[เรื่องสั้น] #อ่อยยังไงไม่ให้รู้ว่าอ่อย : อ่อยครั้งสุดท้าย P.3 [จบแล้วค่ะ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] #อ่อยยังไงไม่ให้รู้ว่าอ่อย : อ่อยครั้งสุดท้าย P.3 [จบแล้วค่ะ]  (อ่าน 18309 ครั้ง)

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4724
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +297/-3
เป๊กโดนคุณพีทอ่อยแรง

ออฟไลน์ EARTHYSS :)

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
โอ้ยอยากด้ายยย อยากได้ผชแบบคุณพีท อยากได้ผช.ที่อ่อยเราก่อน

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3227
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
ดูเหมือนเป๊กก็ยังไม่รู้ตัว และไม่คิดจะคิดอะไรเข้าข้างตัวเองด้วย

มีความใสๆ ฮาาาาา

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-3
เป็กจะถูกกินแทนเค้กไหม

อยากไปเป็นจิ้งจกในห้องพีท อิอิ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6
 :L2: :pig4:

เป็กกกกกก ตะเองเพ้อเจ้อเหมือนเค้าเลย

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ peaceminus1

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มีความอ่อยเนียน 55555555

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
คุณพีทเป็นพวกชอบวางแผนป่ะเนี่ย

ออฟไลน์ Rabity

  • #slytherinforlife
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 581
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-8
แง้ ชอบบบ น่ารักจังค่ะะะะ
รอมาต่อน้าา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Sisne

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อ่อยครั้งที่ #6 Part 2/2




@ชั้น 12 คอนโด S



ติ้ง!



ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับผมและคุณพีทพากันเดินออกมาจนถึงหน้าห้อง 1209



โอ๊ยยยย ตื่นเต้นมากๆๆๆ คุณพีทเสียบคีย์การ์ดปลดล็อคก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไปก่อนแล้วผายมือเชิญผม



ผมเดินเข้าไปภายในห้องก็ต้องแปลกใจ คือห้องเรียบร้อยมากกกกก(ดูดีกว่าห้องผม) เดินเข้าไปเจอโซฟาตัวใหญ่ มีทีวีจอแบนติดอยู่ข้างฝา ซ้ายมือเป็นเคาท์เตอร์ครัวและมีโต๊ะทานข้าวอยู่ใกล้ๆ ส่วนขวามือมีประตูอยู่ให้เดาว่าคงจะเป็นห้องนอน



“แม่บ้านเพิ่งทำความสะอาดไปเมื่อวานเองครับ ปกติรกกว่านี้น่ะ” เหมือนคุณพีทจะเดาความคิดผมออกว่าห้องเรียบร้อยไม่เหมือนสภาพห้องรกๆแบบชายโสด(อย่างผม)อยู่ ผมเกาท้ายทอยแก้เก้อแล้วหัวเราะ ก่อนจะบอกคุณพีทว่าเดี๋ยวจะเอาเค้กไปใส่จานให้ แต่คนตัวสูงบอกให้ผมไปนั่งรอที่โต๊ะทานข้าวแทน เขาพูดว่าผมเป็นแขกจะให้แขกมาเอาเค้กใส่จานให้เจ้าบ้านได้ไง ผมเลยต้องยอมไปนั่ง



เค้กช็อคโกแลตหน้าตาน่าทานถูกวางลงบนโต๊ะ ผมนึกขึ้นได้ว่าตอนซื้อผมหยิบซองเทียนวันเกิดมาด้วย ผมเดินไปเอาเทียนมาปักไว้รอบๆเค้ก ขอไฟแช็คมาจุดไฟเสร็จเรียบร้อย



“ต้องร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ด้วยรึเปล่าเนี่ย” คุณพีทถามยิ้มๆ



“เออ…ไม่ต้องหรอกมั้งครับ”



“’งี้ผมก็อธิษฐานไม่ได้สิ ปกติเขาต้องร้องเพลงอวยพรวันเกิด อธิษฐาน จากนั้นก็เป่าเทียน”



“ผมต้องเป็นคนร้องเหรอครับ?”



คุณพีทพยักหน้า



ผมเกาท้ายทอยอย่างอายๆ ไม่ใช่ว่าไม่เคยร้อง แต่ปกติเวลาร้องเพลงนี้ส่วนใหญ่เขาร้องกันกับเพื่อนตั้งหลายคนให้เจ้าของวันเกิด ไม่ใช่โซโล่ร้องเดี่ยวแบบนี้นี่หว่า



ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เหลือบไปมองคุณพีทที่กำลังจ้องหน้าผมเหมือนกำลังรอฟัง



“ฮะ แฮปปี้เบิร์ด…เดย์ทูยู…” เสียงเพี้ยนๆของผมออกมาจากลำคอแห้งผาก ทั้งอายทั้งเขิน คือร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้คนที่ชอบสองต่อสองแบบนี้เป็นคุณคุณไม่เขินรึไงเล่า! งือออออ



เพลงอวยพรวันเกิดสองรอบจบไป คุณพีทยิ้มกว้างก่อนจะหลับตาลงอธิษฐาน จากนั้นก็เป่าเทียนให้ดับภายในลมหายใจเดียว



“มา กินเค้กกัน” ร่างสูงตัดแบ่งเค้กส่วนนึงใส่จานเล็กๆยื่นให้ผมก่อน จากนั้นถึงตัดแบ่งในส่วนของตัวเอง



“อร่อยมั้ยครับ?” ผมถามขึ้นหลังจากคุณพีทตักกินเค้กไปหนึ่งคำ



“อร่อยดีครับ” คุณพีทพยักหน้ายิ้มรับ ทำให้ผมโล่งใจมาก



“คือผมไม่รู้ว่าคุณพีทชอบเค้กแบบไหนเป็นพิเศษเลยเลือกแบบที่ผมชอบมา…ผมเลยกลัวว่าจะไม่ถูกใจน่ะครับ”



“เป๊กชอบอะไรผมก็ชอบหมดแหละ”



ผมเบิกตากว้างหันไปมองคนที่พูดอะไรแปลกๆออกมา



Rrrrrrrrrrrrrr

โทรศัพท์ของคุณพีทดังขึ้น ร่างสูงจึงลุกไปกดรับสาย ทิ้งให้ผมนั่งทบทวนประโยคเมื่อกี้เงียบๆคนเดียว



‘เป๊กชอบอะไรผมก็ชอบหมดแหละ’



แล้วถ้าเกิดผมชอบคุณพีท…คุณพีทจะชอบผมบ้างรึเปล่าครับ



ผมสะบัดหัวไล่ความคิดที่เห็นแก่ตัวออกไป อยากจะโขกหัวตัวเองลงกับโต๊ะ คิดอะไรเข้าข้างตัวเองไปได้ ได้ใกล้คุณพีทแค่นี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว



คนตัวสูงเดินกลับมาพร้อมกับโทรศัพท์ เขาเล่าให้ฟังว่าพ่อแม่และน้องสาวโทรมาอวยพรวันเกิด



“คุณพีทมีน้องสาวด้วยเหรอครับ?”



“อื้ม แต่ห่างกันหลายปีนะ ยังเรียนม.ปลายอยู่เลย”



ผมพยักหน้าก่อนจะตักเค้กเข้าไป วันนี้ได้รู้เรื่องของคุณพีทเพิ่มมาอีกตั้งหนึ่งอย่างแหนะ



“แล้วเป๊กมีพี่น้องรึเปล่าครับ?”



“มีพี่ชายหนึ่งคนครับ ห่างกันสองปี”



“อ๋อ…”



จากนั้นก็เหมือนเข้าสู่โหมดเดธแอร์ ไม่มีใครพูดอะไรต่อจนผมรู้สึกอึดอัดอยู่หน่อยๆ อยากจะหาเรื่องอะไรมาพูดทำลายความเงียบแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี จนเป็นคุณพีทที่เป็นคนพูดออกมา



“เป๊กชอบกินเค้กช็อคโกแลตใช่มั้ยครับ”



“ครับ”



“แล้วรู้มั้ยว่ากินเค้กช็อคโกแลตเวลาไหนจะอร่อยที่สุด” ผมนิ่งคิดไปสักพัก ก่อนจะตอบออกไป



“ไม่รู้ครับ”



คุณพีทไม่พูดอะไรต่อแต่ตักเค้กช็อคโกแลตในจานของตัวเองแล้วยื่นช้อนเข้ามาใกล้กับริมฝีปากของผม



“เวลามีคนป้อนครับ”



ผมนิ่งค้าง หัวใจที่เต้นปกติกลับเต้นแรงขึ้นมาทันที คุณพีทยกช้อนขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงให้ผมรับเค้กช็อคโกแลตเข้าไปในปาก ผมค่อยๆเผยอริมฝีปากก่อนที่ช้อนของคุณพีทจะส่งเค้กช็อคโกแลตเข้ามา



“อร่อยมั้ย?” เขาถาม



“อร่อยครับ…อร่อยมาก” เสียงของผมแผ่วลงราวกับกระซิบตอบ แต่อยู่ด้วยกันแค่สองแบบนี้ไม่มีทางที่คุณพีทจะไม่ได้ยิน



คนตรงหน้าเพียงแค่ยิ้มตอบกลับมาก่อนเราทั้งคู่จะลงมือทานเค้กกันจนหมด โดยผมอาสาล้างจานเองซึ่งคุณพีทก็ไม่ได้ขัดอะไร



คุณพีทเดินไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากล็อกเกอร์ด้านล่างทีวี



“ดูหนังกันมั้ยเป๊ก ผมเช่ามาแล้วยังไม่มีเวลาดูเลย ไหนๆวันนี้ก็ว่างแล้ว พรุ่งนี้ต้องเอาไปคืนแล้วด้วย”



โครม!



เสียงจานตกลงบนซิงค์ดังโครมเพราะผมปล่อยให้มันหล่นออกจากมือเนื่อจากตกใจ ดีนะเป็นจานพลาสติก T_T โอเอ็มจี! คุณพีทชวนดูหนัง! ครั้งนี้ไม่ได้ตีเนียนแกล้งทำเป็นเจอกันแบบที่โรงหนังครั้งแล้ว แต่คุณพีทออกจากชวนเองเลยด้วย!



“ระ…เรื่องอะไรเหรอครับ” เจ้าตัวไม่ตอบแต่เดินเข้ามาหาผมที่ล้างจานอยู่แล้วยื่นกล่องดีวีดีมาให้ดู



‘The Conjuring คนเรียกผี’



เอ่อ…



จะดีเหรอ…



“เห็นเค้ารีวิวว่าสนุกดี”



สนุกกับผีอ่ะดิครับ T_T



ถึงผมจะกลัว แต่ตอนนี้มีโอกาสได้อยู่กับคุณพีทต่ออีกหน่อย ผมไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก



ผมพยักหน้า(ทำเหมือน)เห็นด้วย ก่อนคุณพีทจะเดินออกไปพร้อมบอกว่าจะไปรอที่โซฟา ผมล้างจานเสร็จก็เดินไปนั่งลงตรงริมสุดของโซฟาตัวยาว ส่วนคุณพีทนั่งอยู่ตรงกลาง ตรงโต๊ะมีพวกของกินเล่นและน้ำวางไว้เรียบร้อย



“ไปนั่งทำไมตั้งริมนู้นละครับ ขยับมานี่สิ เดี๋ยวสายตาก็เสียหรอก” เขาตบเบาะข้างๆตัวเบาๆเป็นเชิงเรียก ผมกระดึ๊บตัวเองไปอยู่ตรงกลางอีกนิดแต่ก็เว้นระยะห่างเอาไว้ ใกล้มากไม่ดีครับ ผมใจสั่น



แล้วก็ได้สั่นจริงๆเมื่อคุณพีทขยับเข้ามาชิดจนไหล่ของเราสองคนสัมผัสกัน เขาเพียงแค่ขยับเข้ามาเพื่อยื่นขนมให้เท่านั้น



“อร่อยนะ” ซองมันฝรั่งทอดยี่ห้อดังรสชาตใหม่ถูกยื่นมาตรงหน้า

“ให้ป้อนอีกมั้ย?” คุณพีทถามเชิงหยอกล้อ ผมนี่แทบลำสักน้ำลาย



“มะ…ไม่ต้องครับ แหะๆ เกรงใจ” ผมหยิบมาชิ้นนึงก่อนจะตอบกลับไป



ความจริงอยากจะบอกไปว่า เอาเลยยยยย ป้อนเลยยยย ก็กลัวจะดูแรดไป (Sisne: ถุยยย)



“ขอบคุณ…ครับ” เสียงของผมขาดช่วงเพราะเมื่อผมหันหน้าไปหาคุณพีทหวังจะขอบคุณ ใบหน้าของคนที่ผมแอบชอบดันอยู่ใกล้มากจนจมูกของเราสัมผัสกัน และผมรู้สึกว่ามันแย่ตรงที่ผมยังนิ่งอยู่อย่างนั้นแทนที่จะถอยตัวเองออกมา



ที่บอกว่าแย่…ก็เพราะว่าหัวใจผมมันเต้นแรงเกินไป



จนกลัวว่าคุณพีท…จะได้ยิน



ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อคุณพีทแตะนิ้วหัวแม่มือลงมาตรงมุมริมฝีปาก



“เศษขนมติดปากครับ ตอนแรกคิดว่าไม่ใช่ เลยขยับมาดูใกล้ๆ” เขายิ้มให้ก่อนจะถอยออกไปกดรีโมตทีวี หนังก็เริ่มเล่นขึ้นมา



เรานั่งดูนั่งกันไปเงียบๆ แต่บอกตรงๆว่าหนังตรงหน้าไม่ได้เข้าหัวผมเลย เพราะมัวแต่คิดถึงสัมผัสตรงที่ริมฝีปากเมื่อครู่ นึกแล้วก็ทำเอาหัวใจผมเต้นแรงขึ้นไปอีก มันรู้สึกเขิน ตื่นเต้น แล้วก็งงหน่อยๆ



คือเมื่อกี้…ผมยังไม่ได้กินขนมเลยนะ…





[-พีท-]



ผมมีความสุขอีกแล้วครับ วันเกิดปีนี้มันดีจริงๆ



ตอนแรกแค่คิดยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน่อยให้อีกคนตกใจเล่น แต่พอเห็นริมฝีปากแดงๆนั่นมันทำให้ผมรู้สึก…อยากจูบ



ถ้าเกิดเป๊กไม่หันมาจนจมูกเราสัมผัสกัน ผมว่าผมคงหยุดตัวเองไม่ได้แน่ๆ



ไม่รู้จะหาอะไรมาอ้างให้เราได้อยู่ด้วยกันนานอีกหน่อยเลยชวนเขาดูหนัง ผมรู้นะว่าเขาไม่ชอบหนังแนวนี้เท่าไหร่ แต่เขาก็ยอมตกลงดูเป็นเพื่อนผม กลัวเขาปฏิเสธแทบแย่ ถ้าเขาทำล่ะก็ผมหมดมุขที่จะยื้อเลยนะเนี่ย



คนข้างๆนั่งตัวเกร็งจนผมอดไม่ได้ที่จะแตะมือลงไปบนแผ่นหลังนั้นเบาๆก่อนจะบอกว่าให้เอนตัวลงมาพิงโซฟา เป๊กทำตามที่บอก ส่วนผมก็เอาแขนวางพาดบนโซฟาไว้คล้ายกับกอดคอเค้าอยู่กลายๆ



แล้วเราสองคนก็ดูหนังกันไปเงียบๆจนจบ เสร็จแล้วผมก็อาสาจะไปส่งเขาที่บ้าน แต่เจ้าตัวบอกว่าไม่เป็นไร ผมเลยลงไปส่งที่ด้านล่าง แล้วเป๊กก็กลับออกไป



ผมเดินยิ้มกริ่มกลับเข้าไปในห้อง ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของเป๊กที่โซฟา เขาทำตกไว้แล้วก็เหมือนจะไม่รู้ตัว ส่วนผมก็ไม่ได้บอกอะไร เพราะผมตั้งใจไม่บอกต่างหาก



เอาเป็นว่าผมเก็บไว้ให้ก่อนละกัน



เจอกันอีกทีที่ห้องนี้นะครับเป๊ก : )









*******************************************************************************************
ขอโทษที่หายไปหลายวันค่ะ T_T มาต่อให้แล้ววว มีคำผิดท้วงได้เลยนะคะ ^^
เรื่องนี้คาดว่าจะจบตอนที่ 8 ค่ะ อย่างที่บอกว่ามันเป็นเรื่องสั้น(ที่ลงผิดบอร์ดด้วย ฮือ)
ถ้าเกิดไม่มันมือจนเกินไปก็ไม่เกิน 10 ตอนแน่นอนค่ะ ขอเวลาไปตกลงกับตัวเองก่อน555

ขอบคุณมากๆสำหรับคอมเมนต์และตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ ^^

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3227
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
คือคุณพีทอ่อยแรงมากกกกก

แต่น้องเป๊กก็ยังคงไม่รู้สึกตัว ฮาาาา

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
    • -

ออฟไลน์ powvera

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 720
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-3
คุณพีทขี้อ่อย    แต่ก็ชอบนะ   อิอิ

 :hao3:    :hao3:   :mew1:

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2873
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-5
คุณพีทอ่อยแรงอ่ะ อ่อยตลอดเลยนะ เป๊กรีบๆรู้สึกตัวเถอะก่อนจะโดนจับกินแบบไม่รู้ตัว :hao7:

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
เอ๊ะ ตั้งใจทำตกรึป่าวน้าาาา  :hao3:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-6
คุณพีทอ่อยเนียนมาก
แต่เรื่องกระเป๋าสตางค์นี่
เป๊กอ่อยหรือทำร่วงจริงๆ จ๊ะ

 :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Rabity

  • #slytherinforlife
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 581
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-8

ออฟไลน์ Pakeleiei

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Nighttime

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-3

ออฟไลน์ Pnomsod

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1

ออฟไลน์ Sisne

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อ่อยครั้งที่ #7





กึก!



เช้าวันอาทิตย์แสนสดใส(ไปหมด) เหลือแต่ความร้อนระอุและแสงแดดในเวลาสิบโมง เจ้าของบ้านอย่างเป๊กที่กำลังจะออกไปหาซื้อน้ำอัดลมเย็นๆที่เซเว่นหน้าปากซอยถึงกับชะงักอยู่ที่ประตูรั้วหน้าบ้าน



ลืมหยิบกระเป๋าตังค์มา…



ว่าแล้วก็กลับไปค้นในกระเป๋าเอกสาร ในห้องนอน ในห้องนั่งเล่น ใต้เก้าอี้ แม้แต่ในตู้เย็น(?) เห้ยไม่มี!



เอาไปลืมไว้ที่ไหนนะ นึกๆๆๆ



เมื่อวานไปที่ห้องคุณพีทแล้วเผลอทำตกไว้รึเปล่าวะ ตอนลุกออกจากโซฟาไม่ได้หันกลับไปดูด้วย



พอคิดได้ผมก็เลยจะลองไลน์ไปถามคุณพีทดู ช่างพอดีกับคุณพีทที่กำลังโทรเข้ามาหาผม



Rrrrrrrrrrrrrrrr



‘พีท <3’



งื้ออออ เห็นทีไรก็เขินอ่ะ!



“สะ สวัสดีครับคุณพีท”



(ฮัลโหลเป๊ก เมื่อวานลืมอะไรไว้รึเปล่า) ซื้อหวยให้มันถูกแบบนี้สิ ว่าแล้วต้องทำตกไว้แน่ๆ



“กระเป๋าสตางค์ใช่มั้ยครับ”



(ช่ายยย มีตังค์กินข้าวมั้ยเนี่ย) คุณพีทพูดกลั้วหัวเราะทำเอาคนฟังยิ้มตาม



“สงสัยคงต้องกินข้าวกับน้ำปลาแล้วแหละครับ” ผมรับมุข



(โห น่าสงสารจัง ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง)



“เลี้ยงไหวเหรอครับ ผมกินเก่งนะ”



(ไหวสิ) ปลายสายเงียบไปพักนึง (เลี้ยงได้ตลอดชีวิตเลยนะครับ)



“…”



จบประโยคนั้นทำเอาผมนิ่งค้าง หัวใจพลันก็เต้นแรงขึ้นมา ความจริงมันควรจะเป็นการพูดเล่นหยอกล้อกันมากกว่า แต่ทำไมคุณพีทต้องทำน้ำเสียงจริงจังขนาดนั้นด้วย…



(เป๊กสะดวกเข้ามาเอาที่คอนโดเลยมั้ยครับ หรือจะให้ผมเอาไปให้) จู่ๆคุณพีทก็เปลี่ยนเรื่องจนผมตามแทบไม่ทัน



“เอ่อ…ผมไปเอาเองดีกว่าครับ ไม่อยากรบกวนคุณพีท”



(โอเคครับ งั้น…ผมจะรอนะ)



ผมรับคำก่อนจะกดวางสาย รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาที่จะได้ไปคอนโดคุณพีทอีกครั้ง









@ล็อบบี้ คอนโด S



ผมมาถึงที่นี่ภายในสิบห้านาทีโดยการเดิน รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยเพราะอากาศร้อนมากกก ใบหน้าขาวซีดของผมคงจะแดงเห่อ ผมนั่งรอคุณพีทอยู่ที่ล็อบบี้ เพราะผมไลน์ไปบอกว่าผมมาถึงแล้ว มือก็พัดโกยลมใส่หน้าไปมาถึงแม้จะเปิดแอร์ก็เหอะ



“เป๊ก!” เสียงเข้มดังมาจากทางด้านหลัง ผมหันไปมองแล้วลุกขึ้น “รอนานยัง?”



“ไม่เลยครับ ผมเพิ่งมาถึง” วันนี้คุณพีทแต่งตัวสบายๆ เสื้อยืดสีเทาของแบรนด์รองเท้ายี่ห้อดังกับกางเกงเลยเข่าขึ้นมาสีน้ำเงินและรองเท้าแตะธรรมดา แค่นี้ก็ยังดูหล่อเลย



คุณพีทยิ้มโล่งอก ก่อนจะสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เดาว่าคงจะหยิบกระเป๋าสตางค์ของผมออกมา แต่เหมือนจะไม่เป็นตามคาดเพราะคุณพีทตะปบมือไปทั่วกางเกงแล้วตอนนี้



“เป๊ก…ผมลืมหยิบลงมาด้วยแน่ๆเลย” ร่างสูงว่าพลางเอามือกุมขมับ “ผมเอาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว พอเป๊กไลน์มาผมก็รีบลงมา เลยลืมหยิบมาด้วย ขอโทษนะ”



“ไม่ๆ ไม่เป็นไรครับ” ผมรู้สึกผิดแทนคุณพีทซะจนอยากจะขึ้นไปเอากระเป๋าตังค์เองแล้วให้คุณพีทนั่งพักแทน แต่จะให้ผมเข้าไปอีกรอบมันก็ดูจะเป็นไปไม่ได้ ผมไม่มีข้ออ้างอะไรจะเข้าไปในห้องเขาได้อีกนี่หว่า



“งั้นเดี๋ยวเป๊กขึ้นไปเอากับผมเลยมั้ยครับ ไปกินอะไรเย็นๆก่อน ดูดิ เหงื่อออกเยอะเลย หน้าแดงด้วย” ไม่พูดเปล่าคุณพีทยังเอื้อมมือมาเกลี่ยเม็ดเหงื่อตรงหน้าผากผมออกให้ด้วย



อุณหภูมิในร่างกายผมสูงขึ้นไปอีกคงไม่ใช่เพราะอากาศร้อนแน่ๆเพราะอยู่ในห้องแอร์ คงเป็นเพราะการกระทำของคนตรงหน้าที่ทำให้แก้มของผมมันร้อนขนาดนี้



ผมไม่อยากจะรบกวนคุณพีทจริงๆ แต่ปากมันดันไม่ทำตามความคิดนี่สิ



“ครับ”









@ห้อง 1209 ชั้น 12 คอนโด S



ผมมาอยู่ในห้องนี้กับคุณพีทอีกแล้ว



เขินอ่ะ!

พยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถมากๆครับ คุณพีทให้ผมไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าว เอ…แล้วกระเป๋าสตางค์ผมอยู่ไหนวะ ไหนคุณพีทบอกว่าลืมไว้บนโต๊ะกินข้าวไง



ผมสงสัยอยู่ได้ไม่นานคุณพีทก็เดินมาพร้อมกับน้ำผลไม้เย็นเจี๊ยบ ผมขอบคุณก่อนที่จะรับดื่ม



“ใกล้เที่ยงแล้ว เป๊กรอกินข้าวด้วยกันเลยนะ” ห้ะ!



“มะ ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ”



คุณพีทถอนหายใจ



“เกรงใจอีกละ งั้นผมบังคับดีกว่า นั่งรออยู่นี่นะครับ”



“เฮ้ย ดะ เดี๋ยว…” คุณพีทวิ่งเข้าครัวไปแล้วครับ



คือ…จะให้ผมนั่งรอ…อย่างเดียว?



ผมเป็นลูกน้องคุณนะ!



คิดได้แล้วผมก็เดินตามคนตัวสูงที่เข้าไปเมื่อครู่ เห็นคุณพีทกำลังลงมือทอดอะไรสักอย่างอยู่ สำหรับคนที่ทำเป็นแต่มาม่าและไข่เจียวอย่างผมมองไม่ออก



“ให้ผมช่วยอะไรหน่อยเถอะครับ ผมไม่อยากนั่งเฉยๆ” ผมเสนอหน้าเข้าไปบอก อย่างน้อยล้างผักก็ยังดี



“งั้นขยับมาใกล้ๆหน่อยครับ”



ผมทำตามโดยไปยืนข้างๆคุณพีท แต่คนข้างๆก็ไม่พูดอะไรให้ผมยืนอยู่อย่างนั้น



“คุณพีทจะให้ช่วยอะไรครับ?”



“ก็ช่วยอยู่นี่ครับ”



“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” ยืนรออยู่เฉยๆเองเนี่ย



“ช่วยเป็นกำลังใจไง”



ฉ่า…



ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเสียงน้ำมันที่เดือดในกระทะหรือเสียงจากใบหน้าของผมเอง



มันร้อนไม่ต่างกันแน่ๆ



“เอ้อ กระเป๋าตังค์” ไม่ทันให้ผมได้เขินนานมากไปกว่านี้ คุณพีทก็พูดขึ้นเหมือนนึกได้



“วางอยู่ตรงหน้าคอมฯในห้องนอนผมนะครับ เป๊กเข้าไปหยิบเลย เดินตรงไปก็เจอประตูเลยนะ” พูดจบก็หันไปทอด(อะไรก็ไม่รู้)ต่อ



“โอเคครับ” ผมเดินออกมาไปยังประตูห้องนอนของคุณพีท โอ๊ย ตื่นเต้น! นี่ผมจะได้เข้าไปในห้องนอนของคนที่ผมชอบเลยนะ ไพรเวทสุดๆ ยืนสงบสติตัวเองที่ประตูก่อนจะเปิดเข้าไป



แม้แต่ในห้องนอนก็ยังสะอาดสะอ้าน ในห้องเรียบๆมีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่อย่างแต่งด้วยโทนสีเทา ดำ ขาว



แล้วก็กลิ่นของคุณพีทเต็มไปหมดเลย…



ฟืดดดดดดดดดด



จะหาว่าผมโรคจิตก็ว่าเถอะ ขอสูดหน่อยละกัน



ผมเห็นคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะอยู่ทางซ้ายมือ ตรงข้างแป้นพิมพ์นั้นมีกระเป๋าสตางค์ของผมวางอยู่ ผมเดินเข้าไปหยิบมันใส่กระเป๋ากางเกง



เหมือนคอมพิวเตอร์จะเปิดค้างไว้เนื่องจากเจ้าของยังไม่ได้ปิดมัน หน้าจอแสดงเว็บไซต์ชื่อดังอย่าง facebook แบบที่ยังไม่ได้ออกจากระบบ



เป็นเฟสบุ๊คของคุณพีทเอง



ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูอะไรเลยนะ ก็หน้าจอมันเด่นซะขนาดนั้น



แต่ขอดูชื่อเฟสหน่อยละกัน ผมยังไม่ได้เป็นเพื่อนกับคุณพีทในเฟสบุ๊คเลยอ่ะ แหะๆ



‘Pirapol Kueakarnjana’



ผมจดจำมันไว้อย่างง่ายดาย ชื่อเฟสบุ๊คเป็นชื่อจริงของเจ้าตัว



“เจอมั้ยครับเป๊ก”



เฮือก!



ผมสะดุ้งโหยง เพราะคนตัวสูงดันมาพูดยืนอยู่ข้างหลัง ตกใจหมด! ดีนะคุณพีทไม่เข้ามาตอนที่ผมกำลังทำท่าสูดกลิ่นของเค้าในห้อง ไม่งั้นคุณพีทต้องหาว่าผมโรคจิตแน่ๆ



“จะ เจอแล้วครับ”



“นึกว่าหาไม่เจอเลยเข้ามาตาม ป่ะ กินข้าวกัน” หัวหน้าแผนกดันไหล่ของผมให้ออกจากห้องไปยังโต๊ะกินข้าว คุณพีทเปิดทีวีไว้ด้วย เป็นช่องรายการเพลงวัยุร่นซึ่งกำลังเปิดเพลงสมัยใหม่ที่ผมไม่รู้จัก



บนโต๊ะอาหารมีทอดมันปลากราย(ที่ผมสงสัยว่าคุณพีททอดอะไร)และเต้าหู้ทรงเครื่องพร้อมกับจานข้าวสองใบและน้ำผลไม้รวมสองแก้ว



นี่มันของโปรดผมเลย…



เราสองคนนั่งลงตรงข้ามกัน เอาตรงๆนะคือผมเขินมากกกกกกก วันก่อนที่มากินเค้กว่าเขินแล้ว แต่วันนี้เขินมากกว่าอีก



“คุณพีททำกับข้าวเก่งจัง ผมทำเป็นแค่มาม่ากับไข่เจียวเอง” ผมชมคนตรงข้ามหลังจากลงมือกินอาหาร มันเป็นทอดมันปลากรายและเต้าหู้ทรงเครื่องที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ผมกินมาเลย ต้องเป็นเพราะคนทำแน่ๆ อิอิ



“ผมก็ทำเป็นไม่กี่อย่างหรอกครับ แต่ก็ดีใจพี่เป๊กชอบ” พูดแล้วทำไมต้องมองด้วยสายตาวิบวับขนาดนั้นด้วยละครับ!



“เอ่อ…แล้ว คุณพีททำกินเองบ่อยมั้ยครับ” ผมหาเรื่องพูดแก้เขินแล้วก้มลงกินข้าวหลบสายตาคนตรงข้าม



“ก็ไม่บ่อยนะ นานๆที”



“อ๋อ…” แล้วเราสองคนก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย นั่งพูดคุยเคล้ากับเสียงเพลงจากในทีวี หลังจากนั้นจะเป็นคุณพีทมากกว่าที่ชวนคุย เพราะผมมัวแต่เขินอยู่



“แล้ววันนี้ทำไมคุณพีทถึงทำสองเมนูนี้ล่ะครับ” ผมถามพลางยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาดื่มหลังจากข้าวในจานของผมหมดเกลี้ยงแล้ว



“ผมชอบครับ”



อ๋อ…



“แล้วก็คิดว่าถ้ามีแฟนก็อยากจะทำให้แฟนกิน”



แค่กๆๆๆๆ



“ขะ ขอโทษครับ แค่กๆ” ผมสำลักน้ำผลไม้รวมที่กำลังดื่มลงคอ คือตกใจ! เมื่อกี้คุณพีทพูดอะไรออกมา!



‘ถ้ามีแฟนก็อยากจะทำให้แฟนกิน’



แต่ผมกับคุณพีทเราไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะ…



หรือคุณพีทแค่ซ้อมไว้เฉยๆ?



เผื่อวันนึงถ้ามีแฟนจริงๆขึ้นมาจะได้รู้ว่าควรทำยังไงรึเปล่า?



แค่คิดแบบนั้นทำไมในอกมันถึงได้ปวดหน่วงแปลกๆอย่างนี้นะ…



สัมผัสเบาๆตรงริมฝีปากทำเอาผมชะงัก กระดาษทิชชู่จากมือของคุณพีทกำลังเช็ดคราบน้ำผลไม้ที่ริมฝีปากของผมออกให้



ตึกๆ ตึกๆ



บางทีผมก็รำคาญหัวใจตัวเองเวลาเต้นแรงจริงๆ มันทำให้ผมรู้สึกเบลอไปหมด



“เลอะหมดแล้ว” คุณพีทยิ้ม



“ขอบคุณครับ” ผมพึมพำตอบกลับไปเบาๆ ใจยังเต้นแรงอยู่ หน้าคงแดงมากด้วยแน่ๆ กลัวคุณพีทจะดูออกจริงๆว่าผมคิดอะไรอยู่



ผมชอบคุณพีท แต่มันแทบจะไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่คนอย่างคุณพีทจะมาชอบผู้ชายเอ๋อๆกะโหลกกะลาแบบผม แล้วผมก็รู้ตัวดีว่าควรจะหยุดความรู้สึกเอาไว้แค่นี้



“เป๊ก”



แต่ถ้าจะให้ตัดใจเลย ผมทำมันตอนนี้ไม่ได้หรอก



“เป๊กครับ” คุณพีทเพิ่มเสียงให้ดังกว่าเดิม



“ห้ะ เอ่อ…ครับ?”



“ทำไมเงียบไปล่ะ คิดอะไรอยู่หืม?”



‘คิดว่าเธอเป็นคนน่ารักดี มีใครมาด้วยหรือเปล่า ถ้าไม่มี…’



พอคุณพีทพูดจบเพลงท่อนนี้ก็ดังขึ้นมา มันก็ตรงกับความคิดผมอยู่นะ



คุณพีทน่ารักแล้วก็ใจดีขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่มีแฟน



“ผมคิดว่าทำไมคุณพีทถึงยังไม่มีแฟนครับ” แล้วผมก็พูดออกไปตามที่คิด อยากจะตบปากตัวเองจริงๆ



“เหรอ…แล้วทำไมเป๊กถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?” คนตรงหน้าเอามือท้าวคางถามเหมือนอยากรู้



“ก็…คุณพีทเป็นคนดี”



“อืม…แค่นี้เองเหรอ?”



“เท่…”



“อ่าฮะ มีอีกมั้ย?” คุณพีทอมยิ้ม



“ใจดี…”



“…”



“…น่ารัก”



พรืดดด



คุณพีทหลุดขำออกมา



“น่ารัก ผมเนี่ยนะ?” คุณพีทเอามือชี้ตัวเอง ยังหัวเราะอยู่



ผมพยักหน้า แล้วก้มหน้าซ่อนความอาย



“ผมไม่ได้เป็นคนดีหรือใจดีขนาดนั้นหรอก คนเรามันไม่ได้มีแค่ด้านดีเสมอไป”



“ก็คุณพีทใจดีกับผม…”



“ความจริงแล้วผมใจร้ายจะตาย” เขาพูดทั้งที่ยิ้มอยู่



ผมส่ายหน้าไม่เชื่อ



“ผมยังไม่มีแฟนหรอก มีแต่คนที่ชอบ” จู่ๆร่างสูงก็เปลี่ยนเรื่อง ผมนี่รีบเงยหน้าขึ้นมาเลย



“แล้ว…ทำไมคุณพีทไม่บอกชอบเขาไปล่ะครับ”



“ผมไม่รู้ว่าเค้าจะชอบผมเหมือนกันรึเปล่าน่ะสิ”



“น่าจะบอกไปนะครับ…คนดีๆแบบคุณพีท คงไม่มีใครปฏิเสธหรอก” พูดไปผมก็หน่วงในใจเอง



“อืม…เอางั้นก็ได้ครับ” พูดจบร่างสูงก็เข้าไปหยิบโทรศัพท์ในห้องนอนออกมา จากนั้นปิดทีวี แล้วกลับมานั่งที่เดิม



“เดี๋ยวผมจะโทรหาคนที่ผมชอบแล้วบอกเค้าตอนนี้เลยนะ เป็นกำลังใจให้ผมด้วย” เขาพูดแล้วยิ้มอีกแล้ว



ผมเองก็ยิ้มเหมือนกัน



ทั้งที่ข้างในตอนนี้มันเจ็บไปหมด



นี่เขาจะโทรบอกชอบคณที่เขาชอบต่อหน้าผมเนี่ยนะ?



ผมเริ่มรู้สึกแล้วแหละ ว่าคุณพีทน่ะใจร้ายจัง…



แค่คิดขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา คนตรงหน้ายกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ส่วนผมก็นั่งมองเงียบๆ



Rrrrrrrrrrrrrrrr



ผมสะดุ้งเล็กน้อยที่จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือผมก็ดังขึ้นมา ผมหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วสังเกตหน้าจอชัดๆ



ชื่อคนโทรเข้าทำเอาใจผมเต้นแรง…



‘พีท <3’






[-พีท-]



ผมไม่ได้เตรียมใจมาบอกความรู้สึกต่อเป๊กในวันนี้เลยนะ



เมื่อวานที่ผมไม่โทรไปบอกเค้าทันทีว่าเป๊กลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ เพราะผมอยากให้เค้ามาที่นี่อีก ตั้งใจแค่ว่าอยากเห็นหน้า อยากมีเวลาอยู่ด้วยกัน ผมเห็นแก่ตัวเนอะ…ไม่ถามเป๊กสักคำว่าเขาอยากมาเจอรึเปล่า เขาคงอึกอัดแต่ก็พูดอะไรไม่ได้เพราะผมเป็นหัวหน้าเค้าและอีกอย่างคือเป๊กน่ะขี้เกรงใจเอามากๆ



ผมคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าเป๊กน่ะก็คงจะชอบผมอยู่เหมือนกัน แต่การที่เขาพูดออกมาว่าให้ผมบอกชอบคนที่ชอบ ทำเอาผมคิดว่าเขาอาจจะกำลังตัดใจ ซึ่งผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น



ถ้าอ่อยแล้วยังไม่รู้ตัว ผมก็คงต้องบอกไปตรงๆแล้วแหละ



เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
















*******************************************************************************************
ครบแล้ววววววว(กรีดร้อง) มันยังไม่มีอะไรนะแค่เข้าห้องเฉยๆ นิยายเรื่องนี้ใสๆค่ะ(เหรอ)55555555555555555 ตอนหน้าจบแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคอมเมนต์และนักอ่านที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้มากๆเลย เลิ้บบบ <3 (กอด)

ปล.ขอบคุณเพลง ฉันคิด - Chilling Sunday ค่ะ ^^

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-07-2016 20:46:54 โดย Sisne »

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6
 :L2: :pig4:

อ้าาาาาย นักเขียนมาพาเราเข้าห้องกับ  สองคนนี้ก่อนนนนนน อย่าเพิ่งตัดดดด ดดด ดดดดด

ออฟไลน์ Rabity

  • #slytherinforlife
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 581
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-8
ทำไมนักเขียนทำกับเราแบบนี้คะ?
ยั่วให้อยากแล้วจากไป กรี๊ดดดดด
เข้าห้องรอบสองมันสมควรต้องมีอะไรต่างจากเดิมนะคะ อิอิ

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-6
“งั้นเดี๋ยวเป๊กขึ้นไปเอากับผมเลยมั้ยครับ"


คนอ่านคิดนะคะคุณพีท


 :hao7: :hao7:


ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
    • -

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด