The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 18 ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 18 ]  (อ่าน 1642 ครั้ง)

ออฟไลน์ LittlePrince90

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 16 ]
«ตอบ #30 เมื่อ21-05-2020 15:28:02 »

ตอนที่ 17


               ที่ร้านอาหารร้านประจำร้านเดิมที่จัดงานวันเกิดของแก้ว พอคิดๆดูแล้วนี่ชีวิตผมจะวนครบอีกรอบแล้วสิ เรื่องราวของปีก่อนๆแอบผุดขึ้นมาให้คิดถึง แต่มันก็คนเป็นอดีตไปแล้วจริงๆ ทันที่ผมก้าวเข้ามาในงานก่อนจะมองไปทั่วร้าน ปีนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเพื่อนของผมและแก้วมากันเยอะกว่าปกติมาก เพราะตั้งแต่ที่ผมขับรถมาจอดที่หน้าร้านและลงจากรถมา สายตาทุกคนมองจ้องมาที่ผมจนน่าอึดอัด


"วี!"
"คนเยอะเหมือนกันนะ"
               ผมตอบกลับเพื่อนสนิทของผมที่รีบเดินเข้ามาหาผมทันทีที่เจอหน้ากัน


"ก็...เหมือนทุกคนมาเพื่อจะเจอว่าที่เมียแกทั้งนั้นแหล่ะ แล้วไหนล่ะ แม่คนนั้น"
"เติมหน้าอยู่มั้ง เลยไม่ได้รอ"
               ผมตอบกลับไปแบบเรียบๆพร้อมจัดแต่งเสื้อผ้าที่ยับจากการขับรถมาให้เข้าที่


"เอ้า นางท้องอยู่นะ"
"แล้ว?"
"นี่ ถึงฉันจะไม่ชอบ แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นมั้ย? อีกอย่างวันนี้วันเกิดฉัน จะยอมใจดีให้วันนึง"
               แก้วตอบสวนกลับมาพร้อมตีแขนผมเบาๆ


"มานู้นละ"
"จ้าาา เปิดตัวเด่นสุด ที่คาดผมมงกุฏนี่ซื้อจากร้านไหนเนี่ย"
               ผมหันมองคนข้างๆแบบงงๆ เมื่อกี้ยังดูห่วงเค้าอยู่เลย พอเจอก็แขวะซะละ รึผมมีเพื่อนเป็นไบโพล่าวะเนี่ย


"พี่วีไม่รออิงเลย ดีค่ะพี่แก้ว"
"จ่ะ เอ่อ ตามสบายนะวี"
"อื้อ"
               แก้วตอบแล้วก็เดินหายไปกับเพื่อนๆ


"ไงวี"
"เออไงมึง"
"คนนี้ ว่าที่เจ้าสาวมึงเหรอ?"
"เออ"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"อิงค่ะ"
               ตลอดทางผมเจอคนถามเยอะมากจนผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ ต่างจากอิงมากที่ดูมีความสุขที่ได้เจอเพื่อนๆของผม ยิ่งกับหนุ่มๆด้วยแล้ว สายตาแบบนั้นที่มองใครต่อใคร ผมไม่อยากจะคิดไปในทางไม่ดีเลยจริงๆ


"ไอ้วีโว้ย!"
               ไอ้บอยตะโดนทักผม ทำให้ผมผละตัวจากอิงเดินเข้ามาหา


"อ้าวมึง นึกว่าจะไม่มาละ"
               ผมถามกลับคนตรงหน้า


"มาดิ ไม่มาไอ้แก้วคงฆ่ากูอ่ะ"
               ไอ้บอยตอบก่อนเจ้าตัวจะตักผลไม้จากจานในมือเข้าปาก


"เออ แล้วไหนวะว่าที่เมียมึง ถามแก้ว ถามพี่ใหญ่ก็พากับปิดเงียบ ความลับอะไรนักหนา"
"ก็อิงนั้นแหล่ะ แล้วไม่ใช่ไม่อยากบอกเว้ย แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง"
"เดี๋ยวนะ กูนึกว่าคนอื่น"
"ทำไมอ่ะ?"
"ไม่มีไรหรอก แค่สงสัยว่าทำไมแม่มึงถึงยอมง่ายๆเลย"
"ก็.. รู้ละเงียบไว้นะ.. อิงเค้าท้องว่ะ"
"เอ้า!! มึงไปทำอีท่าไหนวะเนี่ย?! แล้วมึงแน่ใจเหรอว่าท้องจริง อาทิตย์ก่อนยังไปทะเลกันอยู่เลย"
"กูไปตรวจมาแล้ว"
"แล้วกี่เดือนละวะ"
"3"
"เดี๋ยวนะ 3เดือนเลยเหรอ? งั้นมันก็ช่วงหลังปีใหม่ที่มึงขึ้นมากรุงเทพป่ะ? ตอนนั้นมึงคบกันแล้วเหรอ?"
"ก็คืนนั้นแหล่ะ คืนที่กูชวนมึงมากินเหล้าแล้วมึงก็ชวนไปทะเลอ่ะ ตื่นมากูก็จำอะไรไม่ได้แล้ว มีแค่อิงที่นอนอยู่กับกู!"
               เพื่อนผมทำหน้าคิดตามก่อนจะนิ่งและเงียบไป


"แล้วที่หนักคืออะไรรู้มั้ย? แม่กูดันมาหากูวันนั้นพอดี!"
"ห้ะ?!"
"เออ ซวยปะล่ะ! กูเลยยอมคบกับอิงนั้นแหล่ะ นี่กูไม่เคยเล่าให้ฟังเหรอ? ช่างเถอะ พูดละปวดหัว... งั้นเดี๋ยวกูไปดูอิงแปป ทิ้งไว้นานเดี๋ยวก็โวยวายอีก"
"เออๆ..."


"แก้ว เห็นอิงมะ?"
               ผมถามเพื่อนของผมหลังจากผมเดินหาไปทั่วงานแล้วไม่เจอ


"หน้าร้านป่าว เห็นบ่นๆว่าคนเยอะกับหายใจไม่ออก"
"อือๆ ขอบใจนะ"
               ผมตอบกลับไปก่อนจะเดินออกมาทางหน้าร้าน


"อ้าวไอ้วี!"
               ไอ้กายทักผมก่อนที่ผมจะเดินถึงหน้าร้าน


"ไอ้กาย น้ำ.."
               ผมทักกลับคนทั้งสองที่เดินคู่กันมา


"ไงมึง ว่าที่เจ้าบ่าว"
"ก็... อย่างที่รู้ๆ"
"ยินดีด้วยนะครับ"
               น้ำพูดออกมาเบาๆ


"อื้อ..."
"งั้นน้ำขอไปหาพี่แก้วก่อนนะ พี่สองคนคุยกันเถอะ"
               ผมตอบกลับน้ำไป แล้วน้ำก็พูดต่อทันทีก่อนจะเดินออกไป ทำเอาผมมองตามร่างบางนั้นไปจบลับตา ทันทีที่ได้เห็นหน้าเขาและสายตาคู่นั้น ในใจผมตอนนี้กลับรู้สึกผิดขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล ทำไมผมปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ ทำไมมันจะมาจบแบบเจ็บๆแบบนี้อีกแล้ว ผมคิดกับตัวเองอยู่ในใจซ้ำๆ แต่ถึงผมจะกลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้ว ผมก็ยังอยากบอกความจริงที่ผมมีให้เขาได้ฟังกับตัวเอง ต่อให้ทุกอย่างมันจะไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมก็ตาม ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าผมจะเริ่มยังไง


"ไอ้วี! เป็นไรป่าวเนี่ย?"
"ห้ะ... เปล่าๆ แล้วมึงอ่ะ เป็นไงมั่ง"
               ไอ้กายสะกิดผมออกจากห้วงความคิด ก่อนผมจะหันกลับมาตอบคำถามเพื่อนตรงหน้า


"ก็ดี ช่วงนี้รถสปอร์ตกำลังขายดี"
"กูหมายถึงมึงกับน้ำ"
"ถ้าเรื่องนั้น ก็ดีนะ น้ำน่ารักมาก นิสัยดี เรียบร้อยด้วย"
"เออ อันนั้นกูรู้แล้ว"
               ผมตอบไปแบบไม่สบอารมณ์นักแต่ก็พยายามทำหน้าให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้


"ว่าที่เมียมึงไปไหนละ"
"เดินอยู่แถวๆนี้ล่ะมั้ง นี่กูก็หาอยู่เนี่ย"
"รีบชิงแต่งก่อนพวกกูอีกนะมึง"
"เออ มึงก็รีบมีดิ"
"งั้นเดี๋ยวกูต้องรีบจีบรีบขอน้ำแต่งงานเลยดีมะ?"
               คำพูดนี้ทำเอาผมไปต่อไม่ถูก ผมถึงกับเงียบกินในทันที


"นึกถึงหน้าน้ำตอนเขิน คงน่ารักน่าดูเลยว่ะ"
               ไอ้กายพูดต่ออย่างร่าเริง ต่างจากผมในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง เพราะผมที่ฟังไอ้กายพูดถึงน้ำตอนนี้ ทำเอาผมต้องเผลอกำหมัดไปด้วย แต่ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหวนั้น ไอ้บอยได้เดินเข้ามาพอดี


"ไอ้กาย"
"เออ ไอ้บอยมาพอดี งั้นมึงอยู่คุยกับไอ้กายไปนะ กูไปหาอิงแปป.."
"เออกูมีเรื่องจะคุยกับมันพอดี"
               ไอ้บอยตอบรับคำผม ก่อนผมจะเบียดตัวผ่านคนออกมาจากงาน แล้วออกไปนั่งหลบคนอยู่ในรถตัวเอง นี่ผมทำอะไรอยู่เนี่ย น้ำเค้าตัดใจได้แล้ว มันก็ถึงตาผมแล้ว ไอ้กายก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ผมจะไปโมโหมันเพื่ออะไร แต่ก่อนที่ผมจะคิดอย่างอื่นออกมา ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นไม่ไกลจากตัวรถมากนัก


"มีอะไรเหรอครับ?"
"เลิกยุ่งวุ่นวายกับวีสักที"
               นี่มันเสียงน้ำกับอิงนี่ ผมหันไปมองด้านหลังรถ เพื่อมองต้นเสียง ก่อนจะกดเลื่อนกระจกประตูรถลงเพื่อจะฟังคนทั้งสองคุยกันให้ถนัดขึ้น


"หะ?"
"ก็อย่างที่ได้ยิน"
"ผมไปยุ่งตอนไหนไม่ทราบ"
"ก็โผล่หน้ามาให้เค้าเจอนี่ไง"
               อิงเริ่มขึ้นเสียงจนคนในงานเริ่มออกมามุงดู แล้วแก้วก็เดินออกมาเช่นกัน


"มีอะไรเหรอน้ำ"
"พี่แก้ว น้ำว่าน้ำกลับดีกว่า"
"อ๋อ รู้จักกันดีด้วย ที่แท้ก็เข้าข้างกัน มิน่า..."
"นี่หล่อน! พูดดีๆนะ!"
"รึไม่จริง อยากให้เพื่อนมีเมียเป็นผู้ชายนี่เอง"
"อินี่!!!"
               แก้วที่ทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่องคนตรงหน้าแต่น้ำดึงตัวห้ามเอาไว้


"พี่แก้ว อย่า!!"
"ที่บ้านหล่อนสอนมาได้แค่นี้เองเหรอ?"
               แก้วที่ยังไม่ยอมหยุด พูดสวนคืนไป


"สูงส่งจังนะ ระวังเถอะ ตกสวรรค์เมื่อไหร่จะเหยียบให้จมดินเลย"
"แกสิที่จะจมดิน รอให้ถึงเวลาก่อนเถอะ วีจะได้รู้ว่าแกเป็นคนยังไง!!"
"กลัวจัง คนอย่างวี สำออยนิดสำออยหน่อยก็สงสารละ"
               ผมที่นั่งฟังอยู่ ทำได้แค่กำพวงมาลัยแน่น ผมรู้นะว่าอิงเค้าไม่ใช่คนเรียบร้อยอะไร แต่วันนี้มันคงชัดเจนมากขึ้นแล้ว


"นี่แกว่าเพื่อนฉันเหรอ! รู้ไว้ซะว่าวีไม่มีทางรักคนอย่างแกหรอก"
               แก้วยังเถียงต่อพร้อมชี้คนตรงหน้า


"ถึงเค้าไม่รักฉัน แต่ฉันก็มี..."
               อิงพูดพร้อมทำท่ายื่นท้องออกมาเล็กน้อยแล้วยักคิ้วใส่แก้ว


"เหรอ? แน่ใจเหรอ? กล้าพูดเนอะ!!"
"จะใช่รึจะไม่ใช่แล้วยังไง? แต่วีเค้าเชื่อว่าใช่"
               คนตรงหน้ายักไหล่พร้อมพูดจายียวนแก้วอีกครั้ง จนแก้วเองจะพุ่งตัวเข้าไปอีกรอบ


"พี่แก้วอย่า!"
"แหม ไม่ต้องแอ๊บก็ได้ ทำเป็นใสๆ ไร้พิษภัย แต่ข้างใน..."
               อิงเปลี่ยนจากการพูดใส่แก้วมาพูดใส่น้ำแทน


"จะพูดอะไร?!"
               เสียงน้ำถามขึ้น


"ฉันดูออกนะว่าแกกำลังจะทำอะไร"
"ผมทำอะไรเหรอ?"
"ก็ปั่นหัวพี่วีที แล้วก็ไปปั่นหัวพี่กายที อ่อยพี่บอยที จะจับปลาหลายมือรึไง"
"นี่! ไม่มีใครคิดอะไรแบบนั้นหรอกนะ"
               น้ำตอบกลับคนตรงหน้าด้วยเสียงเรียบๆ


"เอ๊ะ รึว่าพี่กายลีลาไม่ดีพอ เลยจะกลับมาหาพี่วี คงยากหน่อยนะ พอดีวีเค้าคงไม่กลับไปหาข้างหลังแล้วล่ะ"
               อิงพูดจบพร้อมมองลงไปที่เอวของน้ำ


"ในสมองนี่คิดได้แต่เรื่องต่ำๆแบบนี้เหรอ?"
               น้ำสวนคืน


"นี่แกว่าใคร?"
"หมามั้ง เห็นเห่าเก่ง สงสัยกระดูกแถวนี้มันเยอะ ถึงมาเห่าแถวนี้"
"นี่! พวกผิดเพศอย่างแก ไม่มีใครเค้าเอาหรอก!"
               คำพูดของอิงในตอนนี้ทำเอาเพื่อนๆของผมหลายคนถึงกับหัวร้อนขึ้น


"แต่ปากหมาแบบนี้ ก็คงไม่มีใครอยากเอาไปทำพันธุ์เหมือนกัน นี่ถ้าตั้งใจทำงานได้เท่าเห่าคนนั้นคนนี้ ฉันคิดว่าบ้านแกอาจจะรวยไปแล้ว"
               แก้วที่ทนไม่ไหวกับการดูถูกคนของอิงสวนคืนกลับในทันที


"อีแก้ว นี่มึงว่ากูเป็นหมาเหรอ?!"
"อ้าว ก็ไม่โง่นี่!!"
"หุบปากไปเลย อย่าเสือก!!"
"ทำไมกูจะเสือกไม่ได้ เรื่องของวีก็เรื่องของกู แล้วมึงดูตัวเองก่อน มึงเป็นใคร กูเป็นใคร!"
               แก้วพูดใส่คนตรงหน้าเสียงดัง นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่ผมได้ยินเพื่อนสนิทของผมพูดคำหยาบ มันคงแปลว่าถึงจุดที่แก้วทนไม่ไหวแล้ว


"กูไม่กลัวมึงหรอกนะอีแก้ว"
"งั้นมึงมาสิ เข้ามาเลย แล้วมึงคิดเหรอว่าวีจะเข้าข้างมึง!"
"พี่แก้วไม่เอา อย่า!"
               น้ำที่พยายามดึงตัวแก้วเอาไว้แน่นกว่าเดิม แต่คำพูดของอิงก็ทำให้แก้วโมโหถึงขั้นสุด ส่วนอิงก็มีคนคอยห้ามอยู่เช่นกัน


"โถ... นึกว่าจะกล้า"
               อิงพูดพร้อมลอยหน้าลอยตายั่วโมโหแก้วขึ้นไปอีก


"กูไม่ไหวละ ค่าปรับเท่าไหร่กูก็ยอมจ่าย ขอแค่ได้ตบอิปากปีจอเนี่ย!"
               แก้วดิ้นจนหลุดจากน้ำแล้วเข้าไปตบอิงไปหนึ่งฉาดใหญ่จนอิงล้มลงกับพื้นเพราะตั้งตัวไม่ทัน ทำเอาคนที่มุงดูอยู่ถึงกับผงะเพราะเพื่อนส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นแก้วฟิวส์ขาดได้ขนาดนี้ ผมที่ปล่อยไว้นานกว่านี้คงจะแย่เอาเลยต้องรีบลงไปห้ามในทันที


"หยุดได้แล้ว"
               ผมตะโกนออกไปพร้อมพยายามดึงตัวแก้วที่ค่อมอิงอยู่ให้หยุด ไอ้กายกับไอ้บอยที่เพิ่งโผล่มาก็เข้ามาช่วยอีกแรง


"ปล่อยนะวี แก้วจะตบหมาออกจากปากอินี่!"
               แก้วที่ยังไม่หยุดดิ้นตะโกนใส่อิงที่พยายามจะเข้ามาตบตีกับแก้วเช่นกัน


"แก้ว! หยุด!!"
               ผมตะโกนรอบสองถึงทำให้ทั้งสองหยุดลงได้


"พี่วี... อิงเจ็บ อยู่ๆพี่แก้วกับพี่น้ำก็มารุมด่าอิง แล้วยังตบอิงอีกค่ะ"
               อิงรีบเข้ามาเกาะแขนผมไว้พร้อมทำท่าจะร้องไห้ และคงคิดว่าผมไม่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น


"อิเด็กดอก ตอแหล!"
               แก้วตะโกนใส่อิง


"อี.."
"หยุดนะอิง!!"
               ผมสั่งคนที่เกาะแขนผมให้หยุดคำพูดของตัวเองไว้


"น้ำ! มาคุยกับพี่"
"หะ?"
               ผมสะบัดแขนที่เกาะผมอยู่ แล้วลากแขนเจ้าของชื่อออกมาแบบไม่สนใจใคร ทำเอาทุกคนงงกับภาพตอนนี้


"พี่วี แล้วอิงล่ะ? อีแก้วจะมาขวางทำไม?"
"หึหึ ก็มึงมันหมาหัวเน่าไง ถ้ามึงตามไป กูจะตบซ้ำจนหมอไม่รับเย็บเลย"
               เสียงแก้วกับอิงยังทะเลาะกันไล่หลัง แต่ผมไม่ได้สนใจแล้ว



ผมพาน้ำมาหลบคุยอยู่ข้างถนนไม่ห่างจากร้านมาก


"เมื่อกี้..."
"พี่ไม่ใช่คนโง่ไม่ต้องพูดหรอก"
               ผมตอบน้ำไปก่อนที่เจ้าตัวจะอธิบายอะไร


"ยังไงเค้าก็ท้องลูกของพี่ ไว้พี่จะเตือนเค้าเอง"
               น้ำที่เงียบฟังไม่ได้พูดอะไรต่อ


"แล้วพี่วีมีอะไรรึเปล่า?"
"พี่ลองคิดดูแล้ว... พี่อยากจะบอกน้ำว่าพี่ขอโทษ เรื่องพี่กับอิง..."
"ถ้าเรื่องนี้พี่วีไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่มีอะไรต้องขอโทษด้วย น้ำเข้าใจ น้ำดีใจกับพี่ซะอีก พี่ทำถูกแล้วล่ะ"
"แต่พี่กับอิง เราสองคน..."
"ไม่ต้องพูดอะไรหรอก น้ำไม่อยากจะฟังแล้วอ่ะ พี่กายบอกน้ำมาหมดแล้ว..."
"ไอ้กาย?"
               ผมที่อยากจะบอกความจริงและความรู้สึกที่มีให้คนตรงหน้าฟัง แต่เหมือนเขาจะเข้าใจผมผิดขึ้นไปอีก แล้วทำไมต้องพูดชื่อไอ้กาย นี่ผมกำลังพยายามคุยเรื่องของเรา จะพูดออกมาทำไม แค่ได้ยินน้ำพูดถึงมัน มันก็ทำให้ผมโมโหได้แล้ว


"จะพูดถึงมันทำไม? ชอบมันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ห้ะ?! ใคร?"
"ไอ้กายไง พี่พยายามจะอธิบาย แต่น้ำก็ไม่คิดจะฟัง แล้วยังจะพูดถึงมันขึ้นมาอีก"
"เดี๋ยวนะพี่วี! พี่กายมาเกี่ยวอะไร?"
"เออ เข้าใจละ"
               ผมไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะแก้ตัวอะไรพร้อมกระชากแขนเขาขึ้นมาอย่างแรง


"ดีจัง เกิดเป็นน้ำนี่ดีเนอะ ใครก็รัก ใครก็หลง"
"พี่วี! ปล่อยนะ"
"อะไร รึไม่จริง สรุปที่ผ่านมาก็แค่ปั่นหัวพี่เล่นแบบที่อิงพูดสินะ"
               แม้ในใจผมรู้ว่าน้ำไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงพูดออกไปแบบนั้น ผมแค่อยากให้น้ำรู้สึกแบบที่ผมรู้สึก ว่าที่ผ่านมาผมเจ็บแค่ไหน เลยประชดออกไปเท่านั้นเอง


"หยุดนะ!"
"ทำไม รับไม่ได้เหรอ กับมันนี่ไปถึงไหนแล้วล่ะ? งั้นลองกับพี่หน่อยจะเป็นไรไป ไหนๆก็เคยจูบกันมาก่อนละ"
               ยิ่งเห็นคนตรงหน้าโกรธมันยิ่งทำให้ผมได้ใจ จนเผลอดึงเขาเข้ามาจูบ


"พี่วี ปล่อยน้ำ...นะ..."
               คนตรงหน้าพยายามใช้กำปั้นทุบลงที่ตัวผม แต่ผมก็ไม่ฟังแม้เสียงค้านพร้อมกดริมฝีปากลงหนักขึ้นไปอีก ยิ่งเจ้าตัวดิ้นมากเท่าไหร่ผมยิ่งจูบและบดริมฝีปากเล็กๆนั้นยิ่งกว่าเดิม


"ฮึก! อื้อ... ปล่อย!!"
"โอ้ยย!!"
               ความเจ็บที่มุมปากทำให้ผมต้องคลายจูบและอ้อมกอดนี้ กลิ่นคาวเลือดจากแผลที่คนตรงหน้ากัดเริ่มคลุ้งไปทั่วปากของผม


'เพี๊ยะ!!!'
               หน้าผมชาจากแรงตบซ้ำเข้ามาอีก มันเป็นการเรียกสติของผมกลับคืนมาที่ได้ผลทีเดียว ผมที่คิดถึงสิ่งที่ผมเพิ่งทำลงไป ก่อนมองคนตรงหน้าที่ยืนน้ำตาอาบสองแก้มนั้นอยู่ นี่... นี่ผมทำอะไรลงไปอีกแล้วเนี่ย คนตรงหน้ายืนนิ่งเงียบจ้องผมอยู่ ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งออกไป ผมรีบคว้าแขนของน้ำไว้


"พี่วีปล่อยนะ!"
"ไม่!!"
               เจ้าตัวพยายามที่จะสะบัดแขนเล็กๆนั้น ผมเองก็พยายามฉุดคนตรงหน้าเอาไว้ แต่อยู่ๆเจ้าตัวก็หยุดนิ่ง ผมที่เห็นแบบนั้นเลยปล่อยแขนน้ำออก เจ้าตัวนิ่งเงียบก่อนจะหันหน้าลงไปมองที่แขนของตัวเอง รอยแดงช้ำจากของที่เคยอยู่บนข้อมือนั้นรัด มันเด่นชัดจนเห็นได้ ผมรู้ได้ในทันทีก่อนจะมองหาสิ่งที่เพิ่งหลุดออกจากแขนนั้น สร้อยข้อมือที่ผมให้น้ำถูกกระชากจนขาด มันวางแน่นิ่งอยู่บนพื้น น้ำมองสร้อยที่อยู่บนพื้นพร้อมหันมามองหน้าผม ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากที่สั่นอยู่เบาๆนั้น มีเพียงความเงียบและสายตาที่ยากเกินที่ผมจะเข้าใจ ผมค่อยๆเก็บสร้อยนั้นขึ้นมาพร้อมยื่นส่งคืนเจ้าของมัน น้ำที่ยังมองมันไม่วางตาส่ายหน้ากลับมาช้าๆเป็นคำตอบ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป ส่วนผมทำได้แค่ยืนมองแผ่นหลังนั้นค่อยๆห่างออกไปช้าๆ พร้อมคิดถึงสิ่งที่ผมได้ทำลงไป



"เกิดอะไรขึ้น?"
               แก้ววิ่งเข้ามาหาผมทันทีที่ผมเดินกลับมาถึงหน้าร้านอาหาร


"วี!! เกิดอะไรขึ้น? แล้วทำไมน้ำร้องไห้กลับมาแบบนั้น แล้วแก้มไปโดนอะไรมา นี่แกทำอะไรมาอีกเนี่ย?!"
               ผมที่ไม่อยากพูดอะไรตอบได้แค่ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ยาว


"น้ำเป็นไงบ้าง?"
               ผมไม่ตอบคำถามของเพื่อนแต่เลือกถามถึงเค้าคนนั้นก่อนทันที


"ไม่รู้สิ พอเค้าเดินกลับมาแล้วก็ขอตัวกลับ กายก็เลยพากลับไปแล้ว ไม่เล่ารึบอกอะไรเลย"
"อื้อ..."
"นี่สรุปแกไปทำอะไรมา?"
"ไว้ขอเล่าทีหลังได้มั้ย?"
"อือๆ"
"พี่วี!!"
               เสียงอิงดังมาไม่ไกลก่อนเจ้าตัวจะวิ่งเข้ามานั่งลงข้างๆผมพร้อมเกาะแขนผมไว้แน่น แก้วเองที่ยืนอยู่ก็ถอนหายใจใส่เบาๆก่อนจะขยับหลบมายืนอีกฝั่งนึงของเก้าอี้


"พี่วีเป็นอะไรอ่ะ? แล้วแก้มไปโดนอะไรมา?"
"เงียบก่อนได้มั้ย?"
               ผมหันมาตอบอิงเสียงเรียบ ทำเอาอิงทำหน้างอพร้อมถอนหายใจใส่ผมก่อนจะลุกเดินกลับเข้าไปในงาน ทิ้งผมไว้กับแก้วตามเดิม ผมหันมองเพื่อนของผมที่ยืนอยู่ตรงหน้า แก้วพยักหน้าเหมือนเข้าใจก่อนจะเอื้อมมือจับลงที่ไหลผมเบาๆแล้วกลับเข้าไปในงาน ทิ้งให้ผมนั่งเงียบๆเพื่อใช้ความคิดคนเดียว

ออฟไลน์ LittlePrince90

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 16 ]
«ตอบ #31 เมื่อ21-05-2020 15:34:41 »

ตอนที่ 18


               ผ่านมาจะสองอาทิตย์แล้วหลังจากวันเกิดแก้ว ผมพยายามไปหาน้ำที่ทำงานก็ได้รู้ว่าน้ำลาป่วยยาวรึไม่ก็ออกไปทำงานข้างนอก ซึ่งไม่ว่าจะเป็นเหตุผลรึข้ออ้างที่คนที่นั้นบอกมา ผมก็เข้าใจเหตุผลได้ในทันทีว่าเพราะอะไร แต่ผมก็ยังพยายามโทรหาน้ำอยู่ตลอด แต่น้ำก็กดตัดสายอยู่ทุกครั้งไป นี่ผมทำอะไรลงไปอีกแล้วเนี่ย ผมรักเค้า แต่ผมก็ยังทำร้ายเค้าไปด้วย ผมได้แต่โทษตัวเองอยู่คนเดียว โทษในความโง่ของตัวเอง แล้วยังเรื่องของอิงอีก ผมกำสร้อยข้อมือของน้ำที่ขาดเมื่อคืนนั้นไว้แน่น นี่ผมควรจะทำยังไงต่อไปดี ในตอนนั้น น้ำคงจะรู้สึกแบบผมในตอนนี้สินะ ไอ้วีนะไอ้วี ผมด่าตัวเองในใจซ้ำๆ ผมตอนนี้เหมือนกลับไปจุดเดิมอีกครั้งที่เอาแต่ทิ้งตัว ไม่ยอมเจอใคร ไม่กลับลงไปที่บ้านเลย นี่ก็จะเข้าอาทิตย์ที่สองแล้วที่ผมอยู่กรุงเทพ อิงที่คงเบื่อห้องรึเบื่อผมก็ไม่รู้ ที่ไม่ยอมพูดรึบอกอะไรเธอเลย เจ้าตัวเลยขอกลับไปอยู่ที่บ้านกับแม่สักพัก แต่การที่ไม่มีอิงอยู่มันก็ไม่ได้ทำให้ความคิดรึสมองผมโล่งขึ้นเลย ผมยังนั่งเฝ้าคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่วนซ้ำไปซ้ำมาพร้อมกับสร้อยข้อมือของน้ำในมือของผม


[เสียงกริ่ง]

               เสียงกริ่งหน้าห้องผมดังขึ้น ปลุกให้ผมหลุดจากความคิดฟุ้งซ่านได้ชั่วขณะ ผมต้องลากร่างที่ไม่มีแรงนี้ไปเปิดประตูคอนโด


"แห่กันมาทำไร"
"ยังจะมาถามอีก งานก็ไม่ไปทำ บ้านก็ไม่กลับ ฉันขี้เกียจรับหน้าให้แล้วนะ"
"เออ ขอโทษๆ ว่าแต่มึงสองคนมาทำไร รึจะมาด่าช่วยแก้วเฉยๆ"
               ผมทักสามคนตรงหน้าผม นั้นคือบอย แก้ว และคนที่ผมไม่อยากเจอที่สุดคือไอ้กาย


"ว่าที่เมียมึงไม่อยู่ใช่มะ?"
               ไอ้บอยถามขึ้นทันทีแบบไม่สนใจคำถามของผม


"อือ ไปหาแม่เค้าอ่ะ"
"โอเค งั้นมึงนั่งลง"
"อะไรกันวะ"
               ไอ้บอยผลักผมออกจากประตูพร้อมดึงแขนผมมาที่โซฟา ทำเอาผมงงในท่าทางของสามคนตรงหน้าแล้วทิ้งตัวลงนั่งพร้อมกันหมด


"กูขอถามอะไรตรงๆกับมึงเลยนะ แล้วมึงต้องตอบให้หมด ห้ามโกหกด้วย!"
"อะไรวะมึง"
"เออน่า ฟังก่อนเถอะแก"
               แก้วเสริมขึ้นต่อจากไอ้บอย


"วันที่มึงตื่นมาแล้วนอนอยู่กับอิง มึงจำอะไรไม่ได้เลยใช่มะ?"
"เออ"
"แล้วพ่อแม่มึงก็ดันมาเจอมึงพอดี เลยคิดว่ามึง..."
"อ่าหะ"
               ผมที่นึกภาพตามเหตุการณ์ที่ไอ้บอยมันเล่าพร้อมตอบคำถามไป


"ถามอะไรของมึงเนี่ย?"
"เออ ตอบมาก็พอ... แล้วมึงเลยทำใจรับอิงเป็นแฟนไปเพราะไม่อยากทะเลาะกันกับแม่มึง"
"เออ"
"แล้วอิงมันขู่จะเอาไปแฉว่ามึงได้มันแล้วทิ้ง"
"เออ"
"โอเค กูเริ่มเข้าใจแล้ว"
"เข้าใจอะไรวะ กูไม่เห็นเข้าใจเลย?"
               ผมถามไอ้บอยกลับไปแบบงงๆ


"ฟังก่อนๆ งั้นกูขอเล่าเรื่องคืนนั้นที่มึงเมาในมุมมองของกูมั่งนะ"
"อ่าหะ..."
"มึงกับกูกินเหล้าด้วยกันจำได้ใช่มะ?"
"ได้"
"แล้วกูก็เป็นคนแบกมึงเนี่ยกลับมาห้องมึง อันนี้จำได้มะ?"
"อันนี้คุ้นๆว่ามีคนแบกกูมา"
               ผมทำท่านึกภาพตามไปด้วย


"แล้วมันเกี่ยวยังไงวะ?"
"กูบอกให้ฟังก่อน อย่าเพิ่งถาม"
"เออๆ แล้วไงอีก"
"เออ กูก็แบกมึงกลับมา ส่วนอิงก็เกาะมึงเป็นปลิงเลย"
"เดี๋ยวนะ อิงมาตอนไหน?"
               ผมถามออกไปแบบงงๆ ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าผมรู้จักเค้า


"ก็พอมึงเริ่มเมา มึงก็ลุกไปห้องน้ำ ขากลับมาก็มีอิงเกาะแขนมาด้วยละ! กูก็คิดว่ามึงไปดีลมา"
"เดี๋ยว!! กูจำอะไรไม่ได้เลย"
"อ้าว! งั้นขอกูเล่าต่อให้จบก่อน จะจบละๆ..."

["ร้อน!!!"
               ผมที่รำคาญตัวบ่นออกมาเสียงดังขณะที่ไอ้บอยค่อยๆหามผมที่เมาจนเดินไม่ไหวผ่านห้องนั่งเล่นเพื่อเข้ามาในห้องนอน

"ไอ้ห่า ร้อนมึงก็ถอดเสื้อดิวะ เมาแล้วโวยวายนะมึงเนี่ย"
"อือออ..."
"มา! กูถอดให้เอง ลำบากจริงนะมึง"
"เออ..."
"ตัวหนักชิบหายเลย"
               ไอ้บอยเข้ามาถอดเสื้อเชิตผมออกหลังจากทิ้งตัวผมลงบนเตียงก่อนจะหันไปมองร่างของคนแปลกหน้าอีกคนที่เมาไม่รู้เรื่องเช่นกัน


"นี่ก็อีกคน น้อง น้อง! บ้านอยู่ไหนอ่ะเรา?"
               ไอ้บอยพยายามปลุกผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆผม

"อือออ คนจะนอนเงียบๆดิวะ"
"เอ้า จะได้ไปส่งบ้าน... เห้ยๆจะถอดเสื้อเพื่อ!!"
               ไอ้บอยที่ยังถามไม่ได้ความอะไรต้องตกใจกับภาพตรงหน้าเพราะอยู่ๆผู้หญิงคนนั้นก็ค่อยๆปลดเสื้อนักศึกษาตัวเล็กของตัวเองออกและเสื้อชั้นในก็ถูกโยนตามออกมาติดๆ

"อื้อหือ เต็มตากูเลย เฮ้อออ... เมาขนาดนี้ งั้นก็นอนไปแบบนี้เลยละกัน"
               สภาพพวกผมสามคนตอนนี้เมาหนักมาก ส่วนไอ้บอยที่ก็เมาจนไม่มีแรงจะทำอะไรแล้วเช่นกันเลยทิ้งตัวลงมานอนแทรกกลางระหว่างผมกับอิงแล้วหลับไป...]


               "นั้นแหล่ะกูเห็นมึงหลับกันแบบนั้น กูเลยนอนด้วยเลย จน..."


["เวรละ 9โมงแล้ว ไอ้วี วี!! ตื่นเว้ย!!"
"หือออ..."
"ยังไม่ตายใช่มะ? งั้นกูไปก่อนนะ กูมีประชุมงานตอน10โมง ตื่นแล้วโทรหากูด้วย"
"อื้ออออ"
"มึงโอเคนะ"
"อืออออออ"
"ทิ้งไว้แบบนี้คงไม่เป็นไรมั้ง"
               ไอ้บอยที่มีงานด่วนเลยต้องรีบออกจากห้องไป ส่วนผมที่นอนอยู่ก็ไม่ได้สนใจรึรู้ตัวเลยว่ามีคนแปลกหน้านอนอยู่บนเตียงข้างๆตัวผม...]


"ไอ้เหี้ยบอย ทำไมมึงเพิ่งมาเล่า!"
               ผมรีบว่าไอ้คนเล่าเรื่องทันทีที่มันเล่าจบ


"อ้าว กูก็นึกว่ามึงรู้จักกันแล้ว แล้วตื่นมาก็คง... เข้ากันได้ดี... อีกอย่าง ตอนไปทะเลก็ดูมึงปกติดี กูเลยไม่สนใจอะไร"
"ไม่ใช่โว้ย พ่อแม่กูเป็นคนมาปลุก ไม่งั้นก็นอนไม่รู้เรื่องแบบนั้นนั่นแหล่ะ"
"จะว่าไปวันนั้นกูก็คุ้นๆว่าตอนประตูลิฟท์ที่กูจะเข้ากำลังจะปิดกูเหมือนเห็นแม่มึงเดินออกจากลิฟท์ตัวข้างๆ กูก็คิดว่าจำคนผิด ตอนมึงเล่าให้ฟังกูก็ลืมถาม"
"เสื้อขาวมั้ย?"
"เออ ใช่เลย เสื้อขาว อันนี้จำได้"
"เออ นั้นแหล่ะ คุณหญิงละมัยเลยล่ะ"
"งั้นบอยออกไปคุณป้าก็เข้ามาพอดี งั้นแปลว่าคืนนั้นแกสองคนก็ไม่ได้..."
               แก้วถามย้ำขึ้นมา


"ไม่ได้แน่นอน กูนอนกั้นมันไว้เลย ถ้าได้เนี่ยต้องได้กับกูก่อน แล้วเรื่องมันแก้ผ้านี่กูจำได้ดีเพราะกูเห็น... รึถ้าได้หลังจากกูออกไป ก็แค่ไม่ถึง5นาทีเลยนะ"
               ไอ้บอยพูดย้ำพร้อมทำท่านึก


"งั้น... แล้วใครถอดกางเกงกูวะ?"
"มึงถอดของมึงเอง กูไม่ได้ถอดเลยนะ บ่นว่าร้อนปุ๊บก็ลุกขึ้นถอดเฉยเลย"
"งั้นมึงก็เห็น..."
"วีน้อยอ่ะเหรอ? เห็น!"
"ไอ้ห่าบอย!!!"
               ผมที่นึกขึ้นมาได้ถึงสภาพผมในวันนั้นว่าเป็นยังไงบ้างรีบถามออกไป ไอ้บอยพอได้ยินคำถามก็ก้มมองต่ำไปที่กลางลำตัวผมและพยักหน้ารัวๆ ทำเอาผมรีบเอามือกุมเป้าของตัวเองทันที


"อายไมวะ ผู้ชายเหมือนกัน แต่พ่อมึงให้มาเยอะเหมือนกันนะ!"
"ไอ้เหี้ยยยยย"
"พอเลยทั้งสองคน!"
               ไอ้กายที่นั่งเงียบฟังพูดแทรกขึ้นบ้าง


"ทำไมฉันต้องมาฟังอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย?"
               แก้วพูดพร้อมทำหน้าเซงแบบสุดๆ


"เออ แก้วอยู่ มึงจะพูดทำไมเนี่ย?"
"เออ งั้นกูถามอีกเลยละกัน แล้วตั้งแต่คืนนั้น มึงได้..."
               ไอ้บอยรีบถามต่อทันที


"ไม่เลย ไม่เคยเลย"
               ผมที่เข้าใจในความหมายของไอ้บอยและมั่นใจในตัวเองมากๆรีบตอบกลับ


"อ้าว อิงมันไม่อ่อยมึงเหรอ?"
"ก็อ่อย แต่กูก็ไม่ได้มีอารมณ์ด้วยเลย"
"เหรออออ หน้าแบบมึงเนี่ยนะ?"
               ไอ้บอยตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อมากนัก


"เออดิ ก็กูคิดถึงแต่..."
               ผมหยุดคำพูดไว้ก่อนจะหันไปมองหน้าคนที่ผมนับเป็นมารหัวใจที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม


"มองหน้ากูทำไม มึงคิดถึงหน้ากูเหรอ? กูบอกเลยนะเว้ยว่ากูชอบแบบตัวเล็กๆ"
"ตลกละไอ้กาย!"
               ผมตวาดใส่คนตรงหน้า


"มึงสองคนนี่จะเถียงกันเพื่อ?!"
"เออ คนสวยลำใยอ่ะ"
"งั้น... ถ้าไม่ใช่มึง แล้วลูกในท้องนี่ลูกใครวะ?"
"นั้นดิ แกก็แน่ใจว่าแกไม่ได้ทำ และในเมื่อมันก็ไม่ใช่ท้องลมด้วย..."
               แก้วกับบอยถามแทรกขึ้นมา


"ถึงคิวกูแล้วสินะ งั้นคำตอบคือ!! ลูกของผู้ชายคนนี้ไง"
               ไอ้กายไม่พูดเปล่าพร้อมหยิบรูปของผู้ชายคนหนึ่งออกมาจากซองน้ำตาลแล้ววางลงบนโต๊ะ


"เดี๋ยวๆนี่พี่ชายอิงไม่ใช่เหรอ วันที่คุยเรื่องงานแต่งก็มานะ ผิดคนรึเปล่ากาย"
"เออ มึงมั่วป่าวไอ้กาย"
               ผมและแก้วรีบสวนขึ้น


"ฟังก่อน คือกูให้คนไปตามดูแฟนมึงมาตั้งแต่วันเกิดแก้ว เพราะไอ้บอยมาบอกว่ามันแปลกๆ"
"ห้ะ?"
"เออ กูลืมบอกมึงน่ะไอ้วี ว่ากูสงสัยตรงมึงบอกเมียมึงท้อง3เดือน กูว่ามันเร็วไป ถ้าคบ3เดือนกว่าแล้วจะท้อง3เดือนเลย วันนั้นกูเลยเล่าเรื่องมึงให้ไอ้กายฟังว่ามันเป็นไปได้เหรอวะที่มึงจะปล่อยตัวขนาดนั้น แค่นั้น"
"ตอนแรกกูก็นึกว่ามึงคบกันมานานแล้วเลยไม่ได้คิดอะไร แต่พอฟังเรื่องทั้งหมด กูก็ว่าเรื่องมันน่าสงสัยจริงๆ แล้วก็เรื่องที่แก้วเล่าให้ฟังถึงเรื่องอารมณ์รึบรรยากาศที่คุยกันตอนอยู่ภูเก็ตวันที่มาคุยเรื่องงานแต่งอีก"
"แล้ว?"
"กูเลยให้คนไปตามดูเพื่อมึงเลยนะ ไม่คิดตัง"
               ไอ้กายอธิบายขึ้น


"ตอนแรกกูก็ได้รูปพวกนี้มาก่อน ทีแรกกูก็คิดว่าพี่ชายแบบที่บอกอ่ะแหล่ะ เพราะเห็นเรียกพี่ชายๆตลอดแถมอยู่บ้านเดียวกันอีก แต่พอตามจริงๆ... พี่น้องเค้าทำแบบนี้กันด้วยเหรอวะ?"
               ไอ้กายไม่พูดเปล่าพร้อมหยิบรูปของอิงและคนที่อิงเรียกว่าพี่ชายที่กำลังจูบปากกันขึ้นมาวางบนโต๊ะอีกรูป


"เหี้ย!!!"
               ผมกับไอ้บอยอุทานออกมาพร้อมกันทันทีที่ได้เห็นรูปที่กายหยิบขึ้นมา ส่วนแก้วไม่ส่งเสียงใดออกมายกเว้นสีหน้าที่ช๊อกพอๆกัน


"มึงยังไม่เห็นเหรอไอ้บอย?"
"ยังดิ กูแค่เล่าให้มันฟังเฉยๆ"
"ไม่มีใครเห็นหรอกไอ้วี กูยังไม่ได้ให้ใครดูทั้งนั้นแหล่ะ เมียมึง กูก็อยากให้มึงจัดการเอง นี่กูให้ตามแค่ไม่กี่วันเองนะ"
"นี่มันยิ่งกว่าพี่น้องแล้วนะเว้ย"
"เห็นมะ?! ตอนแรกก็คิดว่า เค้าอาจจะทำกันเป็นปกติตั้งแต่เด็กแล้วมั้ง แบบพี่น้องหอมแก้มกันอะไรแบบนี้ นี่กูยังโลกสวยอยู่นะ กูเลยให้คนไปถามมาหมดละ คนแถวนั้นเค้าก็นินทากันอยู่ว่าสองคนนี้มันเป็นมากกว่าพี่น้องนานแล้ว ผู้ชายเป็นลูกติดผัวใหม่แม่ของอิง แต่เหมือนเค้าจะเลิกกันไปแล้ว ผัวใหม่ก็หายไปไหนไม่รู้ แต่ถึงเลิกกันแล้ว สองแม่ลูกนี่ก็ยังอยู่บ้านนี้เหมือนเดิมเพราะไม่มีที่จะไป ลูกเลี้ยงคงสงสารเลยให้อยู่ด้วยกันไป แล้วตั้งแต่อิงคบกับมึง อิงจะนัดเจอผู้ชายคนนี้อาทิตย์ละครั้งสองครั้งที่ม่านรูดตอนไม่ได้อยู่กับมึง รึตอนมึงกลับลงไปทำงานที่บ้าน มันเลยเข้าทางเลย และยังมีของที่กูได้มาอีกอย่าง มันทำให้กูแน่ใจเลยว่าไอ้คนที่อิงเรียกพี่ชายๆมันน่าจะเป็นพ่อของเด็กในท้องแน่ๆ"
"ของอะไรอีกวะ?"
               ไอ้บอยถามขึ้นอย่างสงสัย ทำให้ไอ้กายเหลือบตาไปมองที่แก้วแล้วส่ายหน้าทันที


"เออน่า เอาเป็นว่ามีละกัน"
"งั้นแปลว่าท้องแล้วมาหลอกกูเหรอ?"
               ผมที่ไม่ได้สนใจอะไรแล้วถามย้ำกับไอ้กาย


"กูก็ไม่แน่ใจนะ แต่คนที่กูให้ไปสืบเค้าไปไปสืบที่คลินิกแถวนั้นมา เค้าว่าอิงเข้ามาถามเรื่องนับวันไข่ตกอะไรสักอย่างรึพวกวิธีท้องแบบเร่งด่วนแนวๆนั้น เออ... พอพูดเองละก็รู้สึกว่าคำถามแปลกดีแหะ แต่มันก็ช่วงปลายๆมกราอ่ะ ถ้าตามที่ไอ้บอยเล่าให้ฟังก็หลังเจอมึงแล้วมั้ง แล้วถ้าคิดๆแล้ว ตอนมาเจอมึงก็น่าจะยังไม่ท้อง แต่พอรู้ว่ามึงรวย เลยคิดแผนจะจับมึงจากเรื่องที่เมาคืนนั้นมากกว่า คงจะตามติดมึง อ่อยมึง แต่มึงดันไม่เล่นด้วยไง เลยให้ไอ้คนนี้ ซึ่งก็ไม่ใช่พี่แท้ๆอยู่แล้ว... Boom!!"
               ไอ้กายอธิบายเพิ่มพร้อมพยักหน้าในความคิดสร้างสรรค์ของแผนการ


"เหี้ยยย งั้นที่บอกว่ากลับบ้านไปหาแม่รึไปหาพี่ชาย นี่คือไปหาผัว?"
"น่าจะแบบนั้น!"
"นี่มันอาชญากรข้ามชาติเลยนะ"
               แก้วที่เงียบฟังพูดแทรกขึ้นมา


"งั้นขอฉันมั่ง"
               แก้วพูดพร้อมทำท่าปรบมือเรียกความสนใจ


"ยังมีอีกเหรอ"
               ผมที่ไม่อยากฟังต่อพูดขึ้น แค่นี้ก็ไมเกรนจะพุ่งแล้ว


"ฉันง่ายๆ แค่ให้คนเช็คประวัติที่บ้านนางดู สรุปชีวิตนางก็น่าสงสารอยู่แหล่ะ ถ้านางไม่ร้ายขนาดนี้ พ่อนางตัวจริงยังอยู่ในคุกเพราะไปขโมยของ แม่นางก็มีประวัติฉ้อโกง ลักเล็กขโมยน้อยอยู่ และคนที่นางเรียกว่าพี่ รึตามจริงไม่ใช่พี่ ก็ขาย-ส่งยาให้วัยรุ่นแถวๆบ้านด้วย ตอนนี้น่าจะมีรูปพี่เอ้ยสามีนางกับแม่ของนางติดอยู่หลายสถานีอยู่นะ"
               แก้วพูดมาง่ายๆสั้นๆ แต่ทำเอาผมพูดอะไรไม่ออก


"ไงล่ะ ว่าที่เมียมึง"
"กู..."
"มึงจะเอายังไงต่อ จะเล่นบทคนดีต่อมั้ย?"
"อีกไม่ถึงสามอาทิตย์ก็จะถึงวันแต่งแล้วนะเว้ย จะทำไรก็รีบทำ"
               ทั้งสามคนพูดดึงสติผม แต่บอกตรงๆว่าผมงงไปหมดแล้ว ตอนแรกที่ผมคิดว่ามันแย่แล้ว ตอนนี้กลับแย่ยิ่งกว่า เวลาที่จะให้ผมจัดการกับทุกอย่างก็เหลือน้อยลงทุกที ไม่รู้เลยจริงว่าผมควรจะทำยังไงดี

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5985
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +841/-16
Re: The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 18 ]
«ตอบ #32 เมื่อ22-05-2020 01:50:17 »

จะด่าว่า.....ควายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ก็สงสารควาย

น่าจะเป็นพระเอกที่โง่ที่สุดตั้งแต่อ่านในเล้านี้มา
อ่านมานานหลายปี..มากด้วย
ฮ่าฮ่า

นับถือคนแต่ง สนุกมากกกกกกกกกก
อ่านรวดเดียว 18 ตอนเลย

ติดใจอยู่นิดสสสสสสสส
อ่านตอนแรกๆ ทำไมคุณวี..ดูฉล๊าดฉลาด
มาหลังๆ นี่โง๊โง่ ยิ่งกว่าควายยยยยยยอิ๊ก

อุ๊บสสสส..ไม่เอาๆ สงสารควายมัน
กร๊ากกกกกกกกกก

+1 ให้คนแต่ง อยากอ่านต่อ เร็วๆนะ
ติดใจเรื่องนี้งอมแงมเลย เห็นใจคนอ่านเต๊อะ
อิอิ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 18 ]
«ตอบ #33 เมื่อ22-05-2020 09:16:10 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-0
Re: The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 18 ]
«ตอบ #34 เมื่อ22-05-2020 18:32:16 »

จะไปคิดมากอะไรอยู่อีกละวี มีหลักฐานทนโท่ รู้ความจริงก็แล้ว ไม่เกี่ยวอะไรกับนายเลย หรืออยากได้คนแบบนี้มาเป็นเมียหรอ เหอะๆ นาทีนี้ต้องพูดความจริงเท่านั้น ถึงจะจบ ไม่ยืดเยื้อ ไปเคลียร์กันนะ เอาเงินฟาดหัวไป จะเอาก็เอา หรือจะไม่ได้อะไรเลย เพราะตามจริงนายไม่จ่ายหรือรับผิดชอบอะไรก็ได้ นายไม่เกี่ยว เถียงมาก็สู้ด้วยหลักฐาน จบด้วยตรวจDNA คิดยากทำไมว่ะ  เออ!สนุกดี อ่านเล่นๆขำๆก็เพลินดีนะ 5555 อะรอตอนหน้าจะทำไงบ้าง  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1603
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: The right time.. รักถูกเวลา [ ตอนที่ 18 ]
«ตอบ #35 เมื่อ25-05-2020 18:38:22 »

โอ้ยย จะได้ชอบกันไหมมม

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด