พี่รหัสตัวร้ายกับน้องรหัสตัวแสบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: พี่รหัสตัวร้ายกับน้องรหัสตัวแสบ  (อ่าน 351 ครั้ง)

ออฟไลน์ maiezapeza

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สวัสดีครับ สมาชิกชาวเล้าเป็ดทุกท่าน ผมยอดมนุษย์ไอร้อนไบค์ วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องเอ้ย เขียนนิยายเรื่องเเรกในชีวิต ให้ทุกคนได้ฟังกันนะครับ ถ้ามีข้อผิดพลาดอะไร บอกได้นะครับ
เริ่มเลยเนอะ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อินทะโร โนชื่อเรื่อง...

"เฮ้ยมึง!! สโมประกาศรายชื่อน้องรหัสแล้ว" คำพูดของเพื่อนคนนึงในกลุ่มกำลังตะโกนบอกเพื่อนในคลาส ระหว่างวันเปิดเทอมวันแรกของชั้นปีสาม ชั้นที่แม่งรายวิชายาวเป็นหางว่าว แม่งเอ้ย จะเอาเวลาไหนไปเที่ยวห้างวะเนี่ย
"ที่ไหนวะมึง" เพื่อนคนนึงแทรก
"หน้าเพจสโมสร คณะเว้ย" ไอตัวที่มันตะโกนบอก
"เฮ้ย!!! จริงด้วยวะ กูส่องน้องรหัสกูแปป" ผมพูด

ทันทีที่ผมเปิดเพจคณะ ผมก็ได้เจอกับรายชื่อและรูปภาพของน้องรหัสตัวเอง 'แม่งเอ้ยยย คนเหี้ยไรวะ น่ารักฉิปหาย ต้องดูแลให้ดีแล้ววะ'

นั่นคือความรู้สึกแรกที่ผมได้เจอกับน้องรหัสตัวเอง และอาจเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์นี้รึป่าววะ

-------------------------------------
สวัสดีครับ ผมชื่อว่าวิษณุ เรียกสั้นๆ ไอวิทย์ เป็นนักศึกษาปีสาม คณะม่วงดอกอัญชัน ของมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งการสร้างสรรค์ ฮั่นแน่ รุ้นะว่าหมายถึงมหาลัยไหน  ไปหาเองละกัน!!
เอาหละบ้าน้ำลายมากพอแล้ว
หลังจากผมเปิดเรียนไปได้หนึ่งวีค ไม่สิ หลังจากที่ไอเต้ เพื่อนสุดรักได้เป็นกามเทพเอ้ย ผู้สื่อข่าวให้ผมได้เจอกับน้องรหัสตัวเอง ผมแม่งก็ใจชื้นอยากได้มันมาเป็นแฟน เอ้ยดูแลน้อง ทุกวัน  แต่แม่งก็ไม่กล้า คิดดูสิครับ เด็กอะไร ขาว ตี๋ แว่น มองดูกี่ทีกี่ทีก็น่ารัก และที่สำคัญใจผมเต้นแรงทุกครั่งที่เห็นรูปมัน 
บอกก่อนครับว่า ผมเป็นเกย์ ผมเคยมีแฟนคนนึงสมัยเรียนมหาลัยเก่า และทุกวันนี้ก็ยังลืมไม่ได้ ผมว่าไอน้องคนนี้แหละ จะเป็นยารักษาหัวใจให้ผมได้ 

"มึงทำอะไรไอวิทย์ ไปแดกนมโจกัน" ระหว่างที่ผมกำลังเพ้อฝันในสิ่งที่มันอาจจะเป้นไปได้ (มั้ง) อยู่ๆก็มีเพื่อนผมคนนึง ชื่อนาเดียร์ (นาเนียร์สิไม่ว่า)  ซึ่งแม่งไม่น่าเจอมันตอนคลาสปี 1 ก็มาแอบกระชิบข้างหูผม  อห.. ขนลุกสัส คนเหี้ยไร ขาว สวย หมวย ตัวเล็ก แต่แม่งนิสัยปญอ. ถ้ารู้งี้มึงเป็นแบบนี้นะ กูจะไม่ลงคลาสนั้นเด็ดขาด เพืือนๆ เชื่อไหมครับว่า มันแม่งลงตามผมทุกคลาส 
" มึงเลิกมโน วิชานี้วิชาบังคับของเอกกู ส่วนมึงวิชาโท ไม่อยากเจอกูก็ถอนไปซะ"  ดูมัน เป็นสาวเป็นนาง แต่พูดไม่เพราะเอาเสียเลย  อ่อ ลืมบอกมันเคยเป็นดาวด้วยนะ (สำหรับผมดาวน์ซินโดม) แล้วไอเต้ แม่งตัวดีไปจับผมจิ้นกับผม แม่งเอ้ย โดนล้อมา3 ปีแล้ว.....

"เออกูผิดเองแหละ แดกไรนมโจ" ผมย้อนถามมัน
"ลาเต้เย็น"
"แดกแต่ลาเต้ มึงไม่แดกอยากอื่นบ้างวะ" ผมพูด
"ใครจะเหมือนมึงละ วันๆแเดกนมเย็น กับน้ำส้ม มึงคิดว่ามึงเป็นใคร พระเอกซีรีส์เหรอ" ดูมันย้อนกลับ
"เสือก"
"เออ!! มึงก็เสือก" มันย้อนผม
 โอเคดีล เพื่อนๆ ไม่ต้องตกใจครับ ผมกับมันพูดกันแบบนี้ประจำ สุดท้ายผมต้องถ่อสังขารอันสุดแสนจะเหนื่อยล้าจากการใจเต้นที่ได้แองส่องน้องคนนั้นไปร้านกาแฟของมหาลัย

"เมื่อกี้มึงบอกคนอ่านนิยายมึงว่าไรนะ ร้านกาแฟมหาลัยเหรอ มึงกล้าใช้คำนั้นเหรอ"
ดูมันครับ สาระแนเรื่องผมในชีวิตจริงไม่พอ ยังตามมาสาระแนในนิยานที่ผมเขียนอีก ผมบอกแล้วอินี้มันร้ายยย
"เออ ร้านกาแฟ มีไรป่ะ" ผมถามมัน
"กูว่า มันก็แค่ซุ้มปะ"
"งั้นมึงก็ไม่ต้องแดก จะซุ้มจะร้าน กูก็เห็นมึงลากกูมาซื้อทุกวันมึงไม่เบื่อบ้างเหรอ"
"ไม่เบื่อหรอก กูมีพ้อยต์ของกู"
"พ้อยต์อะไรของมึง กูรู้แล้ว พ้อยต์มึงเดินมาโน่นแล้ว"
ที่มันมาซื้อนมโจทุกวัน ไม่ใช่ว่ามันง่วงนอน หรืออยากเป็นเบาหวานหรอก แต่มันจะมาแอบส่องเด็กจิตรกรรมคนนึงครับ ชื่อน้องยิ้ม คนบ้าไรยิ้มทั้งวัน ยิ้มจนกูนึกว่าเมากัญชา


"เอ้าพี่วิทย์ พี่นาเนีย เอ้ย พี่นาเดียร์ ไปไหนกันอะ" ไอยิ้มทักผมกับเพื่อนผมระหว่างคณะถาปัด
"นมโจ" มันแย่งผมตอบ (หึๆ ผมนึกในใจกูว่าแล้ว)
"ไปด้วยดิ" มันพูด
" เออ ไหนๆมึงก็มาแล้ว มึงเอาเพื่อนกูไปด้วยละกัน เดี๋ยวกูนั่งรอตั้งลานอาจารย์ศิลป์" ผมตัดบท (รำคาญอินาเนีย ตอนนี้แม่งเอาอะไรไม่รู้มาข่วนผมเนี่ย เขินบอกเขิน ไม่เขินก็บอกเขินสิวะ)
"พี่ก็ไปด้วยกันสิ เดี๋ยวมื้อนี้พี่นาเดียร์เขาเลี้ยง ใช่ไหมครับพี่" บ๊ะ ไอ้น้องกูเริ่มเห็นข้อดีของมึง
"คะ"
"ใช่ไหมครับพี่นาร์เดียร์" 'มึงแพ้แน่' ผมนึกในใจ
"จ๊ะ พี่เลี้ยงเอง เลี้ยงน้อง เลี้ยงเพื่อนพี่เลี้ยงได้ แค่นี้เอง" ผมบอกแล้วอิเนี่ยอะ บ้าผู้ชาย ถ้าใครอ่อยมันนะ มันจะระทวยแบบนี่แหละ

ระหว่างทางเดินไม่กี่ก้าว มันแม่งข่วนผมยิ่งกว่าแมวมันอีก แมวบ้าไรชื่อเบงกอล ชื่ออังกอร์ก็หรูแล้ว ว่าแมวมันไม่ได้นะ มันรักของมัน (...)
"มึงเลิกนินทากูก่อน จากนั้นสั่งกาแฟ แล้วรีบไปซะ" แม่งมันเขินอิน้องยิ้มแล้วมาลงที่ผม
"ขอคิดเมนูก่อน" ผมตอบ
"นมเย็นแก้วนึงครับ" เห้ย อะไรวะ ใครบังอาจมาสั่งตัดหน้ากู  จังหวะนี้ผมมองซ้ายขวาแล้วครับใคร
แม่งเอ้ยยย ไอน้องรหัสผมนิหว่า มันชื่อไรนะ ชื่อเต๋าปะวะ
"งั้น เอานมเย็นเพิ่มอีกแก้วครับ" ผมพูดกับเจ้าของร้าน
"นมเย็น2แก้วได้แล้วครับ"
"น้องค่ะ!! " อินาเนีย เริ่มทำงานแล้วครับ มีแต่มันที่รู้ว่าข้างๆคือน้องรหัสผม แต่น้องยังไม่รู้ว่าใครเป็นลุงรหัส
"ครับ"
"ลุงรหัสน้อง ฝากมาบอกว่าเขาซิ่วไปแล้วค่ะ"
"เหรอครับ แล้วตอนนี้เขาซิ่วไปเรียนที่ไหนครับ"
"เห้... กูยืนหัวโดว่ตรงนี้" ผมนึกในใจ
"เขาซิ่วไปม.ข้างๆนี้แหละ"
''หรอครับ"
ไอน้องยิ้ม กูกำลังส่งสายตาให้มึงลากอิเพื่อนเวรนี้ออกไปจากตรงนี่ มันกำลังแกงหม้อใหญ่ใส่น้องเเว่นหั่นเต๋า แต่แม่งมันก็มัวม่อสาวอื่น กูไหว้ละ มึงหันมาทางกูหน่อยยยยยยยยยยยย ในเมื่อคำอ้อนวอผมไม่เป็นผม อิเพื่อนเวรก็บรรลัยผมต่อไป

"น้องค่ะ!! พี่รหัสจ่ายตังให้แล้วค่ะ"
เดี๋ยวๆ กูไปจ่ายให้มึงตอนไหนไม่ทราบ อิเพื่อนเวรนี่ก็เอาคืนกูจริงๆ ที่มันเลี้ยงผมไป35บาทถ้วน (มันปาไป 120 สมน้ำหน้า)
"ฝากขอบคุณพี่รหัสด้วยนะครับ"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวบอกให้ ว่าแต่น้องชื่อไรนะคะ" สรน.จบจบ
"เต๋าครับ" หนีไปลูก หนีไป
"ชื่อน่ารักมาก จนพี่อยากทอยเลยค่ะ"
"555 ครับ" กูไหว้ละ พามันออกไปจากตรงนี้ที
"ยิ้ม กาแฟมึงได้แล้ว รีบมาเอาเเล้วรีบไปเรียน"
"เครๆ พี่"
"เออ ยิ้ม เรียนเซคเดียวกับพี่ดั๊คป่ะ พอดีพี่จะฝากเอารายงานวิชาเสรีให้มันหน่อย"
"ได้ๆ" มึงบรรลัยกู กูจะบรรลัยมึง อิดั๊คเนี่ยชอบน้องยิ้มครับ ชอบมากกกก  ถามว่าผมรู้ได้ไง ก็แม่งเล่นเพ้อในไอจีซะขนาดนั้น  ส่วนอิเพื่อนเวรมันเริ่มชักสีหน้าแล้วครับ แต่ยังไม่วายที่จะคุยกับน้องรหัสผมต่อ จนผมสุดท้ายน้องมันต้องตัดบท เพราะเพื่อนโทรมาตาม

"เออมึง น้องรหัสมึงฝากขอบคุณมึงมา เอาตังมาด้วยค่ะ"
"ค่าไร"
"ค่ากาแฟมึงกับน้องรหัสมึง"
"กูจ่ายให้น้องเขาตอนไหนไม่ทราบ"
"ตอนนี้แหละค่ะ เอามาค่ะ ของมึงด้วย รวม75เร็วๆ" ของฟรีไม่มีในโลกจริงๆครับ แค้นนี้กูต้องเอาคืนมึงแน่ แต่ตอนนี้ฝากมึงก่อนนะ


นั้นแหละครับ วันแรกที่ผมเจอกับน้องรหัสผมจริงๆสักที มันก็ดูเฟรนด์ลี่ดีนะ น่ารักด้วย น่ารักมากกกกกกกก น้องครับลุงรหัสน้องคนนี้เขากำลังจะตาย  รบกวนมาช่วยพาเขาออกไปจากคานสนิมหน่อย เดี๋ยวอีกหน่อยพี่จะอ่อยน้องเองง
------------------------------------------------

"มึงๆ พี่ผู้หญิงคนนั้นเขาบอกว่าลุงรหัสกูซิ่วไปแล้วว่ะ"
"ซิ่วหาไร มึงก็ใส่รหัสในReg สิ"
 

035xxxxx4 นายวิษณุ   สถานะปกติ
-------------------------------------------------
้เป็นอย่างไรบ้างครับ สำหรับอินโทร อาจจะผิดบ้าง ผมขอโทษด้วยนะ เรื่องแรกเลย เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ maiezapeza

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เปิดเทอมผ่านไปในเวลาไม่กี่สัปดาห์ พี่รหัสก็เริ่มมีการหาของเทคให้น้องรหัสตัวเองกันบ้างแล้ว ส่วนผมนะเหลือ น้องอดไปก่อนนะ พี่จะกินแกลบแล้ว เงินเดือนที่พ่อแม่หามาให้ในแต่ละวัน ผมและเพื่อนต้องเอาไปใช้ในการเดินทางไปเรียนที่อื่น ทำไมไม่เรียนที่มหาลัยนะเหรอ แม่งเอ้ย มอปิดปรับปรุง (มาปิดปรับปรุงทำไมช่วงนี้วะ) ส่วนนมโจในตำนานเหรอ ไปได้เฉพาะเวลาว่าง และไปห้องสมุดเท่านั้นครับ พูดแล้วก็คิดถึงนมโจเนอะ
ณ ใต้ตึกเช่าเรียน ไม่สิ ตึกของคณะอันไกลโพ้น ก็มีตะกร้าสำหรับพี่รหัสฝากของเทคให้น้อง หรือ น้องรหัสฝากของให้พี่รหัสหรือพี่เทคอยู่ ตะกร้าแต่ละใบก็มีของตั้งเยอะแยะเลย โดยเฉพาะสาขาวิชาอื่น ที่ไม่ใช่สาขาวิชาผม อ่อ ลืมบอก ผมเรียนสาขาที่ชื่อเดียวกับคณะนั้นแหละ อิอิอิ พอเดาออกกันยังครับ (คณะหมูหรอบ แฮ่)
“เอ้ยไอ้วิทย์ มึงเจอน้องรหัสมึงยังวะ” ไอ้เต้ถาม
“เจอแล้วครั้งหนึ่งวะ  มีไรวะ” ผมตอบ
“ป่าว ๆ กูแค่เห็นว่าน้องรหัสมึงขึ้นเตตัสว่า ลุงรหัสซิ่วไปแล้ว อดแดกขนม”
“จริงปะ แล้วมันว่าไรบ้างวะ”
 “ก็ไม่ว่าไรนะ” อยากรู้ไหมครับว่าทำไมไอเต้ถึงรู้ มันแม่งทำงานสโม ส่วนกูนะเหรองานกิจกรรมไม่แตะ เพราะเบื่อแม่งตั้งแต่เรียนที่เก่า เหนื่อย ฉิปหาย
“เอ้อ ไอเต้ แล้วน้องรหัสกูเข้ากิจกรรมบ้างปะ”
“ไม่เห็นเลยวะ แต่วันนี้มีชนช้างวะ มึงเองก็เข้าดิ ไปยืนดูคณะสู้กับคณะอื่น” (สำหรับชนช้าง คือกิจกรรมรับน้องสุดฮิต ของมหาลัยลาเวนเดอร์ เพราะเป็นกิจกรรมคล้ายๆกับการประชันเชียร์ แต่มันพีคตรงที่มันจะมีการแต่งตัวตามฟรีสไตล์ คล้ายๆกับใครมีของดี ก็เอามาประชันกัน ผมเคยเข้าตอนปี ๑ แม่งสร้างสรรค์สุด เพื่อนผมแม่ง โคฟเป็นลุงแถวบ้านด้วย ฮ่าๆ)
“เออๆ เดี๋ยวกูดูเวลาก่อนละกัน ขอบใจมาก”
“เดี๋ยวกูไปประชุมสโมก่อนนะ เดี๋ยวมีไรกูทักบอก”
“ โอเค”
ผ่านไปยี่สิบนาที ที่ผมนั่งใต้ตึกคณะ แม่งบุคคลที่ผมไม่อยากเจอแต่ต้องเจอก็มา นั้นคือนาเดียร์ คู่เวรในตำนานของผม แต่วันนี้มันมาแปลกมาครับ มาสะสวยยิ่งกว่าทุกวัน (บรื๋อ.... มันมาอ่อยน้องยิ้มแหละ)
“ มึงไม่มีเรียนเหรอวะ”
“ จารย์งดคลาสวะ แล้วมึงอะ”
“เรียนเสร็จแล้ว แต่ไม่อยากกลับบ้าน จะมาดูน้องปี ๑ ชนช้าง”
“แน่ใจ ว่ามึงไม่ได้มาดูยิ้ม”
“เออ  แล้วนี้มึงนั่งทำไรวะ”
“อ่อยเด็ก เผื่อโชคดีจะมีเด็กมาชอบบ้าง”
“หลงตัวเองนะมึงเนี่ย”
“เรื่องของกู” ตอนนี้นาเดียร์ยังไม่รู้นะครับว่าผมแอบมองน้องปีหนึ่ง
“เฮ้ย มึง ปี๑ เริ่มมาที่ลานหินแล้ววะ”
“แล้วไงวะ”
“ไปยืนกดดันเด็กกัน” (คณะผมไม่มีโซตัสนะครับ เลิกไปนานแล้ว แต่จะมีกดดันด้วยวิธีอื่น แทน)
“บ้าบอ เพื่อ”
“เอาน่า  มึงยืนเฉยๆน้องก็กลัวแล้ว”
“พ่องงงง”
ระหว่างทีรอปีหนึ่งจัดแถว สายตาผมก็แอบไปสะดุดตากับคนคนนึง แม่งสะดุดตาผมมาก หน้าคุ้นๆ เหมือนคนที่ผมแอบชอบ
“ปีหนึ่ง จัดแถว” เสียงไอ้เต้ ตะโกน
“เฮ้” เสียงปีหนึ่ง
“ให้เวลา ๕ นาที รีบจัดแถวให้ตรง ไม่นั้นจะไม่ให้กลับบ้าน” มันขู่น้อง เอาจริงกว่าจะเลิกแม่งก็มืด แต่เดี๋ยวมันจะเรียกประชุมน้องอีก ไม่ต้องกลับบ้านของจริง สงสารน้องวะ
“เฮ้ย รหัส ๑๑๔ คุยอะไรกับเพื่อน” รหัส ๑๑๔ รหัสกูนี่หว่า  ไอเต้เพื่อนรัก มึงจะทำไรน้องกู
“ป่าวครับ” น้องรหัสผมตอบ
“กูเห็นมึงคุย”
“ไม่ได้คุย”
“คุย” มันกวนตีนน้องผม 
“ไม่ได้คุยแล้วมึงแหกปากทำไม พี่รหัสมันเป็นใครวะ ทำไมไม่มาดูน้อง” อ้าวไอ้เพื่อนเวร มึงพาดพิงกูเพื่อกูยืนเฉยๆ ก็ดีพออยู่แล้วปะ
“พี่รหัสซิ่วไปแล้วครับ” โธ่ๆ สงสารวะ น้ำเสียงเหมือนคนจะร้องไห้(ทำไมผมไม่พูดถึงปีสองนั้นเหรอ มันก็น่ารักสำหรับผมนะ แต่ตอนนี้มันไม่ว่างมาอยู่ในเรื่อง มันโดนเพื่อนผมเต๊าะอยู่ ไม่ใช่ยัยนาเนียร์แน่ๆ แต่เป็นแทนกาย พี่ร้องเพลง ที่นับวันแม่งอ่อยน้องทุกวัน หมั่นไส้ว่ะ อย่าให้กูมีบ้างนะมึงง
“เออ อยากรู้ไหมพี่รหัสมึงเป็นใคร มึงลองมองไปแถวๆ ตึกดิ”
อ้าวไอ้เพื่อนเวร มึงจะบอกทางให้มันทำไม กูอุตส่าห์จะแกล้งมันสักหน่อย มึงนะมึง น้องมึงเป็นใครกูจะเอาคืน แต่เอาจริงต่อให้มันชี้มามันก็ไม่รู้หรอก ใต้ตึกมีเพื่อน พี่ๆปี ๔ คณะผม คณะอื่นๆ ยืนกันเยอะแยะ แต่มีแปลกหน่อยก็นินาเดียร์นี้ละ มันนึกคึกไรไม่รู้ ยกมือมันแล้วชี้มาที่ผมให้น้องดู แล้วเพื่อนๆคิดดูสายตาปี ๑ ร้อยกว่าคนมองมาที่ผม อายๆก็อาย เขินก็เขิน
เอาละ ในเมื่อทุกคณะพร้อม พวกพี่ๆพร้อม กิจกรรมชนช้างก็เริ่ม ผมเองก็ยืนอยู่ไม่ห่าง ดูความคิดสร้างสรรค์ของปีหนึ่งแต่ละคณะ ปีนี้แม่งดีวะ เอาความเป็นการเมือง มาสะท้อนออกมาในรูปแบบศิลปะ คณะผมก็เอามนุษย์หินมายืนข้างไดโนเสาร์ และทำเป็นกะลาครอบ จิด-กำ ก็เอาภาพถ้วยขนมหวานหลากสีมาร้องเพลงเราจะทำตามสัญญาขอเวลานานๆ แล้วแผ่นดินที่งดงามจะไม่คืนกลับมา (กล้ามาก) ส่วนถาปัด แม่ง ก็เอาโควทเด่น มาชมจิด กำ “เก่งมาก...กล้ามาก...” ทันใดนั้นเดค ก็เอานกหวีดมาเป่า ไอสัสส กูวิ่งก่อนแล้ว  ส่วนเด็กดุ ริ ยางค์ ก็เอาต้นไผ่ กระดาษทราย และคนโคฟนกเพกวิน มาร้องเพลงของเอมมี่ ลองบัททอม โอเคถ้าพรุ่งนี้มหาลัยนี้จะโดนยุบ กูจะหาที่เรียนใหม่ เห็นไม่ครับศิลปะต้องไม่รับใช้เผด็จการ ผมแม่งโคตรดีใจเลยยยยยย
ผ่านไป ๑๐ นาที สายตาผมแม่งมองไปเห็นตัวไรไม่รู้ ดุกดิ๊กๆ ในแถวของคณะ มันแต่งตัวเป็นเลข ๑ เพื่อนอีกคนก็เลข ๑ อีกคนให้ทาย.... (เลขระหว่าง ๑ กับ ๓) เห้ย ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน อย่ารีบเข้าคุกสิว่ะ  ดีนะเนี่ยว่าภาพกิจกรรมวันนี้จะไม่มีการเผยแพร่ผ่านสื่อออนไลน์เพราะทุกคนที่เข้ากิจกรรมจะโดนเก็บมือถือ เหตุที่เก็บมือถือไม่ใช่ทำไมหรอกครับ กลัวว่าเวลาน้องๆเต้นๆ กันจะหล่นแตก จึงมาอยู่ในความดูแลของพี่ๆ ที่ไร้ประโยชน์ นั้นคือสวัสดิการอย่างนาเดียร์ ส่วนผมไร้ประโยชน์กว่านั้น เพราะกูมามองปี ๑ เฉพาะ
๑๘.๐๐ น. ทุกคนร่วมร้องเพลงชาติไทย เพื่อแสดงออกความรักชาติ ก่อนจะแยกย้ายไปเก็บของกลับบ้านกัน ระหว่างนี้ไอ้เต้ ประธานสโม แม่งก็ปล่อยแถวน้องๆ มาเอาของกลับบ้าน พร้อมให้น้องๆ ได้เอาเบรคไปกินกันบนรถเมลล์ที่คาดว่าจะติดสักที่ เผื่อให้น้องๆแก้หิว
ผมเองแม่งก็ยังไม่ได้เทคของให้น้อง นอกจากนมเย็นที่นาเนียร์สาว บอกจะเลี้ยงแต่มาเก็บตังค์ที่ผม ผมจริงเอาขนมคุกกี้อร่อยๆ ฝากไอ้เต้ ให้เต้เอาไปให้ ไอ้เต้ก็รู้งาน เอาไปให้อย่างดี ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
___________________________________________________
แอฟสีฟ้ามีสัญลักษณ์ตัว F
มนุษย์ลุงในคณะ : วันนี้เก่งมากเลยนะ กล้ามาก และขอบใจมากที่เข้าร่วมชนช้าง (ไอสัส กูก็เนอะไม่พ้นตาราง)
JJ. : ใครครับ
มนุษย์ลุงในคณะ : ไม่บอก
JJ : พี่รหัสเหรอ
มนุษย์ลุงในคณะ : ป่าว
JJ : ก็จริง ลุงรหัสซิ่วไปนานแล้ว  (เออ กูซิ่วไปแล้ว แล้วคนหล่อที่ไหนมาแชทกับมึง)
มนุษย์ลุงในคณะ : เออกูซิ่วแล้ว แดกขนมแล้วนอนนะเด็กน้อย
JJ : ขอบคุณ
------------------------------------------------------------------------------------
Wis_S น้องรหัสบอกว่าปีสามซิ่วไปนานแล้ว ๑ minute ago
นาเดียร์ สาวน้อยมหัศจรรย์ : เออ ซิ่วแล้ว พรุ่งนี้มันเขียนใบลาออก
TEA U LONG : ซิ่วแล้ว แต่มาแอบดูปีหนึ่ง
Tan Guy : น้องรหัสน่ารักบอกต่อด้วย
Wis_S : @Tan Guy เลิกอ่อยน้องกู แล้วบอกมันทักมาหากูบ้าง ไม่นั้นจะตัดสาย
เต๋ ที่ไม่ใช่โอ้เอ๋ว: พี่เค้าไม่ได้อ่อย แต่บอกหน่อยอร่อยมาก
Wis_S : ตัดสาย....
เต๋ ที่ไม่ใช่โอ้เอ๋ว:พรุ่งนี้จะไปเลี้ยงปีหนึ่ง ไปด้วยกันปะ
Wis_S : ก็บอกแล้วไงว่าปีสามมันซิ่วไปแล้ววววววววว จวย...
นาเดียร์ สาวน้อยมหัศจรรย์: น้องนมเย็นของพี่ ดีแล้วหนู มาเป็นเด็กเจ้ มาลูก
ดูเพื่อนๆ แต่ละคนของผมสิ
____________________________________________________________
เต๋ ที่ไม่ใช่โอ้เอ๋ว: ผมมีเฟสน้องด้วย แหละ (เออกูก็มี)
Wis_S : ลากเข้าสายด้วย เดี๋ยวกูบล๋อกน้องก่อน
เต๋ ที่ไม่ใช่โอ้เอ๋ว: ผมเห็นน้องโพสต์รูปคุกกี้ด้วย ใครซื้อให้อะ ใช่พี่ปะ
Wis_S : หมาแถวบ้าน (ว่าตัวเองทำไม)
เต๋ ที่ไม่ใช่โอ้เอ๋ว: ภาพคุกกี้ พร้อมแคปชัน “ขอบคุณสำหรับคุกกี้  จากพี่รหัสที่ซิ่วไปแล้ว” Like by Wis_S
Wis_S : เลี้ยงน้องมาเอาตังที่พี่นะ  มีบ้านขายบ้าน มีรถขายรถ (เออดิ เงินหมด)
เต๋ ที่ไม่ใช่โอ้เอ๋ว: น้องอยากกินชาบู พูดแล้วนะ
Wis_S : กูบล็อกมึงแน่
____________________________________________________________________
เรื่องราวเริ้มต้นอันประสาทแดกของผม เพื่อน น้อง และคนคนนึง ตอนหน้าผมจะได้คุยกับปีหนึ่งจริงๆ แล้วนะ มันจะกวนตีนผมแบบนี้ไหมนะ





ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1

ออฟไลน์ Keane

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด