{ เรื่องสั้น } I’m not perfect but, I’m limited edition ♥ เมียกากมิพรากเธอ (จบ)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: { เรื่องสั้น } I’m not perfect but, I’m limited edition ♥ เมียกากมิพรากเธอ (จบ)  (อ่าน 27985 ครั้ง)

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1145/-16
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



**********************************************


I’m not perfect but, I’m limited edition
#เมียกากมิพรากเธอ
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16

ออฟไลน์ Jitsupa_milk

  • Just Milky('s) Way
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1145/-16
คำเตือน มีคำหยาบล่องลอยอยู่ทุกแห่งหน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ



I’m not perfect but, I’m limited edition
#เมียกากมิพรากเธอ



   ‘เมื่อฉันทำข้าวกล่องให้สามีห่อไปทำงาน รูปเยอะมาก’

   ผมเลื่อนเมาส์คลิกเข้าไปยังกระทู้หนึ่งในพันทิป เว็บบอร์ดที่ใหญ่ที่สุดซึ่งหลายคนก็รู้จักกันดี นั่งเลื่อนๆ ลงไปดูรูปก็เจอข้าวกล่องหน้าตาน่ากินมากมาย เลยได้แต่เบะปากด้วยความหมั่นไส้ สามีรัก สามีหลงงี้

พอนึกถึงข้าวกล่องที่ทำไว้ให้ผัวแล้วแม่งไม่กินบ้าง ห่า...ขนาดกูยังไม่อยากจะแดกเลย หน้าตาอย่างกับข้าวหมาจรจัด ก็กูไม่ถนัดอ่ะ กูเจ็บมือ กูแพ้น้ำซาวข้าว แพ้น้ำยาล้างจาน แพ้ทุกอย่างที่ทำให้ชีวิตกูลำบากอ่ะมันผิดตรงไหน

   แต่ทุกครั้งที่รู้สึกท้อแท้ ผมก็ได้กำลังใจจากคนเคียงข้างเสมอ...

   “คร็อกกกกกกก~”

   ไอ้ถอก กรนใส่หน้ากูซะงั้น

   แม่งสารเลวหาสิ่งใดเทียบเทียมไม่ กูอยากจะรู้เหลือเกินว่านี่ผัวหรือปรสิตเหงาหลับ กลับมาถึงก็นอน มีโมเมนต์โรแมนติกคุยกับกูอยู่ประโยคเดียวในทุกๆ วัน ‘ฝันดีนะตัวเหี้ย’

   ก็คนมันอยากเลียนแบบคู่รักคู่อื่นบ้างไง เห็นเค้าเรียกตัวเล็กตัวโตกันฟังแล้วมันโคตรละมุนหัวใจ แต่ผัวกูไม่ครับ มันอินดี้กว่านั้นเยอะ เล่นล่อคำว่าเหี้ยซะเต็มสูบ ห่าอะไรก็เหี้ยหมด สุดท้ายก็เลยตามเลย เหี้ยก็เหี้ยวะ

นี่กูอยากบอกเหลือเกินว่ามึงช่างดีจริงๆ พ่อเทพบุตรจุติมาเกิด ขนาดอยู่กินกันมาห้าปีละยังทำตัวดีเสมอต้นเสมอปลายตลอด ดีแตกไงครับไอ้ชั่ว

   ตอนนี้ก็เกือบตีหนึ่งละ นั่งอ่านกระทู้หัดทำข้าวกล่องให้ผัวไปแดก กะเอาใจมันตามประสาเมียโมเอะ แต่เอาไปเอามาก็ไม่ได้ห่าอะไรเลยเพราะมัวแต่ไถทวิตกับนินทาเพื่อนที่ทำงาน ชีวิตผมกับไอ้ผัวหน้าเหี้ยมมีหนวดแอนด์เครานี่ไม่มีอะไรหรอกครับ กูเป็นมัณฑนากร มันเป็นสถาปนิก สรุปช่วยกันออกแบบทั้งภายนอกและภายใน แต่บ้านที่สร้างออกมาแม่งกลับเล็กอย่างกับกระต๊อบปลายนา

   สัด! ตังค์ไม่พอ

   ทุกวันนี้มันยังไม่มาขอกูกับแม่กูเลย ได้กัน 999 รอบละ อีกรอบเดียวสังขารกูก็ไปหมดแล้วนะ กูเตือนแล้วนะ ไม่เหลืออะไรไว้เป็นมรดกตกทอดหลังแต่งงานแล้วนะ

   ก็ได้แต่คิดอยู่ในใจเพราะไอ้ควายหนวดนี่ก็ไม่มีทางรับรู้

   คือมันเป็นคนฉลาดทุกอย่างบนโลกนี้แหละครับ ยกเว้นอย่างเดียวคือความรู้สึกกูที่ไม่มีทางตรัสรู้ได้ภายในชาติปัจจุบัน

   ตอนเจอกับมันที่มหา’ลัยแรกๆ นะ มันโคตรหล่อ โคตรดูดี โคตรมีอนาคต หันกลับมาดูตอนนี้ โอ้โห! นี่มึงคืนทุกอย่างให้มหา’ลัยในวันปัจฉิมฯ ไปหมดแล้วสินะ แต่ทำไงได้ หลวมตัวคบไปแล้วจะคืนมันให้สวนสัตว์เหมือนมันคืนความหล่อให้มหา’ลัยมันก็ดูกระไรอยู่

   “หนวด...” ผมเขย่าตัวของคนที่นอนกรนอยู่ข้างๆ ไปมา

   “อืมมมมมมมม”

   “หนวด”

   พูดอีกก็จิ้มแขนอีก กะปลุกเร้าอารมณ์คึกๆ ด้วยความสิเน่หา อย่าลืมนะครับว่าคืนนี้มันคืนวันศุกร์ ชีวิตมึงต้องหรรษาสิไม่ใช่มานอนตายพะงาบๆ แบบนี้

   “รายยยย คนจะนอน”

   “หนวด เค้าอยากอ่ะ...”

   “จะแดกห่าอะไรนักหนา เหนียงมึงยานไปถึงหน้าขาแล้วนะ”

   “ไอ้สัด! มึงมันไม่เคยรู้อะไรเลย” งอนปุ๊บผมรีบกระเด้งตัวออกจากเตียงกะปล่อยให้มันเดินมาง้อ เห็นไอ้หนวดพลิกตัวขยี้ตาเล็กน้อยก็ได้แต่ยิ้มกริ่ม

   เสร็จกู...

   เดินมาแล้ว มันเดินมาแล้ว

   สาบานว่ากูจะงอนไปจนถึงอาทิตย์หน้า ถ้ามึงไม่ซื้อกระเป๋าสตางค์จีวองชีมาง้อ กูจะไม่ยอมยกโทษให้ เชอะ!

   ใกล้ละ อีกนิด พอใกล้จะถึงตัวผมเลยรีบทำหน้าเชิดใส่ทันที

   แปะ!

   “หัดเกรงใจมั่ง คนจะหลับจะนอน”

   โฮร่วววววววววววววว มันลุกมาปิดไฟ ไอ้หนวดมึงช่างหาญกล้ามาก ตอนคบกันใหม่ๆ มึงไม่เคยเป็นแบบนี้ ต่อให้กูเปิดไฟไปจนถึงบ่ายมึงก็ไม่เคยบ่น แล้วตอนนี้คืออะไรฮะ

   เออ!! ถ้าจะหลับก็หลับไปให้ถึงชาติหน้าเลยนะ เดี๋ยวกูจัดการฌาปณกิจมึงให้เอง

   ชีวิตก็งี้แหละครับ เมื่อแรกรักน้ำต้มผักก็ว่าอร่อยเพราะใส่รสดี แต่วันนี้...น้ำต้มผักรสชาติส้นตีนเพราะผัวกูนั้น...ใช้ตีนคน

   รักมึงจริงๆ ครับหนวด รีบตายนะกูจะได้หาผัวใหม่ ขณะที่กำลังก่นด่ามันในใจนั้น เมียกากๆ อย่างกูก็ได้แต่คลำทางกลับไปนอนบนเตียงอย่างจำยอม

   แพนกล้องไปยังโปสการ์ดวาเลนไทน์หัวเตียงแป๊บ

   หนวด ♡ ตัวเหี้ย











เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศแจ่มใสเว่อร์ๆ

   แต่ความจริงไม่ใช่หรอกครับ สิบเอ็ดโมงกว่าแล้วไอ้ฟาย ผัวกู...ยังไม่ตื่นเลย ไม่รู้ไหลตายไปแล้วหรือเปล่า ต้องรีบย่างเท้าเข้าไปในห้อง ใช้ส้นตีนสะกิดตูดมันสองสามที ไอ้หนวดจังไรก็ยังไม่ลืมตาดูโลกอย่างใจคิด ผมเลยได้แต่ถอนหายใจกะหมุนตัวไปหากะละมังใส่น้ำเพื่อสาดหน้าผัวขี้ง่วงให้สะใจ แต่ไอ้นี่ก็เสือกฉลาดรู้ทางในรีบตื่นทันที

   “ตัวเหี้ย” ครางเสียงแหบเชียวไอ้ตัวขี้เกียจ

   “ไรมึง”

   “มีอะไรกินมั่งอ่ะ กูหิว”

   “ตื่นมาก็จะแดกเลยนะมึง ไปอาบน้ำแปรงฟันก่อนมั้ย พูดทีขี้ฟันมึงกระเด็นเต็มหน้ากูแล้วเนี่ย”

   “กูหิว”

   “หนวด กูบอกว่าไง”

   “กูหิว”

   “ไอ้สัดหนวด”

   “หิวอ่ะตัวเหี้ย มึงเอาข้าวมาให้กูดิ”

   “มึงเป็นอัมพาตเหรอ ถึงลุกเองไม่ได้อ่ะ”

   “กูเมื่อยมาก เมื่อวานกว่ากูจะลากสังขารออกจากออฟฟิตได้ก็เกือบตาย แถมยังไม่ได้แดกข้าวอีก มึงไม่เข้าใจหรอก มึงมันไม่เคยทำงานหนัก วันๆ ก็อยู่แค่หน้าจอคอมกับประชุมในห้องแอร์ มึงมันไม่เข้าใจ”

   “ใครขอให้มึงดราม่าวะ ไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวค่อยลงไปกินข้าว วันนี้กูโชว์ฝีมือด้วยการทำอาหารเองเลยนะ” ผมพูดอย่างโอ้อวด บอกเลยว่าภูมิใจมากในการเป็นศรีภรรยาที่ดี

   “นี่มึงไม่ได้ออกไปซื้อกับข้าวเหรอ” ไอ้หนวดทำหน้าเหมือนปลาตีนขาดน้ำทันทีที่ผมพูดจบประโยค

   “กูขี้เกียจ”

   “แล้วกูจะแดกได้มั้ยอ่ะตัวเหี้ย”

   “เอ้าไอ้สัด! ทำไมมึงจะแดกไม่ได้”

   “แล้วมึงแดกยัง”

   “กูรอมึง”

   “ไม่ต้องรอกูก็ได้”

   “รอนั่นแหละดีแล้ว เผื่อมึงตายห่าก่อนกูจะได้รู้ไงว่าอาหารมื้อนี้มันแดกไม่ได้”

   “มึงมันเหี้ยสมฉายาจริงๆ เออๆ เอางั้นก็ได้” ไอ้หนวดพูดอย่างปลงตก ก่อนต่อนยอนต๊ะตอนยอนลุกออกจากเตียงอย่างเอื่อยเฉื่อย ทั้งๆ ที่วันนี้คือวันเสาร์สุดพิเศษสำหรับผมกับมัน รวมไปถึงเพื่อนร่วมรุ่นที่มหา’ลัยด้วย

   งานเลี้ยงรุ่น

   ไม่รู้ว่าแต่ละคนมีชีวิตเริ่ดหรูขนาดไหน เพราะเท่าที่จำได้หลังจากเรียนจบมหา’ลัยเราก็แทบไม่เจอกันอีกเลย บางคนหนีไปเรียนต่อต่างประเทศ บางคนทำงานในบริษัทใหญ่ๆ หรือบางคน...แต่งงานและมีลูกเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ส่วนผมกับไอ้หนวดน่ะเหรอ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้...กูไม่เห็นว่าชีวิตของเราจะเปลี่ยนไปจากเดิมเลย

   ไอ้ห่า ไอ้ชีวิตไม่มีพัฒนาการ!

   เกิดมาน่าอายฉิบหาย รถก็ยังต้องผ่อน บ้านก็เล็กเท่ารูหนู ถามว่าอบอุ่นมั้ย ต้องบอกว่าโคตรๆ

เพราะกูยังใช้บริการแอร์เก่าอยู่ งามไส้เอ๊ย บอกผัวว่าอยากถอยแอร์ใหม่มันก็ไม่ยอม มันบอกกูว่าลืมความลำบากเมื่อครั้งเราย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันครั้งแรกไปแล้วเหรอ กูไม่ได้ลืมครับหนวด กูจำได้ขึ้นใจเลย หากแต่...มึงจะไม่คิดถึงอนาคตเลยเหรอ อดีตแดกไม่ได้นะ มันทุเรศนะ แต่ผัวกูอินดี้ซะอย่างพูดไปก็เท่านั้น สรุปกูเคยเป็นยังไงจากวันนั้น

วันนี้...เรายังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือหนี้บาน

สิบนาทีผ่านไป...

   ร่างเขื่องเป็นยักษ์เขียวเดินลงบันไดมาด้วยสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ เห็นมันใส่เสื้อ ‘รักเมียที่สุดในโลก’ แล้วก็มีความสุข ผมเลยเดินเข้าไปออเซาะมันตามประสาเมียโมเอะอย่างที่มันชอบเรียกในตอนแรกเมื่อสมัยยังจีบกันใหม่ๆ

   “หนวด วันนี้นึกคึกอะไรถึงใส่เสื้อตัวนี้วะ”

   “คึกห่าไร มึงไม่ยอมเอาผ้าส่งซัก กูเลยไม่มีเสื้อใส่เนี่ย”

   บักหรรม!

   พูดให้กูใจชื้นสักนิดก็ไม่ได้

   “แล้วทำไมมึงไม่ส่งซักเอง กางเกงในก็ม้วนเป็นเลขแปดขนาดนั้น มันใช่หน้าที่กูมั้ย นี่กูเมียมึงนะ”

   “เอ้า! เมียเหรอ กูนึกว่าขี้ข้า”

   “-_-”

   “แล้วทำอะไรให้กูแดก”

   “ผัดผักรวม”

   “เออ ชื่อฟังดูน่าสนใจ มึงก็รีบมานั่งนี่เลย มัวแต่ยืนอ่อยกูอยู่ได้” มันว่าพลางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่ผมเป็นคนออกแบบ ก่อนจะจ้องหน้าตาอาหารที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะด้วยสายตาอ่านยาก

   “หน้าตาเป็นไงบ้างหนวด”

   “พอใช้ได้”

   “ชิมเลยๆ” ผมรีบนั่งลงยังฝั่งตรงข้าม คะยั้นคะยอสามีสุดที่รักด้วยสายตาคาดหวัง พอเห็นมันตักบล็อคโคลี่คลุกกับข้าวสวยแล้วยัดเข้าปาก ผมก็รอฟังคำชมจากมันอย่างใจจดจ่อทันที

   “ตัวเหี้ย”

   “อร่อยมั้ย เป็นไงมั่ง”

   “กูนึกว่ามึงเอาซอสมาคลุกหญ้าให้กูแดก ไม่อร่อยเลยเว้ย แดกไม่ได้ เหม็นเขียว คือมันไม่มีความหวาน ไม่มีความเค็ม ไม่มีความละมุนละไมในปลายลิ้น คือเอาตรงๆ มันไม่มีความอร่อยเลยว่ะ”

   จึ่ก!

   เสมือนสปาต้าปักลงตรงกลางใจ

   “ไหนกูขอชิมหน่อย” ผมรีบจิ้มส้อมลงไปบนผักกาด ก่อนจะยัดเข้าปากอย่างกล้าๆ กลัวๆ

   วินาทีแรกที่เศษผักสัมผัสปลายลิ้น ความเหี้ยก็พลุกพล่านไปทั่วโพรงปากราวกับอมขี้หมาไว้ทั้งก้อน ทั้งผะอืดผะอม ทั้งเหม็นเขียวเหมือนไม่ใช่รวมผัก แต่เป็นรวมตีนของกูทั้งสองข้างไว้ในอาหารเพียงจานเดียวแบบทูอินวัน

   “อร่อยมั้ย”

   “ก็อร่อยดีนะหนวด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ในเสียงหัวเราะของกูมีน้ำตาอยู่

   “ออกไปแดกข้างนอกมั้ย” ไอ้หนวดพูดด้วยเสียงจริงจัง

   “กูว่า...ก็ดีนะ”

   “มึงอย่ามาตอแหลแทงกั๊ก ออกไปหาแดกข้างนอกอ่ะดีแล้ว จะได้แวะซื้อเสื้อผ้าใส่ไปงานเลี้ยงรุ่นด้วย”

   “กูอยากให้มึงใส่เสื้อคู่กับกูอ่ะ” ผมพูดอ้อนๆ

   “ตัวเหี้ย มึงต้องการอะไรจากสังคม”

   ไอ้หอก กูไม่ได้ต้องการสังคมเล้ยยยยยย กูต้องการให้มึงเข้าใจกูมากกกกกกกก ณ วินาทีนี้ แต่ผมคงดูละครมากเกินไป หนวดไม่ฉลาด คุณก็รู้ โธ่...












   หลังจากพาตัวเองและผัวหน้าหนวดระเห็จออกมาจากบ้าน เราต่างก็มุ่งตรงสู่ห้างเพื่อสั่งข้าวมาแดกจนพุงกาง จากนั้นก็เป็นโมเมนต์ออเร้นจ์ฟิลลิ่งของมัณฑนากรอนาคตหดกับสถาปนิกชีวิตบัดซบแล้วล่ะครับ

   เริ่มจากการเดินหาเสื้อผ้าเพื่อที่จะใส่ไปงานเลี้ยงรุ่นสำหรับคืนนี้ เพราะแม่งขี้เกียจรียูสเสื้อผ้าที่ไม่ได้ซักแล้วใส่ไปเซย์ฮัลโหลกับเพื่อนที่งาน ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวเพื่อนแม่งจำได้ว่าเสื้อที่กูใส่นั้น...มันคือตัวเดิมกับที่กูชอบใส่เมื่อหลายปีก่อน

   “ตัวเหี้ย มึงชอบแบรนด์ไหน” หนวดถาม

   “เดี๋ยวกูขอเดินไปเรื่อยๆ ก่อนนะ”

   “เอามึงสะดวก” พูดเหมือนตามใจ แต่หน้ามึงไม่ใช่ หน้ามึงอ่อนล้าเหมือนกังวลว่าเงินในกระเป๋าจะจากมึงไปอยู่รอมร่อ

   แต่ใครแคร์

   “หนวดดดดดดดดด นั่นมัน Bioterm ที่กูใช้นี่นา ช่วงนี้มันลดราคาด้วย” ผมชี้ไปยังเคาน์เตอร์สกินแคร์ให้อีกฝ่ายรับรู้

   “ลดแล้วไง ของมึงยังเหลืออีกครึ่งขวดไม่ใช่เหรอ”

   “ซื้อไปตุนไงมึง เผื่อของกูหมดแล้วช่วงนั้นมันไม่ลดกูจะได้หยิบขวดนี้มาใช้เลย”

   “มึงจะมองการณ์ไกลเกินไปละ งบกูน้อยมึงเห็นมั้ย”

   “กูจ่ายเอง”

   “แต่วันนี้มึงไม่ได้เอากระเป๋าตังค์มา มึงอย่ามาเนียน”

   “เดี๋ยวกูคืนให้ไง”

   “สาบานว่ามึงจะคืนกูชาตินี้ไม่ใช่ชาติหน้า”

   “ทำไมมึงเป็นผัวที่เลวอย่างนี้วะ”

   “บ่นทำไม ไปหาร้านเสื้อ อย่าให้กูอารมณ์เสียนะ”

   ผมได้แต่ทำหน้างอคอหัก ก็แค่นั้นแหละ ผลัดกันมีอิทธิพล บางวันมันเป็นใหญ่ บางวันผมเป็นใหญ่ แต่วันนี้กูยอมเพราะเงินเดือนมัณฑนากรทั้งหมดนั้นไปลงที่รถซึ่งต้องผ่อนรายเดือนจนกระเป๋าแห้งแล้ว ผัวกูเงินเดือนมากกว่าเลยมีหน้าที่จ่ายค่าแดกทั้งหมดแทน

   ดีนะมันมีมรดกตกทอดมาจากแม่มัน นั่นคือรถที่แม่งขับไปทำงานทุกวันไง ไม่งั้นอย่าคิดสภาพว่าสองผัวเมียกับรถติดผ่อนสองคันจะทำให้ชีวิตคู่ดีขึ้น เผลอๆ อาจต้องไปเป็นหนี้เงินกู้นอกระบบรอโดนมีดกระซวกจนต้องหอบผ้าหอบผ่อนหนีไปทั้งผัวทั้งเมีย

   แค่คิด หัวใจผมก็อ่อนล้าไปหมดแล้ว แต่พอเห็นของช็อปที่ละลานตาอยู่ตรงหน้า ความตรากตรำที่ฝังเกรอะอยู่ในจิตใจก็มลายหายไปทันที

   “หนวด เสื้อแบรนด์นี้สวยว่ะ” ผมรีบถลาเข้าไปภายในช็อปเสื้อผ้าแบรนด์หนึ่ง พุ่งจู่โจมไปยังเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่แขวนอยู่บนราวด้วยสายตาวาววับ โดยมีไอ้หนวดเดินตามหลังต้อยๆ เหมือนควายเผือกตัวน้อยๆ

   “มึงชอบเหรอ” มันถาม

   “อื้ม ชอบ”

   “ชอบก็ซื้อเลย”

   “ง้อวววววววว ตัวนั้นก็สวย” ผมรีบวางเสื้อในมือทันที ก่อนจะปรี่ไปยังมุมหนึ่งของร้าน

   เชิ้ตขาวครับ คงจะดูดีมากเมื่ออยู่บนตัวคนที่หล่อที่สุดแต่มีผัวอย่างผม

   “สรุปมึงจะเอาตัวไหน”

   “กูขอเลือกก่อนนะ”

   “ตามใจ งั้นกูไปเลือกของกูก่อนละกัน”

   ผมพยักหน้าหงึกหงัก เห็นร่างสูงเดินไปอีกมุมหนึ่งก่อนจะหายหัวไปพักใหญ่ กลับมาอีกทีมันก็ถือเสื้อตัวหนึ่งติดมือมาด้วย

   “กูเอาตัวนี้นะเหี้ย”

   “เสื้อยืด ลายโคตรร็อคด้วย คิดว่ามันดูดีเหรอวะ”

“ตัวกู กูจะแต่งตัวยังไงก็ได้” มันสวนกลับทันควัน

“แต่มึงแต่งตัวเหี้ยๆ แบบนี้ไปงานเลี้ยงรุ่นไม่ด้ายยยยยยย”

“ทำไมจะไม่ได้ กูจะใส่!”

“หนวด!”

“อะไรฮะตัวเหี้ย”

“ตามใจ” บอกได้แค่นั้นแหละ เถียงไม่ได้หรอกก็ตังค์มันอ่ะ อยากใส่อะไรก็เรื่องของมัน ภาพลักษณ์อะไรอย่าไปสน เพราะเพื่อนรู้อยู่แล้วว่าผัวกูนั้นมันโคตรจะอินดี้

“แล้วนี่เลือกได้ยัง” พอรู้ว่าตัวเองเถียงชนะก็ฮึกเหิมใหญ่ วันนี้กูแค่ไม่อยากเถียงมึงต่างหาก กูอยากเป็นคนอารมณ์ดีเพื่อให้กูดูอ่อนเยาว์อยู่ตลอดเวลาเท่านั้น

“ยัง”

“คิดอะไรมากวะ ก็แค่เสื้อ”

“ถ้าไม่คิดอะไรแบบมึงเลยก็ไม่ไหว สีไหนสวย” ท้ายประโยคหันไปถามความเห็นจากผัวสุดที่รัก พร้อมกับชูเสื้อเชิ้ตสองตัวที่ลังเลอยู่ก่อนหน้า

“ขาว” หนวดตอบเร็วรี่

“ฟ้าไม่สวยเหรอ”

“ขาวสวยกว่า”

“แต่กูว่าฟ้ามันก็โอเคนะ”

“สรุปมึงจะเอาฟ้าใช่มั้ย”

“อืม กูอยากได้”

“แล้วมึงจะถามกูทำห่าอะไร”

“ก็เผื่อมึงตอบสีฟ้าไง นี่มึงทำกูลังเลนะเนี่ย” ไม่พูดเปล่า ผมยังคงจ้องมองเสื้อในมือสลับกันไปมาอย่างคิดหนัก

“งั้นก็ฟ้าสวย” ไอ้หนวดพูดเหมือนให้ผมตัดใจเลือก

“เมื่อกี้มึงยังบอกว่าสีขาวสวยอยู่เลย”

“ตัวเหี้ย มึงชักจะเยอะเกินไปละ”

“กูเยอะตรงไหน ที่กูถือมันก็มีแค่สองตัว”

“มึงกวนตีนกูป่ะเมีย”

“แล้วผัวกวนตีนก่อนทำไมล่ะ” เดตแอร์เข้าแทรก เมื่อไหร่ก็ตามที่เริ่มแทนตัวเองว่าผัวและเมียแสดงว่าเราต่างอารมณ์ไม่ดีอยู่ ฉะนั้นแยกครับ อย่าเข้าใกล้กันเพราะเดี๋ยวจะเกิดกรณีทะเลาะวิวาทจนกูชวดเสื้อแบรนด์ดังอีก

สิบนาทีผ่านไป พอต่างคนต่างอารมณ์ดีขึ้นผมก็เดินไปสะกิดไอ้หนวดให้ตามไปจ่ายตังค์ สรุปสุดท้ายก็ได้เชิ้ตสีฟ้าล่ะครับ ตามใจตัวเองว่า หนวดมันก็ไม่ว่าอะไรนอกจากควักบัตรยื่นให้พนักงานตามสเต็ปสามีที่ดีแต่หนี้บาน กว่าจะกลับถึงบ้านก็เย็นพอดี

เรามุ่งมั่นมากในการเตรียมล้างท้องเพื่อไปงานเลี้ยงตอนทุ่มนึง เพราะก่อนหน้านั้นต่างจัดการอาบน้ำแต่งตัวฉีดน้ำหอมจนฟุ้งไม่มีที่ติ กระทั่งไปถึงโรงแรมที่นัดหมายกันไว้ตามการ์ดเชิญเลี้ยงรุ่น

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา โอ้โห...สถาปัตย์กับมัณฑศิลป์นั้นเป็นอะไรที่โคตรคิดถึง เลี้ยงรุ่นด้วยกันน่ะธรรมดาอยู่แล้วเพราะเราเรียนด้วยกันบ่อย ใช้ตึกร่วมกันบ้าง และก็ตกหลุมรักกันนับสิบคู่ แต่เข้าใจมั้ย ทุกคนมาไกลจากเด็กมหา’ลัยเมื่อหลายปีก่อนมาก

หันกลับมามองผัวกูผู้ไม่คิดจะก้าวไปไหนเลย

“เสื้อมึงสวยดีเนาะ”

“...” ผมหันไปแซะไอ้หนวด ก่อนมันจะพยักหน้ารับไม่เถียงอะไร

“แต่มึงยังหล่อเหมือนเดิมในความรู้สึกของกูนะหนวด” พูดไปน้ำตาก็จะไหล

“มึงก็เหี้ยเหมือนเดิมในความรู้สึกของกูเหมือนกัน” จากน้ำตาที่คลออยู่ตอนนี้ไหลลงมาแล้วครับ ซึ้ง...ผัวด่าซึ่งๆ หน้าเลย

“พร้อมยัง”

“พร้อมอะไร”

“จับมือกัน”

“จับทำส้นตีนอะไร กูจะแยกไปแดกกับเพื่อนสถาปัตย์ฯ มึงก็ไปกับพวกมัณฑณศิลป์โน่น”

เอิ่ม...

“โอเค๊! แยกก็แยก” ว่าปุ๊บก็เดินแหกกลางทางแยกพอดี ผมเดินตรงไปที่โต๊ะโซนของเพื่อนร่วมคณะ หลายคนไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่บางคนก็มาไกลมาก จากคนกลายเป็นผี เราทักทายกัน พูดคุยเรื่องชีวิตครอบครัวและการทำงาน

พวกรวยหน่อยก็ต้องอวดของตามสมัยนิยม มีหมดแหละครับทั้งอวดเงิน อวดกระเป๋า อวดเครื่องสำอาง อวดบ้าน อวดผัว แต่กูนั้น...ไม่มีอะไรให้อวดเลย ฟังแล้วก็ชอกช้ำระกำใจเลยตัดใจเดินไปหาไอ้หนวดที่นั่งอยู่กับเพื่อนหน้าเถื่อนของมันอย่างมีความหวัง

“มาทำไม”

“อยากกินข้าวกับมึงอ่ะ หวัดดีเพื่อนๆ” ท้ายประโยคหันไปทักทายเพื่อนในกลุ่มของผัวทั้งหญิงและชาย โหยยยย ผู้หญิงบางคนสวยกว่าเดิมมาก

แม่ง! กูจำได้ อีตัวผอมแห้งที่นั่งข้างไอ้หนวดนั่นเคยตกหลุมรักมันเมื่อยังอยู่ปีสาม ดีหน่อยที่กูอ่อยไอ้หนวดติดก่อนเลยไม่ซีเรียสอะไร

“หวัดดีครับเมียไอ้พี” เพื่อนมันทักทายผม

“นั่งดิตัวเหี้ย อยากแดกก็แดกไป” ผมรีบถลาไปหาเก้าอี้มานั่งเบียดข้างๆ มัน คือแบบ...ไม่เคยบริการหรืออำนวยความสะดวกให้เมียเลยนะไอ้สารเลว

“หนวด เพื่อนผู้หญิงที่นั่งข้างมึงเขาน่ารักขึ้นเยอะเลยเนาะ” คือจริงๆ ไม่ได้อยากชม กูแค่จะหาเรื่องหลอกถาม

“อืมเขาน่ารัก ส่วนมึง...หน้าเหี้ย”

หอก หัวใจกูฝ่อไปแล้ว 98 เปอร์เซ็นต์ เป็นผัวที่ดีกับใจกูมากจริงๆ อ่อนล้าไปหมดแล้วหัวใจ ทำยังไงดี ฮือออออออ ร้องไห้ในใจแป๊บ หากแต่ความเป็นจริงกูกลับจ้วงข้าวเข้าปากไม่หยุด

“โอ๊ะเลอะ!” ผมแกล้งทำอาหารเปื้อนขอบปาก กะเรียกร้องความสนใจผัว เพราะมันมัวแต่คุยกับเพื่อนเรื่องแปลนบ้านห่าปลวกอะไรก็ไม่รู้ คือนานๆ จะเจอกันทีมึงไม่จำเป็นต้องซีเรียสขนาดนี้ป่ะวะ

“ไรมึง”

“ปากกูเลอะอ่ะ”

“อ่ะเอาไป” พูดจบก็โยนกระดาษทิชชูให้

“หนวด อยากกินผลไม้”

“หยิบเอง”

“หนวดมือกูไม่ถึง”

“เป็นง่อยเหรอครับเมีย”

โหยยยยยยยย งอนหนักเลยกูคราวนี้ เรียกร้องความสนใจผัวไม่สำเร็จเลยทำได้แค่เอื้อมมือไปหยิบฝรั่งมากินเงียบๆ แต่เวลาเห็นมันคุยกับเพื่อนผู้หญิงที่เคยชอบมันแล้วก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที

“และนับเวลาต่อจากนี้ ก็ถึงช่วงที่เราจะมาสะเด็ดสะเด่ากันแล้ว แอ๊วๆๆๆ” พิธีกรหน้าเวทีตะโกนใส่ไมค์ทำลายความเครียด ก็อีหมวยที่เป็นประธานรุ่นมัณฑณศิลป์นั่นแหละจะใครที่ไหน

“เพื่อนๆ พร้อมหรือยังคะ”

อาหารในท้องกูยังไม่ย่อยเลย

“พร้อม~”

ถามกระเพาะกูหรือยัง

“งั้น มิวสิค”

จังหวะเพลงโจ๊ะๆ บรรเลงขึ้น ตอนแรกก็กะรักษาภาพพจน์ แต่ตอนนี้มันทนไม่ไหวแล้วเมื่อไหล่ของผมมันโยกไม่หยุด นั่งไปยึกยักไป

“เป็นอะไร อยากเต้นเหรอ” ไอ้หนวดหันมาถามอย่างรู้ทัน

“เปล่า”

“แล้วเป็นอะไร ยุกยิกๆ เกลื้อนแดกไง๊”

ควรสงบสติอารมณ์ครับ ผัวกูเป็นคนปากร้ายแต่จริงๆ แล้วใจดีมาก


อ่านต่อด้านล่างค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2016 21:27:58 โดย Jittirain12 »

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1145/-16

“หนวดกูไปเข้าห้องน้ำนะ”

“อืม”

“ไปมั้ย”

“ไม่”

“โอเค” ไม่ถามแม่งละ รีบลุกพาสังขารตัวเองออกไปอย่างเร็วรี่ แต่เดินยังไม่ถึงครึ่งทางไปส้วม ผมก็โดนเรียกจากเพื่อนพ้องชาวประชาให้เข้าร่วมวงเหล้าเหมารอบแดนซ์หน้าเวทีซะก่อน จากที่กะจะเยี่ยวตอนนี้ไม่เยี่ยวแล้วครับ กูเมาแทน

“ไอ้ฟรอยด์ชนแก้วๆ กรี๊ดดดดดดดดดดด” แม่งเรียกชื่อกูพร้อมกับหลอกจับหรรมกูเล่นอีก ชะนี!!

“อยากได้มึงเป็นผัวอ่าาาา”

“จะมายุ่งกับกูทำไม กูมีผัวแล้ว”

“ฮ่าๆ ขอเป็นเมียน้อยมึงได้มั้ย”

“หน้าด้านอีก”

“ล้อเล่งๆ อ่ะ โชนๆ” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งชูแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับผมด้วยสีหน้ามึนเมาเต็มแก่ เสียงเพลงโจ๊ะพรึมๆ กับแอลกอฮอล์ฤทธิ์รุนแรงทำให้ผมแทบเสียงสติ ทั้งแดก ทั้งเต้นจนหน้าม้าแตก รู้ตัวอีกทีก็ถูกใครคนหนึ่งหามแหวกทางออกมาจากหน้าเวทีซะแล้ว

   “ครายยยยย มึงเปงครายยยยยย”

   “ช่วยดูหน้ากูด้วยตัวเหี้ย มึงเมาหนักมากแล้ว”

   “กูจะเต้งๆๆๆๆๆๆ และเด้งเป้าใส่เพื่อนกู”

   “เด้งเหี้ยอะไรล่ะ กลับบ้าน!” เสียงนี้มันคุ้นๆ เนาะ คุ้นเหมือนเสียงผัวคนแรกและคิดว่าน่าจะเป็นผัวคนสุดท้ายของกูด้วย

   “เมิงรู้จักบ้านกูด้วยหราาาาาา”

   “...”

   “เคๆ ให้ไปส่งก้าได้”

   “ว่าง่ายๆ บ้างก็ดี”

   “บ้านกูหลังเล็กนิดเดียว แต่ผัวกูโหดมากกกกกกกก” ความจริงมันดีมาก กูมีความสุขดี

   “เออโหดดิ มีเมียแรดขนาดนี้”

   จากนั้นผมก็ไม่ได้ยินประโยคอะไรหลุดออกมาจากปากอีกฝ่ายอีกเลย นอกจากความรู้สึกของการถูกหามพาดบ่าและเดินออกไปจากงานเลี้ยงรุ่นเงียบๆ

   ผมไม่รู้อะไรหรอก แม่งอยากอ้วกอย่างเดียว แต่ก็ไม่กล้าอ้วกใส่เสื้อมัน ไอ้คนอุ้มผมน่ะมันคือไอ้หนวด ผมจำกลิ่นตัวมันได้ เพราะงั้นผมเลยไม่กล้าอ้วก ไม่ใช่เพราะกลัวว่ามันจะด่าหรือกระทืบหรอก แต่นี้คือเสื้อของมัน เสื้อผ้าทุกตัวของมัน มันรักหมด

   ผมเลยไม่กล้า...

   ไม่ว่าหนวดจะรักอะไรกูก็รักหมดนั่นแหละ เพราะกู...รักมึง

   และไม่ว่าหนวดจะไม่มีอะไร แค่มีมึงกูก็ไม่อยากได้อะไรแล้วเหมือนกัน








เช้าวันอาทิตย์...

   สลับกับผัวตื่นสายกันคนละวัน เพราะนาฬิกาบนหัวเตียงบอกได้เป็นอย่างดีว่านี่เที่ยงแล้ว แถมไอ้หนวดมันไม่ยังยอมปลุกด้วยนะ อูยยยยยย ปวดหัวเลย สงสัยแฮงก์หนัก เมื่อคืนแทบจะตายซะให้ได้ เช้ามาผมเลยไม่มีแรงลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความสำออย

   “ตื่นแล้วเหรอตัวเหี้ย” นั่นไง ตายยากฉิบหาย นึกถึงมัน มันก็โผล่มาทันที

   “มึงเห็นกูหลับอยู่หรือไง”

   “กวนตีนได้ตลอดนะมึง อ่ะข้าวต้ม แดกซะ”

   “ขอนมอุ่นพอ มึงไม่เคยดูละครเหรอ ทำตัวให้เหมือนพระเอกหน่อยสิ”

   “มโนเหรอมึง นี่เที่ยงแล้ว แดกแต่นมตอนท้องว่างเดี๋ยวมึงก็ขี้แตกใส่กางเกงอีกหรอก เมื่อคืนก็จัดเสื้อใหม่กูไปตัวนึงละ”

   “ฮะ!” กูขี้ใส่เสื้อมึงเหรอ”

   “อ้วกครับเมีย ดูผลงานมึงด้วย” ไอ้ผัวหน้าหนวดรีบชี้หลักฐานที่แขวนอยู่ตรงประตูห้องน้ำทันที

   “อ่า กูไม่รู้ตัว”

   “เมาอย่างหมา รู้ตัวก็เหี้ยละ”

   “งั้นกูเป็นหมาก็ได้ กูไม่อยากเป็นเหี้ย”

   “วันนี้กูไม่รับมุก ช่วยไปเล่นไกลๆ ด้วย” มีวันที่รับมุกไม่รับมุกด้วยเหรอ ปกติเล่นอะไรไปไอ้หนวดมันก็ตบให้ตลอด แบบนี้ไม่ไหวว่ะ สงสัยจะโกรธแรงทำเสื้อใหม่มันเปื้อนอ้วกไปอี๊ก

   “หนวดดดดดด”

   “มึงจะบีบเสียงเล็กทำส้นตีนอะไรเนี่ย”

   “วันเสาร์หน้ากูว่าง มึงเองก็ว่าง”

   “ว่างสิก็เป็นวันหยุด มึงจะให้กูดั้นทำงานเหรอ”

   “นั่นไง เราไปเดทกันมั้ย แบบสวนสนุกก็ได้” แม้ความทรงจำเกี่ยวกับสวนสนุกระหว่างผมกับมันจะไม่ดีงามเลยก็ตาม กูบอกอยากแดกสายไหม เดินถ่ายรูปน่ารักๆ กับมัน แต่แม่งกลับพากูไปโหนรถไฟเหาะ เล่นไวกิ้ง นอนกลิ้งในอุโมงค์ สรุปกลับมาได้อย่างมีลมหายใจก็ถือว่าบุญนำพาโคตรๆ

   “นอนอยู่บ้านก็ดีอยู่แล้ว อยู่กับที่กับทางบ้างเถอะ ไม่ใช่เตลิดออกไปข้างนอกเหมือนสติของมึง”

   จึ่ก!

   ด่าแรงขนาดนี้ ลุกมาถีบหน้ากูให้ครบวงเถอะครับ

   “กูอยากใช้เวลากับมึงบ้าง”

   “ทุกวันนี้ยังใช้ไม่พออีกเหรอ”

   “หนวด...มึงแม่งไม่โรแมนติกเลย”

   “มึงจะเอาอะไรกับคนแข็งกระด้างอย่างกู อยู่บ้านเนี่ยแหละ หัดทำข้าวกล่องให้กูไปทำงานแบบอร่อยๆ บ้าง”

   “มึงก็...โอเคๆ หัดทำข้าวกล่องให้มึงที่บ้านก็ได้ มึงจะได้ไปอวดคนอื่นบ้างว่ามีเมียดี” แม้ตอนกลับมาผมจะเห็นว่าข้าวเละๆ เป็นโจ๊กยังคงอัดอยู่เต็มกล่องในรถของมันก็ตาม เห้อมมมม











   อันยองเช้าวันเสาร์ที่มีความสุข เหมือนชีวิตผมกับไอ้หนวดไม่มีจันทร์ถึงศุกร์เลยเนาะ แป๊บๆ เสาร์ แป๊บๆ อาทิตย์ แหม...ช่วงเวลาแห่งการทำงานมันคือนรกครับ อย่าไปคิดถึงมัน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยการลืมหัวหน้างานแล้วหันมาหั่นพริกอยู่ในครัวก็ดูมีความสุขกว่าเยอะ

   วันนี้ผมเตรียมเมนูพิเศษเอาไว้ให้ผัวตื่นมาแดก เป็นเบรกฟาสต์สไตล์ไทยประยุกต์ฝรั่ง ประยุกต์เขมร ประยุกต์ทุกชาติที่อยู่บนโลกนี้เพราะกูเป็นคนทำ ซึ่งนั่นก็คือแทแดมมมมมมมม

   ไข่ในพริกหวาน บริ๊ง! บริ๊ง!

   แถมปิ้งขนมปังให้มันสองแผ่น

   ผมจัดการเปิดสูตรทำอาหารจากในกูเกิ้ล เริ่มขั้นตอนการเตรียมวัตถุดิบอย่างช้าๆ และตรงกับอัตราส่วนที่เขากำหนดไว้เป๊ะๆ หูย...แค่เห็นรูปก็น่าแดกแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าไอ้หนวดจะตกตะลึงแค่ไหนตอนที่ได้กินอาหารฝีมือเมียที่อร่อยที่สุดในโลก

   ยิ่งคิดก็ยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง วันนี้ถ้าทำตัวดีผัวอาจจะจัดให้สักดอกสองดอก นี่ก็ร้างรากันมาสามสี่วันได้แล้วอ่ะ เพราะไอ้หนวดแหละ มัวแต่หลับแต่นอนปล่อยให้เมียอย่างผมนอนเสี้ยนอยู่คนเดียว

   “ตัวเหี้ย”

   “...”

   “ไอ้ตัวเหี้ย”

   อ๊ากกกกกกกก ผัวตื่นแล้ว ต้องรีบเร่งมือสินะ ต้องสู้ๆ เข้าไว้

   “อะไรเหรอหนวด”

   “หิว”

   “อาบน้ำเสร็จยัง”

   “เออ” พูดจบประโยคไปสักพัก สารร่างเขื่องๆ ของไอ้หนวดก็พาสังขารตัวเองเข้ามาในครัวด้วยสายตาเบื่อหน่าย คู่อื่นเขาเดินเข้ามากอดเอวเมียถามว่าทำอะไรอยู่ครับ แต่สำหรับมันเดินเข้ามาในครัวเพื่อเปิดตู้เย็นหยิบน้ำแดก แล้วก็เดินออกไปเหมือนกูเป็นวิญญาณ

   ไอ้ถอก! เกลียดผัวแข็งกระด้างโว้ย

   “ไอ้หนวด! มึงจะไม่ถามหน่อยเหรอว่ากูกำลังทำอะไร” ผมตะโกนออกไปด้านนอก

   “ก็เห็นอยู่ว่ามึงทำกับข้าว”

   “ก็นั่นไง มึงอยากกินมะ”

   “ไม่”

   “แม่ง”

   “เออๆ ทำมา กูหิวแล้ว”

   “รออีกแป๊บนึงนะ”

   “กี่นาที”

   “สิบ”

   “โอเค บวกเพิ่มอีกครึ่งชั่วโมง สรุปอีกสี่สิบนาทีกูได้แดกสินะ” ไอ้ฟาย แม่งชอบรู้ทันตลอด ก็ธรรมดาแหละครับเราอยู่กันมาห้าปีแล้ว ถ้าจะไม่รู้เหี้ยอะไรกันเลยก็คงจะแปลกพิลึก

   ผมรีบลงมือทำอาหารอย่างตั้งใจ กระทั่งสี่สิบนาทีให้หลังเมนูไข่ในพริกหวานก็เสร็จสมบูรณ์พร้อมเสิร์ฟทันที

   “ตัวเหี้ย มึงทำเสร็จยังกูหิวแล้ว”

   “เสร็จแล้วคร้าบบบบบบ”

   พูดพลางถือจานออกมาหนึ่งใบเพื่ออัญเชิญแก่ผัวผู้เป็นนิรันดร์ แต่ในใจก็เต้นตุบตับกลัวมันจะสวนตีนกลับมาเมื่อสิ่งที่กูคิด VS ความเป็นจริงนั้น มันช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง





   “นี่คือเมนูส้นตีนอะไรของมึงเนี่ย” ไอ้หนวดเงยหน้าถามจนคิ้วแทบผูกเป็นปม ก่อนก้มมองอาหารในจานสลับกับหน้ากูไปมา

   “ไข่ในพริกหวานไง”

   “ไหนไข่”

   “นี่” ผมชี้นิ้วไปยังเศษไข่ที่เปรอะไปทั่วจานพร้อมกับยิ้มแหย

   “ไหนพริก”

   “นี่ไงหนวด มึงแกล้งกูป่ะเนี่ย”

   “กูน่าจะถามมึงมากกว่าตัวเหี้ย นี่มึงแกล้งกูใช่มั้ย ควายไหนมันจะกินลงวะ”

   “กูไง”

กูควายเลย...ที่หายใจฟืดฟาดนี่คือโมโหหิวแล้วไม่ได้แดกดั่งใจ

   “เดี๋ยวกูโทรสั่งข้าวให้ เอาอาหารญี่ปุ่นมั้ย หรือจะเป็นอิตาเลี่ยนดี” เห็นผมพึมพำเหมือนนางเอกละครอยากให้พระเอกได้ยินอย่างนี้ ในใจกูอ่ะไม่ได้ระริกระรี้อย่างนั้นหรอก ก็คนมันอุตส่าห์ตั้งใจทำตั้งแต่เช้า แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ขนาดล้างหน้าแปรงฟันกูยังไม่ตัดใจทำเลย กลัวไม่ได้พ่นน้ำลายใส่อาหารให้หนวดมันแดก

   แต่ในเมื่อหนวดหงุดหงิด เมียอย่างผมก็ทำอะไรไม่ได้ครับ

   “เดี๋ยว! ยังไม่ต้องโทร” ปล่อยกูพึมพำไปสักพัก มันก็เบรกผมดังเอี๊ยด

   “ทำไมอ่ะ”

“ยังมีข้าวเหลืออยู่ในหม้อมั้ย” สักพักมันก็หันมาถามหาข้าว โฮ...มึงจะไม่ชิมฝีมือกูเลยเหรอ ไอ้ส้นตีน ไอ้ผัวไม่มีจิตใจละมุนละไม

“มะ...มี”

“มึงจะสะอื้นทำไมเนี่ย ไปตักข้าวมา ตักของมึงมาด้วย”

“ก็ได้” มิอยากจะเถียง เลยได้แต่ทำตามคำสั่ง กลับมาอีกทีก็รีบยื่นข้าวให้ไอ้หนวดมันไปโดยไร้ซึ่งคำถาม หรือมันจะสั่งให้ตักข้าวมาแดกเปล่าๆ แก้อาการอยากอาหารขั้นรุนแรงกันแน่

“ยืนมองอีก นั่งแดกดิ”

“ฮะ! แดกอะไร”

“ก็ไข่ในพริกหวานมึงไง คลุกข้าวไปด้วยเดี๋ยวมึงก็รอด” พูดจบไอ้หนวดก็โชว์พาวตักเศษไข่บนจานโปะข้าวยัดเข้าปากอย่างเร็วรี่ เห็นอย่างนี้ผมเลยรีบทำตามบ้าง โอ้โห...น้ำตาจะไหล ไม่ได้ซึ้งนะ

เค็ม!!

“โคตรเหี้ยเลยเนาะ” ผมเงยหน้ามองคนตรงข้าม ก่อนมันจะพูดทั้งที่กำลังเคี้ยวข้าวเต็มปาก

“อืม ก็เหี้ยทำ”

“กูออกไปซื้อข้าวให้มึงได้นะ”

“แดกๆ ไปเถอะ มึงอุตส่าห์ทำแล้ว”

“แต่มันเค็ม”

“มึงก็กินข้าวเยอะๆ สิ เดี๋ยวมันก็อร่อยเอง” ขณะที่พูดผมยังไม่เห็นมันจะหยุดตักเมนูเปิบพิสดารเข้าปากเลย นี่แหละคือไอ้หนวด นี่แหละคือห้าปีที่ผมเรียนรู้และใช้ชีวิตอยู่กับมัน จริงๆ หนวดไม่ใช่คนแข็งกระด้าง และจิตใจมันก็ไม่ได้เลวทรามอย่างที่ผมบ่นๆ หรอก

เพราะทุกความเหนื่อย ทุกการกระทำของมัน...มีผมอยู่ในนั้น

นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงอยู่กับคนไม่มีอะไร และ...รักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน











เกลียดมากกกกกกก เกลียดเช้าวันจันทร์เมื่อต้องพรากจากผัวไปที่ทำงาน สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาผมต้องบอกเลยว่าฝึกปรือฝีมือการทำข้าวกล่องมาอย่างดี แต่วันนี้เสือกตื่นสายเลยต้องปล่อยให้หนวดตาละห้อยไปซื้ออาหารแถวออฟฟิตแดก โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ เห็นทำหน้าเสียดายเชียว

“ตัวเหี้ยมึงจะมองหน้ากูหาสวรรค์วิมานอะไร รีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ”

“มึงแม่งขัดกูตลอดเลยหนวด หงุดหงิดใช่มั้ยที่กูไม่ทำข้าวกล่องให้มึงไปแดก”

“อืม เสียใจ” แต่ตามึงยิ้ม ไอ้สัด

“พรุ่งนี้กูจะตื่นแต่เช้า”

“อย่าตื่นเลย”

“หมายความว่าไง”

“หมายความว่ามึงรีบตายไปเลยไง กูจะได้หาเมียใหม่”

“โอ๊ะไอ้ควายยยยยย ยิ่งมึงว่าเหมือนยิ่งยุ กูจะหนังเหนียวอยู่ต่อไปจนกว่าหรรมมึงจะหดเอาใครไม่ได้โน่นแหละ” พูดจบก็รีบสะบัดตูดตรงดิ่งไปยังรถยนต์ติดผ่อนของตัวเอง ก่อนไอ้หนวดจะขับตามมาไม่ห่างหลังปิดประตูรั้วบ้านเสร็จ

ที่ทำงานของผมกับผัวไม่ห่างกันมาก แค่อยู่คนละฟากของกรุงเทพฯ พอออกปากซอยผมเลี้ยวซ้าย ไอ้หนวดเลี้ยวขวา แยกทางกันเหมือนทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน

“ขับรถดีๆ ตัวเหี้ย อย่าไปชนใครเขาล่ะ”

“กูรู้แล้วน่า มึงก็เหมือนกัน”

“ประกันชั้นหนึ่งกูยังไม่หมด”

“จ้าไอ้ขี้หลงประเด็น!” ผมปิดกระจกลง โบกมือให้อีกฝ่ายไปมา พลางขับรถแยกขึ้นถนนสายหลักทันที จัดการตอกบัตรเข้างานแบบตรงเวลาเป๊ะ นั่งทำงานอย่างขยันขันแข็ง มีแวะเล่นเดอะซิมส์บ้างตอนเจ้านายไม่อยู่ เพราะอยากเรียนรู้การออกแบบบ้านแบบสามมิติบ้าง

พอใกล้ๆ เที่ยงผมก็ได้รับข่าวดีจากรุ่นพี่ว่าจะมาขอผลัดเวรด้วย ในใจเมียโมเอะอย่างผมเลยลิงโลดวิ่งเต้นจะกลับบ้านไปทำข้าวกล่องเซอร์ไพรส์ไอ้หนวดถึงที่ทำงาน คิดได้เท่านั้นก็รีบจัดเลย เมนูกลางวันวันนี้คืออาหารเพื่อสุขภาพ ผัดซีอิ๊วเส้นหมี่ข้าวกล้อง ผัดด้วยน้ำมันมะกอก ปรุงด้วยซีอิ๊วดำ ซีอิ๊วขาว ผงชูรสครึ่งซอง และน้ำมันหอยครึ่งขวด

เสร็จสรรพตักใส่กล่อง ยัดใส่รถ พร้อมเสียงพากย์พิธีกรรายการกระจกหกด้าน จากนั้นก็ขับรถนำโด่งไปยังที่ทำงานของผัวสุดเลิฟ เอ...ตอนนี้จะพักเที่ยงแล้วหรือยังนะ

จะตื่นเต้นมั้ยนะ

“หนวดดดดดดดดด เซอร์ไพรส์” ขึ้นลิฟต์มาถึงออฟฟิตมันที่อยู่ชั้นสาม ผมก็เดินถลาเข้าไปหาร่างสูงของมันทันที

“มาทำไมเนี่ย” อ้าวไม่ได้ดีใจเลย ทำหน้าไม่พอใจใส่ด้วย

“วันนี้พี่ที่ทำงานมาขอเปลี่ยนกะ กูเลยว่าทำข้าวกลางวันมาให้มึงกินไง” เมียดีอย่างกูหาไม่ได้แล้ว เพื่อเป็นการยืนยันผมเลยรีบหยิบข้าวกล่องในถุงผ้าโปเกม่อนของไอ้หนวดขึ้นมา

“กูแดกแล้ว” ไม่พูดเปล่า มันรีบชี้ไปยังกล่องข้าวที่ว่างเกลี้ยงเป็นแอ่งน้ำกลางทะเลทรายอย่างเร็วรี่

ดับฝันกูอีกแล้วไอ้ฟาย ไม่เคยทำให้กูได้ภูมิใจกับการทำอาหารสักครั้ง

“ข้าวกล่องใคร”

“น้องที่ทำงาน”

“แล้วใครล่ะ”

“น้องฝึกงานคนใหม่ มึงไม่รู้จักเขาหรอก”

“อ่ะแล้วทำไมเขาต้องทำให้มึง”

“ก็เป็นการขอบคุณที่กูช่วยสอนงานไง”

“อ่ะแล้วกูควรรู้สึกยังไง”

“...”

“อ่ะแล้วข้าวกล่องกูล่ะ”

“วางไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวกูเข้าประชุมเสร็จจะกลับมาแดก พอใจยัง” ท้ายประโยคทำเอายิ้มกริ่ม

“เออก็ได้ๆ อย่าลืมกินนะ” พูดทิ้งท้ายไว้เสร็จสรรพก็หอมแก้มมันไปฟอดใหญ่ เดินผิวปากลงลิฟต์อย่างมีความสุข จริงๆ เวลานี้ผมไม่อยากกลับไปนอนเปื่อยที่บ้านหรอก ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ตัดสินใจเดินเลี้ยวเข้าร้านกาแฟมุมตึกดีกว่า อย่างน้อยอเมริกาโน่ก็ช่วยให้การรอผัวผ่อนคลายขึ้น

พอมันเลิกงานเราจะได้กลับพร้อมกัน อิ๊ย่าาาาาาาา

ห้าโมงเย็น...

เวลาเลิกงานของหนวด ผมรีบกระเด้งขึ้นมาจากเก้าอี้ หยิบเงินจ่ายตังค์ ก่อนย่ำเท้าขึ้นออฟฟิตไปหามันอีกรอบเพื่อจะได้กลับบ้านพร้อมกัน แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้านั้น...กลับเป็น

การที่ผัวกูนั่งเอาช้อนแคะอาหารในกล่องลงถังขยะ พร้อมกับมีแม่บ้านมารอเก็บเสร็จสรรพ คือบับ...ช็อก แล้วทุกครั้งที่ห่อให้ไปแต่ไม่โยนกลับมาที่บ้านคือมึงทิ้งแบบนี้ใช่มั้ย

หัวใจ...

ทำไมแม่งเจ็บอย่างนี้วะ

ไม่อร่อยโดนด่านี่รับได้ เหลือกลับมาที่บ้านบอกรสชาติหมาไม่แดกก็รับได้ แต่โยนลงถังขยะแบบนี้กูรับไม่ได้! มันทำร้ายจิตใจกันเกินไป ฮือออออออ

คิดเสร็จก็วิ่งทั้งน้ำตานองหน้า ขึ้นรถ ตบเกียร์ขับกลับบ้านแม่งเลย

คงได้แค่ห้าปีสินะความสัมพันธ์ของผมกับมัน ช่วงนี้ยิ่งห่างเหินกันอยู่ด้วย เห็นมันซ่อนตังค์ไว้ก็ตั้งหลายที่ กูนอนอ่อยให้เอาฟรีมันก็ไม่เอา แถมน้องที่ทำงานก็ยังทำกับข้าวอร่อยๆ มาให้มันกินอีกต่างหาก

ก้มกลับมามองตัวเอง แม่ง...ไม่มีอะไรดีเลยเว้ย ถ้ามันจะทิ้งไปตอนนี้ผมควรยินดีใช่มั้ย











คืนนี้เข้านอนตามปกติ แต่เพราะแดกข้าวเย็นตอนสามทุ่มไม่ลงเลยหนีขึ้นมาห้องนอนก่อน ในมือก็ถือโทรศัพท์นั่งอ่านกระทู้ในพันทิปไปมากะคลายเครียด แต่สุดท้ายกลับเครียดกว่าเดิม

ไอ้หนวดเองก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ กระโดดขึ้นเตียงโหยงๆ พร้อมจะหลับเหมือนทุกวัน

เอาไงดีวะ จะพูดกับมันดีมั้ย หรือปล่อยให้มันหลับไปเลย

“เป็นอะไรตัวเหี้ย ข้าวเย็นก็กินไปนิดเดียว มึงไม่สบายเหรอ”

“กูสบายดี”

“...” เงียบ

“ข้าวกล่องอร่อยมั้ย” ผมถามต่อ

   “อร่อย”

   “กินหมดป่ะ”

   “อืม ถามทำไม”

   “เปล่า”

   “พรุ่งนี้ทำมาอีกก็ได้นะ”

   “ไม่ทำแล้ว ไม่ว่าง ขี้เกียจด้วย เมื่อยมือเว่อร์” พูดไปก็เบะปากจะร้องไห้ สัด อย่าร้องนะกูอาย กูกลัวผัวจับได้ดังนั้นต้องสตรองเข้าไว้

   “ตัวเหี้ย”

   “ไร”

   “มึงร้องไห้เหรอ”

   “ใครร้องไห้ มั่วแล้ว มึงก็เห็นอยู่ว่ากูอ่านกระทู้ในพันทิป”

   “เป็นอะไร”

   “...”

   “กระทู้แม่งดราม่า”

   “กูไม่ได้ถามถึงกระทู้ กูถามถึงความรู้สึกมึง”

   “มึงสนใจด้วยเหรอ ปกติมึงไม่สนใจอยู่แล้วหนิ”

   “...” เงียบไปเลยผัวกู รู้งี้ไม่พูดดีกว่ากลัวโดนผัวตบแรง

   “หนวด”

   “อะไร”

   “มึงเบื่อกูป่ะ คือเราก็อยู่ด้วยกันมาห้าปีแล้ว แต่กูยังทำอะไรไม่ได้เลย อาหารก็ทำไม่เป็น ห้องก็ไม่ชอบเก็บ แถมยังขี้เกียจอีกต่างหาก มึงอายคนอื่นมั้ยที่มีเมียอย่างกู”

   “...” เดตแอร์

   ไม่ตอบอะไรเลย

   “ใจไม่ดีว่ะ” ผมยังคงพูดต่อ

   “มึงเป็นผู้ชาย ทำกับข้าวไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่เก็บห้องก็ไม่ใช่เรื่องแปลก งานละเอียดอ่อนอะไรที่มึงพยายามทำแล้วมันไม่เป็นอย่างหวัง มันเป็นเรื่องธรรมดา มึงจะคิดมากทำไม”

   “ไม่รู้ดิ”

   “มึงอ่ะชอบเป็นในสิ่งที่คนอื่นอยากให้เป็น ทั้งที่ตัวมึงเป็นแบบนี้มันก็ดีที่สุดแล้ว กูดีใจมากที่เมียกูนั่งเชียร์บอลด้วยกันจนถึงเช้า ดีใจมากที่กูมีเพื่อนก๊งยาดองในวันเทศกาล ดีใจมากที่มึงช่วยเปลี่ยนยางในวันฝนตก ทุกอย่างที่คนอื่นไม่ทำ แต่ทึงทำ มันดีที่สุดแล้ว”

   โฮ...ผัวทำซึ้ง น้ำตากูพรากเลย

   “งั้นกูถามมึงบ้างนะตัวเหี้ย กูเนี่ยอยู่กับมึงมาห้าปี มีบ้านหลังใหญ่ให้มึงมั้ย หน้าที่การงานเติบโตเหมือนคนอื่นมั้ย เคยหวานกับมึงเหมือนคู่รักคู่อื่นๆ หรือเปล่า กูก็ไม่มีอะไรดีเลยแล้วทำไมมึงถึงอยู่กับกู มึงฝืนเหรอ”

   “กูเปล่า ทำไมกูต้องฝืนที่จะอยู่กับมึงด้วย”

“ก็นั่นแหละความรู้สึกเดียวกัน”

“หนวด...ไม่ว่าวันข้างหน้าเราจะไม่มีอะไร มึงกับกูจะทำให้ชีวิตคู่ล่มจมขนาดไหน แต่กูว่า...กูคิดไม่ผิดที่สุดท้ายกูเลือกที่จะอยู่กับมึง”

   “เหมือนกันแหละ แทนที่กูจะได้เจอสิ่งดีๆ แต่มาอยู่กับตัวเหี้ยอย่างมึงก็โอเคนะ”

   สัด! ไม่เคยซึ้งอะไรเลย นอกจากเอื้อมมือดึงผมเข้าไปกอดแล้วโยกไปมา

   “แล้ววันนี้เป็นอะไร”

   “กูเห็นมึงเทข้าวกล่องกูทิ้ง”

   “แม่งบูด ไม่ได้ตั้งใจทิ้ง เสียดายเหมือนกัน แต่ถ้าเหลือกลับบ้านมึงก็จะน้อยใจอีก”

   “ทุกทีมึงก็เหลือกลับบ้าน”

   “บางวันเหอะ วันอื่นกูก็แดกนะครับควายน้อย”

   “แล้วพรุ่งนี้เอาไง”

   “ตื่นเช้าๆ ดิ ทำให้กูเหมือนที่มึงชอบทำนั่นแหละ ไม่อยากกินฝีมือคนอื่น แม่งแดกแต่ของอร่อยแล้วลืมความเหี้ยในรสมือมึงไป กูกลัวว่าจะอายุยืน”

   “ไอ้หนวด! มึงจะโรแมนติกสักนาทีได้มั้ย”

   “อยากเข้าช่วงโรแมนติกว่างั้น”

   “อือ...อื้อออออออ” ร้อนแรงดั่งพริกแกงในตู้เย็น พูดไม่ทันขาดคำผัวกูก็บดจูบทันทีราวกับหื่นกระหาย ไม่ขอเล่าต่อนะครับว่าเกิดอะไรขึ้น ตัดเข้าไปที่โคมไฟเลย

   โธ่...รู้งี้งอนบ่อยๆ ก็ดี อยากโดนจนยับ อยากโดนให้หนำใจ ใส่เข้ามาเลยพี่หนวดกูพร้อมรับเสมอ

   “อู้ววววววววว ซี๊ดดดดดดดดดด อ๊าส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์”












   สามเดือนผ่านไป...

   ซีนเดิม ณ เตียงหลังเก่า ได้เวลานอนแล้ว แต่กูก็ยังแหกขี้ตาอ่านหนังสือการ์ตูนที่ผัวเช่ามาอย่างมีความสุข ไอ้สันขวานนี่มันเลวจริงๆ ยุให้ติดการ์ตูนจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วเนี่ย

   “จบยัง” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น

   “ยัง ทำไมไอ้ซันจิแม่งควายอย่างนี้วะ”

   “มึงด่าไอดอลกูได้ยังไงเนี่ย เก็บเลยๆ”

   “ยังไม่ดึกเลยมึงจะรีบนอนไปไหนวะ” ผมตอบอย่างหงุดหงิด แต่ก็ไม่อาจต้านแรงแร้งทึ้งของผัวสุดโหดได้

   “เดี๋ยวกูไปปิดไฟ ไม่ต้องผงกหัวขึ้นมาอีกนะ” ชี้หน้าขู่เสร็จก็เดินตุ๊บป่องๆ ไปปิดสวิตช์ ห้องทั้งห้องเลยอยู่ในความมืด ผมรับรู้ได้ถึงแรงโถมตัวยิ่งกว่าโพไซดอนกะซวกน้ำของไอ้หนวด พร้อมกับปิดเปลือกตาลง

   “ตัวเหี้ย” สั่งให้กูหลับ แต่เสือกพูดขึ้นมาเนี่ยนะ

   “อ่าฮะ”

   “มึงขี้เกียจหาตังค์ที่กูซ่อนไว้แล้วหรือเปล่า” มึงจะขุดคุ้ยความชั่วของตัวเองขึ้นมาทำไมเนี่ย ผมก็อุตส่าห์เนียนไม่ถามขึ้นแล้วนะ วันนั้นก็เจอพันนึงเหน็บอยู่ในแจกันศาลพระภูมิ แถมยังแอบเห็นสมุดบัญชีธนาคารวับๆ แวมๆ อยู่ใต้ลิ้นชักด้วย แต่เปิดไม่ได้ไง ไอ้หนวดแม่งเสือกฉลาดล็อกไว้ซะงั้น

   “ไม่ขี้เกียจหรอก ตราบใดที่กูเจอเงินมึง นั่นหมายความว่ากระเป๋า Herm’es ของกูก็ใกล้เข้ามาทุกที”

   “ไอ้มนุษย์เมีย มึงมัน...”

   “ให้กูมีความสุขก็ถือว่าเป็นบุญนะมึง กูชอบหาเงินที่มึงซ่อน สนุกดี”

   “พูดเหมือนเด็ก พอแล้วนะ”

   “...”

   “เงินที่กูซ่อนมึงเอาไว้มากพอแล้วนะ บอกแม่ด้วยกูจะไปขอมึงกับแม่แล้ว”

   อึ้ง! ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ อยู่กินด้วยกันจนลืมไปเลยว่าแม่กูยังไม่ได้เงินสินสอด มีแต่หนี้

   “ตัวเหี้ย” เรียกกูซะหมดโรแมนติกเลย

   “หืม...”

   “เงินกูพอจะสร้างบ้านหลังใหม่ด้วย บ้านที่มีหน้าต่างเยอะๆ แบบที่มึงอยากได้ บ้านที่มึงจะได้ออกแบบภายในด้วยตัวเอง บ้านที่มีแอร์เย็นๆ ให้มึงนอนตากพุง บ้านที่มีโรงรถกันแดดกันฝนให้ลูกรักของมึง บ้านที่มีครัวให้มึงซ้อมทำข้าวกล่องจนพังคามือ และก็บ้านที่มีผัวหล่อๆ และเอาโคตรแรงอย่างกู”

   “-_-”

   ประโยคสุดท้ายกูไม่อยากได้

   น้ำตากูพรากแล้ว ผมกับไอ้หนวดกำลังจะมีบ้านอย่างที่เราอยากมี

“หนวด กูซึ้ง ขอบคุณนะ” ผมกอดร่างสูงไว้แน่น ก่อนไอ้หนวดจะเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง

   “นี่ครับเมีย”

   “อะไรเหรอ”

   แหวน...ต้องเป็นแหวนแน่ๆ แต่ทำไมมันถึงแบนๆ วะ

   “หนี้ทั้งหมดที่เราต้องช่วยกันใช้ในชาตินี้”

   “เหี้ย!!”

   “สมรสและภาระไงมึง”

   “พ่อมึงดิ ไอ้หนวด ไอ้ควายยยยยยย กูไม่เอา”

   “เป็นชื่อมึงกับกู”

   “ไม่!!”

   “เราจะแยกจากกันไม่ได้ เพราะเรา...มีหนี้ที่ต้องใช้ร่วมกัน”

   โฮ...กูร้องไห้แป๊บ

   แม้แต่วินาทีสุดท้าย มันก็ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความอัปรีย์ แต่ไม่ว่าจะยังไง ชีวิตสิ้นไร้ไม้ตอกแค่ไหน ตอนที่ไม่เหลืออะไรเลยผมยังคงมีมันอยู่ข้างๆ ยอมรับและอดทนก้าวข้ามทุกอย่างไปด้วยกัน

   ถึงวันนี้ผมไม่เคยเสียใจเลย ที่เลือกอยู่กับไอ้หนวด

   ผู้เป็นรักแรกและรักสุดท้าย...



ถือเป็นเรื่องสั้นคัมแบ็กสเตทของจิตติเรนแล้วกันนะคะ
ฮ่าๆ ชีวิตคนเรา ถ้าได้เจอคนที่อยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ ถึงลำบากหน่อย
แต่มันก็โอเคนะ เราจะรู้สึกว่ามันคุ้มค่าที่สุดตอนที่ผ่านช่วงเลวร้ายมาด้วยกัน
และยังไม่คิดทิ้งกันไปไหน (แด่คู่ผัวเมียตัวเหี้ยแต่หนี้บาน)

แท็กทวิต #เมียกากมิพรากเธอ

ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :ling1:  :ling1:  :ling1:   :ling1:

แสนจะเห็นใจเมีย ฮือออออ..

..



ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2855
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-5
ควรเห็นใจใครดีเนี่ย 5555555 :laugh:

ออฟไลน์ -Otto-

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 928
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
   “เราจะแยกจากกันไม่ได้ เพราะเรา...มีหนี้ที่ต้องใช้ร่วมกัน”      :jul3: :jul3:

สนุกอะ ประทับใจ :hao6:
 :pig4:




ออฟไลน์ Ysolip

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
คือดียยยย์ พี่หนวดแม่งแบบแม่ง ไม่มีคำจะพูดเลย
สองคนจำเป็นต้องอินดี้ขนาดนี้ไหม ผัวเกรียนเมียกากก
คู่นี้ไม่เหมือนใครเลย แต่รักกันโคตรๆ เรียกว่าถูกเปิดมุมมองใหม่เลย
555 จากที่แบบมโนเพ้อพก หันกลับมาสู้โลกแห่งความจริงมากๆ
โอ้ยยยย โคตรรักอิพี่หนวดด 555 รักเมียกากของเฮียแกด้วย
สุดท้ายรักคนเขียนด้วย  :กอด1:

ออฟไลน์ kiolkiol

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 435
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :a5: :a5: :a5: อื้อหือ อ่านจบนี่จะช็อก ตอนกลางๆนี่ทนแทบไม่ไหว ทำใจสู้อ่านต่อ สนุกดีค่ะ หน่วงๆยังไงชอบกล :katai1: :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Jitsupa_milk

  • Just Milky('s) Way
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
สายฮา กากจนวินาทีสุดท้ายยย :laugh:

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
 :ling3:

ผัวหนวดทำซึ้งตอนท้าย ฮืออออออออ

บ้านมา และหนี้มา (ฮาาาาาาาาา)

เลิฟๆคุณจิตติ  :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ cinnsin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
คือ.. พี่หนวดคะ.. น้องว่ามันไม่ได้เรียกว่าช่วงโรแมนติกนะคะ มันคือช่วงอิโรติกชัดๆ แหม่..  :hao6:

ออฟไลน์ marisa9397

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เหมาะสมกันอย่างแรงคู่นี้  o13 o13

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
เอะใจตั้งแต่ชื่อเรื่องมันต้องมาแนวกากๆเกรียนๆแบบแก้งค์คิตตี้แน่ๆ นี่ถอดร่างกันมาใช่มั้ย  :laugh:
เสนอความไม่สมบูรณ์แบบของชีวิตคู่ออกมาดีมากค่ะคุณจิตติ ไม่หวานไม่ซึ้งแต่อยู่ด้วยกันตลอด

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
นี่อ่านช่วงที่หนวดบอกว่ามีเงินพอที่จะไปขอกับแม่ พอที่จะสร้างบ้าน เราร้องไห้เลย
สัมผัสได้ถึงความรักของคู่นี้
มีตอนพิเศษให้อ่านไหมคะ

ออฟไลน์ M_April

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ฮาๆ แอบซึ้งด้วย สนุกค่ะ

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1302
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
เหมาะสมกันดี อยากได้แบบนี้  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ ยอดมนุษย์ขนมปัง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 350
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

ออฟไลน์ nsai.ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
ซึ้งตลอดเลยพี่หนวด...เนอะตัวเ-ี้ยเนอะ เหมือนจะลืมไปเลยว่าชื่อของพระนายที่แท้จรงคือชื่ออะไร 555+

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1349
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
คนเขียนชอบอ่านบันทึกตุ๊ดแน่ๆ 555+

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
ผัวเมียละเหี่ยใจ 555555555 ฮามาก ตอนสุดท้ายกำลังซึ้งเลย พอหนี้มาอารมณ์ซึ้งนี่เบรกเอี๊ยด 5555

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7528
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +620/-7
โอย เป็นเรื่องที่ต้องใช้พลังในการอ่านมาก
ลุ้นระทึกว่าอิเมียเหี้ยและอิผัวหนวดมันจะรอดไหม
ที่ไหนได้รักกันปานจะกลืน

ออฟไลน์ natpicko

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
คัมแบคสเตจ แล้วกู้ดบายสเตจเร็วนักนะคะคิดถึง><

ออฟไลน์ screaminoflve

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
โอ้ยตลกกก กากมาก กากคู่เลยย 555555555

ฉากแกล้งทำปากเลอะนึกถึงเอมเอื้อ คู่เกย์ที่ชอบลงคลิปตลกๆในเฟซบุ๊คเลย
 
:laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-1
นึกว่าจะปิดฉากดราม่าด้วยการเลิกกันซะแล้ว เป็นคู่ผัวตัวเมียที่ทรหดอดทนกันจริงๆ

ออฟไลน์ lazyishappy

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ฮืออออออชำความกากความเ...ยของทั้งสองมาก รักกันๆนะคะ  :mew2: :mew3:

ออฟไลน์ Jittirain12

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1145/-16
คนเขียนชอบอ่านบันทึกตุ๊ดแน่ๆ 555+
ยังไม่เคยอ่านบันทึกของตุ๊ดเลยค่ะ เคยแต่ดูซีรีย์โดยเฉพาะตอนอีแหนด 5555

โอ้ยตลกกก กากมาก กากคู่เลยย 555555555

ฉากแกล้งทำปากเลอะนึกถึงเอมเอื้อ คู่เกย์ที่ชอบลงคลิปตลกๆในเฟซบุ๊คเลย
จริงๆ ไม่รู้จักคู่นี้นะ แต่พอพี่เอาตอนนี้มาเปิดแล้วตลกอ่ะ ชอบ

ออฟไลน์ Jploiiz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-2
ชอบ ผัวเมียต้องใช้หนี้ร่วมกันสินะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1950
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
เป็นเรื่องสั้นที่ทั้งผัวและเมียต่างเกรียนใส่กัน แต่ทำอิชั้นซึ้งมากค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด