(รีไร้ท์)รักวุ่นวายผู้ชายฯภาคพี่ๆ พี่อ้น เมียน้อยหมายเลขหนึ่ง (ครึ้งหลัง) NC18+
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (รีไร้ท์)รักวุ่นวายผู้ชายฯภาคพี่ๆ พี่อ้น เมียน้อยหมายเลขหนึ่ง (ครึ้งหลัง) NC18+  (อ่าน 869 ครั้ง)

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-09-2020 12:08:59 โดย PFlove »

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นค่ะ ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ

ภาค พี่ชายเขารักกัน พี่บ้านอ.อ่างVS พ่ี่บ้านด.เด็ก
      พี่อ้น พี่ชายคนโตของบ้านอ.อ่าง พี่อ้นเป็นทหารหนุ่มรูปหล่อ พ่อปลาไหล ที่ใครก็ไม่สามารถจับได้อยู่หมัด ด้วยกิตติศัพท์ที่เลื่องลื่อเรื่องของความเจ้าชู้ เลยทำให้หมอทหารอย่างพี่ดิมติดร่างแหไปด้วยแบบเลือกไม่ได้ พี่หมอดิมพี่ชายคนโตของบ้านดอเด็ก ตอนนี้จบแพทย์ทหารและเพิ่งไปเข้ารับการฝึกหน่วยซีลพร้อมกันกับคู่หูคู่ฮาก็คือพี่อ้นนั้นเอง

“ดิม ครับ มึงหล่อแล้วครับ “อ้น ผมหันไปบอกหมอทหาร หมอดิม ที่กำลังจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมผ่านกระจกมองข้างรถคันหรูของผม



“นานๆ ทีจะได้ใส่ชุดหล่อๆ บ้าง ปกติกูใส่แต่เสื้อกาวและเครื่องแบบทหารนี่หว่า มันก็จะนิดนึงนะ ว่าแต่ดูดียังวะ” ดิมหันไปถามผม ที่ยืนเอาตะไบขึ้นมาตะไบเล็บรอ นั้นแปลว่ารอเขานานมากแล้ว



“อ้น” ดิมตระโกนใส่หูผม



“โว้ย! ไอ้หมอหมาดิมครับ มึงจะกรอกเข้าไปในรู้หูกูทำไมครับ สาด” อ้น



“ตกลงกูหล่อยัง” ดิมมันยังมีหน้ามาถามผมอีก



“มึงถามกูมาจะร้อยครั้งได้มั้งครับไอ้ดิมและกูก็ตอบมึงไปแล้ว 99 ครั้ง!” อ้นพูดแบบชัดถ้อยชัดคำมาก



“แล้ว ครั้งที่ร้อยละ” พี่ดิมมันยังอีกอ่ะ ผมยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง



“จะเปลี่ยนคำตอบก็เพราะว่ามึงจะถูกตีนกูจนความหล่อมึงหายไปหมดแน่ๆ ถ้าไม่รีบเดินเข้าไปด้านในซะที! “ผมพูดพร้อมเอามือเท้าซะเอว มันก็ตะแคงแอบเปิ้ลวอชของมันขึ้นดูเวลา



“ถึงผับจะปิดตีสองแต่ของเด็ดๆ ร้อนๆ มันจะโดนคนอื่นสอยไปแดก มึงเข้าใจกูไหมครับ ไอ้หมอหมาดิม”



“โฮ้ยย สาด บอกอย่าถึงขนจมูก” พี่ดิมลูปจมูกตัวเองทันที หลังที่อ้นทำการถอนขนจมูกให้ดิมก็รีบคว้ามือไว้ก่อน



“เออๆ “ดิมพูดทำท่าจะหยุดแต่พออ้นหันหลังก็ทำท่าจะหันไปดูกระจกอีกหน่อยแต่



“หมับ” มือของผมดึงคอเสื้อดิมและดึงลากให้ไปหยุดส่องผมหันไปส่งกุญแจให้น้องที่มารับรถผมเข้าไปจอดผมก็ควักตริปให้ไป สองร้อยบาท



ผับนี้เป็นผับของเพื่อนรักผมเองซึ้งผมกับดิมหุ้นส่วนด้วยแต่ปกปิดครับไม่กล้าเปิดเผยเดี๋ยวพ่อรู้ ฮาๆ และเป็นผับดังที่ส่วนใหญ่จะมีแต่คนไฮโซมาเที่ยวกัน ผับที่จัดตกแต่งไว้หรูหรามีหลายโซน มีโซนนั่งฟังเพลงชิวๆ สบาย ของรักแรกพบ และถัดไปก็คือโซนอกหักรักคุด และอีกโซนคือกลุ่มที่ชอบโยกแบบเมามันแน่นอนอ้มและดิมไม่ต้องเลือกโซน3 เพราะโซนแรกรักแรกผมพวกเขาสองคนยังไม่เคยเจอแบบนั้น เจอแต่แรกพบก็จบที่เตียง ฟันแล้วชิ้ง เรื่องอกหักนี้ข้ามไปได้เลยไม่เค้ย ไม่เคย เกิดขึ้นกับผมสองคน



“สวัสดีครับพี่ดิม พี่อ้น มุมเดิมไหมครับ” น้องคนที่ต้อนรับก็จำทั้งสองคนได้เพราะว่าอ้นและดิมนี้มาเที่ยวตั้งแต่เขาเริ่มอนุญาติ คือ18 ปี 1วันก็เข้าเลยว่างั้น ฮาๆ



“ดีว่ะไม้ เออ วันนี้ลูกพี่มึงอยู่ไหม” อ้นถามไม้หนุ่มคนนี้คนสนิทของเพื่อนเขา



“วันนี้พี่กฤษณ์ ไม่เข้าครับแต่พวกผมดูแลพี่อย่างดีครับ” ไม้พูดกับอ้น อ้นก็หันไปจับบ่าขอบใจ



“งั้นพวกพี่เข้าไปด้านในน่ะ” ผมบอกไม้



“เอ๊ะวันนี้เด็กๆ กูมากันไหมวะ ไม่ได้โทรบอกเลย กะว่ามา..สะใภ้” ผมหันมาพูดกับไอ้ดิม



“เซอไพรส์! ... พูดแบบนี้มันเป็นลางว่ามึงอาจจะเมาแล้วไปเอาหญิง คราวนี้ละได้แน่ๆ สะใภ้” ไอ้หมอหมาดิม ผมยกนิ้วกลางให้ทันที ไอ้ดิมมันก็เดินตามผม มาดมันเดินนิ่มๆ คือว่ามันเป็นคนมันค่อยแสดงออกมาก รอผมนี่ ผมเป็นคนรุกตลอด แค่ก็อย่างว่าอ้นคนเดียวก็ฟันได้ไม่ซ้ำแต่ละครั้งและดิมก็ได้อานิสงส์ติดไปด้วย ก็ฉายาพ่อปลาไหลถึงตกมาอยู่ที่ผมสองคนโดยไร้คู่แข่ง



“พี่อ้น พีดิม “นั้นไงเสียงแหลมเชียว เรียกชื่อผมสองคนดังลอยมาทางไหนวะ ผมสองคนก็หันมองไปทั่วจนสะดุด ที่โต๊ะหนึ่งมาทั้งโต๊ะเลยครับวันนี้



“วันนี้ได้เหงื่อเป็นกะละมังแน่วะดิม ครบเซต” ผมพูด พี่ดิมก็หยักคิ้วๆ เด็กๆ ในสังกัดอ้นทั้งโต๊ะ มากัน 7 คนได้ ทั้งคู่ก็เดินตรงเข้าไปทันที เด็กๆ เข้ามาไหว้แนบอกทั้งโต๊ะ ทำเอาหนุ่มโต๊ะรอบๆ มองแต่อ้นกับดิมหาได้แคร์ไม่ เพราะใครก็รู้ฉายาของเขาสองคนดี พ่อปลาไหลตัวพ่อ



“พี่ดิมพี่อ้นสวัสดีครับ คิดถึงจังเลยอ่ะ หายไปนานเลย รู้สึกว่าดูแซ่บขึ้นนะครับ” น้องพอล น้องคนนี้ผมกินตับไปแล้ว เหลือแต่ไอ้ดิม ผมหันไปมองไอ้ดิมและหยักคิ้วให้ ว่าเอาไหม



“วันนี้พี่จะให้ดูแลเทคแคร์พี่ดิมแล้วกันนะครับ น้องพอล” ผมพูด



“แม้พี่อ้นนะ แต่ได้อยู่แล้ว พี่ดิมครับ” นั้นรีบปรี่ไปหาทันที ผมก็มองน้องๆ



“รู้ว่าพี่นะมองหาอะไร คนนี้เลยน้องใหม่เพิ่งมาวันนี้....สดและซิง” น้องบิวน้องคนนี้ผมก็กินตับไปแล้ว แต่พอบิวบอกมีเด็กใหม่มานี้ ผมรีบไปหันไปมอง น้องเขายิ้มๆ อายๆ ใส่เหล็กดัดฟันด้วย



“อายุเพิ่งจะเที่ยวพับได้วันนี้พอดีเลย” น้องบิวพูด แลทำหน้าแบ้วใส่ผมเต็มที่



“น่ารักนะครับ” ผทพูดชมน้องเขา ทำเป็นเขินทันที



“ขอบคุณครับ”



“เหล็กดันฟันน้องนะครับ” ผมพูด น้องเขาสะบัดแรงมามองผมแอบค้อนด้วย



“พี่ล้อเล่น” ผมก็พูดยิ้มๆ น้องเขาถูกดันตัวให้เข้ามาใกล้ผม ทำเป็นเขินผมคิดในใจ เห็นเขินแบบนี้ เปิดฉากแรกก็ค่อมกันเลยทันทีเยอะแยะไป ผมหันไปเจอ แม้เจ้ามันไว้แท้ ไอ้ดิม มันเปิดฉากดูดดื่มกับน้องพอลทันที



“เฮ้ย! ดิมมึงรีบเหรอวะ สาด” ผมหันไปเอ็ดมัน มันก็ยกนิ้วกลางให้ผม



“สวัสดีครับพี่ดิม พี่อ้น วันนี้รับอะไรดีครับ” น้องเด็กเสิร์ฟเข้ามาถามผม น้องเด็กเสิร์ฟทุกคนรู้จักพวกผมดีกันทุกคนรวมถึงน้องๆ ผมด้วยเช่นกัน ผมก็ยิ้มๆ



“เอาจอนนี่วอร์คเกอร์มขวดหนึ่งและของว่าง พวกขนบขบเขี้ยวอะไรพวกนี้” ผมหันไปบอก น้องเขาก็จด



“เด็กๆ เอาอะไรมากระแทกปากไหมเอ่ย ป๋าจัดให้” ผมหันไปถาม



“แม้อยากได้...ของพี่อ่ะ...กระแทกปาก”



“ไม่ต้องรีบพี่จัดให้ทั้งคืน พรุ่งนี้พี่ฟรี” ผมบอกน้องๆ เพราะว่าผมขอพ่อหยุดพักหลังจากกลับมาจากฝึกโหดมหาโหดเลยก็ว่าได้ กะจะขอปลดปล่อยสักเจ็ดวัน เอาให้ไม่ซ้ำเลย



“พี่เอายาโดปไหมพี่” ไอ้เด็กเสิร์ฟมันกระซิบถามผม แม้มันช่างกล้าดูถูก



“รุ่นนี้กำลังแรงม้าโว้ยมึงไม่ต้องพึ่งยาโดป” ผมพูด



“กูว่าจะให้ตริปซะหน่อย เก็บดีกว่ากู” ผมหันไปบอกน้องเด็กเสริฟและรีบเก็บแบงค์ห้าร้อยใส่กระเป๋า เราสนิทกันเลยเล่นได้นะครับ ฮาๆ



“โห่พี่อ้น! ผมล้อเล่น ผมรู้ว่าเป็นร้อยพี่ก็ไหว”



“เอาๆ ไปเอาเครื่องดื่มและของว่างมาได้แล้ว น้องๆ พี่หิว...แต่..พี่คิดว่าหิวพวกพี่มากกว่า ฮาๆ” ผมไม่ค่อยหลงตัวเองใช่ไหมครับ



“เดี๋ยวขอพี่แดนซ์สักสี่ห้าเพลงนะแล้วพี่จะพาไป...เต้น..ที่ห้องพี่” ผมหันไปบอกน้องๆ มียกแก้วและโยกไปตามจังหวะเพลง ผมก็เช่นกัน น้องใหม่ไฟแรงก็โยกเอว เต้นยั่วผมน่าดู เคล้าคลอผมไปมาเหมือนนางแมวยั่วสวาทไม่มีผิดเพี้ยนเลย แต่ยังมีทำยิ้มเอียงอายคงไว้ซึ่งคอนเซ็ปเด็กใหม่และซิง



“ถ้าเต้นยั่วพี่ขนาดนี้ไม่ต้องอายจัดเต็มไปเลย” ผมกระซิบนั้นไงมาเต็มๆ เลย มีย่อและโยกก้นยั่วผมด้วยนะ



“คืนนี้เอาแบบนี้นะ” ผมกระซิบที่ข้างหูคนที่เต้นยั่วผม เร้าโรมน่าดู ดูท่าจะว้อนหนักมาก คืนนี้จะจัดให้ขาสั่นเลย (อ้นแอบคิดในใจ)



“พี่อ้น) )) ” ไอ้น้องเด็กเสิรฟมันเดินมาหาผมและเรียกชื่อผมเสียงดังแข่งกับเพลงมันๆ



“อะไรน่ะ) )” เพลงมันเริ่มดังครับผมเลยถามกลับไป เพราะว่ามันเรียกชื่อผม



“เออ...พี่อ้นครับ) )) )” น้องเขาเรียกผม มันเริ่มเรียกผมดังขึ้น



“มีไร) )) ) “ผมตะโกนถามไป



“ผมเห็นเหมือนน้องชายพี่เลยครับ!” มันบอกว่ามันเห็น เหมือนน้องชายผม



“ที่ไหนวะ” ผมสะบัดหน้าหันไปถามทันที และน้องคนไหนบ้านนี้มีเยอะหลายคน



“ที่ขึ้นไปรูดเสาอยู่กับสาวๆ นั้นนะครับ” น้องเด็กเสิร์ฟบอกผม ผมก็มองไปที่น้องเขาชี้ ผมเห็นมีคนกำลังรูดแข่งกับผู้หญิงที่สวมแค่ชุดชั้นใน ไอ้นี่มันกล้าขึ้นไปแย่งอาชีพเขาเลยเหรอวะ ผมก็มองๆ และก็มอง หน้าตาคุ้นๆ วะ



“ไอ้ดิม มึงช่วยกูมองดิ ไอ้นั้นมันใครวะ” ผมเรียกไอ้ดิม มันยังอีกยังจะดูดปากน้องเขาอีก นี่มันจะกลืนกินปากงามๆ น้องเขาหรือไง



“เด็กที่นี้มันบอกว่าไอ้นั่นเหมือนน้องกูวะ กูมองไม่ชัด” ผมพูดแต่ไอ้นี้มันหาได้ฟังผมไม่ ดูมันดูดปากน้องเขาเหมือนหื่นกระหายมาหลายเพลา



“เพี๊ยะ! “เสียงฝ่ามือผมลงที่กระบาลมัน



“อะไรของมึงวะอ้น ทีเวลามึง กูยังไม่ไปกวนมึงเลยนะสาด!” ไอ้ดิมมันพูดด้วยน้ำเสียงที่บอกว่านอยด์มาก



“กูบอกให้ช่วยกูมองไอ้คนที่ขึ้นไปแย่งเขารูดเสาอยู่ให้หน่อย ว่าไอ้นั่นมันใครวะ” ผมพูดไอ้ดิมมันก็มองหน้าผมว่าธุรอะไร



“ก็ไอ้น้องนั้น มันบอกว่าได้คนนั้นนะน้องกูวะ” ผมบอกไอ้ดิม มันก็ชะเง้อมองให้ผมและ มองและมองและมันก็หันมาทางผม



“น้องชายมึงวะ ...ไอ้เอ็กซ์อะ” ไอ้ดิมันหันบอกผมหน้าตาเฉยมาก



“f**k “ผมสะบดออกมาทันที ไอ้นี่แสดงว่ามันเมาแล้วรั่วใช่ไหมนี้ และนี่มันกลับมาตอนไหนมันก็ไปฝึกเหมือนกัน น้องชายผมชื่อเอ็กซ์ มันเป็นน้องคนที่ 5 และมันก็รุ่นเดียวกับน้องไอ้ดิมที่เดฟ มันก็เลยเป็นคู่หูคู่ฮาเหมือนผมกับไอ้ดิมอีกเช่นกัน



“เดี๋ยวพี่มานะ..เด็กๆ รู้สึกว่าพี่จะงานเข้า “ผมบอกน้องๆ ที่นั่งโต๊ะ ผมรีบเดินไปมองใกล้ๆ รูดไม่สงสารหน้าตากูเลย ดูรูดเขา รูดแบบนี้สาวๆ เขาจะตกงานกันนะมึง ผมคิดในใจ



“พี่อ้น น้องชายพี่สงสัยจัดหนักไปหน่อย” น้องเด็กเสิร์ฟอีกคนพูดขำ ๆ ผมหันมาพยักหน้าให้มัน ผมเห็นไอ้เพื่อนซี้มันคือไอ้เดฟ น้องชายไอ้ดิม มันพยายามดึงไอ้เอ็กซ์ลงมาแต่มันไม่ลงครับ



“ไอ้เดฟ” ผมเรียกไอ้เดฟ มันหันมาทำหน้าตกใจผมอีก



“พี่อ้นหวัดดีพี่ พี่มากับใครอ่ะ” ไอ้เดฟมันถามผม



“พี่มึงนั้นดูดดื่มจนจะแดกเด็กเข้าไปทั้งตัวแล้ว ไอ้ดิมพี่คนโตของมรึงอ่ะ” ผมบอกมัน มันก็ชะเง้อมองและยิ้มแหยๆ



“และนี้มึงส่งน้องกรูขึ้นไปแย่งอาชีพเขาทำไมวะ” ผมหันมาถามไอ้เดฟ ที่ยืนให้กำลังใจน้องผมจนติดขอบเวลาทีขนาดนี้ และไม่คิดว่าจะห้ามมันบ้างหรือไง น่าเตะมันแทนน้องผมจริงๆ



“ผมห้ามมันแล้วพี่อ้น “ไอ้เดฟมันพูด



“มันโดนตัวไหนไปวะ “ผมถามไอ้เดฟ



“short drink พี่อ้น....แต่มันดันเล่นไปหลายช๊อร์ทพี่อ้น..”



“สภาพมันเลยเป็นอย่างที่พี่เห็นนะ “ไอ้เดฟมันพูดผมนี้ส่ายหัวเลย



“มึงมากันตั้งแต่เมื่อไหร่” ผมถามไอ้เดฟ



“เมื่อวานพี่แต่พวกผมบอกพ่อว่าจะมาพรุ่งนี้พี่ และนี้ก็เลยพามันมา...ปลดปล่อย แต่ผมไม่คิดว่ามันจะหลุดขนาดนี้พี่อ้น” ไอ้เดฟพูด ผมยกมือขึ้นกุมขมับเลย



“เอาๆ มึงเดินไปหาพี่มึงดิ บอกว่าวันนี้พอแค่นี้ สภาพไอ้เอ็กซ์แบบนี้กูคงอยู่ไม่ถึงตีสองหรอกว่ะ เอามันกลับด่วน ก่อนที่จะมีคนเอาภาพมันไปประจาร” ผมพูดและมองหาทางขึ้นไอ้เดฟมันก็วิ่งไปที่พี่มันนั่งอยู่



“เอ็กซ์ “ผมขึ้นไปก็ส่งยิ้มให้น้องที่ยืนกอดอกมองไอ้คนที่แย่งเสาเขารูดปรี้ด รูดปรึ้ด



“น้องพี่เหรอคะ รบกวนบอกว่าคืนเสาหนูด้วยค่ะ แย่งหนูรูดแบบนี้ หนูไม่ได้ตังค์กันพอดีค่ะวันนี้ ลูกผัวรออยู่ค่ะ” น้องเขาบอกผมดูท่าจะอารมณ์เสีย



“จร๊าเดี๋ยวพี่ให้มันคืนให้” ผมพูดและสะกิด มีสะบัดมือกรูออกด้วยนะ

“ต้อง..รูด..แบบนี้..ถึงจะเซ็ก...ซี่” มีหันไปแนะนำน้องเขาอีก ผมนึกในใจมึงนั่นแหละที่รูดไอ้อุจาดลูกตาประชาชีมาก



“เอ็กซ์ “ผมเรียกมันดังขึ้น มันหันมามองหน้าผมและขยี่ตัวเอง ผมก็จับหน้ามันเพื่อให้วิสัยทัศน์มันจัดเจนมากขึ้น



“มึงเหมือนพี่กูเลยวะ ...พี่อ้นอ่ะ” ดูมันถามผม



“กูนี่แหละพี่มึงครับ! “ผมพูดและโบกกระบาลมันไปหนึ่งทีดังเพี๊ยะ นั้นได้สติเลย



“พี่อ้นเหรอ...มาไงอ่ะ พี่ฝึกอยู่ไม่ใช่เหรอ” จำได้ทันทีแต่ยังมีมึนๆ



“หรือว่าผมล่องหนไปหาพี่ได้ ...เอิ้ก” นั้นดูมันพูดและทำท่าจะอ้วกด้วย



“เว้ย! “ผมร้องและน้องผู้หญิงเจ้าของเสาก็ทำท่ายี้! เลยกระโดดหนีไม่ต่างจากผม



“ไอ้เอ็กซ์ลง มึงจะมาแย่งงานเขาทำไม ..ไป..กลับบ้าน!” ผมรีบดึงมันให้มันลง ดูมันทำท่าจะไม่ลงอีก ผมก็ออกแรงดึงมันออกจากเสาจนได้



“คืนครับ ขอบคุณนะครับที่ให้น้องพี่ยื่ม” ผมบอกน้องเขา มีหันมาค้อนด้วยนะและน้องเขาก็รูดเสาแทนไอ้น้องเอ็กซ์ผมต่อ



“เฮ้ยนั้นมันเสากู” ไอ้เอ็กซ์ พูดและจะหันไปคว้าเสาอีก ผมก็จับมือมันไว้



“ไอ้เอ็กซ์เสาของเขาไอ้สาด....คืนเขาไปและมึงก็ควรจะลงไปดีดี...รูดซะไม่เห็นแกหน้าพ่อกูเลยมึง” ผมลากมันลงแบบทุลักทุเล ไอ้ดิมกับน้องมันยืนมองผมและขำผมอีกนะ



“จะยืนนิ่งกันหาสวรรดิ์วิมารอะไรมาช่วยกูลากมันออกดิวะ “ผมบอกพวกมันและผมก็เห็น มีหน่วยรักษาความปลอดภัยของที่นี่วิ่งมาพอดี



“ไหนละ เห็นบอกมีคนเมาไม่รู้เรื่องขึ้นไปก่อกวนแย่งสาวๆ เขาทำงานรูดเสา” ผมจะอยู่รออะไรละครับรีบแหวกผู้คนและลากไอ้น้องตัวดีที่ทำให้ผมอด ผมไปฝึกมาสามเดือน อดอยากปากแห้งแค่ไหน วันกะว่าจะปล่อยสักห้าหกน้ำแต่นี้น้ำเดียวก็ไม่ได้ ไอ้น้องเวร ผมลากมันออกมาจนถึงด้านนอกในสภาพที่ทุลักทุเลมากและผมก็ปล่อยให้มันเดินเป๋ๆออกไป



“ฉานเดินอยู่ริมตาหลิ่งงงงงง” มันร้องเพลงยุกต์ไหนของมันวะ ผมหันไปเจอน้องที่รับรถผมเขาเดินเข้ามาหาผม



“พี่อ้น พี่จะกลับแล้วเหรอครับ” น้องเขาถาม คงแปลกใจทำไมผมรีบกลับ



“น้องพี่มันรีบครับ ขอรถด้วยครับตอนนี้เลย ก่อนที่มันจะขย้อนเอาทุกอย่างที่มันแดกเข้าไปออกมาครับและน้องก็อาจจะต้องโกยมันไปทิ้งถังขยะเอง” ผมพูด น้องเขายิ้มแหยๆ และรีบวิ่งไปทันที



“อะไรวะ อดเลยกู อุตส่าห์ได้ของเหลือๆ จากมึง” ไอ้ดิม ไอ้หมอหมาดิม



“มึงดูสภาพมันดิ กูก็เซ็ง มีเด็กใหม่มาให้เปิด..ซิง” ผมพูดและหันไปดึงไอ้เอ็กซ์มันที่เดินเป่ไปเป่มา มันเลยคิดว่ามันเดินอยู่ริมตลิ่งจริงๆ ซิท่า



“พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่แล้วกัน” ผมบอกไอ้ดิม มันก็พยักหน้าแอบเซ็งซิท่าไอ้หมอหื่น ฮาๆ



“ผมมาด้วยนะพี่ วันนี้ดูแลน้องพี่ไม่ได้เต้นเลย “ไอ้เดฟรีบพูด



“เหรอ!” ผมกับไอ้ดิมพูดออกมาพร้อมกันดูมันยิ้มและเกาหัวแกรกๆ



“กูนี่หนักกว่ามรึงอีกเพราะแค่ได้สั่งเหล้าน้องมันยังไม่ทันเอามาให้กูเลย! “ผมพูดและรถผมก็มาจอด ผมก็บอกให้ไอ้เดฟมันเปิดประตูรถและเอาไอ้น้องชายตัวแสบผมเข้าไปในรถ ผมก็ดันแล้วดันอีกไม่เข้าซะที ผมเลยตัดสินใจ ถีบมันครับเข้าไป



“ผลัก” เข้าไปทันทีหน้ามันไปติดกระจกเลย



“ใครถีบเอ็กซ์) )) )” ไอ้คนที่ถูกผมถีบเข้าไป



“กู.. ที่เป็นพี่มึงครับ!” ผมพูดและไอ้เดฟมันก็เข้าไปนั่งและไอ้ดิมก็กระโดดขึ้นไปนั่งข้างคนขับผมก็รีบครับ รีบขับออกอย่างไว ไม่รอช้า ผมขับมาได้สักพัก มีสายเข้าจากเพื่อนรักเจ้าของผับผมเอง



“หวัดดีวะ”



“ดีวะอ้น ทำไมมึงรีบกลับวะ” เพื่อนผมเจ้าของผับและหุ้นส่วนที่พวกผมร่วมด้วยช่วยกัน



“โทษทีวะ พอดีน้องกูเมาแล้วรั่ว เอาไว้กูมาใหม่วันหลังวะ”



“เห็นเด็กบอกมึงสั่งเหล้าไว้”



“ให้น้องๆ โต๊ะที่กูจะไปนั่งไปเลย นั้นเด็กกู” ผมพูดบอกไป



“โอเค มาเมื่อไหร่บอกกูด้วย จะได้เจอกันไหน่อยไม่เจอนานวะ”



“สามเดือนเองสาด เออๆ กูจะบอกมรึงนะ แต่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้มาได้ไหม กูรอน้องกูก่อน “ผมบอกมันไป



“ได้ๆ ไว้เจอกัน บาย”



“บาย” ผมพูดและกดตัดสายทิ้ง ผมขับมาที่บ้านที่กรุงเทพฯ พ่อผมมีบ้านที่กรุงเทพกัน ปลูกไว้ใกล้กันจะมีบ้านลุงกฤษณะ แต่ลุงไม่เคยมาอยู่เลยจะมีลูกๆ ลุงถ้าเขามาทำธุระแต่นานๆ ที บ้านอาภูมิก็เหมือนกันไอ้โจกับน้องมันมากันเดือนละครั้งและบ้านลุงภา ก็คือพ่อของหมอดิมนั้นเอง ตอนนี้ผมคิดว่าไอ้แดนมันอยู่เพราะว่ามันเรียนที่นี่และเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลไอ้ดิมมันบอกว่าพ่อไม่ค่อยอยากให้มันกลับไปบ้านเลยพยายามหาอะไรให้มันทำจะได้ไม่กลับไป ผมก็ไม่ค่อยจะเผือกเรื่องของมันเท่าไหร่ถ้ามันไม่บอกเอง และบ้านถัดมาก็คือบ้านพ่อผมเอง ตอนนี้ก็มีแอร์อยู่ไอ้นี่มันน้องชายผมที่หน้าตาเหมือนแอ้มาก เหมือนยังกับแฝดแต่แอ้มันแก่กว่าเกือบปี มันรุ่นเดียวกับไอ้ดิ๊บน้องชายไอ้ดิม ไอ้แอร์เป็นน้องที่แปลกมันไม่สนิทกับพวกผมเหมือนไอ้แอ้ และดัดไปอีกครั้ง คือบ้านของลุงภาษญ์พ่อของไอ้ตุ๊ และถัดไปอีกก็เป็นของอาเปรมด์ น้องชายพ่อผมแต่ไม่เล็กสุด มีเล็กสุดก็คืออาเป้ อันนี้ห่างจากพ่อผมรอบหนึ่งเลย



“พรุ่งนี้ไปไหนไหมวะดิม” ผมถามไอ้ดิม



“พรุ่งนี้กูต้องพาน้องแดนไปมอบตัว” ผมสะบัดหน้ามองมัน



“น้องแดนกูจะเข้าไปฝึกแพทย์ทหารไงสาด” ไอ้ดิมมันบอกผมแล้ว



“โธ่! กรูนึกว่าพาไปมอบตัวที่โรงพัก” ผมพูดขำๆ ไอ้ดิมมันยกนิ้วกลางให้ผม ผมก็เปิดประตูรถออกมาและมองไอ้เดฟ มันก็เปิดประตูรถออกมาอีกข้างและมองไอ้ตัวดีผมว่ามันจะออกมาได้ไหม ทันใดนั้นเองรถคันหรูไม่ต้องบอกว่าของใคร เพราะมันกับลังจะเลี้ยวไปที่บ้านอาภาษญ์รถไอ้ตุ๊ มันจอดครับและเปิดกระจกมองพวกผม ผมก็ยิ้มถึงจะไม่ถูกกันแต่ก็ยิ้มครับ ผมมีเรื่องบาดหมางกันก็เพราะว่าแฟนมันที่ขวัญดันมาชอบผมและมาโปง โป้ง ฉึ่งกับผมอีกแต่น้องเขาเสียไปแล้ว



“ไงครับ คุณครูตุ๊” ผมเอ่ยทักมัน ผมยืนอย่างเท่เอาแขนเท้าประตู ไอ้ดิมมันก็พยักหน้าให้ไอ้ตุ๊เช่นกัน แต่ไอ้เอ็กซ์มันดันเปิดประตูหัวทิ้มออกมาจากรถของผมซะงั้น



“ที่ไหนวะ...เอิ๊ก..อ้วก..” นั้นออกมาหนึ่งกองแล้วครับ ของที่มันกินลงไป ไอ้ตุ๊มันก็ลดกระจกลงจนดเห็นได้ชัดเจน



“แบบนี้เขาเรียกเมาเหมือนหมาวะ...น้องมึงอะ” ไอ้ตุ๊มันพูดชมน้องชายผมและมันก็ปิดกระจกขับรถผ่านพวกผมไป ผมนี้อยากจะเต๊ะน้องตัวเองโชว์ซะจริงๆ ไอ้เอ็กซ์นะไอ้เอ็กซ์ แต่สภาพมันไม่ต่างจากหมาเลยวะ



“มึงอย่าได้พามันไปจัด ชอร์ตดริ้งห่าอะไรนี้อีกนะ ขายขี้หน้าเขาไหม...สาด!! “ผมหันไปต่อว่าไอ้เดฟทันทีและเดินมาหิ้วปีกมันไอ้เดฟมันก็มาช่วยผมหิ้วอีกข้าง



“ไอ้เดฟ มึงพามันไปส่งที่ห้องกับไอ้อ้นนะ กูเข้าบ้านก่อนจะไปดูดิว่าน้องรักน้องแดนของกูนะ อยู่บ้านยัง “ไอ้ดิมมันพูด ผมก็หิ้วปีกให้น้องเอ็กซ์และพามันเข้าบ้านกับไอ้เดฟ



“พี่อ้น “ไอ้แอร์นั้นเอง



“พี่เดฟหวัดดีครับ” ไอ้แอร์มันทักไอ้เดฟ



“แล้ว..ทำไม..พี่เอ็กซ์” ดูมันมองพี่ชายมัน



“มันฉลองอิสรภาพมัน “ผมบอกไอ้แอร์



“แอร์ โทรหาพ่อเลยนะมึง พ่อบอกมึงไม่ค่อยโทรหา “ผมเข้ามาได้ก็ออกคำสั่งน้องชายผม น้องผมคนนี้หน้ามันเหมือนแอร์ไม่มีผิดเพียร ราวกับฝาแฝดแต่พวกผมกับแยกแยะมันออกได้ และนี้คือสาเหตุที่มันมักจะไม่ค่อยอยู่ที่เดียวแอ้เท่าไหร่ แต่บอกได้เลยนิสัยต่างกันสุดขั้ว



“ทำไมอ่ะพี่อ้น แอร์ก็สบายดี “ไอ้แอร์มันชอบทำเหมือนมันน้อยใจอะไรพ่อนี้แหละ ผมคิดว่ามันเข้าใจว่าพวกผม พ่อรักแอ้มากกว่ามัน



“กูบอกให้โทรหาพ่อไงแอร์ ไม่ต้องถาม” ผมขึ้นเสียงนั้นคือคำเด็ดขาด ถ้าให้ผมดุ ผมก็ดุ น้องๆ ผมรู้ดี



“ก็ได้...” แอร์มันทำหน้างอและเดินหายขึ้นบ้านไปเลย ผมหันมาเห็นไอ้เดฟมันยิ้มๆ ให้ผม



“เอาซากไอ้นี้ขึ้นไปไว้ที่ห้องนอนมันโน้น” ผมบอกไอ้เดฟ มันก็พยักหน้าและก็ช่วยกันพามันขึ้นไปที่ห้องนอนมัน



“พี่อ้น ผมดูแลมันเองก็ได้พี่ ผมนอนห้องเดียวกับมันได้” ไอ้เดฟ ผมหันมาเหล่ตามองหน้ามัน



“ไม่ต้องอ่ะ กูดูเองน้องกู และมึงกลับไปนอนพักผ่อนเถอะวะ” ผมบอกมัน ผมกลัวมันจะลักหลับน้องผมนะ ฮาๆ



“พี่อ้นผมรู้สึกผิดที่ปล่อยมันดื่มเยอะ ผมไม่ลักหลับมันหรอกพี่ “ไอ้เดฟมันพูด



“ไม่เป็กส์ผม แบบนี้นะ” ไอ้เดฟมันพูด



“งั้นก็ตามใจดูมันด้วยแล้วกัน “ผมพูด สักพักมือถือผมสั่น เบอร์ที่ผมคุ้นเคย เขาคือคนที่ผมแอบคบกันอยู่โดยที่ไม่มีใครรู้แม้กระทั้งพี่ชายน้องเขาเอง



“งั้นฝากด้วย” ผมพูดและเดินออกมาพร้อมกับกดรับสาย



“พี่อ้น...ทำไมนานจังกว่าจะรับสายผม”



“แค่ไม่กี่นาทีเองนะ พี่ดูไอ้เอ็กซ์อยู่มันเมา แล้วว่าไงเรา”



“อะไรกันพี่อ้น ทำไมถามแบบนี้อะ” นั้นไงเสียงงอนมาเลยทันที



“นี้ท่าจะโทรมาชวนพี่ทะเลาะ พี่วางนะไม่ชอบ” ผมพูดอย่างหัวเสีย เพราะว่าผมไม่ชอบให้ใครมาจู้จี้จุกจิกกับผม



“พี่อ้น...พี่ไม่ได้คุยกัยผมเกือบสามเดือนนะ”



“ก็พี่ไปฝึก เราไม่เข้าใจเหรอ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ



“ช่วงนี้เราทะเลาะกันบ่อยไปแล้วนะพี่อ้น “คนปลายสายพูดเง้างอนใส่ผม



“พี่ก็ไม่อยากชวนเราทะเลาะ” ผมก็เลยต้องพยายามขมอารมณ์ เพราะว่าคนนี้ก็แรงกว่าด็กคนไหนไหนที่ผมมีซะด้วย



“พี่ไม่รักผมแล้วเหรอ” เข้าดราม่าทันที



“ต้า...ไม่เอานะ พี่เหนื่อยมาทั้งวันแล้วและพี่ก็คิดว่าวันนี้จะปลดปล่อย แต่ดันเจอไอ้เอ็กซ์เมา พี่ก็หัวเสียนิดหน่อย” ผมบอกเหตุผล



“พี่จะไปปล่อยกับเด็กพี่เหรอ เมื่อไหร่พี่..”



“ต้า..อย่าก้าวก่ายเรื่องนี้พี่เคยพูดแล้วหากจะคบกับพี่ เด็กๆ พี่ก็แค่ช่วยพี่บำเรอความสุขและเขาไม่ได้ให้พี่ฟรีๆ”



“ทุกการศึกษาเหรอแต่”



“ต้า”



“พี่อ้นอ่ะ ต้าอยากจะ”



“จะบอกพี่ชายเรางั้นเหรอ ก็ดีนะ เรื่องมันคงถึงตอนจบเร็วขึ้น...”



“พี่อ้น.... ทำไมพี่ทำเหมือนพี่ไม่แคร์ต้าอ่ะ พี่ทำเหมือนพี่ไม่รักต้า พี่ทำเหมือนพี่รักใครสักคน”



“ต้าพี่จะไปเข้านอนแล้วแค่นี้น่ะพี่ง่วง และพี่มีงานเช้า กูดไนท์ครับ”



“พี่อ้นพี่แถตลอด...ตรู้ดๆๆ” ผมกดวางสายและปิดมือถือทันทีทุกครั้งที่ต้าดึงถึงเรื่องที่ผมแอบชอบใครสักคนอยู่ ใช่ผมมี ผมแอบรักเขาแต่มันยากอ่ะ มันบอกไม่ได้เพราะว่าคนคนนั้นเขาก็มีคนที่เขาชอบอยู่ถึงแม้น้องเขาจะไม่เล่นกันมันเช่นกัน หลายเศร้าเลยรักนี้ ใครจะคาดคิดว่าปลาไหลตัวพ่อก็มีโมเม้นเศร้านะเฮ้ย

--------------------------------------------------------------------------------------

ฝากด้วยนะคะมือใหม่หัดแต่ง มีคำผิดรบกวนแจ้งได้เลยนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 10:49:41 โดย PFlove »

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
พี่ดิม  ผมชื่อพี่หมอดิม ผมเป็นแพทย์ทหารตอนนี้เพิ่งกลับจากการไปฝึกหน่วยซีลกับเพื่อนคู่ฮูของผมไอ้อ้น ผมเป็น พี่คนโตของบ้านดอ.เด็ก บ้านผมก็มีสมาชิกไม่ได้น้อยหน้าบ้านอ.อ่างเลย แถมพ่อบ้านอ.อ่างยังเป็นหวานใจของพ่อผมอีก พวกผมนะ รับรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แม้ว่าชีวิตพวกผมจะไม่เหมือนคนอื่น มีแค่พ่อที่ดูแลพวกผม ผมก็ไม่เคยที่จะถามถึงแม่เพราะผมรู้แค่ว่าพ่อตั้งใจมีพวกผมก็พอ
ผมมีน้องชายที่จะเรียกว่าเพื่อนกันเลยก็ได้ `ชื่หมออดรีม เป็นน้องคนที่สองอายุห่างกันไม่ถึงปีเพราะว่าเป็นลูกหัวปีท้ายปี ดรีมตอนนี้เป็นหมอเด็กที่เก่งมาก ทำให้มีพ่อแม่ที่พาลูกมาหาหมอดรีมทุกวันยกเว้นเสาร์อาทิตย์ แต่ยังไงดรีมก็ต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กวันเสาร์อาทิตย์อยู่ดี นั้นคือหลานตัวแสบของผมที่มีพ่อที่อายุน้อยมาก นั้นคือไอ้ดิวน้องชายเกือบคนเล็กของผม

คนที่สามก็คือหมอโดม หมอโดมเพิ่งเรียนจบแพทย์สาขา หมอกระดูกหรือศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ (Orthopedics) จากอเมริกากำลังจะกลับมาทำหน้าที่หมอเร็วๆ นี้ ที่จริงหมอโดมควรจะเรียนหมอสาขาเมื่อปีที่แล้วแต่เพราะว่าพ่อได้ส่งหมอโดมไปฝึกคล้ายกับทหาร บ้านผมเน้นเป็นหมอทหาร

และคนที่ สี่ หมอด้า ตอนนี้เป็นหมอเอ็กเทิร์นปีสุดท้าย หมอด้าจบสาขาเกี่ยวกับโรคเลือดมาโดยตรง

คนที่ห้า หมอเดฟ แพทย์ทหาร ตอนนี้ไปฝึกรีคอนอยู่คนนี้ไปทางทหารเต็มตัว เดฟมันมีความสามารถด้านยุทธวิธีและออกสายโหดเหมือนผม

คนที่ หก ว่าที่คุณหมอแดน แดนยังเรียนปีที่4 กำลังจะเข้าเป็นหมอเอ็กเทิร์นปี1 เร็วๆ นี้

คนเจ็ด ว่าที่คุณเดย์ เรียนแพทย์ปี 3กำลังจะขึ้นปี 4 เดย์มันอยากเป็นหมอบ้านมากกว่าตอนนี้เดย์กำลังเลือกสาขาว่าจะไปเรียนเกี่ยวกับภูมิแพ้

คนที่ แปด ว่าที่คุณหมอดิ๊บ ตอนนี้เข้าเรียนแพทย์ปี2 ยังลังเลอยู่ว่าจะไปทางไหนดี แพทย์บ้านหรือแพทย์ทหาร

คนที่ เก้า คือดิว กำลังเป็นว่าที่คุณหมอเหมือนกันผมเชื่อว่าดิวจะสอบเข้าได้แน่นอนและผมเชื่อว่าดิวจะไปทางหมอทหารแน่นอนเพราะใจเขามีว่าที่ทหารรออยู่ เหมือนเช่นพ่อผมที่เลือกเป็นแพทย์ทหารเพราะว่าอาภีมปภพ

และคนสุดท้องน้องเดียร์ ไอ้เดียร์มันบอกอยากเป็นหมอทันตกรรมขึ้นมาซะงั้นแต่พ่อผมให้สิทธิ์ทุกคนเลือกแต่ส่วนใหญ่พวกผมจะเชื่อที่พ่อผมแนะนำเสมอ

“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตู โดยน้องชายคนที่ห้าของผม เมื่อวานมันพาเพื่อนรักที่ชื่อไอ้เอ็กซ์น้องชายของไอ้อ้นเพื่อนคู่หูคู่ฮาของผม มันสองคนไปกินกันและก็ไปเมาแล้วรั่ว เลยทำให้ผมต้องอดเสียน้ำเลยเมื่อหวาน วันนี้กะว่าจะแก้ตัวใหม่ เอาใหม่ไอ้อ้นมันบอกว่าเด็กๆ บอกว่าเสียดายเมื่อวานเหมือนพวกผม

“เสร็จยังพี่ดิม” ไอ้เดฟมันถามผม ผมหันไปมองหน้ามัน ยังแต่ผมอยู่ไม่เห็นหรือไง

“หล่อแล้วครับพี่ดิม” ไอ้เดฟ ผมหันไปหยักคิ้วและยังจัดผมต่อ กูทราบครับชมอยู่ได้ ฮาๆ

“ไอ้ดิม...มึงนี้มันช้าตลอดเลย ...” เสียงไอ้อ้นบ่นผมดังมาจากชั้นล่างแสดงว่ามพวกมันมารอผมกันหมดแล้ว

“พี่อ้นเขาให้ผมมาตามพี่นะ ไปยัง” ไอ้เดฟมันบอกผม

“กูได้ยินแล้วโว้ย! เร่งจริงๆ เลย “ผมบ่นและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับไอ้เดฟ ผมหันไปเจอไอ้แดนนั่งดูทีวีและอ่านหนังสือไปด้วย มันบอกมันไม่ไปเพราะว่ามันจะเตรียมตัวสอบทำคะแนนให้ได้ท๊อป มันจะได้กลับบ้านไปหาหมอด้าพี่ชายสุดที่รักของมัน และนี้แหละถึงทำให้มันถูกส่งมาอยู่กรุงเทพ เพราะว่ามันดันรักหมอด้าเกินพี่น้องไง

“พี่ดิม พรุ่งนี้พี่ไปบ้านที่ค่ายไหม....คือว่า... ผมว่าจะ”

“อ้าวไอ้แดน พ่อให้มึงกลับไปได้แล้วเหรอ” ผมถามไอ้แดน ไอ้เดฟมันหันมามองหน้าผมเช่นกัน ผมก็มองหน้าไอ้ตัวดีไอ้แดน

“พ่อบอกไปได้แล้ว ถ้าพี่ไม่กลับผมจะขับรถไปเอง” ไอ้แดนมันเงยหน้ามองผม

“พี่จะกลับ..ถ้าพ่อบอกนายกลับได้ก็กลับพร้อมกันเลย” ผมบอกไอ้แดน สาเหตุที่พวกผมทำหน้าตกใจที่มันขอกลับเพราะว่ามันทำเรื่องไม่ดีไว้กับน้องชายคนที่ 4 ผม ไม่ได้ทำซิ มันเกือบจะปลั้มน้องหมอด้าผมทั้งที่เขาเป็นพี่มันแท้ๆ มันบอกว่ามันรักหมอด้าเกินพี่ชายและนี้มันถึงได้ต้องมาอยู่กรุงเทพ

“ไปเถอะพี่เดี๋ยวไม่ทัน” ไอ้เดฟมันบอกผม ผมพยักหน้า

“พี่จะกลับมานอนบ้านไหมอ่ะ” ไอ้แดนมันถามผม ก่อนที่ผมจะก้าวขาออกจากบ้าน

“กลับว่ะ แต่พี่มีกุญแจ แดนล๊อกบ้านเลยนะ “ผมบอกน้องชายผมไอ้แดน ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกไปที่รถคันหรูของพ่อผมที่จอดไว้ที่บ้านเพื่อให้พวกผมได้ใช้กันเวลามากรุงเทพฯ

“ไอ้ดิมช้ามากสาด ช้าตลอด” ไอ้อ้น ผมยกนิ้วกลางส่งให้และเข้าไปทำหน้าที่คนขับรถให้ไอ้เดฟ ไอ้อ้นมันออกรถไปก่อนผมและผมก็เป็นคันต่อไปที่ขับตามหลังมัน

“พี่จะไว้ใจไอ้แดนได้เหรอมันจะไม่ทำแบบนั้นกับพี่ด้าอีก” ไอ้เดฟมันถามผม ผมหันมามองหน้ามัน ทุกคนแหละที่กังวลเรื่องนี้ ไอ้ดรีมก็จะมากหน่อยมันห่วงหมอด้ามาก ผมก็ถอนหายใจออกมา ผมคิดว่าพ่อคงรับมือกับความเจ้าเล่ห์ของไอ้แดนได้ ถึงให้มันกลับไปที่ค่ายฯ ได้แบบนี้

“พ่อคงรู้วิธีรับมือกับมันวะเดฟ”

“แต่ตอนนี้พวกเราก็อยู่กันเกือบครบแล้วเหลือไอ้หมอโดม มันคงกลับเร็วๆ นี้” ผมพูดกับไอ้เดฟ

“กลับมาเป็นหมอซะที ท้อเหมือนกันนะพี่ดิมเวลาไปฝึกอ่ะ โคตรโหด....โคตรเหนื่อยอ่ะ พอหยุดพักที นอนเหมือนคนไม่ได้หลับได้นอนเลยอ่ะ ” ไอ้เดฟมันเริ่มจะบ่นแล้วซิ ผมหันมายิ้มๆ ผมนะผ่านมาเยอะกว่ามันอีกเพราะว่าผมนะหมอทหารโหดเต็มตัว มีเพื่อนที่โหดและบ้าระห่ำมากๆ อย่างไอ้อ้นด้วย

ผมขับรถเข้ามาจอดที่หน้าผับเหมือนเมื่อวานเลยแต่รอบนี้มากันคนละคัน ผมลงจากรถและส่งกุญแจให้เด็กรับรถเอารถพวกผมไปจอดในที่ปลอดภัย

“ตามมาเร็วๆ นะโว้ย พวกกูมาถึงแล้ว เออๆ” ได้ยินไอ้เดฟมันบอกใครก็ไม่รู้ สงสัยมันจะนัดเพื่อนมันมาอีกแน่ๆ แต่ก็ดี หลายๆ คนสนุกดี เวลามีเรื่องก็มีพวกไม่น่ากลัวเท่าไหร่

“ใครจะมาวะ”

“เพื่อนผมพี่” ไอ้เดฟมันบอกผม ผมก็หยักไหล่

“ไอ้เอ็กซ์ กูห้ามมึงแตะต้อง ช็อร์ตดริ่งเด็ดขาดนะมรึง “ไอ้อ้นมันสั่งน้องชายมัน

“หวัดดีครับพี่ดิม “ไอ้เอ็กซ์

“เมื่อวานมึงนี้รูดปื้ด รูดปื้ดเลยนะ ......รูดซะสาวๆ เขาเกือบตกงาน” ผมแซวไอ้เอ็กซ์

“ก็ไอ้เดฟนะซิ มันไม่ยอมห้ามผมอ่ะพีดิม”

“ไอ้เวร! กูนะห้ามมึงตั้งแต่ช็อร์ตที่สามแล้วแต่มึงแม่งไม่ฟัง..ซ่าส์ไง ไปกี่ช็อร์ตก็ไม่รู้กรูเผลอไปคุยกับโต๊ะข้างๆ แค่ไม่ถึง 10 นาที” ไอ้เดฟมันพูด

“เฮ้ย! ไงว่ะพวกมึง “เพื่อนผมไอ้กฤษณ์ เจ้าของผับและหุ้นส่วนของผมกับไอ้ดิมและไอ้โจอีกคน พวกผมรวมทุนกัน จริงๆ ก็ช่วยไอ้กฤษณ์มันด้วยนั่นแหละ ครอบครัวมันโดนโกงล้มละลายและผมก็เลยรวมกันเป็นนักลงทุนให้ไอ้กฤษณ์ดูแลและพวกผมก็จะได้เที่ยวกันอย่างปลอดภัยด้วย

“ปึก!” ผมมันตรงมาทักทายพวกผมทันทีกระแทกไหล่ชนกันและกำปั่นชนกัน ส่วนน้องๆ พวกผมยกมือไหว้มัน

“เห็นจองโต๊ะไว้ มีคนมาเพิ่มเหรอวะ” ไอ้กฤษณ์มันถามผม ผมหันไปมองไอ้เดฟ ไอ้เดฟมันก็พยักหน้าว่าใช่

“ไงครับอ้น” ไอ้กฤษณ์มันถามไอ้อ้น ไอ้อ้นมันเหมือนกำลังโทรหาใครสักคนแต่ดูมันทำหน้าตาหัวเสียมาแสดงว่าแห้วมาแน่ๆ

“ดีวะ กฤษณ์ “ไอ้อ้นทักทายกันเหมือนที่ทักกับผมเช่นกัน

“เป็นอะไรของมึงวะ” ผมถามไอ้อ้น

“ก็กูรู้มาว่าไอ้โจมาแต่โทรไปชวนแล้ว.....มันบอกมาไม่ได้ พ่อมันพามันไปทานอาหารกับลุงณะและมันจะไปหาน้องบีม “ไอ้อ้นมันพูดด้วยท่าทางเหมือนคนหึงหวงยังไงก็ไม่รู้

“มึงหึงไอ้โจมันเหรอวะ” ผมถามไอ้อ้น

“หึงบ้าอะไร..กูแค่..อยากเที่ยวกับมัน..แม้มันน่าหนักเห็น..น้องบีมดีกว่า” ไอ้อ้นพูด ผมว่ามันหึงนะ

“พี่อ้นสวัสดีครับ....พี่ดิม.....นางนี้เลยครับ “น้องๆ กลุ่มเมื่อวานผมก็ยิ้มให้คนที่ผมดูดปากอย่างดูดดื่มอยู่เลย เขาก็รู้งานตรงปรี่มาหาผมทันที สงสัยจะค้างตั้งแต่เมื่อวาน กอดผมและทำท่าจะจูบแต่ผมห้ามไว้ก่อน คนเยอะเกินไป ควรจะไปหามุมที่พวกผมชอบนั่งกัน

“เออ. กูต้องขึ้นไปดูบัญชีวะ มีอะไรขาดเหลือบอกน้องๆ ได้เลยวะอ้นดิม “ไอ้กฤษณ์มันบอกพวกผม ผมก็พยักหน้าและโบกมือให้มันกลับไปทำงานมันต่อ ผมเดินที่โต๊ะที่เด็กในผับพาพวกผมไป

“เชิญครับพี่ เดี๋ยวพวกผมจะเข้ามารับออเดอร์นะครับ” น้องเขาบอกพวกผม ผมก็พยักหน้าและไม่รอช้า ช้าไม่ได้ดูท่าน้องที่กอดผมจะรีบเช่นกัน เผยอปากรอนานแล้ว ผมก็ประจบปากจูบกันเลย

“มึงนี่ออกตัวก่อนตลอด ไอ้หมอหมาดิมครับ” ไอ้อ้น ผมก็หยักคิ้วให้ และน้องเด็กใหม่วันก่อนก็เข้ามานั่งกอดไอ้อ้น ตอนนี้เพลงยังเบาคลอๆ ไอ้อ้นก็เลยเลือกที่จะนั่งและน้องเขาก็ขึ้นมานั่งตักคลอเคลียไอ้อ้นเช่นกัน เด็กคนอื่นๆ ก็ทำหน้าที่ดูแลไอ้เอ็กซ์กับไอ้เดฟกันวันนี้มากันหกคน ไอ้เดฟและไอ้เอ็กซ์ก็เลยได้กันไปคนละสอง

“ไหวไหมวะมึงสองคน คืนนี้จัดไปสี่”

“วิ่งผลัดสี่คูณร้อยแน่คืนนี้ “ผมแอบแซวไอ้สองคนนั้น

“นั่งกับป๊านี้...คืนนี้ขอแบบให้ห้องข้างๆ ไม่ได้หลับไม่ได้นอนไปด้วยเลยนะ จ๊ะ” ไอ้เอ็กซ์พูด ผมสองคนหันไปยกนิ้วกลางข้างห้องที่มันพูดถึงคือห้องพวกมผมแน่ๆ

“พี่ดิมครับ พี่ดิมยังไม่มีแฟนใช่ไหมครับ” น้องเขาถามผม ผมก็ส่ายหัวว่ายัง แต่ผมนะไม่คิดจะเอาเด็กแบบนี้มาเป็นแฟนผมแน่นอน ผมมองเขายิ้มๆ เขิน เอียงอายแต่ก็นะ ถ้าบอกตอนนี้ดิมจะได้ฟันเหรอครับ

ระหว่างทีพวกผมกำลังนั่งโยกฟังเพลงและแก้วเหล้าก็มาเสิรฟแล้วด้วย มีคนชงให้พร้อมกับกับแกล้ม น้องๆ ก็ทำหน้าที่เอ็นเตอร์เทรนได้ดี ป้อนทั้งเหล้าและของว่าง ใครเห็นก็อิจฉามองกันใหญ่เลยและทำหน้าเลี่ยนๆ ใส่ พวกผม พวกผมก็ยกแก้วเหล้าถือว่ามันอิจฉาครับ ฮาๆ

“ทางนี้วะ ตรงมาเลย” ไอ้เอ็กซ์มันกดรับสายใครไม่รู้ ผมก็คิดว่าเพื่อนที่มันบอกนั้นแหละ ผมก็นัวเนียน้องเขาต่อจนกระทั้งมีคนมายืนที่โต๊ะผมสองคน ผมก็คุ้นๆ หน้าอยู่นะ อ้อน้องไอ้ตุ๊แต่อีกคนซิ ผมไม่เคยเห็นมาก่อน หน้าหวานแบบนี้มันคุ้นมาก ผมนี้ถึงกับผลักน้องที่กำลังไซ้ด์ผมอยู่ออก ไม่อยากออกก็ต้องออกครั

“พี่ดิมเป็นอะไรอ่ะครับ” น้องพอลที่ยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ก็เมื่อกี้ยังดูดดื่มกับน้องอยู่ ถามผม

“เมียพี่เหรอครับ” น้องเขากันไปมองคนที่มาใหม่และเขาก็หันมามองผมก่อนจะหันหน้าไปทางทางอื่น แต่ผมซิครับยืนตลึงงงมองหน้าไม่ละสายตา น้องเขาหันมามองผมอีกครั้ง ผมก็กำลังจะฉีกยิ้มแต่น้องเขาหันไปคุยกับต้าน้องขายตุ๊

“พี่ดูเหมือนจะเป็นเมียพี่เขาเหรอครับ” น้องคนมาใหม่หันไปบอกน้องพอลและหันมาเหล่มองผม

“พี่ดิม” น้องพอลพยายามเรียกสติผม แต่ผมก็ยังคงมองน้องมาใหม่

“เพลินเชียวนะพี่ดิม” น้องต้ายืนเอามือล้วงกระเป๋าสองข้างมองผม และอีกคนก็มองและผ่านไป อันนี้เจ็บ ผมหันไปมองหน้าน้องที่ทำหน้างง

“เออ... ไม่ต้องดูแลพี่แล้วครับวันนี้ ขอบคุณนะครับ” ผมรีบบอกน้องพอฃ ดันน้องพอลออก ยังอีกผมหันมามองน้องอีกที

“อะไรอ่ะพี่ดิม เมื่อกี้เรายัง..” ผมก็รีบเอามือปิดปาก

“นะครับ ...ถ้าเสียเวลา...พี่จ่ายค่าเสียเวลาให้ “ผมพูดและหยิบแบงค์พันหยัดมือน้องไปสองพัน น้องมองตังแต่ก็เก็บแบบเนียนๆ ใส่กระเป๋าไป

“งั้นวันหลังนะครับ ให้ผมดูแล ...ฟ๊อด!” น้องกระซิบและหอมแก้มผมด้วยนะ ผมรีบควักมือไปได้แล้ว ผมเงยหน้ามองต้าส่วนอีกคนนะหันไปมองทางอื่นซะงั้น

ต้าร์มองน้องคนนั้นที่เดินทำท่าอาลัยอาวรผมอีก น้องเขาก็เดินไปหาเพื่อนที่ยืนทำสีหน้าตกใจกัน เกาะกลุ่มกัน เหมือนเจอแม่เสื่อเลยแต่ผมไม่สนใจ

“พี่เขามาไงวะ” น้องๆ กระซิบกระซาบกัน ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนตั้งแต่ต้าร์มาแหละ

“พี่ดิมหวัดดีครับ” ต้ายกมือไหว้ผม ผมก็มองอีกคน รอการไหว้

“ไอ้แพท มึงทำไมไม่ไหว้พี่ดิมวะ” น้องต้าบอกน้องคนนั้นที่ผมเล็งอยู่ น้องเขาชื่อแพท นั้นไง พี่ดิมแอ่นอกรอให้มาไหว้ครับผม มาแนบอกพี่แต่ไม่ครับ

“หวัดดีครับพี่ดิม” นั้นไหว้อย่างเสียมิได้ ผมหันไปมองไอ้อ้นที่กำลังนัวกับน้องใหม่ที่ดูแล้วไม่ใหม่แน่นอน นัวชนิดที่ว่าควรจะไปเปิดห้องเถอะครับ ผมก็สะกิด

“ไอ้อ้น ไอ้อ้น” ผมเรียกมัน ต้าก็ยิ้มให้ผมและมองไอ้อ้นด้วยสายตาแปลกๆ หรือจะรอไหว้อยู่ ผมก็สะกิดมันอีก อย่าให้น้องไอ้ตุ๊มันรอนานไอ้นี่

“อะไร...ไอ้เวรกูกำลังได้...ได้...” ไอ้อ้นมันหันมาทำท่าจะร้องหวี่ยงใส่ผม ผมชี้ไปที่คนที่ยืนกอดอกมองมัน มันถึงกับอึ้ง อึ้งทำไมผมคิดในใจก็ต้าร์น้องไอ้ตุ๊ไงและเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

“ผลั๊ก.....ตุ๊บ” มันถีบครับน้องน่ารักกระเด็นไปเลย

“เฮ้ยยย~~~~” ผมร้องด้วยความตกใจ และชะโงกมองน้องน่ารักน้องใหม่ของมันที่ลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าแบบนั้น อะไรมันจะรีแอ็คชั่นขนาดนั้นทันทีที่หันมาเจอต้าร์ น้องไอ้ตุ๊ แต่ทว่าไม่ใช่แค่ไอ้อ้นนะ น้องๆ ทุกคนที่หันมาเจอต้าร์ก็เช่นกันครับ และก็เรียงแถวทันที เพื่อ?????

“สวัสดีครับพี่ต้าร์” เรียงแถว ไหว้อย่างสวยงามก่อนจะรีบหันหลังไปคว้าเพื่อนที่ถูกไอ้อ้นถีบไป

“มึงตกใจน้องไอ้ตุ๊มาก ขนาดลงทุนถีบน้องบิวอะไรนี้กระเด็นไปเลยเหรอว่ะ” ไอ้อ้นมันยืนกลืนน้ำลายและต้าก็ยืนมองจากท่ายืนสองมือล้วงกระเป๋าตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นกอดอกแทน มาดคุณครูโดยยังไม่พูดอะไรกัน ผมหันมามอง บรรยากาศรอบๆ ทุกคนยืนเหมือนกำลังจะไว้อาลัย ไอ้เดฟมันมองผมและทำนิ้วเฉือดคอให้ผมดู ผมก็ชี้ไปที่ไอ้อ้นเหรอ มันก็พยักหน้า

“นัวกันมันมากเลยนะพี่อ้น....นัวกันขนาดนี้เปิดห้องกันเลยดีกว่าไหมครับ” ต้ามันพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มมากแต่มั้นฟังแล้วสยองมาก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 10:57:06 โดย PFlove »

ออฟไลน์ sarawatta

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +298/-10
ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับ ต่างคนก็ต่างเงียบหายกันไปนานเลย ยังนึกถึงอยู่เสมอนะครับ ตอนนี้ผมเปลี่ยนมาทำยูทูบด้วยครับ ขออนุญาตให้ลิงค์ไว้นะครับ เผื่ออยากจะเข้าไปติดตาม มีนิยายที่คุณ PFLove เคยชอบอยู่หลายเรื่องเลยครับ https://youtu.be/qZt_czuyWcY

สู้ ๆ นะครับ

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับ ต่างคนก็ต่างเงียบหายกันไปนานเลย ยังนึกถึงอยู่เสมอนะครับ ตอนนี้ผมเปลี่ยนมาทำยูทูบด้วยครับ ขออนุญาตให้ลิงค์ไว้นะครับ เผื่ออยากจะเข้าไปติดตาม มีนิยายที่คุณ PFLove เคยชอบอยู่หลายเรื่องเลยครับ https://youtu.be/qZt_czuyWcY

สู้ ๆ นะครับ

สวัสดีค่ะคุณSarawatta ดีใจเช่นกันค่ะ หายเงีบไปนาน พอดีlog in ไม่ได้ด้วยค่ะ พึ่งจะเข้าได้ไม่นานนี้เองและหานิยายตัวเองไม่เจอตอนแรกก็ว่าจะลงต่อค่ะ แต่คิดอีกทีเขียนใหม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณที่ส่งให้linkที่คุณSarawattaทำไว้ทางยูธูปนะคะ เก่งมากเลยค่ะ ชอบของคุณsarawatta หลายเรื่องเลยค่ะ เสียดายตั้งแต่พิมพ์หนังสือแล้วแต่ไม่ได้กลับไปไทยเลยค่ะ ตอนนี้อยู่ออสเตรเลียค่ะ ถ้ามีข้อติชมหรือควรแก้ไข บอกได้เลยนะคะ ยินดีมากๆ อ่านของคุณแล้วอยากเก่งได้แค่ครึ้งหนึ่งก็พอ เขียนได้เก่งมากค่ะ

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
“นัวกันมันมากเลยนะพี่อ้น....นัวกันขนาดนี้เปิดห้องกันเลยดีกว่าไหมครับ” ต้ามันพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มมากแต่มั้นฟังแล้วสยองมาก

“ก็แค่กอดกันเฉยๆ” ไอ้อ้นพูด ผมหันไปมอง กูเห็นมึงดูดดื่มชัดๆ ผมส่ายหัวมันก็ขยิบตาให้ผม

“มายังไงต้าร์” ไอ้อ้นเสียงมันดูตกใจมาก

“ไอ้เอ็กซ์มึงไม่ได้บอกพี่อ้นละซิว่ากรูจะมา” ต้าหันไปถามไอ้เอ็กซ์ ผมกับไอ้อ้นก็มองมันทันทีแต่ผมนะยังอึ้งกิมกี้กับปฏิกิริยาของไอ้อ้น

“พี่อ้นครับพี่อ้นผลักผมทำไมอ่ะ” น้องที่มันถีบเดินกลับมาถามมันอีก ผมอยากจะบอกน้องเหลือเกินที่น้องลงไปนั้นมันไม่ได้ผลักครับมันถีบครับ ผมนี่เห็นกับตาชัดๆ

“เออ..วันนี้ ...พากันไปนั่งตรงโน้นก่อนนะ เชื่อพี่ถ้ารักชีวิต” ไอ้อ้นมันกระซิบแต่ผมได้ยินครับ

“ทำไมอ่ะพี่อ้น” น้องเขาก็พยายามจะยื้อแต่ ผมสังเกตคนอื่นถอยกันหมดแล้วเหลือแต่น้องใหม่ ผมเห็นต้ายืนกอดอกมองไอ้อ้นกับน้องใหม่

“ไปเถอะ..นะ..” ไอ้อ้นมันพูดและดันน้องเขาออก แต่น้องไม่อยากออก

“ไปเถอะ มึงอยากตายตรงนี้หรือไง “เพื่อนน้องเขาดึงน้องคนนั้นออก

“เมียพี่อ้นมาสาด ไป!” ผมได้สติเลยน้องเขาคงไม่ได้หมายถึงต้านะ ต้าคือเมียไอ้อ้นเหรอ มันเลวววมากนี่มันไม่ถูกกับพี่แต่เอาน้องมันมาทำเมียเหรอวะ ผมนี้อยากเลิกคบมันเลย ไม่ใช่เพราะมันเลวนะ แต่เพราะว่านี้มัจะหาศึกใหญ่หลวงมาให้ผมด้วยไง ผมเป็นซี่ คู่หูคู่ฮาแต่เรื่องนี้ผมพลาดไปมาก แต่ช่างมันผมหันมายิ้มให้น้องอีกคนดีกว่า น้องแพท

“เดี๋ยวกรูมาวะ” ไอ้อ้นมันหันมาบอกผมและมันก็โอบเอวต้าไป ชัดเจนมาก แต่ไปไหนกัน

“สงสัยงานนี้เซอไพรส์แรงวะ พี่อ้นกู” ไอ้เอ็กซ์มันคงรู้ ไอ้เดฟก็พยักหน้าด้วยอีกคนและมันก็คงจะรู้ เหลือแต่ผมนี้ ไอ้นี่ร้ายมาก

“แพท นั่งดิวะ” ไอ้เอ็กซ์มันหันไปบอกน้องแพท ผมรีบครับ ดันเก้าอี้ให้จะได้นั่งใกล้ๆ กัน แพทหันมามองผม

“ไม่วะ ชอบยืน” เอ้าซะงั้น ผมก็ดันเก้าอี้ออก

“พี่ก็คิดว่ายืนดีเหมือนกันนะ วิวดี งานดี” ผมพูดและแพทหันมาเหล่มองผม

“พี่ดิม...อะไรของพี่” ไอ้เดฟ มันถามผม ผมก็ดันหน้ามันออกไม่ใช่เรื่องของมึง

“พี่ดิม” ไอ้เดฟ มันยังอีก

“อะไรของมึง” ผมถามไอ้เดฟ มันก็มองผมและมองไปที่แพทที่ยืนคุยกับเอ็กซ์ อย่างสนิทสนม ผมอยากสนิทแบบนั้นบ้าง รอคิววนไป รอว่าเมื่อไหร่จะหันมาแต่ไอ้น้องเวรนี้ก็เรียกจัง

“พี่ดิม.. พี่จะจีบไอ้แพทเหรอ” ไอ้เดฟมันถามผม ผมหันไปมองหน้ามัน

“น้องนี้มาจากไหนวะ” ผมถามไอ้เดฟ

“พี่..พี่จำไอ้แพทไม่ได้เหรอ...ลูกอาเปรมดิ์ไง “ไอ้เดฟพูดผมถึงกับอ้าปากค้างอีก มีหน้าหน้าหวานๆ มันลอยมาซ้อนอยู่ หน้าอาเปรมดิ์นี้เอง อาเปรมดิ์แฟนลุงสี่ และลุงสี่ก็เจ้าชู้ที่สุดในสามโลก พวกผมชิดซ้ายไปเลยแต่อาเปรมดิ์ก็เอาอยู่

“จำไมได้วะ แต่...ตอนนี้ปักอกมาก ศรรักอ่ะ” ผมหันไปบอกไอ้เดฟ ดูมันทำหน้าไม่อยากเชื่อ

“พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะโว้ยไอ้เดฟ คนนี้พี่ขอวะ”

“พี่...มันนะไม่ธรรมดานะพี่ไอ้แพทนะ ผมเตือนและมันก็เพิ่งจบนายร้อยมาหมาดๆ แถมมันฝึกมาครบหมดทุกหลักสูตรแล้วด้วย “ไอ้เดฟมันบอกสรรพคุณน้องเขาให้ผมฟัง

“รีคอน แรงเจอร์ และซีลแล้วนะพี่ดิม” ไอ้เดฟมันพูด ผมก็กำหมัด นี้ไง มันเสมอกันพี่ก็ผ่านมาหมดแล้วครับ

“พี่มึงก็ฝึกมาหมดแล้วไงครับ แบบนี้เขาเรียกว่าคู่ชกที่ซูซี๋กันครับไอ้น้องเดฟ” ผมพูด ไอ้เดฟมันก็ T_T

“แล้วพี่มึงนี้ก็หัวหน้าหน่วยรบพิเศษแล้วนะโว้ย เจอโหดๆ มาก็เยอะไม่แพ้กันจะเจอโหดอีกจะเป็นอะไรไป” ผมพูดและค่อยขยับไปชิดกับไอ้เอ็กซ์ที่ยืนเป็นสิ่งกีดขวางผมอยู่ ผมก็เอาเท้าเตะเบาๆ ที่เท้าไอ้เอ็กซ์ มันหันกลับมามองผมและมองแบบว่าไม่เข้าใจ ผมทำมือให้หลบไป

“พี่จะดู....” ไอ้เอ็กมันชี้ไปบนเวที ผมจะขอดูแพทต่างหาก

“หลบครับน้องเอ็ก” ผมพูดให้มันอ่านปากว่าให้มันขยับออก และไอ้เดฟมันก็เรียกไอ้เอ็กซ์ให้ออกไปรู้งานจริงอะไรจริงน้องชายผม พอเอ็กซ์ขยับออกไปหมอดิมจะรออะไรเข้ายืนใกล้ๆ เลย น้องเขากำลังยกแก้วเหล้ากระดก เขาหันมามองผมแค่นั้น

“พี่ไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าลูกชายอาเปรมดิ์ของพี่จะ...”

“หล่อ” น้องเขาหันมาเหล่และบอกผม

“ครับ...หล่อ...น่ารัก”

“ผมก็บอกอยู่ว่าผมหล่อ ไม่ต้องเติมน่ารัก” นั้นหันมามองผม

“แต่ ...พี่อยากให้...ยกให้เลย คำนี้ คำว่า”

“ผมไม่ชอบพูดซ้ำซาก “อู้ยย ผมได้ยินแล้ว หันไป เยส แบบนี้แหละที่ดิมต้องการ หันกลับมาทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ ผมเห็นไอ้อ้นมันเดินกลับมากับต้า

“ไงเราแพท” ไอ้อ้นมันกลับมาพร้อมกับทักทายอย่างรู้จักมักจี่ ผมก็ยิ้มๆ กับมันนะ ประมาณว่าช่วยดันกูด้วย ไอ้อ้นมันมองผม ผมขยิบตา ขยิบแล้วขยิบอีกแต่มันก็ยังไม่เข้าใจ ที่นี้เข้าใจยากขึ้นมาทันทีไอ้คู่ฮาของผม

“อะไรของมึงไอ้หมอหมาดิม ขยิบอยู่ได้ลูกตามึงนะ” ไอ้อ้นถามผมและเอามือถางตาผมไว้ให้เลิกขยิบ

“ขอคุยด้วยหน่อย” ผมบอกมัน

“มีอะไรกันเนี๊ยะพี่สองคน” ต้าร์ถามผมและไอ้อ้น มองหน้าผมกับไอ้อ้นสลับไปมา

“ไม่รู้แม่งมัน นี้มึงโดนตัวไหนไปอีกละ” ไอ้อ้นมันถามผม ผมก็ชี้ไปทีแพทกูโดนตัวนี้ ไอ้อ้นมันมองและมันก็ถึงบางอ้อ

“ไอ้นี้มันอยากมีเมียนะต้าร์ เมียแบบเป็นตัวตน เพราะที่ผ่านนั้นก็ได้เสียเขาไว้หลายๆ หน แต่ไม่ได้เมียเป็นตัวสักคน” ไอ้อ้น ผมสะบัดหน้ามองมัน กลอนมึงเพราะมา เพราะอะไรถึงได้แต่ให้กรู

“อย่า...กูพูดมานั้นถูกต้องเพราะกูตรวจสอบแล้ว...ไอ้หมอหมาดิม” ไอ้อ้นมันชี้ผม ผมกำลังจะแก้เชียว

“ใครอ่ะ ที่อยากได้พี่ดิม” ต้าถามผม ผมก็ชี้ไปที่แพท ต้ามันทำหน้าตกใจอยู่นะ

“พี่แน่ใจแล้วเหรอ มันไม่ธรรมดาน่ะพี่ดิม ไม่ใช่พวก ...เด็ก..” ต้าพูดและบุ้ยปากไปทางโต๊ะเด็กๆ ไอ้อ้น ผมหันไปมองก็ต้อง สะดุ้งน้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ของไอ้อ้นมันยืนมองจ้องมาทางนี้

“อ้นขอคุยหน่อย” ผมเรียกมัน

“ต่อมอยากมีเมียกำเริบอีกแล้วเวรจริงๆ “ไอ้อ้นพูดและก็ดันต้าออกและเดินออกมาพร้อมผม ออกมาหาที่พอจะคุยกันได้สะดวกและไอ้อ้นมันก็มองหน้าผม

“อ้น กูไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย ครั้งนี้มัน ครั้งที่สองวะ” ผมบอกไอ้อ้น

“ครั้งแรกคือไอ้ปริ้นซ์ที่มึงชอบแต่มันดันด่วนตีจากมึงไป” ไอ้อ้นพูด ใช่ครับนั้นคือรักครั้งแรก รักมากกะว่าจะแต่งงานเลยแต่ปริ้นซ์มาด่วนจากด้วยโรคมะเร็งในเม็ดเลือด

“ไม่จากธรรมดา ไปไม่กลับหลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี” ไอ้อ้น

“ช่วยให้เกรียรติคนรักแรกของกูหน่อยครับไอ้อ้นครับ “ผมพูดมันน่าไหม

“เอานะกรูเข้าใจมึงแต่กูคงช่วยเกลี้ยกล่อมเหมือนเด็กๆ กูไม่ได้ เพราะว่าแพทเขาคงเชื่อใจมึงยากวะ “ไอ้อ้นพูด ผมทำท่าคิดทันทีคิดหนักด้วยงานนี้

“เพราะว่า...กูอยู่กับมึงใช่ไหมวะ น้องเขาเลย...สงสัยต้องห่างกันสักพัก” ไอ้อ้นมันสะบัดหน้ามามองผม

“เพี๊ยะ!!!” มันโบกผมครับเน้นๆ เลย

“ที่อย่างนี้มาโทษกูเลย นี้กูบังคับมึงเหรอครับครับไอ้หมอหมาดิมให้ไปเอาเด็กๆ ของกู และที่น้องเขาจะไม่เชื่อมึง ก็เพราะว่ามึงเล่นดูดปากน้องพอลซะจนลิ้นมรึงจะลงไปถึงกะเพราอาหารน้องเขาแล้ว และที่สำคัญมึงนะพอเอาเข้าจริงๆ มึงแซงกูด้วยซ้ำ” ไอ้อ้นมันพูด

“พี่อ้นน้องดิมจะเป็นเด็กดี” ผมพูดอ้อนไอ้อ้นทันที

“น้องดิมจะเป็นเด็กดี! “ไอ้อ้นมันพูดล้อเลียนผม

“อ้นอ่ะ กูขอวะ “ผมพูดอ้อนมัน มันก็มองผม

“กูยกให้มึงไมได้วะ!” ไอ้อ้นพูด

“ทำไมวะ กูนะเสียงตายมากับมึงเยอะนะโว้ย!” อันนี้เรียกทวงบุญคุญไหมวะ ผมคิดในใจ

“ก็กรูไม่ใช่พ่อน้องเขา ไอ้สาดดดด! ไปขออาเปรมดิ์พ่อเขาดิวะ ไอ้หมอหมา “ไอ้อ้นมันว่าผมและมันก็เดินกลับเข้าไปซะงั้น

“ตกลงมึงจะช่วยกูไหมวะ” ผมถามไอ้อ้น

“เออ จะช่วยเท่าที่ได้ โอเคนะ “ไอ้อ้นมันหันมาบอกผม ผมสองคนเดินกลับเข้าไป เห็นหนุ่มเขากำลังเริ่มในจังหวะเพลงมัน it’ s my life ไอ้อ้นแม่งก็เข้าเสต็ปทันที มันค่อยไปหาต้า ต้าหันมาจับจังหวะมีเต้นคลอกันด้วย อยากให้ไอ้ตุ๊มันมาเห็นจริง แต่ไม่ดีกว่าผมว่าเดือดยิ่งกว่าสงครามโลกครั้งที่ 2 แน่ๆ เอวดีแท้น้องต้า

“ไปห้องน้ำก่อนน่ะพี่ดิม” ไอ้เดฟมันพูดและไอ้เอ็กซ์ มันก็ไปด้วยแต่ โต๊ะข้างๆ ยิ้มกริ่มเดินตามออกไปด้วยทำไมปวดพร้อมกัน ไม่มายด์ผม ผมก็ค่อยเต้นและเข้าไปทางด้านหลัง เห็นไอ้อ้นมันได้ผลกับต้าเพื่อว่าดิมจะได้บ้าง ผมก็ค่อยเข้าไป ได้ผลครับ น้องแพทรู้สึกได้ว่ากำลังจะมีข้าศึกมาบุกข้างหลัง น้องเขาหันมาพร้อมกับกอดอกมองผม

“อู้ยย” ผมร้องเพราะว่าสายตาน้องไม่ได้บอกว่าอยากจะร่วมจังหวะกับผมเลย ออกแนวว่าจะมามวยไทยด้วยซ้ำ ผมก็ยิ้มแหยะ ไปทางไอ้อ้นดีกว่า

“ไอ้ดิม...มาเบียดกูทำไม มรึงเห็นไหมว่ากูกำลังคลอเมียอยู่” ไอ้อ้นมันพูด ต้าหันมายิ้มให้ผม

“โดนไอ้แพทไล่มาด้วยสายตาใช่ป่ะ” ต้าพูด ผมยิ้มๆ ว่าใช่

“พีดิมเต้นกับพี่อ้นก็ได้ ผมไปอยู่ใกล้ไอ้แพทเอง เดี๋ยวผมจะบอกมันให้นะว่าพี่ไม่กัด” ไอ้น้องต้าพูดผมก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

“ต้องช่วยกูแบบนี้ไอ้อ้นครับ” ผมหันไปบอกไอ้อ้นมันก็หยักไหล่ไม่สนใจ โยกของมันต่อเบาๆ ตอนนี้เพลงก็เริ่มมันมากขึ้น ไอ้น้องรักสองคนผมเอ็กซ์และเดฟมันก็หายไปเลย ผมว่าได้เสียน้ำกันแล้วแน่ะๆ กะน้องโต๊ะข้างๆ ผมเห็นต้ากับแพทเริ่มโยกย้ายกันและกระดกเหล้าถีๆ ไปด้วยกัน

“ไอ้อ้น กูถามมึงอย่างดิ นี้มึงล้อกูเล่นใช่ไหมวะ เรื่องมึงกับต้า” ผมถามไอ้อ้น มันหยุดเต้น ผมก็เตรียมหลบเหมือนมันจะเหวี่ยงตีนมา

“กูรู้ว่าถ้าบอกมึง และมึงจะต้องโกรธที่ทำไมกูปิดมึงและอีกอย่างมึงก็คงระแวงกูกับไอ้ตุ๊ดิม กูเลยไม่ได้บอกวะ “ไอ้อ้นมันหันมาพูดกับผมพร้อมกระดกแก้วเหล้าเข้าปากไป ผมก็พักยกกระดกซะหน่อย

“แล้วมึงไปเอาน้องไอ้ตุ๊มันตอนไหนวะ พี่มันรู้ไหมวะ” ผมถามไอ้อ้น

“ถ้ารู้กูก็ไม่เทพแล้วมึง ไอ้ตุ๊มันยังไม่รู้แน่นอน...ฮาๆ” ไอ้อ้นมันพูด มันช่างกล้าชมตัวมันเอง โธ! มรึงไม่กล้าบอกก็พูดมา

“ไอ้นี้มองหน้าแบบนี้นินทากูในใจ” ไอ้อ้นมันพูดมันรู้อีก

“เออ...แล้วมึงจะไปบอกมันไหมวะ...ไอ้ตุ๊นะ” ไอ้อ้นมันถามผม

“กูเหรอ กูไม่อยากเห็นพวกมึงทะเลาะกันมากไปกว่านี้วะ และตอนนั้นคนที่ต่อยกับมันดันเสือกเป็นกูตลอดที่ต่อยกับมันแทนมึงอะอ้น “ผมพูดกับไอ้อ้น ผมเลยโดนร่างแหทำให้มันไม่พูดกับผมไปด้วยอีกคนไง

“แล้วมึงไปเอาน้องมันเป็นแฟนมึงตอนไหนวะ” ผมยังอยากรู้อยู่ดี

“เอาจริงๆ นะ ต้าร์มันคบกับกูเองมานานแล้วตั้งแต่ไอ้ตุ๊มันมีแฟนชื่อขวัญอ่ะ กูก็..ไม่รู้วะแต่มาจริงจังเรียกว่าคบกันจริงจังตอนที่กูแยกกับมึงอ่ะ แยกไปคนละที่อ่ะ และกูก็เจอน้องเขาไปกับอาภาษญ์ ไปหาลุงสามและพักที่นั้น กูก็เลย...ได้มาเป็นเมียทุกวันนี้ “ไอ้อ้นมันบอกผม

“อ้อ..มึงเลยนอกใจกรูซะงั้น” ผมพยักหน้าแบบเข้าใจ

“อะจ๊าก” ผมขวนหน้าผมทันที

“บอกอย่าขวนหน้ากูเดี๋ยวเป็นแผล” ผมเอามือลูปหน้าตัวเอง

“อย่าพูดให้กูได้ยินอีกไอ้หมอหมาดิม....ขนรุกเลยสาด สยองวะ ไอ้เวร...คิดได้ไง ไอ้นี่งั้นกูไม่ช่วยแล้ว ให้หนอนน้อยมึงอยู่เฉาตายไปเลย” ไอ้อ้นพูดและทำท่าขนลุก แม้กูหยอกแค่นี้ทำงอนกูสาด

“อ้นเพื่อนรักของดิม” ผมพูดและทำท่าจะคลอเคลียแต่มันดันหน้าผมออกแบบรังเกียจสุดๆ

“ว่าแต่มึงจะจีบแพทจริงๆ เหรอวะ ทำไมมึงไม่จีบตั้งแต่ตอนที่แพทเขามาอยู่ที่กรุงเทพ ตอนนั้นพวกเรายังสนิทกันมากทั้งไอ้ตุ๊ด้วย “ไอ้อ้นมันถาม ผมทำหน้างงเข้าไปอีก

“ฉิบหาย! มรึงจำแพทไม่ได้เหรอ” ไอ้อ้นมันทำหน้าตกใจมากกว่าเจอต้ามายืนตรงหน้ามันอีก

“กูเคยเจอเขาด้วยเหรอวะ แล้วทำไมกู” ผมทำท่านึกแต่นึกไม่ออก คือประมาณว่าลูกพี่ลูกน้องเยอะเกินเจอกันไม่หมด โดยเฉพาะคนนี้ หลงสายตาผมไปได้ยังไง นึกแล้วก็น่ะ มันน่าจริงๆ

“เพล้ง!” เสียงที่ทำให้การสนทนาผมชะงัก ผมว่าน้องๆ ผมมีเรื่องแล้ว โต๊ะข้างๆ ครับ แก้วเหล้ามันตกแตก แต่ไม่ได้ตกเพราะมันทำตกคงเพราะต้าไปชน มันก็มองหน้า

“ขอโทษวะ” ต้าบอกขอโทษแต่สายตากวนมาก ไอ้อ้นยืนข้างผมมันมองหน้าผมและหยักคิ้ว ผมก็ขยิบตาว่าให้มันไปห้ามแต่มันดันส่ายหัวซะงั้น

“จะเป็นเมียกูมันต้องมีดีวะ” ไอ้อ้นมันพูด ผมก็จะเข้าไปแต่มันดึงผมไว้ซะงั้น ผมนะเป็นห่วงน้องแพทครับ

“แค่นี้เหรอ” มันถามต้า

“ก็จะให้ทำไงอ่ะ ของมันตก หรือว่าไม่มีปัญญาหาแก้วใหม่ กูจัดให้” ไอ้น้องต้าคร๊าบผมคิดในใจ ผมยืนมองแพท บอกในใจว่ามาหาพี่ดิมเถอะครับพี่จะปกป้อง แต่น้องเขาไม่มองผมเลย

“มึงนี้ปากดีวะ เก็บปากไว้จูบผัวมึงเถอะวะ ไอ้พวกลูกเกย์ลูกตุ๊ด” นั้นไงด่ามาขนาดนี้ถ้าไม่ขึ้นกรูให้ถีบหน้าเลย ใช่ครับ

“เหรอ...ได้...ผลั๊ก” ต้าร์ถีบไอ้คนที่ด่านั้นกระเด็นไป และผู้คนก็ร้องด้วยความตกใจแต่ไอ้อ้นมันยังนิ่ง มันค่อยเดินๆ เข้าไปยืนด้านหลังต้าเฉย ผมหันไปเห็นเพื่อนมันกำลังยกเก้ามาฟาดแพทที่ยืนอยู่ ผมจะรออะไรรีบเข้าไปเอาตัวบังแทนแต่ ...เก้าอี้ไม่โดนผมครับ เพราะว่า แพทยกเท้าขึ้นค้ำไว้ สายคาราเต้แน่นอนแบบนี้ และแพทก็หมุนเอาเร็วเอาเท้าอีกข้างฝาดเก้าอี้กระเด็นไปไหนไม่รู้แต่ดีที่ไม่ไปทางผู้คน

“ใช่เลยแบบที่พี่ฝันไว้” ผมบอกกับแพท

“ฝันบ้าอะไร” เอาน้องแพทและแพทก็ถีบคนที่จะเข้ามาต่อยกระเด็นไป

“พวกมึงอยากลองของกันหนักใช่ไหม ได้สาดกูจะเอาให้หน้าแหก หมอเย็บไม่ถูกเลย” มั้นพูดโดนใจดิม

“ทำไมกูจะเย็บไม่ถูก กูเป็นหมอ” ผมหันไปบอกพวกมัน มันก็ชะงักนิดหน่อย กลัวเลยละซิ

“มุขเชี้ยอะไรของมึงเนี๊ยะฮะไอ้หมอ” ไอ้อ้นครับและสายตาของน้องแพท ส่ายหัวในความฉลาดของพี่เหรอครับ

“ดีเลยไหนๆ ก็มีหมอมาแล้ว กรูฝากปากขวดพวกนี้ไว้ที่พุงพวกมึงเลยแล้วกัน” มันพูดและมันก็เอาขวดมากระแทกกับโต๊ะให้แตกเป็นปากฉลาม มันเล่นกันแรงแบบนี้เลยรึ

“เฮ้ยพี่เกิดอะไรขึ้น” ไอ้เดฟมันวิ่งกลับมาพร้อมไอ้เอ็กซ์ตอนนี้ ผู้เปิดที่วงกว้างให้พวกผม ดีมากครับทุกคนนนนน

“ก็ต้าร์ดิ ดันทำแก้วเหล้าพวกมันตก” ผมกระซิบบอกไอ้เดฟ ผมเห็นไอ้เอ็กมันก็วิ่งมาไล่ติดกระดุมเสื้อมาด้วยแสดงว่ามันไปฟาดน้องคนนั้นมา ไอ้เอ็กซ์มันจูงมือน้องเขาเข้ามาด้วย

“ว้ายพี่เข้ม~~~~~~~~~~~” น้องเขาร้องเสียงหลงมองหน้าไอ้คนต้าเอาเหล้าสาดและถีบ

“มึงไปแรดที่ไหนมา อย่าบอกนะว่ามึงไปเอากับไอ้นี้ “ไอ้คนนั้นมันชี้ไปที่ไอ้เอ็กซ์...ไอ้เอ็กซ์มันก็ชี้ตัวมันเองและหันไปมองข้างหลังมันที่โล่ง


“มึงนันแหละ” ไอ้นั่นมันย้ำว่าไอ้เอ็กซ์นั่นแหละ มันหันมาทำน่าเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าคนนั้นคือมันเอง

“เออ...พี่ชายน้องเหรอครับ” ไอ้เอ็กซ์มันถามน้องเขา

“ผัวโว้ย!”

“อ้อผัวน้องนั้น....ฉิบหายยย~~~~” ไอ้เอ็กซ์มันรีบสะบัดมือออกและน้องเขาก็ค่อยๆ เข้าไปหาผัวน้องเขาแบบเนียนๆ

“มันหลอกบีไป มันบอกว่าจะบอกอะไรเกี่ยวกับพี่นี้แหละ ผมเลยหลงเชื่อ” นั้นน้องน่ารักวัยใสใส่ไฟซะแล้ว

“งั้นพวกมึงอย่าได้กลับบ้านกันดีดีเลย “พวกมันก็เข้ามาด้วยขวดปากฉลามกันทั้งนั้น คราวนี้ไอ้อ้นมันเดินเข้าไปดึงต้าร์ออกและไอ้อ้นมันลุยเอง

ผมก็ช่วยแพทเตะต่อยไอ้พวกมันกระเด็นกันไปมีเสียงกรี้ดกร้าดให้กำลังใจตลอดเวลา ส่วนผมก็ทำหน้าที่การ์ดให้แพทอย่างดี ใครเข้ามาเตะมันกระเด็นไป แพทมองหน้าผม

“ปกติพี่เป็นหมอใจดีแต่พี่จะโหดกับคนที่จะทำลายของที่พี่รัก...” แพทก็หันไปทางอื่นซะนี้ เขินหรือว่าเลี่ยน

“อยากเป็นของที่หมอรักค่ะ” น้องผู้หญิงคนหนึ่งแถวนั้นตะโกนมา

“เออ...ไม่กินชะนีครับ”

“เสียชาติเกิด) )) )” ผมก็หันไปโต้ตอบไอ้พวกนั้นอีก ทำไมมันอึดจังหวะล้มไปลุกขึ้นมาใหม่อีก

“ปังๆ” เสียงปืนครับ ทุกคนรอบๆ หมอบกันหมด ไอ้กฤษณ์นั้นเองที่ลงมา

“หยุด! กูบอกแล้วใช่ไหมห้ามมามีเรื่องในผับกู “แสดงว่าไอ้กฤษณ์มันรู้จักไอ้พวกนี้

“ก็ไอ้เวรพวกนี้มันหาเรื่องพวกกูก่อน”

“ก็แค่เหล้าหกตกพื้นพวกมึงมันก็โชว์ก่างกันอีก” ไอ้อ้นมันพูดและมองไปทางไอ้กฤษณ์ ไอ้กฤษณ์ก็มองไปรอบๆ ไอ้อ้นมันเล่นซะหมอบลุกไม่ขึ้นสี่ห้าคนเลย

“ออกไปกันให้หมด พวกนี้เพื่อนกู ถ้ามึงอยากมาผับกูอีก อย่ามาทำเชี้ยๆ แบบนี้ในผับกู “ไอ้กฤษณ์มันพูด พวกมันก็พากันแยกเพื่อนที่หมอบขึ้น

“ฝากไว้ก่อนนะมึง” มันทิ้งท้ายไว้ เหมือนจะน่ากลัวแต่ไม่สำหรับพวกผมแน่นอน

“แพทเป็นอะไรไหมครับ” ผมถามแพท แพทหันมาเหล่มองผม

“ผมสบายดี” แพทตอบผมแค่นี้ แค่นี้ก็ชื่นใจดิม

“เอาละ ถ้าใครตีกันกูจะโยนออกไปด้านนอกผับกูให้หมด” กฤษณ์ตะโกนพูดทุกคนก็เงียบ และมันก็ส่งสัญญาณให้เล่นเพลงกันต่อและเรียกน้องๆ มาทำความสะอาดเก็บขวดแตกๆ ออก ผมเห็นต้ามันกอดอ้น ผมก็ยืนรอว่าแพทจะกอดผมแบบนั้นไหม ไม่ครับเดินผ่านผมไปแต่จังหวะนั้น มีใครก็ไม่รู้มันวิ่งตรงมาหาแพทและมันก็ทำท่าจะแท่งแพทด้วยเศษแก้วที่แตก แพทก็ไวมากเอามือไปจับมือมันและบิด

“อ๊าก” ไอ้คนที่โดนบิดแขนก็ร้องและปล่อยแก้วที่แตกลงพื้น ผมจะยื่นช้าอยู่ใย มาช้ายังดีกว่าไม่มารีบถีบไอ้คนนั้นออกทันที

“เฮ้ยย “ผมชี้หน้ามัน ไอ้นั้นมันก็ถอยครับเพราะว่าต้ากำลังจะเข้าใส่เหมือนกัน แพทที่ยื่งนิ่งมาก

“อ้าวไอ้เวรนี้มึงหาเรื่องอีกเหรอ เฮ้ยเอามันออกไป” ไอ้กฤษณ์เรียกลูกน้องมันมาลากไอ้นั่นออกไป

“เดี๋ยวพวกกูไปเคลียร์ก่อนเพราะว่าเหมือนจะมีคนโทรแจ้งตำรวจวะ พวกมึงออกไปทางด้านหลังก่อนเลย จะได้ไม่ต้องมาเป็นข่าว” ไอ้กฤษณ์พูด ไอ้อ้นพยักหน้า และโอบเอวต้าผมก็ดันแพทให้รีบเดินออก ไอ้เดฟและเอ็กซ์ก็รีบเดินออกตาม ผมรู้ดีว่าไปทางไหน มันคือทางหนีเวลามีเรื่องหรือตำรวจมาของพวกผม ผมเดินมาจนถึงทางเดินออก

“แพท แขนมึงมีเลือดไหลวะ “ไอ้เอ็กซ์พูด ผมหันไปมองจริงด้วย

“แพท “ผมจับแขนแต่น้องเขาทำท่าจะขืน อันนี้ผมซีเรียสเลยขืนไว้ ทำหน้าดุใส่หน่อยๆ ผมขอดูปรากฏว่ามือแพทคงโดนบาดตอนที่จับมือไอ้คนที่จะแท่งแพทนั่นแหละ

“ไปโรงพยาบาลพ่อพี่ก่อนเลยแพท” ผมพูด

“ผมไม่ไป ผมทำแผลเองได้ “แพทพูด

“มันกลัวอาเปรมดิ์รูพี่ดิม เพราะว่ามันไม่ได้บอกอาเปรมด์ว่าจะมาเที่ยวและที่สำคัญมันกำลังจะรับกระบี่พี่” ต้าพูดและเดินมาดูมือแพทเช่นกัน

“ไปคอนโดกูก่อนวะดิม มึงมีชุดทำแผลไหมวะ” ไอ้อ้นมันถามผม

“มีดิ “ผมพูด

“มายังไงกัน” อ้นหันไปถามต้า

“มารถโรงแรมแต่ไม่ได้บอกให้มารับอ่ะพี่อ้นเพราะว่าต้ากะว่าจะไปต่อกับพี่อ้น “ต้าพูดน่าให้พี่ชายน้องมาฟังจริงๆ มีหันมาเหล่ กะตุ๊กยิ้มไว้ก่อนเดี๋ยวต้าไม่ช่วยจีบเพื่อน

“งั้นไปที่คอนโดพี่ก่อน ไปครับ” ไอ้อ้นพูด พวกผมออกมาก็เจอรถจอดไอ้กฤษณ์คงบอกให้น้องๆ เขาเอารถพวกผมมารอกันแล้ว พวกผมก็ขึ้นรถและขับออกไปทันที ไอ้เดฟมันงานดีมากมันดึงแพทให้มานั่งรถผมและเปิดประตูนั่งข้างๆ กับคนขับให้แพท ผมนี้อยากจะหันไปแปะมือด้วยแต่คนที่หันมามองซิ ทำเอาผมต้องหดและไอ้เดฟกับไอ้เอ็กซ์ก็เข้าไปในนั่งด้านหลัง ส่วนไอ้อ้นไปกับต้าสองคน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 10:59:02 โดย PFlove »

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
พี่อ้นxต้าร์
           ผมกระโดนขึ้นรถคันหรูและขับออกมาพร้อมเมียจริงๆ ของผม น้องต้าร์น้องชายไอ้ตุ๊ ผมคบกันได้ยังไงไม่มีใครรูแม้กระทั้งคู่หูผมเองได้ดิม มีแค่ไอ้เอ็กซ์และไอ้เดฟที่รู้ ก็เพราะว่ามันแวะไปหาต้าร์ที่อังกฤษและมันก็เจอผมนอนอยู่ในห้องนอนต้าร์ในสภาพที่รู้ว่ากับต้าร์ทำอะไรกันถึงจะไม่เห็นว่าผมเปลือยก็เถอะ แต่ไอ้เดฟมันบอกว่ามันจะไม่บอกไอ้ดิมเพราะมันบอกผมว่าคนที่ควรจะบอกพี่ดิมมันนั้นควรจะเป็นผมที่เป็นเพื่อนซี่กัน แต่ผมก็ไม่มีโอกาสจะได้บอกหมอดิมมันสักที จนกกระทั้งวันนี้(ที่มันรู้เอง กาสิกาสิก อ้นรู้สึกผิดจริ้ง จริง)

   “พี่อ้น...นี้ถ้าต้าร์ไม่มา พี่คงเอาไอ้เด็กคนนั้นไปนอนด้วยแล้ว” ต้าร์หันมาค้อนผม

   “ก็พี่บอกแล้วไงว่าแค่บำเรอความสุขเล็กๆ... ต้าร์!” ผมหันไปบอกต้าร์

   “แล้วมาเมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกพี่ “ผมถามต้าร์ ผมเอื้อมมือไปจับมือต้าขึ้นมา

   “ฟ๊อด” ผมหอมมือนิ่มๆนั้น นิ้วที่เรียวยาวสวย สวยกว่าสาวๆหลายคนซะอีก   

   “มาเมื่อเช้าครับพี่อ้น อันที่จริงจะมาเมื่อวานอ่ะ แต่ไอ้แพทมันรออาเปรมดิ์ ต้าร์ก็เลยมาวันนี้แทนแต่ก็ได้เซอไพร์สพี่อ้นนะ ” ต้าร์หันตอบผม ผมก็ยังคงจูบมือต้าร์เบาๆ

      “และผมก็ไม่ได้บอกพี่ตุ๊นะพี่อ้นว่าผมมา” ต้าร์หันมาบอกผม ผมก็ทำท่าตกใจเหมือนกัน มันหนีกลับมาเที่ยวอีกแล้ว หาเรื่องแท้ๆ

      “อ้าว..ทำไมทำอย่างนั้นละต้า ตุ๊มันเป็นห่วงต้าร์นะ “ ผมต่อว่าต้าทันที ก็หัวอกคนเป็นพี่ชายเหมือนกัน ถึงผมกับไอ้ตุ๊จะไม่ค่อยลงลอยกันและมาแตกหักกันก็เพราะว่าแฟนมันดันมาแอบขึ้นคอนโดผมและผมก็ตอนนั้น ไม่ชอบปฏิเสธครับ เลยจัดไป แต่ความก็เริ่มมาแตกตอนต้าร์นี้แหละที่วีนขวัญ และต่อมาขวัญก็กระโดดตึกฆ่าตัวตาย แต่ในความเป็นจริงแต่มันมีมากกว่านั้น ที่วันนั้นผมไม่ได้บอกความจริงไอ้ตุ๊ไป เพราะว่าคนที่มันจะเสียใจมากที่สุดคือต้าร์ ผมเลยปิดมันไว้
 
      “ก็ถ้าบอกจะได้มาเหรอ ...ต้าร์นะคิดถึงพี่อ้นจะแย่อยู่แล้วอ่ะ”ต้าบอกผมและค่อยขยับเข้ามาใกล้ผม ทำปากเผยอจะจูบผม ผมก็พยักหน้าว่าให้ขยับมานั่งบนตักผม ผมจะได้สนองให้ได้

           ต้าร์มองหน้าผมว่าโอเคผมก็ดันเบาะไปด้านหลังให้สุดแต่พอที่ผมจะแตะเบรคและคันเร่งได้ ต้าก็ปลดเข็มขัดและเลื่อนตัวจากที่นั่งข้างคนขับและมานั่งที่ตักของผม ต้าร์โอบรอบคอผมไว้และประกบปากจูบผม

           ตอนนี้ผมขับมาที่ถนนใหญ่แล้ว เวลานี้ก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้วถนนก็เริ่มจะว่างๆไม่ค่อยมีรถเยอะและผมสองคนก็จูบกันแรกลิ้นกันอย่างเมามัน ในขณะที่ผมก็ทำหน้าที่คนขับรถไปด้วย สกิลนี้ผมฝึกมาบ่อยจนชำนาญการแล้ว   

              ผมขับมาจนถึงคอนโดของผม ไอ้ดิมมันรู้ดีว่าที่ไหน ผมเลี้ยวเข้าไปจอดใต้คอนโดข้างๆรถไอ้ดิม ผมเห็นเหมือนกับว่ามันกำลังพันผ้าเพื่อห้ามเลือดแพทก่อน ผมกดเปิดประตูรถคันหรูผม ประตูอัตโนมัติ เปิดแบบปีกนก ไอ้ดิมมันหันหลังมาเจอผมที่มีต้านั่งตักอยู่

      “เฮ้ย! อย่าบอกนะว่ามรึงขับมาแบบนั้น” ไอ้ดิมมันถามผม ผมหยักคิ้วให้ผมเทพมากครับ ต้าร์ก็ลุกออกไปก่อนตามด้วยผม

      “ทำไม่ได้ละซิไอ้หมอครับ” ผมพูดเยอะเย้ยมันและมันก็ส่งนิ้วกลางให้ผมเป็นคำตอบ

      “พี่อ้น พี่ดิม ผมจะไปนอนคอนโดไอ้เดฟนะพี่ เพราะว่ามีน้องมารอให้ระบาย”  ไอ้เอ็กซ์มันบอกผม

      “เมื่อกี้มรึงไม่เข็ดเหรอมึงสองคน  เอาไม่ดูเลยว่ามากับผัว ” ผมเม้งไอ้เอ็กซ์น้องชายผม   

      “อันนี้เด็กผมสองคน น้องเขาบอกค่าเทอมไม่พอ ผมสองคนก็เห็นใจเลยให้มารับจ๊อบ”ไอ้เอ็กซ์น้องผม ผมก็โบกมือให้ไป แพทลุกขึ้น ต้าเดินเข้าไปประครองแพท

      “ไปเจอกันที่บ้านตอนเช้าเลยวะ กรูเอาพี่มรึงไปส่งเอง” ผมบอกไอ้เดฟมันก็ยกนิ้วโป้งให้ว่าดีและพวกนั้นก็รีบขับรถออกไป ผมเห็นไอ้ดิมมันแบกกระเป๋าแพทย์ พวกนี้มันต้องมีติดรถไว้ตลอดเพื่อเกิดเหตุฉุกเฉินบทท้องถนนมันจะรีบเข้าช่วยพวกเขาได้ทันที  อันนี้ผมชื้นชมมันเลยจริงๆ ไม่ใช่แค่ดิมนะ ทุกคนและรถทุกคันต้องมี

           พวกผมพากันขึ้นห้องพักทันทีเพื่อไอ้ดิมจะได้รีบทำแผลให้แพท ห้องพักผมเป็นแบบห้องสูทมีสองห้องนอนเป็นห้องที่ตกแต่งแบบทันสมัย ห้องพักเป็นแบบสมาร์ทโฮมไฟในห้องผมสั่งได้จากมือถือและเสียง  ไอ้ดิมมันจัดโต๊ะและต้าก็พาแพทไปนั่งลง ดูจากสีหน้าแพทที่อดทน ผมว่าคงเริ่มปวดบ้างแล้ว

      “ขอพี่ดูนะครับ”ไอ้ดิมมันบอกแพท แพทก็ยอมแต่โดยดี ผมก็มองต้าร์และเดินเลี่ยงไปเข้าห้องนอนของผม และตรงไปเข้าห้องน้ำ ต้าร์เดินตามผมเข้าไป ผมจัดการล้างหน้าล้างตาตัวเอง มีคนมากอดผมจากด้านหลัง นั้นก็คือต้าร์  ไม่กอดเปล่า เอามือลูปไล้ซิกแพคผมด้วยและไต่ขึ้นมาถึงหน้าอกผมและลูบคลำแผ่นอกที่เต้มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผมเป็นคนชอบบอดี้เวทมากและช่วงที่ไปฝึกผมก็ต้องฟิตร่างกายให้มากขึ้นเพื่อรองรับการฝึกที่โหดแต่ผมไม่ชอบมีกล้ามเนื้อที่ใหญ่จนเกินไปเพราะผมไม่ได้ไปลงประกวดนักล้ามครับ

      ผมก็พลิกต้าให้ขึ้นมานั่งบนอ่างล้าง ผมก็แหวกขาเรียวยาวนั้นให้ถางออกและผมก็แทรกตัวเข้าไปอยู่ระหวางกลาง คู่ขาเรียวยาวก็หนีบเอวผมไว้ทันทีอย่างรู้งาน  ผมนี้เลือกอ่างล้างมือแบบแข็งแรงและทนทานก็เพื่อเอาไว้ทำแบบนี้แหละครับ

      “อืมม” ผมก็ประกบปากเรียวบางและสวยของต้าร์ เราสองฟัดกันเหมือนอดยากปากแห้งมานานแต่สำหรับผมจริงๆนะไม่อดหรอก มาให้ผมฟันนับไม่ถ้วนแต่มันต่างกันกับฟันเมียจริงๆ อย่างที่เขาบอก อาหารว่างกับอาหารหลักมันต่างกัน  ผมจัดการถอดเสื้อสูทต้าออกไปและเหวี่ยงไปไหนก็ไม่รู้ ต้าร์ก็ปลดเข็มขัดกางเกงผมไปด้วยปากก็จูบ  ผมก็ถลกเสื้อเชิ้ตตัวบางขึ้นและไซ้ไปที่ยอดประถุมถันนั้นทำเอาต้าร์แอ่นสู้ลิ้นผมและบิดไปมา ต้าร์ปลดกระดุมเสื้อและถอดมันออกไปตอนนี้ช่วงบนไม่มีอะไรมาขัดหูขัดตาอ้นแล้ว  มือไม้ผมก็คล้ำไปทั่ว แม้กระทั้งน้องหนูของต้าร์ 

      “พี่อะ...อ้น...ซี้ด...ต้าร์...” ต้าร์ครางเรียกชื่อผมเสียงขัดๆ  ผมทั้งกอดทั้งไซ้ ตั้งแต่ซอกคอขาวนวลนั้นไล่ลงไปตามแผ่นอก ทั้งดูดและเม้มสองจุดบนหน้าอกแบนๆของต้าร์

      “อะ…พี่อ้น…โอ้ววว”  เสียงครางของต้าร์ดังขั้นมาอีกเพราะว่าผมได้เลื่อนริมฝีปากลงไปจัดการกับหน้าท้องขาวนวลนั้น
      “ต้าร์..ทำไม...ครับ...อืมมม..บอกพี่ซิ”ผมแกล้งยั่วและเงยหน้ามองคนที่หน้าตาเหยเกเพราะลิ้นของผม ลิ้นที่หนุ่มๆไหนโดนเข้าไปก็อ่อนละทวลไม่พ้นแม้กระทั้งต้าร์

      “อยากได้อ่ะ พี่อ้น….ต้าร์เสียวอ่ะพี่อ้น….อืม…อ้าห์ ” เสียงต้าร์ครางออกมาอย่างต่อเนื่อง

      “อยากไอ้อะไรครับ “ ผมถามและยิ้มเจ้าเหล่

      “ของพี่อ้น..นะ..นะ.”มีทำเสียงอ้อนผม  ผมก็จัดการอุ้มต้าร์แบบท่าอุ้มแตง ต้าร์ก็กอดคอผมด้วยปากผมสองคนก็จูบกันผมพาต้าร์มาที่เตียงนอนของผมและทิ้งตัวต้าร์ลงผมก็ยืนปลดกางเกงยีนส์ให้หลุดพ้นออกไป ถอดทีเดียวสองชั้นเลยผมทำให้เห็นส่วนกลางอย่างชัดเจน มันตะหงาดมากพร้อมรบ

      “อยากละซิ...ไอ้ติมแท่งนี้เด็ดกว่าแมกนั่มอีกนะ หวานมันและแซ่บ” ผมพูดบอกต้า ต้าก็ถอดกางเกงตัวเองออกและโยนไปทันที และแน่นอนพอบอกว่าเด็กกว่าแมกนั่ม ต้าร์ก็เงยหน้ามองผม และจัดการครอบปากลงที่ส่วนนั้นและดูดอย่างเมามัน ทำเอาอ้นเคริ้มจนต้องเด้งเข้าออก

      “พี่อ้น…`บอกเด้งไง มันจะทะลุคอต้าร์” ต้าร์รีบดันเจ้าหนอนยักษ์ผมออก

      “เดี๋ยวให้ไปทำเองเลยนิ” ต้าร์บ่นผม ผมก็แอบเหล่ยิ้มและยืนนิ่งๆ และต้าร์ก็กลับหยอกเล่นและดูดน้องสุดที่รัก รักมากกว่าน้องชายร่วมสายเลือดซะอีก จนอารมณ์ผมได้ที่ ก็ดันต้าให้นอนลงบนที่นอน ผมก็ค่อยๆคลานขึ้นไปค่อม และจัดการใช้ปากผมไล่ขึ้นไปจากหัวหนาวของต้าร์ หน้าท้อง ไปจนถึงแผ่นอก ทำเอาคนที่นอนดิ้นพล้าดไปมาและร้องครวญครางจนต้องร้องขอให้จัดการเขาซะที ผมไม่อยากจะคิดถ้าอีพี่ตุ๊มาได้ยินน้องมันตอนนี้นะ ฮาๆ  (แต่คิดอีกที ไอ้อ้นมันคงน่วมไปด้วย ไม่เอาเก็บไว้ก่อน)
      
      “ต้าร์ พี่จะจัดหนักจัดรั่วแล้วนะ … “ ผมพูดและผมก็ยกขาต้าร์ขึ้นมาตั้งและจัดการสอดแกนกายเข้าไป

      “ปักๆๆๆๆๆ”ไม่ต้องมานั่งนับให้เสียเวลาเพราะว่าพี่บอกผมบอกแล้ว่ารั่วยิ่งกว่าเอ็มสิบหกที่ผมใช่ยิ่งคู่ต่อสู้ซะอีก ไม่นานก็ถึงฝังฝัน หลังจากที่ฉีดน้ำรักไปหมดตัว ผมก็ทิ้งตัวลงนอนข้างต้าร์    

      “หมับ” ต้าร์พลิกร่างมากอดผมและเอาหัวหนุ่นที่ไหล่ผม  หลังจากที่สู้รบกับผมจนได้เหงือท่วมตัวเลยทีเดียว ถามว่าผมรักต้าไหมรักครับ แต่เรื่องเอาแต่ใจนี้แหละผมนี้เป็นคนไม่ชอบให้มาทำตัวเป็นเจ้าของผม ผมชอบอิสระ

      “ฟ๊อด” ผมหอมต้าที่หน้าผาก

      “ต้าร์โคตรคิดถึงพี่อ้นเลยอ่ะ ต้าร์ไม่อยากกลับไปเรียนแล้วอยากโอนมาเรียนที่นี้เลยแต่..”

      “ตุ๊มันไม่ยอม ต้าร์ และอีกอย่างต้าร์ก็จะจบแล้วนะ และถ้าจบมาจากที่นั้นดีกรีมันดีกว่า “ผมบอกต้าเพราะว่าผมก็ไม่อยากให้ต้ามันดื้อกับลุงภาษญ์และไอ้ตุ๊เหมือนกัน

      “ถ้าซิวมาก็ต้องมาเริ่มต้นใหม่หลายตัว มันไม่คุ้มเลยนะต้าร์” ผมพูดให้ต้าร์ฟัง

      “ พี่อ้นรักต้าร์ไหม” ต้าร์ถามผมพร้อมกับเอามือลูบใบหน้าผม

      “รักซิ ไม่รักจะเอาทำเมียเหรอ” ผมบอกต้า มีอาการค้อนผมอีกน่ะ

      “พี่ก็รู้ว่าต้ารักพี่” ผมพูด

      “รู้ด้วยเหรอ”ต้าร์ถามผมด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

      “ไม่งั้นต้าร์จะยอมเป็นเมียพี่เหรอ” ผมตอบทำเอาคนที่ค้อนผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ต้าร์เอานิ้วมาไต่ไปตามล่องซีกแพคผมวนไปมา ผมก็มองต้า

      “แต่ต้าร์รู้สึกเหมือนพี่รักใครอยู่ยังไงก็ไม่รู้” ต้าร์พูดผมก็เอามือลูบใบหน้าของต้าร์ ต้าร์เป็นคนที่หล่อ ต้าร์เคยเป็นดารานายแบบแต่ก็ถูกส่งตัวไปเรียนที่อเมริกาซะก่อน บ้านนี้หน้าตาดีทั้งบ้าน ดังนั้นโรงแรมก็ไม่ต้องไปหาพีเซนเตอร์ที่ไหนลูกๆ นี้แหละ

      “แต่พี่รักต้าร์มากขึ้นนะ แต่จะให้มากกว่านี้..เลิกวีนเลิกเหวี่ยงได้ไหม ต้าร์ก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบ” ผมบอกกับต้าร์

      “ก็ต้าร์อยากเป็นคนเดียวของพี่นี้ ...ตั้งแต่...พี่ขวัญแล้ว..ต้าร์”

      “ต้าร์..พอเถอะ...ขวัญนะเขาเสียไปแล้วและยังไงขวัญก็เป็นแฟนไอ้ตุ๊มัน” ผมหันไปพูดกับต้าร์ทำหน้าจริงจัง ต้าร์ก็พยักหน้าไปอย่างนั้นแหละ

      “และขวัญเขาไม่ใช่แฟนพี่ด้วยนะต้า…พี่กับขวัญเราแค่” ผมพูด

      “ต้าร์รู้ว่าพี่ขวัญย่องขึ้นคอนโดพี่อ้นเอง  เพราะว่าต้าร์ตามไปดูและวันนั้นจริงๆ ต้าร์ก็แอบพี่ตุ๊จะไปหาพี่อ้นเหมือนกัน” ต้าร์พูด ผมหันไปมองต้าร์

      “แต่ถ้าต้าร์บอกพี่ตุ๊ไป พี่ตุ๊ก็จะรู้อ่ะว่าต้าร์….” ผมหันมามองต้าร์

      “พี่ถึงไม่บอกอะไรกับขวัญมาก เพราะว่า เราจะโดนไอ้ตุ๊ มากกว่าพี่ ต้าร์ “

      “เอานะต้าร์ ตอนนี้ก็เรียนให้จบซะก่อนนะ แล้วเราค่อยว่ากันอีกที นะครับ ฟ๊อด!” ผมพูดบอกต้าร์ และจับมือต้าร์มาหอม

      “พี่อ้น” ผมดันตัวเองขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน  ต้าร์ก็เรียกผม และเข้ามากอดผมอ้อนผม

      “มีอะไรมาอ้อนพี่” ผมถามต้าร์ ต้าร์ก็เงยหน้ามองผม

      “พี่อ้น...ต้าร์จบแล้วเราแต่งงานกันนะ” ผมสะบัดหน้ามามองต้าร์

      “ต้าร์อันนี้ควรจะเป็นพี่บอกเรานะ และพี่ยังไม่พร้อม”ผมพูดและรีบบอกปัดต้าร์ทันที

      “พี่อ้นอีกตั้งหนึ่งปี “ ต้าร์พูด

      “พี่ก็ยังไม่พร้อมอยู่ดี”ผมพูด ต้าร์ขมวดคิ้ว

      “พี่ไม่เคยคิดเรื่องนั้นกับผมเลยใช่ไหมพี่อ้น” ต้าร์ถามผม ต้าร์เงยหน้ามองผม 

      “ต้าร์มันยังเร็วไปที่จะมาพูดเรื่องนี้ตอนนี้ “ผมพูดกับต้าร์

      “เหมือนพี่ยังรอใครอีกอ่ะ “ ต้าร์พูดเสียงสั่นๆ

      “หมับ”ผมดึงเขาเข้ามากอด

      “ไม่มีใครหรอกแต่พี่ยังมีภาระเยอะแยะ เอาเป็นว่ารอน้องๆพี่เรียนจบแล้วเรามาคุยเรื่องนี้กัน นะต้าร์”ผมพึดและกอดเด็กน้อยของผม กอดไว้และโยกเบาๆ ต้าร์พยักหน้าเบาๆ ผมรับรู้ได้

      “พี่อ้น...”ครับ”

      “ปลอบอีกรอบได้ไหมอ่ะ” ต้าร์เงยหน้ามามองผม ผมเพิ่งจะรู้สึกว่ามือเขากำเจ้าโลกของผมอยู่

      “หื่นจริงๆเมียใครวะ ...เอา ....ขอมา..ผัวจัดให้” ผมพูดและต้าก็เปลี่ยนท่าเป็นนั่งค่อมผมแทน ตอนนี้สงครามก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งผัวเมียตีกันอยู่ในรังนกกระจอก ซี้ดอ้า ซี้ดอ้า...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 11:01:43 โดย PFlove »

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
Part  พี่ดิม

      ผมจัดการทำแผลให้น้องแพท ผมเตรียมเครื่องมือไว้ยามฉุกเฉิน อันนี้พ่อผมบอกไว้และทุกคนต้องมีติดไว้ในรถทุกคัน เวลาเดินทางไปไหน เจอใครเจ็บปวดอุบัติเหตุจะได้ช่วยเหลือเขาได้ทัน

      “พี่เย็บแผลให้แล้   วนะครับแพทเพราะว่ามันบาดค้อนข้างลึกแต่เย็บแค่สามเข็มครับ “ ผมบอกแพท แพทก็มองผมแต่ยังไม่ได้พูดอะไร

      “มันจะรู้สึกช้าสักหนึ่งชั่วโมงนะครับ” ผมบอกแพทแพททำท่าจะลุกขึ้น

      “พี่มียานะ ยาแก้ปวดเดี๋ยวรอแพทอาบน้ำก่อนดีกว่าเพราะว่ายามันแรงอ่ะ แพทจะง่วงนอน” ผมบอกแพท แพทก็แค่มองหน้าผมและพยักหน้าแค่นั้นเหรอ ผมได้แต่นั่งเหวอ

      “ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

      “แพทอย่าให้แผลโดนน้ำนะครับ....พี่เข้าไปอาบน้ำด้วยไหมครับ พี่จะได้ช่วยถือแขนแพทไว้ไม่ให้โดนน้ำ”ผมรีบยื่นข้อเสนอให้แพท แพทหันมามองหน้าผม ผมรีบยิ้มทันที หมอคนนี้ดีนะเสนอเข้าไปดูแลยันในห้องน้ำเลย ยิ้มแอบน้ำลายไหล

      “ผมเขาถุงพลาสติกห่อไว้ก็ได้มั้งครับ ไม่ต้องลำบากพี่เข้าไปอาบน้ำกับผมหรอกครับ ขอบคุณ” แพทปฏิเสธความหวังดีแต่ประสงค์ร้ายของหมอดิมซะงั้น ผมได้แต่มองร่างงามๆในสายตาของผมเดินหายเข้าห้องนอนอีกห้องไปทันที ผมก็จัดการเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างและเดินกะจะไปนั่งรอนอนรอน้องแพทในห้องนอนแต่

      “แกร็กๆ “ น้องแพทล๊อกประตู

      “แพท ...ล๊อกประตูทำไมครับ...แล้วพี่ดิมจะเข้ายังไงละคร๊าบบบ”ผมถามแพท แต่ไม่มีการตอบรับออกมาเลย ผมยืนกอดอกอยู่พักหนึ่งแล้ว ผมก็เกิดไอเดียร์ ใช่ไอ้อ้นมันมีกุญแจสำรอง ได้เล่นแบบนี้กับพี่เดี๋ยวพี่ดิมเล่นด้วยครับ ผมเดินไปห้องนอนอีกห้อง ห้องนอนไอ้อ้นมัน และก็เปิดประตูเข้าไป


      “เว้ยยยย” ไม่ใช่แค่ผมครับไอ้อ้นด้วย มันกำลังเด้งดึ้งเด้งดึ้งกับน้องต้าร์บนเตียง

      “ไอ้...ไอ้..เวร..มึง เป็นบ้าอะไรของมึง! ไอ้หมาหมา ไอ้ไม่มีมารยาท!” ไอ้อ้นมันด่าผมและปาหมอนใส่ผมอีก ผมเองก็หันหนีครับ มีแหล่ตามองว่าเขาสวมเสื้อ้ผากันหรือยัง ยังอีก

      “ทำไมกูต้องเข้ามาเจอมึงในสภาพและกิจกรรมแบบนี้ทุกทีเลยฟ่ะ”ผมบ่นให้มันได้ยิน

      “กูซิต้องถามว่ามึงมากกว่าว่าทำไมคุณมึงชอบเข้ามาในช่วงที่กูเข้าได้เข้าเข็มตลอดวะ ...และมีอะไร...นี้ก็ไม่อายเลยโยกไม่หยุด” ไอ้อ้นมันว่าผมและบ่นต้าที่หันมายิ้มให้ผม ถึงแม้ว่าจะมีผ้า ปูที่นอนคลุ้มสองร่างนั้นไว้ครึ้งท่อนก็เถอะ แต่มันก็จินตนาการได้ว่ากำลังเสียบกันอยู่ อยากรู้จริงๆถ้าไอ้ตุ๊มาเห็นนี้จะเป็นยังไง

      “ขอกุญแจสำลองได้ป่ะ...น้องเขาล๊อกประตูกูเข้าห้องไม่ได้” ผมพูดและไอ้อ้นมันก็เปิดลิ้นชักและโยนกุลแจมาให้ผม ผมก็รับไป

      “รีบออกไปเลยกูกำลังจะ...”

      “จะ...จะ..อะไรอะ” ผมถามมัน

      “โป๊ก” หมอนอีกใบ อยากรู้จริงๆมรึงมีกี่ใบ ปาอยู่นั้นแหละ

      “ถึงจุดสุดยอด มึงไปได้แล้วเห็นหน้ามึงแล้ว น้ำกูมันไม่มา ออกไปไอ้หมอหมาดิม!” ไอ้อ้นผมก็ปิดประตูลงและรีบไปไข ขณะที่กำลังจะไข ประตูก็เปิดออก น้องแพทแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เสื้อผ้าไม่รู้ของใคร

      “ผมโทรหาไอ้เอ็กซ์มันบอกว่าเสื้อผ้าในตู้ของมันผมใส่ได้” แพทพูด ผมก็ยิ้มๆ 

      “มีของพี่ด้วยนะ เพราะว่าพี่ก็มาค้างที่นี้และ”

      “นอนกับเด็กที่นี้....ไม่ต้องบอกหรอกครับผมทราบ” น้องแพทพูดและเดินผ่านผมไปเฉยเลย ผมก็ยิ้มๆ

      “ผมจัดที่นอนไว้แล้ว พี่เลือกเอาแล้วกันว่าจะนอนซ้ายหรือขวา “ แพทบอกผม ผมก็ยิ้มๆ แสดงว่าให้นอนเตียงเดียวกันได้ผมเดินเข้าไปก็เห็นที่นอนที่มีแค่หมอนข้างกัน แค่นี้เหรอที่จะหยุดพี่หมอดิมได้

          หลังจากที่ผมอาบน้ำแต่งตัวก็จัดเตรียมพวกยาแก้ปวดไว้ให้แพท ยาที่ผมมีจะค่อนข้างแรงแต่ระงับปวดได้ทันที ที่ค้อนค้างแรงคือมีฤทธิ์กล่อมประสาททำให้ง่วงนอน เหมือนจะเข้าทางหมอดิม ถ้าหลับขึ้นมาหมอดิมขอน้องแพทเป็นหมอนข้างให้ดิมสักคืนนะครับ แอบขอโทษอาเปรมดิ์เบาๆ

      “มาแล้วหรอครับน้องแพท พี่ว่าเออ ทานยาแก้ปวดเลยไหมครับ และน้องแพทจะได้หลับ...พักผอนนะครับ” ผมพูดเกือบหลุดแล้วไหมละ

      “ครับพี่ดิม “แพทพูดอย่างว่าง่าย ง่ายจริงๆ ผมเห็นแพทขึ้นไปนอนที่เตียงริมสุดทางด้านซ้ายมือ

      “นอนริมเลยเหรอครับพี่กลัวว่าแพทจะตกเตียงเอานะครับ” ผมถามแพท แพทเงยหน้ามองผม

      “พี่ดิมก็นอนฝังนั้นนะครับผมเอาหมอนข้างกั้นไว้แล้วคงรู้อาณาเขตตัวเองนะครับ” แพทพูด ผมพยักหน้าและส่งเม็ดยาแพท พร้อมกับขวดน้ำที่เพิ่งเปิดใหม่ๆ ให้แพทรับไป แพทเงยหน้ามองผมและหย่อนเม็ดยาใส่ปากไป  ผมก็ลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆแพท

      “ แพทไม่นอนราบไปเลยละครับ”ผมถามแพท แพทหยิบหมอนมาหนุนไว้ที่ด้านหลัง กึ่งนั่งกึ่งนอน ผมก็มองคนที่ดูเหมือนจะสลึมสลือด้วยฤทธิ์ยา

      “แพท..แพท”ผมเรียกผมแพท เขาก็หันมามองผม ดูจากอาการน่าจะง่วงมาก ผมขยับเข้าไปใกล้แพท

      “นอนราบไหมครับจะได้หลับได้สบาย”ผมถามแพท  แพทยเงยหน้ามองผม ผมได้เห็นใบหน้าแพท ภาพอาเปรมดิ์มันปรากฏบนใบหน้าแพท

      “ทำไมพี่พึ่จะเจอแพทนะ คนอะไรนะน่ารักขนาดนี้ พี่คงจะปล่อยไปไม่ได้นะแพท” ผมพูดกับคนที่นั่งสลึมสลือ ผมทำท่าจะจูบแพท แต่แพทลืมตาขึ้น ผมก็ตกใจ แพทคว้าเสื้อผมให้ขึ้นไปนั่งค่อมและแพท  แพทพลิกตัวขึ้นมาค่อมผม
      
      “คืนนี้จะขย่มพี่เหรอครับ” ผมถามแพท แพทก็ยิ้มและรวบมือผมขึ้น แพทค่อยก้มลง หมอดิมเผยอปากรอเลย รอการจุ๋มพิศ

      “แกร็ก!”เสียงเหมือนบางสิ่งกำลังขบเข้าหากัน ผมจำได้ดีมันเหมือนกุลแจมือ แพทไม่ได้ก้มลงจูบผมแค่ก้มลงมองหน้าผม

      “กึก” มือผมถูกล๊อกไว้ที่หัวเตียงทั้งสองมือเลย ผมเงยหน้ามอง จะดึงก็ดึงไม่ออก

      “พี่นี้มันเจ้าเหล่จริงๆนะพี่ดิม เอายาแรงให้ผมกินและกะว่าผมจะตกเป็นของพี่เหรอครับ “ แพทถามผม แพทลุกขึ้นกอดอกมองผม

      “แพทพี่ไม่ได้..”

      “ก็เห็นอยู่ว่าจะทำอะไรผม ...คืนนี้นอนแบบนี้แล้วกันนะ ตื่นมาค่อยไขกุญแจออก...กูดไนท์ครับพี่ดิมจอมหื่น!” แพทพูดและหยิบกุลแจวางไว้บนโต๊ะอีกข้าง นั้นแปลว่าเขาจะไปนอนอีกข้างหนึ่ง ซึ่งผมนี้อยู่แบบหมิ่เหม่มากอยู่บนเตียงนอน

      “แพททำไมล๊อกพี่ไว้แบบนี้ละครับแล้วพี่จะนอนยังไงละคร๊าบ” ผมกระดกหัวขึ้นและถามแพท

      “นั้นมันปัญหาของพี่” แพทบอกผมและแพทก็จัดการทิ้งตัวลงนอน

      “แพทถ้าพี่ปวดฉี่ละพี่จะไปยังไง “ผมถามแพท เขาก็พลิกมามองผมและ

      “นั้นก็ปัญหาของพี่” แพทพูด

      “แพทถ้า....” ผมกำลังจะถามแพทพลิกมามองผมด้วยสายที่เริ่มหงุดหงิด

      “นั้นก็ปัญหาของพี่ใช่ไหมคร๊าบ” ผมถามแพทกลับ

      “ผมจะนอน ผมง่วงแล้วและผมต้องตื่นไปหาพ่อผมแต่เช้า พี่ช่วยเงียบๆได้ไหมครับ..ขอบคุณ” แพทพูดและแพทก็ทำการนอนลง แม้นอนสบายเลยนะแล้วหมอดิมละครับ โธ่! อย่างที่น้องๆผมมันบอกจริงๆ ว่าแพทไม่ธรามดา แต่พี่ดิมก็อยากได้อยู่ดีนะ นี้แหละหนุ่มในฝันของดิม ศรีภรรยาในอุดิมคติ ผมชะเงอมองตกลงน้องแพทจะใจร้ายปล่อยพี่หลับแบบนี้จริงๆเหรอครับ ผมสังเกตุเห็นว่าคนที่นอนนั้นหลับสนิทแล้วดูจากการหายใจที่เป็นจังหวะที่สมำเสมอกัน





      “ กริ้งๆๆๆๆ”  เสียงมือถือผมดังขึ้น แต่ทว่ามันมาวางอยู่บนเตียงข้างๆผมได้ไหง ผมรีบลืมตา สิ่งแรกที่ผมมองคือแพท แต่ว่ามันว่างเปล่า แพทไปไหนหรือออกไปข้างนอกห้องแล้ว ผมเหลือบมองเวลาทีมือถือ นี้เกือบจะเก้าโมงเช้าแล้วเหรอ  ผมต้องรีบขับรถกลับบ้านซะด้วยกลับบ้านที่ค่ายทหารครับ ผมก็จะรีบลุกแต่

      “กึก” ติดครับติดกับหัวเตียงอยู่ผมลืมไปว่าโดนแพทใส่กุลแจมือไว้ที่หัวเตียง ผมเห็นแพทเอากุลแจใส่ไว้ในลิ้นชักแต่มันไกลเกินที่จะหยิบ


      “Hay Google โทรหาเพื่อนซี่หน่อย” ผมใช้คำสั่งกับโทรศัพท์ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด แต่ผมลืมไป ปกติใช้Google Home ที่บ้านบ่อย

      “ฉันซิริ  ไม่ใช่กูเกิล” มือถือผมทักท้วงกลับมาอย่างไว

      “ขอโทษที่ซิริ แบบว่ามันเคยปากอ่ะซิริ โทรหาเพื่อนซี่หน่อยผู้กองอ้นนะ” ผมบอกมือถือของผมใหม่

      “คุณคงคุณเคยกับกูเกิลดีอยู่แล้ว ถ้าอย่างน้นก็กลับไปใช่กูเกิลเหมือนเดิมเถอะ!” อ้าว!เวรแล้วดิม มึงจะมางอนอะไรตอนนี้ครับซิริ กลับมาก่อนเฮ้ย ไปเลย  มันออกไปโดยอัตโนมัต จะโทรหาเพื่อนซีดูซิ มือถือยังไม่เข้าใจ!

      “ไอ้อ้นนนนน))))))))))” ผมตะโกน มีแต่ความเงียบครับ ผมก็หันซ้ายแลขวา ว่าจะมีอะไรมาเป็นตัวช่วยผมได้บ้าง มองแล้วก็ไม่มี ผมเลยลองขยับสงสัยต้องพังเตียงไอ้อ้นแล้วละ ลองเรียกแพทก่อนดีกว่าไหม

      “แพทททท))))))))” ผมเรียกแพท แต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ ผมเลย

      “ปึก!” ที่เดียวเลยหลุดมาเลยครับหัวเตียงไอ้อ้น มรึงซื้อใหม่เถอะครับ ผมลุกขึ้นมาได้ก็เดินไปที่ข้างเตียงฝั่งที่แพทนอน ผมกะจะหากุญแจ ผมเห็นแพทใส่ไว้ในลิ้นชีก จะเปิดก็ไม่ได้มันติดไอ้หัวเตียงนี้ก็เลยเตะมันล้มลง ผมก็มองหาแต่ไม่มีเลย หรือว่าแพทเอาไปด้วย แสบจริงๆลูกอาเปรมดิ์

          ผมเดินลากหัวเตียงออกมาด้านนอกห้อง ก็ไม่เจอใครสักคน แพทก็ไม่อยู่ ไปไหนกันหมดนะ ผมเดินไปที่ห้องนอนไอ้อ้น ผมจะบิดลูกบิดก็ไม่ได้ติดหัวเตียง เลยต้องใช้ความสามารถที่ร่ำเรียนมาใช้ข้อหนีบนี้แหละ น้องแพทจะรู้ไหมว่าพี่ดิมลำบากขนาดไหน จนประตูถูกเปิดออกผมกะว่าจะต่อว่ามันซะหน่อยว่าทำไมไม่ได้ยินที่ผมเรียก

      “เว้ยยย” ผมร้องเสียงหลงเลย

      “ไอ้หมอ..หมา..ดิม” ไอ้อ้นมันกัดฟันเรียกชื่อผมเพราะว่ามันกำลังจะเข้าได้เข้าเข็มกับน้องต้าร์แต่เช้าเลยเหรอวะ แถมกำลังจะจะจัดกันบนโต๊ะหนังสือ

      “ไอ้หมอหมาดิม มึงนี้มันมารกูที่แท้ทรู มีอะไรครับ” ไอ้อ้นมันด่าผมทั้งที่มันหันหลังอยู่

      “คือว่ากูเรียกแล้วมรึงไม่ได้ยินอ่ะ” ผมพูด

      “จะเรียกกูทำไม กูพ่อมึงเหรอ ตื่นมาก็เรียกกูนะครับ” ไอ้อ้นมันบ่นผม

      “ก็กู...โดนน้องแพทใส่กุญแจมือล๊อกไว้ที่หัวเตียงอ่ะ “ ผมพูด ต้าร์ก็ปิดปากขำผม เพราะว่าเขาเห็นว่าผมลากอะไรมาด้วย

      “พี่อ้นดูพี่ดิมดิ..ฮาๆ “ ต้าร์หัวเราะผม ไอ้อ้นมันหันมาแต่ผมหลับตาปรี

      “ไอ้ดิมกูไม่ได้โป้สาด มีผ้าขนหนูพันอยู่ “ ไอ้อ้นมันพูด ผมก็ค่อยๆลืมตาดู จริงด้วย  ผมก็ยกหัวเตียงมันที่ผมดึงออกมาให้มันดู

      “ไอ้เวร นี้มึงทำร้ายข้าวของกูอีกแล้วเหรอครับ “ไอ้อ้นมันหันมาเห็นถึงกับเม้งผมใหญ่เลย

      “ก็กูเรียกมึงแล้วนี้หว่าอ้น” ผมพูด

      “เป็นไงละพี่ดิม ยังจะจีบไอ้ไอแพทอีกป่ะ” ต้าร์ถามผม ผมหยักไหล่

      “แบบนี้พี่ชอบ” ผมพูดกับต้าร์

      “งั้นมึงก็อยู่แบบนั้นไปแล้วกัน”ไอ้อ้นพูด

      “ไอ้เวร...กูต้องกลับไปบ้านที่ค่ายทหารโว้ยย เอาลูกกุญแจสำลองมาให้หน่อยเพราะว่ากูหาลูกแม่มันเอาไปด้วย แม่แพทนะ ” ผมพูดกับไอ้อ้น มันสะบัดหน้ามามองผมตอนที่บอกแม่แพท อยากไอ้เลยอยากได้ดุดุแบบนี้มาเป็นแม่ของลูกๆที่บ้าน(ไม่ใช่ลูกผมหรอก ลูกไอ้น้องดิวมัน)

      “เหรอ!!!”ไอ้อ้น

      “พี่อย่าไปพูดให้มันได้ยินน่ะ เรียกมันว่าแม่ของลูก มันโกรธตายเลยนะ” น้องต้าร์พูด

      “แล้วนี้พี่ก็หาแพทไม่เจอเนี๊ยะ” ผมพูด

      “ไอ้แพทมันออกไปแล้วพี่ดิม เพราะว่าอาเปรมดิ์น่าจะมาถึงตอนเที่ยง” ไอ้แพทมันบอกผมไว้และมันคงกลับไปเก็บของที่โรงแรมผมนะ “ต้าร์บอกผม ผมก็ทำหน้าเสียดายมากไม่ได้ลำลาเลย เบอร์ก็ไม่ได้ 

      “พี่อ้น ต้าร์ต้องรีบกลับแล้วพี่ตุ๊จะมารับผมที่โรงแรมอ่ะ พี่แฝดอ่ะบอกพี่ตุ๊ว่าผมมาด้วย” ต้าร์พูดไอ้อ้นมันก็จัดการจะรีบแต่งตัวทันที ไหนมันบอกไม่กล้วไอ้ตุ๊ไงแต่.....

      “เดี๋ยวๆ ช่วยกรูก่อนอ้น” ไอ้อ้นมันหันมามองหน้าผม

      “ลูกกุญแจมีแค่ชุดนั้นแหละสาด”ไอ้อ้นพูด

      “พี่อ้น” ต้าร์เรียกไอ้อ้น ไอ้อนมันก็เดินไปเปิดตู้นิรภัยและมันก็หยิบ ปืนครับ ผมนี้สะดุ้งเลย

      “พี่อ้น..เอาอย่างนี้เลยเหรอ” ต้าร์เรียกไอ้อ้นเสียงหลง

      “ก็ต้องวิธีนี้แหละครับ “ ไอ้อ้นมันพูดและพยักหน้าให้ผมเข้าไปและมันก็ลากโต๊ะมาวางไว้และให้พยักหน้าให้ผมยกเอาหัวเตียงนอนขึ้นไปวางและมันก็ทำท่าจะเล็งครับ

      “ไอ้อ้นมึงตื่นยังวะ” ผมถามมันก่อนเพื่อว่ามันยังเมาขี้ตาอยู่จะยิ่งมือผมเอา

      “พอได้...”ไอ้อ้นพูดและทำท่าจะเล็ง

      “อันนี้ไหมวะ” อะจ๊ากมันเอามือแตะๆที่ข้อมือผม

      “ไอ้สาดนั้นมือกู” ผมรีบทำท่าจะดึงกลับ เอาไปให้ช่างแถวนี้ทำให้ดีกว่าไหม ลากไปแบบนี้แหละวะผม แต่ว่าไอ้อ้นมันรั้งเอาไว้

      “ฮ่าๆ กูล้อเล่น ...เอาน่าไว้ใจกู อ้นนะสไนเปอร์ ยิ่งไกลๆยังโดนแล้วแบบนี้มันระยะเผาขนมันจะพลาดได้ไง” ไอ้อ้นมันถามผม และมันก็เล็ง

      “ปัง” เสียงไม่ดังมากมันเก็บเสียงแต่กระสุนกระเด็นไปในห้องน้ำ ผมนี้หลับตาปี๋เลยครับ พอสิ้นเสียงปืนก็ค่อยลืมตา กุญแจมือหักไปเป็นสองท่องครับ ผมไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร บุญแท้ๆยกมือไหว้

      “พี่อ้นอ่ะ ต้าร์โคตรลุ้นเลยอ่ะ แต่พี่อ้นสุดยอดเลยอ่ะ “ ต้าร์รีบเข้ามากอดไอ้อ้นเลย ผมนี้แยกเขี้ยวใส่มันเลยไอ้อ้น เพราะมันจะทำเอาผมหัวใจจะวายครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 11:03:37 โดย PFlove »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
          ผมเดินกลับเข้ามาที่ห้องนอนเพื่อจัดการแต่งตัวจะได้กลับไปบ้านและพาน้องแดนและน้องเดฟกลับบ้าน ผมจัดการแต่งตัว ผมเหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์ของน้องแพท น้องเขาลืมไว้ ผมรีบเปิดดู เห็นภาพสมัยวัยเด็กน้องแพทและน้องๆแน่ๆเลย ช่างน่ารักทำไมผมถึงจำแพทไม่ได้นะ อ้อแพทใส่แว่นตานั้นเอง  ผมก็ดึงเอารูปออก

      “พี่ขอนะแพท...จ๊วบ”ไม่ได้จูบคนจูบรูปถ่ายก็ยังดี

      “พี่ดิม..ไอ้แพทมันบอกมันลืมกระเป๋าตังค์ไว้ผมจะเอาไปให้มันนะครับ”

      “ที่ไหนเหรอครับ” ผมหันไปถาม ต้าร์ทำสีหน้างง

      “ก็ลืมในห้องนี้นะครับพี่ดิม”ตาร์ชี้ในห้องนี้

      “อ้อ พี่หมายถึงจะไปให้ที่ไหนครับ”ผมถามเพื่อว่าจะขอขึ้นไปดูหน้าแพทอีกครั้ง
      
      “อ้อ...ผมคงต้องบินกลับเร็วๆนี้และมันคงแวะมาเอาเองนะครับพี่ดิม”น้องต้าร์บอกผม แม้น่าเสียดาย ผมก็จำใจส่งกระเป๋าสตางค์ให้น้องต้าร์ไป ผมเดินตามต้าร์ออกมาเห็นว่าไอ้นมันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

      “ไปวะรีบไปก่อนที่ไอ้ตุ๊มันจะมาดักรอรับต้าร์ และกรูจะงานเข้า” ไอ้อ้นมันพูดแม้ทีอย่างนี้มารีบ เมื่อคืนยังปากดีว่ามันเทพอยู่ ผมก็พากันเดินลงชั้นล่างและได้อ้นมันก็ขับรถออกอย่างไว ไม่ค่อยกลัวเลยนะ ผมนั่งด้านหลังแอบหลับทันทีที่มีโอกาส ไอ้อ้นกับต้าร์เขาก็คุยกันกระหนุงกระหนิง

      “ฮัลโล...ไงแพท” ผมลืมตาโพลงเลยที่ได้ยินชื่อนี้ ต้าร์กำลังคุยสายกับแพท ไอ้อ้นมันมองผมยิ้มๆจากกระจกมองหลัง 

      “พี่ดิมเหรอ...เออ..ไม่เป็นไรแล้ว..อะไรนะมึงเอาลูกกุญแจไปด้วย ทำไมวะ อ้อ แกล้งพี่ดิมเหรอวะ ฮาๆ พี่อ้นจัดการให้แล้ว เออ...พี่เขาโอเค ว่าแต่มึงเถอะเป็นไง อาเปรมดิ์ว่าอะไรรึงไหมวะ กรูรู้สึกผิดวะ  โอเค งั้นเจอกันวะ ยังไม่รู้ว่ารอคุยกับพี่ตุ๊ แค่นี้นะ บายวะ”  น้องต้าร์ ผมก็มองว่ายังไง ไอ้อ้นมันก็เลิกคิ้วสูงมองต้าร์อีกคน

      “ไอ้แพทมันถามว่าพี่ดิมเป็นไง หลุดจากหัวเตียงหรือยัง และมันบอกว่ามันเอาลูกกุญแจไปด้วยเพราะว่ามันอยากรู้พี่จะแก้ปัญหายังไง ฮาๆ” ต้าร์บอกผมและมาขำผมอีกน่ะ

      “ได้บอกน้องแพทไหมว่าไอ้พี่หมอดิมมันแก้ปัญหาโดยการพังหัวเตียงพี่นะครับ “ ไอ้อ้นมันพูด หันมาส่งนิ้วกลางให้ผม


      “ฝากบอกเพื่อนเราด้วยนะ อย่าให้พี่ดิมเจอน่ะ คราวนี้ไม่ให้หลุดมือไปแน่ๆ” ผมบอกต้าร์

      “ได้ครับพี่ดิมผมจะบอกมันให้นะ”ต้าร์หันมาพูดกับผม

      “เออ..พี่อ้น ต้าร์ว่าพี่ส่งผมที่หน้าร้านกาแฟสตาร์บัคส์ดีกว่าพี่อ้นเพราะว่า ถ้าพี่ตุ๊มารอแล้วไม่เจอผม ผมยังมีข้ออ้างว่าทำไม ” ต้าร์มับอกไอ้อ้น ไอ้อ้นมันก็พยักหน้าและมันก็เขาหาที่จอดส่งน้องเขาทันที

      “โทรหาผมด้วยนะพี่อ้น “ต้าร์พูด ผมรู้สึกว่าต้าร์นะรักไอ้อ้นมากจริงๆแต่ดูไอ้อ้น ผมรู้สึกว่ามันยังไม่ได้รักต้าร์เท่าไหร่ เหมือนกับว่าคนนี้ไม่ใช่คนที่กุมหัวใจมันจริงๆยังไงก็ไม่รู้

      “ครับผม...ถ้าพี่พักอีกรอบพี่จะบินไปหานะ ต้าร์จะได้ไม่ต้องมา “ ไอ้อ้นมันบอกต้าร์ ดูต้าร์ยิ้มมีความสุขที่ได้ยิน

      “พี่ดิมสวัสดีครับ ถ้ายังไงผมจะพยายามช่วยนะให้พี่สมหวัง...แต่พี่ต้องรักแพทมันจริงๆน่ะ เล่นไม่ได้นะ พี่น่าจะรู้ดี ว่าลุงสี่เป็นแฟนอาเปรมดิ์แล้วลุงสี่เป็นยังไง นั้นแหละไอ้แพทมันเลยไม่เปิดใจให้ใคร”ต้าร์บอกผม ผมนี้ยกนิ้วให้เลย และต้าร์ก็เดินออกไปพร้อมกับโบกมือให้ไอ้อ้น ดูสายตายังอาลัยไอ้อ้นมาก

      “ไอ้หมอดิมครับ มรึงควรจะย้ายก้นมรึงมานั่งข้างกรูครับ เพราะว่าถ้ามรึงนั่งหลังแบบนั้นกรูนิจะกลายเป็นคนขับรถมรึงไปทันที...มาครับมา” ไอ้อ้นมันพูดกับผมผ่านกระจกมองหลัง ผมก็เปิดประตูและลงมานั่งข้างคนขับคือไอ้อ้น

      “โคตรง่วงเลยสาด กรูไม่ได้หลับไม่ได้นอน” ผมบ่นให้ไอ้อ้นมันฟัง

      “แล้วมรึงคิดว่ากรูได้นอนเหรอครับ ....นี้กรูไม่เจอมันแค่สามเดือนนะไอ้ต้าร์นะ ดูมันให้กรูเอามันเมื่อคืน น้ำหมดตัวเลยสาด ต้องหาเกลือแร่แล้วกรู” ไอ้อ้นมันพูดและมันก็ออกรถ

      “แล้วทำไมมรึงไม่นอนละครับหมอดิม” ไอ้อ้นถามผม ผมสะบัดหน้ามามองหน้ามัน

      “จะนอนได้ไงครับ กุญแจมือที่น้องแพทใส้ไว้ให้ผมนะครับ  รู้สึกเหมือนถูกขึงพืดทั้งคืนเลยกรู ” ผมบ่นให้มันฟัง มันหันมาทำท่าจะหัวเราะผมอีก

      “กรูกับต้าร์แอบไปเปิดประตูดู กรูก็คิดว่ามรึงเล่นเซ็กส์ฮาร์ดคอร์กันวะ ฮาๆ” ไอ้อ้น อ้อที่แท้มันก็รู้ว่าผมโดนกุลแจมือไว้ที่หัวเตียง

      “กรูนี้ฮาร์ดคออยู่คนเดียวเลยสาด แต่น้องนอนหลับสบาย”ผมบ่นครับ น่าหนักอย่าให้พี่ดิมเจอนะน้องแพท

      “แพทมันไม่ธรรมดา ถ้าธรรมดาคงไม่ต้องรอตกถึงมรึงหรอกครับไอ้ดิมกูนิจัดไปแล้ว”ไอ้อ้นผมหันมายกนิ้วกลางให้มันแสดงอาการหวงทันที

      “กูว่าเขาไม่ไว้ใจมรึงง่ายๆหรอกว่า เพราะลุงสี่ที่เจ้าชูกรูกับมึงนะยังเด็กๆ แต่ลุงสี่ก็คือไอดอลของเราสองคนนะโว้ย” ไอ้อ้นมันพูด ผมหันมามองหน้ามันว่าไม่สำหรับผมนะ

      “ทำไมมรึงจะเลิก กรูว่ายาก ที่มึงจะเลิกดิม” ไอ้อ้นมันพูด

      ตรืดๆๆ เสียงมือถือมันดัง ไอ้อ้นมันหยิบมือถือมันขึ้นมาดูและมันก็จะพิมพ์ครับ ไม่พิมพ์ธรรมดามันพิมพ์สองมือครับ แล้วพวกมาลัยรถมันละครับ ผมก็ตื่นเลยครับจากสลึมสลืออยู่ ตาสว่าง

      “ไอ้อ้นมรึงจะบ้าเหรอมรึงขับรถอยู่สาด!!!”  ก็ต้องเป็นผมที่เอื้อมไปประครองพวกมาลัยแล่น มันก็ตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์และหัวเราะอีกด้วย

      “เมียส่งข้อความมากูต้องตอบก่อนเดี๋ยวเมียงอน” ไอ้อ้น ไอ้..ไอ้..ไม่รู้จะสรรหาคำใดที่เหมาะกับมันดี!!

      “ไอ้อ้น...”ผมเรียกชื่อมันเพราะว่าข้างหน้าเห็นแต่ไกลนั้นมันตำรวจจราจร

      “อะไรวะดิมแค่นี้ทำป๊อด”ไอ้อ้นมันวางมือถือและหันมาเอาพวกมาลัยรถมันคืน ดิมหัวใจจะวาย จากที่ครึ้งหลับครึ้งตื่นตอนนี้ตื่นเต็มตาเลยผม ไม่กล้านอนอีกเลย มันหันมาเหล่ผม นี้มันแกล้งผมเหรอไอ้เพื่อนเวร

      “ต้าร์บอกว่าไอ้ตุ๊มันจอดรอที่ทางเขาเลยกะว่าถ้ารถกรูไปจอดส่งนี้ งานเข้าตรงนั้นเลย เห็นไหมดิมกรูนี้เทพ” ไอ้อ้นมันพูด ผมนี้มองหน้ามัน แม้ทำมาเป็นปากดี ผมนั่งเพลินให้มันขับมาจนใกล้ถึงทางเลี้ยวเข้าบ้าน จัวหวะนั้นไอ้เดฟมันโทรหาผมพอดีเลยผมก็เลยกดรับสาย

      “เอี้ยดดด” เสียงเบรคแบบกระทันหันทำเอามือถือผมกระเด็นลอยไปเลยและตกลงที่พื้น ผมจะหันไปด่ามันซะหน่อย ไอ้นี้มันขับรถได้แย่...แต่สิ่งที่ทำให้ตะลึงมากกว่านั้นนั้นคือมีรถที่กำลังจะเลี้ยวเข้าเหมือนกัน อยู่ตรงข้ามรถไอ้อ้น ไม่ใช่ใครอื่นไอ้ตุ๊ครับ ไอ้อ้นมันก็มองหน้าไอ้ตุ๊ ผมก็เห็นว่าต้าร์นั่งหน้ามากับมัน

   “ไอ้อ้นไอ้ตุ๊ มันไปรับน้องมันมาวะ มรึง..ทำไงดีวะ ไอ้อ้น” ผมหันไปมองหน้ามัน มันทำหน้าได้นิ่งมากแต่ผมซิ

      “ทำตัวปกติอย่าให้มันมีพิรุธนะมรึงทำได้ไหมไอ้ดิม” ไอ้อ้นมันบอกผม และไอ้อ้นมันก็ถอยรถออกหน่อยให้รถไอ้ตุ๊เลี้ยวเข้าไปก่อนและถามด้วยรถไอ้อ้น ไอ้ตุ๊มันจอดครับและไอ้อ้นมันก็จอดขนานกัน

      “อ้นมึงจะจอดทำไมวะ” ผมถามไอ้อ้น

      “ก็ต้องทักทายดิวะ จะได้ไม่มีพิรุธ “ไอ้อ้นมันพูดและมันก็เปิดกระจกผมนี้ นั่งไม่กล้ามองเพราะคนที่นั่งข้างไอ้ตุ๊นี้แหละ

      “ไปไหนมาครับครูตุ๊แต่เช้าเลย หรือว่ากลับเช้ากันแน่” ไอ้อ้นมันทักทายไอ้ตุ๊ มันก็ชะโงกมามองหาผมอีก

      “มึงสองคนซิกลับเช้า กูนะไปรับน้องชายกูกลับบ้าน “ ไอ้ตุ๊มันพูด

      “ก็น่ะเมื่อคืนคิวเยอะเลยต้องกลับเช้า ว่าแต่ไปรับน้องคนไหนเหรอ “ ไอ้อ้นมันถามผมสะบัดหน้าไปมองหน้าไอ้อ้น

      “สวัสดีครับพี่อ้น” ต้าร์ยกมือไหว้ไอ้อ้น

      “ต้าร์เหรอ  กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ พี่ไม่เห็นรู้เลย” ไอ้อ้นมันพูด มันช่างเนียนมากจริงๆ ไม่รู้เรื่องเชี้ยอะไร เอาน้องเขามานอนด้วยทั้งคืน

      “เพิ่งมาครับพี่อ้น พี่อ้นละครับ หนีเที่ยวอีกแล้ว อย่าหนีเที่ยวบ่อยนะครับ เดี๋ยวแฟนจะ...งอน” ต้าร์พูด

      “พี่ดิมสวัสดีครับ สบายดีนะครับ” น้องต้าร์ทักทายผม ผมก็ยิ้มกำลังจะอ้าปากพูดแต่ไอ้อ้นมันเอามือมาปิดปากผม

      “ต้าร์ไปเข้าบ้านเถอะพ่อรอมึงอยู่ “ ไอ้ตุ๊มันบอกน้องชายมัน ต้าร์

      “ต้าร์กลับหรือยังให้พี่พาไปเที่ยวไหม จะได้คลายเครียดเรียนหนัก”ไอ้อ้นมันพูด

      “ไม่ต้องน้องกูไม่ใช่นักท่องราตรีอย่างพวกมึง มึงไปกันเองนั้นแหละดีแล้ว “ไอ้ตุ๊มันพูด ผมนี้อยากจะบอกว่าน้องมรึงนะรับงานให้พวกกรูตั้งแต่เมื่อคืน แต่ไอ้อ้นมันเอามือปิดปากผมไว้

      “จริงอะพี่อ้นต้าร์.....ตื้ด” ต้าร์ทำท่าดีใจแต่ไอ้ตุ๊มันกดเลื่อนกระจกขึ้นและออกรถไปทันที ไอ้อ้นที่นั่งขำ และหันมามองผม

      “เห็นไหม เรียนไว้นี้และขั้นเทพ มันจับกูไม่ได้หรอกไอ้ดิม” ไอ้อ้นมันพูด

      “แต่ดีที่กูไม่ให้มึงขับและเป็นคนคุยกับมันแทนกู ไม่งั้นกูนิโดนเป้งตั้งแต่เห็นสีหน้ามึงแล้วไอ้หมอดิมครับ ...โกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ “ ไอ้อ้นมันว่าผมดิ มันกลับมาขึ้นรถและเลียวรถเพื่อจะขับผ่านบ้านของผม

      “เอาละ เชิญครับ “ ไอ้อ้นมันบอกผม ผมชี้ตัวเอง

      “ครับคุณหมอ ย้ายก้นมึงลงไปได้แล้ว บ้านมึงแล้วครับ” ไอ้อ้นพูดผมก็มอง จริงด้วยวะ ผมก็ทำท่าจะเปิดประตูรถลงไป

      “เจอกันที่ค่ายฯวะ ว่าแต่จะไปทำอะไรวะกว่าจะกลับเข้ากรมก็อาทิตย์หน้า ไปหาอะไรทำกันไหมวะ”ไอ้อ้นมันพูด

      “ไม่ได้วะกูต้องกลับไปช่วยพ่อเลี้ยงเด็ก”ผมพูด ไอ้อ้นมันสะบัดหน้ามามองผม ชิบหายแล้วผม

      “เด็ก!  เด็กอะไรวะกรูได้ยินหลายครั้งแล้วไอ้ดิม” ไอ้อ้น เวรแล้วผม

      “เหล็ก”  ผมพูดมันก็ยังทำหน้าตาขึงขรังใส่ผม

      “ก็กรูได้ยินว่าเด็ก เด็กอะไรไอ้ดิม”

      “เหล็ก ช่วยพ่อกรูดูเหล็กจะไปต่อเติมบ้าน มรึงหูไม่ดีนะเนี๊ยะ ไปตรวจหูมั้ง โรงพยาบาลพ่อกูมีโปรโมชั่น เช็คฟรี!”ผมพูดและปิดประตูพร้อมกับเดินจั้มเลยเข้าบ้าน มันยังเปิดประตูลง

      “ไอ้หมอหมาดิม)))   กรูได้ยินว่าเด็ก มึงงกลับออกมาเดี๋ยวนี้เลยยยย” มันยังตะโกนตามหลังผมเข้าไปผมรีบเข้าบ้านก่อนเลย เวรเลยผม อย่างที่มันว่าจริงๆ ผมนะโกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ 

       “ไอ้แดนมรึงเตรียมพร้อมยังจะได้ไปและนี้ไอ้เดฟละ”ผมเข้ามาก็เจอไอ้แดนมันนั่งรออยู่แล้วพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก

      “พร้อมแล้วแต่ยังไม่เห็นพี่เดฟเลยพี่ดิม”  แม้ไอ้นิ ผมยิ่งรีบอยู่เพราะว่าผมดันเกลือบหลุดเรื่องหลานผม

      “มาแล้วมั้งพี่ดิม เสียงรถนะ “ไอ้แดนพูด ผมหันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามาในบ้านไอ้เดฟนั้นเอง

      “เดฟ ไปเร็ว” ผมหันมามองมันดูสภาพซิ

      “ไปเลยเหรอพี่ดิม ผมแทบจะไม่ได้นอนเลยอ่ะ”  ไอ้เดฟ

      “ไปนอนในรถกรูขับเอง และกรูรีบครับ” ผมพูด

      “ก็ได้ ผมไม่เอาอะไรไปนะเก็บไว้นี้แหละ” ไอ้เดฟพูดผมก็พยักหน้าและมันสองคนก็พากันเดินออก ผมก็ง่วงแต่ไม่มาก ครันจะให้ไอ้แดน ไอ้นี้มันขับเร็วเกินไปผมไม่ไว้ใจมัน มันเคยไปแล้วแข็งรถบนทางเหตุผลเพราะว่าคู่กรณีเบิ้นเครื่องเหมือนท้าทายมัน  พอผมสามคนออกมา ผมไม่เห็นรถได้อ้นแล้วแต่ผมยังคงชะเง้อมองหาอยู่เพื่อมันแอบ

      “พี่มองหาใครอ่ะ” ไอ้เดฟมันถามผม

      “ไอ้อ้นไง “

      “ออกไปแล้ว พอไอ้เอ็กซ์ลงจากรถพี่อ้นก็เร่งมันขึ้นรถเลยพี่” ไอ้เดฟบอก ค่อยยังชั่วหน่อย ผมบอกกับตัวเองครับ

      “เฮ้ยย..พี่ดิม ...ดูใครมา” ไอ้แดนมันถามผมนี้สะดุ้งหรือว่า  ไอ้อ้นมันย้อนกลับมาถามผมอีกนะ และพอผมเงยหน้ามอง มีหนุ่มรูปหล่อ สูงฉลูดสวมเว่นตาเรแบน สวมกางเกงแสลกเขารูปเสื้อสูททันสมัยสวมทับกับเสื้อยืดสีขาว ลากกระเป๋าหลุยส์วิกตองเข้ามายืนที่หน้าบ้านผม

      “พี่โดม” ไอ้เดฟ ผมก็รู้ว่าใครแต่ว่าอะไรกันวะนี้ ไอ้โดมแพลนมันกลับเดือนหน้าไม่ใช่รึ ผมเดินหันหลังจะเข้าบ้าน

      “พี่ดิมอะไรกันน้องกลับบ้านไม่ดีใจเหรอพี่” ไอ้โดมมันถามผม ผมหันมองหน้ามันและหันไปมามองไอ้เสองตัวข้างๆผมด้วย แดนและไอ้เดฟ

      “พวกมึงเป็นอะไรกันกลับพร้อมกันเลยแถมยังไม่บอกล่วงหน้าด้วยครับ” ผมถาม

      “ก็ผมเรียนจบเร็วกว่ากำหนดและก็เบื่ออ่ะ เลยกลับบ้านดีกว่า”ไอ้โดมพูด ผมพยักหน้า

      “งั้นขับรถ” ผมโยนกุญแจรถให้ไอ้โดมน้องชายคนที่สามของผม ไอ้โดมมันรับไป

      “แต่..ผมไม่ได้นอนเลยอ่ะพี่ดิม ..เที่ยวบินที่ผมบินมาเด็กน้อยร้องข้างหลังผมตลอดไฟว์ทเลยพี่ “ ไอ้โดมมันพูดผมสะบัดหน้ามามองมัน ดูท่าจะหนักกว่าไอ้แดนอีก ส่วนไอ้เดฟนี้หนักสุด

      “เอาคืนมากรูขับเอง ไม่ได้เรื่องสักคน “ผมพูดและได้โดมมันก็โยนกุลแจส่งให้ผม  ผมหันไปมองมันสามคน

      “ใครจะนั่งข้าง..” ผมพูดยังไม่ทันจบ ไอ้เดฟและไอ้โดมมันกระโดดขึ้นนั่งหลังครับ นั้นแปลว่ามันจองตั๋วนอน ส่วนไอ้แดนนั้นมัวแต่เล่นมือถือไงมันเลยช้า

      “อะไรกันอ่ะ “ ดูทำหน้างงอีก

      “มันควรจะมีผลโหวต” ไอ้แดนมันพูด และไอ้สองคนนั้นกดเลื่อนกระจกลง

      “กรูสองคนโหวตให้มึงนั่งหน้าไอ้แดน..”มันพร้อมกันพูด ผมก็มองหน้ามันว่าจะเอายังไง

      “ทำไมไม่อยากนั่งกับพี่มึงหรือไง” ผมถามไอ้แดน

      “พี่ดิมเตรียมเทศผมตลอดทางแน่ๆ”ไอ้แดนพูด

      “ใช่กูบ่นมรึงตลอดทางแน่ๆแก้ง่วง เข้าไปนั่ง! “ผมพูดและบอกให้มันเข้าไปนั่งด้านหน้ากับผม ฮาๆ

      “ฮัลโลพ่อ “

      “ว่าไงดิม “

      “ผมกำลังจะกลับบ้านแล้วพ่อผมคงถึงทานอาหารเย็นพอดีเลยพ่อ บอกไอ้เดียร์ขอแซ่บๆนะวันนี้พ่อ”

      “มึงเมาแฮงค์มาเหรอดิม” พ่อถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

      “ไม่เชิงอะพ่อ แต่เพราะว่านอนน้อยไปหน่อย” ผมบอก

      “บอกแล้วอย่าซ่ามาก เอา..จะบอกให้และขับรถดีดีนะ ถ้าไม่ไหวพักหาที่นอนเลยนะ” พ่อผมบอก

      “ครับพ่อ เออ ผมไปกับไอ้แดนพ่อ มังคงพอจะช่วยผมขับได้บ้าง”ผมบอกพ่อให้พ่อสบายว่าผมไม่ได้ขับคนเดียว ส่วนอีกสองคนเอาไว้เซอไพรส์พ่อ เพราะว่าผมเชื่อว่ามันสองคนโดนพ่อด่าแน่ๆ ฮาๆ งานแกล้งน้องพี่ก็มา ฮาๆ

      “อืมมม...ดี เดินทางปลอดภัยนะดิม “ พ่อผมบอกผมและกดวางสาย หลังจากที่พ่อผมให้พรผมจะยกมือไหว้และมือแตะหัวนั้นคือพรที่พ่อผมซึ่งเป็นพระประจำบ้านให้ผม และอีกอย่างที่ผมต้องทำทุกครั้งก่อนออกรบนั้นคือ หยิบดินขึ้นมาและรดลงที่หัวผมกันทุกคน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 11:07:53 โดย PFlove »

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
 บ้านพี่ตอเต่าบ้าง พี่ตุ๊ พี่ชายคนโตของบ้านต.เต่า ผมมีพี่น้องหลายคนอยู่เหมือนกันไม่ต่างน้อยหน้าทุกบ้าน ผมกำลังจะแต่งตัวเพื่อออกไปรอรับน้องชายคนที่5 ชื่อต้าร์ ต้าร์ค้อนข้างเกเร เอาแต่ใจตัวเองไม่ต่างกับติ๊กเลย ผมพยายามโทรหาต้าร์แต่ดันปิดมือถือ ดีที่ผมคาดคั้นกับน้องแฝดผมสองคนต๋อมแต๋ม มันทั้งคู่เลยสารภาพมาว่าต้าร์กลับมาพร้อมมันด้วยทั้งที่ผมบอกว่าควรจะรอให้จบซะก่อน และผมกับพ่อก็บินไปหามันบ่อยนะเดือนละครั้ง หรือบางเดือนก็สองสามครั้งได้ แต่นี้ไม่ฟังกันเลยและที่สำคัญผมรู้มาว่าไอ้อ้นมันไปฝึกและกลับมาแล้วด้วย
                               “พี่ตุ๊” ผมหันมามองหนุ่มร่างบางๆที่เดินเข้ามาในห้องของผม น้องพัฒน์หรือครูพัฒน์ พัฒน์เป็นลูกที่พ่อผมเอามาเลี้ยงแป็นบุตรบุญธรรม แต่พ่อผมให้ความรักไม่ต่างจากลูกแท้ๆและนี้แหละที่ทำให้ผมไม่กล้าจะแสดงออกมากว่าผมรักเขาเกินกว่าน้องของผม
 
                               “พี่ตุ๊จะไปหาต้าร์จริงๆเหรอ พัฒน์คิดว่าพี่”
 
                               “พี่จะไปดักรอ ต้าร์นะมีอะไรปิดพี่อยู่พัฒน์” ผมหันบอกพัฒน์ พัฒน์เดินมาจัดปกเสื้อโบโลของผม มันนี้วันหยุดผมก็สวมชุดลำลองสบายๆ ไม่ต้องสวมสูทผูกเน็กไท ผมดูแลทั้งโรงเรียนและโรงแรมของพ่อที่มีหลายแห่งมาก นี้ก็จะรอให้น้องๆจบมาจะได้กระจายกันไปดูแลให้ทั่วถึง ผมมีโรงแรมที่ต่างประเทศกันด้วย ตอนนี้ต๊ะมันดูแลอยู่เลยให้ต๊ะเป็นคนดูแบน้องแฝดกับต้าร์ให้ตั้งใจเรียน
 
                               “พี่ตุ๊งั้นพัฒน์ขับรถกลับไปก่อนนะครับ” พัฒน์บอกผมว่าจะขับรถไปโรงเรียนที่เขาต้องดูแล โรงเรียนนี้ก็มีปัญหามาก ผมว่ากำลังมีคนก่อกวนเพราะเขาต้องการจะสร้างเป็นห้างสรรพสินค้าแทนโรงเรียน ถึงโรงเรียนจะเยอะแล้วก็เถอะแต่มันก็แอ้อัดเกินไปที่จะให้นักเรียนไปเรียนกับโรงเรียนรัฐบาลอย่างเดียว โรงเรียนผมเป็นเอกชนแต่ก็มีนักเรียนทีฐานะปานกลางเรียนได้ เนื่องจากผมมีงานให้พวกเขาทำหลังโรงเรียนหรือวัดหยุดที่โรงแรมของพวกผม
 
                               “พัฒน์ รอพี่นะ พี่จะไปตรวจสอบบางอย่างที่โรงแรมด้วย  ยังไงพี่ก็ต้องไปที่นั้นอยู่แล้ว” ผมบอกพัฒน์
 
                               “และพี่ไม่อยากให้พัฒน์ขับรถเองไกลๆ  “ ผมบอกพัฒน์
 
                               “เออ..”
 
                               “รอพี่..และไม่นานพี่ก็จะไปอยู่ที่นั้นแล้ว...จะได้ไปกลับในวันหยุดพร้อมกันด้วย” ผมหันไปบอกพัฒน์
 
                               “พี่ตุ๊จะไปที่นั้นจริงๆเหรอครับ ผมคิดว่าพี่จะปล่อยให้..”
 
                               “น้องๆแก้ปัญหากันเองเหรอ ...มันใหญ่เกินไปสำหรับพวกเขาพัฒน์” ผมบอกพัฒน์
 
                               “ถ้าแก้ปัญหาจบ พี่จะให้พัฒน์กลับมาทำที่กรุงเทพนะ เพราะว่าพ่อคิดถึงและเป็นห่วงเรา” ผมบอกพัฒน์ พัฒน์มองหน้าผม และสักพักพัฒน์กลับหลบสายตาผม หันหน้าหนี (จริงๆอยากจะบอกว่าผมนี้แหละที่เป็นห่วงเขา) บางครั้งผมก็รู้สึกว่าผมกับพัฒน์เหมือนมีบางสิ่งขั้นกลางระหว่างผมกับเขาและมันเป็ฯแค่เส้นบางๆ
 
                               “พ่อไม่ได้ต้องการให้เราไปอยู่ไกลๆ และต้องแบกรับอะไรอยู่คนเดียวเพื่อตอบแทนบุญคุณ พ่อรักพัฒน์ไม่ต่างจากพวกพี่ และพัฒน์ก็คือลูกของพ่อพี่เช่นกัน ดังนั้นพัฒน์ควรได้อยู่ที่สบายๆ เช่นกัน” ผมบอกพัฒน์ หนุ่มน้อยของผม มองหน้าผมยิ้มๆ ผมค่อยๆใช่นิ้วแตะที่มุมปาก ปากเรียวสวยนี้
 
                               “พี่ตุ๊”พัฒน์เรียกจนผมได้สติ
 
                               “เออ..พี่..เห็นอะไรมันติดนะเลยเอาออกให้” ผมพูดและยิ้มแก้เขิน พัฒน์รีบใช้มือตัวเองมุมปากของตัวเอง
 
                               “พี่ตุ๊อ่ะ “ พัฒน์หันหน้าหนีผมเขินผมอีกว่าผมมีอะไรติดที่มุมปาก จริงๆไม่มีหรอก
 
                               “งั้นพี่ไปหาต้าร์ก่อนนะพัฒน์ “ ผมบอพัฒน์ ผมเดินออกจากห้องและลงมาชั้นที่สองของบ้าน ผมเห็นว่าน้องๆตื่นกันมาหมดแล้ว และกำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัว แม่บ้านก็จัดหาอาหารเช้าไว้ให้หมดแล้วด้วย
 
                               “พัฒน์ไปทานอาหารเช้ากับพวกพี่ๆเลยนะ พี่จะไปเลย” ผมหันไปบอกพัฒน์
 
                               “เออ ....พัฒน์ พรุ่งนี้จะไปกับพี่ไหม ไปทำบุญให้ขวัญนะ”ผมถามพัฒน์
 
                               “ไปซิครับพี่ตุ๊ยังไงขวัญก็เป็นเพื่อนพัฒน์นะครับ” พัฒน์ตอบผม ขวัญเคยเป็นแฟนผม และขวัญเป็นเพื่อนสนิทของพัฒน์ด้วยขวัญก็มากระโดดตึกฆ่าตัวตาย และคนที่ทำให้ขวัญฆ่าตัวตายนั้นก็คือไอ้อ้น ผมเห็นข้อความในมือถือขวัญล่าสุดมันส่งหาไอ้อ้นและบอกว่าให้ออกมาหาขวัญ และขวัญก็เป็นของไอ้อ้นแล้ว อันนี้เจ็บจี้ดผมมาก แต่ถึงยังไงตอนที่คบกันพ่อแม่ของขวัญและพ่อของผมรับรู้และคิดว่าจะส่งขวัญไปเรียนที่ต่างประเทศกับผมด้วยซ้ำ แต่มาเกิดเรื่องซะก่อน
 
                               “ตุ๊” พ่อเรียกผมไว้ ผมมามองพ่อภาษญ์
 
                               “ไปแต่เช้าเลยนี้จะไป...” พ่อมองผม พ่อรู้ดีว่าผมจะไปไหนไปทำอะไร
 
                               “รอรับไอ้ตัวแสบไงพ่อ” ผมบอกพ่อผม
 
“เออ..”
 
“พ่อนี้โชคดีนะครับ มีคนทำหน้าที่ของพ่อแทน ไม่ต้องเหนื่อย ฮาๆ” ไอ้เต้ ไอ้น้องชายคนที่6 ของผมเต้มันกำลังเรียนเภสัชกร ปีที่5 แล้วมันใกล้จะจบแล้ว
 
“ไอ้เต้ เดี๋ยวกรุจะทำหน้าพ่ออีกอย่างด้วย”
 
“อะไรอะพี่ตุ๊ “
 
“เตะมึงนี้แหละ แล้วนี้จะไปไหนวันหยุด ทำไมไม่หยุดอยู่บ้าน”
 
“โห่พี่ตุ๊ เรียนก็เครียดหนักด้วย ขอไปขับรถหาที่ถ่ายรูปหน่อยไม่ไกลหรอก” น้องชายผมพูด ผมเห็นตอล
น้องชายของผมเดินลงมาด้วย แต่งตัวน่ารักมาเชียว ผมแนะนำให้ตอลเรียนเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์
 
“ใครจะทำหน้าเป็นคนขับรถให้นายสองคนวันนี้ “ ผมนะไม่ค่อยให้น้องๆขับรถไปเองกันเท่าไหร่ แต่ถ้าที่เมือง
นอกส่วนใหญ่จะขับกันเองหมด
 
“พี่เมฆาครับพี่ตุ๊ “ เต้บอกผม ผมก็พยักหน้าและหันไปมองตอล พี่เมฆาเป็นทั้งการ์ดและคนขับรถ พี่เขาเคย
เป็นนักกีฬาแม่นปืนทีมชาติมาก่อนแต่มีเหตุต้องออจากราชการพ่อผมเลยชวนมาเป็นการ์ดดูแลทุกคน
 
“อย่ากลับดึกนะ”ผมบอกน้องชายทั้งสองคนก่อนจะเดินออกไปและขับรถไปที่โรงแรมสาขาที่น้องชายผมไป
พัก เขาจะรายงานผมตลอดเลยหากมีน้องๆผมไปพักถึงรอบนี้จะใช้ชื่อแพท ลูกชายอาเปรมดิ์ในการจองก็เถอะ ร้ายจริงๆทั้งคู่เลย  ผมขับรถมาเองมาจอดไว้ทางเข้า เพื่อจับตาดูว่ารถไอ้อ้นมันจะมาจอดส่งน้องผมมั้ย ต้าร์นะไม่รู้ว่าผมมารอเพราะว่าต้าร์ไม่ได้บอกผมว่าจะมาด้วยซ้ำไป นี้ผมไปคาดกับไอ้น้องแฝดมา และผมก็จองตั๋วบินกลับพรุ่งนี้กลางคืนให้เลย ให้น้องโกรธดีกว่าเห็นน้องเสียใจ ผมไม่เชื่อใจไอ้อ้นมันหรอก
 
     ผมเหลือบมองเห็นรปภ มายืนโบกมือให้ผมเอารถออก ผมก็มองว่ามันก็ไม่ได้อยู่ในเขตที่ห้ามจอดนะ
ผมก็ไม่ได้ขยับ และรปภ ก็เดินมาที่รถผม ผมก็เปิดกระจกมอง เท่านั้นแหละ รปภ ถึงกับหน้าถอดสี
 
“ขอโทษครับคุณตุ๊ ผมไม่คิดว่าจะเป็นคุณตุ๊นะครับ ผมเลย”
 
“มาไล่ใช่มั้ยครับ”
 
“เออ คือผมกั้นไว้ให้เพื่อมีลูกค้าวีไอพีนะครับ”
 
“ผมว่าการบริการไม่ควรเลือกชั้นครับ ไม่ว่าจะวีไอพีหรือไม่วีไอพีก็ควรจะได้รับในระดับเดียวกัน” ผมพูด คุณรปภ ก็ยืนตะเบะให้ผม รับทราบ
 
“ผมขอจอดสักพักไม่นานครับ ผมรอน้องชายผมครับ” ผมบอก รปภ
 
“อ้าวแล้วคุณตุ๊ไม่เข้าไป”
 
“ไม่เป็นไรครับ ผมรีบกะว่าจะให้น้องขึ้นรถเลยครับ “ ผมตอบ
 
“ครับ “ รปภ ก็เดินจากไป ผมนั่งและเช็คข้อมูลโรงแรมทุกสาขา ว่ามีสาขาไหนที่มีคนร้องเรียนอะไรมาบ้างจะได้แก้ไข หรือมีคนชมก็จะเอามาปรับปรุงสาขาที่มีปัญหาจะได้ช่วยลดปัญหาลง
 
      ผมนั่งรอไปได้สักพักก็เห็นตัวดีผมเดินเชิดฉายมาเลยพร้อมแก้วกาแฟสตาร์บัคส์ มีสาขาใกล้กับโรงแรม
ผม ผมก็กดปุ่มและกระจกก็ค่อยๆเลื่อนกระจกลง
 
“ต้า” ผมเรียกน้องชายผม เขาหันมามองผมและทำสีหน้าตกใจ
 
“พี่ตุ๊!”ต้าร์มีสีหน้าตกใจแต่ก็ไม่มาก ที่เห็นว่าผมมารอเขาอยู่แล้ว
 
“มาขึ้นรถ” ผมบอกต้าร์ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุด
 
“มาขึ้นรถเดี๋ยวนี้” ผมสั่งน้องชายผมแต่ไม่ได้เสียงดังเพราะว่าคนก็เดินผ่านไปมา และต้าร์ก็เดินมาขึ้นรถแบบงง ๆ
 
“พี่รู้ได้ยังไงว่าผม” คำถามแรกที่ต้าร์ถามผม ผมหันไปมองต้าร์
 
“หนีมา....กลับมาเที่ยว มาแล้วทำไมไม่บอกพี่ต้าร์” ผมก็ออกรถและเลี้ยวเข้าไปในโรงแรมทันทีเพื่อนหาที่คุยกับน้องชายตัวดี
 
“ก็ถ้าบอกจะได้มาเหรอ ทั้งที่ต้าขอไว้นานแล้ว”
 
“พี่กับพ่อเห็นว่าเราใกล้จะจบเทอมเลยอยากให้ทำอะไรให้เรียบร้อยก่อน และนี้หนีมาเที่ยวยังให้พี่แฝดมันปิดอีกด้วยนะ และยังบอกไอ้ต๊ะ ว่าไปเที่ยวกับแพทอีก นี้เราโกหกหลายทอดมาเลยนะต้าร์” ผมหันมามองน้องชายด้วยสีหน้าที่จริงจัง เห็นน้องทำหน้าเสียใจก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้
 
 “นายโกหกพี่แบบนี้ ต่อไปพี่จะหาความเชื่อใจจากนายได้ยังไงต้าร์” ผมพูด ต้าร์ไม่ได้หันมามองหน้าผม ผมก็ต้องเป็นฝ่าย หันหน้าหนีเพราะว่าพยายามระงับอารมณ์โกรธเช่นกัน
 
“ สวัสดีครับ รบกวนนำกระเป๋าของคุณต้าร์ลงมาให้ผมด้วยครับ ผมอยู่ที่ชั้นจอดรถของผู้บริหารด้วยครับ
ขอบคุณครับ” ผมโทรบอกพนักงาน ต้าร์หันมาค้อนผม ผมโทรสั่งให้แม่บ้านเข้าไปแพ็คเก็บของต้าร์ทั้งหมดและไม่นานคนขนกระเป๋าก็ขนลงมาหนึ่งใบใหญ่ๆ และเขาก็ขนใส่ท้ายรถของผม
 
“เรียบร้อยแล้วครับคุณตุ๊” พนักงานเดินมาบอกผม ผมก็พยักหน้าและไม่ลืมที่จะหยิบแบงค์ห้าร้อยให้เป็น
ค่าตอบแทน พนักงานยกมือไหว้ ผมผมก็ไว้ตอบเพราะว่าเขาอายุเยอะกว่าผมเยอะครับ และผมก็ออกรถทันทีพาน้องตัวดีกลับบ้าน
 
“เมื่อคืนไปไหนมา” ผมถามต้าร์ ต้าร์หันมามองหน้าผม
 
“ก็แค่ไปหาที่ดื่มกันกับแพท” ต้าร์บอกผม
 
“แค่เรากับแพทใช่ไหม” ผมถามหันมามอน้องชายผมเป็นระยะ
 
“ใช่ทำไมละ ถ้าพี่ไม่เชื่อใจทำไมไม่โทรถามไอ้แพทมันละพี่ตุ๊ และต่อไปก็ไม่ต้องถามผม เพราะว่าผมพูดอะไร
ไปพี่ก็ไม่เชื่อ” ต้าร์หันมาทำหน้างอนใส่ผม ก็เพราะแบบนี้ไงผมเลยไม่โทรถามแพท ไม่อย่างนั้นจะยิ่งงอนกันไปใหญ่อีก
 
“พี่หวังว่าเราจะไม่ได้ไปกับไอ้อ้น ไอ้ดิมนะ เพราะว่าพี่เห็นว่ามันพาน้องมันที่พึ่งกลับมาและมันสองคนคงจะ
พาน้องมัน ไอ้เอ็กซ์และไอ้เดฟนะไปด้วย ” ผมหันไปบอกต้าร์และต้าร์ก็หันมามองผม
 
“ผมมาไม่ได้บอกใครผมจะไปชวนพวกมันได้ยังไง” ต้าร์หันมาบอกผม
 
“พี่ขอนะ พี่รู้ว่าเราชอบไอ้อ้นมัน แต่พี่ขอเตือนอย่าไปยุ่งกับมัน คุยได้แค่ลูกพี่ลูกน้อง” ผมพูดขณะที่กำลังขับ
รถมาเรื่อย คนข้างๆผมก็หาได้ฟังผมไม่ค่อยแต่จะพิมพ์ข้อความตลอด
 
“ต้าร์ นี้ฟังพี่ไหม” ผมถามต้าร์ เขาเงยหน้าขึ้นมองผม
 
“ต้าร์ก็ฟังอยู่พี่สั่งว่าห้ามยุ่งกับพี่อ้นไม่ใช่เหรอครับ” ต้าร์พูดและทำท่าจะก้มลงดูมือถือ
 
“ต้าคุยกับใคร” ผมถามต้าร์ ต้าร์ดันมือถือหนีผมซะ
 
“ก็คุยกับแพทอะ”
 
“เอามาให้พี่ดูเดี๋ยวนี้เลย “ ผมกลัวว่าจะเป็นไอ้อ้น
 
“พี่ตุ๊นี้มันเรื่องส่วนตัวของต้าร์นะ” ต้าไม่ยอมให้ผม และผมก็พยายามจะแย้งมาดูแต่ต้าร์ก็ยังไม่ยอมให้จน
กระทั้ง
 
“พี่ตุ๊ระวัง!!!” ต้าร์ร้องเสียงหลงเพราะว่ามีรถกำลังจะเลี้ยวเข้าทางประตูบ้านผมเช่นกัน ผมนี้เบรคกระทันหัน
ผมใช้เท้าเหยียบเบรค ผมรีบดึงเบรคมือด้วยมือข้างขวาและมือข้างซ้ายผมก็ยกขึ้นป้องกันหัวต้าร์ นี้คือความรักของพี่ชายที่มีต่อน้องแต่น้องมันจะเข้าใจบ้างไหม
 
“ต้าร์เป็นอะไรหรือเปล่า”
 
“ไม่ครับพี่ตุ๊” ต้าร์ตอบผม ผมก็มองรถที่กำลังถอยให้ผม นั้นมันรถไอ้อ้น และมีไอ้หมอดิมนั่งข้างมาด้วย
“ฟั๊ค!!” ผมสบดออกมาไม่ดังมาก ผมก็มองไอ้สองตัวนั้นจากในรถและผมก็รีบขับรถเข้าไปก่อนและไปจอด
รอด้านใน อยากรู้ว่ามันจะจอดทักผมไหม
 
“พี่ตุ๊ นั้นพี่อ้นนิ” ต้าร์บอกผม ผมหันไปมอง รถคันนั้นที่ขับตามเข้ามา ผมก็มองต้าร์อีกทีหรือว่าไม่ได้ไป
ด้วยกัน  และรถคันนั้นก็เข้ามาจอดเทียบ ไอ้อ้นมันเปิดประตูรถลงมา กระจกที่เลื่อนลงทำให้ผมเห็นไอ้หมอดิมมันทักทายผมคล้ายกับการตะเบะให้
 
“ไปไหนมาครับคุณครูตุ๊ เอ๊ะ! หรือว่าไปแล้วกลับมาเช้าเลย” ไอ้อ้นมันถามผม ผมมองคนที่นั่งข้าง ๆผมที่เงย
หน้ามองไอ้อ้นทำตาหวานฉ่ำเชียวนะ
 
“กูไปรับน้องกูมา” ผมตอบมัน  ผมเหลือยขึ้นไปมองหน้ามัน
 
“น้องคนไหนละครับคุณครูตุ๊” ไอ้อ้นมันถามผม ต้าร์รีบกดเลื่อนกระจกลงจนหมด ผมนี้จะห้ามก็ไม่ทัน
 
“พี่อ้นสวัสดีครับ” ต้าร์ทักททายอ้นและ
 
“สวัสดีครับพี่ดิม สบายดีนะครับ” ไอ้ดิมอีกคน ผมก็ชะเง้อมองไอ้ดิม มันหดหน้าเข้าซะงั้น ผมก็มองไอ้อ้น ไอ้
นี้มันเก็บอาการได้ดีจริงๆผิดกับเพื่อนมัน ผมเลยหันมามองต้าร์อีกที ตกลงมันยังไง สงสัยว่าผมต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาซะละมั้ง
 
“ต้าร์มาเมื่อไหร่ และจะอยู่นานไหม พี่พาไปเที่ยวเห็นตุ๊บอกเรียนหนักมาก” ไอ้อ้นมันถามต้าร์
                               
“ต้าร์ไปรีบเข้าบ้านพ่อรออยู่”
 
“ต้าร์พี่พาไปไหม”ยังมีเดินมาเกาะรถแต่ผมเริ่มออกตัวแล้วจะเข้าบ้าน
 
“ไม่ต้องพวกมึงไปกันนั้นแหละดีแล้ว” ผมพูดและรีบกดปิดกระจกทันที พอผมมาจอดรถที่หน้าบ้าน ผมก็
มองต้าร์ที่ยังหันไปเหมือนส่งยิ้มให้ไอ้อ้น และพอเขาหันมาเจอหน้าผม
 
“มีอะไรเหรอพี่ตุ๊ หรือว่าผมยิ้มให้พี่อ้นก็ไม่ได้ ในฐานะลูกพี่ลูกน้อง”ต้าร์บอกผมน้ำเสียงเหมือนประชด
มากกว่า
 
“ยิ้มได้แต่ ขอให้ยิ้มแบบที่เราบอกพี่แค่นั้น “ ผมพูด
 
ต้าร์พี่จองตั๋วให้เราแล้วนะเราต้องกลับพรุ่งนี้”
 
“อะไรกันอ่ะ ผมพึ่งจะมานะพี่ตุ๊” ต้าร์หันมาแสดงอาการไม่พอใจทันทีใส่ผม
 
“พี่อยากให้เรากลับ ไปกับต๋อมแต๋ม พี่ว่าเราไม่ควรจะ” ผมพูดเพราะว่าผมไม่ไว้ใจไอ้อ้นมัน
 
“ผมยัง” 
 
“ไม่ได้ต้องกลับ พ่อและพี่คุยกันแล้วพี่คิดว่าเราควร”
 
“เพราะอะไร เพราะพี่กลัวผมกับพี่อ้นเหรอ ทำไมอ่ะ ทำไมพี่ไม่กลัวพี่อ้นตั้งแต่ตอนขวัญละพี่ตุ๊!” ต้าร์พู
และต้าร์ก็เปิดประตูออกไป ผมก็ออกตาม คนใช้ที่บ้านก็มารอรับกุลแจก็ทำหน้าตกใจที่เห็นว่าผมสองคนเหมือนจะทะเลาะกัน
                               
“ต้าร์หยุด!!”
 
“ผมไม่กลับ ผมไมกลับ และจะไม่กลับไปอีก ผมอยากอยู่ที่นี้” ต้าร์พูด
 
“ทำไมต้องเป็นตอนนี้ รอให้เรียนจบก่อนไม่ได้หรือไง ต้าร์หรือว่าเพราะไอ้อ้นมันฝึกกลับมาแล้ว “ ผม
ถามต้าร์ คนใช้ก็มองผมกับต้าร์สลับกันไปมา
 
“อย่าคิดว่าพี่จะตามความคิดนายไม่ทันต้าร์” ผมพูด ผมพยายามระงับความโกรธตัวเองเหมือนกัน
 
“ถ้าพี่ตามผมทันพี่คงเข้าใจผมมากกว่านี้แล้วนี้พี่ตุ๊ไม่เคยเข้าใจต้าร์เลย “
 
“พี่เข้าใจแต่พี่ไม่ต้องการเห็นเรากับไอ้อ้น..คบกัน”.
 
“ทำไมละพี่ตุ๊ ทำไมต้าร์จะเลือกคนที่รักไม่ได้”
 
“ก็ไอ้อ้นมัน..ไม่รู้จักพอ และที่พี่เตือนก็เพราะพี่ไม่อยากให้เราไปเอาตัวไปเล่นกับไฟ!” ผมพูด ต้าร์หันมามอง
ผม ผมก็ขยับขึ้นไปหนี่งขั้นเทียบเท่ากับต้าร์ เพราะว่าผมเดินทะเลาะกันขึ้นไปทีละขั้นของบันไดด้านหน้าบ้าน
 
“ทำไมพี่ไม่ไปบอกพี่ขวัญซะก่อนที่เขาจะแอบย่องไปหาพี่อ้นที่คอนโดละพี่ตุ๊” ผมก็ต้องอึ้ง ถึงผมจะรู้ว่าขวัญ
กับไอ้อ้นมีอะไรกัน แต่ว่าขวัญบอกผมว่าเขาโดนไอ้อ้นมอมยา
 
“ขวัญบอกพี่ว่า”
 
“โดนมอมยา โดนมอมยาแต่ดันไปหาผู้ชายถึงที่ที่คอนโดเพื่อโดนมอมยาเหรอ ไม่ใช่อ่ะ ผมเห็นกับตาว่าเขา
เดินออกมาอย่างปกติ ไม่ได้อยู่ในอาการของคนโดนมอมยาสักนิด” ต้าร์พูด ผมนี้มองหน้า แต่ต้าร์สะดุ้งไปนิดนึง เพราะว่าผมไม่รู้ถึงตอนนี้มาก่อนว่าต้าร์เห็น งั้นก็แสดงว่า
 
“เราเห็นได้ยังไง!!!” ผมถามต้าร์ ต้าร์ตกใจมาก
 
“นี่เราไปคอนโดมันมาหรือไงต้าร์” ผมถามต้าร์ ต้าร์ยืนกลืนน้ำลายลงคอ ผมก็เดินขึ้นไปถึงขั้นบนสุด ต้าร์ก็
ถอยหลังออก
 
“พี่ถามว่าต้าร์ไปคอนโดไอ้อ้นมาใช้ไหม!! บอกพี่มาซิต้าร์!!” ผมตะคอกถามต้าร์
 
“อะไรกันนะพี่ตุ๊” พัฒน์รีบวิ่งออกมา ไอ้ต๋อมและไอ้แต๋มก็วิ่งออกมาเช่นกัน พัฒน์ตรงเข้าไปหาต้าร์ก่อนเลยที่
ยืนน้ำตาแตกที่ผมตะคอกถามเขา
 
“บอกพี่!!!”
 
“พี่ตุ๊...พอ” พัฒน์พูดและกอดต้าร์
                               
“ฮึกๆ พี่ไม่เคยตะคอกใส่ต้าร์เลยนะพี่ตุ๊”
 
“พี่ตุ๊...ใจเย็นน่า” ไอ้ต๋อมมันเข้ามาจับแขนผม
 
“ไปขึ้นห้องก่อนไหมต้าร์ หิวไหมพัฒน์หาอะไรให้ทาน” พัฒน์ปลอบต้าร์ ต้าร์ก็กอดพัฒน์ ผมก็รู้สึกผิดที่
ตะคอกเสียงดังใส่น้อง ทั้งที่ผมไม่เคยทำ
 
“ขึ้นบ้านไปต้าร์” ผมบอกต้าร์และพัฒน์ก็เป็นคนพาต้าร์ขึ้นไป ผมหันมายืนหันหลัง ผมพ่นลมหายใจยาวๆ ไอ้
ต๋อมมันจะจับแขนผม แต่ผมยกมือห้าม นั้นขอเวลาผมอยู่ตามลำพังคนเดียวก่อน ผมยืนอยู่พักหนึ่ง ผมก็เดินลงมาและเดินตรงไป บ้านที่อยู่ข้างๆกัน นั้นคือบ้านไอ้อ้น ที่จริงผ่านบ้านไอ้ดิมก่อน
 
“ปังๆ “ ผมเคาะประตูเสียงดัง และซักพักก็มีคนเดินมาเปิดนั้นคือน้องชายไอ้อ้น ผมรู้จักดี แอร์ และแอร์เป็น
คนเดียวที่อยู่ที่นี้
 
“พี่ตุ๊..สวัสดีครับ”
 
“แอร์ พี่เราไอ้อ้นนะ” ผมถามแอร์ แอร์ก็พยักเพยอว่าด้านใน ผมมองเข้าไปก็เห็นไอ้อ้นมันเดินออกมา ไอ้อ้น
มันมองมาที่ผมและก็พยักเพยอให้น้องมันเข้าไปในบ้าน และไอ้อ้นมันก็ปิดประตู ผมกอดอกมองหน้ามัน
 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 11:12:04 โดย PFlove »

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-0

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
“แอร์ พี่เราไอ้อ้นนะ” ผมถามแอร์ แอร์ก็พยักเพยอว่าด้านใน ผมมองเข้าไปก็เห็นไอ้อ้นมันเดินออกมา ไอ้อ้น
มันมองมาที่ผมและก็พยักเพยอให้น้องมันเข้าไปในบ้าน และไอ้อ้นมันก็ปิดประตู ผมกอดอกมองหน้ามัน
 
“ว่าไงตุ๊ มึงจะท่าต่อยกรูเหรอ” ไอ้อ้นมันถามผม  สีหน้ามันไม่ยินดียินร้ายกับอะไรทั้งนั้น
 
“ถ้ากูจะท้าต่อยนั้นคือกูต้องมีเหตุผลวะ และมึงคงรู้ตัวดีว่ามึงเหตุผลนั้นคืออะไร” ผมถามไอ้อ้น
 
“มึงมาด้วยเรื่องน้องมึงใช่ไหมละ” ไอ้อ้นถามผม
 
“ใช่...อยู่ห่างๆน้องกู “
 
“กูก็พึ่งจะกลับมานะโว้ย กูไปใกล้น้องมึงตอนไหนวะ” ไอ้อ้นมันถามผม
 
“กูไม่ไว้ใจมึง ต่อให้น้องกูชอบมึงแค่ไหน กูก็ทนเห็นน้องกูเสียใจไม่ได้ มึงจะทำกับใครก็ได้แต่อย่ามาทำกับ
น้องกูไอ้อ้น “ ผมพูดและทำท่าจะหันหลังออกทันที ไอ้อ้นมันยืนมองผม ผมเห็นว่ารถไอ้เอ็กซ์มันเข้ามาจอดและส่งไอ้เดฟเพื่อนมัน ทั้งคู่เห็นผมถึงกับตกใจหน้าซีดเลย
 
“พี่ตุ๊หวัดดีครับ” ทั้งคู่
 
“มึงรู้ใช่ไหมว่าน้องกูมา” ผมถามมันสองคน ดูมันทำหน้าเจี่ยมเจี้ยม
 
“รู้นิดเดียว” ไอ้เอ็กซ์แต่ไอ้เดฟมันกระแทกข้อซอกไว้
 
“อย่าให้กูรู้ว่ามรึงสองคนรู้ทุกอย่างและช่วยมันปิดนะ กูจะกระทืบเรียงตัวเลย” ผมพูดและหันหลังเดินออก
 
“อู้ยย ...เหมือนงานจะเข้า” ไอ้เอ็กซ์มันพูดตามหลังผม ผมเดินไปจะเข้าบ้าน แต่พ่อยืนดูผมอยู่ พ่อกอดอกมองผม แต่แปลกพ่อไม่ออกมาตั้งแต่ตอนทีผมทะเลาะกับต้าร์
 
“ตุ๊...”พ่อเรียกผม
 
“พ่อผมแค่ไม่อยากให้ต้าร์เป็นเหมือนขวัญ” ผมพูดกับพ่อผม
 
“เคยได้ยินไหมว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุนะตุ๊” พ่อถามผม ผมหันไปมองพ่อภาษญ์
 
“แล้วพ่อจะให้ตุ๊.....ทนดูอยู่เฉยๆเหรอพ่อ ”
 
“ลูกพ่อก็เลี้ยงได้แค่ตัว ใจน่ะพ่อเลี้ยงไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ตาม แม้กระทั้ง..” พ่อพูด ผมก็มองหน้าพ่อ
 
“พัฒน์ ..ถึงพ่อจะเลี้ยงเขารักเขาเหมือนลูกพ่อแท้ๆ ใจเขาก็พ่อเลี้ยงไม่ได้ถ้าใจเขาจะกลับไปหาครอบครัวที
แท้จริงพ่อก็ห้ามไม่ได้” พ่อพูด พ่อมองหน้าผมยิ้มๆ และพ่อก็เดินลงไป พ่อกำลังจะไปขึ้นรถเพราะว่ารถประจำท่ี่มีการ์ดมือฉมังเป็นคนขับรถให้พ่อผม
 
“พ่อจะไป” ผมถามพ่อ
 
“วันนี้ลุงสามเขามานะ “ พ่อพูดแค่นั้นผมก็พยักหน้า พ่อผมเป็ฯแฟนลุงสาม พ่อไม่ค่อยพาลุงสามเข้ามาในบ้าน แต่พวกผมจะมีโอกาสเจอกับลุงสามก็คือไปทานอาหารด้วยกันที่โรงแรม ผมเดินหันหลังเข้าบ้าน ผมเห็นต๋อมแต๋ม มันนั่งคุยวิดิโอคอลกับพี่ชายมันไอ้ต๊ะ น้องชายคนที่สอง ต๊ะรุ่นเดียวกับหมอโดม และไอ้โอม แต่ไม่ค่อยสนิทกับใครเพราะว่าต๊ะนะไปเรียนเมืองนอกตลอดจนเขาไม่อยากกลับมาเรียนที่ไทยเลย เพราะแนวการเรียนการสอนไม่เหมือนกันเขาบอกว่าเขาปรับตัวไม่ได้ พ่อก็เลยให้เขาอยู่นั้น และตอนนี้ก็ให้ดูแลน้องๆด้วย
 
“ไอ้ต๊ะ” ผมเดินมาดูมันสะดุ้งเลย
 
“พี่ตุ๊หวัดดี” ต๊ะเป็นน้องชายคนที่สองที่ห่างจากผมหนึ่งปี
 
“มึงดูน้องยังไง”ผมถามไอ้พี่ตัวดี
 
“โธ่พี่ตุ๊ ดูพวกมันดิ ยิ่งกว่าจับปู่ใส่กระด้ง ว่างๆก็ออกแรดตลอด แล้วช่วงนี้นักท่องเที่ยวมาเที่ยวยุโรปกัน
เยอะ ผมก็งานยุ่งพี่” ไอ้ต๊ะพูด
 
“เออ..พี่ขอโทษว่ะต๊ะ แต่ต้าร์มันจะจบแล้ว พ่อว่าจะให้มันช่วยงานที่นั้นก่อนสักปีสองปี” ผมพูด ไอ้ต๋อมแต๋ม
สะบัดมามองผมกันหมด
 
“พี่บอกไอ้ต้าร์มันหรือยังพี่” ไอ้ต๊ะพูด ผมหันมาเหล่ตามองฝาแฝดของผม
 
“ยัง ไว้บอกตอนจบเลย “ ผมพูด
 
“มันคงได้หวีนจนหูผมสองคนนี้บอดแน่ๆเลยพี่ตุ๊” ไอ้ต๋อมแต๋มพูดมันพุดออกมาพร้อมกัน เพรา่ะว่ามันก็นั่งอยู่ด้วยกันกับผม
 
“ถ้างานเยอะมากส่งออนไลน์มาให้พี่ช่วยต๊ะ และอีกสามอาทิตย์พี่จะบินไปช่วยเคลียร์และอยู่ที่นั้นสัก
อาทิตย์หนึ่งเต็มๆ”ผมพูดและมองไอ้ฝาแฝดด้วย ดูมันซุบซิบว่าผมอีกนะ น่าเตะจริงๆเลย
 
“ได้เลยพี่ตุ๊ เออ งั้นแค่นี้ก่อนนะพี่ตุ๊ ผมจะต้องไปที่โรงแรมครับ วันนี้เห็นบอกว่ามีปัญหาแขกคนสำคัญไม่
พ่อใจพนักงานเพิ่งจะโทรมาบอกผมและผมก็ว่าจะเข้าไปดู” ไอ้ต๊ะมันพูด ผมพยักหน้า
 
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะต๊ะ พี่เป็นห่วงเรานะ พักบ้างนะ “
 
“ครับพี่ตุ๊ บายครับ” ผมก็พยักหน้าให้ฝาแฝดมันคุยต่อและผมก็เดินขึ้นไปบ้านทันที ผมว่าต้าร์ก็
น่าจะยังอยู่บนห้อง และพัฒน์คงยกสำรับกับข้าวไปให้บนห้องแน่ๆ ผมเปิดประตูเข้าไปดูนั่งกินยังกับเป็นพระราชาเลยน้องชายผม
 
“ลองอันนี้ซิต้าร์พัฒน์ทำเองเลยนะ เห็นต้าร์บอกว่าไปลองที่คาเฟ่แล้วมันอร่อยอ่ะ ไม่รู้ว่าฝีมือ
พัฒน์จะได้ไหม”
 
“อืมมม..อร่อยเหมือนกันเลยพัฒน์ “
 
“อุ้ยพี่ตุ๊”พัฒน์เรียกชื่อผม
 
“จะชึ้นมาบ่นอะไรต้าร์อีกละพี่ตุ๊” ต้าร์รีบ
 
“ต้าร์พี่จะมาบอกว่าพรุ่งนี้ต้าร์ต้องไปกับพี่นะ”
 
“ไปไหนอ่ะพี่ตุ๊”
 
“ไปทำบุญให้ขวัญ “ผมบอกต้าร์
 
“ต้าร์ไม่ไป และต้าร์ก็ไม่ไปมาหลายปีแล้วนะพี่ตุ๊ ตั้งแต่ต้าไปเรียนที่เมืองนอก”
 
“ทำไมละต้าร์ ไหนไหนต้าร์ก็กลับมาช่วงนี้พอดี”
 
“ก็ต้าร์ไม่อยากไปเจอหน้าแม่พี่ขวัญนิ ลูกเสียไปนานและก็เสียเพราะทำตัวเองจะมาพูดเหมือนพี่นะเป็น
ต้นเหตุทำไม” ต้าร์พูด
 
“แต่” ผมหันไปจะพูด สายตาพัฒน์ที่มองผมว่าไม่ควรพูดตอนนี้
 
“ทำไมพี่ชอบบังคับอ่ะ ให้ทำสิ่งที่ไม่ชอบอ่ะ” ต้าร์หันมาค้อนผมทันที ส่วนพัฒน์ก็ขยิบตาให้ผมแต่ผมนึกถึง
คำพูดของพ่อขึ้นมาทันที
 
“ก็ได้ถ้าไม่อยากไปก็พักแล้วกันและพี่จะกลับมาและไปส่งเราที่สนามบินนะต้าร์” ผมพูด ผมจบผมก็เดินออก
ทันทีขนาดพ่อยังบอกเลยว่าลูกนะพ่อเลี้ยงได้แค่ตัวแต่หัวใจพ่อก็เลี้ยงไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับพี่และน้อง ผมนั่งลงที่โต๊ะทำงานและเปิดโน๊ตบุคเครื่องยางเฉียบที่เต็มไปด้วยข้อมุลที่สำคัญทั้งนั้น ผมเปิดไปเห็นกล่องรูปภาพ ผมก็เลยเช้าไปคลิกดู ผมก็เลื่อนดุภาพไปเรื่อยภาพพี่ๆของแต่ละบ้านที่พาน้องๆไปเที่ยว ตอนนั้นผม โจ อ้น และดิมยังสนิทกันมาก มันผ่านมานานแล้วนิตอนนั้นผมยังไม่มีแฟน ที่จริงผมมีคนที่ผมแอบชอบอยู่แต่สุดท้ายพอผมสารภาพเขาไปเขาก็บอกปฏิเสธผม ผมเสียใจมาแต่ผมก็ขอเขาไว้เพราะผมก็คิดว่าคนนี้ไอ้อ้นมันก็คิดเหมือนผม ขอว่าอย่าคบมันเป็นแฟนได้ไหม และหลังจากนั้นผมก็ตอบรับขวัญมาเป็นแฟนผม แต่ไม่นานขวัญก็ไปมีอะไรกับไอ้อ้นที่คอนโดของมัน ที่อาภีมปภพซื้อไว้ให้พักใกล้ๆกับที่ติวเตอร์เข้าเรียนจปร.และนั้นความเป็นเพื่อนเป็นลูกพี่ลูกน้องของผมและมันก็ขาดสะบั้นลง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-09-2020 11:14:05 โดย PFlove »

ออฟไลน์ Tanthai23

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
Part บ้านอ.อ่าง

            พี่อ้น    ผมถ่างตาขับรถพาน้องๆกลับมายังบ้านที่ค่ายทหาร ต้าร์ส่งข้อความมาบอกผมว่าไอ้ตุ๊ บังคับให้กลับไปพรุ่งนี้เลย ผมก็ส่งข้อความบอกกลับไปว่าก็กลับไปก่อน อีกสองอาทิตย์จะบินไปจัดให้ถึงที่หลายยก ไม่ต้องห่วง ถ้าไม่บอกเช่นนี้ นี่ก็ไม่ยอมจะกลับ ลำบากน้องรักในกางกุงกางเกงผมอีก อันที่จริงไอ้ตุ๊มันน่าจะขอบคุณผมซะด้วยซ้ำแต่เสียที่มันยังไม่รู้เรื่องไง ถ้าอ้นไม่เทพก็ทำไม่ได้ เอาน้องครูอริมาทำเมีย

         “ถึงบ้านแล้วครับคุณพวกมึงทั้งหลาย” ผมพูดขณะที่เลี้ยวเข้าบ้านพักนายทหาร บ้านพ่อผมอยู่สุดซอยเลยครับ ผมขับรถมาถึงก็ต้องเห็น แก้งชะนี มายืนเกาะรั่วบ้านผมชะเง้อมอง
                                                                                                           
         “เอ็กซ์ มีชะนีว่ะ” ผมเรียกไอ้เอ็กซ์ที่นั่งข้างผมหลับสนิทเลยมัน ไม่คิดจะอยู่ชวนผมคุยกับมันบ้างเลย ไอ้เอ็กซ์ก็ลืมตาขึ้นมา มันมองหน้าผม ผมก็เอารถเข้าจอดข้างๆ ก่อนถึงหน้าบ้านของผม ผมพยักเพยอให้เอ็กซ์มันดู

         “ใครอ่ะพี่อ้น” ไอ้เอ็กซ์มันถามผม

         “กูก็ขับรถมากับมึงครับเอ็กซ์ กูจะรู้ไหม ลงไปถามดิ มาทำไร “ ผมบอกไอ้เอ็กซ์

         “พี่ผมกลัวชะนี” ไอ้เอ็กซ์ ผมหันไปมองไอ้แอร์

         “ไม่ไปนะพี่อ้น คุยไม่รู้เรื่อง” นั้นดูมันปฏิเสธ ผมก็เลยต้องปลดเข็มขัดออกและเปิดประตูก่อนจะก้าวขาลงไป (กูก็คุยไม่รู้เรื่อง ถ้ารู้เรื่องกูเอาชะนีทำเมียไปแล้วครับพวกมึง ผมคิดในใจ)
       

         “เอ็กซ์ออกไปกับกูดิ กูก็กลัวชะนีว่ะ” ผมพูดบอกไอ้เอ็กซ์มัน และไอ้เอ็กซ์มันก็ปลดเข็มขัดและก้าวท้าวลงมาพร้อมกันและมันก็สวมแว่นตาเรแบนด์ ผมก็เช่นกัน เพราะว่าแดดมันร้อน ผมสองคนเดินไปอย่างเท่มาก และไปยืนมองชะนีเกาะรั่วบ้านผม มีอยู่สามคน นุ่งน้อยห่มน้อย เสื้อผ้าผู้หญิงสมัยนี้ เขาประหยัดผ้ากันเหรอครับ สั้นได้อีก

         “สวัดดีครับน้องชะนี มาทำอะไรหน้าบ้านของพี่ครับ” ผมเปิดการสนทนา พาเอาทั้งสามคนหันมามองผม

         “ใช่พี่อ้นไหมคะ” ผู้หญิงคนหนึ่งน้องถามชื่อผม

         “เขามาหาพี่เหรอ นี่พี่เปลี่ยนไปกินชะนีเหรอพี่” ไอ้เอ็กซ์มันกระซิบกับหูผม

         “ไม่เคย และกูแพ้ กินไม่ได้ ชะนีนะ กูกินแต่หมอนทอง “ ผมพูดกับไอ้เอ็กซ์ก่อนจะหันมามองน้องชะนี

         “ตกลงนี้น้องมาหาพี่เหรอครับ “ ผมถามน้องเขากลับ

         “หนูไม่ได้มาหาพี่อ้นค่ะ หนูมาตามผัวหนูค่ะ” ผมเอาผมสองคนถึงกับจับแว่นตาเรแบน์และมองรอดน้องชะนีทั้งสามคน

         “หนูไม่กินเก้งค่ะ” พูดได้ดี ผมหันไปยกมือไหว้ บุญของกู

         “มาผิดบ้านหรือเปล่าครับ เพราะว่าบ้านนี้ ใครก็รู้ ตั้งแต่ทางเข้ามาแล้วครับว่า ….. “ ผมพูดพร้อมเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างเท่

         “บ้านหลังนี้เหมือนเขตอภัยทาน เขตปลอดชะนี แน่นอน ในบ้านหลังนี้ไม่น่าจะมีคนไหนสามารถพอจะเป็นสามีของน้องแน่ๆ ถึงแม้ว่าบ้านของพี่จะได้ฉายา สามีแห่งชาติก็ตาม เพราะส่วนใหญ่พี่จะสนองแต่ผู้ชายด้วยกัน ” ผมพูดและส่งยิ้มให้น้องชะนีทั้งหลาย

         “พี่อ้น หนูไม่ได้หมายถึงว่าสามีหนูนะคือคนในบ้านพี่ แม้กะทั้งพี่ก็เถอะ แต่สามีหนูนะมันแอบอยู่ในบ้านพี่นั้น” นั้นทำเอาผมหันมามองหน้ากัน ใครอีกวะ

         “ใครอยู่บ้านวะวันนี้” ผมหันไปกระซิบกับไอ้เอ็กซ์

         “เท่าที่รู้นะพ่อที่อยู่ในบ้านตอนนี้ “ ไอ้เอ็กซ์มันบอกว่าพ่อผมอยู่ในบ้าน

         “อย่าบอกนะว่า ..สามีน้องนะคือพ่อพี่!”
     
         “โอ้ยย แก่ ไม่เอา “

         “สาธุ บุญของพ่อพี่” ผมยกไหว้อีกแล้ว

         “แล้วใครละพี่ สามีพี่นะ” ไอ้เอ็กซ์มันถาม

         “ไอ้โอมหรือเปล่าวะ” ผมถามไอ้เอ็กซ์

         “ไม่ใช่หรอกพี่อ้น เพราะพี่โอมนั้นมาแล้วนั้นนะ ” ไอ้เอ็กซ์มันพูด ทำให้ผมต้องหันไปมองคนที่ขับรถเก๋งมาจอดต่อจากรถผมและมันก็เดินออกมาพร้อมแว่นตาเรแบนด์ ผมเหลือบมองเวลา นี้มันเกือจะบ่ายสามแล้ว มันไปไหนมา

         “พี่อ้นหวัดพี่ ยืนทำอะไรกันอะพี่ไม่เข้าบ้าน”ไอ้โอมมันทำเสียงเก็กหล่อ

         “มึงนะไปไหนมา ทำไมพึ่งจะกลับ” ผมถามไอ้โอม

         “เมื่อคืนอะดิพี่ ผมไปตั้งด้าน ตรวจเช็คคนที่จะเดินทางข้ามเขต ตามคำสั่งพ่อ ผมเจอผู้ต้องสงสัยสี่รายพี่!” ไอ้โอมมันบอกว่ามันไปตั้งด้านและเจอผู้ต้องสงสัย น้ำเสียงมันนี้พวกผมเข้าใจได้ทันทีว่าผู้ต้องสงสัยมันคืออะไร

         “แล้ว” ผมถามมันกลับ

   
         “เป็นชายไม่ฉกรรจ์ อายุราวๆ สิบห้าหยกๆสิบหกหย่อนๆ และสิบแปดบริบูรณ์ หลุดมาสี่คนพี่” ไอ้โอมมันเจอเด็ก

         “ผมพาไปตรวจสอบมา “

         “มึงตรวจละเอียดไหม”ผมถามไอ้โอมกลับ

         “มาก! ...คนหนึ่งไม่ต่ำจากสองยก ตรวจวนไป พอเห็นว่าไม่มีอะไรค้างคา ก็เลยปล่อยกลับบ้านไปพี่” ไอ้โอมมันพูด

         “นี่มึงเล่นมาสี่คนเลยเหรอ”

         “เล่นไม่ชวนน้องเลย” ไอ้เอ็กซ์อีกคน

         “แต่ผมมีเบอร์พี่ เพื่อว่าจะเรียกมาตรวจซ้ำอีก “ดูมันโชว์เบอร์ ผมก็หยิบมาดู ชื่อผู้ต้องสงสัย น้องโอปอ น้องเค้ก น้องบิว(อีกแล้ว) น้องต้นอ้อ

         “พี่ค่ะ สนใจชะนีหน่อยได้มั้ยคะ” ผมลืมเลย ผมทั้งสามคนหันไปมองน้องชะนี

         “พี่! เรียกผัวหนูออกมาให้หน่อยได้ไหม หนูรีบจะไปฝากท้อง” ผมก็ลืมชะนีไปเลย ไอ้โอมมันชี้ให้ผมดูสามชะนี

         “เขามาตามหาผัว จะให้ผัวพาไปฝากท้องว่ะ “ผมบอกไอ้โอม

         “นั้นไง นั้นไง ผิดบ้านแล้วพี่ เพราะว่าบ้านเรานี้ไม่เคยเข้าประตูหน้า ประตูหลังตลอด ท้องได้ไงมั่วแล้วเนี๊ยะพี่อ้น” ไอ้โอมมันพูด

         “ผัวหนูนะไอ้พี่บู้ ค่ะพี่อ้น เรียกให้หน่อยค่ะ!”
         “อ้อ ไอ้บู้ “ ผมนึกแลผมก็ต้องร้องอ้อเพราะว่าไอ้บู้มันคือเพื่อนไอ้อั้ม เพื่อนซี่มันเลย แต่ผมนี้ไม่ค่อยได้เจอมัน เพราะว่าฝึกหนักตลอด ผมรู้แค่ว่ามันเป็นเพื่อนซี่ตั้งแต่มัธยมปลาย พ่อแม่เคยทำงานในค่ายทหารนี้แต่พ่อแม่เพิ่งจะเสียไปจากอุบัติเหตุเมื่อปีแล้วนี่เองนี้

         “แน่ใจแล้วเหรอน้อง พี่ไม่เห็นรถไอ้บู้มันจอดที่นี้เลย” ผมหันไปถาม

         “พี่เขาไม่เอารถมาหรอกค่ะ เพราะว่าเขากลัวว่าปิ่นจะรู้ค่ะว่าเขาอยู่ที่ไหนและหนูก็คิดว่าทีนี้แหละค่ะ พวกเราตะเวนไปมาหมอแล้วเหลือทีนี้ที่เดียวค่ะ  “ น่าเห็นใจจริงๆนี้ตะเวนเลยเหรอ

         “เออ น้องปิ่นค่ะ ถ้าเขากลัวว่าปิ่นจะรู้ นั้นแปลว่าเขาไม่อยากให้รู้ใช่ไหมค่ะ ถ้าอย่างนันก็อย่าไปรู้เลยค่ะ เพราะว่ามันเสียมารยาทค่ะ” ไอ้โอมพูด ผมกับไอ้เอ็กซ์สะบัดหน้าไปมองหน้ามัน และตามมาด้วยสามสาวด้วย


         “เฮ้ย!พี่โอม เขาผัวเมียกัน” ไอ้เอ็กซ์พูดกระซิบที่หูพี่มัน ผมก็พยักหน้าเขาผัวเมียกันไอ้เชี้ยะ

   “เหรอว่ะ” ไอ้โอม

   “เออว่ะ” ผมพยักหน้า ปล่อยแต่มุขมานี้เพื่อฆ่าพวกกูตลอด

         “อุ้ย! งั้น เสือกได้ค่ะ”

         “เฮ้ยย!!” ผมสองคน  ไอ้นี้มันทำให้ทุกอย่างแย่ลงจริงๆด้วย

         “พี่เรียกให้หน่อยค่ะ หนูรีบค่ะ หนูจะไปฝากท้องค่ะ” น้องปิ่นเขาบอกผม ผมหันมามองน้อมๆผมและผมก็เอื้อมมือไปครับ

         “พี่อ้น จะทำอะไรนะ” ผมก็ชะงัก ผมจะกดกริ่งบ้านตัวเองทำไมละครับ
         “ก็กดเรียกคนในบ้านไงมึง”

         “นี่มันบ้านเราเองนะพี่”ไอ้โอม

         “น้องเขาให้เรียกผัวเขาออกมา หรือมึงจะให้ชะนีนี้เข้าไปในบ้านว่ะ “ ผมหันมาถามความสมัครใจ แม่งส่ายหน้ากันหมด และผมก็หันมาส่งยิ้มให้พร้อมกับกดกริ่ง สองสามทื ไอ้ผล ไอ้อั้มเดินออกมา มันสวมกางเกงทหารและเสื้อยืดแปลว่าเพิ่งจะมาถึงไม่นานและมันก็เปิดประตูเล็กข้างๆประตูเลื่อน

         “พี่อ้น กดกริ่งทำไม ทำไมไม่เข้าบ้านเลยอะ” ไอ้อั้มมันถามผม ผมก็ชี้ไปที่น้องชะนี

         “ปิ่น” ไอ้อั้มมันรู้จัก

         “พี่อั้ม ไอ้พี่บู้ละคะ ปิ่นบอกว่าวันนี้ปิ่นจะไปฝากท้อง พี่บู้หายมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง “

         “มันมา..ทำธุระนะ แล้วเธอจะไปฝากหมออะไรวันนี้วันอาทิตย์” ไอ้อั้มพูด ผมยืนกอดอกมองไอ้อั้ม

         “ให้ผัวเขาออกมาอั้ม” ผมพูดบอกน้องชายผม     

         “แป๊ปนะ “ ไอ้อั้มมันพูดและเดินหายเข้าบ้านมันไป และมันก็เดินออกมาพร้อมกับไอ้บู้ พอไอ้บู้มันออกมายืนมันก็ยกมือไหว้ผม ผมพยักหน้าและหันไปเหล่มองสาวที่ยืนมองไอ้บู้อยู่

         “เอาละ ผัวมาแล้วพาไปได้เลยไหมครับ พวกพี่จะได้เข้าบ้านกัน “ผมพูดไอ้บู้มันคงรู้ความหมายดี มันก็เดินออกและหันไปพยักหน้ากับไอ้อั้ม ก่อนจะเดินไปขั้นรถเมียมันและพากันขับออกไป

         “ไอ้เอ็กซ์เอารถเข้าบ้าน” ผมหันไปบอกไอ้เอ็กซ์ ผมเดินตามไอ้อั้มมันเข้าบ้าน

         “มึงให้ผัวเขามาอยู่นี้ทำไมวะอั้ม” ผมถามไอ้อั้ม

         “พี่อ้น ก็มันเพื่อนอั้มอ่ะ”

         “และมันก็เบื่อเมียมัน “ ไอ้อั้มพูด

         “มึงกับไอ้บู้มีอะไรกันหรือเปล่าอั้ม” ผมถามไอ้อั้ม

         “ไม่มีพี่ มันเพื่อนผม และมันตามผมมาเพราะว่าผมจะโทรหาไอ้อาร์ม มันก็แค่อยากคุย” ไอ้อั้มบอกผม ไอ้อาร์มคือน้องชายคนที่4 ของผม ตอนนี้มันไปเรียนทหารที่ต่างประเทศ มันเป็นคนเดียวของที่บ้านที่สอบติด ตอนนี้มันเรียนจบแล้วแต่ดันยังไม่ยอมบินกลับมา อาร์มมันหน้าหวานกว่าพวกผม

         “มึงอย่าบอกนะว่าไอ้บู้นี้มัน”

         “อืมม..มันชอบอาร์ม” อั้มบอกผม

         “บอกมันเลยว่าอย่ามายุ่งกับไอ้อาร์ม ดูเมียมันนั้น น่ากลัวฉิบหาย นี่มึงยังกล้าแนะนำน้องมึงอีกเหรอไอ้อาร์มนะฮะอั้ม “ ผมต่อว่าไอ้อั้ม

         “พี่อ้น ไอ้บู้มันไมได้แต่งเพราะรักนะ แต่มันแต่งเพราะว่าพ่อแม่เห็นชอบ แต่ปิ่นมัน “

         “ยังไงก็เมียมัน และนั้นก็แปลว่ามันมีเมีย กูไม่อยากให้ใครไปยุ่งเรื่องพวกนี้ มันจะกระทบกับงานด้วยอั้ม มึงเองก็ไม่ต้องมาช่วยมันผิดๆแบบนี้อีก เข้าใจไหม” ผมต่อว่าไอ้อั้ม ถึงผมจะห่างกันแค่ปีเดียวก็ตาม ผมเดินเข้าบ้านทันที เห็นพ่อกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่



         “พ่อหวัดดีพ่อ” ผมยกมือไหว้พ่อผม

         “ไปซ่าทีไหนมาละอ้น และนี้มึงอย่าลืมนะพรุ่งนี้งานคุ้มกันนะ”

         “พ่อไม่ให้อั้มไปเหรอพ่อ”ไอ้อั้มมันถามพ่อ งอแงอยากออกไปลุย


         “ไม่ต้องอ่ะ งานมึงเสร็จหรือยังที่ให้ไปรวบรวมเอกสารนะ”พ่อหันมาทางไอ้อั้ม มันก็หดเลย มันอยากออกไปลุย ผมหันขยิบตา ว่าไว้รอไปกับผม อั้มน้องชายผมก็พยักหน้าตามนั้น 

         “เอ็กซ์ ไปอบรม “ พ่อผมโยนตารางมาให้มัน อาทิตย์ละสองวันเลย ทั้งเดือน ไอ้เอ็กซ์ถึงกับตาโต

         “พ่อ อบรมอะไรเยอะแบบนี้อะพ่อ “

         “มึงพึ่งจบมา ไปอบรมและจะได้กลับมาลุยงานได้ถูกต้อง” พ่อผมพูดและมองหน้ามัน นั้นหดดิไม่กล้ากับผู้บัญชาการสูงสุดในบ้านของผม

         “แอร์ เอาเอกสารไปกรอกกรอกด้วยนะ อันไหนไม่เข้าใจไปถามพี่ๆเอา พวกนี้มันก็ผ่านมาหมดแล้ว ” พ่อผมส่งฟอร์มให้แอร์มัน แอร์มันรับไปอ่านและ

        “พ่อ ไหนบอกว่าแอ้มันต้องไปไงพ่อ”ไอ้แอร์มันรีบแย้งพ่อทันที ที่มันเห็นหัวเอกสาร

         “ก็ไปก่อนซิ แอ้เขาติดภารกิจสำคัญอยู่” พ่อพูดผมหันไปมองหน้ามัน

         “ผมจะลงเรียนที่กรุงเทพพ่อ “

         “แอร์” ผมหันไปเอ็ดมัน

         “เอาไปกรอกไว้ก่อน ยังไมได้บอกว่าจะให้ไป ดูการทดสอบของร่างกายก่อน “ พ่อผมพูดก่อนจะหันมามองหน้าพวกผม

         “อ้น ตกลงน้องอาร์มมึงจะกลับได้หรือยัง” พ่อถามผม ผมหันมามองไอ้อั้ม

         “โทรแล้วมันไม่รับอ่ะพี่อ้น” ไอ้อั้มบอกผม

         “มึงส่งอิเมลไปบอกมันเลยนะว่าถ้าไม่รับสาย กูไปลากมันกลับมาพรุ่งนี้มะรื่นนี้แน่” ผมหันไปบอกไอ้อั้ม อั้มมันก็ลุกขึ้นเดินไปที่โน๊ตบุ๊คที่วางอยู่และเปิดออกมาเพื่อส่งข้อความ

         “พ่อแอร์ขึ้นห้องก่อนนะ “ แอร์พูดและเดินขึ้นไปบนบ้านชั้นสองทันที ไอ้นี้มันชอบปลีกตัวจากพวกผม

         “ไอ้นี้มันชอบปลีกวิเวกไปนะพี่อ้น” ไอ้เอ็กซ์มันพูด

         “น้องมึงนิ” ผมหันมาบอกไอ้เอ็กซ์

         “พ่อผมได้ยินมาว่า ลุงภามีเด็กอะพ่อ” ไอ้โอมมันเดินออกมา มันคงไปหาอะไรกินแก้ฟ้าเหลือง

         “มึงจะใส่เรแบนคุยกับพ่อกูในบ้านทำไมว่ะ โอม”

         “แบบว่ามันเหลืองไปทั้งบ้านอ่ะพี่อ้น” นั้นไงพ่อหันมามองหน้ามัน

         “มึงไปตั้งด้านหรือพาใครไปนอนที่ห้องพักในค่ายโอม” พ่อหันมาเม้งมันทันที

         “พ่อเมื่อคืนวันปลดปล่อย” ไอ้โอมมันพูด

         “อย่าพาเด็กไปนอนที่นั้นอีกนะ มันดูไม่ดี “ พ่อผมพูดและหันไปนั่งไขว่ห้าง ผมหันไปทำนิ้วเฉือดคอ เป็นไงละ พาผมซวยไปด้วย และพี่พ่อบอกไม่ให้ไปนอนนะ เพราะว่าพวกผมก็มีคอนโด กันทำไมไม่ไปนอนที่นั้น ดูมันยิ้มให้ผม แสดงว่าว่ามันลืมกุญแจ 

         “พ่อ ตกลงยังไงเรื่องเด็กนะพ่อ “ ผมถามพ่อผม

         “ก็พี่กูไม่บอกกูนิว่ะอ้น “พ่อผมพูด พี่ของพ่อผมก็คือลุงภาณุเดช พ่อไอ้หมอดิมมันและหวานใจพ่อผมด้วย

         “เราเริ่มสืบกันเลยไหมพ่อ เพราะว่ามีคนบอกผมว่า เห็นลุงภาจูงเด็ก หน้าตาเหมือนกันเกือบเป๊ะ สามคนเลยนะพ่อ “ ไอ้โอมมันพูด ผมพยักหน้า ผมว่าต้องเอาความลับจากไอ้ดิมนี้แหละ

         “ วันนี้ไปรับน้องมึงเร็วหน่อยนะ เราจะได้ทานอาหารเย็นกันเร็วขึ้นและ พ่อจะไปหาลุงเราสักหน่อย” พ่อผมูพูดและมองหน้าพวกผม พวกผมก็พยักหน้า ปฏิบัติการล้วงของลับไอ้บ้านดอเด็กครับ  และพวกผมก็พากันลุก คงไปแอบหาที่งีบสักพัก

         “อั้ม บอกไอ้น้องเล็กของมึงด้วยนะว่ะ วันนี้ขอแซ่บๆ กูค้างนิดหน่อย” ผมหันไปบอกอั้ม ให้บอกแอมกับอิ้งค์ สองคนนี้มีหน้าที่จัดหาอาหารมาประเคนพี่มัน เพราะตอนนี้มันสองคนยังเป็นเด็กมัธยมกันอยู่ ดังนั้นต้องปรนนิบัติพี่ๆมัน ผมเปิดมือถืออีกเครื่องที่เอาไว้คุยเด็ก ก่อนนจะเดินขึ้นไปบนห้องพัก

         บิว พี่อ้นคิดถึงอ่ะ ยังไม่ได้ อุบอิบกันเลยอ่ะ

         (ไม่ต้องหวง พี่ต้องไปจัดให้แน่ๆ อาทิตย์หน้าเลยไหมพี่เข้ากทม)
         ออกัส พี่อ้นทำไมไม่โทรหากัสบ้างละครับ กัสคิดถึง
         (พี่ยุ่งมากครับกัส พี่เพิ่งจะกลับมาจากฝึกหนักมาก เอาไว้พี่โทรหานะครับ คิดถึง)
 บร้าๆ เป็นสิบๆข้อความในกล่องข้อความมือถือผม อันนี้เอาไว้แอบเมีย อิอิ  ฯลฯ

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
บ้านดอเด็ก
       ผมหมอดิม หมอทหารรูปหล่อแต่ตอนนี้ทำหน้าที่พลขับ พาน้องๆชายทั้งสามคนกลับมาบ้าน มีแดนน้องคนที่หก ชื่อแดน และเดฟ คนท่ห้า และหมอโดมคนที่สาม  มันพากันกลับบ้านเพื่อมาเซอไพรส์พ่อผม ผมขับรถตามหลังไอ้อ้นมา และไม่รู้ช่วงนี้มันพยายามหลอกถามผมเกี่ยวกับหลานๆผมเหลือเกิน และผมเองก็โกหกไม่ค่อยเนียนสะด้วย

   “ถึงบ้านแล้วครับคุณมึงครับ” ผมเอารถเข้าไปจอดในบ้าน และปลุกพวกไอ้โดม และเดฟ เพราะว่าตีตั๋วนอนยาวถึงบ้านเลย มันลืมตาขึ้นมาและออกไปยืดเส้นยืดสาย ผมหันมามองไอ้แดน ใช่ครับผมเทศมันตลอดทางเรื่องหมอด้า
 
   “พอแล้ว น้องท้องอืดแล้ว “แดนมันหันมามองบอกผมทันทีที่ผมจะอ้าปากบอกมันเพื่อย้ำว่าอย่าทำอะไรกับหมอด้าอีกเพราะว่านั้นพี่มันแท้ๆ นี้ผมบ่นมันจนท้องอืดเลยเหรอ ฮาๆ   และผมก็คิดว่ามันจะเชื่อที่ผมพูดบ้างนะ  ขณะที่ผมสามคนกำลังเดินเข้าไปในบ้าน ผมเห็นพ่อนั่งอยู่ในห้องทำงานคงตรวจเช็คเอกสารสำคัญๆอยู่ 

   “ลุง” น้องมีน อายุได้หนึ่งขวบพอดีกำลังหัดพูดและพูดได้เร็วกว่าคนอื่นๆ น้องมีนกำลังนั่งระบายสีกับน้องชายคนที่  7 เดย์  น้องมีนค่อยๆเดินกางแขนมาหาผม

   “ฟ๊อด!” ผมหอมแก้มน้องมีน มีนเป็นเด็กน่ารัก เรียบร้อย หน้าหวานมากเรียกว่าไอ้แอ้มาเกือบทั้งหมดคนนี้ ผมรู้ว่าคนนี้ ดิวมันขอแอ้ มีนเป็นเด็กผสมเทียมที่ได้ไข่และเสปิมดิว มาผสมกันและจ้างคนอุ้มบุญเอา

   “ฟ๊อด! “ อันนี้หมอโดม และ ไอ้เดฟ และแดนมันหอมหลานกันคนละที

   “ลุง พ่อ … อืม … มา” มีนพูดว่าพ่อไม่มา เขาไม่ได้พูดว่าไม่แต่ใช่ส่ายหัวแทน ดิวกับแอ้เพิ่งจะถูกส่งให้ไปเป็นเด็กนักเรียนมัธยมปลายอีกครั้ง สาเหตุเพราะว่าซ่ากันมากนั้นเอง

   “พี่ดิม มาแล้วเหรอ” เสียงหมอดรีม หมอดรีมเดินอุ้มมิ้นหลานคนเล็ก อายุได้หกเดือน อันนี้ไอ้ดิวมันบอกว่าเอ็กซิเด้น ถุงแตกและพ่อผมก็ทำให้ทันทีเช่นกัน มีพ่อเก่งเรื่องแบบนี้มันก็ดีไปอีกอย่างแต่ พวกผมกลับไม่เคยคิดอยากจะมีลูกเหมือนไอ้ดิว อาจจะเป็นเพราะว่า ผมเองไม่อยากมีภาระเพราะชิวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้านแบบนี้ มันจะขาดเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้ และตอนนี้พวกผมมีความสุขกับการดูแลหลานๆ ลูกแอ้กับดิวพอแล้ว   

   “โดม ไม่ต้องหันหนีเลย มาเอาลูกมึงไป” พี่ดรีมเรียกไอ้โดมที่ทำท่าจะหันหลังหนี คนนี้พวกผมยกให้เป็นลูกไอ้โดม และนี้มันก็ไปอบรมครอสระยะสั้นมา ตั้งสามเดือนมันควรจะคิดถึงลูกรักมันซิ

   “อะไรอ่ะ เพิ่งกลับมา เริ่มงานพรุ่งนี้” ไอ้โดมพูด

   “ไม่ได้….เริ่มงานเลยเลี้ยงหลานรักมึงเลย  มาเอาไปเลยอย่าเนียน” ไอ้ดรีมพูดและรีบส่งไปให้ไอ้โดมอุ้มไปทันที พอไอ้โดมรับไปอุ้ม

   “อย่ากัดลุงนะมิ้น ถึงฟันจะมีแค่สี่ซี่ก็เจ็บนะ” ไอ้โดมมันรีบดันหน้ามิ้นออกทันที  หมันเขี้ยวอยากขย้ำไอ้โดมแย่แล้ว

   “แล้วแฝดไปไหนละดรีม” ผมถามไอ้ดรีมน้องชายคนที่สองของผม

   “วันนี้ป้าหลานเขาเข้าครอสทำคัพเค้กทานกัน ไม่รู้ว่าสภาพครัวจะเป็นยังไง และคัพเค้กจะพร้อมทานหรือพร้อมทิ้ง” ไอ้ดรีมมันพูด

   “พ่อทำอะไรอยู่วะ”

   “พ่อก็ยุ่งเรื่องเอกสารแหมือนเดิม” ไอ้ดรีมพูดผมก็พยักหน้าและพากันเดินเข้าไปในห้องครัว ภาพที่ผมเห็นคือเด็กแฝดสามคนที่ยืนอยู่บนเก้าอี้พาสติกสำหรับนั่งซักผ้า และหมอด้าที่กำลังสาระวนกับการทำคัพเค้กตามที่หมอด้าพูด

   “ทำอะไรกันป้าหลาน” ผมร้องถาม และพอหันมา

   “ฮาๆ” พวกผมก็ต้องหลุดหัวเราะทันที  เพราะว่าทั้งหมอด้าและหลานๆ หน้าตาขาวไปด้วยแป้งทำขนม และดูสภาพครัวหลังจากทำขนมเสร็จก็คงต้องทำความสะอาดกันน่าดู

   “พี่ด้า ผมว่าพี่ขับรถไปปากซอยแล้วซื้อที่ร้านเบเกอร์รี่ง่ายกว่าไหม ฮาๆ “ไอ้เดฟ มันขำพี่หมอด้ามัน

   “พี่ก็ว่าอย่างนั้นแหละเดฟ แต่ใกล้จะได้แล้วนะ” หมอด้าพูดและหันมาชูถาดสำหรับอบขนมคัพเค้ก และนำไปใส่เตาอบ

   “ลุงมาแว้ววว” คนนี้มาริโอ้ ที่วิ่งลงมากอดพวกผม แม้จะคุ้งไปด้วยแป้งทำขนมก็ตาม

   “ลุง  ฟ๊อด “อีกคนน้องไอซ์ ดูแล้วไม่คอ่ยเลอะเทอะเท่าไหร่

   “ลุง” และอีกคนก็ทำเอาผมมองหน้านิ่งๆเงียบกันไปหมด เพราะว่าแก้มมีรอยช้ำแบบนี้แสดงว่ามีเรื่องที่ศูนย์เด็กเล็กมาแน่ๆ ผมหันไปมองหมอด้าและหมอดรีม

   “เกิดอะไรขึ้น” ผมถามทั้งคู่

   “มีเด็กล้อนะพี่ดิม ล้อไอซ์จนร้องไห้  แล้วพี่ชายหัวร้อนก็เลย ต่อยหน้าเด็กคนนั้นและเด็กคนนั้นก็ต่อยไอกลับ แต่สุดท้ายไอก็ชนะ และพ่อแม่เด็กนะโมโหมาก เพราะลูกเขาปากแตกจนปากเจ้อไปเลยยิ่งกว่าฉีดฟิลเลอร์อีก ”  ดรีมบอกพวกผม ผมนั่งลงย่องๆ มองหน้าไอ

   “เขาล้อว่าไงไอ” ผมถามไอ แต่ไอไม่ตอบ ไอหันไปมองไอซ์ และผมก็หันหน้ามาหาไอซ์ที่ยืนทำหน้ารู้สึกผิด ผมเห็นแล้วก็อยากจะไปจัดการคนที่มันทำหลายผมเสียใจ

   “เข้าล้อไอซ์ว่าไงครับ บอกลุงซิ” ผมถามไอซ์  ไอซ์กอดผม

   “เขาล้อว่าไอซ์มี่พ่อสองคน ไอซ์ไม่มีแม่ แม่ไม่รักไอซ์  แต่พ่อดิวบอกว่าไอซ์มีพ่อแอ้แล้ว แต่ไอซ์ก็รักพ่อแอ้พ่อดิว ฮึกๆ” ผมก็ได้แต่กอดหลาน ผมรู้ว่ามันยาก พวกผมก็โดนกันมาแล้ว มีเรื่องชกต่อยกันไม่พ้นที่โดนล้อนี้แหละ แต่ด้วยความที่พวกผมเป็นหมัดมวยกัน เลยไม่ค่อยมีใครกล้ามากหนักและพ่อผมอีกที่เป็นคนใหญ่คนโต แต่ก็นะ มันก็ต้องมีพวกลอากลองดี แต่หลานผมนี้ซิ ยังเด็กเกินไป

   “ครูนุ่นบอกว่าจะพยายามสอนเด็กๆให้เข้าใจและพยายามจะดูแลไอ ไอซ์และไอ อย่างใกล้ชิดหน่อยนะพี่ดิม” หมอด้าพูด ผมพยักหน้า ครูนุ่น ค้อนข้างจะเข้าใจครอบครัวผม ครูนุ่นเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของผมและไอ้อ้น แถมครูนุ่นยังเคยแอบชองไอ้อ้นด้วย
   
   “เอาอย่างนี้เราไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่าแล้วค่อยลงมาทานคัพเค้กกัน เพราะเราสามคนเนื้อตัวเลอะเทอะไปหมดเลย “ หมอด้าบอกหลานๆ แต่ละคนก็พยักหน้าและหมอด้าก็เดินออกไป พร้อมหลานๆ ผมหันมามองหน้ากัน

   “ก็คงต้องให้เวลานั้นแหละพี่ พวกเราโดนมาจนโต ถึงได้เข้าใจนะ “ไอ้ดรีมหันมาพูดกับผม

   “แต่ไอซ์นะค่อนข้างเซนซิทีฟไง กูเป็นห่วงหลาน” ผมพูดและมองน้องมีนที่อุ้มอยู่ ดูท่าจะง่วงนอนเต็มที  ผมก็เลยอุ้มไปนอนดูทีวี ไม่นานก็หลับผล่อยไป ผมก็เลยอุ้มพามีนไปนอนบนห้องนอนของเขา และผมก็เดินลงมาหาพ่อที่ห้องทำงาน
   “ไอ้เดียร์ ทำไมพึ่งลงมา เพิ่งตื่นหรือไงมึง” ผมทักทายน้องชายคนเล็กของผม

   “การบ้านเยอะอ่ะ พี่ดิม และนี่จะออกไปสั่งข้าวกับพี่เดย์อีก งานเยอะเนอะ” ไอ้น้องคนเล็ก ผมควรจะกระทีบมันโชว์พี่อผมดีไหม แม้งานเยอะ

   “ไปยังเดียร์ เดี๋ยววันนี้คนเยอะรอนาน” ไอ้เดย์มันเดินลงมาจากบนบ้าน และมันก็พาน้องรักมันออกไป ผมนั่งลงข้ามกับพ่อภาณุเดชของผม

   “ไงดิม  พรุ่งนี้มีงานใช่ไหม ครับลูกกู” พ่อภาถามผม ผมพยักหน้า

   “โดม พรุ่งนี้ลงตรวจแผนกออร์โทพีดิกส์ ด้วยนะ “ พ่อผมเงยหน้าขึ้นมาเจอไอ้หมอโดมเดินลงมาและผมก็หยิบตารางเวรให้มันไป

      “อันนี้เขาเรียกตาราเวรลูกรักวะโดม ฮาๆ ” ผมพูดแซวหมอโดม มันก็หยิบไปดูทำหน้าราวกับว่าจะร้องไห้เพราะว่ามีทุกวันจันทร์ถึงศุกร์

      “ไปลุยงานกลับมาแล้วมาลงห้องฉุกเฉินให้ด้วยนะดิม คนขาด หมอพาร์ทไทม์น้อยช่วงนี้” พ่อผมบอกผม แถบไถลเหมือนกันผม 

      “ในกรุงเทพด้วยนะ วันที่ว่าจะไปประชุมนะ ขึ้นเวรให้พ่อก่อนละ “ พ่อบอกผม  พ่อบอกแบบนี้ก็อดไปซ่ากับไอ้อ้นเลยนะซิผม แต่ผมก็พยักหน้าว่าได้อยู่แล้วช่วยพ่อก่อน

      “พ่อหลานๆโดนเด็กล้ออะพ่อ จะทำยังไงดีอ่ะพ่อ” ผมถามพ่อ

      “มันก็ต้องมีบ้าง พวกมึงยังผ่านมาได้เลย แต่พ่อเชื่อว่าความรักของแอ้กับดิวนะ มันทำให้ลูกเห็นภาพความรักที่ชัดเจนมากกว่า พ่อเชื่อว่าพวกเขาก็ยังรักแอ้กับดิวเหมือนเดิม เพราะว่าไม่มีอะไรมาแทนทีความรักที่เขามีได้หรอกดิม “  พ่อพูดผมก็พยักหน้า

      “ตอนนี้ก็ทำได้คือประคับประครอง เดี๋ยวพอโตขึ้นมาหน่อยเข้าใจอะไรได้มากขึ้นมันก็จะดีขึ้น ส่วนเราก็อย่าไปทำอะไรคนพวกนั้น เพราะมันจะทำให้แย่ลงไม่ใช่ดีขึ้น”พ่อเงยหน้ามาบอกพวกผม

      “พ่อให้ผมช่วยไหมพ่อ” ผมน่ะเคยช่วยพ่อทำเอกสารบ่อย พ่อพยักหน้า หยิบเอกสารมานั่งทำ ส่วนน้องๆผมก็ดูหลานเลี้ยงหลานกัน ผมได้ยินเสียงแฝดสามหัวเราะกันอีกครั้ง ก็อย่างนี้แหละเด็กพอเจอความสุขก็ลืมความเศร้า ผมนั่งช่วยงานพ่อไม่นานก็เสร็จ

      “พ่อ ทานข้าว” ไอ้เดียร์มันวิ่งมาตาม ผมก็ลุกขึ้นไปที่ห้องอาหาร อาหารสั่งทำพิเศษ จากแม่ครัวในค่ายทหาร ผมเห็นหลานๆนั่งพร้อมหน้ากัน ไอ้โดมคงทำหน้าที่คุณพ่อป้อนหลานรักของมันแน่ๆ ผมนั่งข้างๆ น้องมีนที่น่ารัก ทานก็รีบร้อย ทำไมถึงได้น่ารักจนผมนี้เองยังใจละลาย ตาก็หวาน มองเพลินๆ นี้ตุ๊กตาดีดีนี้เอง ส่วนมิ้นนี้คนนั่งข้างต้องคอยหลบอาหารที่พ่อตัวดีตวัดไปรอบๆ

      “พ่อ หาครอสระยะสั้น มารยาทบนโต๊ะอาหารให้หลายมิ้นพ่อหน่อยก็ดีนะ พ่อ” ไอ้ดรีมมันหันไปบอกพ่อผม

      “โอ้ยย พอแล้ว! ดูจานลุงซิ มีทั้งอาหารเด็กและอาหารคนใหญ่อยู่ในจานแล้วเนี๊ยะ! แล้ววันนี้กินอะไรเนี๊ยะ  แจ็บๆ “ ไอ้เดฟมันตักมาชิ้มด้วยอาหารหลาน

   “อะไรเนี๊ยะพี่ด้า” ไอ้เดฟมันทำสีหน้า

   “สปินเนช ปลาแซลมอน แครอทด้วย อร่อยไหมละ”หมอด้าบอกไอ้เดฟ

   “เปลี่ยนเป็นเบอเกอร์เถอะพี่ด้า รสชาติแย่มาก”ไอ้เดฟมันพูดชมว่าพี่หมอด้ามันทำอาหารให้มิ้นแย่มาก ด้าหันไปควานหาของปาทันที

 พวกผมก็นั่งทานกัน ผมมองบรรยากาศที่มีหลานๆตัวเล็กอยู่ในบ้านแบบนี้ ต้องขอบใจ ดิว
และแอ้ซินะ พ่อผมก็มองหลานๆ ยิ้มไปด้วย พวกผมเองคงไม่มีโอกาสแบบนี้ ทำไมรุ่นพวกผมกลับไม่คิดจะมีลูกเหมือนพ่อผมก็ไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะว่ากว่าผมจะโตมาขนาดนี้ ผมผ่านปัญหามาเยอะแล้วไง  ผมรู้ว่ามันเป็นยังไงกับการถูกมองว่าแปลกและแตกแยก การมีแต่พ่อเกิดมาไม่มีแม่เหมือนคนอื่นๆ ทั้งที่ชีวิตของพวกผมมันไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย เพราะว่าพ่อผมเติมเต็มทุกอย่างที่ผมต้องการหมดแล้วและสิ่งที่พ่อบอกพวกผมคือไม่มีอะไรมาแทนที่ความรักได้ มันเป็นเรื่องจริงและสิ่งที่พวกผมเห็นโดยไม่ต้องนึกภาพให้ยุ่งยากนั้นคือความรักของพ่อผมนี่แหละ มันเพียงพอแล้วสำหรับพวกผม

   “เอาละ ทานกันเสร็จแล้ว ใครจะช่วยป้าด้าล้างจาน” ไอ้ดรีมมันถามหลานๆ

   “พี่ดรีมบอกให้เลิกเรียกป้าไง อายเขา” น้องหมอด้าของพวกผม

   “ติ้งต่อง!”เสียงกริ่งหน้าบ้านผมดังขึ้นขัดจังหวะ

   “ไอ้เดียร์ออกไปเปิดประตูดิใครมา” ผมหันไปบอกน้องชายคนเล็กสุด มันก็ลุกและวิ่งไป พวกผมก็จัดการเก็บโต๊ะอาหาร และไอ้เดียร์ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

   “พี่เรามีแขก “ ไอ้เดียร์มันพูด

   “ใครละ อาบังขายโรตีเหรอมึง”ไอ้เดย์มันถามน้องรักของมัน

   “บ้านอ.อ่างพี่ พี่อ้นก็มานะพี่ดิม” ไอ้เดียร์พูด

   “เฮ้ย!`” พวกผมร้องออกมาพร้อมกันและหันไปมองหน้าพ่อผม

   “อาภีมก็มานะพ่อ” ไอ้เดียร์มันหันไปสปอยด์พ่อผม ด้วยชื่อหวานใจของพ่อ

   “เหมือนเดิม” ผมหันมาบอกไอ้ดรีม

   “หลานๆครับ เรามีเกมส์จะเล่นกันอีกแล้วลูก” ไอ้ดรีมมันบอกหลานๆของมัน

   “เกมส์อาไหร่อะลุง” มาริโอ้เงยหน้าขึ้นมองพวกผม

   “ซ้อนหาและห้ามส่งเสียง” ไอ้ดรีมมันบอกหลานๆ ใช่เวลาบ้านนั้นมาพวกผมจะพากันไปอยู่ห้องลับ แต่ไม่บ่อยหรอก คือแทบจะไม่ได้มาช่วงนี้แต่ทำไมวันนี้ถึงมากันได้ก็ไม่รู้
      
   “อีกแล้ว ไม่มีเกมส์อื่นเหรอลุง” ไอ ถามขึ้นทันที ผมหันมามองหน้ากัน

   “กูว่าได้ฤกษ์หามุขใหม่แล้วว่ะ “ ผมหันมาบอกน้องๆ พวกผม

   “เอานะ วันนี้เล่นเกมส์นี้ไปก่อนนะ  พากันเดินตามลุงด้าและลุงเดย์ไปนะครับ ส่วนไอ้เดียร์ออกไปเชิญเขาเข้ามา” ผมพูดและหันมามองพ่อผม พ่อผมก็คงรู้ว่าทำยังไง  บรรดาหลานๆก็ถูกพาไปไว้อีกห้องหนึ่งด่านหลังสุด จะมีโอมเทียเตอร์และเป็นห้องเก็บเสียงได้ดี ดังนั้นจะกระโดดโล้ดเต้นก็ไม่เล็ดลอดออกมาได้แน่นอน ผมกันมามองหน้าไอ้โดม ไอ้เดียร์ ไอ้เดฟอีกคน ว่าให้ทำตัวปกติที่สุด

   “ผมว่าพวกเขาต้องระแคะระคายอะไรมาพี่” ไอ้โดมมันพูด ผมพยักหน้าว่าน่าจะใช้ ก็ช่วงหลังมานี้ไอ้อ้นมันพยายามค้นหาความจริงจากผมเรื่องเด็กตลอด  ผมเดินออกมาที่ห้องรับแขก พ่อผมนั้งรออยู่แล้ว และพวกผมก็เข้าไปนั่งเหมือนกำลังสนทนากันอยู่ ไม่นานบ้านอออ่างมันก็เดินกันเข้ามา คนแรกไอ้อ้น ไอ้อั้ม ไอ้โอมและไอ้เอ็กซ์ ผมหันไปเหล่มองมัน ดูพวกมันเดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้ามาพร้อมกับสอดสายตาไปรอบๆบ้านผมกัน

   “ดูดิ ส่องขนาดนี้ผมว่ามีคนบอกพวกพี่อ้นแล้วแหละพี่”ไอ้เดฟมันกระซิบ ผมก็กอดอกมอง

   “น้องกูพ่อมึงละ” พ่อผมหันไปถามพวกที่เดินสำรวจบ้านผม

   “กำลังเข้ามาครับลุง” ไอ้อ้นมันตอบ ผมหันไปมองหน้าน้องๆยักไหล่ให้พวกมัน

   “มาทำไมกันเนี๊ยะ” ผมถาม

   “ก็มาสืบ….” ไอ้โอมมันพูดผมหันไปมองหน้ามัน

   “เพี๊ยะ! “ โดยไอ้อ้น ที่หัวน้องโอมมัน

   “มาเยี่ยมลุงครับ ลุงสวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันน้าน นาน “ ไอ้อ้นมันพูด พ่อผมหันไปเหล่มองไอ้อ้น

   “ เมื่อเช้าไม่ใช่เหรอไอ้อ้น “ พ่อผมถามมันเพราะว่าเพิ่งกลับจากประชุมมา

   “พ่อผมมาแล้วลุง ฮาๆ พ่อเชิญนั่งครับ”อาภีมดินตรงเข้ามาพร้อมกับแอร์ ดีน่ะที่หลานๆผมไม่เห็นอันนี้คงได้ซับซนเพราะว่าแอร์กับแอ้นะหน้าตาเหมือนกันราวกับฝาแฝดแต่รัศมีความเยือกเย็นแอร์กินขาด

   “สวัสดีครับอาภีม”

   “สวัสดีครับลุง พี่ดิม พี่เดียร์ พี่โอม พี่เดฟ “ ไอ้แอร์มันยกมือไหว้พ่อผมและพวกผมกัน

   “ไงละ มาหาพี่ทำไมไม่บอกก่อนจะได้ อยู่รอทานอาหารเย็นด้วยกัน” พ่อผมถาม ผมหันไปมองพ่อถ้าทานอาหารเย็นด้วยกันเขาก็รู้นะซิพ่อ

   “ ผมกะว่าแค่จะมาแวะมาดู “อาภีมพูด ผมหันไปเหล่มองไอ้โอม

   “ไอ้โอม มานั่ง “ ไอ้อ้นมันเรียกน้องชายมันที่เดินสำรวจ เปิดนันเปิดนี้ตามตู้โชว์

   “ไอ้โอม  มานั่ง สาด” ไอ้อ้นมันเรียกน้องมัน

   “หาอะไรของมึงโอม” ไอ้โดมมันถามเพื่อนรุ่นเดียวกับมัน

   “พ่อบอกว่าให้ ส่องดูว่าลุงนะ แอบเด็กไว้ตรงไหน “  ไอ้โอม พวกผมสะบัดหน้าไปมองมันกันหมด พ่อผมกับอาภีมด้วยเช่นกัน

   “เด็ก เด็กอะไรของมึง” ไอ้โดมหันไปถาม

   “ก็พวกผมได้ยินข่าวมาว่าบ้านลุงมีเด็ก” ไอ้โอมมันพูดขึ้น

   “นี้มึงว่าพ่อกูติดเด็กเหรอ ไอ้โอม! “ ผมถามไอ้โอม

   “พ่อมันว่าพ่อนะ ติดเด็ก”ไอ้ดรีมอีกคน

   “แก่ป่านนี้แล้วไม่เอาแล้วเด็กนะ “ พ่อผมพูดและก็ขำๆ กันด้วย พวกผมก็ขำครับ

   “เอาละ พ่อจะคุยกับลุงภาหน่อย” อาภีมพูด พ่อผมก็หันมามองหน้าพวกผม นั้นแปละว่าพ่อจะจู๋จี๋ กันนั้นเอง อย่าอยู่เป็ฯ กขค ไม่ต้องมี ง นั้นคือกางขวางคอนั้นเอง ผมก็ต้องพาไอ้พวกบ้านอ อ่างออกมาซะก่อน

   “ไปกี่โมงว่ะพรุ่งนี้ ผมถามไอ้อ้น “

   “เจ็ดโมงเช้าวะ มึงไปรับกูด้วยไอ้หมอ” ไอ้อ้นมันสั่งผม

   “แล้วนี้หมอด้าของโอมไปไหนอะ” ไอ้โอมมันถามหาหมอด้าแถมยังบอกของผมอีก ผมหันไปพยักหน้าให้ไอ้โดมจัดเพื่อนมึงดิ ไอ้โดมมันกำลังจะเตะแต่ไอ้โอมมันรีบลุกหนีซะก่อน

   “ไอ้เดฟ! “ไอ้เอ็กซ์มันเรียก ไอ้เดฟน้องชายผมซะเสียงหลง

   “อะไรไอ้เอ็กซ์”
   
   “มึงจำน้องที่อยู่ที่ร้านขายข้าวได้ปะ ร้านวินเทจนะ ฉลองครบรอบ สิบแปดปีวันนี้พอดีเลย ไปไหมวะ มึง” นั้นสิบแปดปีวันนี้ก็คิดจะจัดน้องเขาเลยเหรอมันสองคน แต่ก็ยังดีที่มันรอให้น้องมันสิบแปดซะก่อนไม่อย่างนั้นอาจจะได้ไอคุกคุก 

   “ไปดิ รออะไร”ไอ้เดฟมันตอบแบบไม่ต้องคิดเลย ว่าจะปฏิเสธ ฮาๆ

   “ไปครับ เดี๋ยวเจอกัน”

   “กูไปเอาเสื้อผ้าก่อนไปอาบน้ำบ้านมึงเลยวะ” ไอ้เดฟมันพูด ผมหันไปมองหน้ามัน เอาอีกแล้ว 3p กันอีกแล้ว ไอ้สองคนนี้ ผมกับไอ้อ้นไม่เคยนะ 3P แต่ไอ้เดฟมันบอกผมว่ามันกับเอ็กซ์จัดกันบ่อย ผมก็บอกมันตามสบายแต่ผมไม่เอาด้วยไม่อยากเห็นตอนไอ้อ้นมันเอาเด็กมัน

   “ก็ไปพร้อมกันเลยภีม พี่ก็ต้องไปอยู่แล้ว “ พ่อภาผมเดินออกมา ผมหันไปมองพ่อกับอาภีม

   “ไปพากันกลับได้แล้ว” อาภีมบอกพวกบ้านอ อ่างให้กลับบ้านได้แล้ว

   “พ่อไอ้เดฟมันชวนผมไปปั่ม ปั้ม เด็กอะพ่อ ไปค้างที่ห้องพักค่ายทหารนะพ่อนะ “ ไอ้เอ็กซ์มันพูด ทำให้ไอ้เดฟสะบัดหน้าไปมอง

   “มึงนิชวนกูสาด” ไอ้เดฟมันด่าไอ้เอ็กซ์ทันที

   “ไปได้แต่อย่าพากันเข้าอบรมสายนะ กูทำโทษหนักนะ ไม่ว่าจะลูกหรือหลานกูก็เถอะ” อาภีมพูด

   “ครับผม “และมันสองตัวก็รีบพากันออกไปทันที

   “อย่าสายนะมึง “ ไอ้อ้นมันหันมาบอกผม ผมยักไหล่ พวกผมออกไปยืนส่งบ้านออ่างขึ้นรถกลับบ้านกัน ทันทีที่รถแล่นออกไป ผมหันมามองหน้าพ่อผม

   “พ่อเอาไงต่อไปอ่ะ ผมว่าเราปิดได้ไม่นานหรอกพ่อ” ผมถามพ่อผม

   “รอคุยกับดิวและแอ้ก่อนแล้วกัน พ่อว่าทั้งคู่ควรจะบอกเร็วๆนี้แหละ “ พ่อผมพูด

   “อาทิตย์หน้า  พากันเข้ากรุงเทพนะ ด้ากับแดนและก็เดย์ อยู่เลี้ยงหลานได้ไหม เพราะว่าพ่อต้องไปค้างที่กรุงเทพกัน”พ่อผมพูด ให้ไอ้แดนนี้นะอยู่ช่วย

   “ได้ครับพ่อ ผมอยู่ช่วยพี่ด้าเอง”ไอ้แดนมันพูด

   “พ่อ”ผมเรียกพ่อ พ่อยกมือห้าม

   “ดูท่าหลานจะหลับกันหมดแล้วมั้ง นานเกิ้น “ ผมหันไปบอก น้องๆผม  อย่าว่าแต่หลานเลย ลุงมันก็จะหลับแล้ว โคตรเหนื่อยมาทั้งวันเลย ผมเดินไปทีห้องที่เด็กๆไปแอบอยุ่ ผมเปิดประตูเข้าไป นอนหลับกันเป็นแถว หมอด้าก็หลับอีกคนคงเหนื่อยเหมือนกัน ผมนี้เห็นใจเลย เครสคนไข้ก็เยอะ หลานก็ต้องเลี้ยง

   “ด้า” ผมสะกิดเรียกด้า ส่วนหลานๆ พวกน้องๆผมกำลังจะอุ้มขึ้นไปนอนบนบ้านกัน

   “พี่ดิม”ด้าค่อยๆลืมตาขึ้นมองผม

   “ขึ้นไปนอนเถอะด้า “ ผมกระซิบบอกด้าเบาๆ  ด้าพยักหน้าและลุกขึ้น ผมหันไปมองไอ้แดน มันคงรู้ว่าผมมองมันทำไม มันก็เดินออกไปพร้อมน้องๆคนอื่น ผมรู้ว่ามันรักด้าแต่ว่าด้าควรมีทางเลือกที่จะไปรักคนอื่นที่ไม่ใช่น้องชายแท้ๆ แบบนี้ ผมหันไปมองโดม มันอุ้มมิ้นเข้าห้องนอนมันไปแล้ว ดรีมก็อุ้มไอ เดฟก็อุ้มไอซ์และไอ้เดย์มันอุ้ม มาริโอ้ ตามขั้นบ้านไป พาไปนอนที่ห้องนอนแฝด ผมก็อุ้มมีน คืนนี้จะให้นอนกับผมแทน  ผมจัดการวางหนุ่มน้อยหน้าหวานลงอย่างเบามือ น่ารักมากขนาดนี้ดิวมันเลยหวงน่าดู ผมก็ก้มลงหอมแก้ม

   “คิกๆ  พ่อดิว “ มีนพูดได้คำสั้นๆ แต่ผมก็ฟังได้ว่าเขาเรียกชื่อดิว

   “นอนหลับฝันดีนะครับ “ ผมพูดกับน้องมีน และหันไปหยิบหมอนมากั้นไว้ กลัวหลานตก ผมว่าจะอาบน้ำนอนซะหน่อย

   “ตื้ด” เสี่ยงมือถือผมมีข้อความเข้า เป็นเบอร์ไม่คุ้นเคย ผมก็เปิดอ่านก่อนเพื่อว่าจะเป็นเบอร์สำคัญ แจ้งว่ามีเรื่องเรียกตัวด่วน แต่ไม่ใช่ครับ เพราะข้อความมันบอกว่าเป็นข้อความจากแพท

   “พี่ดิม เอารูปผมคืนมาด้วย พี่แอบหยิบรูปผมไปจากกระเป๋าแบบนี้ได้ยังไง “

   “อยากได้คืน มาเอาคืนที่บ้านพี่ซิครับ”

   “ได้ ผมจะบอกให้พ่อผมบอกลุงภาเองแล้วกัน “

   “ดีเลยครับ พี่ว่าจะคุยกับอาเปรมดิ์ซะหน่อย ทำไมอาพี่มีลูกชายที่น่ารักแต่ดันไม่บอกหลานนะ แต่ไม่เป็นไร ต่อไปหลานจะเดินหน้าจีบลูกชายอา”

   “ฝันไปเถอะ พี่ดิม”

   “พี่ยอมารับว่าพี่ก็ฝันอยู่นะ ฝันถึงแพทมาทั้งคืนเลย ฝันว่าพี่ได้…. “

   “……”เงียบไปเลยไม่ตอบกลับดิมเลย สงสัยจะเขินหนักหมากแน่ๆ แต่ว่าผมจะมีโอกาสได้เจอแพทอีกมั้ยนะ สาธุ ถ้าเป็นเนื้อคู่ก็ขอให้ได้เจอกันอีก เพี้ยง!  หมอดิมแอบภาวนา

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
รุ่นพ่อก็จะรักกัน

                    ผมชื่อภีมปภพ ผมเป็นทหารติดยศระดับท่านนายพลเรียบร้อย ผมเป็นพ่อของบรรดาลูกๆอ.อ่างและผมยังเป็นที่รักของพ่อบ้านดอ.เด็ก เรารักกันมานานแล้วตั้งแต่ก่อนที่จะตัดสินใจมีลูก(โดยผิดธรรมชาติ)    พวกผมเป็นเด็กที่มาจากห้าตะกุลดังแต่ทว่าพ่อแม่พวกผมถูกสังหารกันหมด และพี่หนึ่งคือ

               ทหารหนุ่มไฟแรงที่เข้ามารับพวกผมไปดูแลและพี่หนึ่งก็เปรียบเสมือนพ่อแม่คนสองของพวกผมทุกคนถึงแม้ว่าในตอนนั้นพี่หนึ่งจะเพิ่งจบใหม่ก็ตาม แต่ท่านดูแลพวกผมและให้การศึกษาจนพวกผมได้ดิบได้ดี



                   ผมนั้นเลือกที่จะตามพี่หนึ่งก็เลยเข้าเป็นทหารแต่ว่าพี่ภาณุเดช เขาเป็นห่วงผมเลยเข้าเป็นแพทย์ทหารก่อนผม แต่ความรักของผมสองคนไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เพราะว่าพี่หนึ่งนั้นก็รักผมมากกว่าพี่ดูแลน้อง นั้นทำให้พี่หนึ่งกับพี่ภาจึงต้องฟาดฟันกัน แต่ใจผมนั้นผมรักพี่ภา พี่ภานั้นดูแลผมมาตลอดจนกระทั้งทุกวันนี้ ผมกับพี่ภานะเราเริ่มรู้ใจตัวเองตั้งแต่ผมอยู่มัธยมต้นเองส่วนพี่ภาที่ห่างจากผมสามปีก็อยู่มัธยมปลาย (ดังนั้นถ้าลูกจะไวไฟก็ได้มาจากผมสองคนนี้แหละ)



             ส่วนพี่ๆของผม ก็คือพี่กฤษณะ พี่ภาณุเดช พี่ภาษญ์ พี่ภูมิและ เปรมดิ์ ซึ้งเป็นน้องผมสองปีและคนสุดท้อง เป้ อันนี้ห่างจากพวกผมหลายปีมาก ต่างก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ชอบผู้หญิงแต่ตอนนั้นพฤติกรรมชายรักชายยังไม่เป็นที่ยอมรับ และพอพี่ภาณุเดชได้เข้าเรียนแพทย์ สาขาสูตินารี และพี่ภาณุเดชยังทำการศึกษาเรื่องเกี่ยวกับการผสมเทียมได้และการปรับแต่งพันธุกรรม พวกผมเองก็อยากมีลูกแต่ไม่อยากแต่งงานจนเป็นภารผูกผันกับผู้หญิง ผมจึงให้พี่ภา ทำให้พวกผมได้มีลูกสมกับที่ผมตั้งใจโดยไม่ต้องแต่งงานกันและด้วยภาระหน้าที่ทำให้ผมต้องฝากลูกๆไว้กับพี่ภาณุเดช เนื่องจากผมต้องไปช่วยพี่หนึ่งและทำหน้าที่ฝึกรบให้กับหน่วยทหารกล้า นี้ผมพึ่งจะเดินทางกลับมาจากที่ผมห่างพี่ภาไป3ปี แต่พอกลับมาได้ลูกชายตัวดีผม แอ้ก็ถูกส่งไปทำโทษเพราะว่าเกเรจนพี่หนึ่งต้องการให้เด็กแก้ไขตัวเองซะก่อน ที่จะส่งไปเรียนตามสายอาชีพที่พี่หนึ่งวางหมากไว้ให้ เป็นระยะเวลา หนึ่งปี


       

               “พ่อวันนี้พ่อจะเข้ากรมเลยหรือเปล่า” ไอ้ลูกชายตัวดีของผม อ้นลูกชายคนโต คนนี้เป็นเพื่อนสนิทกับหมอทหารดิมลูกพี่ภาณุเดชของผม ครอบครัวพวกผมมีลูกที่ไล่ๆกันทุกคน เพราะว่าเราเลือกวางแผนมี่บุตรใกล้ๆกันมันจะได้ง่ายต่อการหาคนมาทำหน้าที่อุ้มบุญ



            “พ่อว่าจะเข้าไปเซนต์เอกสารนิดหน่อยนะอ้นและพ่อก็มีประชุมด้วย เราละ”ผมหันไปถามอ้น



            “อ้นมีฝึกยิ่งปืนทหารนายสิบนะพ่อ” อ้นบอกผม อ้นเป็นผู้กองแล้วเขาทั้งเก่งและบ้าระหำ อันหลังนี้ผมเตือนเขาตลอด ความบ้าระหำไม่ได้ทำให้ทุกอย่างจบลงได้ด้วยดี



            “โอม...มึงไปไหนวันนี้” อ้นถามลูกชายผมคนที่สาม ที่เดินเข้ามาในสภาพที่งัวเงีย ดูท่าจะไม่ค่อยได้นอน และนั้นก็แสดงว่ามันออกไปซ่ามาและเพิ่งกลับมาตอนเช้าแน่นอน ดูสวมแว่นตาเรแบนมาด้วยนี้คงไปหิ้วเด็กที่ไหนไปปั่มปั้มอีกแน่ๆ โอมกำลังจะรับตำแหน่งผู้กองเร็วๆนี้เหมือนกัน ตอนนี้สวมปลอกแดงเป็นครูฝึกทหารไปพลางๆและถ้ามีงานด่วนถึงจะไปลุยกับเขา ไม่เหมือนอ้น อ้นนี้อยู่หน่วยรบพิเศษ



            “วันนี้มีออกหน่วยพี่ หาว!” ดูซิ



            “โอมมึงจะรีบสวมแว่นตาทำไมครับ นี้มึงยังอยู่ในบ้านอยู่เลย” อ้นถามโอม ที่นั่งลงหยิบข้าวต้มอาหารเช้าที่อั้มลูกชายคนที่สองของผมทำไว้แต่เช้าตรู่ ตอนนี้อั้มก็ได้เป็นผู้กองเหมือนอ้นและขาลุยพอกันนี้คงเข้าไปในหมู่บ้านกันแน่ๆ เพื่อผูกมิตรกับลูกบ้านในนั้นและจะได้รู้การเคลื่อนไหวของกลุ่มจอมโจรอีก แต่ถ้าอ้นไม่อยู่ผมไม่ให้อั้มไป หางานให้ทำพวกเอกสารแทน



         “แดดแรงอะพี่อ้น” โอมพูด ผมนี้ส่ายหัวเลย ผมก็ไม่รู้ว่ามันได้ความเกรียนมาจากไหนกันหมด



         “มึงไปเอาเด็กมาใช่ไหม ฟ้าเหลืองเลยซิท่า ไอ้โอม” อ้นพูด ผมก็ลุกขึ้นนี้กะว่าจะไปแวะหาอะไรทานที่คาเฟ่ ผมน่ะได้ยินมาจากอ้นว่าเพื่อนรักของอ้นพูดถึงเด็ก และผมก็ได้ยินแม่บ้านทหารเขาก็พูดกันว่าพี่ภาณุเดชมีเด็กมาอยู่ด้วยสามคน ผมอยากจะถามก็กลัว กลัวคำตอบว่าเด็กนั้นเกิดจากแอ้ ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแอ้ ตอนนั้นเขาป่วยมากและพี่ภาก็ช่วยเขาไว้โดยปลูกถ่ายอวัยวะให้เขาแต่คนที่เข้ากับแอ้ได้ตอนนี้คือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แต่พี่ภาก็บอกผมเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะใช้งานได้เหมือนกับบอยลูกพี่กฤษณะ อันนั้นพี่ภาเขาตั้งใจเลือกยีนส์และปรับแต่งเพื่อให้บอยนั้นท้องได้ พี่หนึ่งบอกว่าเราต้องการทายาทที่บริสุทธิไว้เป็นผู้นำและพี่หนึ่งก็เลือกว่าควรจะเป็นบอยและดิว แค่ผมคิดก็เจ็บปวดแทนแล้วถ้าหากว่าเป็นจริงอย่างที่ผมกลัวขึ้นมาละก็ ปัญหาจะตามมามากกมายไหมและมันก็ผิดกับที่พวกผมได้ตกลงกันไว้ ว่าต้องการแค่คนเดียวที่ตั้งครรภ์ได้ในร่างผู้ชาย



                  ผมขับรถมาจอดที่คาเฟ่ชื่อดังที่มีคนเข้ามาแวะดื่มทานอาหารเช้า อาหารว่างกัน เนื่องจากอยู่ด้านในค่ายฯทหารและมีแหล่งท่องเที่ยวไม่ไกลอีกด้วย และที่นี้เป็นคาเฟ่ประจำของผมกับพี่ภาและผมคิดว่าพี่คงจะแวะมาเวลาประมาณนี้แน่ๆ แต่นี้ผมก็ไม่ได้มาเกือบสามปีได้แล้ว



         “สวัสดีค่ะคุณภีมปภพ แม้ไม่เจอกันนานเลยนะคะ รอบนี้กลับมาประจำที่นี้เลยใช่ไหมคะ “ คุณประภัสรา เจ้าของคาเฟ่ และตอนนี้เป็นแม่หม่าย เนื่องจากสามีเสียไปเมื่อสิบปีที่แล้วและผมได้ข่าวว่าเขาพยายามส่งข้าวส่งน้ำให้พี่ภาด้วยเช่นกัน แต่จะให้ผมไปหึงคงไม่ไหวแล้วมันเกินคำว่าหึงไปมากแล้วสำหรับผม ผมก็ยิ้มทักทายกลับ



                   “ครับผมคงไม่ไปลุยกับเด็กรุ่นใหม่แล้วละครับคุณประภัสรา อายุเยอะแล้วให้เด็กรุ่นใหม่เขาลุยกัน”ผมเงยหน้าขึ้นตอบ



                   “ดีแล้วแหละค่ะ แต่ดูยังไงคุณภีมก็ไม่แก่ลงเลยนะคะ ดูยังหนุ่มหล่อเฟี้ยว เหมือนคุณหมอภาณุเดชที่ดูไม่แก่สักนิดเช่นกันทั้งที่ลูกๆก็โตเป็นหนุ่มกันไปหมดแล้ว” คุณประภัสราพูดผมก็ยิ้ม



                       “ว่าแต่คุณภีมมาคนเดียวเหรอคะ คุณหมอภามาด้วยไหมคะ พักนี้ภัสไม่ค่อยเห็นคุณหมอภามาเลยค่ะ พี่ชายคุณภีมนะคะ”คุณประภัสราถามผม



                       “ผมไม่ได้บอกพี่ภานะครับว่าผมจะมาที่นี้ บังเอิญว่าผมจะต้องเข้าประชุมและเห็นว่าเวลามันเหลือผมเลยมาแวะซื้อกาแฟนะครับ” ผมพูดบอกคุณประภัสรา



                   “ขอตัวก่อนนะคะ เด็กในร้านเรียกนะคะ” คุณประภัสราขอตัวเดินกลับไปที่ด้านหน้าเคาเตอร์



                   “รับอะไรดีค่ะ” มีเด็กในร้านเดินมาสอบถามผมแทน



                    “ผมเอาเอสเปสโซ่ร้อนครับ นมอัลมอลด์มิลค์นะครับ” ผมสั่งพนักงานที่มารับออเดอร์ ผมสั่งกาแฟที่ปกติพี่ภาจะเป็นคนสั่งให้ผม พี่ภาบอกว่าผมไม่ควรจะทานนมที่มีไขมันต่ำ เพราะว่าระบบการเผาผราญของผมมันไม่เหมือนตอนสมัยวัยรุ่นแล้ว



                “รับอย่างอื่นเพิ่มไหมคะ ”



                     “ไม่ครับขอบคุณครับ”ผมพูดและนั่งรอแอบชะเง้อมอง จะโทรไปถามก็เกรงใจ ผมนะห่างพี่ภามาเกือบสามปี พอมาถึงก็ไปส่งแอ้ที่ไปเรียนเนื่องจากเด็กเกเรกันและพี่หนี่งต้องการให้พวกเขากลับไปใช้ชีวิตที่ลำบากเพื่อแก้ปัญหาให้โรงเรียนของพี่ภูมิและนี้จะเป็นการพิสูจน์อะไรอีกหลายๆอย่างจากพวกเขา แม้ว่ามันจะดูขัดแย้งไปหน่อยก็ลูกๆควรจะได้เข้าเรียนตามสายอาชีพแล้ว และแอ้ก็ควรจะได้สอบเข้านักเรียนนายร้อยแต่นี้ต้องพักไปหนึ่งปีอีก



                    “สวัสดีค่ะคุณหมอภา อุ้ยตายแล้ววันนี้พาหลานๆมาด้วยเหรอคะ เรียกย่าซิลูก”ผมได้ยินคุณประภัสราทักทายลูกค้าเขาเอ่ยชื่อพี่ภาและยังบอกว่ามาพร้อมกับหลานๆอีก ผมก็ค่อยชะเง้อมอง ผมนั่งอยู่ตรงมุมมีเสาบังอยู่ ผมชะเง้อแอบมองไม่อยากให้พี่ภาเห็น ผมเห็นพี่ภาแบบไม่ชัดเจนมากและเห็นว่ามีเด็กสามคนกำลังยืนเบียดพี่ภาอยู่ ใจผมนี้เต้นแรงมากจนจะทะลุออกมานอกอก อยากจะออกไปและถามพี่ภาเลยว่า เด็กๆนี้ลูกใครแต่ผมก็คิดว่ามันจะทำให้พี่ภาเสียใจ และผมควรจะรอให้เขาบอกผมเองเมื่อไหร่กัน 



                    “เราซื้อและไปทานกันที่โรงพยาบาลกับลุงดรีมลุงด้านะ เพราะว่าปู่รีบ”พี่ภาก้มหน้าลงบอกเด็กๆ  ผมชอบภาพนี้พี่ภาดูอบอุ่นเสมอและยิ่งเป็นปู่ที่ดูก็รู้ว่ารักหลานมากแค่ไหน



                    “แม้ช่วงนี้ยุ่งเหรอค่ะคุณหมอไม่ค่อยได้มา” คุณประภัสราเอ่ยถามพี่ภา นี้เขาไม่ค่อยได้มา ทำไมผมแอบยิ้มนะ



                    “มาริโอ้ ...อย่าวิ่งไปไกลจากปู่ลูก” ผมได้ยินชื่อพี่ภาเรียกเด็กคนหนึ่ง



                    “เดี๋ยวผมขอรับสายก่อนได้ไหมครับ” มีคนโทรเข้ามือถือพี่ภา ผมก็ชะเง้อมองเด็กๆอีก คุณประภัสรา เข้าไปจับเด็กหนึ่งที่ดูท่าจะซนเหมือนกัน



                    “มาลูกมาอยู่กับย่านะคะ “ ผมก็ต้องขมวดคิ้ว เขาแทนตัวเองว่าย่าแล้วเหรอ พี่ภานะพี่ภา ห่างไปแค่สามปีเองนะ กลับมาก็คว้าชะนีมีแทนผมซะแล้ว



                    “ไม่น่าจะใช่คุณย่า..เพราะว่าปู่นะมีคุณย่าที่หล่อมาก แต่คุณป้าไม่ได้หล่อ คุณป้าสวยต่างหาก ” ผมแอบยิ้มนี้อย่าบอกนะว่าพี่ภาบอกหลายแต่เอ๊ะคุณย่าที่หล่อมาก เฮ้ย ผมน่าจะเป็นคุณปู่ซิ น่าจริงๆ พี่หมอภา



                      “คุณประภัสราค่ะ มีสายจากคุณนุชค่ะ”



                     “จ๊ะ งั้นดูเด็กๆให้คุณหมอหน่อยนะ” คุณประภัสราก็เดินเข้าไปด้านใน ผมก็เห็นเด็กๆเขายืนเกาะกลุ่มกัน ผมเสียดายที่ไมได้เห็นหน้าว่าเด็กๆให้ชัดเจนมากกว่านี้ผมอยากจะว่าหน้าตาเขาเหล่านั้นเป็นยังไง ผมก็ชะเง้อมองเด็กๆ ผมรู้แค่ว่าน่ารักไม่เบาเลย



                      “อุ๊บ..หว่า ลูกบอลของโอ้” ผมรู้สึกว่ามีบางสิ่งกลิ่งมาที่เท้าผม ผมก็ก้มลงหยิบเป็นลูกบอลลูกเล็กๆสีแดง ผมก็หยิบขึ้นมาดูและก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง มายืนมองหน้าผม ผมมองหน้าเขา มันมีภาพคนสองคนซ้อนเข้ามาแอ้และดิว ผมก็มองจน



                     “ลูกบอลของน้องโอ้ ใช่อะเปล่า”

       

                       “เออ..น่าจะใช้ เราทำตกใช่ไหมละ”ผมถาม ผมมองแววตาคู่นั้น แววตาแบบนี้ มันคือแววตาของแอ้ แต่หน้าเขาก็คมคายจนผมดูไม่ออกว่าเขาจะเหมือนใครกัน

     

                        “ครับ มันตก น้องโอ้ขอคืนได้อะเปล่า..ครับ”  ผมก็ต้องสะดุ้ง เสียงเล็กๆนั้นเอ่ยถามผม



                         “ชื่ออะไรนะเรานะ”



                        “ชื่อมาริโอ้ครับ “

     

                          “งั้นนี้ครับมาริโอ้”ผมส่งลูกบอลสีแดงให้และเด็กน้อยก็หยิบลูกบอลจากมือผมไปและยิ้มตาหยี่มาให้ผม



                         “พ่อแอ้ซื้อให้ ถ้าโอ้ทำหายพ่อจะเสียใจม๊าก มาก” ผมหยุดนิ่งเหมือนจะหยุดหายใจ พ่อแอ้ อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะเป็นลูกของแอ้ อย่าบอกผมนะว่าที่พี่ภาทำให้แอ้แม้จะไม่ได้ตั้งใจ มันใช้งานได้จริง ผมอยากดึงเขาเข้ากอดเหลือเกิน



                        “แต่ทำไมเหมือนคุณย่าของคุณปู่เลย โอ้เห็นในรูป” ผมก็สะดุ้ง เด็กน้อยเข้ามายืนจ้องหน้าผมใกล้มาก ทำตาปริบๆ



                         “ใช่คุณย่าของคุณปู่จริงๆด้วยนะ โอ้ไปบอกคุณปู่ดีกว่า”



                         “เดี๋ยว..หนู..เออ..ฉัน..ไม่ใช่..คุณย่า” ผมกำลังจะอ้าปากบอก



                        “มาริโอ้ไปไหนละไอ” เสียงพี่ภาเดินกลับเข้ามาและถามหลานชายเขา คนที่มาเก็บลูกบอลต้องบอกพี่ภาแน่ๆเลยว่าผมอยู่ที่นี้



                         “ก็ยัง...เออ ..หายไปอ่ะปู่ “ผมก็ชะเง้อมองเห็นเด็กน้อยวิ่งไปหาพี่ภาแล้วซิ ทำยังไงดีละ ถ้าพี่ภารู้ว่าผมมาแอบดู ทำไงดี ผมเหลือบไปเห็นห้องน้ำกระเลยรีบเดินไปเข้าห้องน้ำซะก่อนแต่วิ่งไปแอบ



                           “มาริโอ้ไปไหนมาลูก”



                          “คุณปู่คุณปู่ โอ้เห็นคุณย่า อยู่ตรงโน้น” เด็กน้อยบอกพี่ภาแล้วซิ ผมแอบมองจากมุมทางเข้าห้องน้ำ ผมเห็นพี่ภาที่มีเด็กที่เรียกผมว่าคุณย่าเดินจูงมือมาที่โต๊ะที่ผมนั่งรอกาแฟอยู่



                          “คุณย่าอยู่....” เด็กน้อยชี้โต๊ะที่ว่างเปล่าเพราะว่าผมแอบเข้ามาหลบที่มุมตรงทางเข้าห้องน้ำซะก่อน



                          “คุณย่าไหนลูก” พี่ภาถามมาริโอ้

 

                          “ก็คุณย่าของคุณปู่ไง ปู่บอกโอ้ว่าเรามีคุณย่าทีหล่อม๊ากกก”



                                “เหรอแต่ปู่ไม่เห็นคุณย่าเลยนะโอ้”



                             “ใช่นายละเม้อหรือเปล่า” ผมมองเด็กอีกคนที่ดูแล้วได้ดิวเต็มๆเลย ที่จับมืออีกคนไว้ที่ดูนุ่มนวลอ่อนหวาน ใบหน้าเขาละม้ายคล้ายกับ อาร์ม ลูกชายคนที่ 4 ของผม  ผมแอบยิ้มที่ได้เห็นแบบนี้แต่ผมก็ยังไม่ฟันธงว่าเด็กนี้เกิดจากแอ้ไหม ต้องให้พี่ภาพูดเองหรือผมควรจะถามแอ้ไปเลยลูกจะได้บอกผมซะที



                                   “แต่โอ้เห็นคุณย่านะคุณปู่ “



                                   “ไหนอ่ะ พี่ไม่เห็นคุณย่าเลย พี่ว่านายเห็นคุณย่าจากรูปที่บ้านปู่หรือเปล่า “ คนที่พี่ชายผมเรียกว่าไอ นั้นแสดงว่าเขาชื่อไอพูด น้ำเสียงที่ดุดัน มันเลยทำให้ มาริโอ้ ยืนทำตาแดงๆ ผมเห็นแล้วอยากเข้าไปปลอบเหลือเกิน



                             “โอ้..ฮึก..โอ้..ฮึก..”ผมนี้ใจจะขาดเด็กน้อยร้องไห้คงเสียใจที่ไม่มีใครเชื่อว่าเจอผม

           

                             “ปู่ขอโทษนะลูก”ผมพูดกับตัวเอง



                             “โอ้ไม่ร้องลูก ปู่เชื่อโอ้ และไอ ไม่ควรพูดแบบนั้นกับน้อง น้องเสียใจเห็นไหมไอ ” พี่ภาบอกมาริโอ้ และคนที่รับออร์เดอร์ผมก็เดินถือแก้วกาแฟมาให้ผม ที่โต๊ะ



                                “อ้าว ลูกค้าโต๊ะนี้ไปไหนละ” น้องพนักงานถามหาผมกับพนักงานคนอื่นๆ



                             “อุ้ย คุณหมอภา รอขนมเหรอค่ะ นี้ๆใครว่างตักขนมให้คุณหมอหน่อยแล้วเธอถือกาแฟใครมาจ๊ะ”คุณประภัสรา อย่าบอกพี่ภานะว่าเจอผมนะ



                                “โต๊ะนี้นะคะแต่ตอนนี้ไปไหนแล้วไม่รู้ค่ะ” น้องที่ถือกาแฟนของผมอยู่เอ่ยถามคุณประภัสรา



                             “เอ๊ะ โต๊ะนี้คุณภีมปภพนี้ เออ นัดกันไว้หรือเปล่าคะคุณหมอภา “ คุณประภัสราพูดและถามว่าพี่ภานัดผมเอาไว้ไหม รู้เลยทีนี้ว่าผมมาที่นี้ พี่ภาหันมามองคุณประภัสรายิ้มกริ่ม


                               "ไม่ได้นัดครับแต่เขาคุณภีมอาจจะอยากมาเซอไพรส์ผมหรือเปล่า" พี่ภาพูดและหันไปมองหารอบๆ คงเห็นผมหรอกนะผมแอบอยู่


                                “คุณย่าคงรีบนะครับมาริโอ้ เอาไว้..ถ้าปู่..เจอคุณย่านะคุณปู่จะทำโทษ” พี่ภาพูดเหมือนรู้ว่าผมแอบอยู่แถวๆนี้แน่ๆ



                             “เออ..มีคุณย่ากันแล้วเหรอคะ” คุณประภัสราถามพี่ภาและหลานๆ



                                “มีแล้วครับ คุณย่าพวกเราหล่อมากๆ “  หลานๆตอบพร้อมกันหมด มันทำให้ผมเริ่มจะอดใจรอให้ใครสักคนบอกความจริงกับผมไม่ไหวแล้วเหมือนกัน



                             “คุณย่าหล่อมากๆ เหรอคะ... “ คุณประภัสราถามมพี่ภาและเด็กๆ ผมแอบอมยิ้ม จะยิ้มทำไมนะ ใจก็อยากออกไปแสดงตัวตอนนีแต่ใจผมก็คิดว่าความเชื่อใจนั้นคือผมควรรอให้พี่ภาพร้อมจะบอกผมดีกว่า



                             “ถ้าอย่างนั้นเราไปกันดีกว่า” พี่ภาพูดเสียงดังเหมือนจะบอกผมเลยนะเนี๊ยะว่าจะไปแล้ว



                                “บอกภัสเหรอคะคุณหมอภา” คุณประภัสราถามพี่ภา



                             “เออ..ผมบอก...หลานๆครับ” พี่ภาพูด

       

                                “เหรอคะ..เหมือนจะบอกใครเลยคะแต่ไม่มายด์ค่ะ อ่ะขนมได้แล้วค่ะ”



                             “อันนี้ของแถมนะคะคุณหมอให้เด็กๆ รักเด็กค่ะ ชอบไหมค่ะลูก “



                                “ขอบคุณครับ คุณป้า”



                             “คุณย่าลูก เรียกคุณย่านะลูกนะ ” คุณปภัสราก็พยายามให้เด็กๆเรียกเขาว่าคุณย่า



                              “คุณป้าดีกว่า” แต่เด็กๆต่างพูดพร้อมกันว่าเรียกคุณป้าดีกว่า ผมยืนกอดอก ยิ้มกริ่ม ตอนนี้พี่ภากำลังต้อนเด็กๆ ออกไปจากร้าน ดูท่าพี่ภาผมคงเหนื่อยน่าดูที่ต้องดูเด็กๆทั้งสามคนเอง ผมมเองยืนรอตรงนั้นจนแน่ใจว่าพี่ภากลับไปโรงพยาบาลแล้วจริงๆ ผมถึงได้เดินออมาจากมุมทางเดินไปเข้าห้องน้ำของคาเฟ่



                        “อ้าวคุณภีม หายไปไหนมาค่ะ เด็กเอากาแฟที่คุณภีมสั่งไว้ไปให้ค่ะแต่หาไม่เจอ ถ้าอย่างนั้นภัสให้เด็กทำให้ใหม่ดีกว่านะคะ เพราะว่ากาแฟนเย็นหมดแล้วค่ะ”คุณประภัสราพูดผมพยักหน้



                        “ผมขอแบบกลับบ้านนะครับ เพราะว่าผมต้องเข้าประชุมแล้ว” ผมพูดบอกคุณประภัสรา และกลับมานั่งรอที่โต๊ะ



                        “คุณภีมค่ะ คุณหมอภาสั่งคุ๊กกี้ธัญาพีชเอาไว้ให้นะคะ “ มีเด็กในร้านเดินเอามากล่องคุกกี้มาให้ผม และบอกว่าพี่ชายผมสั่งเอาไว้ให้ทานกับกาแฟแน่ๆเลย



                        “ได้แล้วค่ะกาแฟน ที่สั่งเอาไว้ค่ะ “เด็กในร้านคนเดิมเอากาแฟมาให้ผม ผมก็รับและส่งยิ้มไปให้ พร้อมกับจะหยิบกระเป๋าเงิน



                        “คุณหมอภาจ่ายให้แล้วค่ะ” ผมก็ต้องพยักหน้า มีแอบจ่ายให้ด้วยนะ น่าจริงๆ ผมเดินออกจากคาเฟ่และเดินตรงไปที่รถเก๋งของผม ผมจอดเอาไว้ เรียกว่าแอบไว้จะดีกว่า
                   ผมเดินไปกดปลดล๊อกรถเก๋งและทำท่าจะเปิดประตูเข้าไปนั่งแต่ว่ามีคนมาจับประตูผมไว้ซะก่อน ผมหันมาก็เจอ หนุ่มหล่อแม้ว่าอายุอานามจะเยอะแล้วก็ตาม แต่หุ่นที่ดูก็รู้ว่าดูแลตัวเองดีแค่ไหน กล้ามที่บ่งบอกว่าเขาก็ออกกำลังกายทุกวัน พี่ภาณุเดช



                      “ทำไมไม่โทรหาพี่ละ ว่าอยากจะมาทานกาแฟ” พี่ภาถามผม ผมหันไปมองด้านหลังพี่ภา ไม่มีเด็กๆแล้ว



                        “แล้วพี่มากับใครละครับ” ผมถามพี่ภา พี่ภายิ้มและมองผม



                      “นี้คิดว่าพี่ติดเด็กอย่างที่โอมพูดเหรอถึงได้มาดักรอพี่ที่นี้นะ”พี่ภาณุเดชถามผม



                        “ผมไม่ได้มาดักรอพี่ซะหน่อย ผมจะเข้าไปในกองพันแล้ว ผมมีประชุม”



                        “กึก”พี่ภายังคงจับประตูรถผมเอาไว้



                        “พี่ก็ประชุมด้วยนะวันนี้นะ อย่าลืมซิว่าพี่นะหมอทหาร และตอนนี้พี่ก็ให้ไอ้หมอดรีมมันเอารถพี่ไปแล้ว”พี่ภาพูดบอกผม ผมก็มองพี่ภา ร้ายกาจจริงๆเลย



                        “หรือจะให้พี่เดินกลับไปที่กองพันเอง ร้อนนะ”



                        “พี่นี่ เจ้าเลห์ที่สุด” ผมพูดและเดินถอยหลังออก ก็คงต้องไปนั่งเป็นคนนั่งข้างๆคุณหมอเหมือนเดิม และพี่ภาก็เข้ามานั่งในรถตรงที่นั่งคนขับแทนผม ผมก็เข้าไปนั่งข้างๆเช่นกัน พี่ภาหันมามองหน้าผมและยิ้มกริ่มอีกครั้ง เขามองที่แก้วกาแฟที่ผมถือเอาไว้



                        “นมอัลมอลด์ ผมรู้ว่าผมต้องดูแลตัวเองยังไงพี่ภา” ผมหันมาบอกพี่ภาณุเดช และพี่ภาก็ขับรถเก๋งผมออกไป พี่ภาหันมาจับมือผมกุมไว้เหมือนเช่นทุกครั้ง 



                           “ภีม ในโลกนี้ไม่มีความลับหรอกนะ แต่มันจะเผยออกมาในเวลาที่เหมาะสม “พี่ภาณุเดชพูดและหันมามองผมแว๊ปหนึ่งก่อนจะหันไปทำหน้าที่คนขับรถ ผมเข้าใจความหมายของมันดี แต่นั้นนะเมื่อไหร่กันละที่จะถึงเวลาที่เหมาะสม พี่ภานำรถเข้ามาจอดด้านใถนสุด ลึกลับไปนะเนี๊ยะ ผมหันมามองพี่ชายเจ้าเลห์ของผม พี่ภาปลดเข็มขัดและเข็มขัดของผมก็ถูกปลดไปพร้อมๆกัน  พี่ภาดึงรั้งผมเข้าไปและจูบผมแม้จะไม่ได้ดูดดื่มเพราะว่ารีบกลัวใครผ่านมาเห็น คนแก่จูบกัน



                           “พี่ภา ไม่เอา เดี๋ยวใครผ่านมาเห็น” ผมพูดห้ามปราม



                           “ประชุมเสร็จ พี่ไม่ต้องเข้าโรงพยาบาล ไปห้องพักพี่กันนะ พี่คิดถึง” พี่ภาพูด ผมหันมามอง คิดถึงหรือหื่นกามกันแน่



                           “คิดถึงและหื่นด้วย” รู้ความคิดไปซะหมดเลยนะ คุณหมอคนนี้ ยศระดับผมก็มีห้องพักที่สมกับฐานะเอาไว้พักในกองพันเพื่อว่า จะเหตุการณ์ที่ต้องคอยติดตามอย่างใกล้ชิด และนี้ผมสองคนก็ใช้เป็นที่หาความสุขของผมสองคน ผมยอมรับว่าไม่เคยพาพี่ภาเข้าไปนอนค้างที่บ้านเลยสักครั้ง ผมเกรงใจลูก ถึงลูกจะรู้เรื่องผมกับพี่ภาดีก็ตาม และผมเองก็ไม่เคยไปนอนค้างที่บ้านพี่ภาเช่นกัน ผมเกรงใจลูกพี่ภาเหมืนกัน และความสัมพันธ์ของผมกับพี่ภามันก็อิ่มตัวแล้ว ไม่จำเป็นต้องประกาศให้คนทั้งโลกรับรู้แล้วว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน ผมหันไปส่งยิ้มให้พี่ภา ความสุภาพและดูอบอุ่นไม่เคยหายไปจากผู้ชายคนนี้เลย พี่ภาเดินมาเปิดประตูฝั่งของผมเหมือนเช่นทุกครั้ง ผมมองแหวนที่พี่ภาสวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย แม้เราจะไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์กันแต่แหวนนี้ก็คือสิ่งที่บ่งบอกว่าเขาเป็นของผม เพราะผมเองก็มีหนึ่งวงที่พี่ภาสวมให้ไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายเช่นกัน
 

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
               บ้านพี่จอจานบ้าง ผมชื่อโจ ผมเป็นลูกคนโตของบ้านจอจาน พ่อผมคือพ่อภูมิพ่อผมเป็นหนึ่งในตะกูลดังและพ่อผมก็มีเชื้อสายแขกขาวปนมันจึงทำให้พวกผมได้เชื้อแขกขาวติดตัวกันมาด้วยทุกคนทำให้พวกผมดูเหมือนจะไปทางลูกครึ้งกันทั้งหมดและที่น่าแปลกใจแจ็คนี้ชัดเจนมากกว่ากว่าคนอื่นซะอีก  ที่แน่นอนบ้านจอจานของผมนั้นแปลกว่าทุกคนก็ต้องมีชื่อที่ขึ้นต้นด้วยจอจานกันทุกคนแต่จะมีใครบ้างนั้น มาดูกันเลยดีกว่า
 โจ้ เป็นน้องชายคนที่สองของผม เรียกได้ว่าหัวปีท้ายปีเลยดีกว่า โจ้จบไล่ๆกับผมและช่วยงานครอบครัวได้ดี
เจมส์ เป็นน้องคนสาม เจมส์เป็นเพื่อนสนิทกับหมอโดมและเป็นเพื่อนกันเบียร์อีกคน เขาสามคนสนิทกันมากแม้กระทั้งตอนนี้ เจมส์เรียนปริญญาโทอยู่ใกล้จะจบแล้วและเลือกเรียนที่เดียวกับเบียร์ด้วย
เจน เป็นน้องคนที่สี่และเป็นแฟนไอ้น้องโจ้คนที่สองด้วย อ่ะงงละซิ ทำไมพี่น้องเป็นแฟนกันได้

เจส เป็นน้องคนที่ห้า ก็ต้องสนิทกับเดฟและเอ็กซ์ แต่มาช่วงหลังจิลเรียนหนักเลยห่างเดฟและเอ็กซ์ที่ถูกส่งไปฝึกสาระพัดหลักสูตร ตามพี่ๆพวกมันนั้นแหละ
จิมมี่ คนที่หก ตอนนี้กำลังเรียนปี3 มหาลัยวิทยาลัยเคมบริดจ์
 เจ เป็นน้องคนที่หก คนนี้รุ่นเดียวกับดิ๊บ กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง อันนี้เพื่อนสนิทน้องบอล บ้านบอใบไม้เลย
      และคนสุดท้องของพ่อผมที่ทำให้พ่อผมกุมขมับทุกวัน นั้นคือแจ็ค พวกผมมักจะเรียกเสมอว่าไอ้พระเอกประจำบ้านของพวกผม บ้านจอจาน     คนนี้มันรักกับบอยน้องชายคนเล็กบ้านบอใบไม้มาก แต่ก็ดันมาเกิดขึ้นตอนที่บอยถูกพาตัวกลับไป ผมรู้แค่ว่าบอยป่วยมากและลุงกฤษณะก็มาพาไป และนั้นชีวิตน้องชายคนเล็กของผมก็เปลี่ยนไป เกเร และมีแต่เรื่องจนไปเข้าหูลุงหนึ่ง ผู้ที่ดูแลทุกสิ่งทุอย่างขององค์กร เขาบอกว่าแค่ทำหน้าที่แทนคนที่ถูกเลือกแต่ผมไม่รู้ว่าใคร เขาบอกว่ามีแค่สองคนจากบรรดาน้องๆของพวกผม คนหนึ้งคือบอย ทำให้บอยเหมือนตกอยู่ในภาวะที่น่าอึดอัดนะผมว่า จะไปไหนมาไหนต้องมีคนดูแลตลอด 
 
    และตอนนี้น้องชายคนเล็กของผมถูกส่งตัวไปเรียนมัธยมใหม่อีกครั้ง ที่จริงไม่ได้ถูกส่งไปเรียนหรอกแต่ว่าถูกส่งให้ไปทำประโยชน์ให้แก่โรงเรียนของอาภาษณ์ ก็ดันเกเรนิ แอบสมน้ำหน้า แต่ผมนี้รักน้องมากทุกคนนะ 
 
  วันนี้พวกผมมาประชุมกันกับทางการทหาร เพราะว่าพวกผมคือภาคองค์กรเอกชน ที่เข้ามามีส่วนร่วมในการช่วยเหลือ กับครอบครัวทหารและองค์กรเอกชนก็เข้ามามีบทบาทในการช่วยเหลือหมูบ้านชาวบ้านที่ห่างไกลความเจริญ ช่วยเหลือเด็กๆอะไรประมาณนี้ 
 
“พี่โจ ผมขอพาเจนไปเที่ยวนะวันนี้นะ” ไอ้โจ้น้องชายคนที่สองมันร้องตามมาด้วย แต่มันให้ไอ้เจมส์ไปดูงานแทนมัน และมันก็พาเจนน้องคนที่สี่ของผมมาด้วยก็แฟนมันนั้นแหละ
 

“มึงจะพาน้องกรูไปไหนครับไอ้คุณโจ้” ผมถามไอ้โจ้ 
 
“ก็อุตสาได้มาด้วยขอพาไปเปิดหูเปิดตา พาไปเดินแถวตลาดน้ำและหาร้านอาหารหรูๆสวีทกันบ้าง “ โจ้บอกผม ผมหันไปมองเจน ถึงเจนจะไม่ใช่น้องชายแท้ๆของผมแต่ผมก็รักเหมือนน้องชายแท้ๆ รักและหวงเป็นธรรมดาของพี่ชาย เจนเพิ่งจบแพทย์ เขาอยากเป็นหมอตาและเขาได้อุทิศตน รักษาตาให้เด็กยากไร้และคนไร้บ้าน อันนี้ครอบครัวผมเป็นเจ้าของโครงการและได้เงินสนับสนุนจากหลายบริษัทที่เป็นเครือของพวกผม

“นะพี่โจ อยากไปเที่ยว สวีทกันบ้าง” ไอ้โจ้มันพูด ผมก็ทำเก็กไปอย่างนั้นแหละและผมก็พยักหน้า

“เย้ !!!” สองคนกระโดดโล้ดเต้นดีใจกันใหญ่

“แต่ ห้ามไปไกลนะโจ้ พาไปแค่ใกล้กรุงเทพแค่นี้นะ “ผมพูดและหยิบมือถือขึ้นโทรหาคนขับรถส่วนตัวของผม คนนี้เป็นทั้งคนขับรถและการ์ดประจำตัวเรียกได้ว่าฝีมือดี เป็นอดีดนายตำรวจที่ลาออกจากราชการมาทำงานกับพ่อผมแทน

“ฮัลโล พี่เดนิส “

“ครับคุณโจ” พี่เดนิสตอบกลับผมอย่างไว

“พาน้องชายผมไปเที่ยวหน่อยนะวันนี้ โจ้และเจน เขาจะไปเที่ยวกันแต่ไม่ต้องพาไปไกลจากกรุงเทพมากหนักนะ “ ผมบอกเดนนิส

“ได้ครับคุณโจ “

“ดูแลน้องฉันด้วยนะ “ ผมย้ำเพราะว่าพวกผมก็มีพวกคิดไม่ดีจ้องปรองร้ายเยอะเหมือนกัน อันเนื่องมาจากขัดผลประโยชน์ดังนั้นจะไปไหนมาไหนก็ต้องมีการ์ดดูแลตลอด


“ครับคุณโจผมจะดูแลคุณโจ้และคุณเจนอย่างดี”

“ขอบใจมาก” ผมพูดและกดวางสาย สองคนนั้นก็เตรียมตัวกันเรียบร้อยแล้ว แม้เรื่องเที่ยวนี้ไวจริงๆ ผมก็มองแอบอมยิ้มให้กับความน่ารักทั้งคู่ มันกระหนุงกระหนิงกัน จะว่าเหมือนพี่น้องก็เหมือน เหมือนคู่รักก็ใช่ มันยิ่งทำให้ผมนี้อยากจะมีใครสักคนที่ผมอยากจะทำแบบนี้บ้างขึ้นมาเหมือนกัน คนก็คือ..น้องบีม เจ้าชายน้ำแข็งที่ไอ้อ้นมันชอบเรียก

“อย่ากลับมาดึกนะ สักเย็นๆแล้วกันนะ จะได้ทานอาหารเย็นด้วยกันพรุ่งนี้นายสองคนต้องกลับก่อนพี่” ผมพูด

“อ้าวแล้วพี่ละ” โจ้ถามผม

“มีประมูลภาพถ่ายและบริจาก ยังไงฉันก็ต้องไปประมูลสักภาพ “ ผมพูดกับน้องชายคนโต

“ให้ผมไปด้วยไหมละ”

“ไม่ต้องหรอกเพราะว่าเจนจะได้พักก่อนกลับไปทำงาน “ ผมบอกโจ้ เขาก็พยักหน้า

“ไปกันได้แล้วเดี๋ยวสายและกลับมามืดค่ำอันตราย” ย้ำทั้งคู่และทั้งคู่ก็พากันเดินออกไปวันนี้ผมต้องเข้าประชุมร่วมกับกองทัพทหาร พ่อผมบอกว่าไปพักอีกโรงแรมกับลุงกฤษณะ ก็เขาหวานใจกัน แม้ไม่อยากสวีทกันโชว์ลูกละซิ พ่อผม


“ก๊อกๆ”เสียงคนเคาะประตูห้องผม ผมเดินไปเพื่อเปิดประตู ชั้นของผมจะมีการ์ดสกีนก่อนที่จะผ่านเข้ามาได้อยู่แล้ว ดังนั้นคนที่มาเคาะต้องเป็นคนที่รู้จักผมดี ผมจึงเปิดโดยไม่ต้องคิดมาก


“อ้าวตุ๊” ผมก็เจอไอ้ตู่พี่บ้านต.เต่า มันสวมชุดสูทผูกเน็กไท้อย่างหล่อเชียว แต่ก็น้อยกว่าผม ฮาๆ

“ไง ไม่เจอกันนานเลยนะ” ตุ๊ทักผม ผมพยักหน้า เพราะว่าที่เจอกันล่าสุดก็ปีที่แล้ว และทั้งที่ผมก็มาที่ไทยปีละสองสามครั้ง ยังไม่เจอกับมันเลย มันยุ่งมาก ส่วนใหญ่ก็เจอไอ้อ้น ไอ้ดิม นี้ผมก็ไม่ได้เจอมันเกือบสามเดือนได้แล้วมั้งตั้งแต่มั้นกลับไปฝึกหนัก

“เข้ามาก่อนซิตุ๊” ผมบอกไอ้ตุ๊

“มาคนเดียวเหรอ” ตุ๊ถามผม ก่อนจะนั่งลง

“มากับโจ้และเจนนะ ทั้งคู่พากันไปเที่ยว มันอยากหาเรื่องเที่ยวเลยร้องตามมาด้วย” ผมพูดกับตุ๊
“ดื่มอะไรไหม” ผมถามตุ๊

“ก็ดีนะ “
         
“อะไรละ” ผมถามกลับ

“ก็รู้นิว่าปกติดื่มอะไร”

“คงไม่ใช่ไวน์ นะมันเร็วไปไอ้บ้า เช้าๆแบบนี้ ” ผมพูดหันไปมองหน้าไอ้ตุ๊ มันก็ขำผมจากในลำคอ
“เอาน้ำเปล่ามาแล้วกัน” ดูมันพูดผมแอบคิดในใจน้ำเปล่าที่ห้องกูมันอร่อยกว่าห้องมึงหรือไง (ผมคิดว่ามันค้างที่นี้เหมือนกันเพราะว่าผมมากันตั้งแต่เมื่อคืน) และผมก็รินน้ำใส่แก้วให้มันแทน ผมนั่งลงตรงข้ามตุ๊

“เป็นไงสบายดีไหม “ ตุ๊มันถามผม
“สบายดี แล้วมึงละ งานเยอะละซิ “ ผมพูด ผมกับตุ๊โตมาด้วยกันเหมือนอ้นและดิมนั้นแหละ และน้องรุ่นล่าสุดก็โตและอยู่ด้วยกันมาจนโตะ แต่บางรุ่นก็ไม่ได้คลุกคลีกันมากเหมือนรุ่นผมและรุ่นเล็ก เพราะว่ามีช่วงที่พ่อผมกับบรรดาลุงและอา ต้องแยกห่างกันสักพักเพราะว่ามีเรื่องเกิดขั้นในองค์กร

“ก็เยอะดิ ไม่ได้ว่างเหมือนพวกไอ้...”

“ไอ้ดิม ไอ้อ้น “ ผมพูดข้นผมก็ไม่กล้าถามมันนะ ว่าทำไมมันไม่พูดกับไอ้อ้น มีเรื่องอะไรกัน เพราะช่วงนั้นผมกลับไปอยู่เมืองนอกกับน้องๆผม ส่วนแจ็คนะอยู่ต่อตลอนกับพวกน้องๆของแต่ละบ้าน น้องไอ้ตุ๊ก็ตือติ๊ก ก็เพื่อนสนิทกับไอ้แจ็คเช่นกัน

“จะลงไปข้างล่างหรือยัง ไปหากาแฟดื่มกันไหม” ตุ๊ถามผมและชวนผมไปดื่มกาแฟนด้วย ผมหันมามองหน้ามัน

“อะไร ก็ชวนแบบนี้ทุกทีที่มา ไป” ตุ๊พูดและเดินมาคว้าข้อมือผม

“เร็วซิ” ยังมาเร่งผมอีก

“มึงนี้มาเร็วเคลมเร็วนะมึงนะ เออๆ “ ผมพูดและรีบคว้า พวกโทรศัพท์มือถือ ที่ไฮเทคจนไม่ต้องพกอะไรมากมายแค่ปลายนิ้วก็ทำลายการข้ามโลกได้ทั่วโลก

 ผมเดินออกมาก็ทักทายการ์ดของผมและเดินเข้าลิฟท์ไป ที่ผมมาพักก็เป็นเครือโรงแรมของตุ๊มัน อันนี้เรียกได้ว่าหรูมากส่วนใหญ่ระดับผู้นำที่จะมาพักและพ่อผมครอบครัวผมก็มาพักที่นี้กันประจำ

“มีอะไรตุ๊” ผมหันมาเจอไอ้ตุ๊ที่ยืนมองผมและยิ้มที่มุมปาก

“ยังจำที่พูดกันได้ไหม “ผมหันไปมองหน้ามันงง อะไรที่เคยพูดกัน

“อะไรกันแค่ไม่ถึงสิบปีลืมเหรอ” ผมก็นึกสิบปีเลยนะมึง ถ้าปีที่แล้วก็ว่าไปอย่าง ผมยิ่งงานเยอะอยู่ด้วยตั้งแต่ต้นปีมานี้

“เรื่องที่ “ มันพูดขึ้นผมก็มองหน้าเลิกคิ้วขึ้น

“วันที่ตุ๊ ขอโจเป็นแฟนแต่โจบอกว่าไม่ได้เพราะว่ามีคนที่ชอบอ่ะ “ ไอ้ตุ๊มันพูด ก็ทำเอาผมอึ้งไป ผมลืมเรื่องนี้ไปเรียบร้อยแล้ว ลืมไปสนิทเลยจริงๆ นี้มันยังจำได้อีกเหรอ


“คนนั้นไม่ใช่ไอ้อ้นใช่ไหม” ทำเอาผมอ้าปากค้าง มันมามุขไหนของมันเนี๊ยะ ไอ้นี้


“ไม่ใช่ มึงจะบ้าเหรอ กรูกับมันนะสายเดียว” ผมหันมาเม้งมันเลย

“ก็ดี “ ตุ๊มันพูดและยืนเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างเท่ เท่จริงๆ ผมยอมรับ

“และที่ตอนนั้นกรูไม่รับคำขอมึงก็เพราะกูว่าก็สายเดียวกับมึง และกูมีคนที่ชอบแล้วนันคือ” ผมพูดมันหันมามองผมแบบไม่เชื่อว่าผมสายเดียวกับมัน (แอบคิดในใจกูดูอ่อนแอ่นตรงไหนว่ะ)

“น้องบีม” ผมบอกมันไปอย่างภาคภูมิใจ
“หึหึ” แต่มันกลับหัวเราะในลำคอซะอย่างนั้น 

“กูไม่เห็นเขาจะเล่นด้วยเลย ยังคงทนจีบเขาอีกเหรอว่ะ”ไอ้ตุ๊มันพูดผมหันไปเหล่ตามองมัน นี้มันควรจะพูดให้กำลังใจผมซักนิดนะครับ และมันก็พูดได้ไม่ต่างกับไอ้อ้นเลยสักนิด

      ลิฟท์ลงมาจอดที่ชั้นห้องอาหาร ผมพากันเดินออกจากตรงไปที่ตุ๊มันบอกว่าจะไปนั่งดื่มกาแฟกัน ผมเหลือบมองเวลานี้ก็จะ เก้าโมงครึ้งแล้ว เวลาประชุมจะเริ่มขึ้นสิบโมงเช้านี้ วันนี้จะมีพวกการ์ดยืนทุกที เพราะว่าพวกลุงๆบรรดาอาๆของผมมากันด้วย

“ลุงหนึ่งมาไหมวะ” ผมถามตุ๊”เพราะว่าบ้านผมกับลุงหนี่งไม่ค่อยลงลอยกันโดยเฉพาะพ่อผมและน้องชายคนเล็กไอ้แจ็ค นี้มันขัดแย้งจนลุงหนึ่งส่ายหัว

“ไม่มาวะ แต่ลุงสองกับลุงสี่มาวะ ลุงสามมีธุระด่วนพ่อกูบอก” ไอ้ตุ๊มันบอกผม ผมพากันไปหาที่นั่งโต๊ะ มุมกระจกที่สามารถมองเห็นวิวกรุงเทพฯได้ ไอ้ตุ๊มันคงเดินไปสั่งกาแฟและมันก็เดินกลับมานั่ง
“ไอ้อ้นมันไปหามึงบ้างไหมโจ” ไอ้ตุ๊มันถามผม

“มีบ้างแต่นี้กูไม่ได้เจอมันมาเกือบสามเดือนแล้วนะ “ มันขมวดคิ้วมองผมเข้าไปอีก

“มึงถามทำไมวะ” ผมถามไอ้ตุ๊มันกลับ ผมว่ามันมีอะไรอยากจะถามผมอีกแต่มันกัก

“มีอะไรถามมาตุ๊ ถึงช่วงหลังมานี้กูไม่ค่อยได้คลุกคลีกับมึงเหมือนเมื่อก่อนก็เถอะแต่กูก็ดูมึงออกว่ามึงมี พูดมา” ผมพูดและเปลี่ยนเป็นนั่งไขว่ห้าง
“ กูแค่อยากจะรู้ว่ามันเคยคุยเรื่องต้าร์กับมึงไหม” ไอ้ตุ๊มันถามผม
“ทำไมอะ “ผมถามไอ้ตุ๊มันทำสีหน้ากังวล
“เฮ้ย! อย่าบอกกูนะว่าต้าร์กับไอ้อ้น “ ผมถามไอ้ตุ๊ เปลี่ยนจากนั่งไขว่ห้าง ผมเขยิบเข้ามาใกล้ไอ้ตุ๊ มันมองหน้าผม

“น้องกูแม่งไม่ยอมพูดอะไรเลย และนี้มันหนีกลับมาไทย ช่วงที่ไอ้อ้นกลับมาจากฝึกพอดี มันประจวบเหมาะไปไหมว่ะ” ไอ้ตุ๊มันพูด ผมก็มองหน้ามันว่ามันคิดดีแล้วเหรอว่ะที่ระแวงขนาดนี้
“แต่กูเจอต้าร์นะกูไปพักโรงแรมมึงอ่ะ ที่อังกฤษ ต้าร์ไปช่วยไอ้ต๊ะมันและต้าร์ก็ไม่เห็นพูดอะไรเลยนะมึง มึงคิดมากไปหรือเปล่า” ผมพูดเพราะว่าไอ้อ้นมันก็ไม่มีทีท่าที่แสดงว่ามันคบใครคนที่ใกล้ตัวมีแต่เด็กที่มันบอกว่าน้องเขาต้องการเงินแค่นั้น แค่เด็กปรนเปรอมัน
“ไม่เอานะมึงคิดมาก และกูว่าถ้าต้าร์มีมันก็ต้องบอกมึงดิ มึงพี่มันนะ”
“ก็น้องกูมันไม่ยอมแม้จะเอ่ยห่าอะไรสักอย่างไงโจ”
“พูดยากวะ น้องกูนี้แม่งบอกกูทุกเรื่อง ส่วนพ่อกูนี่ไว้ใจให้กูดูน้องก็เพราะแบบนี้แหละ” ผมบอกไอ้ตุ๊ไป มันพยักหน้า
“เอานะ ไว้มันก็บอกมึงเอง เชื่อกู” ผมปลอบใจมัน ตอนนี้กาแฟมาถึงพอดี และมันก็สั่งอาหารเช้ามาให้ผมอีกนะ ผมก็มองสั่งมาทำไมวะ

“ทานอาหารเช้ามันสำคัญ กินก่อน เพราะว่ากว่าจะทานอาหารเที่ยงก็คงเกือบบ่ายโมงโน้นแหละโจ” ไอ้ตุ๊มันพูดและดันจานอาหารเช้ามาให้ผมทันที

“มึงนิ แม่ง บอสซี่วะ”ผมบ่นว่ามันนี้ทำตัวเป็นพวกชอบสั่ง แต่มันดันนั่งหัวเราะผมในลำคอและจิบกาแฟไปด้วย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
[ โจ]
                   หลังจากที่ออกจาห้องประชุมเสร็จ ไอ้ตุ๊มันก็บอกว่าต้องลงไปประชุมกับคณะผู้บริหารของทางโรงแรมก่อน ผมก็บอกว่าจะขึ้นไปพักซะหน่อยเพราะว่าผมจะต้องไปประชุมพรุ่งนี้ ผมก็มองหาน้องบีม ผมเห็นแว๊ปๆว่าเขามา และไอ้อ้นมันก็วิ่งมาเรียกผม แต่จัวหวะนั้นผมเห็นน้องบีมเดินจะเข้าลิฟท์ แล้วโจจะรออะไรวิ่งตามซิครับ

“บีม”ผม เรียกบีมไว้ เขาหันมามองหน้าผมและประตูลิฟท์ก็ปิดลง

“น้องบีมทำไมรีบหนีพี่ละครับ” ผมถามหนุ่มที่ยืนทำหน้านิ่งตรงหน้าผม

“ผมไม่ได้หนีครับ และผมไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหนีพี่โจนิครับ” น้องบีมหันมามองหน้าผมและพูดแบบนิ่งได้ใจมาก แต่โจก็ยังชอบอยู่ดี

“น้องบีมสบายดีเหรอครับ พี่ไม่ได้เจอบีม”

“เพิ่งเจอกันเมื่อตอนไปงานลาสุดที่ลอสเองเจลิส จำไม่ได้เหรอครับ”น้องบีมพูด ผมก็ยิ้มแหยๆ นั้นแหละนานแล้วสำหรับผม

“น้องบีมครับ พี่เห็นว่าจะมีงานที่บ้านน้องบีมอาทิตย์หน้า บอยต้องบินกลับไปด้วยเหรอครับ”ผมถามน้องบีม

“พี่จะถามให้น้องชายพี่เหรอครับ เท่าที่ผมทราบเขาสั่งห้ามแจ็คไปนะครับ” บีมหันมามองหน้าผมและถามผมด้วยน้ำเสียงที่เหยือกเย็น

“แต่ผมคิดว่าพ่อคงบอกอาภูมิพ่อของพี่แล้วว่า ไม่ควรให้แจ็คเข้าไปยุ่ง เพราะนี้งานสำคัญ” น้องบีมพูด

“เออ บีม น้องพี่ทำอะไรผิดเหรอครับ บอกพี่ได้นะครับพี่จะได้ จัดการให้”ผมถามบีม บีมหันขวับมามองผม

“เขาไม่รู้และคงไม่วันรู้หรอกมั้งครับพี่โจ” อ้าว ผมก็ทำหน้างงซิครับ

“ก็บอกพี่ซิครับบีมเพื่อว่าพี่จะได้บอกน้องพี่และน้องพี่กับบอยเขา”

“รักกัน แต่พี่น้องพี่นะไม่สามารถดูแลบอยได้หรอกในอนาคตและเขาไม่ใช่คนที่เขาตกลงกันไว้ว่าจะมาคู่กับบอยเพื่อดูแลองค์กร ผมว่าพวกพี่ก็รู้ดี “ บีมหันมาพูดกับผม จังหวะที่ลิฟท์จอดพอดี

“ผมขอตัวนะครับพี่โจ”

“บีม เออ ทานอาหารเย็นด้วยกันไหมครับ”ผมเลยเปลี่ยนเรื่องแทน

“ผมมีนัดแล้วครับ ขอบคุณ” น้องบีมบอกผม ผมก็พยักหน้าเบาๆ แค่บอกเบาๆว่ามีนัดโจก็เจ็บจี้ด เลย ผมได้แต่มองร่างบอบบางที่เดินออกลากลิฟท์ไป จนประตูลิฟท์ปิดลง

   ผมก็ยืนรอจนลิฟท์ขึ้นไปที่ชั้นที่ผมอยู่ ผมเดินออกมาการ์ดก็ทำความเคารพผม และพอผมเดินมาถึงห้องพักยังไม่ทันได้ถึงหน้าประตูห้อง ก็เห็นไอ้อ้นในเครื่องแบบทหารที่ยืนเหมือนใครเผาบ้านมันมาเลย ผมกำลังจะหันหลังออกแต่

“ไม่ต้องเนียเลยโจ กูเรียกมึงแต่มึงทำไมไม่หัน!” ไอ้อ้นมันถามผม แค่นี้เหรอที่มึงถึงกับลงทุนขึ้นมารอที่หน้าห้องแบบนี้ ผมหันกลับมามองหน้ามัน

“เป็นบ้าอะไรของมึงเนี๊ยะ ไอ้ทอทหาร” ผมบ่นมันและใช้คีย์การ์ดกดเข้าห้องพักผมทันทีและพอประตูปิดลง

“กูเห็นมึงอยู่กับไอ้ตุ๊อ่ะ “ ไอ้อ้นมันพูด หันไปมองหน้ามัน

“อ้าวแล้วแปลกตรงไหนวะ ก็กูพักโรงแรมของมันนี้หว่า และมันก็มาชวนกูลงไปทานอาหารเช้าด้วยกัน” ผมพูด

“นี่มึงให้มันพามึงลงไปทานอาหารเช้าเลยเหรอ!” ไอ้อ้นมันขึ้นเสียงถามผม

“อะไรของมึง “ ผมถามไอ้อ้น

“และมึงยังให้มันเขี่ยผมมึงอีก นี้มึงให้มันทำแบบนี้แล้วเหรอ!” คำถามนี้ทำให้ผมอ้าปากค้างทันที

“ก็แค่เขี่ยผมให้กู”ผมถามไอ้อ้นกลับ แต่ทว่ามันเดินย่างก้าวเข้ามาหาผม ทำเอาผมถอยหลังกรูเลย หน้าตามันบอกได้ว่าโหดมาก แล้วมันจะมาโหดใส่ผมทำไม

“อย่าให้มันทำแบบนี้ได้ไหม!”  อ้าวไอ้นี่ มันไปเมายาตัวไหนมาวะเนี๊ยะ ผมแองคิดในใจ

“มึงก็ไปบอกมันดิวะ กูไม่ได้บอกให้มันทำ มันทำเอง” ผมเลยตัดบทให้มันไปคุยกันเองแล้วกัน และที่มันทำให้ผมก็ไม่ได้สั่งมันซักหน่อย

“จริงนะ?” มันถามผม ผมพยักหน้าเพราะว่าหน้ามันเข้ามาใกล้ชิดกับใบหน้าผมมากจนผมต้องดันหน้ามันออกและแขนสองข้างของมันก็ดันกำแพงกันผมไว้อยู่

“ไอ้อ้น มึงจะทำอะไร” ผมถามไอ้อ้น

“โจ ..จำคืนนั้นของเราได้ไหมวะ “ ไอ้อ้นมันถามผม ผมก็หันขวับมามองหน้ามัน  ใช้ครับคืนนั้น ผมกับมันด่วนกันช๊อตดริ้งและเราก็ด่วนกันจนเมามากผมจำไม่ได้ว่ากระดกไปกี่แก้วแต่มันมาแบบรั่วๆ ผมไอ้อ้นไอ้ดิม
ก็วันนั้นมันวันเกิดไอ้ดิมมัน
     
                  ผมก็เรียกได้ว่าเมาจนไม่รู้ว่ากลับมาห้องพักได้ยังไง ผมจำได้ว่าเข้าไปชำระล้างตัวเองเพราะว่าเลอะไปด้วยอ๊วกใครก็ไม่รู้ผมหรือมันก็ไม่แน่ใจแต่ว่าผมเห็นว่ามันนะนอนแผ่อยู่บนเตียงนอน ผมเข้าไปยืนในอ่างอาบน้ำราคาแสนแพงและเปิดน้ำ

“โจ” ไอ้อ้นมันเข้ามาในห้องน้ำและมันก็แก้ผ้าเข้ามา ผมก็รู้สึกว่ามันปกตินะ และมันก็ก้าวเท้าเข้ามาในอ่างเดียวกันกับผม ผมยืนอยู่ใต้ฝักบัวสายน้ำที่ราดรดร่างกายผมจนเปียก

“หมับ”มันเข้ามากอดผมจากด้านหลัง ยังนะยังไม่รู้สึก จนกระทั้ง มันเริ่มซุกไซ้ผม ตอนแรกก็คิดว่ามันแค่แกล้ง ก็ห้ามปรามมันว่าผมไม่เล่นแต่ตอนนั้นผมนะเมาแรงต้านก็เลยไม่จะมี และแปลกมันแรงเยอะกว่าผม มันก็ดันผมหันพลิกตัวมาและมันก็ใช้แขนดันกั้นผมไว้และนั้นทุกอย่างเร็วมาก มันจูบผม ไซ้ผมตอนนั้นแอลกอฮอลในร่างกายมันก็มี ผมรู้สึกได้ว่ามีอารมณ์ร่วม

“โจ..ขอนะ “ มันขอผมหน้าตาเฉย แต่มันขออะไรวะ และกว่าผมจะรู้มันก็แยกขาผมออกและ

“ไม่นะไอ้อ้นนนน” ผมร้องแต่ช้าไปมันเอาหนอนยักษ์มันออกมาและมันก็ยกขาผมขึ้นมาหนึ่งข้างก่อนจะสอดใส่สิ่งนั้นเข้าไป มันเจ็บจนจุกจะดันออกก็ไม่ได้และมันก็เด้งซะจนกผมเองก็อ่อนระทวยไปด้วยโดยไม่รู้ตัว มันพรากเวอร์จิ้นผมไปซะงั้น

“แฮ้กๆ” ผมสองคนหายใจหอบเหนื่อไปพร้อมๆกันหลังจากทีไอ้อ้นมันสุขสมไปเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้อ้น มึงทำแบบนี้ทำไมวะ ไอ้สัส”ผมด่ามัน มันเลยหน้ามองผม

“ก็มันไม่ไหวอ่ะ มันต้องระบาย จะว่าไปเอวดีนะเด้งซะเพลินเลย “ ไอ้อ้นมันพูดและผมก็ดันมันออกให้มันถอนหนอนยักษ์ออก และนั้นและมันก็เห็นเลือดผมไหล นั้นคือพรมจารีย์ผมใช่ไหม แถบเป็นลมเลยผม

“โจ เลือดไหล อ้นขอโทษว่ะ “ไอ้อ้นมันก็ตกใจและขอโทษผมทันที

“เออ ช่างแม่งเถอะ เอื่อมไปหยิบผ้าให้หน่อยดิ” ผมบอกไอ้อ้น มันก็รีบหันและผมก็ไม่รอช้า มันเสือกแท่งผมได้ผมก็เข้าข้างหลังมันจังหวะที่มันกำลังจับขอบอ่างล้างหน้าของโรงแรมผมก็จับส่วนสงวนผมที่ยังแข็งอยู่จัดการสอดใส่มันทันที

“ไอ้โจ...เชี้ยอะไรของมึงเนี๊ยะ!”

“ไอ้อ้นมันต้องเสมอกัน มึงแท่งกูได้กูก็แท่งมึงได้ “

“โอ้ยยย” มันร้องลั่นเลย

“มึงยาวกี่นิ้วเนี๊ยะ ตูดกูสัส”

“คงจะเจ็ดนิ้วได้ ไม่ใหญ่แต่เน้นยาว” ผมพูดและก็ไม่หยั้งเหมือนกัน

“โอ้วว โอ้วว อ้าห์” สองคนร้องครวญครางไปพร้อมกันๆ ในคลิปที่ผมยืนดู ผมมองหน้าไอ้อ้นที่มันโชว์มือถือของมันที่มีคลิปผมหับมัน ทำเอาผมยกมือขึ้นกุมขวับ ทำไปได้ยังไงวะกู

“ไอ้อ้น ไหนมึงบอกว่ามึงจะลบไง” ผมถามมัน               

“อยากลบนะแต่ขอเอาไว้ต่อรองก่อนได้ไหม ขออีกทีได้ไหมอ่ะโจ ทีเดียว” ไอ้อ้นมันขอผมมีสัมพันธ์สวาทกับมัน

“ไอ้อ้นถ้ามึงอยากมากก็ไปหาเด็กมึงซิโว้ย!” ผมบอกมันแต่มันก็เลิกคิ้วมองผมและคลิปสลับกัน

“มึงก็เข้าสังกัดกูแล้วนี้หว่า” ไอ้อ้นมันพูด ทำผมแถบจะควันออกหู
                 
“ คราวนั้นกูกับมึงมันแค่....เมา ”ผมตะคอกใส่มัน

“ไม่เอาอ่ะโจขออีกทีนะ คราวนี้ลบแน่”ไอ้อ้นพูด ผมส่ายหัว

“ไม่อะ ไม่เอา” ผมพูด ตอนนี้หลังผมชนกับกำลังแพงไปไหนไม่ได้

“เอานะโจนะ “ ไอ้อ้นมันขอผมและมันก็กำลังจะปลดกระดุมเครื่องแบบมันออก

“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูห้องผมดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ไอ้อ้นมันหันไปมองและหันมาเหล่ผม ผมก็ส่ายหัวกูจะรู้ได้ยังไงว่าใครกัน

“ถ้าเป็นไอ้ที่ยืนเก็กหน้าตรงทางเดินนะ กูนี้จะสั่งวิดพื้น กระโดดตบและมอบคลานแม่งเลย มาขัด” ไอ้อ้นชี้หน้าผม

“เขาไม่ทำตามมึงหรอกไอ้อ้น เพราะนั้นมันคนของกูไม่ใช่ทหารในกองร้อยมึง” ผมพูด และมันก็ปล่อยผมเดินไปที่ประตู ผมก็เปิดช่องตาแมวดูว่าใครมันคือ ไอ้ตุ๊  นี้มันวันอะไรวะมารอบนี้ทำไมไอ้สองตัวนี้มันขึ้นมาก่อกวนผมจริง จะหาเวลาไปหยอดน้องบีมไม่ได้เลย

“แล้วถ้าไอ้ตุ๊ละ มึงจะสั่งมันวิดพื้นกระโดดตบและหมอบคลานไหมอ้น” ผมหันมาถามไอ้อ้น 

“มันจะทำไหมละ” ไอ้อ้นมันถามผมกลับ แน่นอนผมว่าไม่  ผมก็หันจะจับลูกบิดแต่ ถ้ามันเปิดเข้ามาเห็นว่าไอ้อ้นมันอยู่ห้องผมละ @#$%@$# อันนี้มันคงจะจินตนาการไปไกลอย่างที่ผมคิด เพราะว่าภาพที่ผมกับมันในคลิปมันยังติดตาผมอยู่ผมว่ามันต้องคิดบ้างละและหันดูมันดิ

“ไอ้อ้น ไม่ได้นะ ถ้าไอ้ตุ๊เห็นมึงอยู่ในห้องกับกูสองต่อสองไม่ได้มันต้องคิดว่า” ผมหันไปชี้หน้ามัน

“คิดว่าอะไร “ดูมันยังมาถามผมอีกนะ ไอ้ควายเอ่ย!

“คิดว่ามึงมา….”

“ก็ถูกแล้วไง กูตั้งใจมาก มาเพื่อแบบนั้น ” ไอ้เวรอ้น ผมหันไปอยากจะหยิบอะไรปาหัวมันแต่ ไม่เอาดีกว่าเสียดายของ

“มึงรีบออกไปเลย ตอนนี้” ผมพูด มันชี้ตัวมันเองและชี้ที่นห้าประตู

“แล้วกูจะออกยังไงในเมื่อมันยืนอยู่หน้าประตู “ไอ้อ้นมันพูดได้หน้าตายมาและชี้ไปที่ประตู

“เวรเลย เอออ เอาไงดีวะ”ผมทำท่าคิดแต่ก็มาสะดุดทันทีที่ผมหันไปเห็นระเบียง

“ ระเบียง ” ผมพูดแชะชี้ไปที่นั้น

“ฮะ! มึงให้กูลงไปตายชัดๆ”ไอ้อ้นมันพูด

“มึงเก่งนะหาที่หลบก่อน” ผมพูด และดันมันไปที่หน้าตรงระเบียงและปิดประตูกระจกก่อน

“แป๊ะ “หน้าไอ้อ้น มันชี้และพูดให้ผมอ่านปาก “ มันสูงโว้ยย” ผมก็ทำนิ้วเฉือดคอ ใครเสือกให้มึงขึ้นมาหากูละไอ้เวร และผมก็รีบมาเปิดประตู ไอ้ตุ๊มันยืนอยู่และยกนาฬิกาสุดหรูราคาแพง แพงทั้งตัวพอๆกับผมมันนะ

“ทำไมนานจัง ทำอะไรอยู่”

“เออ เข้าห้องน้ำอยู่ ว่าแต่มีอะไรเหรอ “ผมถามตุ๊มันก็ชะเง้อมองในห้องผม

“พอดีเห็นไอ้หมอดิมมันบอกว่าไอ้อ้น ยังไม่กลับ ตุ๊เลยคิดว่ามันจะขึ้นมาหาโจ” ไอ้ตุ๊มันพูด ผมก็ยิ้มๆ

“มันจะขึ้นมาทำไม ไม่นิ ไม่ได้ขึ้นมา และมันอาจจะหาเด็กแถวนี้ก็ได้นะตุ๊ ผมพูด และหันไปมองที่ระเบียงไอ้อ้นมันยังอยู่ไหมนะ

“จะมาชวนไปทานอาหารเย็นนะ ไปด้วยกัน” ตุ๊พุดแต่ผม

“รอให้โจเตรียมตัวก่อนก็ได้ เข้าไปได้ไหม”ไอ้ตุ๊มันพูด

“ก็ได้ดิ มึงนะเจ้าโรงแรมนี่หว่า” ผมพูดและตุ๊มันก็เดินเข้ามาผมก็เหลือบมองว่าไอ้อ้นมันไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรไว้นะ

“โจ “ไอ้ตุ๊มันเรียกผมและเดินไปที่ระเบียง ตายห่าแล้วผม

“มีอะไรเหรอตุ๊” ผมเดินไปขวางมัน

“ที่ระเบียงนะตุ๊เห็น “ หรือว่ามันเห็นไอ้อ้น ถ้ามันเห็นได้นี้ผมควรจะบอกว่ามันต้องกลับไปฝึกใหม่ไม่เนียนเลย ในการอำพรางตัว

“ไม่มีอะไรนิ”

“มี” มันพูดและดันผมออกและมันก็เดินไป และผมก็ต้องเหงือแตกผลักๆ และเดินตามมันไปและมันก็

“ ปิดประตูไม่สนิทน่ะ ที่นี้ลมแรงนะตอนกลางคืน “ตุ๊มันพูดและทำท่าจะปิดแต่

“ครื้น” มันเปิดประตูและออกไปยืนซะอย่างนั้น ผมว่ามันคงเจอ

“จะว่าไปห้องนี้วิวดีนะ ชอบไหม จะได้ระบุให้เขาจัดให้ทุกทีที่มาพัก” ตุ๊มันอบกผม ผมก็แทรกตัวมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นไอ้อ้นแล้ว ว่าแต่มันหายไปไหนของมัน หรือว่ามันตกลงไป ผมรีบไปดูที่ระเบียงแต่ไม่เห็นมันด้วย

“มีอะไรเหรอโจ”

“ไม่มีอะ เออเราไปทานอาหารเย็นเลยไหม โจว่าไปแบบนี้ก็ได้ “ ผมบอกอ้น มันก็พยักหน้าว่าได้ และผมก็ชะเง้อมองหาไอ้อ้นมันอีก

“มองหาอะไรโจ” มันชะเง้อมองตามผม

“ไม่มี แค่คิดว่าวิวดี” ผมพูดและลากมันเดินเข้าไปด้านในและไอ้ตุ๊มันก็ล๊อกประตูให้ผมด้วย และหันมายิ้มให้ผมอีก ขอโทษนะอ้นถ้ามึงยังอยู่ด้านนอก แต่ตอนนี้ผมคงทำได้แค่พาไอ้ตุ๊ลงไปก่อน

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
[อ้น]

   ผมออกมายืนอยู่ที่ระเบียงและมองลงไปที่ความสูงของชั้นที่ 24 เห็นแล้วก็เสียงวุปเลย ถึงแม้ว่าอ้นจะผ่านการกระโดดร่มมาแล้วก็เถอะแต่นี้ ไม่มีอะไรเลยนะครับที่ช่วยเซฟผมไว้ถ้าพลัดตกลงไป  และทันใดนั้นเสียงไอ้ตุ๊มันก็เหมือนจะเดินมาที่ตรงระเบียง ผมเองก็ไม่อยากจะต่อยกับมันอีก เอาวะ ผมก็ตัดสินใจปืนครับ ค่อยไต่ไปตามขอบ

“เว้ยย” เสียหลังแต่ยังคงทรงตัวอย่าได้ ผมแอบมุมเสา ลมก็เย็นๆโชยมา มันเย็นแปลกๆ แอบกลืนน้ำลายไปหลายเอือกจนคอแห้ง สูงและเสียวแบบนี้ไม่ค่อยจะดีต่อใจอ้นเท่าไหร่

“คุณอ้น” ผมเหลือบมองใครเรียกผม ผมก็มองไปอีกชั้น หนุ่มที่ผมเจอที่ตึกผมนี่

“คุณนิกกี้”

“คุณจำผมได้ ว่าแต่คุณขึ้นไปทำอะไรตรงนั้นครับนั้น” คุณนิ๊กกี้ถามผม

“ผมเออ..ปฏิบัติหน้าที่ลับๆครับ มาตรวจสอบความปลอดภัยห้องนักธุรกิจนะครับ แต่เสร็จแล้วครับ จะลงแล้ว” ผมพูดไปด้วย สั่นก็สั่นกลัว

“แล้วไม่ลงมาตรวจห้องนี้เหรอครับ” นิกกี้ถามผม ผมก็มอง

“มีอะไรให้ผมตรวจบ้างละครับคุณ”

“มีเยอะเลยครับ” ผมก็หันไปมองห้องไอ้โจ เอาวะ

“งั้นเดี๋ยวผมลงไปเลยครับ ไปตรวจสอบให้ละเอียดเพราะผมเป็นคนละเอียดอ่อนครับ” ผมพูดและก็ค่อยเดินไต่ไปยังระเบียงอีกห้องและผมก็ค่อยๆหย่อนตัวเองลงไปที่ระเบียงห้องของคุณนิกกี้ ที่ยืนรอผมอยู่ เขาก็มองผมและยิ้ม

“มาทำอะไรที่นี้เหรอครับคุณนิกกี้”

“ผมมาพบลูกค้าครับ แต่ตอนนี้ผม มารอพบคุณ” ผมก็พยักหน้า

“ว่าแต่ห้องคุณนิกกี้มีอะไรให้ผมส่องครับ”

“คุณอ้นคิดว่ามีอะไรนอกจากผมอีกเหรอครับ”

“ถ้าอย่างนั้นจะรอช้าทำไมละครับ เราไป...สำรวจกันเลย” ผมพูดและผมสองคนก็เหมือนคนอดยาก ไม่ได้ไอ้โจเอาคนนี้แล้วกันครับผม และสองร่างก็ฟัดกันนัวและเข้าไปในห้องและก็กระโจนและผมก็ยกร่างนั้นขึ้นพาดไว้บนโต๊ะช่วยกันถอดเสื้อผ้าของกันและกัน ของนิกกี้นะถอดและโยนไปเลยแต่ของผมซิ มันแนบเนื้อโชว์หุ่นปังๆของผมมาก ผมเลยทำการแค่ปลดกระดุมและงั้นน้องออกมาสู้รบทันทีแต่ก่อนจะทำสงคราม สวมเสื้อเกาะก่อนลูกรัก ผมล้วงมือไปหยิบถุงในกระเป๋ากางเกง อ้นยืดอกพกถุงติดกายตลอด นิกกี้ยิ้มและหันไปคว้าเจลมาให้ผมอย่างรู้งาน พร้อมไหมไม่ต้องถาม  สงครามของอ้นและหนุ่มร้อนแรงนิกกี้ รุ่นใหญ่ด้วยกันก็จะซูซี่กันหน่อยมีกี่ท่าจัดมาหมดยากง่ายมาครบ มันจะไม่เหมือนเด็กน้อยที่ต้องสอนก่อนแล้วค่อยปฏิบัติจริง

“อ้าห์ ซี้ด โอ้วว คุณอ้น คุณเก่งที่สุดเลย “

“ใครก็บอกผมแบบนันแหละครับ อ้าห์ อู้ววว” ผมเองและเราสองก็มาจบที่เตียง หลังจากที่สู้รบกันไปรอบห้องจริงและได้ใช้เฟอนิเจอร์ในห้องครบทุกชิ้น

“คุณอ้น..”คนที่ผมค่อมอยู่ก็มองผมทำตาพริ้ม

“เออ ..คุณนิกกี้ครับผมต้องไปแล้วครับเลยเวลาปฏิบัติหน้าที่แล้ว แม้อันนี้เรียกโอเวอร์ไทม์นะเนี๊ยะ”ผมพูดและลุกขั้น ดีนะแค่ปลอด
เอาส่วนสงวนออกมาอย่างเดียว ส่วนนิกกี้นี้เหลือแต่ตัวเปล่าๆ

“จะได้เจอกันอีกไหมครับคุณอ้น”

“ผมก็มากรุงเทพบ่อยนะครับ และเราก็อยู่คอนโดเดียวกัน ยังไงก็ได้เจอกันอยู่ดี “ ผมพูด

“อย่าลืมผมนะครับ ผมว่าผมหลงลีลารักคุณแล้วแหละครับอ้น”
“อันนี้ทุกคนก็พูดแบบนี้ครับคุณนิกกี้” ผมพูดและยิ้ม ผมก็มองไปที่ประตูและก่อนจะหันหลังออก ผมก็หยิบนามบัตรผมที่ทำมาเพื่อแจกจ่ายและส่งให้คุณนิกกี้ก่อนจะเดินออกไป

“นี้คุณอ้นลูกท่านนายพลภิมปภพเหรอครับ “ ผมหันมามอง

“ที่ใครก็บอกว่าพอปลาไหล่ แต่ถ้าลีลาเด็ดแบบนี้ผมก็ยอมครับ” ผมหันมายิ้มและใช่นิ้วชี้แตะที่ห่างคิวก่อนจะเดินออกจากห้องไป สบายตัวไปจะว่าไปต้องไปเดินหาไอ้โจก่อนและไอ้ตุ๊อีกมันแอบไปสวีทกันทีไหนนะ ผมเดินลงมาด้านล่างว่าจะเดินไปทีห้องอาหารแต่ผมกับเห็นใครแว็ปน้องบีมแต่จะสนทำไม น้องที่เยือกเย็นแบบนั้น ผมก็เหลือบเห็นมีสองคนที่เดินตามไปอย่างเร็วเช่นกัน มันพยักให้กันก่อนจะลุกขึ้นไป ผมว่าอาจจะมีอะไร ถึงจะไม่ค่อยปลื้มหน้ากันเท่าไหร่แต่นี้น้องเขาก็เป็นลูกลุงผมยังไงก็เดินไปดูซะหน่อยเพื่อว่ามีปัญหาอะไร ผมเลยตัดสินใจเลือกเดินตามไป นั้นน่าจะทางไปห้องน้ำแน่ๆแต่จะว่าไปลึกไปหน่อยนะ ผมเดินตามไปจน
“กูไม่รู้จัก” ผมได้ยินว่าบีมคุยกับใครผมคิดว่าไม่ใช่มิตรแน่ๆ ผมเลยรีบเดินเข้าไปและสิ่งที่เห็นคือน้องบีมลงไปนอนตัวงอและไอ้คนที่ยืนล้อมก็หันมามองผม

“ชิบหายแล้วทหาร” มันเห็นเครื่องแบบผม

“คิดว่านี้ชุดนักบัลเลย์เหรอครับ” ผมถามและเตรียมพร้อมสวนเลยผมปล่อยหมัดไปหลายมัดจนพวกมันกระไปกองที่กำแพง และผมก็เดินไปดูบีม

“บีม” ผมเรียกบีม จัวหวะนั้นมีคนเดินมาพอดี

“โอ้ว มาย ก๊อซ” ฝรั่งร้องออกมาด้วยความตกใจ

“Call 911”ผมบอกคนที่ยืนตกใจอย่างหนัก แต่มือของบีมจับแขนผมไว้

“อย่าพี่อ้น ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่าผม”

“อ้าว! น้องบีมไอ้นี้มันคนร้ายนะครับ!” ผมบอกน้องบีม

“ตายแล้ว”เสียงพยักงานผู้หญิงของโรงแรมเดินมาดู และร้องตกใจ

“ยังครับ ยังไม่ตายครับ ยังหายใจได้อยู่ครับ ” ผมตอบกลับไป มุขตลกสไตล์ของอ้น คนที่วิ่งมาก็ชะงักไปสามวินาทีได้

“คุณบีมนี้ค่ะ” ผมหันมามองหน้าน้องบีม ไม่ต้องหวง คนนี้รู้หนึ่งคน ไปไกลทั่วโรงแรมแน่ๆ หนักกว่าตำรวจอีกครับผมว่า บีมมองหน้าผมแอบค้อนผมอีก

“ครับนี่คุณบีมและนี้คือคนที่ทำร้ายคุณบีม” ผมชี้ไปที่สองคนที่โดนผมจัดไปซะหมอบลุกแทบไม่ขึ้น

“เรียกตำรวจให้ผมที “ผมบอกและผมก็อุ้มน้องบีมขึ้น เขาก็มองหน้าผม ผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งออกไป ผมก็เดินอุ้มน้องบีมออกและคนที่ผมเจอนั้นคือโจมันวิ่งหน้าตื่นมาจากไหนไม่รู้และมันก็รีบมารับบีมไปจากผม

“อ้น มึงทำอะไรบีม”

“กูช่วยเขาครับคุณโจ เห็นหน้าตากูนี้นึกว่าคนร้ายเหรอครับ” ผมถามไอ้โจชี้หน้าตัวเอง

“เออ ..ก็มึงไม่ค่อยชอบหน้าน้องเขานี้หว่า แต่ก็ขอบใจ”ไอ้โจมันพูด ไอ้ขวานฝ่าซากมากเลย นี้เหรอขอบใจที่มีมารยาทแล้วนะครับ ผมแอบคิดในใจ

“พี่โจ พาผมออกไปจากที่นี้ก่อนได้ไหมครับ ผมไม่อยากให้ตำรวจ...”

“ได้ครับขึ้นห้องพี่นะครับ” ไอ้โจมันพูดและหันมาหยักคิ้วให้ผม เหมือนกับว่าขอบคุณที่ส่งบทพระเอกต่อให้มันซะงั้น มันอุ้มน้องบีมไปทันที ไอ้ตุ๊มันยืนเอามือล้วงกระเป๋นแล้วมองผม

“กินแห้วตามเคย” ผมมันพูดลอยๆนั้นมันหมายถึงผมคับผมรู้ดี ไอ้ตุ๊ ผมนี้แอบส่งนิ้วกลางให้มันและผมก็เห็นว่าตำรวจมาอย่างไว

“ด้านในครับผม เขาทำร้ายคนของผมแต่ทำร้ายเพื่ออะไรต้องถามพวกมันนะครับ ส่วนน้องที่เขาทำร้ายเขาไม่ประสงค์ออกสื่อ “ผมบอกคุณตำรวจเขาก็ตะเบะให้ผมและเดินตามพนักงานผู้หญิงนั้นไป

“พระเอกกินแห้วอีกแล้วกู”ผมบ่นกับตัวเอง

“ริงงง” เสียงมือถือผมดังขึ้นไอ้หมอหมาดิมนี้เอง

“ว่าไงคับไอ้หมอดิมครับ” ผมถามมันด้วยน้ำเสียงนอยด์ๆ

“นอยด์อะไรของมึงวะอ้น” ไอ้ดิมมันถามผม

“เยอะอ่ะ ว่าแต่มึงมีอะไร”

“พ่อบอกว่าเราสองคนมีงานที่ค่ายฯพรุ่งนี้ ทางองค์กรจะจัดแพทย์เคลื่อนทีเข้าไปในหมู่บ้านxxxxเพื่อตรวจสุขภาพคนที่นั้น อันนี้องค์กรเอกชนเป็นคนออกค่าใช้จ่าย ดังนั้นพวกเราต้องเข้าไปคุ้มกันเขาวะ”

“มาตอนไหนว่ะ” ผมถามไอ้ดิม ผมหมายถึงงานเพราะไม่ได้อยู่ในตารางงานพวกผมเลย

“ตอนที่เราไม่ได้เข้าประชุมไงครับและนี้พ่อบอกรูมา”

“เฮ้ย อย่างนี้พ่อก็รู้อะดิว่าเราไปสายนะครับไอ้หมอดิม!!”

“รู้อะดิ! “ไอ้ดิมมันพูด

“ไปตอนไหน”

“ไปคืนนี้ไหมละ เพราะว่างานเช้าขี้เกียจรีบตื่น แต่ถ้าออกตอนเช้ามืดนี้คงต้องออกตีสองแต่ถ้าออกตอนนี้ยังได้พักวะกว่าจะพรุ่งนี้” ไอ้ดิมมันพูด

“มารับเลยครับผม”

“กูอยู่หน้าโรงแรมแล้วครับท่าน” ไอ้หมอดิม

“เยี่ยม!”

“ใครป่วยวะ” ไอ้หมอดิมของผม

“เดี๋ยวมึงจะป่วย แม้ใครป่วย” ผมพูด

“ฮาๆ” มันก็หัวเราะมาตามสาย

“ อ่ะกูเดินออกไปเดี๋ยวนี้ไอ้หมอดิมครับ” ผมพูดและหันไปมองเห็นไอ้ตุ๊มันคุยกับพนักงานและตำรวจมันคงจัดการทุกอย่างแทน และผมจะรออะไรไปครับ ออกไปทำหน้าที่ของผม ผมออกมาก็เจอไอ้หมอดิมมันรออยู่ในรถและผมก็เข้าไปนั่งข้างคนขับ มันกำลังคุยข้อความกับใครสักคน

“พลัดกันขับแล้วกันแต่กูต่อให้มึงก่อนเลยครับไอ้หมอ ขับก่อนเลย”ผมพูดและเอนเบาะทันทีตีตั๋วนอน ไอ้หมอดิมมันสะบัดหน้ามามองผมอ้าปากจะด่าผมอีก

“อะไรวะ กูนึกว่ามึงจะให้กูนอนก่อนไอ้อ้น”

“ขับไป กูช่วงหลังครับ ไม่ถนัดช่วงแรก ขับไปไอ้พลขับ” ผมพูดและทำท่าจะโบกมันแต่มันหลบ

“ไม่ต้องลดตำแหน่งกูครับ” ไอ้หมอดิมและมันก็ออกรถ ผมก็นอนกอดอก น่าเสียดายจริงๆ เกือบได้ไอ้โจอีกรอบแล้วเชียว ผมเหล่มองไอ้ดิม ไอ้ดิมมันยังไม่รู้เลยว่าผมกับโจอิบกันไปแล้วเพราะว่าวันนั้นมันก็หลับเป็นตายอยู่บนโซฟา
---------------------------------------------------------------------------------------

[โจ]

ผมอุ้มร่างของบีมขึ้นมาบนห้อง น้องบีมถูกคนทำร้าย ถูกต่อยเข้าทีท้องแน่นอนเพราะว่าน้องกุมท้องมาขนาดนั้น ตอนแรกผมก็คิดว่าไอ้อ้น แต่ผมคิดอีกที เห็นไอ้อ้นมันแบบนี้มันไม่ทำคนที่อ่อนแอ่กว่าแน่นอนแต่ที่ผมคิดแบบนั้นในตอนแรกก็เพราะว่าไอ้อันมันไม่ค่อยชอบน้องบีม เพราะน้องบีมชอบพูดประชดมัน

“บีม” ผมค่อยๆว่างร่างของน้องบีมไว้บนโซฟาราคาแพงของโรงแรมตุ๊มัน น้องบีมมองหน้าผม และค่อยขยับขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน

“โอ้ยย” คงเจ็บ ผมก็เข้าไปประครอง

“ใครมันทำบีมแบบนี้ บอกพี่ซิครับ” ผมถามน้องบีม บีมมองหน้าผม

“ผม..ไม่รู้..ครับพี่โจ” น้องบีมตอบผม ผมพยักหน้า

“พี่จะไปบอกให้พี่เขาไปดูยาทามาให้นะครับ “ ผมบอกน้องบีมและเดินไปที่ประตูห้องพัก ผมเปิดประตูออกไป และเรียกการ์ดที่ดูแล เขาก็เดินมาหาผม

“มีอะไรให้รับใช้ครับคุณโจ”

“พี่ครับ ผมรบกวนสองถามพนักงานถึงยาทาแกะฟกช้ำนะครับ น้องบีมน้องชายของผมโดนทำลายมา”ผมบอกเจ้าหน้าที่การ์ด เขาก็พยักหน้าก่อนจะทำการโทรไปเพื่อสอบถามยาให้ผม ผมก็เดินกลับเข้ามาในห้อง ผมเห็นบีมค่อยลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

“บีม นอนลงก็ได้นะ “ ผมพูดบอกกับบีม บีมเขาก็มองผมและทำท่าจะลุกขึ้น

“ทำไมละบีม บีมไม่ไว้ใจพี่เหรอครับ พีไม่ทำอะไรบีมหรอกครับ” ผมพูดบอกน้องบีม

“ผมว่าควรจะกลับห้องพักผมจะดีกว่าครับพี่โจ” บีมบอกผม

“พี่บรูคส์พักที่นี้ไหมครับ” ผมถามน้องบีม

“ไม่ครับ พี่บรูคส์ออกไปพักกับ.....” น้องบีมพูดก่อนจะเงียบเสียงไป ผมก็มองหน้าน้องบีม

“ออกไปพักกับวรินทร์ครับ แฟนพี่บรูคส์ “ น้องบีมบอกผม ผมก็พยักหน้า เพราะว่าผมก็ทราบว่าพี่บรูคส์มีคนที่ติดตามอยู่ น่าคบกันมาได้พักหนึ่งแล้ว ชื่อว่าวรินทร์ 

“ผมกลับไปพักห้องผมดีกว่าครับพี่โจและผมก็ต้องออกเดินทางกลับพรุ่งนี้เลยแต่เช้ามืดด้วยครับ” ร้องบีบบอกผม และพอดีพี่การ์ดที่ดูแลผมเดินมาเปิดประตู

“คุณโจครับหลอดยากได้แล้วครับ”

“ขอบคุณครับ” ผมรีบเดินไปหยิบและพี่เขาก็ปิดประตูลง ผมเดินกลับมาหาบีบที่พยายามลุกขึ้นนั่ง เขามองตามมือของผม

“พี่ขอทายานะครับบีม เพราะว่าดูแล้วบีบน่าจะฟกช้ำจากการถูกต่อยอยู่นะ “ ผมพูดและย่อตัวลง ผมก็กำลังจะจับชายเสื้อถลกชึ้นแต่บีมขืนไว้

“บีม ไม่ใว้ใจพี่เหรอครับ บีม”ผมถามน้องบีม บีมพยายามรั้งไม่ให้ผมถลกชายเสื้อขึ้น ผมก็มองน้องบีมยิ้มๆ

“เปล่าครับ” บีมพูดและปล่อยชายเสื้อของ เพื่อให้ผมได้ถลกขึ้น ผมลืมไปการ์ดอยู่ในห้องด้วย ผมเงยหน้ามองพวกพี่ๆเขา พี่เขาก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไรก็พากันออกไปด้านนอกห้อง ผมก็ค่อยๆบีบหลอดยาและใช่นิ้วเรียวๆของผมแตะที่หน้าท้องของบีมแบบเบามือที่สุด แต่ก็เจ็บอยู่ดีเพราะว่าบีมสะดุ้งทุกครั้งที่ผมสัมผัส ผมทาจนทั่วและปิดฝาหลอดยา ผมเหลือบมองใบหน้าที่สวยหวานราวกับสตรี ทำไมใบหน้าเรียวๆนี้มันไม่ค่อยเหมือนบ้านบอใบไม้เท่าไหร่ มันหวานกว่ามากและทำให้คนที่มองอย่างผมเคลิ้มจนอยากจะหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้

“พี่โจ” เสียงที่เรียกชื่อผมบา ผมรู้ว่าผมKคุมมันไม่ได้และตอนนี้ผมกำลังจะลิ้มรสความหวานจากริมฝีปากเรียวสวยนั้นแม้จะแค่สัมผัสไม่ได้ถึงกับดูดดื่ม (โจก็มีประสบการณ์นะ แม้จะไม่ได้มีแฟนเป็นตัวตนแต่เด็กที่มาให้ความสุขโจก็มีบ้าง)

“พี่โจครับ บีมต้องกลับห้องแล้ว เพื่อว่าพี่บรู๊คจะขึ้นมาที่ห้องพักแล้วไม่เจอผม” ผมก็ต้องชะงักและค่อยถอยออกช้าๆแบบไม่อยากถอนริมฝีปากผมออกเลย แอบแปลกใจวันนี้น้องบีมกับยอมให้ผมได้สัมผัสริมฝีปากบางๆได้แบบไม่คิดขัดขืน

“ผมต้องกลับห้องแล้ว ผมขอตัวนะครับ” น้องบีมพูดและพยายามลุกขึ้น

“โอ๊ย” น้องบีมร้องขึ้นมาขณะที่ยืนตัวตรง

“บีม พี่ว่า”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมกลับห้องผมนะครับพี่โจ ผมขอบคุณนะครับ “ บีมพูดพร้อมกับรีบเดินออกจากห้องพักผมทันที ผมก็เดินตามช้า

“บีม พี่ว่าบีมต้องการใครสักคนดูแลบีมนะ “ผมถามบีม คนที่กำลังจับลูกบิด บีมหยุดชะงักก่อนจะหันมามองผม

“บีมก็น่าจะรู้ว่าพี่ ชอบบีม” ผมพูดบอกบีม

“ถ้าพี่รู้ว่าบีมจริงๆ เป็นยังไง พี่อาจจะเลิกความคิดนั้นพี่โจ “ บีมพูดกับผมและมันก็ทำให้ผมเกิดเครื่องหมายคำถามขึ้นมาทันที แต่ไม่ทันทีผมจะเอ่ยปากถาม บีมก็เปิดประตูออกไป คนที่ดูแลของพี่บรู๊คส์เดินมาอยู่ด้านหน้าห้องผมเช่นกัน

“คุณบีมครับ คุณบรู๊คส์ให้มาถามว่าคุณบีมจะกลับเลยไหมครับ เครื่องบินรออยู่แล้วครับ”

“ได้ครับ ถ้าอย่างนันผมกลับเลยแล้วกันนะครับ” บีมพูดบอกว่ากลับเลย ผมเองก็แอบเสียดายเพราะว่าถ้าไม่ติดน้องรักผมนี้จะรีบเสนอตัวไปด้วยเลยจริงๆ แต่ไม่ทันแล้ว และไอ้น้องโจ้และเจนมันก็ยังไม่กลับกันมาเลยทั้งคู่ ไม่ได้เรื่องเลย โจก็ได้แต่ยืนยิ้ม บีมหันมามองและยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มแรกที่ดูหวานตราตรึงใจโจมากเพราะว่าที่ผ่านมายอมรับว่ารอยยิ้มของบีมมันเยือกเย็นจนรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในห้องที่มีอุณหภูมิติดลบแต่วันนี้มันไม่ใช่ ผมยืนมองจนบีมเดินหายไป ผมอยากจะถ่ายรูปเมื่อกี้ไว้แต่ไม่ทัน จะได้ให้ไอ้อ้นและไอ้ดิมและไอ้ตุ๊มันดูว่าบีมยิ้มให้ผมแล้ว นั้นแสดงว่าผมไม่ได้กินแห้วกระป๋องอีกแล้ว

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
หมอดิวVSแพท และหลานแฝดของผม
               หมอดิม ช่วงนี้ผมต้องขึ้นเวรให้พ่อผมที่โรงพยาบาลทหาร ขึ้นแบบถี่เลยก็ว่าได้ โรงพบาบาลพ่อผมคนไข้เยอะไม่ใช่แค่ทหารนะ ครอบครัวทหารและคนที่ทำงานในค่ายทหาร และหมู่บ้านใกล้ๆ เยอะทุกวัน มากันไม่เว้นวันหยุดราชการ และไอ้อ้นก็ฝึกทหารใหม่ทุกวันเช่นกัน มีทั้งนักเรียนรด ก็มาฝึกกับไอ้ผู้กองอ้น แต่ระดับอ้นแล้ว ยืนใส่เรแบนด์คุมอย่างเดียว และผมก็ไม่ค่อยได้เจอมันด้วย โชคดีไป เพราะว่าผมต้องทำหน้าที่ลุงรับส่งหลานแทนหมอดรีม ไอ้น้องหมอดรีมที่รักเด็กเป็นชีวิตจิตใจเพราะว่าเป็นหมอเด็กที่มีผู้ปกครองติดมากที่สุด ต่างพาเด็กมารักษาแถมเยอะขึ้นขึ้นทุกวันและหมอด้าก็ต้องติดตามพ่อไปกรุงเทพบ่อยๆ เพื่อดูเครสคนไข้โรคเลือดที่โรงพยาบาลสาขาในกรุเทพ ผมเลยต้องทำหน้าที่ลุงและพ่อจำเป็น

               “ยุง ยุง ยุง” ขณะที่ผมกำลังจอดรถติดไฟแดง และเป็นทางแยกเลี้ยวเข้าไปในร้านกาแฟ เบเกอรี่ พอผมได้ยินเสียงหลายๆ บอกว่ายุง ตกใจครับ

               “ไหน ไหน ลูก ยุง เดี๋ยวลุงตบให้ ช่วงนี้ไข้เลือดออกระบาดเราต้องเฝ้าตบมัน เอ้ย! เฝ้าระวังลูก” ผมพูดและหันไปมองรอบรถ รถมินิแวนเอาไว้บรรทุกหลานๆ ถึงเป็นมินิแวนแต่ตอนนี้ดูเล็กลงไปหน่อยนะ เพราะว่าผมต้องใส่คาร์ซีททั้งหมดห้าที่นั่ง อีกสองที่เอาไว่ให้มิ้นและมีน (คิดในใจถ้าไอ้ดิวมันปั้มลูกมาอีกคงต้องถอยรถบัสเถอะครับผม)

               “คิกคิกคิก” เสียงหลานแฝดผมแอบขำผมอยู่ด้านหลัง

               “แกล้งลุงใชไหมครับ “ ผมถามหลานรักของผม

               “ก็โอ้ได้ยินไอ้มิ้นมันเรียกยุง ๆอ่ะ คิกคิกคิก” มาริโอ้พูดแซวน้องชายคนเล็กของเขาทันทีกำลังหัดเลยเออเสียงเพี้ยนๆ

               Rrrrr เสียงมือถือผมดังขึ้น ผมก็รีบกดรับสายซะก่อน พ่อผมเองครับ พ่อภาณุเดช

               “ว่าไงครับพ่อ “

               “ไปรับหลานมาแล้วใช่ไหมเรานะดิม”

               “รับมาแล้วครับพ่อ “ผมพูดและมองหลานๆผ่านกระจกมองหลัง และพูดให้อ่านปากว่าคุณปู่

               “ปู่ อยากกินเค้กกกก” อันนี้ตะโกนออกมาพร้อมกันหมดเลย

               “ไม่ได้ลูก กินไปเมื่อเช้าแล้วไง พอแล้ว เอาไว้กินพรุ่งนี้แล้วกันนะ” พ่อผมบอก ผมแอบยิ้มสมน้ำหน้าหลาน ดูนั้นคอตกกันเป็นแถวเลย ฮาๆ แกล้งหลานคืองานของลุงดิม

               “ดิม เข้าไปในร้านคุณประภัสราให้พ่อหน่อย ฝากจ่ายค่าของว่างให้พ่อหน่อย พ่อให้คนไปเอามาสำหรับเลี้ยงคนมาประชุมด่วนเมื่อเช้านะ” พ่อผมพูด

               “ได้ครับพ่อแต่ผมมีหลานอยู่ด้วยนะพ่อ”ผมพูดบอกพ่อผม

               “พ่อโทรให้เขาลงมาเก็บเงินที่เราที่รถแล้วกัน ว่าแต่ตอนนี้ถึงไหนแล้วดิม”

               “ติดไฟแดงพ่อ นี้ผมกำลังจะออกแล้ว ผมจะได้เลี้ยวเข้าไปเลยพ่อ “

               “พ่อโทรบอกให้เขาลงมารอตอนนี้เลยแล้วกันดิม แค่นี้ก่อนนะ พ่อมีคนไข้อีกเกือบสิบคนได้ไปสายแน่เลยกู”พ่อผมพูด และแอบบ่นด้วย

               “แม้ก็พ่อผมเป็นหมอหล่อบอกต่อด้วยนี้ครับ คนไข้เลยเลือกขอนัดเฉพาะ คุณหมอภาณุเดช” ผมพูด

               “น่าอยู่ใกล้ๆพ่อมึงนะดิม”

               “จะให้รางวัลเหรอพ่อ”

               “จะยันให้สักทีหนี่ง เตะปี๊ปไม่ค่อยดังแต่ลูกนี้เตะกระเด็นว่ะ” พ่อผม บอกแล้วว่าพ่อกับลูกสนิทกันมาก

               “แค่นี้นะดิม ตรูดๆๆๆ” นั้นพ่อว่าลูกอีก และผมก็ออกตัวทันทีที่ไฟเขียวขึ้นและเลี้ยวเข้าไปด้านในทันที และไปจอดรอตรงที่คนในร้านจะสามารถลงมาและเห็นรถผมได้ หลานๆก็ทำหน้าละห้อย อยากกินเค้ก

               “โอ้ย อย่าทำน่าตาน่ารักแบบนี้ซิลูก ลุงสงสาร” ผมพูดและเหลียวหลังหันไปมอง

               “ชิส์ “ มาริโอ้ ที่กอดอกทันที

               “ชิส์ “ อันนี้เบามากน้องไอซ์ แม้จะไม่อยากงอนแต่ก็ของอนหน่อยๆ

               “ฮืม” อันนี้เอาแบบแมนๆเลยนะลูกไอ และผู้หญิงที่ทำงานในคาเฟ่ เดินลงมาหาผม และส่งบิลให้ผมทันที ทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยห้าสิบ ผมก็หยิบออกมาจากกระเป๋าผมและส่งให้แบบพอดี ผมก็กำลังจะคาดเข็มขัดเพื่อจะได้พากหลานๆกลับบ้าน ก่อนที่จะน้ำตาแตกอยากกินเค้กขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่ ผมก็รถเก๋งคันหรูเข้าจอด และคนที่ลงมาจากรถไม่ใช่ใครอื่นใด น้องแพท กับอาเปรมดิ์ มาได้ยังไงกัน ผมหันมามองหลานๆผม เอาวะยอมขัดคำสั่งพ่อ เพื่อให้หลานได้กินเค้กและต้องหางานให้หลานทำเป็นการแลกเปลี่ยน ไปช่วยลุงจีบผู้ชายครับ


               “หลานๆ ครับ อยากกินเค้กไหมครับ” ผมถามและหันไปมองสามหนุ่มสามมุม ที่ทำหน้าตกใจแต่ก็ดีใจไปพร้อมๆกัน

               “ลุงมีข้อแลกเปลี่ยนนะครับ “ ผมพูดด

               “อะไรอ่ะ ลุง เราไม่มีตังนะ เรายังเด็กน้อยอยู่เลย” ไอพูด ผมก็ไถล ลุงตาดีครับหลาน ว่ายังเด็กกันอยู่นะครับ

    “ลุงไม่เอาเงินนะแต่จะให้ช่วยลุงจีบป้าแพทให้ลุงหน่อย” ผมพูดเด็กก็มองผม
“เค้กช๊อกโกแลต คนละชิ้น”ผมพูดและหยักคิ้ว อันนี้กำลังเสนอเหมือนประมูลงานเลยครับ หลานๆ หันไปกระซิบกระซาบกัน

“คนละสองชิ้น” ผมก็ต้องสะดุ้ง มีต่อรอง

“ค   นละสองชิ้นถ้าไม่ก็ไม่ช่วย” ไอพูดและกอดอก หลานมีหน้ามาต่อรองกับลุงหมอสุดหล่ออีกเหรอครับ (คนละสองชิ้น ที่เป็นห่วงไม่ใช่ไม่มีตังค์แต่ปู่จะด่าลุงไหมครับ คนละชิ้นยังพอว่านี้จะกินกันคนละสองชิ้นเลยเหรอครับ) แต่ว่าโอกาสทองแบบนี้ไม่มีบ่อย เพราะดิมลองจีบมาแล้วไม่ติดครับเพื่อว่าหลานผมจะทำหน้าที่คิวปิดช่วยลุงได้ และเพื่อแพทเป็นคนรักเด็ก(คิดเองเออเองครับผม)

“โอเค สองชิ้น แต่ลุงขอผลงานดีดีหน่อยนะครับ “ ผมพูดและจัดการลงจากรถ ผมเดินไปปล่อยเข็มขัดหลานๆให้ลงมาจากรถมินิแวนของผม

“ขอผลงานดี เช่นได้เบอร์โทรอะไรแบบนี้ ทำได้ไหมลูก”ผมถามเด็กๆ ก่อน

“ได้ซิลุง ขอใจแลกเบอร์โทร โอ๊ะ โอ โอ๊ะ โอ” ทำเอาลุงอึ้งไปหลายนาทีเลย มันเต้นขอใจแลกเบอร์โทรโชว์ลุงด้วยครับ ดูท่าแล้วจะผลงานดี

“แต่ถ้าได้เป็นแฟนเลยนะ เลี้ยงทุกวันเลย” ผมพูดบอกเด็ก เด็กก็ทำท่าคิด แต่ผมว่าเราควรจะเข้าไปกันได้แล้วเดี๋ยวหลานเปลี่ยนใจรู้สึกว่าเงื่อนไขลุงจะเยอะไปนะ

“แล้วถ้าเขาไม่ให้ลุงเป็นแฟนละ” อันนี้มาริโอ้เงยหน้าขึ้นมาถามผม ทำไมเหมือนหลานมันแช่งลุงเลยครับ

“ก็อดกินกันทุกวันเลยเช่นกัน” ผมพูด

“ฮู๋!!!!”ร้องออกมาพร้อมกัน งานลุงแกล้งหลานมันต้องมีครับ แต่ผมเชื่อว่าหลานผมทำผลงานดีอยู่แล้ว 

“ดังนั้นทำผลงานให้ดีนะครับ ไปครับ พลทหารตัวน้อยของลุงหมอดิม” ผมพูดและพาแฝดเดินเข้าไปในร้านเบเกอรี่ ผมไม่เห็นอาเปรมดิ์แต่เห็นแพทกำลังยืนที่ด้า่นหน้าเคาเตอร์ เหมือนกำลังจะสั่งอะไรมาทานแน่นอน
 
 “หลานๆครับ เห็นหนุ่มที่ยืนเท่ๆตรงหน้าเคาเตอร์นั้นไหมครับ ป้าแพทครับของหลานๆ  ว่าที่หวานใจของลุงครับ ” ผมพูดเชิงกระซิบกับหลานๆ  ทำหน้างงอีก

“ลุง ป้าเขาเอาไว้เรียกผู้หญิงไม่ใช่เหรอ” หลานไอครับ
“เหมือนป้าด้านั้นแหละครับหลานไอ” ผมพูด เอางงหนักเข้าไปอีก
“แฟนลุงนะครับลูก เพราะว่แฟนลุงต้องเรียกป้าครับ “ ผมพูดทำท่าคิดและพยักหน้ากันสองคนไอกับไอซ์แต่ทำไมมาริโอ้หนูคิดนานไปไหมลูก 
“แล้วเขาอยากเป็นแฟนลุงอะเปล่าอะ” มาริโอหันมาถามผม ถามแบบนี้ยกเก้าอี้ฟาดลุงเลยไหมลูก
“ก็ช่วยลุงหน่อย ลุงอยากได้ป้าของหลานๆแบบนี้ นะลูกนะ” ผมพูดอ้อนหลาน หรือจะให้กราบก็ยอมนะ นาทีนี้ลุงอยากได้ครับ หรือว่าควรจะดิ้นเหมือนตอนหลานอยากได้ของเล่นดี ไม่เอาดีกว่าคนเยอะอายเขา
               
“ไปครับหลานๆ “ผมพูดและดันหลานเข้าไปยืนด้านหน้าตู้ขนมเค้ก แต่แพทก็ยังไม่ทันสังเกตุว่ามีคุณหมอหล่อบอกต่อด้วยมายืนข้างๆ สนใจผมหน่อยครับ
“อะแฮ้ม” ผมทำเสียงกระแอมในลำคอแต่แพทก็ยังก้มหน้าก้มตากดมือถือ
“อะแฮ้ม!!!! “ ดังขึ้นอีกหน่อยก็ยังคงไม่สนใจ

“อะ ..” ผมกำลังจะทำให้ดังกว่าเดิมแต่ผมก็ต้องชะงักเพราะว่าพนักงานยื่นแก้วมีน้ำส่งมาให้ผม

“คุณหมอดิมดื่มน้ำก่อนดีกว่าไหมคะ” พนักงานเขารู้จักผมเป็นห่วงผมรีบส่งแก้วน้ำมาให้ทันที และนั้นแพทก็หันมาทางผมพอดีเลย แม้ให้กะแอมตั้งนาน

“ดีเลยครับ ขอบคุณนะครับ แบบว่ากำลังคอแห้งเลยครับ เฮ้อๆ ” ผมพูดและรับแก้วน้ำมา ผมหันมามองแพท

“พี่ดิม “ แพททักทายหมอดิมทันที แต่สีหน้าเหมือนหมอไปเผาบ้านน้องมาเลยนะครับ แต่ผมก็ยิ้มสู้ครับ

“เจอตัวพอดีเลย เอารูปผมคืนมาเดี๋ยวนี้นะพี่ดิม “ ทวงรูปคืนด้วย

“รูปมันอยู่ในห้องนอนพี่อ่ะครับ พี่ใส่กรอบไว้แล้ว รูปมันเล็กน่ารัก พี่เลยว่างเอาไว้ให้ตรงกับที่อกด้านซ้ายของพี่ด้วยครับน้องแพท แต่ถ้าแพทอยากได้คืน ไปเอาได้ตลอดเวลาเลยนะครับ พี่ไม่ล๊อกห้อง “ ผมพูด แพทยืนกอดอกมองผม

“เดี๋ยวผมให้พ่อผมไปทวงกับลุงผมที่เป็นพ่อของพี่ก็แล้วกัน” แพทพูดและทำท่าจะเดินออก

“น้องแพทอย่าเพิ่งงอนพี่ซิครับ นี้ๆ พี่มีคนอยากจะแนะนำ ให้แพทรู้จัก” ผมพูดและแพทก็มองผม และมองที่ผมชี้ลงไป ก็เจอ สายตาที่แบ้วมาก สามคู่จ้องมองอยู่ และเงยหน้ามองผม แต่ทำไมเด็กมันยืนมองกันเงียบเลยหว่า

“เออ เด็กๆ เริ่มงานลูก” ผมก้มลงกระซิบกับเด็กๆ

“เค้กลูกเค้ก” ผมพูดกระซิบและมองแพทยิ้มๆ

“อ้อ!”ร้องออกมาพร้อมกันเลย

“ป้าแพท สวัสดีครับ” สามหนุ่มร้องทักแพท แพทสะบัดหน้ามามองผมทันที และก้มลงมองเด็กแฝดของผม และสายตารอบด้านก็ชะงักมองที่แพทกันหมด ผมสังเกตุจากอาการ ตื้นตันเหรอครับที่ผมยกตำแหน่งคุณป้าให้ น้องแพทกระเทิบมาใกล้ผมทันที ผมหันไปยกนิ้วให้หลานผมผลงานดีลูก กระเทิบเบียดหมอดิมขนาดนี้จะหอมแก้มผมเหรอครับ รีบครับ จอการจุมพิศ

“เด็กพวกนี้ใครครับ”แพทกระซิบถามผม

“หลานพี่ครับ น่ารักเหมือนลุงใช่ไหมครับ”

“น่ารักครับหลานๆ แต่พี่น่ากระทืบ!” อุ้ย อันนี้ทำให้ผมสะดุ้งและหันมาเจอสายตาพิฆาติของแพท ดูท่าจะข่มอารมณ์ตัวเองอยู่

“พี่คิดได้ยังไงถึงได้ให้หลานพี่เรียกผมว่าป้า ในร้านเบเกอร์รี่แบบนี้พี่ดิม” แพทถามผม

“แล้วควรจะเรียกที่ไหนดีละครับ” ผมถามแพทกลับ และหันไปหยักคิ้วให้หลานๆผม

“ไม่ควรเรียกผมว่าป้า ไม่ว่าที่ไหน ผมไม่ใช่ป้าเด็ก และผมเป็นผู้ชาย พี่ตาไม่ดีหรือไงพี่ดิม” แพทถามผม ผมก็มองแพทอีกครั้ง

“แพทเป็นผู้ชายที่น่ารักที่สุดในโลกไงครับ และตำแหน่งป้านี้ไม่ได้เป็นกันง่ายๆนะครับ มันต้องผ่านการคัดสรรจากหลานแฝดของพี่มาแล้ว” ผมพูดและหันไปมองหลานๆ ที่ยิ้มตาหยี่มาให้ผมกับแพท

“ลุงๆ เค้กได้ยังอ่ะ” ไอสะกิดเรียกผม ผมหันไปมอง งานยังไม่เสร็จเลยเอาค่าจ้างแล้วหลานผม

“ป้าเขาเป็นแฟนลุงแล้วใช่อ่ะเปล่า” มาริโอ้ ดึงแขนแพทและเงยหน้าถาม งานดีลูก มาริโอ้ ของลุงดิม

“ตกลงลุงดิมเขาสอนให้เรียกใช่ไหมครับ ป้าเนี๊ยะ “แพทก้มหน้าลงถามและเงยหน้ามองผมเป็นระยะระยะ

“ช่าย ลุงบอกว่าถ้าป้ายอมเป็นแฟน เราจะได้กินเค้กทุกวันเลย” หลานพูดพร้อมกันมากผมก็มองแพท เป็นไง ลุงใจดีไหมครับ ยื่นข้อเสนอสุดปังให้หลาน

“ดูท่าทางลุงเรานี้อาการหนักนะ เพราะว่าสอนหลานผิดๆ พี่ไม่ใช่ป้าครับ พี่ไม่ใช่ผุู้หญิงนะครับ” แพทพูดบอกหลานๆผม

“อ้าว โอ้งงจังเลย ตกลงเป็นป้าอะเปล่า” มาริโอ้ถามแพท

“ไม่ใช่ครับ” แพทตอบ

“หว่า ถ้าอย่างนั้นเราก็อดกินเค้กเลยอะดิ “ มาริโอ้ทำหน้าเศร้่า

“ขอเรียกป้าได้อะเปล่าพวกเราอยากกินเค้ก” หลานๆผมออดอ้อนแพทกันหมดทั้งสามคน

“สงสารหลานนะแพท” ผมพูดและยิ้มให้แพท

“ถ้าไม่ให้เรียกป้าลุงดิมไม่ซื้อเค้กให้น้องไอซ์ น้องไอซ์อยากกินเค้ก นะป้านะ ” ผมยืนนิ่งลุงขอโทษนะต้องแกล้งใจร้า่ยไปก่อน แพทก็มองหน้าผมและหลานๆผม

“ลุงดิมเขาบอกว่าจะซื้อให้คนละกี่ชิ้นละครับ ถ้าเรียกพี่ว่าป้า” แพทถามเด็กๆ

“คนละสองชิ้น”หลานตอบพร้อมกัน เป็นไงลุงใจปั้มดีไหม

“ได้ครับ ถ้าไม่เรียกพี่ว่าป้า พี่ให้ คนละสี่ชิ้น ห้ามเรียกพี่ว่าป้า” เฮ้ย มีคนประมูลตัดหน้าครับผม

“โอ้โห้ คนละสี่ชิ้นเลยนะ พี่ไอ “ มาริโอ้ อย่าลูกอย่าทำอย่างน้ั้น

“ลุงให้ หกชิ้นเลยลูก แต่ต้องเรียกป้าแพท” ผมพูด หลานก็เงยหน้ามองผม

“ลุงดิมให้หกชิ้นเลยมาริโอ้ น้องไอซ์” น้องไอ ผมก็หยักคิ้วให้แพท

“ฮุ้!! งั้นเรียกป้าแพทดีกว่า” มาริโอ้พูดแพทหันมามองผมและหันหลับไปมองหลานที่ยืนทำตาวิ้งๆ (วันนี้ลุงใจปั้มครับหลานยอมให้ปู่ด่าครับ)

“ถ้าอย่างนั้นพี่ให้ แปดชิ้น” หนักเข้าไปอีก ผมว่าเบาหลานหลานผมจะขึ้นก็งานนี้แหละครับผมสะบัดหน้าไปมองกำลังถูกกดดันครับ โดยน้องแพทของพี่ดิม

“ลุง ลุง ลุง” หลานๆเรีกยผม ตอนนี้ลุงซบตาป้าแพทอยู่ลูก

“ลุงให้สิบชิ้นเลยลูก” ผมพูด แพทก็มองหน้าผมผมก็มองหน้าแพท หลานก็ดุงแขนผมกันใหญ่ อย่าเพ่ิงลูก สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร ตอนนี้หมอทหารกับฟาดฟันกับทอทหาร

“ได้แล้วค่ะ เค้กช๊อกโกแลต ทั้งหมดสามสิบชิ้น พอดีเลยค่ะ “ เอ๊ย!!! มันทำให้ผมสะบัดหน้าไปมอง มัวแต่คุยกันเค้กไปหมดเลยครับ

“เค้กไปแว้ววว” มาริโอ้พูดทำปากสั่นๆ

“เว้ยยย! เค้กหลานผม” ผมก็ต้องร้องออกมาดังกว่าหลานอีก

“เค้กไปแล้วอะลุง” น้องไอ

“เค้ก น้องไอซ์อยากกินเค้ก” น้องไอซ์ที่น่ารักของลุง

“เค้กนั้นผมว่าจะสั่งนะครับ “ ผมบอกพี่พนักงานและมองคนที่มาซื้อเค้กชุดนั้นกำลังจะจ่ายเงิน ผมหันมามองหน้าหลานๆ

“ขอโทษทีนะคะ คุณหมอ มีแค่นี้และคุณเขาสั่งเหมาหมดแล้วด้วยนะคะ” ฮะเหมาหมดแล้วด้วย ตายงานนี้ ผมหันมามองเด็ก แพทก็มองผมเลิกลักเช่นกัน

“แง๊ๆๆๆๆๆ” อออกมาพร้อมกันเลยดังมาก แพทก็ต้องเอามือปิดหู ผมด้วยและคนรอบข้าง

“เค้กของเขาอะ ฮือๆๆ” เด็กๆ ร้องออกมาพร้อมกัน ส่วนคนที่กำลังจ่ายเงินก็มองหน้าผมกับแพทและเด็กๆสลับกันไปมา

“ลุูกๆคุณสองคนหรือเปล่าคะ” คนที่กำลังจ่ายเงินซื้อเค้กหันมาถามผมกับแพท

“ลูกไม่นะลูกนะ ไม่ต้องร้อง เดี๋ยวแม่แพทกับพ่อจะพากันไปหาซื้อเค้กร้านอื่นแทนลูกๆ ลูกเราสองคนชอบทานเค้กมากนะครับ เนอะแม่เนอะ ” ผมพูดและแพทก็สะบัดหน้ามามองผม เหมือนจะกัดฟันกรอดๆ

 (ผมไม่ใช่แม่และป้า) แพทพูดกัดฟันให้ผมได้ยิน

“ฮือๆ ฮือๆ มาริโอ้อยากกินเค้ก ฮือ” มาริโอ้ลงทุนมากกอดขาแพทแต่แพทมองผมแบบไม่ละสายตาเลย

“เออ งั้น พี่ไม่เอาเค้กนี้ก็ได้ค่ะ ให้ครอบครัวนี้เขาไปแล้วกันนะคะ เอาอย่างอื่นให้พี่แทนค่ะ พี่สงสารเด็กๆ ”ผู้หญิงคนนั้นพูดและพนักงานก็หันไปหยิบอย่างอื่นส่งไปให้แทนและเค้กกล่องนั้นก็ถูกส่งกลับมาให้แพท แพทหันมามองผมแอบกัดฟันกรอดๆ

“ขอโทษนะคะคุณแม่ ทำลูกๆคุณแม่ร้องไห้เลยนะคะ  “ ผู้หญิงคนนันหันมาขอโทษแพทแถมเรียกว่าคุณแม่อีกต่างหาก แม้น่ารักจังนะครับคุณพี่
 
“พี่ดิม….. เค้กพี่!!!” แพทส่งมาให้ผมและกัดฟันพูดกับผมอีกนะ ส่วนหลานๆผมก็ยิ้มตาหยีกันทันทีที่ได้กล่องเค้ก ไม่รู้ว่าใครเทรนมาดีวะเนี๊ยะ  และแพทก็กำลังจะหันหลังออกและหันกลับมามองผมกับหลานๆใหม่

“ผมเชื่อแล้วว่านี้หลานพี่ของแท้”

“น่ารักเหมือนพี่เหรอครับ”

“เจ้าเหล่!!!” อู้ย!!!! ชมแรงซะสะเทือนไปจนถึงตับไตพี่เลยนะแพทนะ

“ว่าแต่แพท จะไปเอารูปไหมครับ พี่จะได้รีบกลับไปบ้าน ไปอาบน้ำรอ รูปอยู่ในห้องนอนพี่ บ้านคุณหมอภาณุเดชนะครับ มีป้ายอยู่หน้าบ้านตัวเท่าฝาบ้านเลยครับ หาง่ายมาก และห้องนอนพี่เดินขึ้นชั้นสอง เขาไปลึกนิดหน่อย ทางด้านซ้ายมือตรงข้ามห้องนอนไอ้เดฟเลยครับ ห้องนอนพวกพี่มีป้ายชื่อทุกห้อง รับรองน้องแพทไม่เข้าห้องผิดแน่ๆครับ  “ ผมพูดและแพทก็หันมามองผมอีกที ผมก็ยิ้มรอครับ

“ผมยกให้ ผมไม่เอาแล้ว” แพทหันมาบอกผม

“ขอบคุณนะครับ แต่พี่อยากได้มากกว่ารูป น้องแพทจะยกให้พี่ด้วยไหมครับ หัวใจดวงน้อยๆของแพท ”ผมกำลังจะพูดแต่แพทเดินหลังกลับไปซะก่อน

“พ่อแป๊ปหนึ่งนะพ่อ โทรหาไอ้ดิมแป๊ปพ่อ” เสียงที่ทำให้ผมต้องชะงัก เสียงนี้มันไอ้อ้นนิ แล้วถ้ามันมาเห็นหลานผมละ ตายครับ แต่คนที่ตายไม่ใช่หลาน มันจะเป็นผมครับ

“พี่ต้องพาหลานๆกลับบ้านอาบน้ำปะแป้งป้อนนมนอน เออ ถ้าแพทไม่รีบเดี๋ยวพี่ออกมาใหม่นะตอนนี้พี่ต้องไป” ผมตะโกนไปไม่ดังมากมีแต่หลานๆได้ยินและผมก็หันมามองหลานๆ

“หลานครับ รีบไปครับ “

“ไปไหนอ่ะลุง”

“ไปกินเค้ก ลูก”

“รีบไปก่อนจะไม่ได้กินเค้ก” ผมพูดและรีบดันหลานผมออกทันที หลานก็หันมามองผมแต่ก็เดินตามที่ผมดันไปข้างหน้า และกำลังจะออกนอกประตู แต่ว่า ผมหันมาเจอไอ้อ้น

“ไอ้ดิมมมมม”มันเรียกแล้วผมจะอยู่รออะไร

“หลานวิ่งลูก” ผมบอกหลาน ผมหลานก็วิ่งแต่มันวิ่งไม่เร็ว ไอ้อ้นก็กำลังแวกผู้คนเพราะว่าช่วงนี้คนกำลังมาเข้าร้านเยอะ

“หลานวิ่งเร็วหน่อยซิลูก เห็นไหมทอ ทหารอดทนคนนั้นนะ ชอบจับเด็กไปทำลูกชิ้นลูก” ผมพูดบอกหลานแฝดผมและชี้ไปที่ไอ้อ้นทีกำลังแหวกผู้คนวิ่งตามผมกับหลานๆ

“ฮะ จับเด็กทำลูกชิ้น!!” หลานผมร้องออกมาพร้อมกันนั้นไงวิ่งแซงหน้าลุงอีก กลัวถูกไปทำลูกชิ้นครับ ผมก็วิ่ง จนลงมาด้านล่างแล้ว

“หยุด” ผมบอกหลานๆ ให้หยุดคือมองซ้ายมองขวา ดูรถก่อน พอไม่มี

“วิ่งลูก” ผมบอกและกดเปิดประตูรถทันที ดีนะที่อัติโนมัติ ประตูเลื่อนเปิดและหลานผมก็วิ่งขึ้นไปอย่างรู้งานพากันขึ้นไปนั่งประจำที่ และผมก็กดปิดประตู ผมหันไปก็เห็นว่าไอ้อ้นมันจอดรถอยู่ด้านหลังรถผมด้วย ไม่ซิ รถลุงภีมปภพ เอาไงดี นั้นวิ่งมาแล้ว ไม่ได้ ไม่ได้ ต้องทำอะไรสักอย่าง ผมหันไปก็เจอ รถจักรยานต์ จอดอยู่เกือบสิบคัน ผมวิ่งไปและหยิบมาจอดรอบๆรถมัน ไม่แค่นั้น วิ่งไปดันรถที่จอดต่อท้ายมันให้เข้ามาติดอีกด้วย รถมอเตอไซด์ก็มี เอามาด้วย อย่างน้อยก็ยี่สิบนาทีแหละครับ ผมคงไปถึงไหนแล้ว 

“ไอ้หมอหมาดิมมมม” นั้นเสียงตะโกนมาแล้ว ผมวิ่งขึ้นรถและขับออกทันที ไอ้อ้นมันวิ่งมาถึงได้มันก็คงเม้งแตกแน่ เพราะว่ารถมันออกไม่ได้ แต่ตอนนี้ดิมคงต้องห่างกันสักพักนะกองพันเพราะว่าไอ้อ้นมันคงอยากจะเตะก้นผม ไม่ซิอยากจะฆ่าผมเลยมั้งครับ

“ฮัลโลพ่อ” ผมโทรศัพท์หาพ่อทันที

“ว่าไงดิม “

“พ่อเห็นตารางเวรแพทย์ยัง”

“เห็นแล้วไง มึงขอลงไปอาทิตย์ละสองวันน้อยไปไหมดิม “ พ่อบอกผม

“แก้ใหม่เลยพ่อ ของเป็นเช้าสายบ่ายดึกไปเลยพ่อ ดิมจะลงให้อาทิตย์ละเจ็ดวันไปเลยพ่อ”

“ทำงานเยอะไปไหมลูกและนี้มึงประชดกูหรือเปล่าไอ้ลูกดิมครับ”

“และลงเยอะมึงก็บ่นไม่ได้ซ่ากับเพื่อนซี่มึงอีก ผู้กองอ้นนะ”

“ช่วงนี้ผมต้องห่างมันสักพักพ่อ เม้งแตกผมขนาดนี้ พ่อช่วยลูกก่อนเอาชื่อลูกลงไปเลยพ่อ “ ผมพูดออกมา

“เออๆ ให้ลงถึงเดือนหน้าเลยไหมลูก”พ่อถามผมขนาดนั้

“ลงถึงปีหน้าไปเลยก็ได้พ่อ” ผมพูด

“ไอ้นี้ แต่ก็ดี จะได้ไม่ต้องหาหมอพาร์ทไทม์มาเพิ่ม ใช้ลูกทำงานแทนประหยัดตังดี” นั้นพ่อผมพูด ลูกดีใจน้ำตาไหลเลยพ่อ

“แค่นี้นะดิม พ่อจะไปร้านคุณประภัสราซะหน่อยน้องชายกูมาหา” พ่อผมพูด

“อาเปรมดิ์เหรอพ่อผมเห็นอยู่”

“อ้าว! มึงเห็นได้ไงดิม”

“ผมพาหลานๆขึ้นไปช่วยเลือกเมีย เอ๊ย ช่วยเลือกเค้ก”

“มึงซื้อเค้กให้หลานจนได้ ไอ้ดิม”

“พ่อหลานอ้อน”

“ไม่จริงปู่ ลุงบอกให้ไปช่วยจีบป้าแพท!!!!” หลานผมตะโกนบอกพ่อผมพร้อมๆกัน

“มึงอย่าบอกนะแพทนั้นลูกอาเปรมดิ์มึงนะ”

“ใช่เลยครับพ่อ มีคนเดียวเลยที่ดิมตั้งเป้าเอาไว้พ่อ” ผมบอกพ่อ อันนี้สารภาพ

“ไอ้ดิมม แพทมันหลานกู แม้จะไม่ใช่หลานสายตรงแต่นั้นก็ลูกน้องกู ไปหากินไกลๆไป” พ่อผม

“พ่อผมชอบอ่ะคนนี้ นะพ่อนะ ถ้าได้คนนี้ดิมจะเป็นเด็กดี”

“เหรอ!!!”

“ดิมสัญญา”

“กูเชื่อมึงดีไหมเนี๊ยะ เออๆ จีบเองนะมึง”

“อ้าว! ลูกก็นึกว่าพ่อจะช่วยทาบทามกับอาเปรมดิ์ให้ลูก”

“อยากมีเมียจีบเองดิมึง แค่นี้นะ กูรีบ ตรูดดด” ว่าลูกเป็นตรู้ดด อีกแล้ว ผมหันมามองหลานๆ และเหลือบมองกระจก ออกมาไกลพอสมควรและไอ้อ้นมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะตามมา ผมเลยเอารถเข้าข้างทางเพื่อลงไปจัดที่นั่งให้หลานนั่งดีๆ และขาดเข็มขัดกันทุกคน ผมก็รีบออกรถและพากันกลับบ้านก่อนที่ไอ้ทอทหารโหดมันจะตามมากระทืบผมเอา  ผมกลัวว่าหลานๆอาจจะกำพร้าลุงแถมแพทก็อาจจะเป็นหม้าย(เออ เขายังไม่ได้เป็นแฟนคุณหมอครับ คนเขียนแอบติง)


ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
พี่อ้น บ้านอ.อ่าง

                   ผมเดินเข้ามาในร้านเบเกอรี่ พ่อภีมบอกให้ผมขับรถมาส่งพ่อหน่อย พ่อจะมาหาอาเปรมดิ์ เพราะว่าอาเปรมดิ์แวะมาทำธุระ อาเปรมดิ์คือน้องเกือบคนเล็กของพ่อผม อาเปรมด์ก็ห่างจากพ่อผมแค่ไม่กี่ปี และพอผมเข้ามาก็ว่าจะโทรหาไอ้หมอดิ มกะว่าจะโทรไปเยอะเย้ยมันซะหน่อย ว่าผมเจอน้องแพท ก็ช่วงนี้ผมกับหมอดิมไม่ได้ลุยงานกันเลย ผมก็ฝึกทหารใหม่ และนักเรียนนายสิบบ้าง ส่วนไอ้ดิมมันบอกต้องขึ้นเวรโรงพยาบาลให้ลุงผมลุงภาหวานใจพ่อผม

                    แต่นี้ผมดันเจอมันอยู่ในเบเกอรี่ และพอผมเรียกมัน ไอ้หมอดิม มันกับวิ่งหนีผมซึ่งเป็นเพื่อนคู่หูคู่ฮากันมาช้านานแบบนี้ ขึ้นเลยครับอ้นของขึ้น ผมถามแพท แพทก็บอกผมว่าไอ้ดิมมันวิ่งออกไปแล้วพร้อมกับเด็กสามคน มันแอบเด็กจริงๆด้วย  ผมก็เลยวิ่งตามมันแต่ดันมีคนแทรกเข้าออกมากมายแถมยังมีคนเอาของมาส่งอีกก็มันเลยทำให้ผมคลาดกับไอ้หมอดิมและพอผมหลุดมาได้ก็วิ่งตามลงมาถึงที่จอดรถ ผมเห็นหลังมันไวไว มันกระโดดขึ้นรถมินิแวนไป และรถนั้นก็จอดอยู่ด้านหน้ารถของพ่อผมที่เป็นคนขับมาด้วย ผมไม่เคยรู้เลยว่ามันมีรถแบบนี้ด้วย

"ไอ้เวร ไอ้ดิม มึงทำรถพ่อกูแบบนี้ได้ยังไง ไอ้หมอ หมา ดิมมมม” ผมเม้งแตกทันที ก็มันดันโกยเอาแก้งรถจักรยานยนต์มากองไว้รอบรถพ่อผม และมีรถมอเตอร์ไซด์มาตีคู่ขนาบกันแบบนี้ และมันก็ยังดันรถที่จอดถัดจากผมมาติดจนเกือบชน แถมดันคันอื่นๆ เข้ามาติดด้วย แล้วกูจะออกยังไง

“อย่าให้กูเจอมึงกูจะ ฆ่าตัดและตอนแม่งเลย อย่าได้มาซ่ากับเด็กๆ กูได้อีก ไอ้หมอ!!!” ผมยืนเม้งแตกด่าไอ้หมอหมาดิมอยู่คนเดียว

“เดี๋ยวน่ะ! นี้คุณทำอะไรกับรถจักรยานพวกเรานะ เราจอดไว้ตรงโน้นนะ ทำไมมาอยู่ล้อมรถคุณแบบนี้ละคุณ” นั้นแก้งน่ารักแก้งจักรยาน ชุดนี้ฟิตได้ใจจริงๆ แต่หน้าโหดไปอ้นขอผ่าน  แถมพากันมายืนมองผมและโทษผมขึ้นมาทันที(แน่ละตอนนี้มีแค่ผมที่เป็นแพะ )

“ผมไม่ได้ทำครับ ไอ้คนทำมันไปแล้วครับ” ผมพูดชี้ตามไปแต่ไม่เห็นอะไรแล้วนอกจากฝุ่นตลบอบอวล

“อ้าวคุณอ้น นี้ลูกคุณภีมปภพนี้” หนึ่งในนั้น รู้จักพ่อผมอีก ผมก็หันไปยิ้มตอยให้ว่าใช่ครับผมลูกท่านครับผม

“เดี๋ยวพ่อ รถมอเตอร์ไซด์เราหายไปไหนละพ่อ” นั้นไงพ่อแม่ลูกลงมาก็กำลังมองหารถมอเตอรฺไซด์ที่จอดไว้ แต่คงจะหาไม่เจอแน่ๆ เพราะว่ามันดันอยู่ข้างรถผมนี้และรู้เลยว่ารถครอบครัวนี้แหละ มีเบาะเด็กอยู่ด้านหน้า

“คันนี้หรือเปล่าครับ” ผมตะโกนถามและชี้ของกลางที่จอดตีคู่ขนาดกับรถเบนซ์ของพ่อผม ถึงคนละแบรนด์แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้

“ไปยังไงละนั่นนะ ผมจอดไว้ตรงนี้”

“มันคงร้อนมั้งครับ เลยขยับมาหาที่ร่มข้างรถพ่อผมเองแบบนี้นะครับ ที่หลังหาที่จอดร่มๆ ให้มันหน่อยนะพี่นะ” ผมพูด เจ้าของก็พากันออกมาหยิบและนำรถของตัวเองออกไป ทำหน้างงใส่ผมอีก

“นี่คุณ จอดรถยังไงถึงได้ถอยมาติดรถผมแบบนี้ เป็นรอยไหมเนี๊ยะ!” นั้นไงเก๋งราคาถูกกว่ารถพ่อผมอีก ทำท่าจะโวยวาย ผมก็รีบเดินไปก้มดู

“ยังห่างได้อีก ให้ผมถอยหลังเข้ามาอีกหน่อยไหมครับคุณ และระหว่างที่รอผมถอยเรียกประกันมาได้เลย เพราะชนแน่ๆ ” ผมถามเจ้าของรถ อีกหน่อยนะได้ชนจริงๆ

“ไม่ต้องอ่ะ ผมรีบ” นั้นขึ้นรถไปทันที แต่มึงจะออกยังไงครับ คันข้างหลังก็ติดขนาดนั้น

“คุณเดินหน้าหน่อยซิคุณ ผมออกไม่ได้” นั้นลำบากผมอีก ผมก็หันมามองแก้งจักรยานต์พากันออกไปหรือยัง ออกแล้วและผมก็เข้าไปเดินหน้ารถออกไปจนรถคันหลังมันออกไปได้

“ไอ้หมอดิม ไอ้เวร” ผมสะบดออกมาดังๆ ในรถตัวเอง และผมก็ออกมาจากรถกำลังจะล๊อกรถ และกลับขึ้นไปหากาแฟกินดีกว่า

“พี่อ้น!!!” เสียงที่ผมไม่ได้ยินนานแล้วและจำได้ดี มายังไงหว่า ผมหันหลังไปมอง หนุ่มน้อยทรงผมเกาหลี หน้าตาเด็กสายโอปาส่งมาเอง ยืนจับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาก ส่งยิ้มทักทายมาให้ผมแบบน่ารักแต่แฝงไว้ซึ่งความน่ากลัว จะวิ่งทันไหมกู

“ไม่ต้องออกตัวไปไหนเลยพี่อ้น พี่ต้าร์บอกว่าให้พี่โทรหาพี่ต้าร์เดี๋ยวนี้!” มาพร้อมกับคำสังเมียอีก คนที่ยืนนี้คือซอล์ เด็กคนเดียวที่ต้าร์ให้ผมมีได้ ซอล์น่าสงสารแต่ร้ายกาจที่สุดในบรรดาเด็กของผม ต้าร์เลยอนุญาตให้เป็นเมียน้อยหมายเลขหนึ่ง ผมหันมามองซอล์และหยิบมือถือขึ้นมากดหาต้าร์ทันที

“ต้าร์”

“เซอร์ไพรส์ไหมครับพี่อ้น” ต้าร์ถามผม ผมหันไปดูซอล์ที่ยืนมองผม

“มากจ๊ะเมีย ให้มาทำไมเนี๊ยะ “ผมถามต้าร์เพราะว่าซอล์กลับไปช่วยธุรกิจที่บ้านแล้วนี่ ผมส่งเสียให้เขาเรียนจนจบแล้วนี่ เลยไม่อยากจะให้ซอล์มาจมกับผม ให้กลับไปที่บ้าน

“มาปรนเปรอพี่ไง และต้าร์อนุญาตให้คนเดียวคือซอล์ ดังนั้นพี่ห้ามไปหิวใครมานอนอีก เข้าใจที่ต้าร์พูดไหมพี่อ้น!!!” ผมก็ต้องเกาหัว เมียหลวงดีโทรตามเมียน้อยให้มาปรนเปรอสามี จำเริญครับกู

“งั้นแค่นี้นะต้าร์พ่อพี่รออยู่ เดี๋ยวพี่พาซอล์ไปคอนโดแล้วพี่โทรหานะครับ รักต้าร์นะ “

“ครับพี่อ้น ดูแลซอล์ด้วยนะ ซอลมันมีปัญหาทางบ้านมาด้วย ผมเลยให้มา นะพี่อ้น” ต้าร์พูด

“ครับต้าร์ แค่นี้นะ” ผมพูดและกดวางสาย ผมเดินไปหาซอล

“นี้กะจะให้มาประจำการเป็นเมียพี่ถึงปีหน้าเลยเหรอถึงได้ลากกระเป๋ามาใบใหญ่ขนาดนี้นะ “ผมถามซอล์ ซอล์มองหน้าผมและยิ้ม ผมยอมรับว่าผมหลงเสน่ซอล์ที่รอยยิ้มและซอล์ก็เป็นเมียผมที่ถึงใจผมที่สุดเรื่องบนตียง

“คำสั่งพี่ต้าร์ แล้วนี่ทำไมพี่อ้นยังซ่าอยู่อีกละ ไม่สงสารพี่ต้าร์บ้างหรือไง” ซอล์บ่นผมทันที

“ซอล์ ซอล์น่าจะเข้าใจพี่ที่สุดมากกว่าต้าร์นะ ไปครับ พี่พาไปคอนโดพี่ ไหนไหนก็มาแล้วเริ่มงานเลยนะ พี่คิดถึง” ผมพูดและหันไปลากกระเป๋าให้ คงต้องพาไปคอนโดผมก่อน และจัดการซะก่อนสักหนึ่งหรือสองยก ส่วนไอ้หมอดิมเอาไว้ก่อน อย่าให้อ้นเจอนะมึงนะ โดนดีแน่ๆ ที่วิ่งหนีผมและทำให้ผมต้องลำบากมารอเคลื่อนย้ายรถที่มันเอามาขวางทางอีก

“ซอล์รอพี่ในรถก่อนนะ พี่ไปบอกพ่อก่อนว่า”

“ไม่ให้ซอล์ไปไหว้พ่อสามีก่อนเหรอ”

“แรง! อยู่นี้แหละจ๊ะ เดี๋ยวพ่อพี่หัวใจวาย “ผมพูดและเดินเข้าไปด้านใน ผมเห็นแพทกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ แพทยกมือไหว้ผม เมื่อกี้ไม่ทันได้ไหว้ผมวิ่งไปซะก่อน

“พี่อ้นไง “ผมหันมามองแพท แพทกำลังเอ่ยชื่อผมกับคนในสายแสดงว่ารู้จักผมแน่ๆ

“ต้าร์” แพทพูดให้ผมอ่านปาก ทำนิ้วเฉือดคอให้ดูและชี้ไปข้างนอก  (ต้าร์มันฝากผมมาให้พี่) แพทพูดให้ผมอ่านปาก ผมถึงได้ถึงบ้างอ้อ ถึงว่ามายังไง มากับแพทนี้เอง

“กูมากับพ่อ ไม่ต้องถาม กูยังไม่ได้คืนเลย กวนมากด้วย มากับเด็กสามคนเลยมึง ตอนแรกกูก็นึกว่าลูกพี่เขาแถมยังเรียกกูว่าป้าอีก อายฉิบเลยไอ้ต้าร์ “ผมได้ยินแพทคุยกัน

“พ่อ เดี๋ยวอ้นมารับนะพ่อ พอดีมีเด็กหลงมาผมจะพาไปหาที่นอนก่อน” ผมเดินมาหาพ่อผม บอกพ่อผม จังหวะนั้นอาภาเข้ามาพอดีเลย

“ใจบุญนะลูกกูนะและนี่ไปเอาเด็กที่ไหนมาอีก กุบอกให้ลดละเลิกบ้างอ้น” พ่อหันมาเม้งผมทันที ผมหันไปยกมือไหว้ลุงภา

“นะพ่อนะ คนเดียว “ผมพูด

“ไปเลยและมารับกูด้วยนะอ้นนะ” พ่อภีมพูด

“ไปซ่าที่ไหนละ แล้วมึงงอนอะไรกันกับไอ้หมอดิมละอ้น”

“ผมนะเหรอครับ เรียกว่าต้องตัดญาติขาดอีโต้กันไปเลยลุง มันเล่นวิ่งหนีผมฝุ่นตลบขนาดนั้นแถมยังเอารถจักรยานมากองไว้รอบรถพ่อผม ดีไม่เป็นรอย ลุงไปจัดการเลย รถคันนี้พ่อผมรักมากกว่าลูกอีกนะลุง” นั้นผมรีบฟ้องลุงครับ

“เหรอ งั้นกูจะไปเตะมันให้ จะให้ดีเตะฝากมึงไปได้ไหม” ผมสะบัดหน้ามามอง

“เตะลูกลุงตรงๆ ดีกว่าครับ เตะฝากมันนานไม่ค่อยถึง” ผมหันไปพูดกับลุง

“มันกวนตีนเหมือนใครเนี๊ยะ” อาเปรมดิ์ถามพ่อผม

“ไม่รู้หลานมึงนิ” พ่อผมหันไปบอกอาเปรมดิ์ ผมนะยกมือไหว้อาเปรมดิ์ไปตั้งแต่ก่อนจะวิ่งไปหาไอ้หมอดิมแล้ว

“พ่อ อ้นไปก่อนนะ จะรีบมารับน่ะพ่อนะ แต่ดูท่าพ่อจะยาวไปยาวไป” ผมพูด พ่อรีบยกเท้าจะเตะผมจริงๆ ผมเดินออก แพทเห็นก็ยกมือไหว้ผม ผมโบกมือให้ว่าไปก่อนนะ ผมเดินกลับมาที่รถเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างคนนั่งที่กำลังกดมือถือแชทบ๊อกคุยกับใครสักคนอยู่

“แอบคุยกับหนุ่มเหรอ” ผมถามคนข้างๆ

“คุยกับเมียพี่ไง” ซอล์เงยหน้าขึ้นบอกผม ต้าร์นั่นเอง

“แล้วเมียพี่ว่าไงบ้าง”

“สั่งว่าถ้าเจอเด็กพี่ให้ผมเก็บทิ้งให้หมด” อันนั้นทำเอาอ้นสะดุ้งเฮือกเลยครับ

“ถ้าจะไม่ให้พี่หิวใครมา ซอล์ก็ต้องทำให้พี่ถึงใจรู้ไหม แต่ซอล์นะเมียรักอันดับหนึ่งที่ตอบสนองพี่ได้ถึงใจพี่สุดอยู่แล้ว” ผมพูดและดึงมือคนข้างๆ ขึ้นมาหอม แต่ซอล์นะหันมาดึงคอเสื้อผมและจูบอย่างดูดดื่ม เออ มันจะโจ่งครึ้มไปไหมซอล์ เพราะว่าตรงที่ผมจอดรถนะ มันโล่งมากนะครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-09-2020 12:15:07 โดย PFlove »

ออนไลน์ PFlove

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 618
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
(รีไร้ท์)รักวุ่นวายผู้ชายฯภาคพี่ๆ พี่อ้น เมียน้อยหมายเลขหนึ่ง (ครึ้งหลัง) NC18+

“ถ้าจะไม่ให้พี่หิวใครมา ซอล์ก็ต้องทำให้พี่ถึงใจรู้ไหม แต่ซอล์นะเมียรักอันดับหนึ่งที่ตอบสนองพี่ได้ถึงใจพี่สุดอยู่แล้ว” ผมพูดและดึงมือคนข้างๆ ขึ้นมาหอม แต่ซอล์นะหันมาดึงคอเสื้อผมและจูบอย่างดูดดื่ม เออ มันจะโจ่งครึ้มไปไหมซอล์ เพราะว่าตรงที่ผมจอดรถนะ มันโล่งมากนะครับ

“ซอล์ รีบเหรอ ถ้าอย่างนันพี่จะได้รีบออกรถ ที่มันโล้งไปจ๊ะ และส่วนใหญ่รู้จักพ่อพี่กันหมด เดี๋ยวพ่อพี่จะต้องหาอะไรคลุมหัวเดินเอานะซอล์ “ผมอบกซอล์ และผมก็รีบออกรถทันที ไม่ให้เป็นการเสียเวลาสปีดเลยครับ ไม่ถึงสิบหน้านาที ก็ถึงคอนโดของผม ไม่ไกลจากค่ายทหารแต่ก็ห่างพอที่จะพ่อจะไม่รู้ว่าผมเอาใครมาอิบ อิบ

ผมนำรถเข้าไปจอดและลงมาหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ หนักมาก ไม่รู้ใส่อะไรไว้กันหนักหนา ผมรีบลากลงไว้ที่ตรงขอบฟุตบาตร ซอล์ยังไม่ยอมลงมาจากรถ ผมเข้าไปเปิดประตูฝังคนนั่ง ซอล์นั่งรอให้ผมเปิดประตูให้นั้นเอง และผมก็มุดเข้าไปปลดเข็มขัดให้ด้วย แน่นอนจะให้บริการขนาดนี้ต้องมีค่าตอบแทน ปากก็ประกบปากซอล์บดขยี่อย่างเมามัน มือของซอล์ก็กุมความเป็นชายของอ้นเอาไว้

“พี่ว่าเรารีบขึ้นห้องเถอะซอล์” ผมกระซิบบอกซอล์

“พี่อ้นจะรออะไรละครับ แข่็งสู้มือซะขนาดนี้” รู้อีกว่าอ้นกำลังต้องการออกรบ ผมก็พากันออกจากรถ และเดินคลอเคลียกันขึ้นไปทีห้องผมคอนโดหรูใจกลางเมืองแต่ห่างจากค่ายทหารเกือบยี่สิบนาทีขับรถ ผมก็รีบเดินเข้าไปในลิฟต์ นี้เป็นจุดที่อ้นต้องเช็ค อินทันทีที่ประตูลิฟท์ปิดลงจะรออะไรครับ ผมจับซอล์นั่งบนกระเป๋าลากและซุกไซ้กันอย่างหืดกระหายจนลิฟต์เปิดออกก็พากันออกจากลิฟท์ไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น โชคดีที่เวลานี้ยังไม่เป็นเวลาเลิกงานของหนุ่มสาวออฟฟิศ และที่ผมทราบที่นี้เป็นที่พักของหมอพยาบาลที่ขอมาพักด้านนอกด้วย รถจะมารับส่งเป็นเวลา

“เขาไปได้นี้พี่ขอแบบซี้ดซ้าดเหมือนมะขามจี้ดจาดเลยนะซอล์” ผมบอกซอล์ ซอล์กัดปาก ว่าได้

“แป๊ปหนึ่งนะพี่อ้นขอซอล์ดูอะไรในกระเป๋าแป๊ปหนึ่ง” ซอล์พูด ผมพยักหน้าและดันกระเป๋าไปให้ ผมก็ไขกุญแจห้องพักผมและพอผมเปิดเข้าไปได้ สิ่งทีผมเห็นคือ สี่หนุ่มรูปงาม งามมากจริงๆ นั่งเรียงกันหมือนนางงามตู้กระจก โบกไม้โบกมือให้ผม มีเหล็กดัดฟันสองคน ดูจากหน้าตาอายุราวๆ สิบห้าหยกๆ สิบหกหย่อน แตไม่เกินยี่สิบปีบริบูรณ์แน่นอน แล้วอ้นจะรออะไรปิดประตูลงและทำท่าไขไม่ออกขึ้นมากะทันหัน ไอ้โอมใช่ไหมนี้ ผมหันมามองมือสังหารเมียน้อยของผม ที่เมียส่งตรงมาจาก แอลเอ ไม่ใช่ลอสเองเจลลิสแต่มันคือร้อยเอ็ด เอาไงดีวะอ้น ในห้องก็เสียดาย แต่อันนี้น่าจะเสียหายแน่ๆ ถ้าเข้าไป ไม่ใช่ใครเด็กๆ ที่นั่งอยู่ เสียหายทั้งหน้าตาแน่ๆ เละงานนี้เละ

“ทำไมละพี่อ้นไม่เปิดประตูละครับ พี่ไม่รีบเหรอ “ซอล์ถามผม

“คือว่าพี่ว่ากุญแจมั้นผิดพวงนะครับ ซอล์ “

“ไขไม่ออกเหรอครับ ผมช่วยลองไขให้ไหม ซอล์ไขเก่ง” นั้นพูดและเอื้อมมือมาจะคว้ากุญแจจากมือผม

“ไม่ดีกว่าซอล์ คือมันไม่ค่อยดี มันแข็ง เดี๋ยวมือซอล์จะเจ็บเอา เล็บสวยๆ ก็จะหัก” ผมพูดและขืนไว้ไม่ให้พวกกุญแจ ผมรีบหยิบมือถือมาจะกดโทรหาไอ้โอม

“แล้วมันแข็งกว่าของพี่อ้นหรือเปล่าละ” ซอล์เดินมายืนตรงหน้าผมและเอามือจับตรงเป้าพอดีเลย

“อุ้ยย พี่ว่าอาจจะพอพอกันนะ จับแบบนี้มันแข็งสู้นะ “ผมพูดขณะกดโทรหาไอ้โอมอยู่

“ไอ้โอม” ผมเรียกไอ้โอมและดันซอล์ออกก่อน ผมทำนิ้วจุ้ปากว่าขอเวลาแป๊บ

“ว่าไงพี่ อยู่ไหนแล้วอ่ะ ผมลงมาหาเบียร์เย็นๆ พี่อ้น” ไอ้โอมมันบอกผม เอามือป้องมือถือก่อน

“ไอ้โอมมึงเอาอะไรมาไว้ที่คอนโด” ผมถามไอ้โอม

เด็กไงพี่ เด็กที่ผมบอกพี่ว่าผมจะเรียกมาตรวจสองกันอีกรอบไงพี่อ้น น้องเขารออยู่ในห้องเลยพี่ “ไอ้โอมมันพูด

“กูเห็นแล้วนั่งเรียงกันยังกะนางงามตู้กระจก ทำไมมึงไม่ติดเบอร์ให้น้องเขาด้วยละไอ้โอม” ผมพูดประชดไอ้โอมมันและหันไปยิ้มให้ซอล์

“ถ้าพี่จะตรวจสอบไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวโอมขึ้นไปตรวจซ้ำ “ไอ้โอมมันพูด มันบอกมันจะขึ้นมาตรวจซ้ำซะด้วย ไอ้นี่ไม่หื่นธรรมดา หื่นมากเหมือนพี่มึงเลย

“มึงขึ้นมาพาลงไป ณ บัดนาว!” ผมพูด

“ทำไมละพี่อ้นน้องไม่ถึงใจเหรอพี่” ไอ้โอมมันถามผม

“กูยังไม่ได้ลองแต่กูคงลองไม่ได้ ตอนนี้ เพราะเมียน้อยกูมา” ผมพูดและหันหนีนิดหน่อย หันไปยิ้มให้ซอล์ที่ยืนกอดอกมองผมอยู่

(พี่โอมกำลังมานะซอล์ รอแป๊บ)” ผมเอามือป้องโทรศัพท์และหันไปบอกน้องซอล์ที่ยืนกอดอกมองผมอยู่

“เมียคนไหนอ่ะพี่อ้น พี่อ้นนะมีเมียตั้งหลายคน ไม่ต้องเรียกว่าเมียน้อยแล้วเขาเรียกเมียมาก” ไอ้โอมมันทำให้ผมอยากจะข่วนหน้ามันจริงๆ ไอ้น้องกวนตีน

“แล้วเมียคนไหนของพี่มาเนี๊ยะ” ไอ้โอมมันถามผม

“เมียน้อยหมายเลขหนึ่ง “ผมพูดสะดุ้งไหมไอ้โอม ผมเองก็สะดุ้งตัวเอง

“มึงจำตอนที่มึงพาเด็กมึงมาได้ไหมและซวยมากมาเจอน้องซอล์นะ “ผมพูดและหันไปมองซอล์ที่นั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทางและดูดนิ้วชี้โชว์ผมอยู่

“จำได้ซิ น้องเขาโดนร้องเท้าส้นหน้าเท้ากับอิฐมอญได้และผมก็ต้องพาไปทำเบ้าหน้าใหม่ทั้งหมด โอมหมดไปเกือบแสนได้พี่อ้น” ไอ้โอม

“และนี้มึงพามาสี่คนมึงคิดว่ามึงจะหมดไปกี่แสนไอ้โอม” ผมถามไอ้โอม

“มึงรีบขึ้นมาพานายงามตู้กระจกมึงลงไปเดี๋ยวนี้ไอ้โอม พามาได้ไงไม่ปรึกษากูเลยไอ้เวร” ผมแม้งแตกด่าไอ้โอมไป

“แล้วเบียร์เป็นวุ้นละพี่เอาไหม”

“ไม่เอา ถ้ามึงมาช้าก็ซื้อดอกไม้ธูปเทียนแพมาด้วยเลย “ผมบอกไอ้โอม

“เอาไว้ขมาเมียน้อยพี่เหรอ”

“หนักกว่านั้น เอาไว้มัดตราสังน้องๆ มึงอ่ะ เพราะว่าตายคาตีนเมียน้อยกูวันนี้ เพราะเมียน้อยกูรับหน้าที่มาฆ่ากิ๊กกู” ผมพูดบอกไอ้โอม

"แต่น้องเขายังไม่เป้็นไม่ใช่เหรอพี่อ้น แค่มายื่นใบสมัคร" ไอ้โอมมันพูด

"สมัครวันนี้ได้โปรโมชั่นทำหน้าใหม่ฟรีวันนี้มึงเอาไหมละ" ผมถามไอ้โอม

"งั้นโอมไปเดี๋ยวนี้พี่ “รีบเชียวมึง ">ผมก็กดวางสายเดินมาหาซอล์

“ยั่วพี่แบบนี้ สงสัยจะได้ก่อนเข้าห้องแน่เลยพี่นะ” ผมพูดและดันคนที่นั้งอยู่บนกระเป๋าเดินทางให้หลังชิดกำแพง

“อยากรู้ว่ายี่ห้อนี้ดีไหม รากฐานมั่นคงดีไหม ถ้าไม่ดี พี่ซื้อให้ใหม่” ผมพูดและดันซอล์ลุกขึ้นและผมนั่งแทนให้ซอล์นั่งค่อมผม ซอล์ก็จูบผมอย่างเร้าร้อนมือก็ปลดหัวเข็มขัดพร้อมกับดึงชายเสื้อออกมาจากกางเกงทหาร อ้นก็ดูดไซ้ไปที่ลำคองามระหงษ์นั้น ซอล์ก็โยกเบาๆ คลอ

“โว้ยย!” มีคนมาขัดผมหันมามองไอ้โอม มึงไม่เคยเห็นพี่มึงทำแบบนี้หรือไง

“รีบเหรอพี่” ไอ้โอมมันมีหน้ามาถามอีก

“รีบไม่รีบกูจะได้กันตรงนี้อยู่แล้ว ส่วนมึงนะรีบไปเคลียร์ในห้องเลย” ผมพูดกัดฟันไปด้วย

“มันทำห้องรกนะจ๊ะ “ผมพูดกับซอล์

“สวัสดีครับพี่โอม” ซอล์หันไปทักทายโอม ซอล์อ่อนกว่าไอ้โอมน่าจะรุ่นเดียวกับไอ้อั๋น ซอล์เขาเรียนเร็วกว่าเลยจบก่อน ซอล์เป็นเด็กขยัน ขยันหลายอย่าง ขยันเอาด้วยซอล์เลยเป็นเด็กที่อ้นห่วงห้ามใครแตะ

“ยืนทำซากอะไรเข้าไปเคลียร์ดิมึง” ผมกัดฟันพูด ผมพูดไอ้โอมมันก็เอากุญแจสำรองมาไขและเปิดประตูแง้มๆ

“ห้องรก พี่เก็บให้นะ รกมีแต่พวกแมลง เดี๋ยวพี่โอมเคลียร์ให้ ช่วงนี้พี่ย้ายหน่วย ไปอยู่กำจัดแมลงแทน “ไอ้โอมพูดผมก็ยังคงดูดดื่มกันอยู่บนกระเป๋าเดินทาง ไอ้โอมมันเข้าไปสักพัก

“พี่อ้นโล้งพี่” ไอ้โอมมันบอกแสดงว่ามันหยัดเด็กเข้าไปอีกห้องแล้ว

“เข้าห้องกันดีกว่านะ เออ พี่ว่าน้องซอล์อาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะโทรเช็คพ่อพี่ก่อน” ผมพูดและจัดการลากกระเป๋าซอล์เข้าห้อง ลากไปด้วยปากก็ดูดกันไปด้วยเทพไหม เทพมาก ไปจนถึงในห้องนอน

“มีอะไรผิดปกติในห้องหรือเปล่าพี่อ้น” ซอล์ถามผม

“มี มีซอล์เข้ามาพี่ว่าพี่คงเหนื่อยผิดปกตินะพรุ่งนี้” ผมพูด และดันซอล์ลงไปที่บนที่นอน

“ไหนบอกจะให้ซอล์อาบน้ำก่อนไงพี่อ้น”

“ได้จ้ะได้” ผมพูดและซอล์ก็ลุกขึ้นหันมากัดปากยั่วอ้นอีก และเดินเข้าห้องน้ำไป ผมรีบออกไปด้านนอกว่าไอ้โอมมันพาออกไปหรือยัง มันยังอยู่เลย

“อะไรกันอะพี่โอมพึ่งจะมา ไม่ตรวจสอบแล้วเหรอ” ผมเดินมาหยุดที่อีกห้อง

“พี่คนนี้หรือ เปล่าที่ว่าอยากตรวจสอบพวกผมนะ” เด็กน้อยน่ารักน่ากินนะเนี๊ยะ แต่ผมหันไปมองในห้อง เด็กน้อยนี้อาจจะโดนยำเละ

“พี่ก็อยากสำรวจน้องนะ แต่วันนี้พี่มีเครสพิเศษ วันนี้กลับไปก่อนแล้วกัน ค่อยมาให้พี่ตรวจสอบใหม่ “ผมพูดหันไปหยักคิ้วให้ไอ้โอม

“พี่อ้นพี่คุยกับใครนะ” ฉิบหายแล้วผม

“ไอ้โอมพาน้องออกก่อนที่เจ้าแม่เมียน้อยหมายเลขหนึ่งกูจะลง น้องมึงจะเละ” ผมพูดและรีบเดินกลับไปที่ห้องทันที

“น้องครับย้ายก้นเถอะครับ เพราะว่าวันนี้เจ้าแม้มาเพื่อมาฆ่ากิ๊ก รายล่าสุดทำเบ้าหน้าใหม่หมดเลยนะน้องนะ “

“ไปครับเร็วๆ “ไอ้โอมมันพูดและต้อนครับผมก็เข้าไปในห้องรีบปิดประตู และปลดกระดุมเสื้อรอเลย น้องซอล์ออกมายืนพิงขอบประตูห้องน้ำมองผม น้องซอล์สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ และกำลังจะปลดสายขาดเอวออก อ้นก็ถอดเสื้อออกเหลือแต่กางเกงทหารที่ปลดกระดุมรอรูดซิบรอแล้วด้วย มังกรยักษ์อยากออกมาผงาดเต็มที

“วันนี้อยากโดยครูฝึกทำโทษอะ” น้องซอล์พูด

“จัดมา ให้พี่ทำโทษท่าไหน พี่อ้นจัดให้” ผมพูด และซอล์ดึงสายขาดเอวออก เสื้อคลุมลงไปกองที่พื้น ผมก็เข้าไปอุ้มซอล์คาดเอวผมไว้ที่ด้านหน้า ปากก็ดูดดื่มกัน จุดแรกก็ต้องโต๊ะทำงานก่อนเลย ตั้งแต่ซื้อมาไม่เคยกางสมุดทำงานบนโต๊ะนี้เลย เอาไว้เพื่อจุดจุดตลอด

“โอ้วว พี่อ้น ซี้ด ซอล์เสียวอ่ะพี่อ้น”

“ไม่เสียวพี่อ้นจะทำไมละจ๊ะเมีย ซี้ด ทำแล้วก็ต้องทำให้เสียวจ๊า ไม่เสียวธรรมดาด้วยต้องเสียวซ่านถึงใจ” ผมพูดและดูดดุลสองจุดเล็ก เอาเล็กๆ พอ แบนๆ ด้วยไอ้แบบเต้ามหึมา จุกใหญ่เท่ามะนาวไม่เอากลัวอุดจมูกตาย อ้นเลื่อนริมฝีปากไล่ลงมาตามแผ่นอกและไปที่หน้าท้อง ซอล์ดันผมออกและผลักอ้นไปต่อที่โซฟ้ายาว ซอล์ผลักผมให้นอนลงและดึงกางเกงทหารออกไป ไม่เหลืออะไรให้มาขัดขวาง ซอล์ก้มลงจูบและขบกัดที่หน้าท้องซึกแพคของอ้น อ้นซีทอัพทุกวันวันละสองร้อยที วิดพื้นอีกหนึ่งร้อยที กระโดดเชือกอีก กล้ามท้องลอนสวยๆ ที่สาวๆ หลงใหล กำลังโดยซอล์หยอกเย้าเล่นและเลื่อนลงไปเรื่อยๆ จนถึงเสาสัญญาณที่มันโด่เด่รอการการกำราบ และซอล์ก็ครอบปากลงไป ไม่ต้องบอกว่าอ้นชอบไหม เด้งสู้ทุกการดูดดุล

“โอ้ววว เยี่ยม น้องซอล์ พี่อ้นขอเน้นๆ “ผมพูดให้ซอล์ใช้ปากแบบเน้นที่น้องสุดรักของอ้นหน่อยซอล์ก็จัดให้ เล่นเอาอ้นอยู่ไม่สุข บอกแล้วว่าซอล์คือคนที่ถึงใจอ้นที่สุด

“ตุ๊บ” ผมก็ดันซอลลงไปที่พรมอย่างหนา เอามาปูรองเพื่อกิจกรรมอย่างว่าโดยเฉพาะ ไม่ลืมหยิบหมอนติดมือมารองศีรษะให้ซอล์

“เปลี่ยนพรมใหม่เหรอพี่อ้น” ซอล์ถามผมทันทีที่แผ่นหลังแตะพื้น

“อย่างหนาสำหรับไอแล้วไม่เจ็บเข่า” ผมพูดและแยกขาซอล์ออก พร้อมกับสอดแกนกายเข้าไปในกายซอล์

“โอ้วพี่อ้น “ซอล์ร้องออกมาเบาๆ

“ปักๆๆๆๆๆๆ ” อ้นดันพล้วดเดียวเข้าไปจนมิดและซอยถี่ยิบไม่ ไม่ต้องนับให้ เพราะคนซอยมันก็นับไม่ทัน

“พี่อ้น ซอล์ โอ้ว “

“อย่าเพิ่ง ยังเช็คอินไม่ครบ เตียงพี่ก็ใหม่นะซอล์” ผมพูดและบอกซอล์ให้กอดคอไว้จะพาไปที่เตียงต่อ

“พี่นี้ลงใหม่หมดทั้งห้องเลยใหม่เนี๊ยะพี่อ้น”

“ยกเว้นเมีย…. เก่า” ผมพูดซอล์มองผมตีที่แผ่นอกผมเบาๆ และผมก็วางซอล์ลงที่บนที่นอนและจัดการพลิกให้มาอยู่ในท่าดอกกี้ และซอยขอบเตียง

“โอ้วว ซี้ด โอ้วว “ผมร้องออกมาพร้อมกับน้องซอล์ เสียงร้องไม่รู้ว่าดังแค่ไหน แต่คงได้ปลุกเพื่อนบ้านให้ลุกมาทำกิจกรรมกันบ้างละผมว่า

“พี่อ้น ซอล์ไม่ไหวแล้ว”

“ซอล์ไม่แล้วพี่จะไหวเหรอจ๊ะ มาแล้ว อู้ยย โอ้วว” ผมร้องและเกร็งช่างล่างพร้อมการกะตุ๊กและผมก็ปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในกายซอล์ มีแค่สองคนเท่านั้นที่ผมไม่ใส่ถุง นั้นคือต้าร์ และซอล์ มีอีกคนแต่นั้นมันแค่ครั้งเดียวจริงๆ โจ

“พี่อ้น” หลังจากที่ผมถอดแกนกายออกและนอนแผ่ข้างๆ ซอล์ ซอล์พลิกตัวมาหนุนที่แผ่นอกของผม

“ซอล์ แต่พี่ค้างกับซอล์ที่นี้ไม่ได้ ซอล์เข้าใจพี่ใช่ไหม พรุ่งนี้พี่มีงาน พี่มารับซอล์ไปทานข้าวแทนแล้วกันนะและพี่จะพาเราไปดูรถใช่สักคัน “ผมบอกซอล์ พรุ่งนี้ผมมีสอนยิ่งปืนทหารใหม่

“ซอล์เรียนปริญญาโทออนไลน์อยู่พี่อ้น ไม่ต้องห่วง ซอล์รายงานล้นมือเลย แต่ซอล์ก็มีเวลาปรนเปรอให้พี่อ้นได้นะ” ซอล์พูด ผมก็เอามือลูบหัวซอล์เบาๆ

“อันที่จริงพี่ก็อยากให้ซอล์ไปเจอคนดีดีนะ “ผมพูด

“ไม่เอาอ่ะ ซอล์ไม่อยากเจอใครแล้ว ซอล์อยู่แบบนี้มีความสุขแล้ว นะพี่อ้น” ซอล์บอกผม และพลิกมานอนคว้ำบนอกผม เงยหน้ามองผม

“ไม่มีรอบสองเหรอ” ซอล์ถามอ้น

“มีเหรอที่พี่จะไม่เบิ้นนะ ไม่มีครับ สำหรับพี่อ้น ต่อได้อีกหลายยก “ผมพูดและจัดการรีเพล์ใหม่ทั้งม้วน สงครามรักฆ่าล้างผลาญ เช็คอินกันทุกมุมห้องก็เริ่มขึ้น

-
-
-
เล่นเอาอ้นเดินเซ่เลย ผมกำลังจะเดินเข้าบ้าน ขณะนี้เป็นเวลา สี่ทุ่มตรง ผมเปิดประตูบ้านเข้ามาก็พบว่าพ่อผมครับกำลังนั่งอยู่กับลุงภา ฉิบหายแล้วอ้นลืมพ่อครับผม

“ไอ้อ้น มึงลืมกูเหรอ นี้มึงไปเล่นดนตรีไทยที่ไหนมา” พ่อผมถามผมทันที

“ดนตรีไทยอะไรพ่อ” ผมถามพ่อผมและยกมือไหว้ลุงภา

“ไอ้โอมมันบอกว่ามึงไปเล่นซอ” พ่อผมถามผม ผมหันไปมองไอ้อั้มมันกำลังทำงานเอกสารให้พ่ออยู่ มันหันมาหัวเราะผม

“เล่นซออะไรมาพี่อ้น ซออู่หรือซอด้วง ฮาๆ “ไอ้อั้ม ผมหันไปหยิบมอนอิงปาใส่มันทันทีและหันไปมองไอ้โอมมันหายไปไหนของมันเจอจะเตะให้ ดันบอกพ่อผมว่าผมไปเล่นซอ แต่ก็เล่นซอล์มาจริงๆ ฮาๆ

“ชอบเล่นดนตรีไทยเหรอมึง” ลุงภาถามผม

“ที่หลังจะถ้ามึงจะไปนาน สามชั่วโมงขนาดนี้ทิ้งกุญแจกับรถไว้กูกลับเอง นี้พี่กูต้องมาส่งกูนี่” พ่อผมพูด ผมหันไปยิ้มให้กับลุงภา แอบคิดนี้หายไปเล่นกับซอล์มาสามชั่วโมงเลยเหรอวะอ้น

“ทำไมเล่นซอนานเหรอมึง” ลุงภาถามผม

“ตอนแรกผมก็ว่าจะเล่นซอแค่แป๊บเดียว รอบเดียวแต่เล่นไปเล่นมาติดใจเลยเล่นไปสามรอบเพลงครับลุง” ผมตอบไปและสิ่งที่ได้มาคือของสมน้ำหน้าอ้น หมอนอิงจากพ่อสุดที่รัก ปาใส่มาเต็มๆ หน้าอ้นเลย

“เออ พี่กลับก่อนนะภีม” ลุงภาพูด

“มันดึกไปไหมพี่ภา ให้อ้นขับไปส่งและพรุ่งนี้ให้ดิมมาเอารถไป ผมไม่อยากให้พี่ภาขับเลยมันมืด” พ่อผมพูด

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ขับช้าๆ ไม่เร็วหรอก “

“หรือจะค้างที่นี้ละลุง” ผมถามลุงภา

“ไม่ละ พรุ่งนี้มีลงตรวจคนไข้แต่เช้า และไม่ได้เตรียมอะไรมา เอาไว้วันหน้าอ้น มาแน่” ลุงภาแรง

“ผมว่า ไอ้พวกนี้มันน่าจะไปเป็นลูกพี่นะพี่ภา เข้าใจกันเหลือเกินนะ” พ่อผมพูด

“เหมือนกันกับที่บ้านต้องเลี้ยงดูด้วยความเข้าใจอย่างเดียวเลย….ใช่ไหมอ้น “ลุงภาพูดก่อนจะลุกขึ้นผมก็ยกมือไหว้ และลุงภาก็เดินออกไป

“มีงานนะอ้นพรุ่งนี้อย่าลืมละ” พ่อผมพูด ผมก็พยักหน้าเดินมาดูไอ้อั้มมัน แต่ดูท่าจะเสร็จแล้ว ช่วงนี้มันโดนพ่อให้ค้นดูเอกสารเก่าๆ หลายอย่างเลย ดูมันทำหน้า มันไม่อยากทำงานเอกสารไงอยากออกไปซ่าบ้าบิ่นมากกว่า ผมยกมือแตะที่หัวมันเบาๆ และผมก็เดินแยกขึ้นห้องต้องไปโทรหาเมียรักตาร์ก่อน ทุกคนในบ้านยังไม่มีใครรู้นอกจากไอ้เอ็กซ์ ว่าต้าร์น้องไอ้ตุ๊คือเมียผมเช่นกัน บอกแล้วว่าไม่เทพทำไม่ได้

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-09-2020 12:16:52 โดย PFlove »

ออฟไลน์ Alessa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด