”
“ตอนที่กำลังกินไอติมกับพี่มหาสมุทรน่ะ” ห้ะ…โทรมาตอนมึงอยู่กับไอ้มหาสมุทรเนี่ยนะ
“แล้วแม่มีอะไรหรือเปล่าที่โทรมาหามึงเนี่ย”
“ก็โทรมาถามว่าทำอะไรอยู่”
“แล้วมึงบอกว่าไง”
“บอกว่ากำลังกินไอติมกับพี่มหาสมุทรอยู่” ตรงเกิ๊นนนน
“มึงไปบอกแบบนั้นได้ยังไงแล้วแม่ว่ายังไงบ้าง”
“แม่ก็บอกว่าขอดูหน้าหน่อยซิ”
“แล้วมึงก็ให้ดูเนี่ยนะ”
“เก่งจังเลย..พี่ภพรู้ได้ไงอะ” ไม่รู้ก็แปลกแล้วล่ะ
“เดาไม่ยากหรอกมึงอ่ะใครขอให้ทำอะไรก็ทำให้หมดแหละ”

“พอแม่ดูแล้วแม่ก็ด่ามันเลยใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับมึงถูกต้องไหม”
“เปล่าไม่ได้ด่าแม่บอกว่าหล่อดีนะอยากได้เป็นลูกเขย”  เริ่มแปลกใจในรสนิยมแม่กูแล้วเนี่ยคนดีๆมีกูมาตั้งเยอะทำไมไม่เลือกโอ้โหให้ตายสิ
“แล้วมึงตอบว่าอะไรอ่ะ”
“ไม่ตอบอ่ะพี่มหาสมุทรขอคุยกับแม่ผมเลยให้พี่เขาคุยกับแม่” ใจง่ายอีกน้องกู
“แล้วไงต่อไอ้มหาสมุทรคุยกับแม่มึงบอกกูเดี๋ยวนี้นะ”
“วาก็ไม่รู้เหมือนกันรู้แค่ว่าแม่หัวเราะด้วยล่ะ”
ติ๊งต่อง
“ใครมาน่ะพี่ภพลองลงไปดูหน่อยซิ”
“เดี๋ยวนี้มึงกล้าใช้กูหรอฮะ”
“ก็ได้ถ้างั้นวาไปดูเองก็ได้”
มันพูดเสร็จมันก็เดินลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็วปานประหนึ่งว่าคนที่มาหามันเป็นคนที่ไม่ได้เจอกันมาหลายล้านปี

“พี่มหาสมุทร” ได้ยินเสียงพูดกูนี่รีบลุกขึ้นทันทีทันใดไอ้เวรนี่มาทำไมตอนเวลานี้
“หยุดเลยวาแล้วเข้าบ้านไปนอนเลยกูคุยกับมันเอง”
“ก็ได้อย่าตีกันนะ”
“มึงมาทำไม” พอวาเดินเข้าบ้านแล้วผมก็รีบเริ่มประโยคสนทนาขึ้นทันที
“มาหาว่าที่แฟน” แฟนบิดามึงสิไอ้เวร
“มึงก็ควรดูเวลาไหมกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย”
“20:30 น.”
“มึงก็เห็นนี่มันดึกแล้ว”
“ดึกบ้านมึงสิมึงไปถามใครเขาก็บอกยังไม่ดึก”
“สำหรับบ้านกูคือดึกแล้วเข้าใจยังเพราะฉะนั้นมึงกลับไปได้แล้ว”
“โทษทีว่ะพอดีว่าคุณแม่มึงอนุญาตให้กูจีบวาได้”
“เออกูรู้แล้ว…เดี๋ยวก่อนนะไอ้วาบอกแค่ว่ามึงคุยกับแม่กูนิอย่าบอกนะว่ามึงคุยเรื่องขอจีบน้องกู”

“กูไม่ได้เปิดประเด็นนะแม่มึงอ่ะถามกูมาว่าชอบวาเหรอกูก็เลยตอบไปตามตรงว่า ใช่ครับแค่นั้นแหละแม่มึงก็บอกว่าจีบวาได้นะแม่อยากได้เป็นลูกเขย” ทำไมทำกับผมอย่างนี้ล่ะครับคุณแม่ผมอุตส่าห์เฝ้าหวงทะนุถนอมมาอย่างดีเหตุไฉนไยคุณแม่ทำเช่นนี้กับผม
“กูไม่เชื่อหรอกกูต้องโทรถามแม่”
“ตามสบายเลยเพื่อนเดี๋ยวกูยืนรอฟัง”
“มึงจะได้ใสหัวไปด้วยเมื่อได้ยินแม่กูพูด…กูกดโทรละ”
“ฮัลโหลว่าไงจ๊ะลูกพิภพของแม่”
“แม่รู้จักไอ้คนที่ชื่อมหาสมุทรไหมครับ”
“อ๋อ…ว่าที่ลูกเขยน่ะหรอ..ทำไมจะไม่รู้จักล่ะรู้จักสิ” แม่กูพูดจบก็ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมนะ
เเต่แม่ผมไม่อยากให้มันคบกับวานะ”
“แต่แม่อยากได้เขาเป็นลูกเขยจริงๆเขาเหมาะกับวาดีอีกอย่างเขาเป็นคนดีด้วยล่ะ”
“แต่มันเป็นผู้ชายนะแม่”

“สมัยนี้โลกเปลี่ยนไปแล้ว..ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงแม่ก็รับได้หมดแหละ…เพราะอะไรนะหรอ..ความรักเกิดจากคนสองคนเพศไม่สามารถมายุ่งเกี่ยวได้นะ..หัวใจเท่านั้นที่เป็นตัวกำหนด OKนะงั้นแค่นี้ก่อนนะแล้วก็อย่าให้รู้นะว่าแกขัดขวางความรักของว่าที่ลูกเขยฉันไม่อย่างนั้นล่ะก็…..”
ติ๊ด
“ยิ้มห่าอะไรล่ะไอ้เวร”
“พอดีแม่เข้าข้างว่ะทำใจนะเพื่อนน้องมึงเป็นของกู”
“ให้ตายสิเออมึงจะจีบก็จีบไปแต่อย่าทำน้องกูเสียใจนะไม่งั้นกูเอามึงตายแน่”
“คงไม่มีวันนั้นหรอกว่ะเพราะกูไม่มีวันทำให้เขาเสียใจหรอก”
“ให้มันได้อย่างที่มึงพูดแล้วกัน…ส่วนวันนี้มึงก็กลับไปก่อนอยากจีบพรุ่งนี้ค่อยจีบ”
“ขอบคุณครับพี่เขยไปแล้วนะ” พี่เขยบ้านมึงสิยังไงซะวาก็ไม่สนใจมึงหรอกน้องกูชอบใครเป็นที่ไหน

หลังจากไอ้มหาสมุทรย้ายหน้าตาอันหล่อเหลาที่น้อยกว่าผมไปเยอะกลับบ้านไปแล้วผมก็รีบเดินขึ้นมาหาไอ้ตัวต้นเหตุของเรื่องนี้ทันใดทำไมถึงเรียกว่าตัวต้นเหตุก็เพราะว่าถ้าไม่มีมันผมก็ไม่ต้องมาหวงนั่นแหละมันเลยกลายเป็นต้นเหตุ….ส่วนใหญ่จะงอกในป่า…แฮร่…นั่นมันต้นเห็ดเออพอเถอะไม่ไหวมุกนี้
“วา..พรุ่งนี้ถ้ามหาสมุทรมาหามึงอยากคุยอะไรก็คุยได้เลยนะกูอนุญาต”
“จริงหรอ….ว่าแต่ทำไมจู่ๆพี่ถึงให้วาคุยกับพี่มหาสมุทรได้ล่ะ”
“กูเห็นว่ากูหวงมึงมากเกินไปอ่ะก็เลยอยากให้มึงได้คุยกับคนอื่นบ้างแต่ห้ามคุยกับคนอื่นที่ไม่ใช่มหาสมุทรนะกูไม่อนุญาต”
“ถ้างั้นวาก็คุยกับเจมส์และธาราไม่ได้น่ะสิ
“เพื่อนมึงก็คุยได้กูหมายถึงคนอื่นที่มึงไม่รู้จักน่ะ”
“อ้าวแล้วถ้าอาจารย์ที่ไม่รู้จักถามวาคุยด้วยได้ไหม”
“อาจารย์มึงคุยได้….ช่างมันเถอะใครเข้ามาเจอแบบอยากได้มึงเป็นแฟนน่ะไม่ต้องไปคุยด้วย”
“โอเควาจะทำตามที่พี่ภพบอกนะ”

“เออดีแล้วที่มึงเชื่อฟังกูว่าแต่มหาสมุทรเป็นไงบ้างสำหรับความคิดมึง”
“พี่มหาสมุทรก็เป็นคนดีมากเลยล่ะช่วยเหลือวาทุกเรื่องเลยแล้วก็ตามใจวาด้วยไม่เหมือนกับพี่บางคนที่เอาแต่หวงอ่ะ” คุ้นๆว่ะ
“เดี๋ยวนะมึงว่ากูหรอไอ้วา”
“เปล่าซะหน่อยไม่ได้ว่าแค่พูดถึงเฉยๆ”
“แล้วไอ้มหาสมุทรมันจีบมึงหรือเปล่า”
“พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ยพี่มหาสมุทรเขาเป็นพี่ชายที่แสนดีอีกอย่างพี่เขาเป็นผู้ชายด้วยเขาจะมาชอบวาได้ไงเล่าพี่ก็คิดไปได้” สรุปคือมึงยังไม่บอกน้องกูล่ะไอ้มหาสมุทรฮ่าๆๆกากจริงๆเลย
“OK”
“เรื่องสาวพี่ล่ะเป็นไงบ้างใช้เพลงจีบสำเร็จไหม”
“สำเร็จบ้านมึงสิกูบอกให้มึงทำ MP4 เพลงบอกรักให้กูแล้วมึงเอาเพลงอะไรมาใส่ให้กูเนี่ย”
“ก็เพลงบอกรักไงวาก็ทำตามที่พี่บอกอ่ะเอาเพลงที่พี่ให้หาแล้วก็เอาใส่ให้’”
“กูบอกให้เอามึงเอาเพลงบอกรักแล้วมึงดูเพลงที่มึงใส่ให้กู”

ชาตินี้ที่รักเราคงรักกันไม่ได้ เพราะว่าหัวใจของเธอนั้นมีเจ้าของ
“ฟังแล้วซึ้งไหมล่ะมึง”
“โอ๊ยซึ้งมากเลยอ่ะเขาต้องตอบตกลงพี่แน่นอน”
ใช่ตอบซะกูนอนน้ำตานองไหลอย่างกับน้ำตก
ไนแองการ่าเลยเนี่ยกูไม่น่าฝากความหวังไว้กับมึงเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: รักที่สุดมหาสมุทรวารี ตอนที่5
« ตอบ #9 เมื่อ: 12-07-2021 12:24:51 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :pig4:
 o13

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
07 น้องเขยสุดวุ่นวายกับพี่ชายตัวป่วน
พิภพประสบโชค
เวลา 5:00 น เป็นเวลาหลับนอนของใครหลายๆคนซึ่งนั่นไม่ใช่ผมคุณอยากรู้สาเหตุไหมล่ะผมจะบอกให้ฟัง
มหาสมุทรสุดหล่อ:ไอ้ภพกูมารับน้องวาไปโรงเรียน
พิภพ:รับบ้านบิดามึงดินี่มันเพิ่งตี 5 อยู่เลยนะเว้ย
มหาสมุทรสุดหล่อ:เออน่าเปิดประตูให้กูเข้าไปหน่อย
พิภพ:ไม่มีทาง
มหาสมุทรสุดหล่อ:กูโทรบอกแม่มึงแล้วแม่มึงบอกว่าเข้าไปได้
พิภพ:ไอ้เวร

นั่นแหละครับที่เป็นสาเหตุให้ผมต้องมานั่งมองมันอยู่เนี่ยตอนนี้เราอยู่ที่ด้านล่างของบ้านซึ่งวารีนอนหลับอยู่ไม่อยากปลุกมันเดี๋ยวมันงอแงก็เลยปล่อยให้มันนอนไปอย่างนั้นแหละ
“น้องวายังไม่ตื่นหรอ” โอ้โหมึงถามมาได้ไม่ดูเวลาอะไรเลย
“ยังไม่ตื่นนอนอยู่ด้านบนมึงมีปัญหาอะไรป่ะ”
“เปล่างั้นกูขอขึ้นไปหาน้องนะ”
“ไม่มีทางกูไม่ให้มึงขึ้นไปเด็ดขาดนั่งอยู่ข้างล่างกับกูนี่แหละ” ถ้าให้มึงขึ้นไปอาจจะข่มขืนน้องกูก็ได้ปลอดภัยไว้ก่อน
“อะไรกูก็แค่อยากขึ้นไปนั่งมองหน้าน้องแค่นั้นเอง” มึงเป็นคนแบบไหนวะเนี่ย
“มึงก็เปิดเฟซแล้วก็เปิดรูปมันดูแค่นั้นแหละจบ”
“มันไม่ฟินเท่ามองตัวจริงไหมล่ะมึง” อีกหน่อยกูคิดว่ามึงโรคจิตแล้วนะ
“ไม่ต้องเดี๋ยวน้องก็ตื่นถ้าตื่นแล้วมันงอแง”
“พี่ภพทำไมไม่นอนมานั่งอะไรตรงนี้” อ้าวเวรกรรมมันลงมาได้ไงเนี่ย
“ไอ้วามึงตื่นได้ไงเนี่ย” ปกติมันไม่ตื่นเวลานี้นี่หว่า

“พอดีว่าหิวน้ำก็เลยมาหาน้ำกินแต่ไม่เห็นพี่ก็เลยลองเดินลงมาดู..แล้วพี่มหาสมุทรมาทำอะไรแต่เช้าครับ” มาหามึงนั่นแหละ
“อ๋อพอดีวันนี้พี่ว่าจะมารับน้องวาน่ะครับ..เห็นว่าไอ้ภพมันจะเคลียร์งานให้เสร็จแล้วมันมีเรียนบ่ายตอนเช้ามันจะทำงานก็คงไม่มีเวลาว่างที่จะไปส่งน้องพี่ก็เลยอาสามาช่วย” เดี๋ยวกูมีงานอะไรตอนไหนทำไมมึงปรักปรำงานที่กู
“อ๋ออย่างนี้นี่เองแล้วทำไมพี่มาตอนเช้าจังเลยล่ะครับ”
“พอดีพี่คิดถึงคนแถวนี้ล่ะครับก็เลยต้องมาแต่เช้า”
“โหแสดงว่าพี่คิดถึงพี่ภพใช่ไหมล่ะสายใยผูกพันของเพื่อนไม่จางหายหรอกนะวาซึ้งใจจริงๆ” นั่นน้องกูไม่รู้ตัวอะไรเลย
“แล้วแต่น้องจะคิด” อย่ามาใช้คำพูดโบราณนะโว้ยแทนตัวเองพี่แทนคนรักว่าน้อง..แต่ว่าที่จริงก็ไม่ได้โบราณนะแต่ว่าหนังบุพเพสันนิวาสที่เราดูเขาก็ใช้คำนี้นี่นาหรือว่าเขาใช้คำว่าออเจ้าวะ…อือ..ช่างมันเถอะ
“วาง่วงแล้วอ่ะขอตัวไปนอนก่อนนะ” สมควรไปนอนได้แล้วมึงอ่ะ
“ครับตามสบายเดี๋ยวพี่รออยู่ข้างล่างนะ” ให้มันจริงเถอะมึงอย่าให้เห็นว่าแอบปีนขึ้นไปหาน้องนะ

“ครับผม”   ณ จุดนี้เหมือนกูเป็นตัวประกอบให้กับพวกมึงพูดง่ายๆว่าออกซิเจนยังมีค่ามากกว่าตัวกูอีก
หลังจากวารีเดินขึ้นไปลับสายตาแล้วไอ้มหาสมุทรก็สงสัยตาอันแสนอ้อนวอนมาหาผม
“มึงกูขอขึ้นไปนั่งมองน้องนอนได้ป่ะ” ก็ไหนบอกจะนั่งรอด้านล่างไอ้เวร
“ตราบใดที่ตาของกูยังมองหน้ามึงอยู่ตราบนั้นมึงก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขึ้นไปหาน้องกู”
“โอเคงั้นกูรอมึงหลับก่อนก็ได้”
“ไม่มีวัน” อย่างกูอดหลับอดนอนเป็น 10 วันก็อดมาแล้ว
ครอก……
มหาสมุทรหล่อที่สุดฉุดไม่อยู่
อดหลับอดนอน 10 วันเป็นไงยังไม่พอ 10 นาทีเลยหลับแล้วแต่ก็เป็นผลดีนะผมจะได้ให้ไปหาน้องวาของผม
อาเจอแล้วคนอะไรจะน่ารักได้ขนาดนี้ดูสินอนหลับยังน่ารักเลย..ผมไม่ได้หลงน้องมากเกินไปใช่ไหม

เผลอแป๊บเดียว 6 โมงแล้วเนี่ยผมนั่งมองหน้าน้องยังรู้สึกเหมือนผ่านไปไม่นานแต่ทำไมเวลามันผ่านไปนานแล้วนะ
รีบลงไปด้านล่างก่อนที่ไอ้ภพมันจะตื่นดีกว่าไม่งั้นจะเถียงกันยาว
ผมเดินมาด้านล่างมองไปที่ที่ไอ้พบนอนอยู่ปรากฏว่ามันยังไม่ตื่นโล่งอกไปทีจะว่าไปคุณแม่ก็เข้าทางผมขนาดนี้ทำไมมันหวงนักหวงหนานะ
“ไอ้ภพ 6 โมงแล้วเว้ยตื่น”
“โอ้ยตื่นแล้วตื่นแล้วปลุกดีๆก็ได้มึงมาตีกูทำไมเนี่ย”
“ก็กูเห็นมึงไม่ตื่สักทีก็เลยใช้แรงหน่อย”
พิภพประสบโชค
ตื่นขึ้นมาจากพี่ไอ้มหาสมุทรปลุกขึ้นให้ตายแต่มึงเป็นไอ้วา 2 หรือไงวะชอบปลุกกูให้ตื่นเร็วจัง
“แล้วไอ้วายังไม่ตื่นใช่ไหม”
“เห็นไหมล่ะถ้าไม่เห็นก็แสดงว่ายังไม่ตื่น” กวนเท้าเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ
“ถ้ามึงจะพาน้องกูไปมหาลัยก็อย่าทำอะไรน้องกูแล้วกัน”

“มึงเห็นกูเป็นคนชั่วร้ายอะไรขนาดนั้นกูรักน้องเขาขนาดนั้นน่ะกูไม่ทำร้ายเขาหรอก” ก็จริงอย่างที่มันพูดผมไม่ค่อยเห็นด้านร้ายของมันเลยไม่แน่ผมอาจจะเปิดใจให้มันคบกับน้องผมก็ได้
“เออๆกูเชื่อใจมึงนะเพราะฉะนั้นค่อยเป็นค่อยไปน้องกูอ่ะซื่อตามคนไม่ค่อยทัน”
“เคครับพี่เขยผมจะดูแลน้องพี่อย่างดีเลยนะครับ” ไม่ต้องประจบกู
“เดี๋ยวกูไปปลุกไอ้วาให้มึงรออยู่นี่แหละ”
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูไปปลุกน้องเอง” ปลุกบ้านมึงสิน้องกูไอ้เวร
“ไม่ต้องมึงอย่าได้คืบจะเอาศอกดิวะแค่ให้เข้าบ้านมันก็มากเกินพอแล้วนะ”
“OKไว้กูคบกับน้องมึงเมื่อไหร่กูค่อยไปปลุกก็ได้”
“ถึงตอนนั้นจะทำอะไรก็เชิญเถอะ”
ตอนนี้ผมกำลังเดินขึ้นไปปลุกน้องชายสุดที่รักครับให้ตายสิปกติมันตื่นเร็วกว่าผมจะตายแต่นี่ด้วยความที่ว่าไอ้มหาสมุทรมันปลุกก็เลยต้องตื่นเร็วกว่าปกติ
“วาตื่นได้แล้วไปโรงเรียน”

“อื้อ..ตื่นแล้ว”
“ไปอาบน้ำแต่งตัวมหาสมุทรมันรออยู่ส่วนกินข้าวมันก็คงพามึงไปหากินในมอเองแหละ”
ณ มหาลัย
“น้องวาครับวันเสาร์นี้ว่างไหมครับ”
“ว่างครับพี่มหาสมุทรมีอะไรหรือเปล่า”
“พอดีพี่ว่าจะชวนไปเที่ยวสวนสัตว์น่ะครับ”
“จริงหรอ…วาอยากไปมากเลยครับ”
“ครับเดี๋ยวพี่พาไปนะ”
“แต่วาต้องขออนุญาตพี่ภพก่อน”
“ครับผม…เดี๋ยวพี่บอกมันให้เอง”
“ถ้างั้นก็ได้ครับ..งั้นวาไปเรียนก่อนนะครับ”
“ครับตั้งใจเรียนนะครับ”
“พี่ก็เหมือนกันนะ”
“ครับผม”

วารีผู้ใสซื่อ
หลังจากแยกจากพี่มหาสมุทรผมก็เข้ามาเรียนหนังสือแล้วก็เจมส์กับดารานั่งคุยกะหนุงกะหนิงกันอยู่จริงๆก็หลายวันแล้วล่ะที่ไม่ค่อยได้คุยกันเพราะว่าพวกนี้จะไปโน่นไปนี่ด้วยกัน 2 คนคงลืมผมกันแล้วล่ะ
จะโทษเพื่อนก็ไม่ได้หรอกที่จริงเขาก็อยากให้ผมไปด้วยจริงๆนั่นแหละแต่ว่าถ้าผมไปไหนพี่มหาสมุทรก็มักจะไปโผล่ที่นั่นเขาเลยตัดปัญหาโดยการให้ผมอยู่คนเดียวและพี่มหาสมุทรจะได้ไม่รู้ว่าเขาคบกัน
“คุยกันไม่สนใจเราเลยนะ”
“โทษทีวาพอดีกำลังคุยกันเรื่องไปเที่ยวน่ะ” เสียงธาราตอบมา
“ไปเที่ยวไหนกันหรอ”
“พอดีธาราอยากไปดูหนังก็เลยว่าจะพาไป” ดูหนังหรอจริงสิ 2 คนนี้ชอบดูหนังนี่นา
“อ๋อโอเค”
“ว่าแต่วาไปไหนไหมล่ะวันหยุดนี้”
“พี่มหาสมุทรชวนไปสวนสัตว์น่ะแต่ต้องรอขอพี่ภพก่อนไม่รู้ว่าเขาจะให้ไปไหมนะ” ถ้าพี่ภพให้ไปก็คงได้ไป

“อ๋อ OK พี่ภพน่าจะให้ไปอยู่หรอก” ถ้าเป็นอย่างที่ธาราพูดก็ดีสิเค้าอยากไปสวนสัตว์มากเลยล่ะ
“นักศึกษาครับเปิดหน้า 20” เสียงอาจารย์พูดขึ้นไปอ่านจบการพูดคุย
ตอนเที่ยง
พี่มหาสมุทรโทรตามให้ไปหาสงสัยต้องเดินไปหาอีกแล้ว
อ๊ะ..
“พี่ภพ” ไหนบอกเรียนบ่ายไงทำไมมาเร็วจัง
“เออกูเองแหละมึงนึกว่ากูเป็นดาราเกาหลีหรอ” มั่นหน้ามากเลยนะพี่ผม
“ก็ไหนพี่บอกว่าเรียนตอนบ่ายไง”
“บ่ายบ้าอะไรล่ะกูก็อยู่ห้องเดียวกับไอ้มหาสมุทรกูก็ต้องมาเรียนพร้อมกันป่ะวะ”
“แต่พี่มหาสมุทรบอกว่าพี่เรียนบ่ายนะ”
“ก็เป็นข้ออ้างของมันนั่นแหละที่จะมาส่งมันกลัวมึงเกรงใจ”

“อย่างนี้นี่เอง…อ้อ ..พี่ภพวันหยุดนี้พี่มหาสมุทรจะพาไปสวนสัตว์วาขออนุญาตไปนะครับ”
“ไม่มึงจะไปทำไมไม่เคยเห็นสัตว์หรอ”
“เคยเห็นแต่ในมือถือในทีวีไม่เคยเห็นตัวจริงเป็นๆสักทีเลย”
“ถ้างั้นกูพาไปก็ได้”
“แต่พี่มหาสมุทรชวนไปนี่มันจะเสียมารยาทนะ”
“ก็ไปด้วยกัน 3 คนเลยสิครับพี่เขย”
“พี่มหาสมุทร!!!”
พิภพประสบโชค
ถ้าถามสิ่งที่น่าเบื่อกว่าการสอบคำตอบก็คือไอ้สองคนนี้อยู่ด้วยกันนี่แหละครับคนนึงก็เจ้าเล่ห์อีกคนก็ซื่อเกินไป
“กูพาน้องกูไปเองได้มึงไม่ต้องยุ่ง”
“โทษทีว่ะเพื่อนพอดีกูโทรขออนุญาตแม่แล้ว”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับน้องกู” โทรขอแม่มึงไม่เกี่ยวกับน้องกูเลย
“ก็เกี่ยวสิก็คนที่กูโทรคุยด้วยน่ะเป็นแม่ของน้องวา”

กูอึ้งเลยมึงโทรหาแม่กูได้ไงเนี่ยแล้วอีกอย่างแม่ทำไมใจง่ายปล่อยให้ลูกชายสุดที่รักไปกับผู้ชายได้ 2ต่อ2 กันนะ
ผมไม่ยอมผมต้องตามไปขัดขวางให้จงได้แต่ก่อนอื่นต้องปั่นประสาทมันก่อนมันน่าจะเชื่ออยู่
“ก็อยากให้ไปอยู่นะแต่ว่าวาติดธุระกับกูว่ะ”
“ธุระอะไร” ติดธุระอะไรดีวะ
“มันต้องไปถ่ายบัตรประชาชนใหม่บัตรประชาชนหมดอายุ” เป็นยังไงล่ะอึ้งไปเลยสิมึง…สมองอันชาญฉลาดของกู
“แต่วาจำได้ว่าเพิ่งไปถ่ายมาไม่กี่ปีเองนะอีกตั้งหลายปีกว่าจะได้ไปถ่ายใหม่” อ้าวไอ้เวรเสือกจำได้อีก
“อ๋อไม่ใช่ถ่ายบัตรประชาชนกูลืมไปมันต้องไปต่อใบขับขี่”
“แต่วาขับรถไม่เป็นนะจะมีใบขับขี่ได้ไง” เล่นตามบทให้กูหน่อย
“มึงไม่อยากให้น้องไปกับกูก็บอกมาตรงๆเถอะแต่โทษทีแม่เขาอนุญาตแล้วมึงจะหวงไปก็เปล่าประโยชน์”
“กูไม่เชื่อมึงหรอกกูต้องโทรไปถามแม่มึงมันเหลี่ยมจัด”
“ลองโทรไปเลยกูบริสุทธิ์ใจกูไม่โกหกหรอก

“เดี๋ยวมึงได้รู้” ว่าจบก็รีบโทรหาคุณแม่ทันที
“ฮัลโหลครับคุณแม่ได้ข่าวว่าไอ้มหาสมุทรมันโทรไปขออนุญาตพาน้องวาไปสวนสัตว์ใช่ไหมครับ”
“ใช่จ้าแล้วแม่ก็อนุญาตแล้วด้วยเขาเหมาะที่จะเป็นลูกเขยมากเลยนะพาน้องไปเที่ยวได้ดีมากเลยล่ะ”
“แต่แม่ผมไม่อยากให้น้องไปกับมันผมไม่ไว้ใจมัน”
“ภพลูก..น้องจะอยู่ในการดูแลของลูกตลอดไม่ได้นะถ้ามีคนที่เขาพร้อมที่จะดูแลน้องแม่ก็พร้อมเปิดโอกาสให้เขานะลูกถ้าเขาทำไม่ดีค่อยช่วยตราบใดที่เขายังทำดีกับน้องอยู่เราก็สนับสนุน”
“ครับแม่”
“แม่ต้องไปทำงานแล้วนะบ๊ายบายจ๊ะ”
“สวัสดีครับ”
“เป็นไงแม่อนุญาตป่ะ”
“เออแม่กูอนุญาต”
“เห็นไหมกูบอกแล้วกูไม่ใช่คนขี้โกหกอะไรขนาดนั้น”

ในเมื่อไม่บอกอย่างนั้นกูก็ต้องจำนนตามที่แม่พูดแต่อย่าหวังว่ามึงจะได้ใกล้ชิดน้องกูมากเพราะกูต้องไปปกป้องน้องกูให้จงได้นี่คือหน้าที่ของพี่ที่หวงน้องมาตลอดต้องทำ
“กูอนุญาตให้มึงพาน้องกูไปได้”
“ขอบคุณมากครับพี่เขยผมจะดูแลน้องอย่างดีเลย”
“เดี๋ยวมึงอย่าเพิ่งได้ใจ”
“ทำไมอ่ะ”
“กูจะไปด้วย”
“ไม่มีปัญหามึงอยากไปก็ไปได้ขอแค่ให้น้องวาไปด้วยแค่นั้นเอง”
“เออเดี๋ยวมึงก็ได้รู้”
“งั้นวาไปเรียนก่อนนะได้เวลาเรียนแล้วเนี่ย”
“ตั้งใจเรียนนะเดี๋ยวตอนเย็นพี่ไปส่ง”
“กูก็มีรถ…แถมบ้านเดียวกันอีกกูไปส่งเองได้”
“กูก็แค่ไปส่งคนพิเศษแค่นั้นเอง”
“คนนี้น้องกูกูส่งเองได้”

“โอ๊ยเลิกเถียงกันได้แล้ววากลับกับพี่มหาสมุทรก็ได้”
“อ้าวไอ้วามึงน้องกูนะต้องกลับกับกูสิ”
“ไม่รู้วาจะกลับพร้อมพี่มหาสมุทรไม่รู้ด้วยนะวาไปเรียนก่อน”
“วามึงกลับมาเคลียร์กันให้รู้เรื่องก่อนโว้ย”
“ดูเหมือนว่าน้องคุณอยากไปกับผม”
“เรื่องของมึงเถอะยังไงกูก็จะให้มันกลับกับกู”
“รอดูแล้วกันว่าน้องจะกลับกับใคร”
“เออ…” กูมั่นใจว่ายังไงมันก็ต้องกลับกับกู
ช่วงเย็น
“วากลับกับกู”
“วากลับกับพี่นะครับ”
“ไม่มึงกลับกับกูไอ้วา”
“โอ้ย…ไม่ต้องเถียงกันวาจะกลับกับพี่มหาสมุทร”
“เป็นไงน้องเลือกกู”

“วาทำไมมึงไม่กลับกับพี่ตัวเอง”
“ก็วากลัวพี่มหาสมุทรจะเสียน้ำใจ”
“ไม่ต้องกลัวหรอกมันไม่โกรธมึงแน่นอน”
“ถึงจะอย่างนั้นวาก็จะกลับกับพี่มหาสมุทรอยู่ดี”
“……” อึ้งแดกสิกูนี่มันหว่านเสน่ห์ใส่น้องกูเปล่าวะ
“โอเคครับงั้นเราไปกันเถอะครับวา” ไปเฉยๆไม่พอยังหันหน้ามายิ้มแบบผู้มีชัยอีก..ไอ้เพื่อนเวร
“ไปส่งน้องกูที่บ้านนะไม่ใช่ที่อื่น”
“เออ..ไม่ต้องห่วงถึงบ้านแน่นอน”
“ให้มันจริง”
“เออ..” อย่าให้รู้นะว่าพาไปที่อื่นไม่นั้นโดนแน่
“วาก็รักษาตัวให้ดีนะ”
“ครับพี่ภพ” รู้สึกเหมือนกูเป็นพ่อหวงลูกสาวเลยว่ะ

หลังจากพวกนั้นออกไปผมก็ขับรถเพื่อกลับบ้านแน่นอนว่าทางเดียวกันที่ต้องตามเพราะกลัวมันออกนอกลู่นอกทาง
พอถึงบ้านมันก็วิ่งมาเปิดประตูให้วาอย่างสุภาพบุรุษ
“พรุ่งนี้พี่มารับไปสวนสัตว์นะครับ..แต่งตัวรอเลยนะครับประมาณ8โมงครึ่ง”
“ครับผม”
“พี่กลับก่อนนะครับ”
“ครับ…ขับรถดีๆน้าาาา”
“ครับผม”
หลังจากไอ้มหาสมุทรไปไอ้วาก็พูดขึ้นวา
“พรุ่งนี้น่าจะสนุกมากๆเลยเนอะพี่ภพ”
ใช่สนุกแน่…หึหึหึ..กูเตรียมแผนขัดขวางพวกมึงไม่ให้สวีทกันไว้แล้ว










ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :pig4:
 o13

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 945
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +549/-0
+1 ep6 อัพ 17-07-21 ครับ  :hao3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-07-2021 15:37:55 โดย กาแฟมั้ยฮะจ้าว »

ออฟไลน์ Littlewave

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
08 สวนสัตว์หรรษา
พิภพประสบโชค

มันคงถึงเวลาแล้วสินะที่เราจะต้องดำเนินแผนการขัดขวางความรักของไอ้สองคนนี้จะว่าไปชวนกันไปสวนสัตว์
นี่มันจะสวีทกันยังไงวะ กอดกันหน้ากรงจระเข้งี้หรอ ให้จระเข้เป็นสักขีพยานความรักอันหวานชื่นมิขมขื่นใจ
แต่อันที่จริงทุกคนอย่าพึ่งด่าผมเลยว่าทำไมขี้หวงน้องจัง
อันที่จริงชีวิตผมก็ปกป้องมันมาตลอดพอรู้ว่ามันจะไปคบกับคนอื่นนี่ก็รู้สึกหวั่นใจกลัวว่ามันจะเสียใจ
“พี่ภพ….พี่มหาสมุทรมาแล้ว” เสียงวามันเรียกมาแต่ไกลน้ำเสียงช่างสดใสซะเหลือเกินประหนึ่งว่าเป็นเสียงนกแก้วร้องหาคู่
อะไรมันจะตื่นเต้นปานนั้น
“เออ….รู้แล้วเดี๋ยวไป” อย่างแรกเลยต้องดำเนินการตามแผนที่ 1 ขัดขวางมิให้มันนั่งเบาะหน้าคู่กัน
“ไงมึงไอ้มหาสมุทรวันนี้มาเร็วจังเลยนะ” ที่จริงมันนัด 9 โมงเช้าแหละแต่นี่มาก่อนเวลาตั้ง 10 นาที
สงสัยจะรีบมาเจอน้องชายกู
“เผื่อเวลาเดินทางน่ะ จะได้ไปถึง 9 โมงพอดี” จ้าพ่อคนเตรียมพร้อม
“แต่กูขอนั่งข้างหน้าคู่มึงนะ” พูดจบมันก็ทำหน้าแบบว่า อะไรนะมึงจะนั่งกับกูหรอ อะไรประมาณนี้
“ไม่ได้!!” กะไว้แล้วว่ามันต้องไม่อนุญาต แต่โทษทีกูมีไม้ตายว่ะ
“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ ปกติมึงก็ให้กูนั่งข้างหน้าคู่กับมึงตลอด”
“ก็วันนี้วาไปด้วยเลยอย่างให้น้องนั่งด้านหน้าจะได้เห็นวิวชัดๆ” แถเก่งเนอะคนเรา
“ไม่เป็นอะไรหรอกครับเดี๋ยวว่านั่งที่นั่งข้างหลังก็ได้มันก็ดูได้เหมือนกัน” ว้าย…น้องไม่นั่งด้วย
ก๊ากกกกกก ขำชิบหาย ภารกิจแรกสำเร็จ
ฉันเสียใจที่ฉันชอบทำผิดไปทุกที กูขอถอนคำพูดว่าภารกิจสำเร็จ

ไอ้มหาสมุทรไอ้เพื่อนเวรมึงมองถนนหน่อยไม่ใช่มองน้องกูผ่านกระจก เดี๋ยวก็ตายกันทั้งคันหรอก
“ไอ้มหาสมุทรมึงมองถนนบ้างไอ้สัส”
“ไม่มีอารมณ์มองว่ะ หึหึหึ” ไอ้จิ้งจอกร้อยเล่ห์ มึงจะแกล้งให้กูไปนั่งเบาะหลังใช่ไหมไม่มีทางหรอก
“งั้นมึงจอดรถ เดี๋ยวกูไปนั่งที่ไอ้วาเอง” ยังรักชีวิตอยู่เพื่อความปลอดภัยของตัวกูเอง
“โอเค…อะจอดแล้วลงไปได้ส่วนน้องวามานี่ครับ” ไม่เป็นไรวันพระไม่ได้มีหนเดียวไว้ขัดขวางมันใหม่
หลังจากสลับที่นั่งกับไอ้วาเรียบร้อย
พวกมันก็เข้าสู่โหมดแห่งความหวานที่เรียกได้ว่าหวานหยดย้อยจนกูนั่งมองตาละห้อยเลยทีเดียว
และแล้วเราก็มาถึงสวนสัตว์นครราชสีมา สถานที่ที่วารีอยากมาสุดชีวิตแต่ผมไม่เคยคิดพินิจให้มันมา
“ถึงแล้วครับน้องวา ตื่นครับ” เสียงนี้ที่ดังที่ท่านฟังจำได้หรือเปล่า เป็นเสียงบอกข่าวของมหาสมุทรถึงท่านผู้ฟัง
ถูกต้องครับที่จริงนี่มันหน้าที่พี่ชายอย่างผมแต่ไอ้น้องเขยกำมะลอนี่มันบังอาจมาทำแทนไง
 ส่วนไอ้วามึงก็ตื่นเต้นซะไม่หลับไม่นอนแทบทั้งคืนกว่าจะนอนก็ปาไป 2 ทุ่มนู่นแหละ
หลายคนอาจงงว่าทำไมบอกว่าตื่นเต้นจนไม่นอนทั้งๆที่มันก็นอน ไม่มีอะไรครับผมพูดให้ดูเวอร์ไปงั้นแหละ55555
“ถึงแล้วหรอครับ” เสียงไอ้วางัวเงียตอบ ไม่บอกกูไม่รู้เลยนะเนี่ยว่ามึงหลับ ปล.กูประชด
“ใช่ครับน้องวา ลงมาครับจะได้กินข้าวกัน”  เฮ้…เพื่อนแล้วกูล่ะไม่คิดจะเรียกกินอะไรบ้างหรอ
“มีอะไรกินบ้างครับ” ไม่มีตาดูรึไงแล้วนั่นไอ้มหาสมุทรมึงจะหยิบของออกมาพรีเซนต์งานหน้าห้องรึไงวะ
“ก็มีข้าวมันไก่ต้มสำหรับน้องวาโดยเฉพาะครับ ส่วนนี่ก็ของพี่ข้าวมันไก่เหมือนกัน”
 เดี๋ยวนะได้ข่าวว่ามึงไม่ชอบกินข้าวมันไก่ต้มนี่เพื่อนรักเหตุไฉนไยมึงจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้
“แล้วของกูล่ะไอ้มหาสมุทรไม่เห็นมีอะไรเลย”
“อ้าวมึงยังไม่ได้กินอีกหรอนึกว่ากินมาแล้ว” เคยได้ยินคำว่าสองมาตรฐานไหมครับไอ้นี่บุคคลตัวอย่างเลย
“ยังดิไอ้เวร…ก็กะว่ามากินพร้อมมึงนี่ไง”
“เออ…รู้แล้วกูซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งร้านเจ๊สมศรีรัตนฉวีวันหน้าปากซอยมาฝาก”
สาบานว่านั่นคือชื่อร้านยาวยังกับคาถาชินบัญชร
“ขอบใจมากที่มึงยังนึกถึงกูเพื่อนรัก”
“เปล่าหรอกพอดีน้องวาฝากกูซื้อให้มึง” ขอโทษที่กูมองมึงดีเกินไปไอ้เวร
หลังจากกินอาหารเสร็จ แน่นอนก็ต้องเริ่มแผนการอันยิ่งใหญ่ในการขัดขวางอันได้แก่
การปั่นจักรยานเป็นอันดับแรก หึหึหึ
“พี่มหาสมุทรวาอยากปั่นจักรยานชมสัตว์ครับ”
“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวมึงขึ้นกับกู”
“ไม่วาต้องขึ้นกับกู” นี่มึงจะเอาใช่ไหม อย่ามาขัดขวางแผนการของกู
“ไม่ครับวาจะปั่นคนเดียว” อ้าวไอ้นี่ มันจะผิดแผนกู
“ขึ้นกับพี่ดีกว่าครับเราจะได้ประหยัดเงิน ถ้าวาอยากดูอะไรเดี๋ยวพี่พาจอดดูนะครับ” พระเอกเหลือเกินพ่อคุณ
“ขึ้นกับกูวา เดี๋ยวกูพาขึ้นดูสัตว์เอง” กูพี่มึงนะโว้ย พี่แท้ๆด้วย
“ไม่อะวาจะขึ้นกับพี่มหาสมุทร” ไม่ว่าเปล่ามันเดินไปเช่าจักรยานเรียบร้อยแล้วจ้า
 ถึงมึงจะไม่ขึ้นกับกูก็ใช่ว่ากูจะขัดขวางมึงไม่ได้
ว่าแล้วก็รีบไปเช่าจักรยานเสือหมอบสุดเท่มาอย่างเร็ว แล้วทำการปั่นตามพวกมันสองคนในทันที
“พี่วาอยากดูตรงนั้น ที่มีตัวลีเมอร์น่ะ พวกมันอยู่ในการ์ตูนมาดากัสการ์ด้วยนะวาเคยดู”
 เสียงสดใสของน้องชายตัวยุ่งดังชัดเจนจนผมสามารถหามันเจอได้อย่างง่ายดาย
ทีนี้ล่ะเสร็จกูแน่ อย่างแรกต้องทำให้ทั้งสองคนแยกจากกันด้วยแผนการที่แยบยล
“ไอ้มหาสมุทรเคอรี่มาส่งของมึงที่นี่” เป็นไงอีกไม่นานมันก็ต้องออกไปเพื่อรับของ
หลังจากนั้นผมก็จะพาไอ้วาหนีได้อย่างง่ายดายมากเลย555
“เคอรี่บ้านบิดามึงหรอมาส่งที่สวนสัตว์ทั้งๆที่พิกัดกูอยู่บ้าน” ชิบหายกูนึกไม่ถึงเลย นี่มันฉลาดกว่าที่กูคิดนะเนี่ย
“เอ้าหรอ สงสัยกูมองผิด” เอาวะหลอกไอ้มหาสมุทรไม่ได้ก็หลอกไอ้วาแทนแล้วกัน
“วาทางนู้นมีนกโดโด้อยู่ด้วยไปดูกันไหม” พูดจบตาไอ้วาก็เป็นประกายทันทีแผนการใกล้สำเร็จแล้ว
“อยู่ไหนอะพี่ภพวาอยากดู” พามันไปไหนดีวะเอ๊ะ….หรือจะไปหลบตรงนั้นดีน่าจะบังได้บ้าง
“ตรงนั้นไงกรงมันไปกัน”
“น้องวาครับนกโดโด้มันสูญพันธ์ไปหลายปีแล้วนะครับ”
มึงจะปล่อยให้กูดีใจสัก สองสามนาทีได้ไหม ขัดขวางเก่งจังเลยไอ้เวร
“จริงด้วยวาลืมไปเลยงั้นเราไปดูสัตว์ตัวอื่นกันดีกว่าครับ”
 นั่นไง ไอ้นี่ก็คล้อยตามไปอีกคือวามันซื่อนะแต่ว่าพอมหาสมุทรพูดอะไรมันก็เชื่อหมด แ
ต่กับผมหลังๆเริ่มจะไม่ฟังแล้วล่ะ
เผลอแปปเดียวมันขึ้นซ้อนจักรยานแล้วก็ไปอย่างรวดเร็วแล้ว ขอตัวไปปั่นจักรยานไล่ตามก่อนนะครับ
โอยยยยย….พ่อมึงเป็นนักปั่นรึไงวะปั่นไวชิบหาย เล่นเอาขากูเมื่อยไปหมดแล้วนี่
รู้สึกเหมือนวิ่งมาราธอนเสร็จใหม่ๆ
ตอนนี้ไม่รู้มันหายไปไหนแล้ว หรือว่ามันล่องหนได้ทำไมไม่เห็นมันเลย
อ๊ะ..นั่นไงเจอมันแล้ว คิดหรอว่าจะหนีกูพ้นปั่นอยู่ข้างหลังก็ไม่บอกแล้วกูแซงมันตอนไหนวะเนี่ย
ไอ้ภพระวัง!!! ระวังห่าอะไรมึงอะต้องระวังตัว หึหึหึ
โครม……
นั่นไงกูมัวแต่มองข้างหลังเป็นไงล่ะเต็มๆเลยจ้าต้นไม้โอย…เจ็บก็เจ็บข้อเคล็ดหมดแล้วมั้งเนี่ย
“เป็นไงบ้างมึง” สบายดีครับ ถุ้ย ก็ต้องเจ็บดิวะถามได้
“พี่ภพเป็นยังไงบ้างครับเจ็บมากไหม”
“ไม่เจ็บเท่าไรแค่นี้กระจอก” เจ็บเกือบตายยังปากเก่งอีกกู
“แล้วนี่มึงปั่นยังไงของมึงเนี่ยให้ล้ม” ได้โปรดอย่าตอกย้ำกูได้ไหมในใจอยากตอบไปว่า
เพราะมองพวกมึงนั่นแหละกูเลยล้มแต่กลัวมันจะถามว่ามองทำไม
“พอดีกูเสียหลักนิดหน่อยก็เลยล้มอ่ะ” ทำไมพวกมึงทำหน้าแบบนั้นวะเชื่อใจกูหน่อยดิกูเป็นคนพูดความจริงนะ
“ทีหลังก็ระวังบ้างนะมึงเกิดปั่นตกกรงเสือขึ้นมาทำไง” สาบานนั่นปากมึงอยากหยิบสากฟาดชิบหาย
“เออเข้าใจแล้วกูจะระวัง” ดูหน้าไอ้วานี่กูล้มนะไม่ใช่ตายทำหน้าอย่างกับกูตายอะไรจะเศร้าปานนั้น
“ลุกไหวไหมมากูช่วย” ขอบคุณมิตรสหายที่รักที่ยังเห็นกูอยู่นึกว่าจะเป็นอากาศไปแล้ว
“ขอบใจมากกูไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกยังปั่นได้อยู่” วิ่งตกเขาพี่เคยวิ่งตกมาแล้วแค่นี้จิ๊บๆ
“เอองั้นปั่นดูสัตว์ให้หมดก่อนแล้วค่อยเอาไปเก็บก่อนที่จะหมดเวลา” โอเคจ้าขอบคุณที่ห่วงกูนึกว่ามึงจะให้กูไปนั่งซ้อนแล้วไอ้วามาปั่น
หลังจากปั่นชมสัตว์ไปมาจากการวางแผนมาทำลายการสวีทพวกมันสุดท้ายก็ไม่สำเร็จกลายเป็นว่าต้องมาเป็น
ช่างภาพถ่ายรูปให้มันแทนชีวิตของพิภพนี่มันแสนเศร้าจริงๆอยากกระโดดหอไอเฟลลงมาให้มันตายซะ
แต่ก็ติดอยู่ที่ว่าไม่มีเงินไปต่างประเทศนี้สิช้ำอุราจริงๆ
“นี่พวกมึงจะถ่ายกันอีกนานไหมเนี่ยไม่กลัวเมมเต็มกันบ้างหรือไงวะ” ถ่ายเอาๆกันอย่างกับประกวดถ่ายรูป
“โอเคนี้รูปสุดท้ายแล้วก่อนที่จะไปคืนจักรยาน” สมควรแล้วนิ้วกูล็อคหมดแล้วมั้ง
หลังจากคืนจักรยานเสร็จเราก็ต้องไปกินข้าวเที่ยงกันก่อนเพื่อเติมพลังในการไปสวนน้ำที่วามันอยากไปมากๆ
คือกูก็ทักท้วงอยู่ว่ากินข้าวเสร็จก็กลับบ้านนะแต่วามันก็พูดขึ้นมาว่าอยากเล่นสวนน้ำจัง
แล้วคิดว่ามหาสมุทรมันจะฟังใครแน่นอนว่าไม่ใช่ผม ถูกต้องครับคำตอบคือไอ้วานั่นไง
สวัสดีทุกคนอีกครั้งหลังอาหารเที่ยงขณะนี้ผมยืนอยู่หน้าสวนน้ำแล้วในใจก็คิดว่า
จะลงไปเล่นน้ำดีไหมวะชุดว่ายน้ำก็ไม่ได้เอามาก็มหาสมุทรมันไม่ได้บอกนี่ว่าจะเล่นน้ำด้วย
“โหพี่มหาสมุทรน่าเล่นมากเลยดูสิมันมีของเล่นหลายอย่างมากเลย” จ้ากูตื่นเต้นมากเลยกูควรดีใจไหมเนี่ยที่ได้มาเล่นกับมึงแต่ผมยังไม่ยอมแพ้ในแผนการเอาไว้คราวหน้าแล้วกันเรื่องน้ำขอบายก่อน
“ไปเช่าชุดครับเดี๋ยวพี่พาไป ไอ้พบมึงนั่งเฝ้าของนะ” จ้ากูเป็นได้แค่คนนั่งเฝ้าของไม่ใช่น้องวาจะได้นั่งฟังเสียงอ่อนหวานของมึง
มหาสมุทรหล่อที่สุดฉุดไม่อยู่
หลังจากแยกจากไอ้ภพผมก็พาน้องว่ามาเพื่อหาชุดว่ายน้ำที่เป็นแบบใส่ปิดทั้งตัวคือไม่อยากให้น้องถอดเสื้อไงหวง
“วาครับเดี๋ยวเอาตัวนี้นะครับ” ตัวนี้แหละเหมาะปกปิดทุกส่วนดีคุณน้องมาจากผมกับไอ้ภพก็คงไม่มีใครได้เห็นน่ะ
“ทำไมไม่เอาแค่กางเกงล่ะครับจะได้ถูกกว่า” นั่นไงน้องงอแงอีกแล้ว
“แบบนี้ดีกว่าครับแดดมันออกเยอะเดี๋ยวผิวเราจะเสียอีกอย่างพี่กลัวยุงกัดน้องวาน่ะครับว่า”
“ที่นี่มียุงด้วยหรอครับ ไม่น่ามีนะ”
“มีครับพี่เคยมาแล้วโดนกัดไปคันมากเลย” แถให้สุดเลยครับตอนนี้
“โอเคครับ วาใส่ก็ได้ครับ” เยี่ยมยอดเลยน้องวาของพี่
“แล้วพี่ภพล่ะครับไม่มาเล่นเหรอ” ปล่อยไปเถอะไอ้พิภพน่ะไม่ต้องสนใจมันหรอกจุดนี้สนใจพี่คนเดียวก็พอ
“อ๋อไอ้พิภพเหรอมันคงไม่อยากเล่นหรอกเลยให้มันเฝ้าของครับ”
“ครับงั้นเดี๋ยววาไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ”
“ครับผมงั้นเดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนเหมือนกัน”
“ครับแล้วเจอกันตรงนี้นะ”
หลังจากผมเปลี่ยนชุดเรียบร้อยออกมาเพื่อหวังจะเจอน้องวาที่ยืนอยู่คนเดียวแต่กลับมีผู้ชายคนนึงมายืนคุยกับน้องด้วยด้วยสัญชาตญาณแห่งนักล่าผมรีบเดินเข้าไปหาแล้วบอกว่ามายืนหาพ่อมึงเหรอ ล้อเล่นผมเป็นคนสุภาพ
“น้องวาครับนี่ใครครับ” ต้องแกล้งถามก่อน
“พอดีพี่เขาหาโทรศัพท์ไม่เจอครับก็เลยจะให้วาโทรหาให้แต่ว่าโทรศัพท์อยู่กับพี่ภพก็เลยโทรหาไม่ได้”
“งั้นเดี๋ยวน้องมาไปยืนรอตรงนู้นแป๊บนึงนะเดี๋ยวพี่เคลียร์ให้”
“ครับผม แล้วตามมานะครับ”
หลังจากน้องหมาเดินไปรอตรงสถานที่ที่ผมบอกแล้วผมก็รีบอธิบายขยายความให้คนที่อยู่ตรงหน้าฟัง
“ขอโทษทีนะครับพอดีแฟนผมไม่ค่อยพกโทรศัพท์ติดตัวเท่าไหร่ไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเถอะครับเพราะผมก็ไม่ได้ถือโทรศัพท์มาเช่นกัน”
“ ครับ” น่าเสียดายเลยสิไม่มีทางหรอกน้องวาเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น
“เคลียร์เสร็จแล้วเหรอครับพี่มหาสมุทร”
“เรียบร้อยแล้วล่ะครับพี่ไม่ได้ถือโทรศัพท์ก็เลยบอกให้เขาไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่”
“อ๋อครับงั้นเราไปเล่นตรงไหนกันดี” ตรงที่ไม่มีคนครับจะได้สะดวกหน่อย โทษทีนิสัยส่วนตัวกำเริบ
“ตรงนู้นก็ได้ครับไม่ค่อยมีคนดีจะได้เล่นอย่างสงบ” คนตัวเล็กตรงหน้าพยักหน้า อะไรจะทำตัวน่ารักได้ทุกเวลาขนาดนี้
ตู้ม….
“โหอย่าตีน้ำสิพี่มหาสมุทรวาเปียกหมดแล้ว”
“วาเล่นน้ำต้องเปียกสิครับ”
“อ้าววาลืมตัวนึกว่าแต่ไม่ได้เล่นโทษทีครับ”
“งั้นวาตีคืนใส่พี่นะนี่แน” หยุดน่ารักได้แล้วใจพี่จะละลายไปแล้ว
หลังจากเล่นไปสักพักตอนแรกๆน้องวาก็สนุกอยู่แต่หลังๆไม่รู้ทำไมทำหน้าซึมๆพี่ทำอะไรผิดหรือน้องยาของพี่จึงได้ทำหน้าเศร้าๆเช่นนั้น
“น้องวาเป็นอะไรหรือเปล่าครับทำไมทำหน้าแบบนั้น”
“พวกผู้หญิงตรงนั้นมองพี่ครับ”
“แล้วยังไงหรอครับ”
“วาก็ไม่รู้เหมือนกันแต่วาไม่อยากให้เขามองพี่เลยพี่อย่าหล่อมากได้ไหมวาหวง
ช่วยด้วยทุกคนผมโดนน้องยิงธนูปักอกเรียบร้อยแล้ว
พิภพประสบโชค
นั่งมองไอ้สองคนนั้นเล่นน้ำไปก็เพลินดีนะเห็นมหาสมุทรมันยิ้มแบบสนุกสนานสักทีปกติทำหน้าเหมือนเครียดใครมาหลายสิบปี
เห็นกลุ่มผู้หญิงมองมันซะเต็มเลยเรียกได้ว่า เป็นเป้าสนใจในสวนน้ำเลยทีเดียว
หลังจากนั้นก็เห็นไอ้วาพูดอะไรสักอย่างนี่แหละ แต่ไม่มันน่าแปลกที่มันพูดแต่แปลกตรงไอ้มหาสมุทรมันหูแดงนี่แหละ





 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด