#พ่อมดเหล้า ★ จบแล้ว + Special Story of Rum || อัพเดท : 12/21/2016
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: #พ่อมดเหล้า ★ จบแล้ว + Special Story of Rum || อัพเดท : 12/21/2016  (อ่าน 109037 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 3 (3.1) - 25/05/2016
«ตอบ #90 เมื่อ26-05-2016 13:25:11 »

น่ารักจัง ติดตุ๊กตาด้วยยย
มีวาฬอยู่ด้วย เหล้ารัมมิมีเบื่อ

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 3 (3.1) - 25/05/2016
«ตอบ #91 เมื่อ26-05-2016 13:59:54 »

นึกว่าจะนอนด้วยกันซะอีก

ออฟไลน์ QXanth139

  • ♡동해 #Always13
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2543
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-5
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 3 (3.1) - 25/05/2016
«ตอบ #92 เมื่อ26-05-2016 14:01:01 »

เข้ามาตามติดด้วยคน :mc4:

ชอบสไตล์นี้จัง ถูกใจกันและกันทั้งคู่ขนาดนี้หวังว่าพันธะสัญญาจะสำเร็จลุล่วงด้วยดีนะ

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 3 (3.1) - 25/05/2016
«ตอบ #93 เมื่อ26-05-2016 17:52:27 »

 :mew1:

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2932
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 3 (3.1) - 25/05/2016
«ตอบ #94 เมื่อ27-05-2016 10:11:32 »

น้องวาฬน่ารักอ่ะ 55555555

ออฟไลน์ Hamzholic

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-2
#3.2

หลังจากแยกย้ายกับเหล้ารัม ผมก็ดำเนินการตามแผนที่ตั้งใจไว้ คืออาบน้ำและเตรียมตัวนอนอย่างเต็มที่ เพราะรู้สึกเพลียนิดหน่อยจากเรื่องต่างๆ ที่เผชิญมาตลอดทั้งวัน ส่วนเรื่องงานที่อาจารย์สั่งก็แพลนไว้ว่าจะตื่นมาหาข้อมูลพรุ่งนี้เช้าแทน

พอคิดทุกอย่างคร่าวๆ เรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินไปที่สวิตช์ไฟซึ่งอยู่ข้างๆ ประตูห้อง แต่ยังไม่ทันจะได้กดปิดมันลง ในหัวก็นึกขึ้นมาได้ว่าตั้งแต่มายังไม่ได้โทรบอกที่บ้านเลย ก็เลยต้องเปลี่ยนทิศทางไปหยิบไอโฟนบนโต๊ะมานั่งคุยบนเตียงแทน

(สวัสดีครับ ขอพูดสายใครครับ) แล้วหลังจากที่รออยู่ประมาณสี่วินาที โทรศัพท์บ้านก็ถูกรับด้วยเสียงสุภาพที่ผมคุ้นเคย

"พ่อ นี่วาฬเองนะ"

(อ้าว วาฬหรอลูก เป็นไงบ้าง แม่เขานอนแล้วนะ มีเรื่องด่วนมั้ย เดี๋ยวพ่อไปปลุกให้)

"ไม่เป็นไรครับ คุยกับพ่อก็ได้ พอดีผมแค่จะโทรมาบอกว่าถึงคอนโดเหล้ารัมนานแล้วครับ แต่อาบน้ำเพิ่งเสร็จ ก็เลยโทรมาบอกช้าไปหน่อย"

(งั้นหรอ ก็ว่าอยู่ทำไมเงียบไปเลย แล้วเป็นไงบ้างล่ะคอนโดของพ่อมดคนนั้นน่ะ ปลอดภัยดีมั้ยลูก)

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่พอได้ยินคำว่า 'ปลอดภัย' จากปลายสาย ผมก็หลุดยิ้มออกมาทันที เพราะนอกจากจะทำให้คิดถึงหน้าตาเวลาที่พ่อคอยกังวลเรื่องของผมอยู่ตลอดเวลาแล้ว ก็ยังรู้สึกตลกอย่างบอกไม่ถูกด้วย เมื่อผมเอาแต่ตื่นตาตื่นใจกับความสวยงามของห้อง แต่คนเป็นพ่อเป็นแม่กลับมองไปอีกทาง และมันก็มักจะเป็นทางที่สำคัญเสมอ ทว่าคนเป็นลูกกลับชอบที่จะละเลยมัน

แม้หลายครั้งจะรู้สึกอึดอัดและขาดความเป็นอิสระจากความรักความห่วงใยที่พ่อกับแม่ทุ่มเทให้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าผมยังโชคดีกว่าใครอีกหลายๆ คนที่แทบจะไม่เคยได้สัมผัสกับความรักเหล่านี้เลยด้วยซ้ำ

ตอนอยู่ใกล้กันก็มองไม่เห็นหรอก แต่พอต้องห่างกัน..ทุกอย่างกลับกลายเป็นภาพสวยงามชัดเจน..

"ก็ดีครับพ่อ อยู่ไม่ไกลจากมหา'ลัยด้วย"

(ดีแล้วๆ ถ้ามีอะไรก็โทรมาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนะ)

"งั้นก็แสดงว่าถ้าผมโทรไปตอนพ่อหลับแล้ว พ่อก็จะตื่นมารับสินะ"

(แน่นอน)

"..."

ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะพูดแหย่พ่อ แต่กลับกลายเป็นฝ่ายที่หยุดนิ่งไปนิดนึงเมื่อได้ยินคำตอบของพ่อที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะดูขี้เล่น เพราะผมรู้ดีว่าถึงจะไม่ได้เน้นน้ำเสียงหนักแน่น แต่พ่อของผมหมายความตามที่พูดออกมาจริงๆ

(เออนี่วาฬ พ่อว่าจะพูดตั้งแต่ตอนอยู่บ้านแล้ว แต่มันหาจังหวะไม่ได้จริงๆ) และก็ดูเหมือนว่าพ่อจะจับสังเกตอาการของผมไม่ได้ ก็เลยยังคงพูดต่อไป

"เรื่องอะไรครับ" ซึ่งก็ค่อนข้างน่าสนใจฟังมากเลยทีไปเดียว..

(เรื่องของเหล้ารัมน่ะ) ..เพราะว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องของคนที่ผมต้องมาอยู่ร่วมด้วยนับจากนี้ (คือพ่ออยากให้วาฬทำดีกับเขาให้มากๆ นะลูก อะไรที่สามารถช่วยเหลือเขาได้ก็จงทำซะ เพราะพ่อเชื่อว่าเขาคือคนที่จะสามารถช่วยชีวิตวาฬได้)

ผมเผลอพยักหน้ารับ ทั้งๆ ที่ปลายสายเองก็ไม่มีทางเห็น ก่อนจะตอบ "ครับพ่อ"

(นี่พ่อจริงจังนะวาฬ เหล้ารัมไม่ใช่แค่ความหวังของลูก แต่เป็นความหวังของพ่อกับแม่ด้วย พ่อเชื่อจริงๆ ว่าเขาจะช่วยให้ลูกรอดตายได้อย่างที่เขาบอก ถ้าเกิดว่าเขาต้องการอะไร และพ่อกับแม่สามารถช่วยได้ ก็ขอให้บอกทันทีเลย เข้าใจมั้ย) แต่ดูเหมือนว่าแค่การตอบรับสั้นๆ จะยังไม่เพียงพอ เพราะปลายสายพูดย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่าพ่อกังวลกับเรื่องนี้มากแค่ไหน

"เข้าใจแล้วครับพ่อ ผมจะใช้โอกาสนี้มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ และก็จะทำดีกับเหล้ารัมให้มากที่สุดตามที่พ่อบอกครับ" ผมก็เลยต้องพูดให้ชัดเจนและหนักแน่นขึ้น

(ดีแล้วลูก) ปลายสายจึงดูจะคลายความกังวลลง (นี่ก็ดึกแล้วนะ พ่อว่าลูกพักผ่อนเถอะ ไว้เดี๋ยวเราค่อยคุยกันใหม่)

"โอเคครับพ่อ ฝันดีนะครับ"

(ฝันดี)

แล้วพ่อก็วางสายไป

ทิ้งให้ผมนั่งมองหน้าจอไอโฟนอยู่เงียบๆ ต่ออีกสักพัก...

ดูท่าว่าพ่อจะคาดหวังกับเหล้ารัมมากกว่าที่ผมคิดแฮะ จนผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านอกจากรายละเอียดที่เหล้ารัมบอกกับผม มันยังมีเรื่องอะไรที่พวกเขาไปคุยกันแบบลับๆ อีกหรือเปล่า?

เรื่องที่สำคัญมาก.. แต่ไม่ยอมให้ผมรู้..

เฮ้ออออออ~ แต่เอาเถอะ ผมว่าคิดมากไปก็เท่านั้น ถ้ามันเป็นเรื่องที่ผมควรจะรู้ ต่อให้พวกเขาพยายามปิดบังมันยังไง ผมก็ต้องได้รู้เข้าสักวัน มันไม่มีประโยชน์ที่จะเสียเวลาชีวิตอันน้อยนิดไปกับการนั่งขบคิดถึงสิ่งที่ทำให้ไม่สบายใจหรอก รู้แค่ว่าการเริ่มต้นใหม่ในครั้งนี้มันน่าจะเป็นไปได้ด้วยดีก็พอแล้ว

แต่ถึงอย่างงั้นก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะชิลจนประมาทหรอกนะ ต่อให้ภาพที่เหล้ารัมให้มามันจะสวยงามมากแค่ไหน ก็ต้องไม่ลืมที่จะระวังตัวด้วย เพราะยังไงเหล้ารัมเองก็ยังถือว่าเป็นคนแปลกหน้าสำหรับผม ไม่สามารถไว้ใจได้ซะทุกอย่าง มันยังมีเรื่องที่ผมจะต้องเรียนรู้เกี่ยวกับพ่อมดผมบลอนด์คนนี้อีกเยอะ

ก๊อกๆๆ

แต่ดูท่าว่าเหล้ารัมนี่จะตายยากน่าดูแฮะ เพราะในขณะที่กำลังคิดถึงเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ซึ่งก็คงจะไม่มีใครอื่นแล้วนอกจากนายพ่อมดหน้าลูกครึ่งเจ้าของห้องหนึ่งสามหนึ่งสามแห่งนี้

"ผมเข้าไปได้มั้ยวาฬ"

"ได้ครับ ประตูไม่ได้ล็อค"

พอผมอนุญาต เหล้ารัมก็เปิดประตูเข้ามาด้วยเสื้อผ้าใหม่หมดทั้งชุด ซึ่งผมคิดว่าน่าจะเป็นชุดนอนของเขา ไม่ว่าจะเป็นกางเกงผ้าวอร์มขายาวสีเทา กับเสื้อยืดรัดรูปสีดำที่เผยให้เห็นความแน่นของรูปร่างภายใต้เสื้อได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ทำเอาผมนี่ถึงกับแอบกลืนน้ำลายลงคอเลยเมื่อนึกภาพว่าถ้าเหล้ารัมถอดเสื้อออกจะเป็นอย่างไร?

เดี๋ยวนะ เมื่อกี้แกยังบอกให้ตัวเองระวังตัวอยู่เลยไม่ใช่หรอวาฬ!?

นี่กลับเป็นว่าคนที่ไม่น่าไว้ใจกลายเป็นผมชัดๆ!

"ทำไรอยู่ครับ"

"เอ่อ.. เพิ่งคุยโทรศัพท์กับพ่อเสร็จน่ะ"

คำถามของอีกฝ่ายดูยากไปเลยเมื่อสายตาของผมโฟกัสอยู่ที่หุ่นของเขา ดังนั้นพอเหล้ารัมถาม ผมเลยอึกอัก เพราะต้องบังคับตัวเองให้เลื่อนสายตาขึ้นมามองหน้า เขาแบบเนียนๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าจินตนาการของผมเกี่ยวกับรูปร่างจองเขามันไปไกลขนาดไหนแล้ว!

"ถ้างั้นก็นี่ครับ นมสำหรับคุณหนูวาฬ"

แต่แล้วทุกความรู้สึกภายในใจของผมเกี่ยวกับหุ่นของเหล้ารัมก็เป็นอันต้องพลันสลายหายไปในอากาศ เมื่อคนหัวยุ่งที่ดูรู้ว่าสระผมแล้วไม่ยอมเช็ดให้แห้ง (แต่โคตรของโคตรดูดี) ยื่นแก้วนมมาให้ พร้อมกับเน้นคำว่า 'คุณหนู' เหมือนต้องการจะหยอกล้อ ทำเอาผมนี่ถึงกับต้องขมวดคิ้วใส่เลย

"เอามาให้ผมทำไม ผมไม่ได้ขอนะ" เพราะว่าปกติผมก็ไม่ชอบกินนมด้วย ถ้าแม่ไม่บังคับให้กินทุกคืน ผมก็ไม่แตะหรอก

"รู้ครับว่าไม่ได้ขอ แต่คุณแม่ของวาฬกำชับผมไว้ว่าต้องให้คุณดื่มนมทุกคืนก่อนนอน แล้วผมก็รับปากท่านแล้วด้วย เพราะฉะนั้นดื่มเถอะครับ จะได้รีบนอน"

แล้วใครจะไปคิดล่ะ ว่าถึงตัวจะไม่อยู่ แต่พลังอำนาจของแม่ก็ยังคงวนเวียนอยู่กับชีวิตผมราวกับพลังของเจได โดยมีเหล้ารัมเป็นทายาทผู้สืบทอดการส่งนมก่อนนอนแบบนี้!

"โอเค" ผมรับแก้วนมจากเหล้ารัมมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะว่าเขาเองก็คงโดนแม่ผมครอบงำมาอีกทีเหมือนกัน แต่พอฝืนใจดื่มจนหมดแล้ว ก็เลือกที่จะวางแก้วเปล่าไว้บนหัวเตียง ก่อนจะประกาศให้ทราบชัดเจนเลยว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมจะเอาแก้วไปล้างเอง แล้วคราวหน้าคุณก็ไม่ต้องเอามาให้ผมแล้วนะ แค่เตือนก็พอ เพราะว่าผมจะหากินเอง ผมโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ"

แค่เป็นเด็กในสายตาพ่อแม่ก็พอแล้ว อย่าให้ต้องมาเป็นเด็กในสายตาของเหล้ารัมอีกคนนึงเลย

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง ผมก็ลืมไปว่าคุณน่ะโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ : )" นายพ่อมดตอบรับกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะเป็นปกติมาก ถ้าไม่ติดว่าเขาดันยิ้มมุมปากพลางหันไปมองเหล่าบรรดาตุ๊กตาปิกาจูทั้งเก้าอย่างจงใจ ทำเอาผมนี่รู้สึกว่าแก้มมันร้อนขึ้นมาเลยทั้งสองข้าง ก่อนจะรีบเถียงออกไปอย่างไวด้วยความรู้สึกอาย

"มะ...มันไม่เหมือนกันสักหน่อย! ปิกาจูน่ะมันเป็นความชอบส่วนตัว ไม่จำกัดอายุว่าเด็กหรือแก่ แต่ไอ้การที่ต้องรอคนหานมมาให้ดื่มก่อนนอนน่ะ มีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่จะทำกัน"

แต่กลับกลายเป็นว่าเหล้ารัมยังคงนิ่ง แถมผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า แล้วพูดในสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกอายยิ่งกว่าเดิม! "ผมยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำเลย ก็แค่หันไปมองว่าเจ้าพวกปิกาจูมันน่ารักดีก็เท่านั้นเอง : )"

"แต่..." ใจจริงผมอยากจะเถียงออกไปเพื่อทำลายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงหน้า แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก เพราะรู้ตัวว่าเสียท่าไปแล้ว เลยได้แต่ทำหน้ายู่หันไปทางอื่นแทน ทำให้ได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆ จากร่างสูงที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่เดินเข้ามา

คอยดูนะ อย่าให้ถึงทีผมบ้างก็แล้วกัน จะเอาให้เสียท่าแบบต้องม้วนตัวลงดินหนีไปเลย!

"ว่าแต่ว่าชุดนอนคุณดูดีนะ"

จนกระทั่งเหล้ารัมเอ่ยปากชมนั่นแหละ ผมถึงได้ลากสายตากลับมามองเขา ก่อนจะมองชุดนอนของตัวเองด้วยความสงสัย ก็แค่... เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาสั้นสีเหลืองเนี่ยนะ?

มันดูดีถึงขนาดที่ต้องกล่าวชมกันเลยหรอ?

"ดูดีตรงไหนกัน ก็แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น ไม่เห็นจะ.." แต่ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจนจบประโยค ผมก็สังเกตเห็นสายตาของเหล้ารัมที่ไม่ได้โฟกัสอยู่ที่ชุดของผมเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นต้นขาที่โผล่พ้นออกมาจากกางเกงขาสั้นต่างหาก!

ฟึบ!

"มองอะไรไม่ทราบ!" ผมร้องถามทันทีที่ดึงผ้าห่มมาปิดช่วงขาของตัวเองเอาไว้

แต่แทนที่นายพ่อมดเหล้าจะสำนึก เขากลับยิ้มกว้างจนตาเป็นประกาย "มองขาคุณไง ขาวชะมัด : )"

ถะ..แถมยังพูดออกมาได้ไม่อายปาก!

ไหนจะสายตาเจ้าชูที่เพิ่งจะฉายแววให้เห็นอีก นี่มันเป็นเวลาเผยธาตุแท้หรือไงเนี่ย!?

"บ้า! กลับห้องไปเดี๋ยวนี้เลยนะเหล้ารัม" ผมเลยรีบออกปากไล่ทันที รู้สึกว่าคืนนี้ควรจบลงแค่นี้ล่ะ

"ไม่เอาอะ ขอนอนด้วยคนนะ" แต่กลับกลายเป็นว่าเขาไม่ฟังผมเลยสักนิด!

"นี่!"

แถมยังพุ่งตัวเข้ามาหาที่เตียงนอนทันทีที่พูดจบ แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้เหมือนพวกพระเอกเกาหลี จนผมต้องรีบกระถดตัวถอยหลังให้ห่างจากเขา

น่ะ..นี่มันใกล้เกินไปแล้วนะ! จนผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของเขาแล้วเนี่ย!!

"นะๆ ให้ผมนอนด้วยคนนะครับวาฬ" เอาแล้วไง มีการอ้อนพร้อมกับส่งสายตาหวานมาแบบไม่ยั้ง แล้วดูท่าว่าจะไม่ยอมเลิกง่ายๆ ด้วยนะ เพราะขนาดผมถอยหนีขนาดนี้ เหล้ารัมก็ยังคงคลานตามมาอยู่เลย

ผมเลยตัดสินใจจะผลักเขาออก ทว่า.. "ออกไปเลยนะ อย่ามาทำแบบ.. เฮ้ย!" ..พอจะยกมือขึ้นมาผลัก กลับเสียหลักซะเอง!

เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ผมหงายหลังล้มตัวลงนอนกับเตียง ส่วนนายพ่อมดเจ้าเล่ห์ (ฉายาใหม่แบบแกะกล่อง!) ก็อาศัยจังหวะที่ผมพลาดท่าขึ้นคล่อมตัวผมอย่างไว โดยใช้มือกดกับที่นอนทั้งสองข้างของผมเอาไว้ เป็นการล็อคไม่ให้สามารถหนีไปไหนได้อีก

ระ..ร้ายกาจ!

วินาทีที่ตาประสานตา... ผมเดาใจเหล้ารัมที่อยู่บนตัวผมไม่ออกเลยว่าเขาแค่ต้องการจะหยอกเล่นหรือจริงจัง แต่ไม่ว่าจะทางไหนมันก็ดูจะไม่ถูกต้องทั้งนั้น

ตึกตัก ตึกตัก

ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาทำจะมีผลกับใจของผมก็ตาม แต่มันดูจะเร็วไปมาก และไม่ใช่ภาพในหัวที่ผมคิดไว้เลย เพราะฉะนั้นผมจึงตัดสินใจกระทำการบางอย่างเพื่อป้องกันตัวเอง

"เฮ้ยยย!" เหล้ารัมร้องเสียงหลงพลางสะดุ้งโหยงทันทีที่เห็นว่าผมคว้าอะไรออกมาจากใต้หมอน

มันไม่ใช่ปืน ไม่ใช่มีด ไม่ใช่สเปรย์พริกไทย

หากแต่เป็นสิ่งอื่นที่อันตรายจนทำให้พ่อมดที่มีเวทมนตร์อย่างเหล้ารัมถึงขนาดกระโดดหนีไปยืนหอบหายใจถี่อยู่ที่ประตูห้อง ซึ่งแน่นอนว่าห่างจากเตียงไปไกลทีเดียว

เพราะว่ามันคือ 'เครื่องรางไร้มนตร์' ที่เหล่าพ่อมดแม่มดกลัวนักกลัวหนายังไงล่ะ :)

จริงอยู่ที่ตระกูลอลิชาของผมเป็นมิตรกับพ่อมดแม่มดมาอย่างยาวนาน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะหลงลืมความเจ็บปวดของคำสาปที่ยังคงฝังรากลึกจากสมัยอดีตจนถึงปัจจุบัน ตรงกันข้าม มันกลับทำให้พวกเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับพวกเขาอย่างปลอดภัย โดยเลือกที่จะไม่ทำร้ายหรือทำลาย แต่ปกป้องตัวเองให้พ้นจากความสามารถของพวกเขา นั่นก็คือการคิดค้นเครื่องรางขึ้นมาจากพืชเก่าแก่เก้าชนิด ซึ่งเมื่อนำมาหลอมรวมกันไว้ในถุงผ้าแม้เพียงขนาดเล็กๆ ก็จะส่งผลร้ายแรงต่อพ่อมดแม่มดที่สัมผัสมัน เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะอยู่ให้ห่างจากมันก่อนด้วยความหวาดกลัว เป็นความกลัวแบบที่ทำให้ลืมการใช้เวทมนตร์ไปเลย จึงเป็นที่มาของชื่อ 'ไร้มนตร์' ที่ถูกตั้งขึ้น

ซึ่งจริงๆ ความรู้ในการทำเครื่องรางชนิดนี้ก็ตกทอดมาถึงผมนานแล้วนะ แต่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีโอกาสได้ใช้มันตอนที่อีกสี่เดือนกำลังจะตายแบบนี้ แถมยังได้ใช้กับพ่อมดที่จะช่วยให้ผมมีชีวิตอยู่ได้เกินสี่เดือนด้วย!

ไม่เสียเปล่าจริงๆ ที่พกติดตัวมาเนี่ย

"คะ..คุณไปเอามันมาจากไหน!?"

"ก็จากบ้านผมไงครับ มีเยอะเลย เพราะว่าตระกูลผมเป็นคนคิดค้นมันขึ้นมา เอาไว้ป้องกันตัวจากพวกพ่อมดหื่น แต่ถ้าไม่เชื่อว่าเป็นของจริง ลองเข้ามาดูใกล้ๆ ก็ได้นะ" ไม่พูดเปล่า ผมแกล้งทำเป็นยื่นถุงเครื่องรางไปทางเหล้ารัมด้วย ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับชนหลังติดกับประตู

"ยะ...อย่านะครับ!"

"เอ้า ก็ถ้าไม่ดูใกล้ๆ จะรู้ได้ยังไงว่าของจริงของปลอม ผมอาจจะหลอกคุณก็ได้นะ : )"

"ขะ..ขอร้องล่ะ อย่าเอามันเข้ามาใกล้ผมเลย มันอันตรายนะครับ"

"แหมๆ แล้วที่คุณทำกับผมเมื่อกี้ไม่อันตรายเลยสินะ : )"

"เอ่อ.. อะ..อันตรายที่ไหนกันครับ ผมแค่ขอนอนด้วยเฉยๆ เอง ไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย"

หึ! ทีอย่างงี้ล่ะทำมาเป็นพูดดี ทีตอนร้องห้ามล่ะไม่ยอมฟัง ไอ้พ่อมดเจ้าเล่ห์เอ๊ย!

"หรอครับ งั้นสาบานสิว่าไม่ได้คิดจะทำอะไรจริงๆ อย่างที่คุณว่า แล้วผมจะเชื่อ"

แล้วเหล้ารัมก็ทำให้ผมคิดไม่ผิดคาด เพราะเขาไม่ยอมสาบานตามที่ผมบอก ได้แต่ยิ้มแหยพลางหัวเราะแหะๆ อย่างยอมจำนน

แสดงว่าคิด!

เพราะคำสาบานสำหรับพ่อมดแม่มด หากเกิดขึ้นแล้ว ย่อมเป็นจริงตามนั้นทุกประการ เช่นถ้าเหล้ารัมบอกกับผมว่า 'ถ้าเขาคิดจะทำอะไรจริงๆ ขอให้ฟ้าผ่าตาย' แล้วปรากฏว่าคิด ฟ้าก็จะผ่าเขาตายในทันที ไม่มีการมาสาบานส่งๆ เหมือนพวกมนุษย์หรอก

"ผมรู้นะว่าคุณอยากให้ผมเป็นมากกว่าเพื่อน แต่จีบกันวันแรกแล้วมาทำแบบนี้ ผมบอกเลยนะว่ามันยังเร็วเกินไป ถึงแม้ว่าผมจะย้ายมาอยู่กับคุณทั้งๆ ที่เรายังไม่สนิทกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะง่ายนะ ถ้าอยากนอนด้วยกันจริง ก็ใช้เวลาพิสูจน์ให้ผมเห็น ว่าคุณคือคนที่ผมสมควรจะมอบทุกอย่างให้ ตกลงมั้ย?" ผมเลยตัดสินใจพูดรัวเป็นชุดออกไปตรงๆ เพื่อให้เหล้ารัมรู้ว่ามันไม่ยากนักหรอกหากเขาต้องการตัวและหัวใจจากผมน่ะ ขอแค่พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าเขาดีพอ ทุกอย่างก็สามารถเป็นไปได้ทั้งนั้น

ซึ่งเหล้ารัมเองก็ดูจะพอใจกับการพูดกันตรงๆ แบบนี้ เพราะถึงแม้จะยังทิ้งร่องรอยความกลัวบนใบหน้า แต่ความพึงพอใจก็ฉายชัดเจนในแววตาคู่นั้นเช่นกัน "โอเค ผมเข้าใจแล้วครับ ขอโทษด้วยที่ใจร้อนจนเกินไป"

ผมพยักหน้ารับคำขอโทษ เพราะรู้สึกว่าตัวเองพูดในสิ่งที่อยากพูดไปหมดแล้ว ถึงเวลาที่ต้องนอนเสียที ถ้าไม่ติดว่าเหล้ารัมตั้งท่าจะเดินเข้ามาอีกรอบน่ะนะ

"นี่ ถ้าเข้าใจก็กลับห้องไปได้แล้ว จะเดินกลับมาอีกทำไมเล่า" ผมร้องถามพลางชูเครื่องรางเพื่อป้องกันตัวในกรณีที่เขาอาจจะบ้าระห่ำขึ้นมา แต่ปรากฏว่าทิศทางที่เหล้ารัมต้องการจะไปจริงๆ คือแก้วนมบนหัวนอนต่างหาก

"ผมแค่จะเก็บแก้วนมไปล้างให้ครับ รู้ว่าคุณอยากทำเอง แต่ผมถือว่าเป็นการไถ่โทษที่ทำไปเมื่อกี้ก็แล้วกัน"

พอเห็นว่าอีกฝ่ายมีเจตนาดี (รึเปล่า?) ผมเลยลดระดับเครื่องรางลง ก่อนจะเก็บมันเข้าใต้หมอน โดยไม่ลืมที่จะทำหน้าทำตาให้เหล้ารัมเห็นว่าถ้ามีเจ้าสิ่งนี้อยู่ ยังไงผมก็เหนือกว่าเขา เพราะฉะนั้นอย่ามาคิดแหยมเด็ดขาด!

ซึ่งเหล้ารัมก็คงไม่กล้าเหมือนตอนแรกแล้วล่ะ ขนาดว่าตอนที่เดินมาหยิบแก้วนมยังดูหวาดๆ เลย คงกลัวว่าผมจะหยิบเครื่องรางไร้มนตร์ออกมาอีกรอบสินะ

"อ๊ะ..!"

แต่ในขณะที่ผมกำลังมองแผ่นหลังของนายพ่อมดเหล้าที่กำลังจะเดินจากไป จู่ๆ ร่างสูงที่ยังคงกลิ่นตัวหอมก็หันกลับมาหาอย่างรวดเร็ว ทำเอาผมตกใจรีบล้วงมือเข้าใต้หมอนแทบไม่ทัน!

ทว่า..

"ลืมบอกไป ว่าฝันดีนะครับ :)" ..สิ่งที่เหล้ารัมทำคือการวางมือข้างที่ว่างลงบนหัวของผมอย่างอ่อนโยน ก่อนจะบอกฝันดีด้วยน้ำเสียงน่าฟังที่มาพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"ฝะ..ฝันดี"

จนผมต้องบอกฝันดีกลับไปด้วยอาการติดอ่างแบบฉับพลัน ก่อนที่นายพ่อมดหน้าลูกครึ่งจะหมุนตัวเดินจากไป..

ปล่อยให้ผมนั่งอึ้งอยู่กับตัวเองว่าเมื่อกี้นี้เหล้ารัมบอกฝันดีหรือว่าร่ายเวทมนตร์ใส่ผมกันแน่ ทำไมนอกจากอาการติดอ่างกับใบหน้าร้อนผ่าวแล้ว สิ่งรอบตัวก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะเมื่อเขาปฏิบัติกับผมแบบนั้น!?

ตึกตัก ตึกตัก

พ่อมดคนนี้นี่ อะ..อันตรายจริงๆ!


จบตอนที่ 3

ป.ล. หากใครอยากพูดคุยอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ใน twitter ฝาก #พ่อมดเหล้า เพื่อง่ายต่อการตามอ่านของคนเขียนนะครับ ขอบคุณมากๆ เลยครับ

my page : https://www.facebook.com/hamsterisanauthor/

 :ling1:

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4087
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
 :mew4:

วาฬก็มีไม้ตายอยู่เหมือนกัน เลิศมาก นี่มวยถูกคู่เลยนะ  :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:


(อยากรู้จริงว่าถ้าพ่อมดโดนถุงนั่นแล้วจะเป็นยังไง??)

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

ออฟไลน์ me12inzy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
โอ้ยแพ้ แพ้ผช.แบบคุณพ่อมดข่าส ถ้านี่เป็นน้อวาฬคงยอมยั่วเย5555555

ออฟไลน์ nightsza

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2056
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-1
โดนร่ายมนตร์แล้วหลับฝันดีแน่นอน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2932
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
55555555 ต่อเลยๆๆๆ รออ่านต่อค่าาาาาา :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3

ออฟไลน์ supizpiz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-0
ถ้าโดนเครื่องรางแล้วจะเป็นยังไงน้ออ

ออฟไลน์ QXanth139

  • ♡동해 #Always13
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2543
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-5
น้องวาฬเค้ามีของป้องกันความหื่นได้แฮะ เพราะงั้นเหล่ารัมอย่าด่วนไวใจเร็วแล้วกัน เดี๋ยวจะไร้มนตร์นะเออ

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
วาฬตลกแฮะ 5555

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
เกือบไม่รอดแล้ว
เหล้ารัมใจเย็นๆนะ 5555

ออฟไลน์ PiSCis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2

ออฟไลน์ cinnsin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 289
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
นี่สินะที่เรียกว่าสมน้ำสมเนื้อ  :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Ryoooo

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-2
วาฬไม่ง่ายนะจ๊ะ พูดเลย
หุหุหุ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Honeyhoney

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
 :hao6: ร้ายกาจค่ะ พ่อมดคนนี้ต้องมีแผนมาอีกแน่ ๆ

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
เหล้ารัมร้ายยยยยย  วาฬร้ายกว่าาาาา 555

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
น่าติดตามมาก ๆ ค่ะ

ออฟไลน์ iAlexiajang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
มันเป็นเรื่องบังเอิญมาก เมื่อตอนค่ำๆเราดูหนังบ้านขนมหวานไป (หนังเรื่องฮันเซล เกรทเทล) เลยทำให่อยากอ่านแนวพ่อมดแม่มดอะไรแบบนี้ แต่ลองๆถามพี่กูเกิ้ลแล้วมันก็ยังไม่ถูกชะตา พอเข้าเล้ามาก็มาสะดุดกับเรื่อง อ่านแล้วสำหรับเรามันน่ารักมากนะ ตัวเนื้อเรื่องมันไม่มีอะไรซับซ้อนมาก แต่ก็สงสัยว่าเอียนหายไปไหนหน่อ~ การเขียนมันบรรยายเนื้อเรื่องให้เราชวนอ่านไปเรื่อย คือมันดีอ่ะค่ะ ไม่รู้จะพูดยังไงให้เข้าใจ ฮ่าๆ เราชอบมากค่ะ ติดตามๆ ~>^<~


ป.ล.ขอบคุณที่เอามาลงที่นี่ให้เราได้อ่านนะคะ ;). ❤️

ออฟไลน์ Hamzholic

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 229
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-2
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 4 (4.1) - 30/05/2016
«ตอบ #114 เมื่อ30-05-2016 01:29:26 »

4.1

ถึงแม้ว่าเมื่อคืนนี้ผมจะโดนพลังดาเมจของเหล้ารัมทำพิษจนเกือบจะนอนไม่หลับ แต่ก็ยังคงปลุกตัวเองให้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เพราะถือคติว่า 'อยู่คอนโดท่านอย่านิ่งดูดาย' ต้องลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้เจ้าของห้องท่านกิน

และเมนูแรกที่เหล้ารัมจะได้รู้จักกับรสมือของผมก็คือ 'สปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศ' ซึ่งผมลงไปซื้อวัตถุดิบในการทำทั้งหมดจากซุปเปอร์มาเก็ตชั้นใต้ดินของคอนโดที่มีขนาดใหญ่และเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ด้วยความที่ยังไม่รู้ว่านายพ่อมดเหล้าชอบอะไรไม่ชอบอะไรบ้าง ผมก็เลยพยายามเลือกทุกอย่างให้ง่ายไว้ก่อน จากที่ตอนแรกจะใช้เนื้อวัว ก็เปลี่ยนเป็นเนื้อไก่ เพราะไม่มั่นใจว่าเขาจะกินทั้งหมูและเนื้อได้มั้ยในแง่ของศาสนาน่ะนะ เพราะว่าเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน พ่อมดแม่มดยุคปัจจุบันมีความเชื่อที่หลากหลายมากขึ้น ในขณะที่รุ่นก่อนๆ มีเพียงแค่ฝ่ายมืด ฝ่ายกลาง และฝ่ายสว่างเท่านั้น

อีกอย่าง หน้าตาเหล้ารัมก็ออกจะลูกครึ่งขนาดนั้น สปาเก็ตตี้คงเป็นอาหารที่เบสิคและกินได้สำหรับเขาชัวร์ อ้อๆ แล้วนอกจากเมนูเส้น ผมก็ยังมีน้ำฟักทองให้เขาถุงนึงด้วยนะ รับรองว่านายพ่อมดเหล้าจะต้องดื่มจนเกลี้ยงแน่ เพราะสิ่งที่พวกคุณอาจไม่รู้เกี่ยวกับพ่อมดแม่มดก็คือพวกเขาชอบกินน้ำฟักทองมากอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เหมือนว่าเกิดมาแล้วก็ชอบกินกันทุกคน แบบคนไทยที่ต้องกินข้าวอะไรแบบนั้น

ซึ่งพอเตรียมทุกอย่างเอาไว้ที่ตู้ในครัวแล้วผมก็จัดการกินส่วนของตัวเอง และเริ่มหาข้อมูลงานตามที่ตั้งใจไว้ โดยเอาแม็คบุ๊คมาตั้งทำที่โต๊ะกินข้าว เพราะชอบที่จะได้มองออกไปตรงประตูกระจกของระเบียงเพื่อเป็นการพักสายตา

จริงๆ แล้วงานที่อาจารย์สั่งต้องใช้เวลาในการคิดเหมือนกันนะ แต่พอดีว่าผมดันปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ไว ก็เลยมาถึงขั้นตอนการหาข้อมูลแล้ว ซึ่งก็ดี งานของเด็ก'ถาปัตย์นี่ถ้าทำได้ต้องรีบทำเลย อย่าพอก เพราะไม่แน่ว่าบ่ายนี้ที่ผมมีเรียนอาจจะได้งานชิ้นใหม่มาเพิ่มอีกก็ได้ ก็อย่างที่พวกรุ่นพี่เคยบอกนั่นแหละ ว่าทุกวันก็คือโปรเจ็กต์สำหรับพวกเราชาว'ถาปัตย์ ดังนั้นเรื่องมีงานช้างเข้ามาติดๆ กันเนี่ย ถือว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก ลองบริหารเวลาไม่ทันล่ะก็ เตรียมตัวอดหลับอดนอนแบบ 'ยุ่น' พระเอกเรื่องห้ามป่วยห้ามพักห้ามรักหมอได้เลย

อ้อ แต่ก็มีอีกหลายคนนะที่ถ้าไม่เฉียดเดดไลน์ ให้ตายยังไงก็คิดงานไม่ออก ยกตัวอย่างเช่นไอ้เอกเพื่อนผมไง จะส่งงานทีก็ลุ้นที จนบางครั้งผมยังแอบเสียวไส้ตามเลย ฮ่าๆๆ~

แอ๊ดดดด~

แล้วในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ พร้อมกับบันทึกข้อมูลที่ต้องการลงแฟลชไดร์ฟอยู่นั้น ประตูห้องนอนฝั่งซ้ายก็เปิดออก พร้อมกับเหล้ารัมที่เดินออกมาในชุดเสื้อยืดสีขาวสบายๆ กับกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้ม

ผมที่เคยยุ่งๆ เมื่อคืนถูกเซ็ตให้กลับมาเนี้ยบในแบบของเหล้ารัม ดูเหมือนว่าวันนี้จะออกไปข้างนอกแฮะ

"ตื่นแต่เช้าเลย วันนี้มีเรียนบ่ายไม่ใช่หรอ" เขาเป็นฝ่ายทักผมก่อนหลังจากที่นั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"ใช่ครับ มีเรียนบ่าย แต่พอดีมีข้อมูลงานที่ต้องหา ก็เลยถือโอกาสตื่นมาทำมื้อเช้าให้คุณด้วยเลย ไปกินสิ ผมกินเรียบร้อยแล้ว เก็บไว้ที่ตู้ในครัวน่ะ" ผมก็เลยตอบไปตามความจริง แต่ก็แค่ครึ่งเดียวนะ ขืนเขารู้ว่าอีกสาเหตุที่ตื่นเช้าเพราะนอนไม่ค่อยหลับหลังจากที่ถูกเขาปล่อยพลังดาเมจบอกฝันดีแบบนั้น มีหวังวันนี้ทั้งวันได้เจอแต่ยิ้มแซวๆ ของเหล้ารัมแน่

"จริงดิ"

ซึ่งก็ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าตาตื่นแบบนั้น ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่โซนครัวด้วยท่าทางกระตือรือร้น จนผมอดที่จะหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ ก็แค่ทำมื้อเช้าให้กินเอง ทำยังกับว่าเป็นเซอร์ไพรส์ใหญ่โตไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น คือเมื่อนายพ่อมดผมบลอนด์กลับมาพร้อมกับจานสปาเก็ตตี้และแก้วน้ำฟักทอง ตาของเขาส่องประกายความดีใจระคน..ซาบซึ้งใจ (?) มาให้ ก่อนจะค่อยๆ วางทั้งสองอย่างลงตรงที่ที่เขานั่งก่อนหน้านี้อย่างระมัดระวังราวกับว่าจานสปาเก็ตตี้กับแก้วน้ำฟักทองนั่นเป็นของมีค่าที่ต้องรักษาไว้ให้ดี

นี่เขา...เล่นใหญ่ไปเปล่าวะ?

"ผมไม่รู้ว่าคุณชอบอะไร ก็เลยลองทำอะไรง่ายๆ ดู หวังว่าคงจะกินได้นะ"

"กินได้ครับกินได้ หน้าตาน่ากินมากเลยด้วย ขอบคุณนะครับวาฬ"

แล้วแทนที่ขอบคุณเสร็จจะลงมือกิน เหล้ารัมกลับนั่งมองหน้าผมด้วยสายตาแบบเดียวกับตอนที่เขายกอาหารมา ทำเอาผมที่พยักหน้าตอบรับคำขอบคุณไปแล้วถึงกับต้องออกคำสั่งทั้งที่ไม่จำเป็น

"เอ้า กินสิครับ มัวแต่มองผมอยู่ได้"

"คร้าบบบ~ จะกินเดี๋ยวนี้แหละครับ : )" นายพ่อมดเหล้าเลยรีบตอบรับ ก่อนจะลงมือกินสปาเก็ตตี้ตรงหน้า แต่ก็ยังไม่วายนะ มีการฉีกยิ้มกว้างให้ก่อนกินด้วย

ส่งผลให้ผมรู้สึกปั่นป่วนแปลกๆ.. ถึงขนาดที่เก็บเอาสีหน้าท่าของเหล้ารัมตั้งแต่ตอนถือจานสปาเก็ตตี้กับแก้วน้ำฟักทองมาจากครัว..จนถึงตอนที่เขาฉีกยิ้มกว้างเมื่อกี้นี้มาประมวลผลอยู่เงียบๆ คนเดียวในใจ

จนได้ผลสรุปว่า.. พ่อมดหน้าตาหล่อเข้มคนนี้ก็..น่ารักดีเหมือนกันแฮะ : )

เขาเหมือนเด็กน้อยจริงๆ เลยตอนนี้ โดยเฉพาะตอนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินสปาเก็ตตี้ด้วยสีหน้าเบิกบานใจและยัดเข้าไปคำโตๆ โดยไม่ห่วงหล่อเลยแม้แต่นิดเดียว ทำเอาผมนั่งมองเขาเพลินจนเผลอยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว

จนกระทั่งเหล้ารัมเงยหน้าขึ้นจากจานนั่นแหละ ผมถึงได้ต้องรีบทำเป็นก้มหน้าก้มตามองจอแม็คบุ๊คเหมือนกำลังสนใจหาข้อมูลงาน ทั้งที่จริงๆ งานน่ะเก็บข้อมูลเรียบร้อยไปแล้ว แต่แค่อยากจะซ่อนรอยยิ้มของตัวเองกลับเข้าไปเท่านั้นเอง

ไม่ใช่ว่าอยากจะทำตัวซึนอะไรหรอกนะ ก็แค่..ไม่อยากแสดงออกมากเกินไปน่ะ : )

"อร่อยมากเลยวาฬ นี่ขนาดว่าผมเฉยๆ กับไก่นะ ยังแทบจะหยุดกินไม่ได้ ถ้าลองเป็นเนื้อแล้วคุณทำอร่อยขนาดนี้ ผมคงได้เลียจานแน่"

คำชมของเหล้ารัมไม่ผิดไปจากที่คาดไว้ เพราะดูท่าทางการกินก็รู้แล้วว่าอร่อย ติดจะบอกช้าไปด้วยซ้ำ แต่อย่างน้อยก็ทำให้รู้ล่ะนะว่าเขาชอบกินเนื้อ คราวหน้าผมจะได้ลองทำเมนูเนื้อให้เขากินบ้าง

ไหนๆ คนกินก็ดูจะชอบฝีมือผมซะขนาดนี้ ไอ้เราคนทำก็ปลื้มใจ อยากทำให้กินอีกหลายๆ มื้อเลย : )

ทว่า..

"แต่คราวหลังคุณไม่ต้องทำเองแล้วนะวาฬ ลำบากเปล่าๆ"

..คำพูดต่อจากนั้นก่อนที่เขาจะตั้งหน้าตั้งตากินต่อ..ทำเอาหัวใจที่กำลังพองโตของผมฟีบแบนลงไปทันที.. พร้อมๆ กับรอยยิ้มที่ก็จางหายไปด้วยเช่นกัน..

"ถ้าคุณจะเริ่มห้ามนั่นห้ามนี่เหมือนที่พ่อกับแม่ของผมชอบทำ ผมก็คงต้องขอย้ายกลับไปอยู่บ้าน เพราะไม่ว่าจะที่ไหน ก็ไม่มีอิสระเหมือนกันทั้งนั้น"

เหล้ารัมที่กำลังกินสปาเก็ตตี้ด้วยใบหน้าสุขใจถึงกับเหวอไปเลยเมื่อได้ยินในสิ่งที่ผมพูด เหมือนว่าเขาทำตัวไม่ถูก แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี แต่นั่นไม่อยู่ในความสนใจของผมแล้ว เพราะพอพูดเสร็จ ผมก็ลุกขึ้นพับแม็คบุ๊คมาถือไว้ ตั้งท่าจะเดินหนีเต็มที่

"เดี๋ยวก่อนวาฬ" แต่คนที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะรีบลุกขึ้นมาคว้ามือผมเอาไว้ได้ทัน

ผมเลยตวัดสายตากลับไปมองให้เขารู้ว่าผมไม่พอใจมาก และผมก็จะเก็บกระเป๋าย้ายออกทันทีเลยด้วยเมื่อเดินกลับไปที่ห้องนอนเนี่ย

"ปล่อย"

"วาฬ..ผมขอโทษ.. ผมไม่ได้ตั้งใจจะห้ามไม่ให้คุณทำนั่นทำนี่นะ ผมก็แค่กลัวคุณจะลำบากเท่านั้นเอง"

"ความลำบากมันไม่ทำให้ใครตายหรอกเหล้ารัม แต่การถูกห้ามไม่ให้ทำอะไรเลยต่างหากที่จะทำให้ผมตายทั้งเป็น" ผมเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อหันหน้ามาให้ตรงกับอีกฝ่าย "ตั้งแต่ถูกถอนพันธะสัญญา คนรอบตัวเอาแต่ห้ามผมแทบจะทุกอย่าง พวกเขาทำเหมือนผมจะตายในทันทีที่ลงมือทำอะไรด้วยตัวเอง กลายเป็นกฎข้อห้ามในชีวิตผมเต็มไปหมด จนบางทีผมก็สงสัยนะว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม ในเมื่อก็ได้แต่เดินตามทางที่ทุกคนวางไว้เพื่อรอวันตายเท่านั้น ทั้งๆ ที่ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ผมจะทำ มันคือสิ่งที่ผมต้องการที่จะทำ แล้วก็เต็มใจที่จะทำด้วย เหมือนกับที่ผมลงมือทำมื้อเช้าให้คุณนั่นแหละ!"

ผมรู้นะว่าผมไม่ควรเอาเรื่องทั้งหมดมาลงที่เขาแค่คนเดียว และก็รู้ตัวด้วยว่าตอนนี้ผมงี่เง่ามาก แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ... ในเมื่อภาพที่ผมคิดไว้กับการย้ายมาอยู่ที่คอนโดเหล้ารัม คือผมจะได้มีอิสระเหมือนคนอื่นๆ เขาบ้าง อย่างน้อยๆ ก็ก่อนที่จะต้องตาย

เพราะสิ่งที่ผมหวังจริงๆ ไม่ใช่การที่ผมจะได้มีชีวิตอยู่ต่อหรอก... ถึงแม้ว่าหลายๆ ครั้งผมจะมองโลกในแง่ดีและทำทุกอย่างให้มันง่าย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่เผื่อใจในกรณีที่พันธะสัญญาระหว่างผมกับเหล้ารัมไม่สำเร็จหรอกนะ

ผมคิดมาตลอดตั้งแต่ตอนที่เหล้ารัมพูดให้ฟังถึงเรื่องพันธะสัญญาครั้งที่สองแล้ว ว่าโอกาสที่เราสองคนจะรักกันตามเงื่อนไขของพันธะสัญญานั้นมันเป็นสิ่งที่จะรับรู้ได้ก็ต่อเมื่อปลายทางของสี่เดือนสุดท้ายมาถึง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่แน่นอน แต่สิ่งที่อยู่ระหว่างทางต่างหากคือสิ่งที่ผมหวังเอาไว้จริงๆ เพราะผมสามารถสร้างมันขึ้นได้จากอิสระที่ผมได้รับ และเห็นภาพชัดเจนได้ในทันที

ผมแค่อยากทำตามใจตัวเองบ้าง อยากเสพความสุขจากการได้ทำในสิ่งที่หัวใจมันเรียกร้องโดยไม่ต้องตกอยู่ภายใต้กฎกติกาใดๆ ของครอบครัว อย่างน้อยๆ ก็ตลอดระยะเวลาสี่เดือนก่อนที่จะได้รู้ผลชี้เป็นชี้ตาย แล้วก็หวังว่าเหล้ารัมจะเป็นใครสักคนบนโลกใบนี้ที่เข้าใจผม และตอบสนองความปรารถนาในใจที่ผมต้องการก็เท่านั้นเอง

แบบนี้คือผมขอมากเกินไปหรือเปล่า?

"ผมขอโทษครับ" ซึ่งพอหลังจากที่เหล้ารัมเจอผมซัดไปชุดใหญ่ สีหน้าของเขาที่เคยยิ้มแย้มก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดถึงขนาดที่ทำเอาหัวใจผมแกว่งไปเลยเหมือนกัน.. ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมโต๊ะมายืนฝั่งเดียวกันกับผม.. "ผมผิดไปแล้ววาฬ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณรู้สึกแย่เลยนะ เอางี้ ต่อจากนี้ไป ถ้าคุณต้องการจะทำอะไร คุณทำได้เลย ผมจะคอยสนับสนุนคุณทุกอย่าง ตกลงมั้ย?" ..ก่อนจะใช้มือจับแขนผมเอาไว้ทั้งสองข้าง ส่งแรงบีบที่ให้ความรู้สึกแน่นหนาราวกับว่าเหล้ารัมกลัวว่าผมจะหายไป นั่นทำให้มีความลำบากใจแทรกเข้ามาในความรู้สึกของผมด้วย

สิ่งที่เขาพูดและส่งผ่านความรู้สึกออกมาจากภาษากายไม่ว่าจะเป็นทางสายตาหรือการสัมผัสมันทำให้ผมรู้ว่าพ่อมดคนนี้แคร์ผมมาก จนผมเริ่มทำตัวไม่ถูก

นี่แหละมั้ง.. คือข้อเสียของการเป็นพ่อมดแม่มดที่ดันมามีใจให้กับมนุษย์ เพราะรู้สึกพิเศษกับคนอื่นยาก แต่ถ้าได้ลองรู้สึกไปแล้ว ทุกอย่างกลับรวดเร็วและรุนแรง ในขณะที่มนุษย์อย่างผมจำต้องใช้เวลากับเรื่องของความรู้สึกค่อนข้างมาก ต่อให้รู้สึกดีด้วยตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่การจะไปได้ไกลเท่าเหล้ารัมในตอนนี้ คงต้องอาศัยการเก็บเกี่ยวความผูกพันไปด้วยกันอีกนาน นั่นเลยทำให้ผมรู้สึกว่าบางทีการแสดงออกของอีกฝ่ายก็ดูจะมากเกินไปด้วยซ้ำ..

แต่ผมก็หวังนะ ว่าสักวันผมอาจจะมีโอกาสได้ซึบซับทุกความรู้สึกที่เหล้ารัมป้อนมาให้เข้าไปในใจโดยไม่หลงเหลือเลยแม้แต่หยดเดียว

เพราะผมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าการรักใครสักคนมันจะเป็นยังไง?

ถ้าเกิดว่าผมไม่ตายไปซะก่อนน่ะนะ

"โอเค ผมยอมรับคำขอโทษจากคุณ"

ซึ่งหลังจากที่คิดนั่นคิดนี่อยู่ในหัวคนเดียว ผมก็บอกกับตัวเองว่า ถึงผมจะไม่ได้รับรู้ความรู้สึกที่เหล้ารัมแสดงออกมาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม แต่อย่างน้อยนัยน์ตาสีม่วงอ่อนก็แสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ กับสิ่งที่พูดออกมาก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ตั้งใจให้ผมรู้สึกแย่ เลยไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะต้องโกรธเคืองเขา เพราะอย่างน้อยๆ ก็ได้พูดสิ่งที่รู้สึกออกไปแล้ว (จะเรียกว่าเหวี่ยงก็ไม่ผิด) ในขณะที่เหล้ารัมเองก็เข้าใจและตอบรับกลับมา

"เยส!" แน่นอนว่าเขาดีใจใหญ่ "งั้นต่อจากนี้ไปคุณต้องทำกับข้าวให้ผมกินบ่อยๆ นะ ห้ามอิดออดเด็ดขาด ตกลงมั้ย : )" พร้อมกับรอยยิ้มที่เพิ่งเห็นกันไม่นานแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยไปแล้วก็หวนคืนกลับมาด้วย ทำให้บรรยากาศเริ่มดีขึ้น

"..." แต่ถึงอย่างงั้นผมก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปในทันทีนะ เพราะรู้สึกว่าข้างในมันยังกรุ่นๆ อยู่ เลยอยากจะเงียบไว้ก่อน แล้วก็ไม่อยากแสดงสีหน้าอะไรนอกจากทำหน้านิ่งๆ ด้วย

"อย่าเงียบสิครับวาฬ ถ้าคุณไม่ตอบ แสดงว่าคุณยังโกรธผมอยู่นะ" ต่างจากเหล้ารัมที่พอเห็นว่าผมเงียบ ก็เริ่มออกลูกอ้อน ทำหน้าทำตาเหมือนเด็กร้องขอขนม จนผมแอบอยากหยิกเขาแรงๆ สักทีสองทีด้วยความหมั่นไส้เหมือนกัน "เอางี้ ถ้ายังไม่อยากตอบไม่เป็นไร แต่ช่วยยิ้มให้ผมเห็นสักที แล้วผมจะไม่กวนคุณอีกเลยตลอดช่วงเช้านี้"

"..."

"นะๆ ผมอยากเห็นคุณยิ้ม เวลาคุณยิ้มแล้วคุณสวยออก : )"

แล้วก็ไม่ใช่ทำเพียงแค่อ้อนเท่านั้นนะ เหล้ารัมยังมีการปากหวานมาชมผมว่าสวย... ฮะ..เฮ้ย!! เดี๋ยวๆ เมื่อกี้เขาชมผมว่าอะไรนะ!!?

"สะ..สวยบ้าสวยบออะไรกัน ผมเป็นผู้ชายนะ!" ถึงจะไม่แท้ แต่ก็ไม่ถึงขั้นออกสาวแต่งหญิงนะเว่ย!

"นั่นไง ในที่สุดคุณก็ยอมพูดกับผมแล้ว : )"

แต่กลายเป็นว่าสิ่งที่อีกฝ่ายตอบกลับมาทำให้ผมรู้ได้ในทันทีว่าเสียท่าเขาเข้าให้แล้ว!

"คะ..คุณมันเจ้าเล่ห์!"

เพี๊ยะ!

"โอ๊ยยยย ผมเจ็บนะวาฬ"

เจ็บสิ ต้องเจ็บอยู่แล้ว ก็ผมตีให้เจ็บนี่!

"เจ็บสิดี แบบคุณน่ะมันต้องฟาดให้เข็ด!"

ผมเริ่มหันซ้ายหันขวาที่จะหาอะไรมาตีนายพ่อมดเหล้าแทนมือตัวเอง แต่ว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เลยนึกขึ้นได้ว่ามือซ้ายกำลังถือแม็คบุ๊คอยู่

"คะ...คุณจะทำอะไรวาฬ!? นั่นมันแม็คบุ๊คนะ คุณจะใช้มันฟาดผมไม่ได้ วะ..วาฬ!"

"ตายซะ!"

"ม่ายยยยยยยย~"

เหล้ารัมถอยหลังยาวๆ พร้อมกับร้องลั่นซะโคตรจะโอเวอร์แอคติ้ง ทั้งที่ก็เห็นอยู่ว่าผมน่ะแค่ง้างแม็คบุ๊คยืนขู่เขาอยู่กับทีเท่านั้น มันก็เลยทำให้ผมรู้สึกหมั่นไส้ยิ่งกว่าเดิม แกล้งทำทีจะวิ่งไล่ให้ถึงตัว

แล้วจะยังไงต่อล่ะ เหล้ารัมก็หนีสิครับ วิ่งปรู๊ดไปที่ห้องนอนของตัวเองเลย แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาคว้าจานสปาเก็ตตี้กับแก้วน้ำฟักทองหนีไปด้วย

ปล่อยให้ผมที่ช้ากว่าได้แต่ยืนทุบประตูขู่ฆ่าเขาแบบรัวๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ทั้งเจ็บใจ ทั้งหมั่นไส้ ทั้งหมั่นเขี้ยว

จนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองบ้ามากมั้ยที่ตะโกนขู่ไปแต่ปากก็ยิ้มไปแบบนี้..

..เป็นเพราะเหล้ารัมคนเดียวเลย!


#แฮมสเตอร์

รู้สึกได้เลยว่าการเขียนนิยายเรื่องนี้ทำให้อารมณ์ผมแปรปรวนมาก เพราะแต่ละบทเหมือนรวมทุกอารมณ์เอาไว้ จนบางทีก็งงมาก ถึงขนาดที่ต้องเอากระดาษปากกามาลิสต์ความต่อเนื่องของอารมณ์กันเลยทีเดียว

ยังไงก็ฝากคอมเม้นติชมกันด้วยนะครับ : )

ป.ล. หากใครอยากพูดคุยอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ใน twitter ฝาก #พ่อมดเหล้า เพื่อง่ายต่อการตามอ่านของคนเขียนนะครับ ขอบคุณมากๆ เลยครับ

my page : https://www.facebook.com/hamsterisanauthor/


 :hao7:

ออฟไลน์ imac

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 956
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 4 (4.1) - 30/05/2016
«ตอบ #115 เมื่อ30-05-2016 07:31:20 »

ชอบเรื่องนี้

ออฟไลน์ cheezett

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 4 (4.1) - 30/05/2016
«ตอบ #116 เมื่อ30-05-2016 08:09:21 »

ชอบเรื่องนี้ มารอทุกวันเลย  :L2: :pig4: :mew1:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 4 (4.1) - 30/05/2016
«ตอบ #117 เมื่อ30-05-2016 08:15:13 »

 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 4 (4.1) - 30/05/2016
«ตอบ #118 เมื่อ30-05-2016 11:03:44 »

น่ารักอ่าาาา

เหล้ารัมอ้อนน่ารักมาก

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2932
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
Re: #พ่อมดเหล้า ♡ บทที่ 4 (4.1) - 30/05/2016
«ตอบ #119 เมื่อ30-05-2016 12:41:15 »

เหล้ารัมน่ารักอ่ะ 555555 :ling1: :ling1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด