ตะวันสีรุ้ง
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ตะวันสีรุ้ง  (อ่าน 536 ครั้ง)

ออฟไลน์ molal

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตะวันสีรุ้ง
« เมื่อ18-06-2021 01:01:36 »


***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************

 Talk:
สวัสดีค่ะ เพิ่งเคยเขียนนิยายครั้งแรกหากขาดตกบกพร่องต้องขออภัยล่วงหน้าด้วยนะคะ
มันเกิดจากช่วงนี้ว่างๆไม่มีอะไรทำเลยหันมาเขียนนิยายที่เคยอยากเขียนเมื่อนานมาแล้วค่ะ
บรรยากาศในเรื่องอิงจากมหาวิทยาลัยชื่อดังทางภาคเหนือแห่งหนึ่ง                                                                               
เนื่องจากไรท์เตอร์ไม่เคยเรียนที่นี่จึงอาศัยอ่านตามกระทู้กับวิดีโอแนะนำเป็นส่วนมากค่ะ                                             
หากมีข้อผิดพลาดใดๆสามารถติชมได้เลยนะคะ ตัวละครเอกไรท์เตอร์ให้ชื่อพอวากับตะวัน
ในเรื่องไม่คิดให้มีดราม่าหนักๆแต่อยากให้เกิดการที่นิสัยของตัวละครทั้งสองตรงข้ามกันสุดๆ
กว่าจะสนิทใจต้องอาศัยเหตุการณ์และบุคคลรอบตัวเข้าช่วยค่ะ                                                                     
หวังว่าถ้าทุกคนได้อ่านจะสนุกสนานและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครนะคะ

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-09-2021 04:48:07 โดย BaoBao »

ออฟไลน์ molal

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ตะวันสีรุ้ง
«ตอบ #1 เมื่อ18-06-2021 01:36:46 »

บทที่หนึ่ง: คนน่ารำคาญ

ซ่าๆแปะ ๆ ๆ                                                                                       
เสียงสายฝนกระทบหน้าต่างสม่ำเสมอส่งผลให้ร่างบนเตียงเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นช้าๆ
ดวงตาพร่าเลือนจับจ้องเพดานขาวครีมคุ้นเคยแสงสลัวลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเกิดเป็นเงาประหลาด
เมื่อสายตาคุ้นชินความมืดจึงลุกนั่งวางเท้าบนพื้นห้องเย็นฉียบก่อนตรงหาผ้าม่านเอื้อมเปิดออก           
ภาพวิวภายนอกมีเพียงท้องฟ้าสีเทามืดครึ้มกับสายฝนสาดกระหน่ำหนักหน่วงชวนให้รู้สึกหดหู่
ร่างสูงทอดสายตามองบานหน้าต่างด้วยแววตาเหม่อลอย ใต้ตาคล้ำดำอย่างคนอดหลับอดนอนเป็นเวลาหลายวัน
ผมสีดำยาวประบ่ากระเซิงยุ่งเหยิง เสื้อยืดที่สวมอยู่หลวมโคร่ง กางเกงยางยืดย้วยแทบไม่เกาะขอบเอว
โครกกกกกกกกก ~
เสียงท้องร้องดังสนั่นเรียกให้เจ้าตัวละสายตาจากหน้าต่างเพื่อหาของกินประทังชีวิตแทน
มือหนาเอื้อมเปิดตู้เย็นพลางพิจารณาของข้างใน
“ก๋วยเตี๋ยวซื้ออาทิตย์ก่อน คงไม่เสียมั้ง” ร่างสูงคิดเองเออเอง
ขณะแกะถุงก๋วยเตี๋ยว มือถือส่งเสียงดังขึ้นเขาจึงละมือไปกดรับ
“ฮัลโหลครับ”
“เสียงอู้อี้อย่างนี้เพิ่งตื่นใช่มั้ย นี่บ่ายสองแล้วนะตะวัน”
“วันนี้วันอาทิตย์ครับ”
“ก็ไม่ควรตื่นสายขนาดนี้มั้ยล่ะ”
“ผมปั่นงานส่ง ไม่ได้นอนตั้งสามวัน”
“นั่นแค่ข้ออ้าง ลูกคิดว่าแม่ไม่รู้เหรอ”
นั่นคือความจริง....ตอนหลังสอบเข้าเขานอนตั้งแต่หนึ่งทุ่มลากยาวถึงสี่โมงเย็นของอีกวัน             
พอตื่นกินข้าวแม่จึงบ่นเป็นประโยคยาวยืดในทีแรกเขากับแม่ตั้งใจไปเลี้ยงฉลองกับเหล่าญาติๆกลายเป็นเขานอนไม่ยอมตื่น
แม่ต้องโทรบอกว่าติดธุระกะทันหันทำให้ไม่ได้ไปแทน
มันช่วยไม่ได้นี่…ช่วงเตรียมสอบเขาเรียนพิเศษเลิกดึกดื่นทุกวันหลังจากนั้นพอมีโอกาสเขาจะนอนตุนให้มากที่สุด
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยตื่นเกินเที่ยงวันปัจจุบันต่อให้ตื่นมาตอนฟ้ามืดของอีกวันเขาก็ไม่แปลกใจ
แม่พูดขัดขึ้นตอนความคิดล่องลอยไปไกล
“แล้วพวกกับข้าวน่ะ อย่าเก็บเกินอาทิตย์นึงมันจะเสีย”                                                             
อ้อ…งั้นถ้าอาทิตย์นึงยังกินได้
“ครบอาทิตย์นึงห้ามกิน เข้าใจมั้ย”
“ครับ” เขาตอบกลับเสียงเซ็งๆ
“ปีก่อนเข้ารพ. เพราะอาหารเป็นพิษจำได้ใช่มั้ย”
“ครับ” จำได้สิ…แค่เงาะกระป๋องหมดอายุห้าปี เขานอนรพ. ตั้งสองเดือน
“อยู่นู่นดูแลตัวเองดีๆ อย่าเหม่อชนนู่นนี่หัวแตก”
“ครับ”
“เวลาคบเพื่อนเลือกคบด้วย อย่าไปคบพวกกินเหล้าเมายา”
“ครับ”
“เอ๊ะ แม่พูดนี่ฟังบ้างรึเปล่า ตอบแต่ครับๆอย่างเดียว”
“ฟังครับบบบ”
โครกกกกกกก ครากกกกกกก~
“ไปๆหาข้าวหาปลากิน เจ้าลูกคนนี้จริงๆเลยไม่รู้โตมาเหมือนใคร”
แม่เลี้ยงเขาคนเดียว งั้นเขาต้องเหมือนแม่สิ
 เขาคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป
“ดูสิ เลือกมหาลัยไกลบ้านทำเอาแม่ห่วงนี่พะวงนู่นไปหมด”
“ผมโตแล้วครับ”
“ถ้าโตแล้วต้องดูแลตัวเองได้สิ”
ติ๊งง ~  เสียงไมโครเวฟดังขึ้นขัดจังหวะ
“แค่นี้ก่อนนะครับ กับข้าวอุ่นเสร็จแล้ว”
“ใช่สิ แม่คนนี้คงสำคัญน้อยกว่าข้าว”
“…….” เปล่าเลย จริงๆสำคัญพอกันนั่นแหละ
“แม่คิดถึงลูกนะ รีบเรียนจบกลับบ้านเร็วๆล่ะ”
“มหาลัยเพิ่งเปิดหนึ่งเดือนครับ”
“เจ้าลูกคนนี้ชอบพูดขัดแม่ตลอดเลย”
“ผมคิดถึงแม่เหมือนกันครับ”
“ถ้าคิดถึงก็กลับมาอยู่ด้วยกันสิ”
“ผมวางก่อนนะครับ”
เจ้าตัวรีบตัดบทก่อนกดวางสาย ถ้าคุยต่อแม่ต้องบ่นที่เขาเลือกมหาลัยชื่อดังทางเหนือแทนที่กรุงเทพอีกอย่างแน่นอน
แต่ทำไงได้คะแนนเขาติดที่นี่แม้แม่ให้รอสอบปีหน้าแต่เขาไม่อยากเตรียมสอบใหม่ติดที่ไหนตอนจบต้องแข่งกันอยู่ดี
ร่างสูงคิดหยิบชามก๋วยเตี๋ยวดมกลิ่นดู                                               
ปกติก๋วยเตี๋ยวกลิ่นเปรี้ยวอยู่แล้วใช่มั้ย ? ใช่สิ มันใส่น้ำส้มสายชูนี่แต่ถ้ากินแล้วเข้ารพ.อีกแม่ต้องโวยวายสวดเขาหูชาแน่
คิดได้ดังนั้นเขาตัดใจเทก๋วยเตี๋ยวทิ้งอย่างเสียดาย แล้วทีนี้ทำไงต่อดี…..ถ้าสั่งมาต้องรอนานหรือจะออกไปซื้อ
เขาคิดพลางมองหน้าต่างสายฝนเริ่มเบาบางเผยให้เห็นท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนพระอาทิตย์เคลื่อนพ้นจากกลีบเมฆ   
เขาตัดสินใจเลือกร้านตามสั่งตรงข้ามหอคว้าหยิบเงินล็อกห้องแล้วเดินลงบันไดไป   
หลังสั่งข้าวเขานั่งรอที่โต๊ะได้ยินเสียงทะเลาะแว่วๆเลยเงยหน้ามอง                                       
“เฮียผมไม่ได้จะกินฟรีนะ”
“งั้นลื้อจ่ายค่าข้าวมาสิวะ”
“ผมลืมเงินไว้ที่ห้องแล้วจะเอาที่ไหนจ่าย”
“ถ้าลื้อรู้ว่าไม่มีเงินอย่ากินแต่แรกสิวะ”
“หอผมอยู่แถวนี้เองเดี๋ยวผมรีบไปรีบมาเลย”
“คิดว่าอั๊วะโง่นักเรอะ”
การโต้เถียงดูไม่น่าจบเร็วๆนี้ หวังว่าคงไม่ถึงขั้นใช้กำลังสิ่งแย่สุดที่เขานึกได้คือเฮียหยิบปังตอไล่ฟันผู้ชายคนนั้น
แต่แค่นั้นไม่ถึงตายเพราะงั้นเขาไม่ไปยุ่งแล้วนั่งรอข้าวอย่างสงบตรงนี้ดีกว่า
ไม่สิ….ถ้าสองคนนั้นยังทะเลาะกันเขาจะได้กินข้าวเมื่อไหร่ เพราะเป็นตอนบ่ายในร้านจึงมีแค่เขากับผู้ชายคนนั้น
เขาผุดลุกเดินไปหน้าร้าน
“คิดเงินผมกับเขารวมกันเลยครับ”
“ลื้อจะจ่ายแทนงั้นเรอะ”
“ครับ” พูดจบก็ควักแบงก์ร้อยส่งให้
“ถือว่าลื้อโชคดีไป ขอบคุณอาตี๋เขาด้วยละ”
ผู้ชายคนนั้นพ่นลมหายใจหงุดหงิด หันมามองผมแล้วพูด
“ขอบคุณนะที่จ่ายแทนให้ ไม่งั้นเราแย่แน่”
“ไม่เป็นไร” พูดจบหันหลังเดินไปนั่งที่เดิม ผู้ชายคนนั้นตามเขามานั่งด้วย
 “เราชื่อพอวาเรียกวาเฉยๆก็ได้ นายล่ะ”
“ตะวัน”
“นายนี่เป็นคนพูดน้อยสินะ”
“อือ”
“นายอายุเท่าไรแล้ว เป็นเด็กมหาลัยรึเปล่า”
“19 เรียนม.xx” คำถามนั้นทำเอาคิ้วกระตุก เขาหน้าแก่เหรอ
“ที่เดียวกันเลย คณะถาปัตย์ด้วยรึเปล่า” ตาที่โตอยู่แล้วของอีกฝ่ายเบิกกว้างกว่าเดิม
“อือ”
“เราว่าละ ดูสภาพแล้วเพิ่งปั่นงานส่งแน่เลย”
“แต่นายดูสดชื่นดีนะ”
“เราไม่ได้ดองงานไว้แต่ทยอยทำเอาเลยไม่แย่เท่าไร” อีกฝ่ายตอบกลับอย่างอารมณ์ดี
พวกเด็กเรียนดีขยันตรงกันข้ามกับเขาที่ดองงานไว้ตอนใกล้ส่งนี่ขนาดทำตั้งสองอาทิตย์สุดท้ายยังไม่ได้นอนตั้งสามวัน
คณะสถาปัตย์นี่โหดสมคำร่ำลือจริงๆกลิ่นหอมลอยเตะจมูกของข้าวผัดร้อนๆทำให้ท้องเขาส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมา
ฝ่ายตรงข้ามหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ นี่นายอดข้าวกี่วันเนี่ยท้องร้องดังมาก”
“สามวัน”
“ห๊ะ!!!!!” พอวาตะโกนเสียงดัง พอรู้ตัวเขาเลยเบาเสียงลง
“งั้นนายไม่กินไม่ดื่มสามวันเลยเหรอ”
“กินแค่กาแฟ” ตะวันตอบกลับเสียงเรียบ ๆ
พอวานิ่งไปสักพักจึงถามขึ้น
“อย่าบอกนะว่านี่ข้าวมื้อแรกของวัน”
“…..”
“ทำไมเงียบไปละ”
“ก็นายไม่ให้บอก”
พอวาเหวออ้าปากค้างก่อนหัวเราะอีกรอบ
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นายนี่ฮ่าๆๆแปลกคนดี”
ตะวันขมวดคิ้วใส่อีกฝ่าย
“โอ๋ๆไม่งอนนะ”
“ไม่ได้งอน”
“งั้นหายโกรธนะ”
“ไม่ได้โกรธด้วย” ตะวันถอนหายใจเหนื่อยหน่าย คนคนนี้น่ารำคาญชะมัด
“โอเคๆไม่โกรธเนอะ”
ใช่ ไม่โกรธแต่รำคาญ!!!!! ตะวันอ้าปากเตรียมเอ่ยไล่แต่พอวาพูดแทรกขึ้นก่อน
“ขอไอจีหน่อยดิ”
“เอาไปทำไม”
“รู้จักกันแล้วอย่างน้อยต้องฟอลกันสิ หรือให้ไลน์ไอดีก็ได้นะ”
“ไม่ให้”
“อย่าขี้เหนียวสิ มาสนิทกันดีกว่านะๆเราจะได้เอาค่าข้าวมาคืนด้วย”
“ไม่ต้องคืนหรอก”
พอวาได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้าเศร้าหลุบตามองพื้นหูลู่หางตกเหมือนหมาโดนเจ้าของทิ้ง
นี่เขาหิวตาลายจนเห็นหางกับหูงอกออกมาเลยเรอะ ไอ้หมอนี่เป็นคนหรือหมากันแน่                       
ถ้าไม่ให้หมอนี่คงตื๊อจนรำคาญใจให้ๆไปก่อนค่อยบล็อกทิ้งทีหลังคงไม่สาย
“ไลน์ไอดี”
“อะไรนะ”
“ให้แค่ไลน์ไอดี”
ได้ยินอย่างนั้นพอวาจึงส่งยิ้มปากกว้างเผยลักยิ้มบุ๋มๆข้างเดียวของเขามา ตาส่องประกายวิบวับ หูตั้งหางกระดิกรัวๆ
แน่นอนว่าเป็นเพียงจินตนาการของตะวันคนเดียว
พวกเฟรนด์ลี่น่ารำคาญทุกคนเลยมั้ยหมอนี่ไม่เห็นสีหน้าลำบากใจของเขาจริงๆหรือแค่ซื่อบื้อ                       
หลังแลกไลน์ไอดี พอวาบอกจะกดรับเพื่อนทีหลังเพราะลืมมือถือไว้และตอนทักมาให้ตอบข้อความเขาด้วย
ตะวันรับคำส่งๆก่อนจัดการตักข้าวเข้าปากเอร็ดอร่อยบทสนทนาจบลงรอบข้างเงียบสนิท
เหลือเพียงเสียงล้างกระทะของเฮียร้านตามสั่งเท่านั้น พอวาขอตัวกลับปล่อยเขากินข้าวต่อแบบสบายหูสบายตาและสบายใจ
กินเสร็จเขาแวะเซเว่นซื้อขนมกรุบกรอบกับข้าวกล่องไว้ตอนมื้อดึก
ซ่าาาาา
เสียงน้ำฝักบัวไหลกระทบร่างข้างใต้เผยหน้าท้องเป็นลอนนิดๆกับผิวสีน้ำตาลอ่อนใสดวงตาคมหรี่ปรือง่วงงุนแทบลืมไม่ขึ้น
ร่างสูงโงนเงนเซซ้ายขวาน่าหวาดเสียวเมื่อวานเขานั่งดูซีรีส์ตอนพอวาทักไลน์มาเลยตอบกลับสั้นๆแค่ ‘อือ’
ฝ่ายนั้นส่งสติกเกอร์ให้ แต่เขาจดจ่อกับซีรีส์มากเกินจึงอ่านไม่ตอบ
อีกฝ่ายสแปมสติกเกอร์รัวๆจนเขาทนไม่ไหวกดปิดเสียงไปในที่สุด เช้านี้ไลน์เข้ามา 20 กว่าข้อความ                                                                                             
แกร๊ก  ตะวันหมุนปิดฝักบัวหยดน้ำเกาะพราวตามเนื้อตัว มือหนาคว้าผ้าเช็ดตัวมานุ่ง เดินตรงไปเปิดตู้หยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยน
คว้ากระเป๋าสะพาย สวมรองเท้าผ้าใบเก่าๆจัดการล็อกห้องแล้วอ้อมหลังหอเข้าหามอไซค์ที่จอดทิ้งไว้กะว่าเช้านี้ได้ไปฝากท้องที่โรงอาหารมหาลัย                               
เขาขี่รถเลียบตามถนนอย่างช้าๆไม่เร่งรีบสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงเรียงรายเป็นระเบียบสายลมพัดผ่านต้องหน้าแผ่วเบาอากาศกลิ่นสะอาดสดชื่นให้ความรู้สึกชื้นนิดๆชวนให้รู้สึกผ่อนคลายภาพวิวภูเขาเบื้องหน้าปกคลุมด้วยม่านหมอกหนาเมฆสีขาวนุ่มนวลลอยเอื่อย
บดบังแสงจากดวงอาทิตย์เมื่อผ่านป้ายชื่อมหาลัยภายในพบซุ้มทางเดินหลังคาสีส้มอิฐทอดยาวฝั่งตรงข้ามมองเห็นต้นไม้สีเขียวร่มรื่นเลี้ยวซ้ายขวา
ตามเส้นทางคดเคี้ยวสักพักเขาจึงถึงที่หมายเมื่อจัดการจอดรถข้างตึกเรียบร้อยเขาก้าวเท้าเข้าในโรงอาหารบรรยากาศยามเช้าเงียบสงบ
นักศึกษาบ้างนั่งจับกลุ่มบ้างนั่งคนเดียวกระจายตัวตามมุมต่างๆ หัวเราะ พูดคุยเรื่องสัพเพเหระหรือนั่งกินข้าวนิ่งๆไม่โต้ตอบกัน
เขาเลือกนั่งตรงมุมไกลทางเดินกวาดตามองร้านอาหารก่อนตัดสินใจเลือกก๋วยเตี๋ยวเนื่องจากเมื่อวานเขาอดกินซื้อเสร็จเดินกลับมานั่ง
มือนึงถือตะเกียบอีกข้างกดเข้าไลน์อ่านข้อความที่เจ้าคนน่ารำคาญส่งมาฝ่ายนั้นส่งสติกเกอร์เกินครึ่งเขาเลื่อนผ่านเร็วๆลงข้างล่าง
‘ตะวันนอนแล้วเหรอToT’
‘ทำไมนอนเร็วจัง อ่านไม่ตอบเราด้วย’
‘นายไม่ได้ตั้งใจเมินเราหรอกใช่มั้ย’
‘คอยดูนะถ้าเจอที่คณะเราไม่ทักนายแน่’
‘ติกเกอร์ร้องไห้ขี้มูกย้อย’
“ปัญญาอ่อน” ตะวันพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“ใจร้ายอ่านไม่ตอบแล้วว่าเราอีก” เสียงบ่นงอนๆดังขึ้นข้างหลัง
“เชี่ยยยย” ตะวันตกใจอุทานเสียงดัง หันหลังขวับไปทางต้นเสียง
“ทำไมต้องตกใจเหมือนเห็นผีด้วย” พอวาบ่นอุบอิบ ทำหน้ามุ่ยใส่
เขามีแต่พูดถึงผีผีก็มาแต่นี่พูดถึงหมาก็มาเหรอวะ
“โผล่เงียบๆเลยตกใจ” เขาตอบกลับเรียบๆ
“เก๊กขรึมไม่ทันละมั้งครับ” พอวาแซว
ตะวันได้ยินก็หงุดหงิด
“ไม่ได้เก๊ก”
“คร้าบบ ไม่เก๊กเล๊ย” ตะวันหรี่ตาใส่ส่งสัญญาณให้หุบปาก อีกฝ่ายทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนนั่งลงข้างกัน
“หล่อขนาดนี้ตกใจก็ไม่แปลกหรอก สาวๆนี่กรี๊ดเราตรึม”
“ไม่ได้ชอบผช.”
“ฮ่าๆๆๆๆๆเรารู้แค่แซวเล่นเฉยๆ”
“เช้านี้นายเรียนอิ๊งใช่ปะ เซคอะไรอะ” พอวาถามเขา
“เซค 8”
“เฮ้ย เซคเดียวกันเลยงี้ตารางเรียนเราเหมือนกันดิ”
“เหรอ”
“เราไม่ทันสังเกตเลยเนี่ย”
ช่วยไม่สังเกตต่อไป ปล่อยเขาใช้ชีวิตสงบสุขอย่างเดิมน่ะดีแล้วแต่ไม่แปลกที่พอวาไม่เคยรู้สึกถึงการมีตัวตนของตะวันเพราะที่ผ่านมาหนึ่งเดือน
เขาใช้ชีวิตสันโดษเฉกเช่นตอนมัธยมตอนโซลองวันจบที่ทุกคนสวมมงกุฎดอกไม้คาดสายสะพาย ถือดอกไม้ ตุ๊กตา ลูกโป่งเต็มสองไม้สองมือ
ถ่ายรูปแก๊งตามซุ้มต่างๆเขาแค่รับใบเรียนจบนัดเจอสายรหัสแลกของนิดๆหน่อยๆแล้วถ่ายรูปรวมห้องพอเป็นพิธีตอนเพื่อนในห้องมาตาม
ยังเรียกชื่อผิดจากตะวันเป็นตะเคียนด้วยซ้ำ ดีนะแม่งไม่ขูดขอหวยกู
พอวาเห็นตะวันเงียบเลยอ้าปากจะเรียกแต่ถูกของบางอย่างกระแทกหัวก่อน
“ไอ้วาาาาา มึงจ่ายค่าข้าวมาเลยสัส” ผู้ชายที่เอาจานข้าวทุบหัวพูดเสียงแจ๋น
“กูเห็นมึงวิ่งแรดๆออกมา นึกว่าซุกหญิงไว้นี่ซุกผช. หรอกเหรอวะ”
อีกคนที่เดินตามหลังพูดเสียงห้าวๆแต่ไกลทั้งสองนั่งลงตรงข้ามพวกเขาตะวันถอนหายใจกับตัวเองเงียบๆ
ตัวน่ารำคาญงอกเพิ่มอีกสองคนตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเห็นเด็กอนุบาลทะเลาะตบตีกัน
คนเสียงแจ๋นพยายามแย่งจานข้าวคืนจากพอวาแต่ติดที่แขนสั้นเอื้อมไม่ถึงส่วนอีกคนช่วยกดหัวคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ให้ลุก
ส่งเสียงเอะอะโวยวายเรียกคนในโรงอาหารหันมองเป็นตาเดียวหลังแกล้งคนตัวเล็กหน้าบูดหน้าบึ้ง
คนเสียงห้าวเปลี่ยนมาให้ความสนใจเขาแทน
“กูชื่อB1นะ” อีกฝ่ายพูดเสียงห้วนจัด
“ส่วนกูชื่อB2” คนตัวเล็กพูดเสียงใส
ฝาแฝดเหรอ? หน้าไม่เห็นเหมือน แต่ถ้าใช่คือแม่มึงคงชอบกล้วยหอมจอมซนมาก
ตะวันคิดแต่ขี้เกียจถามต่อให้เปลืองน้ำลาย
“ตะวัน”
“กูเพิ่งรู้ว่าตะวันใช้ตารางเรียนเดียวกับเรา” พอวาพูดพร้อมตักข้าวเคี้ยวตุ้ยๆ
“จริงเดะ ไมไม่คุ้นหน้าวะ”
“นั่นเดะ เปิดมาตั้งเดือนนึง”
“ตะวันพูดน้อยเลยไม่เคยคุยกันมั้ง”
“งึ้มึงมีเพื่อนยัง”
“ถ้าไม่มีเข้ากลุ่มพวกกูได้นะ”
“ไม่เป็นไร” ตะวันตอบรวบตะเกียบเตรียมลุกหนีแต่ถูกข้อมือแข็งแรงคว้าไว้ก่อน
“ไม่ต้องอายน่า พวกเราตั้งสองอาทิตย์แน่ะกว่าจะซี้กัน”
“ชอบอยู่คนเดียว”
“ใครมันจะชอบอยู่คนเดียววะ” เสียงห้าวพูดแทรก
“เออ เหี่ยวตายห่า”
“…….” กูไงชอบอยู่คนเดียว ยังสดชื่นแจ่มใสไม่เหี่ยวแห้งตายแต่อย่างใด
“งั้นตกลงมึงอยู่กลุ่มพวกกูละนะ” อีกฝ่ายมัดมือชก สองคนที่เหลือพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย
แล้วกูเลือกอะไรได้ไหมล่ะ…..ตะวันตัดสินใจเออออตามน้ำกะค่อยๆตีตัวออกห่างทีหลัง                     
พวกเขาเอาจานเก็บแล้วเดินตัดผ่านโรงอาหารเข้าอาคารเรียนรวม
เพื่อนร่วมเซคยืนออรอลิฟต์เนืองแน่นเนื่องจากวิชานี้เป็นวิชากลางเรียนร่วมกับเพื่อนคณะอื่นอีกร่วมร้อยชีวิต
พวกเขายืนรอจนได้ขึ้นในรอบที่สามคนเบียดเสียดอัดกันเต็มพื้นที่ภายในหลังเขาแนบชิดติดกับแผ่นอกกว้างของใครบางคน
เมื่อหันดูเห็นว่าเป็นเจ้าหมา…เอ๊ย พอวา เจ้าตัวโอบไหล่พยุงช่วยไม่ให้เขาโดนเบียดติดผนังทันเฉียดฉิว
ถัดจากคนข้างๆด้านหน้าเริ่มเบียดเขาพอวาเปลี่ยนจากโอบไหล่เป็นคล้องรอบลำตัวเแทน
สภาพตอนนี้คือเขาโดนกอดด้านหลังส่วนด้านหน้าโดนผญ.เอาผมทิ่มรูจมูกเต็มๆ
กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังผสมกลิ่นเหงื่อภายในลิฟต์ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้วิงเวียนเป็นพักๆ
เมื่อถึงชั้นห้าเขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“เป็นไรรึเปล่า ทำไมหน้าซีดจัง” พอวาถามห่วงๆ
“เปล่า” เขาตอบกลับเสียงเบา
“สงสัยเมากลิ่นเต่าแน่ๆ กูเห็นขนแม่งยาวเฟื้อย” B2 ตะโกนแทรก
“มึงคนเดียวมั้งที่เมา ความสูงซุกเต่าพอดีเลย” B1 แซว
“ช่วยเลิกบูลลี่ส่วนสูงกูดิ๊ ไอ้โย่ง”
“เอ้า กูแค่พูดความจริง”
ตะวันเมินสองคนนั้นก่อนผลักเปิดประตูห้องข้างในพบพื้นยกสูงไล่ระดับแบบห้องบรรยายทั่วไป
เขาเล็งที่ว่างหลังสุดไว้แต่ถูกลากมานั่งแถวหน้าๆแทน บ้าเอ๊ย...อย่างนี้เขาก็แอบหลับไม่ได้สิ
สิบนาทีต่อมาเสียงฝีเท้าเร่งรีบของอ.เกริกเกียรติดังขึ้นก่อนก้าวเข้าห้องเรียน เสียงพูดคุยพลันเงียบลง
“ผมติดประชุมด่วนคาบนี้จึงขอยกคลาส อย่างที่ทราบเทอมนี้ไม่มีการสอบกลางภาคแต่มีงานกลุ่ม
ผมส่งรายละเอียดกับรายชื่อเข้าไลน์แล้วขอทุกคนเช็คส่งหัวข้อรายงานก่อนหกโมงเย็นวันนี้ด้วย” พูดจบอาจารย์ขอตัวเดินกลับออกไป ทุกคนในห้องแยกย้ายหากลุ่มตัวเองส่วนตัวเขานั่งนิ่งไม่ทุกข์ร้อนใดๆคนเยอะขนาดนี้คงหาเจอ
นั่งรอคนซาแล้วค่อยตามหาดีกว่า
“เราสามคนอยู่กลุ่มเดียวกันเลยนี่หว่า”
“อยู่กลุ่มเดียวกับไอ้วาแม่งโคตรดวงดี”
“พวกมึงอะดีแต่กูซวย”
“แล้วมึงอยู่กลุ่มไหน” B2 ถามเขา
“กลุ่ม 5”
“เฮ้ย พวกเราดวงสมพงษ์กันจัง” สมพงษ์พ่อมึงดิ เลขรหัสมันต่อกัน
“พวกนายอยู่กลุ่ม5เหรอ” เสียงวีนๆดังขึ้นข้างตัว
“ใช่ๆเราชื่อพอวา นี่B1 B2 แล้วก็ตะวัน”
“คนบ้าอะไรชื่อB1 B2 คิดว่าตัวเองเป็นวิตามินบีรวมเหรอ” สาวเจ้าส่งสายตางุนงนปนรำคาญใจใส่
ว่าแต่กลิ่นน้ำหอมเหมือนผญ.ในลิฟต์เลย ที่ก็เหลือเบียดเขาหาซากมะพร้าวเผาอะไรวะ
ตะวันจิ๊ปากหงุดหงิดรู้สึกไม่ถูกชะตาเจ้าหล่อนอย่างแรง พอวาหันมามองงงๆ
 “มันคือชื่อเล่นโว้ย พวกกูชื่อบีเหมือนกันเลยตั้งเป็นB1 B2”
“เซนส์การตั้งชื่อห่วยมากกกกกอะขอบอก”
“ห่วยตรงไหนวะ ตอนเด็กๆไม่เคยดูกล้วยหอมจอมซนไง”
“หา อะไรกล้วยๆนะ” แล้วB1 B2ก็ต้องมานั่งอธิบายให้เจ้าหล่อนฟัง
ซึ่งเขาเริ่มเห็นแววรุ่งร่วงของงานกลุ่มครั้งนี้ได้อย่างชัดเจน
พอวาเงียบไปเขาหันมองพบเจ้าตัวขะมักเขม้นกดมือถือพลางจดนู่นนี่ลงสมุดยุกยิกเลยเอ่ยถาม
“ทำไร”
“อ๋อ หาหัวข้องานกลุ่มน่ะกำลังคิดว่าเอาหัวข้อYหรือZดีแต่Aก็น่าสนใจเหมือนกัน”
อืมมมมม บางทีมันอาจไม่ล่มอย่างที่คิด
“พวกนายกลุ่ม5ใช่มั้ย” ผช.ตัวสูงเบ้าหน้าสะดุดตาถาม
“ต้องใช่แหละ นี่กลุ่มสุดท้ายแล้ว” คนที่ตามหลังแย้ง
“นี่นายอยู่กลุ่มนี้เหรอ” เสียงแหลมหวีดสูงปรี๊ด
“เออดิ มึงไม่เห็นชื่อกูไง” ทั้งสองจ้องตาดุเดือดก่อนเปิดศึกเต็มรูปแบบ
“ตามหลอกหลอนที่บ้านไม่พอรึไงยะ”
“หุบปากดิ๊ รำคาญ”
“ชั้นก็เบื่อหน้าเน่าๆของแกเหมือนกันแหละย่ะ”
“หน้ามึงก็เหมือนกูปะวะ”
“ไอ้ ไอ้...”
“ไม่ดิ เดี๋ยวนี้หน้ามึงเหี่ยวกว่ากูแล้ว”
“พวกมึงทะเลาะกันไกลๆไป กูรำคาญ” คนที่ตามมาทีหลังพูดเสียงเข้มๆ
ตะวันปวดหัวตุบๆคิ้วขมวดผูกปมแน่น นี่เขาทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องเจอคนพวกนี้
ชาติก่อนแอบไปขุดเผือกขุดมันในสวนหรือสอยมะม่วงมากินวะ เดี๋ยวสิ….เขาคงไม่เห็นแก่กินข้ามชาติหรอก
เพิ่งสังเกตสองคนนี้หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ อย่าบอกว่าเป็นฝาแฝดนะ
เขาอะเมซิ่งมากที่ไม่ได้เอาขวดนมฟาดกันตายก่อนโต ตอนเลี้ยงพ่อแม่คงนั่งกุมขมับเช้าเย็นแน่
เขาเริ่มรู้สึกซาบซึ้งใจที่ตัวเองเป็นลูกคนเดียว
“พอๆหยุดๆเดี๋ยวหมดคาบ งานแม่งไม่เดินพอดี”B2 พูดแทนความในใจทุกคน
ฝาแฝดหุบปากฉับแต่ยังจิกกัดทางสายตา
“กูชื่อต้นหนาว ยัยนี่ปลายฝน นี่คิณ” ร่างสูงพูดรัวๆ
“แล้วมึงคณะไรกัน พวกกูถาปัตย์หมด”
“กูกับต้นดุริยางค์ ฝนอยู่มนุษย์” คราวนี้คนหน้าเชื้อจีนพูดขึ้น
หลังแนะนำตัวตอนคุยเรื่องหัวข้อพวกเขาเถียงกันเพราะหัวข้อไม่ตรงใจจึงตัดสินด้วยการจับฉลาก
เหตุการณ์สงบสักพัก เกิดการเถียงรอบที่สองเพราะนัดวันทำงานไม่ได้
ต่างคนต่างคณะตารางเรียนไม่ตรงกัน คราวนี้ทั้งกลุ่มลุกเป็นไฟหาข้ออ้างสารพัดเพื่อให้ได้วันที่ตารางตัวเองว่างสุด
ตะวันลอบถอนหายใจอย่างคนปลงตก
ในตอนนั้นเขายังไม่ทันเอะใจว่าชีวิตสงบสุขได้เกิดความฉิบหายขึ้นแล้ว….
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-07-2021 17:32:12 โดย molal »

ออฟไลน์ molal

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ตะวันสีรุ้ง
«ตอบ #2 เมื่อ18-07-2021 16:14:02 »

บทที่สอง:ครอบครัว

“ตะวันอย่าหนีสิ” เรื่องอะไรจะอยู่ให้โง่เล่า!!!!!
ด้านหลังพอวาวิ่งหูตั้งใกล้เข้าเรื่อยๆเขาสับเท้าหลบมุมตึกรอเสียงอีกฝ่ายไกลออกค่อยชะโงกมองเมื่อไม่เห็นจึงย้อนกลับทางเดิม
ในวันนั้นหลังหมดคาบอิ๊งเขาเอ่ยลาทันทีไม่เปิดโอกาสให้พอวาตอบโต้ถึงจะโดนเรียกชื่อเขาก็แกล้งทำหูทวนลมมันดื้อๆ
จนตอนนี้หลบหน้าพวกนั้นได้สามวันแล้วสองคู่หูที่เห็นตีตัวห่างไม่ได้เซ้าซี้ต่อแต่ไอ้เจ้าหมาตัวโตวอแวเขากว่าเดิม
อุตส่าห์นั่งตรงที่ตามไม่ได้ดันดื้อดึงแยกมากับเขาสองคนคาบบ่ายนั่งชิดริมทางเดินหมอนั่นยังนั่งซ้อนหลังอีก
อย่างเมื่อกี้ชวนเขากินหมูกระทะพอรีบปฏิเสธไร้เยื่อใยเจ้าตัวก็ทำหน้าเหมือนเด็กเอาแต่ใจก่อนเขย่าแขนรัวๆ                               
‘ไปด้วยกันเถอะ นะๆ’
เขาไม่ใจอ่อนดึงแขนออกปล่อยอีกฝ่ายหว่านล้อมอยู่สิบนาทีสุดท้ายต้องวิ่งหนีพอวาก็วิ่งไล่หลังสร้างความงุนงงให้ผู้พบเห็น
แน่สิ…..ตัวโตเท่าควายเล่นไล่จับกันในมหาลัยเนี่ยนะ
“ไอ้เจ้าหมาโง่” ตะวันบ่นปนหอบแฮ่ก เห็นเงาตะคุ่มแวบๆทางหางตาพอหันมองกลับไม่มีคน
แปลก…ปกติเซนส์เขาไม่เคยพลาดหรือว่า ไม่น่า คงไม่ใช่หรอกฟ้ายังไม่มืดเลย
ตะวันสั่นหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านก่อนก้าวขาลงบันไดประตูห้องถูกเปิดออกหลังเสียงภายนอกเงียบ
หญิงสาวคลี่ยิ้มเพียงคนเดียวในความมืด ตื๊ดๆๆเสียงมือถือในกระเป๋าเจ้าหล่อนดัง
“โหลแก”
“คุณมึงหาเป๋าตังเจอยังวะคะ อีลี่รอจนเป็นฟอสซิลไปละ”
“เจอแล้วค่าาา แกชั้นเจออย่างอื่นด้วย”
“เจอไรวะ อย่าบอกนะว่าผะผะผี”
“ไม่ใช่ค่า เจอคนนั้นต่างหาก”
“อุ๊ย หนุ่มหน้าหยิ่งอะเหรอ”
“ใช่ๆๆคนนั้นแหละ”
“งี้ฟินตัวลอยเลยดิ”
“มากกกอะบอกเลย”
“แหมๆไม่ค่อยเลยนะ” ปลายสายหยอก
“ตายละ แค่นี้นะอีลี่โทรตามแล้ว”
“ไวๆเลยนะยะ”
“ค่าเจ๊ได้ตามสั่ง” หญิงสาววางสายเดินเร็วๆลงตึกไป
…………………………………………………………………………………
“ไอ้วา ไอ้วาาาาาา ไอ้วาโว้ย!!!!!!!” พอวาสะดุ้งโหยงเงยหน้าจากเตาถ่านตาเบิกโพลง
“ห๊ะๆๆอะไรๆ”
“มึงย่างทิชชูทำเหี้ยไร พวกกูไม่ใช่ปลวกนะ” พอวาได้สติคีบทิชชูที่ติดออก
“พอๆมึงเรียกพี่เขาเปลี่ยนเตาดิ๊” B1 ยกมือเรียกพี่พนักงาน พี่เขาทำหน้างงแต่ไม่ได้ว่าอะไร
“ไหนเหลามา เหม่อไรของมึง”
“จะเป็นเรื่องไรได้นอกจากไอ้ตะวัน” B1 แทรก
“เฮ้ย กูดูออกง่ายขนาดนั้นเลย” พอวาอุทาน
“แปะแสกหน้ามึงขนาดนี้ใครดูไม่ออกโคตรง่าว”
“มึงด่ากูเหรอวะ!!!” B2โวยวาย
“เอ้า ฉลาดขึ้นแล้วนี่” สองคนนั้นเลิกสนใจแล้วทะเลาะกันเอง
แย่ชะมัด….เขานึกว่านิสัยเสียเก่าๆนั่นหายไปแล้วซะอีก


ฮัดชิ่ว!!!!คนถูกนินทาจามเสียงดังลั่นเช็ดจมูกทำเสียงฟึดฟัด
อย่าบอกว่าเขาเป็นหวัดนะอย่างนี้ไม่ดีแน่ป่วยทีไรหนักจนนอนซมทุกที
‘แนกา ยอบเพ อิดนึนดา มอกา มูซอวอ’
(อยู่ข้างฉันแล้ว นายจะกลัวอะไรอีก)
เสียงซีรีส์ในทีวีลอยมาเขาเอนหลังพิงหมอนตัวซุกผ้านวมหนาอุ่นสบายถึงคอรอบข้างเกลื่อนกลาดด้วยถุงขนมขบเคี้ยวกับน้ำอัดลม
แอร์ถูกปรับไว้กำลังดีที่อุณหภูมิห้อง
ติ๊ด เขาปิดทีวีลุกบิดขี้เกียจจัดการเก็บซากอารยธรรมแล้วเข้าห้องน้ำแปรงฟัน สงสัยวันนี้ต้องนอนเร็วกับกินยาแก้แพ้ดักซะแล้ว
ติ๊ง ติ๊งงง ติ๊งงงงงงงงง ~
โห เสียงไลน์เข้าอะไรขนาดนั้น เขาบ้วนปากเดินไปอ่านไลน์กลุ่ม
หืมมม มีคนแท็กชื่อเขาด้วย
‘@tawan_ @anyone @p.
@Sunflower @cutie @มาม่าหมู’
‘รหัส58 64 32 09 67 10พี่รหัสฝากบอกให้ตามหาด้วย’
‘จะรับน้องขึ้นดอยละยังมีคนหาพี่ไม่เจออีกอ่อ’
‘เราเองแหละ ทักหาหลายคนแล้วยังไม่เจอเลยToT’
‘ติกเกอร์ร้องไห้’
‘555555สู้ๆนะ’ตามด้วยสแปมสติกเกอร์ยาวเหยียด
ตัวเขาลืมเรื่องสายรหัสนานแล้วยังไงมันก็ไม่ได้สำคัญคิดว่าวุ่นวายด้วยซ้ำขอให้ได้พี่รหัสเงียบๆหรือซิ่วออกสักคนสองคนละกัน
ติ๊ง ~
‘เกือบลืม พี่บอกรหัส09กับ10พี่เดียวกันนะ’
‘งี้สองคนเป็นสายโคอะดิ’
‘อห. มีสายนึงพี่ซิ่วหมดเลยอ่อ’
‘สถาปัตย์สุดปังจริง’
เดี๋ยวนะ ถ้าจำไม่ผิดเขารหัส09แล้ว10คือ….พอวานี่หว่า!!!!!
เขาช็อคปล่อยมือถือหล่นทับนิ้วโป้งเท้า
“โอ๊ย เจ็บโว้ย” เขาสบถ
ถ้าเจ็บแสดงว่าไม่ได้ฝันทำไมถึงอยู่สายเดียวกับคนที่อยากเลี่ยงสุดวะตะวันคิดทึ้งหัวหงุดหงิดเต็มแก่ยิ่งหนียิ่งตามยิ่งผลักไสยิ่งพยายามเข้าหา
ชัดเลยเจ้ากรรมนายเวรชัวร์พรุ่งนี้ต้องเข้าวัดทำบุญสักหน่อยเผื่ออะไรๆดีกว่าเดิม

“พอวาเอ๊ย ยะหยั๊งอยู่”
(พอวาเอ๊ย ทำอะไรอยู่)
“จ่วยแม่ยะแกงฮังเลกำ” แม่พอวาตะโกนเจากข้างล่าง
(ช่วยแม่ทำแกงฮังเลหน่อย)
“ท่าสักกำเน้ออี่แม่”
(คอยแปปนึงนะแม่)
พอวาเปลี่ยนเสื้ออยู่ตอนโดนเรียกเมื่อเข้าครัวพบแม่กำลังโขลกน้ำพริกอ่องเสียงดังจังหวะสม่ำเสมอเขาหันตั้งกระทะบนเตา
หยิบหมูหมักเครื่องแกง ผงฮังเล สับปะรดเทใส่เติมน้ำเล็กน้อยผัดต่อคอยเติมต่อเรื่อยๆพอหมูนิ่มได้ที่ค่อยเพิ่มน้ำอ้อยป่น น้ำมะขามเปียก
กระเทียมและขิงซอยรอจนเดือดจึงโรยถั่วลิสงคั่วตกแต่งระหว่างนั้นแม่เขานำจิ้นส้มใบตองกลัดไม้ขึ้นย่างส่งกลิ่นหอม
ในขั้นสุดท้ายพอวาตักอาหารลงถุงแกงมัดหนังยางพร้อมด้วยดอกกล้วยไม้สีม่วงสวยสดลงตะกร้า
“ฮ้องอี่ป้อกับปี่สาวลุกได้แล้วเน้อ”
(เรียกพ่อกับพี่สาวตื่นได้แล้วนะ)
“ได้เจ้า” พอวาเดินขึ้นชั้นสองเคาะเรียกพ่อก่อนเลยผลักประตูห้องพี่สาวออก
(ได้ครับ)
“ปี่ซอมพอขะใจ๋ลุกไปอาบหน้ามโวยๆเดวไปวัดบ่าตัน”
(พี่ซอมพอรีบๆตื่นไปอาบน้ำไวๆเดี๋ยวไปวัดไม่ทัน)
“ลุกแล้วๆเจ้าขนาดนี้ยะไดมันจะบ่าตัน”
(ตื่นแล้วๆเช้าขนาดนี้ทำไมมันจะไม่ทัน)
“จะไปอู้หื้ออี่แม่ฟังเน้อเดวโดนจ่ม”
(อย่าพูดให้แม่ฟังนะเดี๋ยวโดนบ่น)
“ล้ำไปกา ลูกสาวแม่งามจะอี้จ่มบ่าลงหรอก”
(เกินไปละ ลูกสาวแม่สวยขนาดนี้บ่นไม่ลงหรอก)
“หลงตั๋วเก่า”
 (หลงตัวเอง)
พอวาย่นจมูก พี่สาวปาหมอนใส่แต่เขาเอี้ยวตัวหลบหัวเราะเยาะเย้ยวิ่งตึงตังลงข้างล่าง
“พอวาจะไปล่นเดวผะแล่ดผะเลิ่ดปักขวิด” แม่โวยวายส่วนพ่อนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะ
(พอวาอย่าวิ่งเดี๋ยวพลาดลื่นล้มหัวทิ่ม)
“สุมาเต๊อะเจ้า”
(ขอโทษครับ)
“ซอบมองๆ” พี่สาวแขวะหลังตามเขาทัน
(สมน้ำหน้า)
“แบร่!!!!” พอวาแลบลิ้นใส่
“เล่นตวยกั๋นดีๆได้กำเดวก่อเควกั๋นติ๊กๆห่อ” พ่อที่เงียบมานานพูดขึ้น
(เล่นด้วยกันดีๆได้แปปเดียวก็ทะเลาะกันอีกละ)
“เกาไปก่อเกามา” แม่เสริม
(วุ่นวายไปวุ่นวายมา)
“ไหนปี่อู้ว่าอี่แม่บ่าจ่มไง”
(ไหนพี่พูดว่าแม่ไม่บ่นไง)
“อี่แม่จ่มตั๋วคนเดียวบ่าได้จ่มเปิ้นด้วย”
(แม่บ่นนายคนเดียวไม่ได้บ่นฉันด้วย)
“แม่จ่มกุ๊คนนั้นละ”
(แม่บ่นทุกคนนั้นละ)
“ฮั้นลอ อี่แม่บ่าป้องปี่หรอก”
(นั่นไง แม่ไม่เข้าข้างพี่หรอก)
“ยั่งเควกั๋นได้แล้วเดวตุ๊เจ้าฉันเพลก่อน” สองพี่น้องเงียบปากทันที
(หยุดทะเลาะกันได้แล้วเดี๋ยวหลวงพ่อฉันเพลก่อน)
พอวานำหน้าสุดแม่และพี่สาวหิ้วตะกร้าสานตามหลังพ่อจัดการล็อกประตูบ้านแล้วเดินขึ้นรถตัวเขาขึ้นนั่งตรงพวงมาลัยขับออกพ้นรั้ว
ก่อนวิ่งกลับมาปิดนั่งที่ตามเดิมคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จจึงขับรถผ่านถนนเส้นเล็กในหมู่บ้านเห็นเด็กน้อยวิ่งเล่นไล่จับประปรายตามรายทาง
บางส่วนขี่จักรยานแข่งกันหัวเราะเอิ๊กอ๊ากสนุกสนานเขาผ่อนความเร็วเล็กน้อย
“จะไปขับรถโวยซอยนี้ละอ่อนนักเดวจะจน” พ่อทักเขา
(อย่าขับรถเร็วซอยนี้เด็กเยอะเดี๋ยวจะชน)
“ได้เจ้า” พอวารับคำ เขาไม่ได้ขับรถเร็วนักแต่ตามประสาคนแก่อดเป็นห่วงไม่ได้
(ได้ครับ)
 เขาเปิดเพลงฟังสบายคลอเบาๆ
(กริ๊งๆๆ~ เสียงจักรยานก่อนเริ่มเพลงดังขึ้น)
พอหักรถเลี้ยวพ้นหมู่บ้านสายตาก็เห็นภูเขาใหญ่ตระหง่านเบื้องหน้าซึ่งคือจุดหมายปลายทางครั้งนี้
เสียงหวานใสของนักร้องสาวดังขึ้นในรถ
( แต่ก่อนแต่ไร ไปแอ่วต่างได๋กัน เฮาก็ไปโตยกัน ตึงวันแสนม่วนใจ๋                                                           
 พอพบฮู้จักสาวชาวกรุงบ่เต้าใด อ้ายก็ไปเอาอกเอาใจ๋แต่เขา ~ )
เมื่อผ่านตลาดข้างทางเท้าร้านต่างๆเริ่มตั้งแผงขายอาหารครึกครื้นทั้งโจ๊กหมู ข้าวเหนียวหมูปิ้ง น้ำเต้าหู้ร้อนๆรวมถึงก๋วยเตี๋ยวที่มีสาขาทั่วประเทศ
ผู้คนโดยรอบยืนรออาหารใจจดใจจ่อบรรยากาศวุ่นวายยามเช้าดำเนินเฉกเช่นทุกวันบางส่วนถือตะกร้าสานยืนเลือกพวงมาลัยกับดอกไม้สดใหม่
เตรียมถวายพระที่วัดบ้างแวะพูดคุยทักทายคนรู้จักสนิทสนม
(เคยกิ๋นผักกาดจอ บ่เคยกิ๋นพิซซ่า หากว่าลงต๊องจะยะจะได
เปิ้นบ่ไจ้คนเมืองบ่เมินหากเปิ้นลาไกล อ้ายจะอู้จะได้บ่ออก ~ )
ขับสักพักมาถึงท้ายภูเขาพอวาเคลื่อนรถขึ้นตามเส้นทางลดเลี้ยวด้วยท่าทางคล่องแคล่วมือหมุนจับพวงมาลัยชำนิชำนาญ
พอใกล้ถึงการจราจรเริ่มติดขัดรถค่อยๆไหลเชื่องช้าจนหยุดในที่สุดพอวาหันหน้ามองกระจกด้านข้างพบเมฆฟูฟ่องเกาะกลุ่มเรียงชั้นสวยงาม
บ่งบอกถึงวันฟ้าใสชวนให้ผ่อนคลายเหมาะสำหรับการทำบุญในวันนี้
( ปากแดงๆจะไว้ใจได้กา หน้าสวยๆจะไว้ใจได้กา
แก้มขาวๆจะไว้ใจได้กา ตาหวานๆจะไว้ใจได้กา
ใส่เอวลอยจะไว้ใจได้กา นุ่งสั้นๆจะไว้ใจได้กา
อยู่เมืองไกลจะไว้ใจได้กา บ่ไจ้ข้าเจ้าจะไว้ใจได้กา ~)
พอถึงยอดดอยคนอื่นๆลงรถก่อนส่วนเขาวนหาที่จอดจัดการล็อกรถเสร็จค่อยหันหลังกลับเพื่อเดินตามหาครอบครัวแต่สายตาสะดุดร่างคุ้นเคยก่อนเจ้าตัวใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีซีดยืนข้างมอไซค์สีดำผมหางม้ามัดต่ำใบหน้าเรียวเห็นสันกรามชัดเจนดวงตาคมส่อแววเฉยชาจมูกโด่ง
รับกับริมฝีปากเล็กบางผิวสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนรับแสงแดด
“ตะวัน!!!!” พอวาตะโกนเสียงดัง เจ้าของชื่อตกใจเผลอปล่อยหมวกกันน็อกหลุดมือ                             
คนรอบๆหันมองแตกตื่น
………………………………………………………………………………………
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ตะวันกรีดร้องเดือดดาลในใจ
ไอ้โกลเด้นนั่นทำบ้าไรของมันวะครับ!!!! จากตกใจตอนแรกพอสายตาทุกคู่จ้องเขม็งเขาเปลี่ยนเป็นอายแทบขุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด
ผู้คนบางส่วนกระซิบกระซาบคาดว่าพวกเขาคือคู่อริบังเอิญเจอกันสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดของที่สุดคือการเป็นจุด!!!สน!!!ใจ!!!
ไอ้หมาโง่แกทำให้ชั้นดูแย่!!!!
ถ้ายืนกับคนเยอะๆเขาโอเคแต่นี่เขายืนคนเดียวไงคนเดียวโดดเดี่ยวเปลี่ยวเอกา
“ขอโทษครับๆ” เจ้าหมาโง่ก้มหัวขอโทษขอโพยหน้าแดงลามถึงหู                                                   
นี่ต่อมรับความรู้สึกทำงานอยู่เรอะนึกว่าด้านทนกว่าปูนซีเมนต์                                                       
เขาถอนหายใจเบื่อหน่ายเต็มทนถ้าหนีไม่รู้หมอนี่คิดทำอะไรอีก
“ตะวันมาทำบุญเหมือนกันเหรอ” พอวาดี๊ด๊าออกอาการน่าหมั่นไส้
“อือ”
“นายเห็นยังเราเป็นสายโคกันแหละ”
“อือ”
“รู้มั้ยเราเสียใจนะที่นายไม่ยอมกินหมูทะกับเรา”
“อือ”
“ครั้งหน้าต้องไปด้วยกันนะ” พอวาออกคำสั่ง
เหอะ…คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงสั่งขนาดแม่เขายังไม่ยอมเลย
“อือ” ตะวันรับคำจำยอม ค่อยบ่ายเบี่ยงเอาแล้วกัน
“สัญญาแล้วนะ” พอวาคลี่ยิ้มจนลักยิ้มบุ๋มลง คนเหี้ยไรมีลักยิ้มข้างเดียวเห็นแล้วขัดลูกตา
“อือ” ตะวันอือเป็นรอบที่ห้า
“พอวาอี่แม่หื้อปี่มาตวยหันตั๋วจ้าขนาด”
(พอวาแม่ให้พี่มาตามเห็นนายช้ามาก)
“นั่นไผกั๋น” ตะวันนิ่งอึ้งตัวแข็งค้าง
(นั่นใครกัน)
“เปื้อนตั๋วเอง” ตะวันช็อกรอบที่สอง หมอนี่คนเหนือเรอะถึงว่าผิวขาวจั๊วะ
(เพิ่อนผมเอง)
“ตั๋วจื้ออะหยังปี่จื้อซอมพอ” พอเห็นตะวันไม่ตอบเลยถามต่อ
(นายชื่ออะไรพี่ชื่อซอมพอ)
“อู้กำเมืองได้ก๊ะ”
(พูดคำเมืองได้มั้ย)
“บ่าได้ตั๋วบ่าไจ้คนเหนือ” อะไรเหนือๆไม่รู้ละแต่ภาษานี่อยู่เหนือการรับรู้เขาแล้ว
(ไม่ได้เขาไม่ใช่คนเหนือ)
“อ้อ ถึงว่าช็อกหน้าซีดเชียว”
“พูดกลางได้เหรอครับ”
“พูดได้สิพี่เรียนต่อม. ที่กรุงเทพน่ะ” ตะวันเหลือบมองพอวาสลับกับพี่คนนี้
“เป็นพี่สาวสินะครับ”
“ใช่ๆห่างกัน6ปีน่ะ พี่ชื่อซอมพอเน้อ” พี่ซอมพอลืมตัวหลุดภาษาเหนือ
“ตะวันครับ”
“เรานี่พูดน้อยเหมือนกันนะ” พี่สาวอดทักไม่ได้
“ใช่มะๆผมพูดตั้งเยอะตะวันตอบกลับผมแค่ ‘อือ’ เอง”
“เราน่ะพูดมากเกิ๊น”
“ไม่เท่าพี่ละกัน”
“สักกำบ๋อ”
(สักทีไหม)
“ว้ายๆกลัวแล้ว” พอวาสะดีดสะดิ้ง ตะวันกับซอมพอย่นหน้ารังเกียจใส่
“อะอะไรเล่า ทำหน้างั้นคือไร”
“เปล่า/เปล๊า” ทั้งสองตอบพร้อมกัน
“ซอมพอ พอวาเควอะหยังอยู่บ่าไจ้ละอ่อนละเน้อ” คุณลุงสูงอายุท่านนึงเอ่ยตามมาด้วยคุณป้าอีกคน
(ซอมพอ พอวาทะเลาะอะไรอยู่ไม่ใช่เด็กละนะ)
“สุมาเต๊อะเจ้า/สุมาเต๊อะเจ้า”
(ขอโทษครับ/ค่ะ)
“แล้วนั่นไผล่ะ” คุณป้าถามขึ้นบ้าง
(แล้วนั่นใครล่ะ)
“เปื้อนพอวาจื้อตะวันอู้กำเมืองบ่าได้เจ้า”
(เพื่อนพอวาชื่อตะวันพูดคำเมืองไม่ได้ค่ะ)
“สวัสดีครับ” ตะวันงงๆแต่ยกมือไหว้ผู้ใหญ่สองท่านที่เข้ามาใหม่
“ไหว้พระเถอะลูก” คุณป้าพูด
“คุณป้าก็พูดกลางได้เหรอครับ”
“ตอนแรกก่อบ่าได้หรอก แต่ลูกป้าสอนให้”
“แม่บอกว่าตอนแรกก็ไม่ได้หรอก” พอวาเสริม
“แล้วนี่เรามาทำบุญเหมือนกันเหรอ” คุณลุงถาม
“พ่อพี่เคยลงไปดูงานที่กรุงเทพ” พี่ซอมพอช่วยคลายความสงสัย
“ใช่ครับ”
“นี่ลูกรั้งเพื่อนไว้รึเปล่า” คุณลุงถาม
“เปล่านะครับ!!” พอวาปฏิเสธ
เขาถูกรั้งไว้จริงๆนั่นละ อุตส่าห์มาทำบุญแก้ซวยเจ้ากรรมนายเวรดันขวางซะนี่
“แล้วนี่ไม่เห็นเตรียมของใส่บาตรเลย”
“ผมตั้งใจถวายสังฆทานครับ” ตะวันยกถังที่หิ้วอยู่ขึ้น
“อย่างนี้เอง งั้นใส่บาตรกับเราก่อนไหมลูก”
“แล้วค่อยขึ้นหาหลวงพ่อด้วยกัน” คุณลุงพูดบ้าง ตะวันเหล่มองหน้าพอวาแต่ก็ตอบตกลง
พวกเขายืนรวมกลุ่มผู้คนตรงบริเวณบันไดนาคส่วนใหญ่เป็นผู้เฒ่าผู้แก่ที่ลูกหลานพามาบางคนหน้าตาท่าทางอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา
เดาเอาว่าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเหมือนกันส่วนใหญ่สะพายกล้องเตรียมถ่ายรูปเก็บความประทับใจระหว่างทางเดินจากลานจอดรถ
เขาเห็นรถสองแถวสีแดงสดแล่นเข้าจอดข้างทางเท้าถัดไปพบร้านรวงตั้งเรียงรายเนืองแน่นทั้งของกินเล่นเสื้อผ้าพื้นเมืองต่างๆให้ซื้อกลับ
เพื่อฝากแก่เพื่อนฝูงมิตรสหายรวมถึงญาติผู้ใหญ่ตะวันขยับตัวด้วยความอึดอัดเขาไม่ค่อยชอบสถานที่คนเยอะสักเท่าใดนัก
“เขยิบมานี่สิ” พอวากระซิบ
ตะวันยืนซ้อนหน้าพอวาปล่อยคนตัวโตกันฝูงชนจากรัศมีรอบตัวถือว่าเจ้าโกลเด้นยังพอมีประโยชน์
สายลมอ่อนพัดกลิ่นหอมบางเบาลอยต้องจมูกกลิ่นนั้นแปลกและไม่คุ้นเคยแต่ชวนให้ผ่อนคลาย ถ้าถามว่าใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มอะไรเขาจะดูโรคจิตมั้ย?
ก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้กลิ่นเพราะถูกเหงื่อกับน้ำหอมกลบหมดแต่ตอนนี้สถานที่ตักบาตรเปิดโล่งเขาเริ่มได้กลิ่นจางๆไม่คลื่นไส้เวียนหัว
เหมือนเมื่ออยู่ในลิฟต์พอวาดึงแขนเบาๆให้เขยิบหลบด้านข้างพออ้าปากจะถามชายตาก็สะดุดกับจีวรสีส้มเดินเรียงแถวลงบันไดนาค
ฝูงชนแยกตัวหลบสองฝั่งเว้นทางเดินตรงกลางแก่พระสงฆ์คนที่มาเพื่อถ่ายรูปขยับถอยด้านหลังไม่ให้เกะกะทุกคนในครอบครัวพอวา
รวมถึงเขายกของทำบุญทูนเหนือหัวกล่าวอุทิศส่วนกุศลวางใส่บาตรพระรูปด้านหน้าก่อนเข้าต่อแถวรถรางขึ้นด้านบนเตรียมถวายสังฆทาน
รอสักพักจึงถึงคิวพวกเขาสิ่งสะดุดตาแรกเมื่อก้าวเท้าลงยอดดอยคือวัดพระบรมธาตุตั้งสูงเด่นสง่าสีเหลืองทองอร่ามงามตา
ด้านหลังผู้คนขวักไขว่ส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจบางส่วนถือดอกไม้ธูปเทียนเข้าไหว้พระประธานบางส่วนหยอดเหรียญทำบุญตามวันเกิด
บ้างเข้าไหว้หลวงพ่อทันใจเขย่าเซียมซีเสียงดังแกร๊กๆ 
แก๊งๆๆ~ เสียงใสกังวานของระฆังดังชวนให้จิตใจสงบข้างนอกอากาศค่อนข้างเย็นด้วยสายลมแรง
พวกเขาตัดผ่านสู่บริเวณถวายสังฆทานแตะข้อศอกเป็นทอดๆจัดวางของถวายลงผ้าจีวรสีส้มเจ้าอาวาสให้ศีลให้พรประพรมน้ำมนต์อย่างทั่วถึง
เขาพนมมือรับด้วยความรู้สึกอิ่มเอมธุระวันนี้ถือว่าเสร็จสิ้นพวกเขากราบพระภายในอุโบสถก่อนเข้าไหว้หลวงพ่อทันใจ
“งวดนี้ขอสามตัวตรงๆด้วยเถอะค่ะ” เสียงพี่ซอมพอดังขึ้น
“อย่าหวังพึ่งแต่โชคลาภนัก รู้จักทำงานหาเงินด้วย” คุณลุงพูดเรียบๆ
“จ้าพ่อ ~” พี่ซอมพอตอบไม่จริงจังนัก
ขอให้หมดซึ่งเวรกรรมต่อกันกรรมใดที่ข้าพเจ้าก่อขอใช้บุญกุศลส่วนนี้ทดแทน
ส่วนที่เจ้ากรรมนายเวรก่อข้าพเจ้าขออโหสิกรรมให้อย่าได้ตามอาฆาตแค้นต่อกันเลย
กระบอกบรรจุไม้เสี่ยงทายถูกยื่นส่งตรงหน้าเขาหลังก้มกราบสามที
“อะนี่ เซียมซี” เขารับมาเขย่าสองสามทีไม้จึงหล่นลง
“ได้เบอร์ไรอะ ของเรา26”
“27” พวกเขามีดวงเลขต่อกันรึไงนะ
“นี่จ๊ะ” คุณป้าฉีกคำทำนายออกยื่นให้ เขากล่าวขอบคุณสายตากวาดอ่านใบเซียมซีเร็วๆ

‘ใบที่ยี่สิบเจ็ดสำเร็จความตามคำเปรียบเหมือนเรือเพียบฝ่าคลื่นทะมึนหลาย                                       
นายท้ายนายหัวช่วยกันพายประคองกายนาวาให้ฝ่าไปพ้นแล้วจะราบรื่นคลื่นชีวิต                                         
จะหายเหน็ดหายเหนื่อยด้วยเบื้องหลังไม่ต้องระวังมันแล่นไปได้การ                                                         
ผู้ใดเสี่ยงได้ใบนี้บอกให้นบนอบผู้เฒ่าเผ่าพันธุ์สงฆ์ บิดามารดรธะผู้ทรง ครูอาจารย์ก่นวิชา                           
จะจำเริญพูนทวีมีความสุขทางแก้ทุกข์รสุมกลุ้มวิถี ถ้าทำได้ผ่านได้ไร้ราคีทางวิถีราบรื่นชื่นสบายฯ’

“เลขต่อกันความหมายเลยคล้ายรึเปล่านะ” พอวาชะโงกหน้าอ่าน เขาแบมือขอเซียมซีอีกฝ่าย

‘ใบที่ยี่สิบหกนี้หนาชาตาบอกจะขัดข้องนิดหน่อยลมพลอยฝน                                                                 
เมื่อลมหยุดฝนห่างกระจ่างบนทุกแห่งหนจะชื่นบานปานใดมี กิจการงานดีหมด                                       
ไม่พบภัยพิบัติขัดหมองศรีได้ผู้อุปถัมภ์ค้ำจุนหนุนชีวีความรักพันทวีที่มีมาแม้ยังสดไร้คู่ก็ไม่เหงา             
จะมีเขาทอดสะพานผ่านมาหาจะเป็นคู่แท้สมสร้างปางหลังมาจะพบพาไม่นานจะหวานใจ
โรคาพยาธิก็ปราศร้ายที่ป่วยอยู่ก็จะหายในเร็วหนาที่ชอกช้ำระกำแรมปีมา                                                             
ก็เหมือนนภาครื้มฝนพ้นไปเอยฯ’

ของเขาลำบากกว่าชัดๆแถมไม่มีเนื้อคู่จีบด้วย
“อ๊าาาาาา เขาบอกไม่มีดวงด้านโชคลาภ” พี่ซอมพอโอดครวญ
“ไม่มีใครได้ดั่งใจหรอก” คุณลุงพูดส่วนคุณป้าส่ายหัวเบาๆ
สิ่งที่คุณลุงพูดนั้นถูกต้องแม้ฝ่าคลื่นลมแรงแต่ผู้คนรอบข้างพร้อมช่วยเหลือเขาอยู่ตลอด                               
ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนนั้นแม่ก็เป็นแรงผลักดันยิ่งใหญ่เสมอ…ขอแค่มีแม่เขาไม่ต้องการอะไรแล้ว
“ตะวันกินข้าวรึยังจ๊ะ” คุณป้าถามส่งยิ้มอ่อนโยนให้
“ไปกินข้าวบ้านลุงไหม ฝีมือแม่แกอร่อยนะ” คุณลุงเอ่ยชวน
“วันนี้แม่ยะแกงฮังเล น้ำพริกอ่อง จิ้นส้ม ของหวานเป็นขนมกนน้ำอ้อย” พี่ซอมพอสาธยาย
“ไปไหม” พอวาถามสั้นๆด้วยแววตาคาดหวัง
ตะวันเกรงใจด้วยรบกวนครอบครัวพอวาเป็นเวลานานเขาคิดจะปฏิเสธแต่ทว่า
จ๊อกกกกกก ~ เสียงท้องร้องดังแทนคำตอบซะก่อน
“ขอรบกวนด้วยครับ” ตะวันพูดด้วยหูแดงๆ
“ได้เลยจ๊ะ” แม่พอวากล่าวเสียงเอ็นดู
“แล้วเรามานี่ยังไง” คุณลุงถาม
“มอไซค์ครับ”
“งั้นให้พอวาขี่ตามมาส่วนตะวันย้ายมานั่งรถแทนไหม” พี่ซอมพอเสนอ
“เอางั้นไหม” พอวาหันถาม
“ผมขี่ตามได้ครับ”
“บ้านพี่อยู่ไกลนะขี่มอไซค์เมื่อยแย่” งั้นพอวาก็เมื่อยแทนเขาสิ
“เราขี่ขาขึ้นแล้วขาลงให้พอวาขี่นั่นแหละ” คุณลุงพูด
“ได้ครับ” ตะวันตกลง
ทั้ง ๆที่ตั้งใจหลบหน้าแต่กลับได้ไปถึงบ้านเจ้าตัว ยิ่งหนียิ่งเจอจริงๆนั่นละ……
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-08-2021 23:16:32 โดย molal »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2076
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ตะวันสีรุ้ง
«ตอบ #3 เมื่อ19-07-2021 08:42:56 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +570/-0
Re: ตะวันสีรุ้ง
«ตอบ #4 เมื่อ19-07-2021 10:11:05 »

+1 ครับ  :hao3:

ออฟไลน์ molal

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ตะวันสีรุ้ง
«ตอบ #5 เมื่อ18-08-2021 23:13:36 »

บทที่สาม:อาหารเหนือ

พี่ซอมพอถอยรถออกลานจอดขับผ่านผู้คนด้านล่างที่บางตากว่าตอนแรกพอควร
คาดว่าส่วนใหญ่คงอยู่สักการะพระบรมสารีริกธาตุด้านบนขาลงถนนโล่งสบายกว่าขาขึ้นเขา
ครอบครัวที่รอตักบาตรตอนเช้ากลับนานแล้วส่วนนักท่องเที่ยวยังถ่ายรูปตามมุมต่างๆ
บางส่วนขับเลยต่อไปยังสถานที่เที่ยวอื่นๆ เขาทอดสายตามองต้นไม้เขียวชอุ่มตามรายทาง             
นกสีสวยสดบินผ่านครั้งคราวตามเรือนยอดไม้ลมแอร์เย็นๆพาให้หนังตาหนักอึ้ง             
เขาเกือบหลับแล้วตอนพี่ซอมพอถามทำลายความเงียบ
“ตะวันเป็นคนที่ไหนเหรอ”
“กรุงเทพครับ”
“มาเรียนไกลที่บ้านไม่ห่วงเหรอ” คุณลุงถาม
“แม่ห่วงมากครับ”
“แล้วไม่เลือกใกล้บ้านเหรอจ๊ะหรือตะวันชอบที่นี่” คุณป้าถามระคนแปลกใจ
“บังเอิญติดน่ะครับ” เขาใส่ทุกมหาลัยที่เปิดสถาปัตย์นั่นละ ไม่ได้ชอบที่นี่เป็นพิเศษหรอก
“เป็นคนตรงๆง่ายๆต่างจากพอวาเลยนะ” พี่ซอมพอแขวะ
“เหรอครับ” คราวนี้ตะวันแปลกใจบ้าง
“จริงสิ รายนั้นน่ะชอบเก็บเงียบถึงทำตัวติ๊งต๊องก็เถอะ”
“ตอนย้ายไปเรียนกรุงเทพนี่ซึมหนักเลย” คุณป้าเผา
“หมาหงอยสุดๆ” พี่ซอมพอเสริม
“พอถามก็ไม่ยอมตอบ” คุณลุงพูดเสียงขรึม
“รู้เหตุผลรึยังครับ” เขาไม่ควรสนใจเรื่องของศัตรูเลยแต่ดันพลั้งปาก
“ไม่รู้น่ะสิ” พี่ซอมพอถอนหายใจพรืด
“แต่คิดว่าเรื่องเพื่อนนะ”
“ทำไมล่ะครับ”
“ตอนนั้นมีคนโทรหาพอวาแต่เจ้าตัวไม่ยอมคุยด้วย”
“วัยรุ่นเข้าใจยากจริง” คุณลุงบ่น
“หนูว่าเป็นแค่พอวาคนเดียวมากกว่า”
“ตอนลูกอกหักไม่ยอมกินข้าวก็วัยรุ่นนะ” คุณป้าเถียง
“อี่แม่!!!” พี่ซอมพออุทาน บรรยากาศครอบครัวอบอุ่นชวนให้เกิดความคิดถึง
ตอนพ่อยังอยู่กับแม่ก็ชอบพูดเรื่องเขากับคนอื่นบ่อยๆท่านเป็นคนใจดีมากไม่เคยดุด่าหรือตีเขา       
เวลาเห็นคุณแม่ถือไม้เรียวมาก็รีบพาเขาไปซ่อนในห้องก่อนออกโรงปกป้องเขาสุดๆเลย
แม้แต่ตอนที่เขาเลือกเรียนสายศิลป์-ภาษาแล้วแม่ไม่เห็นด้วย ท่านก็เป็นคนช่วยสนับสนุนเขา                   
น่าเสียดายที่เราทำบุญร่วมกันน้อย….

ยามนี้ท้องฟ้าส่งสีน้ำเงินครามเข้มเมฆขาวหนาทึบเกาะกลุ่มกระจุกกันพระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าอย่างยามเที่ยงวัน
หลังจบเรื่องพอวาพี่ซอมพอถูกเผาแทนทั้งเรื่องเมานั่งรถไฟโผล่กรุงเทพยังดีที่พกโทรศัพท์ติดตัว
แต่กระนั้นก็โดนคุณลุงเทศนาชุดใหญ่ตามด้วยเรื่องป่วนๆตอนเด็กของพอวาที่จับแมวในหมู่บ้านกลับมา
จนเจ้าของตามหายกใหญ่ซึ่งแมวตัวนั้นยอมให้พอวาอุ้มแต่โดยดีไม่ขัดขืนอย่างใด
เรื่องราวถูกเล่าหลากหลายช่วงเวลาตามนึกได้
เขารู้เรื่องพอวาเพิ่มหลายอย่างทั้งที่เจ้าตัวติดนิสัยชอบเข้าหาเวลาคนเมินตัวเองสุดกำลัง
ต้องตื๊อต้องยื้อจนกว่าหันสนใจให้ได้งั้นถ้าเขาอยากสลัดให้หลุดต้องเปลี่ยนจากไม่สนใจเป็นเข้าหาแทนสินะ
เรื่องที่เจ้าตัวกลัวผีก็น่าสนใจเขาเริ่มคิดแผนการชั่วร้ายในใจเงียบๆ
รถแล่นจอดหน้าบ้านปูนสีขาวสองชั้นหลังคาสีแดงบริเวณสวนร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่มีพวงดอกไม้บานเต็มต้น
พอวาที่ตามหลังลงจากมอไซค์ก้มเปิดประตูรั้วไม้สีขาวบานเล็กพี่ซอมพอขับรถเข้าจอดข้างบ้าน
เขาช่วยถือตะกร้าก้าวเท้าลงออกเปิดประตูให้คุณลุงคุณป้า
กรุ๊งกริ๊งง ~ เสียงกระดิ่งลมอันจิ๋วส่งเสียงเมื่อสายลมพัดผ่าน
กลิ่นหอมนุ่มนวลละมุนละไมของดอกไม้ติดตราตรึงในความทรงจำของเขาเป็นกลิ่นเช่นเดียวกับตัวของพอวา
ภาพเบื้องหน้าสวยงามเสียจนเขาต้องหยุดเหม่อมองพวงดอกไม้สีขาวอมม่วงห้อยระย้าราวกับม่านหมอกปกคลุม
ปลิวเอนเอียงตามสายลมนำพากลีบดอกลอยล่องร่วงสู่พื้นหญ้าเขียวขจีกลายเป็นพรมดอกไม้ขาวงามตา
รอบข้างรายล้อมด้วยไม้พุ่มหลายหลากชนิดบานออกดอกทั้งม่วง ชมพู ส้ม เหลืองแข่งกันอวดสีสันสดใส
ศาลพระภูมิขาวสลับทองตั้งอยู่ใกล้ๆกันนั้น
“พอวาสวยละสิ” พี่ซอมพอทัก
“ครับ?” เขาถามงงๆ
“ซอมพอหมายถึงดอกไม้น่ะจ๊ะ” คุณป้าบอก
“นี่คือดอกพอวาเหรอครับ”
“ไม่ใช่ๆพอวาแปลว่าดอกไม้สีขาว” พอวาแย้ง
“ตอนแม่เขาท้องมีคนเอาเอื้องสายมาให้เป็นต้นนี้นี่ล่ะ” คุณลุงตอบ
“ป้าเลยตั้งชื่อจริงพอวาว่าเอื้องสายน่ะจ๊ะ”
“ส่วนชื่อจริงพี่คือปันพรย่าเขาตั้งให้น่ะ” พี่ซอมพอเสริม
“ต้นนี้คือเอื้องสายเหรอครับ” เขาถามจ้องดอกไม้ตาไม่กะพริบ
“ใช่ ชื่อเอื้องสายล่องแล่ง” คุณลุงตอบ
“ชื่อพี่ก็มาจากดอกไม้นะ ภาษากลางน่าจะเรียกดอกหางนกยูง”
“ป้าเคยปลูกต้นนี้อยู่เสียดายที่หักโค่นไปแล้ว” คุณป้าบอกอย่างเสียใจนิดๆ
“งั้นเราปลูกกันใหม่ดีมั้ยคะ” พี่ซอมพอถามตาวิบวับ
“แค่นี้ที่ก็เต็มแล้ว” คุณลุงขัด
“ว้า ~ แย่จัง” พี่ซอมพออวดครวญ
เขาหัวเราะเบาๆกับท่าทางงอแงของพี่ซอมพอ พอวาหันมองทำหน้าตกตะลึงใส่เขา
“อะไร” เขาถาม
“เปล่า” พอวาเสตาหลบ อะไรของเขาพิลึกคนจริงตะวันขมวดคิ้วมุ่น
“เข้าบ้านกันดีกว่า อย่ามัวยืนคุยตรงนี้เลย” คุณลุงพูดผลักบานประตูออกกว้าง                                 
พื้นบ้านปูด้วยกระเบื้องหินสีเขียวอ่อนภายในประดับตกแต่งด้วยเครื่องเรือนไม้แทบทั้งหมดทั้งเก้าอี้ไม้ตัวยาวแข็งแรง
ข้างกันนั้นมีเก้าอี้โยกไม้เก่าๆตัวนึงตั้งตรงข้ามกับทีวีจอใหญ่ลึกเข้าภายในพบตู้ไม้ที่ข้างบนวางกรอบรูป
และแจกันปักดอกไม้สีเหลืองพุ่มใหญ่ตรงกลางบ้านพบบันไดสู่ชั้นสองพวกเขาตัดผ่านสู่โต๊ะอาหาร
ถัดไปข้างหลังกั้นกำแพงปูนเตี้ยๆไว้เป็นส่วนครัวพี่ซอมพอช่วยหยิบจานชามช้อนส้อมวางบนโต๊ะ
ส่วนพอวาจัดการอุ่นแกงลวกผักต่างๆเป็นเครื่องเคียงน้ำพริกอ่องตัวเขาจัดการตักข้าวแบ่งใส่จานทุกคน
“ตักข้าวเยอะไปแล้ว” พอวาทัก
“โทษที” เขาลืมว่าตัวเองกินข้าวเยอะกว่าคนอื่น ตอนตักให้แม่ก็ชอบบ่นเขาตลอด
“ท่าทางเรากินเก่งสิเนี่ย” คุณลุงถาม
“ใช่ครับ”
“ดีแล้วจ๊ะ กินเยอะๆจะได้โตไวๆ”
“แม่ไม่เห็นพูดกับหนูแบบนี้มั่งเลย” พี่ซอมพอพูดเสียง้องอน
“เราน่ะหยุดกินได้แล้ว” คุณป้าพูดพาให้ทุกคนหัวเราะครืน
พอวาชำเลืองมองเขาก่อนหันกลับเพียงเสี้ยววิ เขาชักหงุดหงิดนิดๆละนะ….
กับข้าวถูกจัดวางบนโต๊ะทั้งแกงฮังเลร้อนๆกลิ่นหอมน่ากิน จิ้นส้มห่อใบตองย่างไฟอ่อน 
น้ำพริกอ่องเคียงด้วยผักนานาชนิดไม่ว่าแตงกวา ผักกาดขาว มะเขือเปราะ
หน่อไม้ต้มพร้อมด้วยแคบหมูคุณป้ากลัวเขาไม่อิ่มจึงลุกเข้าครัวทอดปลาทูกับไข่เจียวเพิ่มสองอย่าง
คุณป้าตักน้ำพริกอ่องลงจานให้เขากล่าวขอบคุณก่อนลงมือกิน
อร่อยมาก!!!! ตัวเขาไม่ได้กินของอร่อยนานมากแล้ว
“เป็นไงบ้างจ๊ะ”
“อร่อยมากเลยครับ” เขาพูดพลางตักน้ำพริกเข้าปาก
“งั้นทานเยอะๆนะจ๊ะ” คุณป้าพูด
“ตัวแค่นี้แต่กินเก่งกว่าพอวาอีก” คุณลุงบ่นแต่มือตักแกงฮังเลใส่จานให้
“นี่ๆลองชิมจิ้นส้มด้วยสิ” พี่ซอมพอพูด
…………………………………………………………………………………………..
“อิ่มแล้วครับ” ตะวันพูดหลังเติมข้าวสามจานอิ่มแทบกลิ้งได้เลยทีเดียว
“กินเก่งสมคำคุยจริงด้วย” พี่ซอมพอหัวเราะ
“หมดเกลี้ยงทุกอย่างเลย” พอวาผสมโรง
“คนที่มากินข้าวโดนแม่แกตกทุกคนนั่นละ” คุณลุงพูดอวย
“คุณก็พูดเกินไป” คุณป้ายิ้มเขินๆ
“ไม่หรอกครับ อร่อยมากเลย” ตะวันยืนยันหนักแน่น
“นั่นไงโดนตกอีกคนละ” บรรยากาศอบอวลด้วยความครื้นเครงต่างคนต่างพูดแซวไปเรื่อย                     
เขานึกว่าตัวเองยัดอะไรไม่ลงแล้วจนกระทั่งถูกชวนกินขนมเลยเผลอตกปากรับคำ
ซึ่งฝีมือคุณป้าไม่ทำให้เขาผิดหวังคุณป้าบ่นเรื่องขนมเก็บไว้หลายวันเลยแห้งไปนิด
แต่สำหรับเขามันอร่อยมากขนมกนน้ำอ้อยหอมกลิ่นใบเตยหวานน้ำอ้อยมันมะพร้าว                 
รสชาติผสมเข้ากันดีกับตัวแป้งเหนียวหนึบสู้ฟันสุดท้ายเขากินไปตั้งห้าอัน
จนคุณป้าบอกให้แบ่งกลับไปกินหลังมื้อนี้เสร็จสิ้นเขาอาสาล้างจานปล่อยพอวาเช็ดโต๊ะ
ส่วนคนอื่นๆย้ายออกนั่งตรงหน้าบ้านพอวาเดินเข้ายืนขนาบข้าง
หยิบจานล้างแล้วเช็ดผ้าสะอาดก่อนเรียงซ้อนไว้
“วันนี้ดูอารมณ์ดีนะ”
“เหรอ” คงงั้น ได้กินของอร่อยนี่
“เพิ่งเห็นนายหัวเราะครั้งแรกเลย” พอวาพูดยิ้มๆ
“ปกติก็ยิ้ม”
“ไม่ใช่อะ ปกตินายทำหน้ารำคาญตลอด” พอวาแย้งเสียงแข็ง
“….” มันขนาดนั้นเลยเรอะ
“นั่นไง” พอวาพูดพร้อมชี้นิ้วประกอบ
“นี่ ยิ้มดีกว่าตั้งเยอะ” พอวาดึงแก้มเขายืดแทบย้วยติดพื้น
“อ่อย(ปล่อย)”
“ฮ่าๆๆหน้าโคตรตลก โอ๊ะ นายมีเขี้ยวด้วยเหร-อ๊ากก!!!” พอวาร้องเสียงหลง
 เขาอาศัยจังหวะพอวาปล่อยมืองับนิ้วเต็มแรง
“เป็นไรรึเปล่าลูก” คุณป้าตะโกนถาม
“เปล่าครับ ผมแค่ชนโต๊ะ”
“เรานี่น้า” คุณป้าพูด
“สมน้ำหน้า” เขาพูดแกมเยาะก่อนสะบัดตูดหนีจากครัวปล่อยคนตัวโตอึ้งค้างปากเหวอ
“ฮ่าๆๆๆๆๆ” ยังๆยังมีหน้าหัวเราะอีก รู้งี้กัดให้จมเขี้ยวเลย
“ชอบกัดเหมือนคุณนายอัญชันเลย” พอวาตอแยต่อ
“ใครนะ?” หมอนี่เพี้ยนแล้วเหรอ เขาไม่ได้กัดแรงขนาดนั้นนะ
“แมวคนในหมู่บ้านน่ะอายุ11ปีแล้ว”
“ที่เคยขโมยมา?” เขาเลิกคิ้วถาม
“เฮ้ย รู้ได้ไง” พอวาตาโตหน้าแดงแปร๊ด
“รู้ก็แล้วกัน” เขาหัวเราะหึ
“นั่นละตอนแรกอ้อนเราพอเล่นด้วยดันกัดซะนี่”
“ไม่เคยอ้อน” ตะวันหยุดกึก
“ไม่นะ อ้อนบ่อยมากเลย” พอวาแกล้งหยอก
“กูไม่เคยอ้อนมึง” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ
“นายพูดหยาบด้วยเหรอ” พอวาตกใจตาแทบถลนเบ้าทำหน้างี้เหมือนหมาปั๊กชะมัด
“ก็ได้ยินนี่” เขาเมินหน้าหนีเลิกสนใจอีกฝ่าย
“ทำคนประหลาดใจตลอด” พอวาพึมพำ เขาได้ยินนะห่างแค่นี้
เขาหันขวับมองตาเขียวปั๊ดพอวาแกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้         
พวกเขามุ่งสู่ห้องนั่งเล่นได้ยินทุกคนนั่งดูละครรีรันอยู่เสียงลอดผ่านหูแว่วๆ
‘เฮาจะกินแกงหอย!’
‘ฆ่าสัตว์เป็นร้อย ๆตัวปี้ยะบ่ได้มันเป็นบาป ปี้จะเอาไปปล่อย’
‘มึงต้องยะ กูจะกิ๋นกูจะกินวันนี้!’
พี่ซอมพอหันมองเล็กน้อยตบที่นั่งข้างตัวเป็นเชิงเรียกเขาเดินไปนั่งลงข้างกัน
จริงๆเขาชอบซีรีส์เกาหลีมากกว่าละครไทยแต่พอนั่งดูกับคนอื่นแบบนี้ก็สนุกอีกแบบ
“อีนี่มันวอกนัก” พี่ซอมพออุทานด้วยความอิน
“อะแฮ่ม” คุณลุงกระแอม
“สุมาเต๊อะเจ้า” พี่ซอมพอพูด
“แปลว่าไรอะ” ตะวันสะกิดถามพอวา
“หายโกรธแล้วอ่อ” พอวาพูดล้อๆ
“ไม่ได้โกรธแค่หงุดหงิด”
“ขนาดแค่นะเนี่ย” พอวาพูดกลั้วหัวเราะ
“มาจีบไรกันตรงนี้คะ” พี่ซอมพอถาม เขาหันกลับอีกทีละครโฆษณาซะแล้วดูไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย
เขาส่งสายตาคาดโทษอีกฝ่าย เจ้าตัวสะดุ้งโหยงหันหน้าหนี
“ไม่ได้จีบเว้ยพี่เขาเรียกกระชับมิตร” พอวาปฏิเสธส่วนเขาพยักหน้าเห็นด้วย
“อ๋อเหรอออ ~ แต่อย่างเราจีบก็ไม่ติดหรอก”
“หล่อน่ารักขี้อ้อนขนาดนี้หาจากไหนได้อีก”
“ได้จากโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ไง” พี่ซอมพอหัวเราะก๊าก เขาเผลอคิดภาพตามก่อนระเบิดหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆอึก” เขาหัวเราะจนสะอึกแถมไม่ยอมหยุดง่ายๆลำบากพอวาต้องหยิบน้ำให้
“เป็นไงล่ะขำคนอื่นดีนัก” พอวาเยาะเย้ย
“มัน-อึกไม่เกี่ยวกัน-อึก” พูดไปก็สะอึกไป
“คร้าบๆๆกินน้ำก่อนน้า ~”
อย่าทำเหมือนเขาเป็นเด็กสามขวบนะเขาอ้าปากจะพูดแต่ถูกขัดก่อน
“สต็อปๆละครมาแล้วห้ามเสียงดัง” พี่ซอมพอพูดเสียงจริงจังท่าทางพี่แกอินมาก
เขานั่งเล่นนอนเล่นบ้านพอวาจนละครจบตอนบ่ายสามจึงคิดว่าสมควรกลับแล้วเขากล่าวลาทุกคนในบ้าน
คุณป้าให้ขนมกนน้ำอ้อยกับน้ำพริกอ่องถุงใหญ่หิ้วกลับกินที่หอสายตาเขาคงบอกแทนคำขอบคุณเรียบร้อยแล้ว
เพราะคุณป้าหัวเราะด้วยสีหน้าพออกพอใจเขากล่าวขอบคุณเป็นคำพูดก่อนขอตัวกลับอีกรอบพอวาเดินตามออกส่งเขา
“จริงๆค้างได้นะ”
“ไม่เป็นไร”
“ซึนแหละเราอ่ะ”
“ไม่ได้ซึน”
“โอเคๆไม่ซึนเล๊ย”
“…”
“ไม่แกล้งแล้วก็ได้” ไม่แกล้งแต่แรกจะดีมาก
“แล้วป๊ะกันใหม่”
“คือไร” พูดตามความเคยชินล่ะสิ
“อ้อ แปลว่าแล้วพบกันใหม่”
“คำก่อนนี้ล่ะ” ที่พี่ซอมพอพูดเขาเกือบลืมแล้วด้วย
“สุมาเต๊อะเจ้าแปลว่าขอโทษ”
“อ้อ”
“ฮ่าๆๆๆๆ”
“อะไร”
“เปล่าๆแค่นายพูดน้อยมากเลย”
“แปลกเหรอ” คนอื่นชอบคิดว่าเขาแปลกนี่นะ
“ไม่หรอกแค่ยังไม่ชิน” พอวายิ้มน้อยๆ
“บาย” ลักยิ้มขัดลูกตาจริงๆเลย
“บ๊ายบาย” พอวาโบกมือหยอยๆ


ปิ๊บๆๆ ~  ติ๊ด ตะวันกดปิดนาฬิกาปลุกผงกหัวงัวเงียผมเป็ดชี้โด่เด่ผ่านมาสองวันนับจากไปบ้านพอวาวันนี้เป็นวันจันทร์
เขาอาบน้ำกินข้าวแต่งตัวเข้ามหาลัยเช่นเคยตอนบ่ายมีคาบอิ๊งที่ต้องทำงานกลุ่มพวกเขาตั้งกรุ๊ปไลน์และแบ่งหน้าที่คร่าวๆ
แต่ส่วนหาข้อมูลตกลงกันไม่ได้เลยต้องทำทุกคนพาลให้ไม่ได้นัดวันถ่ายงานไปด้วยเพราะมัวแต่ทะเลาะไร้สาระต่อซะก่อน
ในคาบวันนี้อ.ให้ปรึกษาหารือกันหากมีปัญหาหรือคำถามให้พิมพ์ทิ้งไว้ในไลน์จอดรถใต้ตึกเสร็จ
เขาเดินขึ้นลิฟต์ที่ไม่แออัดเหมือนคราวก่อนเพราะอีกนานกว่าคลาสเริ่ม
ตึก ตึกๆๆ เสียงส้นเข็มกระแทกแรงๆแบบนี้ต้องเป็น
“ไฮ ตะวัน” ยัยปลายฝนจริงด้วย
“หวัดดี”
“นายหาข้อมูลเพิ่มยัง”
“หาแล้วเพิ่มอีกห้าหน้า”
“อ่าฮะ อ้างอิงไหนอะ”
“เว็บxxx”
“อ้อ ส่วนของนี่….” พวกเขาคุยงานกลุ่มระหว่างทางเดินเข้าคลาสที่มาเร็วก็เพราะนัดคุยงานนี่ละ           
คาดว่ากลุ่มพอวาถึงแล้วส่วนต้นหนาวกับคิณช้าสิบนาทีตามเคยผลักประตูห้องออกพบกลุ่มเด็กขยันวางกระดาษเกลื่อนโต๊ะ
ถกเถียงกันเคร่งเครียดตัวเขาเฉยๆกับคะแนนแค่ไม่ติดเอฟเป็นพอแต่ปลายฝนเองก็ขยันทำให้เขาต้องหาข้อมูลจากหลายๆแหล่ง
มาสรุปละเอียดส่งให้เธอเช็คอีกทีทั้งกลุ่มหันมองเมื่อเห็นพวกเขา
“มึงว่าไปไหนกันดี” B2 พูดโชว์สถานที่ถ่ายคลิปที่เลือกไว้สามที่
“ห้าง”
“นั่นไงกูว่าละดันไปถามตะวัน” B1 สั่นหัว
“ในนี้มันไม่ห้างโว้ยย” B2 โวยวาย
“ไปที่อื่นทำไมถ่ายในม.นี่ละ” เสียงแหลมแย้ง
“โห คุณครับคนอื่นเขาก็คิดงี้” B1 ตอบ
“ที่อื่นทุกคนว่างกันเหรอ” เขาถาม
“….//….” กริบ แค่นัดคุยงานยังไม่ว่างเรื่องถ่ายนอกสถานที่อย่าได้หวัง
“ไม่จำเป็นต้องถ่ายทุกคนนี่” พอวาอ่านรายละเอียดงานก่อนเอ่ย
“เยี่ยม งั้นมาสรุปคนต้องไปกัน” B2 พูดอย่างมีหวัง
“ต้น คิณตัดต่อกับพิมพ์รายงาน” พอวาเปรย
“ส่วนนี่ก็นำเสนองาน” ปลายฝนพูด
“เราอยากนำเสนอ” เขาพูดเรียกสายตาทุกคนจับจ้องอย่างพร้อมเพรียง อะไรจ้องทำไม
“ถามจริง ชีวิตนี้พูดยาวๆได้ด้วยเรอะ” B2 ถาม
“นั่นดิ ทุกวันนี้เห็นพูดแค่ ‘อือ’” B1 เสริม                                                                                                         
ช่วยย้อนประโยคก่อนหน้าด้วยไม่มีคำว่า ‘อือ’ เลยเหอะ                                     
“ไหน ๆแล้วลองให้ตะวันพรีดูก่อนดิ” พอวาช่วยพูด
“ชั้นก็ว่าอย่างนั้น” ปลายฝนช่วยอีกแรง
“In my opinion….” เขาเปิดประโยคด้วยเสียงเนือยๆ สีหน้าทุกคนบอกชัดเจนว่าไม่ให้เขาพรีแน่ๆ
แต่เขายังคงฝืนอ่านต่อจนจบ
“….and….”
“ใครมานั่งสวดมนต์อยู่วะ” เสียงกวนตีนดังขึ้นหันมองจึงพบเป็นสองหน่อดุริยางค์
“กูว่าเสียงเหมือนSiriมากกว่า” คิณแย้ง
“ฮ่าๆๆๆๆแม่งเหมือนจริง” B2 หัวเราะหลังกลั้นมานาน
“ตอนพินอัพ(นำเสนองานออกแบบ)มึงตายแน่” B1 พูด
“อย่าแช่งดิ” เขายิ่งเสียวๆอยู่
“ตอนพินอัพไว้ว่ากันแต่นายต้องไปถ่ายกับเราแล้วล่ะ” พอวาพูด
เขาอุตส่าห์อยากได้งานสบายๆดันตัดต่อไม่เป็นนำเสนอก็แย่แต่ไปถ่ายน่าจะสบายกว่าพิมพ์รายงาน
“อือ”
“ฮ่าๆๆๆๆอือหลุดมาแล้ว”
“วางตัวคนไปได้ล่ะเหลือแค่ที่ถ่าย”
“ที่ไหนบ้าง” ต้นหนาวถาม
“วัด สวนดอกไม้ ภูเขา” B1 ไล่
“มึงใช้เกณฑ์ไรเลือกวะ” คิณถาม
“ไม่มี ความอยากล้วน ๆ” B2 พูดเสียงน่าถีบ
“สัส//สัส” สองแฝดพูดพร้อมกันก่อนหันขวับเขม่นตารัวๆ
ส่วนตัวเขาปลงตกเรียบร้อยอยากทำไรทำหิ้วเขาไปด้วยละกัน
“เกือบลืมใครมีกล้องบ้างอะ” พอวาถาม
“เรามี” เขาตอบ
“งี้นายถ่ายวิดีโอเป็นใช่ปะ” พอวาจี้ต่อ
“ใช่”
“งั้นนายเป็นตากล้องนะ”
“อือ” เขาพูดอือบ่อยจริงด้วย
“วกกลับเรื่องที่ถ่ายก่อน” B2 พูดเตือนสติ
“ถ่ายไหนก็เหมือนกันปะวะ” ต้นหนาวถาม
“ไม่เหมือนฟีลลิ่งมันต่างกัน ~” B2 แย้ง
“มึงก็เลือกๆมาสักที่เหอะ” ต้นหนาวเริ่มรำคาญ
“นี่ให้ทุกคนช่วยเลือกอยู่ไง” B2 ตอบเสียงจริงจัง
“พวกแกไปกันสี่คนงั้นตกลงกันเองเลย” ปลายฝนตอบปัดรำคาญ
“วัด//สวน//ดอย” พวกเขาพูดพร้อมเพรียงก่อนหันมองหน้ากันเองสามคนนั้นเริ่มเถียง
ว่าสวนดอกไม้สวยกว่าดอยแต่อีกคนแย้งกลับว่าสวนดอกไม้ร้อนตายพอดี
อีกคนบอกว่าวัดสวยและใกล้ด้วยส่วนตัวเขาที่ไหนก็ได้เน้นวิถีช่างแม่ง
“ตะวัน//ตะวัน//ตะวัน” สามคนตะโกนใส่เขา
“ไร” เขาตอบเริ่มรำคาญนิดๆ
“ที่ไหน//ที่ไหน//ที่ไหน”
“ไหนก็ได้”
“ไม่ได้ต้องเลือก” B2 พูดสียงแจ๋น
“สวนดอกไม้” เขาตอบ B2 ตะโกนเยสทำท่าดีใจ
“วันนี้ตะวันเข้าข้างกูเว้ยย”
“ทำไมไม่เลือกวัดวะ!!!” B1 ท้วง
“นั่นดิ นึกว่าจะเลือกเพราะใกล้สุด” พอวาถามแม้เจ้าตัวเลือกดอยไป
“แค่ชอบ”
“ช่วยขยายความอีกนิดได้ปะ” ปลายฝนพูด
“ทำไมชอบอะ” พอวาถาม
“โรแมนติกดี” คำตอบของเขาทำให้ทุกคนอึ้ง
“นี่ตะวันเป็นผช.อบอุ่นหรอกเหรอเนี่ย ~” ปลายฝนพูด
“พี่ตะวันคะ น้องหนาวจังเลยค่ะ” B2 ดัดเสียงแด๊ดแด๊เอนซบอก B1
“อะฮึ่ม ขยับมานี่สิจ๊ะน้องB2พี่จะให้ความอบอุ่นน้องเอง” B1 ดัดเสียงหล่อ
“นี่หน้าร้อนไหมล่ะสัส” เขาด่าอย่างเหลืออด
ทุกคนนิ่งอึ้งช็อคตะลึงตาค้าง
“เฮ้ยยยย มึงพูดหยาบด้วยอ่อวะ” B1 ทักคนแรก
“พี่เขาเป็นฮอตเนิร์ดเหรอวะ” B2 ทัก
“มันไม่ใส่แว่นโว้ย” B1 แย้ง
“ไม่ใส่แว่นก็เนิร์ดได้ปะ” B2 เถียง
“ตายละ นึกว่าเป็นเด็กใสๆน่ารัก” ปลายฝนจีบปากจีบคอ
“เผลอๆถ่อยกว่ากูอีก” ต้นหนาวพูด
“อี๋ มันไม่ใครในโลกหยาบโลนเท่าแกหรอกย่ะ”
“หุบปากไป หน้าเหี่ยว” คู่กล้วยหอมvs.คู่แฝดนรกเริ่มต้นเปิดศึกอย่างเป็นทางการ
เขา คิณและพอวามองด้วยความเฉยเมยแรกๆปวดหัวอยู่หรอกแต่ตอนนี้ชินซะแล้ว
ความเคยชินนี่มันน่ากลัวจริงๆ.....
“ร้ายเงียบนะเราอะ” คิณแซว
“อือ”
“ใช่ปะ ตอนแรกกูตกใจปากเหวอเลย” พอวาเสริม
“มันพูดไรกับมึงวะ”
“กูไม่เคยอ้อนมึง” สิ้นคำนั้นเกิดความเงียบชั่วครู่ก่อนความอลหม่านระลอกใหม่เริ่มขึ้น
“เอ๊ะๆๆยังไงกันนะ ~  ”
“อย่าบอกนะว่าที่มึงตามสตอล์กตะวันเพราะ….. ~  ”
“ไม่ใช่โว้ย!!!”
“แล้วไมต้องร้อนตัวอ่าาา”
“ไม่ได้ร้อนตัวโว้ย”
“หน้าแดงใหญ่แว้ว”
“เฮ้ย แดงเหรอวะ”
“ฮั่นแน่ ~” ทุกคนประสานเสียงใส่ เขามองอย่างเบื่อหน่ายเดี๋ยวเบื่อก็เลิกแซวเอง
ตึกๆ ตึกๆๆๆ  เสียงฝีเท้าเพื่อนร่วมคลาสกลุ่มใหญ่ก้าวเข้าภายในห้องเหลืออีก 10 นาทีก่อนเริ่มคาบ
ทุกคนเลิกแซวก่อนหันคุยเรื่องวันเวลาถ่ายทำผลสรุปคือวันที่อาจารย์ยกคลาสประจวบเหมาะกับ
อ.เกริกเกียรติมาพวกเขาจึงไม่ได้คุยอะไรอีกต่างคนต่างตั้งใจจดโน้ตเมื่อหมดคาบเขาบอกลาทุกคนเช่นปกติ
“ตะวัน เดี๋ยวก่อน!!!”
“ว่า?” เจ้าหมาตัวโตดันเรียกเขาซะก่อน
“เจอพี่รหัสยัง”
“ยัง”
“เราว่าเราเจอพี่แกแล้ว” พอวาบอกเสียงภูมิใจ มันน่าดีใจขนาดนั้นเลย ?
“แล้วไง”
“เราต้องไปขอให้พี่รับเราเป็นน้องน่ะสิ”
“ก็ไปสิ”
“นี่ลืมแล้วช่ะว่าพี่เดียวกัน” พอวาบอกพลางจุ๊ปาก คิดว่าตัวเองเป็นจิ้งจกเรอะ
“ไม่ลืม”
“งั้นไปด้วยกันนะ”
“ไม่ไป”
“ทำไมอ่ะนายไม่อยากเจอพี่เหรอ???” พอวาถามงงๆ ไม่อยากเจอทั้งพี่ทั้งคุณมึงเลย
“ไม่เล่นสายรหัส”
“เฮ้ยย ถามจริง” พอวาตกใจ
“เราเรียน4ปีเลยนะเว้ย” B1 แย้ง
“เดี๋ยวโดนแบนหรอก” B2 พูด
“ไร้สาระ” เขาตอบ
“รุ่นพี่เกลียดขี้หน้ามึงแน่” ต้นหนาวพูด
“พี่ไม่สนกูหรอก” พี่แกมีพอวาแล้วไง
“เล่นแค่ช่วงนี้แล้วตีตัวห่างเอาดิ” ปลายฝนเสนอ
“เออ เดี๋ยวเขาสั่งปี 1แบนมึงเอาหรอก” คิณพูดบ้าง
“ขนาดนั้นเลย” เขาเริ่มลังเล
“เออดิ แกอะเย็นชาเกิ๊น” ปลายฝนพูด
“ถ้าโดนก็สมควร” ต้นหนาวพูด
ไอ้หมอนี่น่าต่อยเหมือนกันนะ
“งั้นไปด้วย” หลังชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียเขาเลยเปลี่ยนใจ
 มหาลัยนี่เรื่องวุ่นวายเยอะแยะชะมัด……




ออฟไลน์ molal

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ตะวันสีรุ้ง
«ตอบ #6 เมื่อ18-09-2021 22:26:08 »

บทที่สี่:พี่รหัส
พวกเขานั่งจุ๊มปุ๊กรอรุ่นพี่ปีสองอยู่หน้าห้องเรียน
“รู้ได้ไงว่าห้องนี้”
“สืบเอาสิคร้าบ” พอวายักคิ้วข้างเดียวใส่
“อือ”
“ตื่นเต้นเนอะ”
“ไม่อะ”
“พี่แกจะแกล้งเราไหมไม่รู้”
“แกล้ง?” เขาทวนคำอีกฝ่าย
“อ๊ะ นั่นๆคนนั้น”
“พี่รหัส10ใช่มั้ยครับ”
“ใช่ พี่เอง” พี่แกใส่เสื้อนิสิตกับกางเกงยีนเข่าขาดสีซีดผมมัดดังโงะลวกๆหนวดขึ้นรกหูรกตาข้างหลังสะพายกระบอกใส่แบบ
มือกอดอกสแกนพวกเขาหัวจรดเท้าว่าแต่รหัส10ของพอวานี่เขาขอให้พี่ซิ่วออกคนสองคนไม่ใช่ซิ่วทั้งสายซะหน่อย
แต่ก็นะถึงมีสายเขาก็ไม่อยากเล่น
“ไม่คุ้นหน้าเลย”
“ครับ ?” พอวาถาม
“ไม่ได้เข้ารับน้องล่ะสิ” เนื่องจากสถาปัตย์ยกเลิกบังคับรับน้องพวกเขาเลยเลือกไม่เข้าร่วม
“ครับ” เขาตอบเสียงแข็ง พี่แกหรี่ตามองจนตาที่เล็กอยู่แล้วแทบหลุบหาย
“พี่ชื่อปิงนะ ยินดีต้อนรับสู่สายรหัส” พี่ปิงตบไหล่พวกเขาแรงๆแทบระบมพอวาถอนหายใจโล่งอก
“ฮ่าๆๆๆๆๆล้อเล่นนิดเดียวทำหน้าเครียดซะ” 
“ใจผมแทบหล่นตาตุ่มเลย” พอวาพูด
“ขนาดนั้นเลย ชื่อไรบ้างล่ะเรา” พี่ปิงหัวเราะ
“ผมชื่อพอวาครับ”
“ตะวันครับ” เขาบอกเรียบๆ
“พอวา ตะวันสินะ” พี่ปิงกอดอกพยักหน้าหงึกๆ
“พี่ยังไม่ได้รับน้องเข้าสายเป็นทางการนะ” พี่ปิงพูดเสียงเจ้าเล่ห์
“อ้าว” พอวาอุทาน
“ทำไมล่ะครับ” เขาถาม ไม่ต้องรับเลยก็ได้
“ตามธรรมเนียมน้องต้องทำมิชชันก่อน”
“มิชชันอะไรครับ” พอวาถามหวาดๆ
“ฮ่าๆๆๆไม่ต้องกลัว พี่ไม่สั่งไรแปลกๆหรอก”
“เฮ้ย ไอ้ปิงใครวะ” คนไถสกินเฮดโผล่ออกจากห้องเรียน
“น้องกู กว่าจะออกมานะสาสช้าชิบ”
“มึงไปด่าไอ้ฟางนู่น”
“ไมวะ” คนชื่อฟางพูดขึ้น
“มึงบอกดิ๊ ทำไรถึงช้า”
“โห เพื่อนตึ๊งอะดิแม่งชนกูงานปลิวว่อนเลย”
“อ้าวๆเพื่อนฟางครับมึงถอยชนกูก่อนนะครับ”
“ช่างเรื่องพวกมึงก่อน นี่น้องกูตะวัน พอวา”
“หึหึ เหยื่อรายใหม่สินะ” พี่อีกคนพูด
ตอนนี้พอวายืนหน้าซีดเรียบร้อย
“อย่าขู่น้องมันดิ๊ ใจยิ่งบอบบางอยู่” พี่ปิงพูดคล้องคอพอวาดึงหาตัว
“เออ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยว่ะ”                         
“ส่วนอีกคนหน้าแบบกูมาทำไรที่นี่ ฮ่าๆๆ”                                                                                     
จริง….นี่เขามาทำอะไรที่นี่มาให้รุ่นพี่ตัวโต 7-8 คนล้อมเรอะ
“ตกลงมิชชันคืออะไรครับ” เขาถามได้ทำๆให้จบไป
“เออ เกือบลืมทำฉลากให้น้องดิ๊” พูดจบรุ่นพี่อีกคนหยิบสมุดโน้ตเขียนยุกยิกฉีกออกม้วนแล้วยื่นให้
“จับมาอันนึง” พี่ปิงบอก
“ใครจะจับ” พอวาหันถาม
“มึง” ถ้าได้ไรแปลกๆเขาจะโทษพอวาแทน
“แต่เราดวงแย่มากเลยนะ”
“หยิบๆมาเหอะ” เขาพูดตัดรำคาญ พอวาลังเลก่อนหยิบม้วนกระดาษจากหนึ่งในสี่อันคลี่ออก
“เลข 4 ???” พอวาอ่าน
“ฮ่าๆๆๆดวงมึงแย่จริง”
“มีเลข1-4ยังได้เลขนี้อีก”
“เอาละน้องๆต้องทำมิชชัน 4 ด่านนะคร้าบ” พี่ปิงบอกเสียงยียวน
“พร้อมแล้วหาพวกพี่ได้เสมอ”
“น้องมีตารางเรียนพวกพี่แล้วนี่” พวกพี่พูดเสียงเริงร่า เหอะ…ท่าทางสนุกกันจริง
“พวกพี่ช่วยกันคิดมิชชันเหรอครับ” พอวาถาม
“ใช่แล้น สายพวกพี่ไม่มีธรรมเนียมเลยขอแจมด้วย”
งั้นเขาย้ายไปสายพี่คนนี้แทนได้ไหมหรือเลิกๆทำเลยดีแต่พอหันมองคนด้านข้างกลับเห็นแววตามุ่งมั่นแรงกล้า
“ผมขอมิชชันแรกเลยครับ” พอวาพูดหนักแน่น
“ไอ้น้องนี่เอาจริงว่ะ”
“ฮ่าๆๆๆเมื่อกี้ยังหัวหดอยู่เลย” พวกพี่แซวจนพอวาเกาหัวแกรกๆแก้เขิน                                                             
เขินผู้ชายทำไมก่อน เขาทำหน้าเหม็นเบื่อใส่พอวา
“เป็นไรน้องปวดขี้อ่อ”
“หน้าเบี้ยวเชียว”
“เปล่าครับ” คนที่ไหนปวดขี้แล้วหน้าเบี้ยววะ เขาเริ่มเหวี่ยงวีนไปเรื่อย
“พี่ขอประชุมแปป” พี่ปิงพูดหันหลังสุมหัวกับเพื่อนก่อนหันมา
“พี่คุยกันละ”
“มิชชันแรกคือ….” พี่ปิงพูดเว้นช่วงให้ลุ้น
“แสดงบทสามีภรรยา”
“ครับ!!!!!” พอวาถามเสียงหลง
“กี่นาทีครับ” เขาถามเนือยๆ
“5 นาทีพอ”
“ไอ้นี่นิ่งจริงไม่สะดุ้งสะเทือนเลย ฮ่าๆๆๆ”
“ตะวันจะเป็นสามีหรือภรรยา” พอวาถาม
“ภรรยา”
“ห๊ะ” พอวาทำหน้าตกใจ
“3 2 1 แอคชัน”
“เดี๋ยวสิพี่!!!!”
ผลัวะ!!! ตะวันตบหัวพอวาเสียงดัง
ทุกคนบริเวณนั้นเงียบกริบหยุดกึกกลางทางเดินหันมองคอแทบหัก
“เฮ้ย ไอ้แก่เมื่อวานทำไมกลับบ้านดึก” พอวาช็อกอ้าปากค้างตาเบิกโตกว้าง
“ถามไม่ตอบเหรอฮะ” เขาจัดการบิดหูพอวา
“โอ๊ย เจ็บๆกลัวแล้วจ้ะเมียจ๋า” พอวาร้องโอดโอยพวกพี่หัวเราะท้องคัดท้องแข็งบางส่วนทรุดลงนอนกุมท้องที่พื้น
คนรอบๆขยับมุงล้อมพวกเขาเป็นวงกลมหัวเราะลั่นเสียงดังไม่เกรงใจ
“ตกลงมึงไปไหนมา”
“เมื่อวานมีงานเลี้ยงเลยกลับดึกจ้ะ” พอวาตอบเสียงอ้อมแอ้ม
“ใครอนุญาตให้ไปฮะ!!!” เขาตะคอก พอวาสะดุ้งตัวลีบหดเหลือหนึ่งนิ้ว
“ตะ-แต่ว่าเพื่อนมันชวนนี่” พอวาตอบเสียงเบา
“เดี๋ยวนี้กล้าเถียงชั้นเหรอ”
“เปล่าจ้ะ” พอวายืนเอามือกุมกันก้มหน้าสำนึกผิด
“คุกเข่าลงไปชูมือขึ้นด้วย” พอวาทำตามแต่โดยดี
“ครั้งหน้าจะทำอีกมั้ย”
“ไม่ทำแล้วจ้ะ”
“อย่าให้รู้นะว่าแอบมีเมียน้อย”
“ไม่มีทางแน่นอนจ้ะ เขารักแต่ตัวเองคนเดียวเท่านั้น” กองเชียร์หัวเราะครืน
“ลองกล้ามีดูสิเห็นดีกันแน่”
“ไม่มีจ้ะไม่มีแน่” พอวาส่ายหัวหวือ
“เอ้า นั่นลูกร้องแล้วไปดูซิ”
“จ้ะ ได้จ้ะ” พอวาทำท่าลุกขึ้นเดินไป
“แม่งมีลูกด้วยว่ะฮ่าๆๆๆๆๆ”
“หมดเวลาคร้าบ” พี่ปิงพูด
แปะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กองเชียร์ปรบมือให้กำลังใจยกใหญ่พอวาหน้าแดงลามถึงคอเหมือนมะเขือเทศสุกใกล้ระเบิด
ส่วนเขาเก๊กหน้านิ่งขรึมไม่เห็นน่าเขินตรงไหนแค่แสดงบทสามีภรรยาใครๆก็เคยทำ
เขาพยายามสะกดจิตตัวเองเต็มที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าหูตัวเองแดงเถือกขนาดไหน
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแม่งฮ่าๆๆๆขำฉิบหาย” พี่ปิงขำตัวโยน
“ไอ้เรานึกว่าจะแนวแบ๊วๆใสๆ”
“ที่ไหนได้แม่งโคตรฮาร์ดคอร์ ฮ่าๆๆๆๆๆ”
“ไอ้นี่โตไปกลัวเมียแน่นอน”
“แล้วตะวันอะ ?”
“โตไปบ่นเมียแทน ฮ่าๆๆๆๆ”
“ฮ่าๆๆๆๆนึกแล้วตลกฉิบ” พวกพี่ยืนหัวเราะสักพักก่อนพี่ปิงพูดขึ้น
“โอเค พี่ให้มิชชันแรกคอมพลีท”
“มิชชันสองเลยครับ” เขาพูด
“เฮ้ย รีบจังเลยเรา”
“ให้เวลาพี่คิดก่อนดิ๊”
“อีกสามวันค่อยมาใหม่ไป”
“ให้เวลากลับไปซ่อมหน้าก่อน”
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” พูดจบพวกพี่พากันหัวเราะอีกรอบ
แชะ!!! เขาหันมองข้างหลัง
“ไอ้น้องมองไร”
“พวกพี่ได้ยินเสียงไรปะ”
“ไม่นะ” พวกพี่หันมองหน้ากันงงๆ
“หรือว่า….”
“ว่า….” พวกพี่ประสานเสียงพร้อมเพรียง
“วิธีแก้เขินแบบใหม่วะฮ่าๆๆๆๆ”
ขำกันเข้าไประวังตัวไว้เถอะเขาหมายหัวพวกรุ่นพี่ไว้ในใจพวกเขาร่ำลารุ่นพี่ก่อนแยกตัว
ปล่อยพวกพี่แกเดินขึ้นส่งงานที่ชั้นบนระหว่างรอลิฟต์พอวาเหล่มองหน้าเขาหลายรอบ
“อะไร” เขาถามหันจ้องหน้า พอวาสะดุ้ง
“เปล่า แค่แปลกใจ”
“เรื่อง?”
“ไม่นึกว่านายจะตีบทแตกขนาดนั้น”
“อือ” ตอนไปบ้านญาติเขาเห็นลุงกับป้าทะเลาะกันเลยจำมาแค่นั้นล่ะ
“ทำไมเล่นบททะเลาะกันละ”
“ไม่อยากเล่นหวานแหวว ขนลุก” เขาพูดมือกอดอกสั่นหัวประกอบพอวาหัวเราะเริ่มผ่อนคลายขึ้น
“โห มือโคตรหนักนี่ยังเจ็บอยู่เลย” พอวาลูบหัวป้อยๆ
“โทษที กะแรงไม่ถูก” ที่จริงเขาตั้งใจหมั่นไส้มาตั้งนานล่ะ
“ถ้ากะถูกหัวคงหลุดอะ”
“เวอร์”
“ฮ่าๆๆว่าแต่ทำไมถึงให้คุกเข่า” พอวาถามสิ่งที่ติดใจอยู่
“อินมากไปหน่อย” เขาตอบก่อนเดินออกลิฟต์พอวาอึ้งชะงักค้าง
“ไม่ลงเหรอ”
“ลงๆ” พอวารีบเดินออกลิฟต์
“ไปกินข้าวกันมั้ย”
“ที่ไหน”
“นั่นแน่ ติดใจฝีมือแม่เราแล้วดิ”
“ใช่”
“ฮ่าๆๆนายนี่ซื่อตรงโคตร”
“อือ”
“เอารถมามั้ย?” พอวาส่ายหน้า
“ทางนี้” เขาเดินนำไปที่มอเตอร์ไซค์
“เพิ่งเคยซ้อนมอไซค์นะเนี่ย”
“เหรอ”
“ปกติมีแต่สาวซ้อนท้าย”
“เหอะ” เขาค่อนแคะทางสายตา
“ฮ่าๆๆๆ”
“แล้ววินในมออะ”
“อันนั้นไม่นับดิ”
“เหรอ”
“ใช่”
เขาสตาร์ตรถรอพอวาขึ้นนั่งค่อยออกตัวพอวาเสียหลักรีบก้มกอดเอวแน่นเอาหน้าซุกหลังเขา
“กอดแน่นเกิน”
“เรากลัวตกอะช้าลงหน่อย”
“หิวข้าวแล้ว”
“ไม่ต้องรีบหรอกป่านนี้แม่ยังไม่จ่ายตลาดเลย” พอวาแย้งเสียงสั่นเขาเลยลดความเร็วลง
“นึกว่าหัวใจจะหลุดแล้วเนี่ย”
“ใจเสาะ” ตะวันพูดดูถูกอีกฝ่าย
“เร็วนี่ไม่เท่าไรแต่นายขับปัดซ้ายป่ายขวาอ่ะ”
“มอไซค์แทรกเลนได้”
“ถึงงั้นก็เหอะ” พอวาบ่นอุบ
เรื่องเยอะผู้ชายซะเปล่ากลัวนู่นกลัวนี่ถ้าเจอผีคงช็อกน้ำลายฟูมปากตั้งแต่ยังไม่หลอกเขาคิดนู่นนี่เรื่อยเปื่อย
ระหว่างทางมุ่งสู่บ้านพอวาขี่สักพักผ่านตลาดเลยหมู่บ้านสองสามซอยจึงถึงที่หมายจอดรถเสร็จ
พวกเขาก้าวเท้าเข้าภายในเสียงข่าวช่วงเย็นแว่วมาเป็นอันดับแรก
“พอวาไปจ่ายกาดหื้อแม่กำ”
(พอวาไปจ่ายตลาดให้แม่หน่อย) คุณป้าพูดสายตาจับจ้องทีวี
“ได้เจ้า”
(ได้ครับ) พอวารับคำ
“สวัสดีครับ” เขาเอ่ยทักทายคุณป้า
“อ้าว ตะวันมาด้วยเหรอลูก”
“ใช่ครับมาฝากท้องกับข้าวแม่โดยเฉพาะ” พอวาพูดแกมหยอก
“อย่างนี้ต้องหุงข้าวเยอะๆแล้วล่ะ” คุณป้าแซว
“รบกวนด้วยครับ” เขาพูดเสียงเขินๆ
“บ่าต้องเกรงใจๆคนกินข้าวด้วยเยอะๆสิดี” คุณป้าพูดปนเอ็นดู
“คุณลุงกับพี่ซอมพอล่ะครับ” เขาถามเพราะบ้านเงียบผิดปกติ
“ยังทำงานอยู่กลับค่ำๆนู่นละ” พอวาตอบแทน
“คนทำงานก็อย่างนี้ล่ะ” คุณป้าบอก
“คุณป้าเหงาแย่เลย” ตะวันทัก
“ไม่หรอกจ้ะเดี๋ยวก็กลับ พอวายังอยู่กับป้าด้วย” คุณป้าพูดยิ้มๆ
“แม่เราเหงาแย่เลยสิอยู่คนเดียว” คุณป้าทักบ้าง
“ไม่หรอกครับ” ปกติอยู่นู่นแทบไม่เจอกันด้วยซ้ำเขาไปเรียนกลับมาแม่ยังทำงานอยู่เลย
“ลูกชายอยู่นี่ต้องคิดถึงอยู่แล้ว” คุณป้าแย้ง
“ว่างๆโทรหาแม่บ้างนะจ๊ะ”
“ครับคืนนี้ผมจะโทร” เขารับปาก
“ดีแล้วจ้ะ” คุณป้ายิ้มรับ
“ไปจ่ายตลาดกันเถอะ” พอวาพูดขึ้นหลังนั่งฟังเงียบๆ
“อือ”
เขาขี่มอเตอร์ไซค์ออกจ่ายตลาด
“ซื้อไรบ้าง”
“ผักกาดจ้อน ผักเชียงดา กะปิ กระดูกหมู ไส้หมู เนื้อหมู”
โครกกกก  ~
“ฮ่าๆๆๆๆนายนี่ท้องร้องบ่อยจริง”
“หิวก็ต้องร้องดิ” จะให้หิวแล้วตดรึไง
“’งั้นหาของกินเล่นก่อนมั้ย”
“อือ”
พวกเขาเดินดูของกินตามรายทางซื้อทาโกะยากิลูกโตกับเกี๊ยวซ่าไส้หมูตามด้วยลูกชิ้นปิ้ง
เขาจัดการยัดใส่ปากทันทีกำลังจะไปต่อคิวเครปญี่ปุ่นแต่โดนมือใหญ่คว้าเสียก่อน
“พอๆเดี๋ยวกินข้าวไม่ไหวหรอก”
บังอาจขัดขวางคนหิวงั้นเหรอ
“ชิ” เขาสบถเบาๆ
“ฮ่าๆๆๆๆกินเก่งเกินเราเลี้ยงไม่ไหวนะ” พอวาจับหัวเขาโยกซ้ายขวา
“ไม่ได้ให้เลี้ยง” เขาปัดมือพอวาก่อนเดินหนี
“เดี๋ยวสิกินอะโวคาโดปั่นไหม”
“กิน” เขาเหลือบมองก่อนเดินย้อนกลับมา
“ฮ่าๆๆๆๆ” พอวาหัวเราะจูงมือเขาต่อแถวน้ำปั่นเนื่องจากคนเยอะกลัวพลัดหลงกัน
หลังกินขนมรองท้องพวกเขาเริ่มหาของตามรายการอีกครั้ง
“พอวาซื้อก้วยใต้ก่อเดวอุ้ยลดหื้อ”
(พอวาซื้อกล้วยมั้ยเดี๋ยวป้าลดให้)
“เอา 2 อันเจ้า”
(เอา 2 อันครับ)
“60 เจ้า” พอวาจ่ายเงินหิ้วกล้วยสองหวีไว้
(60 จ้า)
“ยินดีจ้าดนักเจ้า” แม่ค้าบอกไล่หลัง
(ขอบคุณมากจ้ะ)
เดินลึกเข้าตลาดแม่ค้าพ่อค้าทักพอวาเรื่อยๆส่วนใหญ่เป็นผู้เฒ่าผู้แก่คาดว่าคือคนในหมู่บ้านซื้อของครบรายการ
พวกเขาก็กลับบ้านตอนห้าโมงเย็นพบคุณป้ากำลังนึ่งไข่ป่ามอยู่ในครัวหลังวางของลงเคาน์เตอร์ครัวแล้วพอวาหยิบไส้หมูล้างน้ำ
เขายืนหันซ้ายหันขวาหาอะไรทำ
“ล้างผักให้หน่อยสิ” พอวาพูด
เขาหยิบผักเชียงดาล้างน้ำ พอวาค้นเครื่องปรุงวางเรียงหมักเนื้อหมูพักไว้                 
“เด็ดให้ด้วยนะ” พอวาบอก เขาเด็ดผักเชียงดาใส่กะละมัง
ส่วนพอวาตั้งหม้อน้ำใส่กระดูกหมูรอเปื่อย
“นายคอยคนด้วย” พอวาสั่งการ เขาขยับจับทัพพีด้วยท่าทีเงอะงะพอวาลอบขำเล็กน้อย
ตัวเขาไม่ค่อยสันทัดการทำอาหารเท่าไรแค่ทอดไข่ดาวกับมาม่าได้เท่านั้น
โป๊กๆๆๆๆๆ พอวาโขลกพริกกระเทียมอยู่หลังเขาคุณป้าหยิบหมูที่พักใส่กระบอกบีบเข้าไส้หมูขึ้นย่างต่อไข่ป่าม
ฉ่าาาาาาา พอวาเทผักเชียงดา มะเขือเทศ พริกกระเทียม ไข่ไก่ลงกระทะปรุงรสก่อนผัด
ด้วยท่าทีคล่องแคล่วสะบัดข้อมือพลิกส่วนผสมลอยขึ้นฟ้าเขาเผลอปรบมือด้วยความชื่นชม 
“แปะๆๆๆ”
“ฮ่าๆๆๆๆ” เจ้าตัวได้ใจโชว์ฟอร์มกว่าเดิม
“พอวาเลิกเล่นได้แล้วเดี๋ยวไหม้พอดี” คุณป้าเตือน
“สุมาเต๊อะเจ้า”
(ขอโทษครับ)
“หมูนิ่มหรือยังจ๊ะตะวัน”
“ไม่แน่ใจครับ” เขาพูดพลางเขี่ยกระดูกหมู
“ไหๆนิ่มแล้วนี่” พอวาแย่งทัพพีเพื่อคนเอง
พอวานำพริกกระเทียมที่โขลกแยกลงหม้อต้มหมูรอน้ำเดือดค่อยใส่ผักกวางตุ้ง(ผักกาดจ้อน)
และน้ำมะขามเปียกคนเข้ากันแล้วเคี่ยวต่อคุณป้าเทน้ำมันลงกระทะที่ผัดเชียงดานำพริกขี้หนูทอด
เมื่อกรอบจึงยกลงเทกระเทียมสับเจียวต่อส่งกลิ่นหอมก่อนเทส่วนผสมลงหม้อจอผักกาด
แล้วจัดการปิดเตาพักไว้

 ติ๊ง ~ เสียงข้าวหุงสุกพอดี
พวกเขาจัดจานนั่งกินข้าวเพียงสามคนเพราะคุณลุงกับพี่ซอมพอยังไม่กลับมื้อนี้กับข้าวคือไข่ป่าม ไส้อั่ว ผัดไข่เชียงดา
กับจอผักกาดคุณป้าตักข้าวให้เขาเยอะพิเศษพลางตักกับข้าวนู่นนิดนี่หน่อยให้ชิมทำหน้าปลื้มอกปลื้มใจกับฝืมือทำอาหารตนเอง
“แม่เอาใจแต่ตะวันเลยนะ” พอวาบ่นงุ้งงิ้ง
“โตแล้วยังขี้น้อยใจอีก” คุณป้าบ่น
พอวาตอบกลับด้วยการเบะปากเขามองอย่างหมั่นไส้นิดๆ
“สายตาแบบนั้นคืออะไร” พอวาหาเรื่องเขา
“เปล่านี่” เขาลอยหน้าลอยตาตอบ
“มีอะไรชัดๆ” พอวาหรี่ตาจับผิด
“แน่ะ อย่าหาเรื่องตะวันสิ” คุณป้าเอ็ด
“ผมเปล่านะ” พอวาเถียงข้างๆคูๆ
“ทำตัวเป็นเด็กไปได้” คุณป้าส่ายหัวระอาใจ
“เชอะ!!!” พอวาแกล้งสะบัดหน้าหนี
เขาอดหัวเราะกับความสะดีดสะดิ้งของเจ้าตัวไม่ได้พอวาเหล่ตามองแล้วหัวเราะบ้าง
คุณป้าพลอยหัวเราะอารมณ์ดีด้วยมื้ออาหารเต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่น
เขาช่วยพอวาเก็บโต๊ะล้างจานก่อนขอตัวลากลับ
“แวะมาบ่อยๆนะจ๊ะ”
“ครับ” เขาตอบ ถ้าคุณป้าชวนเขาต้องตอบรับอยู่แล้ว
“กินอิ่มจนพุงกางเลยนะ” พอวาแซว
“อือ กับข้าวอร่อย”
“ฮ่าๆๆๆไว้มาใหม่นะ” พอวาพูด
“อืม” เขาตอบก่อนขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากตัวบ้าน
ข้างนอกฟ้ามืดเรียบร้อยสายลมเย็นยามค่ำคืนช่วยให้ผ่อนคลายหนังตาของเขาหย่อนคล้อยตรงข้ามหนังท้องที่ตึง
เสียงวุ่นวายของผู้คนแว่วมาเป็นพักๆเสาไฟข้างทางส่องแสงสีเหลืองนวลอมส้ม
“กรี๊ดดดดด!!!” เอี๊ยด เขาเบรกมอเตอร์ไซค์ตัวโก่ง
ขณะผ่านซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่งมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นเขาก้าวขาลงรถสายตากวาดมองรอบข้างระแวดระวังตัว
ค่อยๆย่างกรายสู่ที่มาของเสียงระหว่างทางพบไม้หน้าสามจึงหยิบติดตัวมา
“ชั้นบอกไม่เอาไงยะ”
“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง”
“โอ๊ยยยย ไอ้บ้านี่” ภายใต้เงาสลัวเขาเห็นคนสองคนเถียงกันเอาเป็นเอาตาย
ฝ่ายผู้หญิงที่ถูกกระชากลากถูยื้อแขนสุดฤทธิ์เบื้องหน้าทั้งสองคือโรงแรมม่านรูด
“เฮ้ย นังร่xxมึงอ่อยกูเองนะ”
“กูไม่ได้อ่อย มึงเสนอหน้ามาเองต่างหาก”
“หุบปากแล้วตามเข้าไปดีๆ” เพียะ!!!! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังมากจนเขาเจ็บแทน
ฝ่ายผู้หญิงหน้าหันตามความเร็วแรงของฝ่ามือเขาที่อดรนทนไม่ไหวรีบพุ่งตัวไปพร้อมตะโกน
“เฮ้ย!!!!! ทำไรของมึ-”
“พี่การ์ดคะ!!!!!” หลังสิ้นเสียงแปดหลอดเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำกรูมาจากไหนไม่รู้
ตรงเข้ากระทืบผู้ชายคนนั้นด้วยส้นเท้าหนักหน่วงเขาชะงักกึกหน้าเหลอหลาทำตัวไม่ถูก
“ตะวันนายมาทำไรที่นี่!!!!” หญิงสาวร้องด้วยอารามตกใจ
“บังเอิญผ่านมา แล้วนี่….” เขาเหล่ตามองผู้ชายที่โดนกระทืบตาปูดโปนแก้มบวมฟันหักสามซี่
“อ๋อ อย่าสนใจเลยแค่ขยะเปียกน่ะ” เจ้าหล่อนพูดก่อนจัดการขยี้ตรงหว่างขารุนแรง
เขาเอามือกุมตรงนั้นโดยสัญชาตญาณสูญพันธ์มั้ยนั่นแต่ก็สมควรโดนแหละนะ
เขาพยักหน้าหงึกๆกับตัวเองทำให้ปลายฝนมองด้วยสายตาระแวง
“เจ็บมากไหม” เขาถาม
“เจ็บสิยะ เลือดออกด้วยเนี่ย!!!” ปลายฝนแว้ดด่าก่อนหันมองผู้ชายบนพื้นด้วยสายตาจองเวร
“…..” เขาจะจำไว้ว่าไม่ควรทำเธอโกรธ
“นายกินข้าวหรือยัง?” ปลายฝนเปลี่ยนเรื่องแบบไม่ทันตั้งตัว
“กินแล้ว” เขาตอบ ถามทำไมวะ
“งั้นไปนั่งกินเป็นเพื่อนชั้นหน่อย” เจ้าหล่อนพูดขึ้นไม่สนใจคำตอบใดๆ
“ไม่ไปกับการ์ดละ” เขาบ่ายเบี่ยง
“นี่คนคุ้มกันไงไม่ใช่เพื่อน ชั้นอยากได้เพื่อนกินข้าวต่างหาก”
“อ่าหะ” เขาตอบเนือยๆ
“ถือว่าตกลงแล้วนะ”
“….” ไม่ตกลงได้มั้ยล่ะ
หันกลับมองอีกทีพวกบอดี้การ์ดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเขาพาปลายฝนไปยังมอเตอร์ไซค์ของเขา
แต่เจ้าหล่อนเก้ๆกังๆไม่ยอมขึ้นสักที
“ไม่ขึ้นอะ”
“ขึ้นไม่เป็น”
“ห๊ะ” คนแบบไหนวะขึ้นมอเตอร์ไซค์ไม่เป็นเขาถอนหายใจพรืดก่อนก้าวขาลงแล้วก้าวขึ้นให้ดูใหม่
เจ้าตัวก้าวขึ้นช้าๆเขาสตาร์ตรถทำท่าจะขับออกไปก่อนนึกได้
“เกาะไว้เดี๋ยวตก”
“อะ-อืม” เธอสะดุ้งก่อนยื่นมือจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์ทับมือเขา หืม…..อะไรแปลกๆนะ
เขาก้มมองชัดเลยเธอจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์อยู่จริงๆเขาแกะมืออีกฝ่ายยึดจับรอบเอวเขา
“เกาะแน่นๆ” เขาบอกเพราะนึกได้ว่าพอวาบอกเขาขี่รถน่ากลัว
“เดี๋ยว”
“อะไร” เขาเริ่มหงุดหงิดละนะ
“ทำไมนายใส่หมวกกันน็อกคนเดียว?” คราวนี้เขาถอนหายใจออกยาวเหยียด
“นี่!!!อย่ารำคาญชั้นนะ” เธอแว้ดขึ้น
รำคาญโว้ยยยยยย เขาจัดการถอดหมวกเอี้ยวตัวใส่ให้ก่อนล็อกแน่นหนา
“ไปได้ยัง” เขาถามพยายามข่มอารมณ์หงุดหงิดด้วยไม่ชอบชอบคนจู้จี้จุกจิก
“ได้แล้ว” เจ้าหล่อนตอบกลับอย่างถือตัวเขาหมั่นไส้เลยแกล้งขับออกตัวแรงๆ
“ว้ายยยยยย” เจ้าหล่อนโวยวายก่อนจิกเล็บลงหน้าท้องเขาอย่างแรง มันเจ็บนะโว้ยยยย
กลิ่นน้ำหอมอีกเขารู้สึกอยากเอาขวดน้ำหอมเธอปาทิ้งดอยขึ้นมาตงิดๆกลิ่นเหมือนคุณป้าอายุ50ยังไงยังงั้น
เสื้อพอวายังหอมกว่าตั้งเยอะเขาคิดเองเออเองในใจ
“นี่ทำไมเงียบล่ะ”
“ไม่รู้จะคุยไร” เขาตอบ
“นายเป็นผู้ชายโคตรรรรน่าเบื่ออะ” เธอบ่นกระปอดกระแปด
“อือ” ใช่…น่าเบื่อและใจร้ายด้วย สี่แยกหน้าจับยัยนี่โยนทิ้งไว้ดีกว่า
“กินไร”
“ไม่รู้”
“เฮ้ย แล้วนี่ขับไปไหนวะ” เขาอุทานตกใจ
“เอ้า จะรู้ไหมอยู่ๆก็ขับออกมา” เธอพูดเสียงวีนๆ
“กินข้าวมันไก่ละกัน” เขาตัดสินใจ
“ไม่อย-”
“อย่าเรื่องมาก” เขาพูดเสียงดุ เธอเลยเงียบปากลง
หรือจะทำเกินไปหน่อยเขาเหล่หางตามองพบว่าเธอก้มหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มกับตัวเอง
เอิ่ม….ตอนโดนตบนี่สติกระเด็นออกด้วยเหรอเขาเริ่มเสียวสันหลังแปลกๆ
“ไปไหนมา?” เธอถาม
“บ้านพอวา”
“อย่างนั้นเหรอ” ทำไมเขาสังหรณ์ใจไม่ดีเลยน้ำเสียงเธอแฝงแววบางอย่างที่ทำให้เขาขนลุก
ขี่สักพักจนถึงร้านข้าวมันไก่เขาจอดรถก้าวขาเดินนำหน้าปล่อยให้เธอสั่งข้าวตัวเอง
ส่วนตัวเขาเลี้ยวเข้าสั่งทับทิมกรอบร้านข้างๆแล้วถือชามกลับมาทิ้งตัวนั่งลงตรงข้าม
ติ๊ง ~ พอวาทักมา เขากดเข้าดูก่อนอ่านข้อความ
‘ติกเกอร์จ๊ะเอ๋’
‘ถึงบ้านยังงง’
เขากดตอบกลับ ‘ยัง’
“ตะวันตักน้ำให้หน่อย เราลืมอะ” เสียงปลายฝนแทรกขึ้นเขาวางมือถือบนโต๊ะลุกไปหยิบให้
ทำๆให้จบขี้เกียจรำคาญแล้วเขาคิดขณะตักน้ำสองแก้วให้ตัวเองกับปลายฝน
พอเดินกลับจึงเห็นเธอหยิบมือถือเขาเซลฟี่อยู่
“ทำไร” เขาพูดเสียงเย็น
“เห็นนายเดินไปเราเลยตอบพอวาแทน” เธอสะดุ้งก่อนรีบแก้ตัวเขาฉวยมือถือคืนเพื่ออ่านแชท
‘ช้าจัง’ พอวาถาม
‘พอดีตะวันเจอเราก่อน’ ปลายฝนตอบกลับพร้อมแนบรูป
‘อ้าว มาไง’
‘โห งอนแล้วนัดเจอกันด้วยอ่อ’ พอวาส่งสติกเกอร์แก้มป่องกลับมา
‘บังเอิญเจอ’ เขาพิมพ์ตอบ
‘ไม่เชื่อง้อเลย’ พอวางอแง เขากดส่งสติกเกอร์รำคาญตามด้วยโบกมือลา
พอวาตอบกลับด้วยสติกเกอร์ร้องไห้เขาถอนหายใจก่อนกดปิดมือถือเมื่อเงยหน้ามอง
พบปลายฝนชะโงกหน้าเกือบชิดเขาสะดุ้งตกใจก่อนอุทาน
“เหี้ยย”
“เหี้ยที่ไหนนี่นางฟ้า” เธอสะบัดผมตอบเชิดๆ
“มั่นหน้าเนอะ” เขาแขวะ
“ก็คนมันสวยอ่ะ” เธอยักไหล่ก่อนก้มหน้ากินข้าวต่อ
ทำไมวันนี้มีแต่คนทำให้รำคาญแล้วที่อ่านข้อความเขาอีกไม่เคยเรียนมารยาทหรือไง
เขาจิ๊ปากหงุดหงิดเบาๆ
“ได้ยินนะ!!” เธอโวยวาย
“อือ”
“อะไรจะรำคาญขนาดนั้น” เธอแขวะ
ไม่ได้แค่รำคาญเริ่มเกลียดแล้วด้วยยัยคนมารยาททราม
“อือ” คิดก็ปวดหัวเปล่าตอบส่งๆนั่นแหละ
“ชิ” เธอมุ่ยหน้าใส่เขา คิดว่าน่ารักมากมั้ง!!!
“รีบๆกินเดี๋ยวไปส่ง”
“ไม่ต้องเดี๋ยวพี่การ์ดพากลับ”
“ยังอยู่อีกเหรอ” เขาทักอึ้งๆเรียนวิชาซ่อนตัวจากสำนักนินจาปะเนี่ย
“ใช่ อยู่แถวนี้แหละ” เธอตอบกลับเรียบๆ
“แล้วเกิดไรขึ้น?” เขาถาม
“นัดวันไนท์แสตนด์อะ” เธอตอบชิวๆเขาช็อกแปปนึงก่อนดึงหน้ากลับ
“ทำไมทะเลาะล่ะ” เขาถามต่อ
“อีกฝ่ายน่ะสิบอกว่าขอเพื่อนแจมด้วย” เธอตะโกนมือกระแทกช้อนดังปัง
“ไอ้เฮงซวยเอ๊ยยยย!!!!” คนในร้านเงียบเสียงคุยกะทันหัน
“เบาหน่อยๆ” เขาพูดเลิ่กลั่ก
“ชิ” เธอคว้าช้อนตักข้าวเข้าปากต่อ บรรยากาศกลับสู่ปกติ
ยัยนี่โคตรน่ากลัวเลยนี่หว่า ให้ตายสิ…..มหาลัยเจอแต่คนแปลกๆ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-09-2021 22:34:04 โดย molal »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2076
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-1
Re: ตะวันสีรุ้ง
«ตอบ #7 เมื่อ01-10-2021 07:36:45 »

 :pig4:
 :3123:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด