[เรื่องสั้น] รักหมดใจนายขี้เหร่[จบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] รักหมดใจนายขี้เหร่[จบ]  (อ่าน 16634 ครั้ง)

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +378/-9
    • ช้อปออนไลน์ ได้เงินคืน
คุณแม่ใจร้าย ... มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ missyaoi

  • INDY^^
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-1



[4]



“แม่. . .”

“พัฒน์!! ตื่นแล้วหรอลูก หิวน้ำมั้ยคะ”  แม่ถาม แต่ไม่ได้รอคำตอบจากผมเพราะไอ้ตี๋มันรินน้ำใส่แก้วส่งให้แม่ป้อนผมถึงปาก ผมดื่มอย่างไม่อิดออดเพราะผมเห็น. . .เห็นคราบน้ำตาที่สองแก้มของแม่. . .เห็นความเสียใจในดวงตาคู่นี้ของแม่

“แม่. . .”  ผมเรียกแม่อย่างรู้สึกผิด ผมไม่น่าทำให้แม่เสียใจขนาดนี้เลย

“ไม่เป็นไรแล้วนะคะ หายแล้วนะ ลูกไม่เป็นไรแล้วนะ”  น้ำตาแม่ไหลออกมาอีกครั้ง ผมยกมือที่สั่นเทาของตัวเองค่อยๆ ปาดน้ำตาให้ โดยที่ไม่รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองก็น้ำตาไหลออกมาเหมือนกัน

“แม่ครับ. . .พัฒน์ขอโทษ”

“ไม่เป็นไรนะลูก แม่ไม่โทษพัฒน์นะคะ แค่ลูกไม่เป็นไรแม่ก็ดีใจแล้ว”  เสียงแม่สั่น. . .สั่นพอๆ กับมือที่คอยเช็ดน้ำตาให้ผม

“ครับ”

“แม่. . .เรื่องนนท์. . .”

“เรื่องเด็กคนนั้น. . .แฟนของลูก. . .แม่. . .”  แม่เหมือนคนพูดไม่ออก ผมก็พูดไม่ออกเหมือนกัน ได้แต่รอฟังคำพูดของแม่อย่างใจจดใจจ่อ หัวใจเริ่มเต้นอย่างมีความหวังว่าแม่อาจจะ. . .เห็นใจ ถึงแม้ว่าจะยัง. . .ไม่ยอมรับ  “แม่ขอเวลาหน่อยนะคะ เด็กคนนั้นไม่ได้หมดอนาคต เขากำลังมีอนาคตที่ดี แค่ลูกอดทน เชื่อแม่ได้มั้ย”

“แม่. . .หมายความว่ายังไงครับ”

“แม่ยังบอกไม่ได้ แม่ขอแค่พัฒน์เรียนจบ ทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จ ถ้าถึงวันนั้นทั้งลูกและเด็กคนนั้นยังเหมือนเดิม แม่ก็จะยอมรับ”

“แสดงว่าตอนนี้นนท์ยังได้เรียนใช่มั้ยครับ”  ผมถามอย่างมีความหวัง. . .มีความหวังว่านนท์จะยังได้เรียนแพทย์และได้เป็นหมออย่างที่ตัวเองฝันไว้

“ค่ะ. . .เด็กคนนั้นจะไม่ลำบากอะไร แม่สัญญา ขอแค่พัฒน์ยอมทำตามเงื่อนไขของแม่”

“เงื่อนไข?”

“ค่ะ. . .ห้ามลูกติดต่อ ห้ามตามหา ห้ามอะไรทั้งสิ้น จนกว่าทั้งลูกและน้องนนท์จะเรียนจบและทำตามความฝันของตัวเองสำเร็จแล้ว” แม่พูดออกมา มือก็ลูบหัวผมอย่างที่ผมสามารถสัมผัสได้ถึงความรักอย่างเต็มเปี่ยม

“สามปี?”  อาจจะสามปีเพราะตอนนี้ผมอยู่ปีสอง นนท์อยู่ปีสี่ ผมต้องใช้เวลาสามปี ส่วนนท์ต้องใช้สองปีถึงจะเรียนจบ

“สี่ปีค่ะ. . .ลูกเรียนจบแล้วต้องออกมาช่วยงานแม่ก่อนหนึ่งปี ส่วนน้องนนท์เรียนจบแล้วก็ต้องใช้ทุนอีกสองปีไงคะ ที่ตอนแรกแม่ไม่บอกเพราะแม่อยากจะพิสูจน์ แต่พอเห็นพัฒน์เป็นแบบนี้แม่ก็ทนไม่ได้. . .อีกแค่สี่ปีรอหน่อยนะลูก ถ้าถึงวันนั้นลูกทั้งสองคนยังเหมือนเดิม แม่ก็จะยอมรับแต่โดยดี”  แม่พูดจบก็หอมแก้มผมทั้งสองข้าง แล้วเดินออกไปจากห้องบอกว่าจะออกไปทำซุปมาให้ ทิ้งให้ผมนอนอึ้งอยู่กับที่เพราะระยะเวลาที่ได้ยิน

สี่ปี. . .

สี่ปี. . .ที่จะทำให้แม่ยอมรับความรักของผม


“ไม่เป็นไรนะมึง สี่ปีหายใจพรืดเดียวก็หมดแล้ว”  ไอ้ตี๋ตบไหล่ผมปุๆ แล้วมันก็เดินออกจากห้องผมไปอีกคน
.
.
.
ปีที่หนึ่ง. . .

ตอนนี้ผมอยู่ปีสามแล้ว ที่มหาวิทยาลัยค่อนข้างวุ่นวายเพราะมีข่าวว่าผมกับนนท์เลิกกันแล้ว นนท์เสียใจจนต้องออกจากมหาวิทยาลัย มีทั้งผู้หญิงผู้ชายเข้าหาผมไม่ได้ขาด แต่ผมไม่สนใจ ไม่สานต่อ ไม่แม้แต่จะมีสัมพันธ์ชั่วคราวกับใคร เพราะผมรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง

สิ่งที่ผมทำก็คือตั้งใจเรียนมากกว่าเดิม(จากที่ตั้งใจมากอยู่แล้ว) เพราะผมสัญญากับแม่ไว้ว่าผมจะทำเกรดให้ได้มากกว่าสามในแต่ละเทอม ถ้าเทอมไหนผมทำได้ แม่จะอนุญาตให้ผมเห็นนนท์ได้ (เห็นผ่านรูปภาพที่แม่ให้คนเอามาให้ดู) แต่ก็ยังไม่ยอมบอกว่านนท์อยู่ที่ไหนอยู่ดี รู้แค่ว่าเป็นต่างประเทศ

และวันนี้. . .ผลการเรียนออก

และผลปรากฏว่า. . .

3.68 ครับผม!!

ผมยิ้มทั้งวัน นั่งที่ห้องรับแขกที่บ้านรอเวลาแม่กลับจากบริษัท แล้วผมจะรีบเอาผลการเรียนให้แม่ดู

ผมจะได้เห็นนนท์แล้ว. . .

“แม่!!”  ผมรีบลุกขึ้นกางใบประกาศผลการเรียนที่ผมปริ้นท์เองกับมือแล้ววิ่งไปหาแม่ที่เข้ามาในบ้านแล้วมองผมยิ้มๆ เหมือนจะรู้อยู่แล้ว

“ว่าไงคะ”  แม่แกล้งถาม

“ผลการเรียนของผม”  ผมยิ้มกว้างยื่นแผ่นผลการเรียนให้แม่ ตื่นเต้นเหมือนกลับไปตอนประถมตอนที่ยื่นผลการเรียนเทอมแรกให้แม่ดูยังไงอย่างงั้น แม่รีบวางกระเป๋าแบรนด์เนมใบแพงลงกับพื้นอย่างไม่นึกห่วง กวาดสายตามองทั่วแผ่นกระดาษก่อนจะหันมายิ้มให้ผมและคว้าตัวผมไปกอดจนแน่น ผมเองก็กอดแม่กลับเหมือนกัน

“ตามสัญญาค่ะ แม่เตรียมไว้เพราะรู้ว่ายังไงพัฒน์ก็ต้องทำได้”  แม่ยื่นซองสีน้ำตาลซองหนึ่งให้ผม ผมไว้ขอบคุณแม่ รับมาถือไว้ กอดแม่อีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องตัวเองเพื่อดูรูปคนที่ผมคิดถึงตลอดปีที่ผ่านมา

ผมนั่งลงบนเตียง วางซองภาพลงข้างหนาตัวเองแต่กลับนั่งจ้องมันอยู่อย่างนั้น. . .ไม่กล้าเปิด

ทั้งๆ ที่คิดว่าพอขึ้นมาบนห้องแล้วจะรีบเปิดดูทันที พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่กล้าซะอย่างนั้น. . .มันตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

แต่ความคิดถึงที่มีต่อนนท์ทำให้ผมเอาชนะความตื่นเต้นเหล่านั้น ค่อยๆ เปิดซองออกอย่างเบามือ รูปภาพในซองมีประมาณสิบภาพ ผมค่อยๆ หยิบภาพใบแรกออกมา ไอ้เหี้ย!! มือสั่นทำไมวะ!! ผมตั้งสติอีกครั้ง ระงับความตื่นเต้นของตัวเอง แล้วค่อยๆ ดูทีละรูป

ภาพแรก. . .


นนท์ในชุดกาวน์ ยังใส่แว่นเหมือนเดิม ยังมีรอยยิ้มให้คนรอบข้างเหมือนเดิม เปลี่ยนแค่สีเหล็กดัดฟันที่ตอนนี้กลายเป็นสีดำแทน เขาหอบหนังสือพะรุงพะรัง ท่าทางเหมือนกำลังรีบไปไหนสักที่ ถ้าให้ผมเดาเขาคงจะออกมาจากห้องสมุด และกำลังจะกลับที่พักเพื่ออ่านหนังสือนั่นแหละ ตอนเขาอยู่กับผมเขาก็เป็นแบบนี้ นนท์มักจะอ่านหนังสือเกือบตลอดเวลาที่ว่าง แต่ผมไม่เคยน้อยใจอะไร ขอแค่นนท์อยู่ในสายตา ผมก็มีความสุขแล้ว

ภาพที่สอง. . .

เป็นภาพที่ทำให้ผมยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว ในรูปไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย แค่นนท์นั่งเล่นอยู่กับแมวพันทางธรรมดาๆ อยู่ที่ไหนสักที่ แต่สิ่งที่ทำให้ผมยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าก็คือ เสื้อผ้าที่นนท์ใส่. . .เสื้อเชิ้ตเน่าๆ ของผมที่นนท์ชอบเอาไปใส่นอน แบบนี้ผมจะขอตีความเอาเองว่าเขาเองก็คิดถึงผมเหมือนกันใช่มั้ย

ภาพที่สาม. . .

นนท์นั่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนใต้ต้นไม้ ไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว แต่นั่งอยู่กับเพื่อนหลายคน แต่ละคนหน้านิ่วคิ้วขมวด นนท์เองก็เหมือนกัน เดาว่าคงเครียดกับเรื่องเรียนของเขานั่นแหละ. . .อ่า ถ้านนท์อยู่ใกล้ๆ ผมจะดึงเขามากอดปลอบแล้วกระซิบถ้อยคำให้กำลังใจข้างๆ หู . . .แต่ก็ไม่ได้ ตอนนี้ผมคงได้แต่หวังว่านนท์คงจะหายเครียดแล้ว

ภาพที่สี่. . .
ภาพที่ห้า. . .
ไปจนถึงภาพที่เก้า. . .


เป็นภาพของนนท์ในอิริยาบถต่างๆ รูปไหนที่เขายิ้ม ผมก็ยิ้มตาม รูปไหนที่เขาเครียด ผมก็อยากให้กำลังใจ ภาพไหนที่เขาดูเหงาๆ ผมก็เหงาไปด้วย ผมอยากให้เวลาสี่ปีผ่านไปเร็วๆ จัง ยิ่งดูก็ยิ่งคิดถึง

ผมไม่ได้เห็นเขามานานแค่ไหนแล้วนะ กี่เดือน กี่สัปดาห์ กี่วัน กี่ชั่วโมง กี่นาที กี่วินาที ทำไมผมถึงคิดถึงเขาได้มากขนาดนี้

แต่ภาพที่ทำให้ผมยิ่งคิดถึง ยิ่งรัก และยิ่งอยากให้เวลาสี่ปีผ่านไปแค่พริบตาเดียวอย่างที่หลายๆ คนบอกก็คือภาพที่นนท์นอนอยู่บนเปลญวน ยกมือข้างซ้ายขึ้นมาในระดับสายตา จุดโฟกัสของดวงตาทั้งสองข้างอยู่ที่นิ้วนาง ที่นิ้วนางของนนท์. . .ยังมีแหวนของผมอยู่ เขายังใส่มันอยู่ตลอดเวลา. . .เหมือนผมที่ไม่เคยถอดเลยสักวันเดียว

นั่นแปลว่าเราสองคนยังใจตรงกันไม่มีใครเปลี่ยนไป . . .
.
.
.
ปีที่สอง. . .

สองปีแล้วที่ผมกับนนท์ไม่ได้เจอกัน ตอนนี้ผมอยู่ปีสี่แล้ว ทั้งเรียนหนัก โปรเจ็คหิน ไหนจะต้องฝึกงาน แทบจะหาเวลาพักผ่อนไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคิดถึงนนท์ตลอดเวลา ไม่มีตอนไหนที่จะลืมเขาเลย นนท์เองก็กำลังเรียนแพทย์ปีสุดท้าย เขาคงจะทั้งเรียนหนัก ทั้งเครียด คงจะไม่ค่อยได้พักผ่อนแน่ๆ ผมเป็นห่วงเขามากแต่ก็ทำได้แค่ให้กำลังใจอยู่ห่างๆ แบบนี้ เมื่อวานผลการเรียนออก แน่นอนว่ามันเป็นที่น่าพอใจ วันนี้ผมเลยมีรูปนนท์คอลเล็คชั่นใหม่เป็นที่เรียบร้อย ดูครบแล้วทุกรูป ดูแล้วดูอีกซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นหวังว่าจะบรรเทาความคิดถึงได้บ้าง แต่เปล่าเลย. . .กลับยิ่งคิดถึงกว่าเดิม
สุดท้ายแล้วคืนนี้ผมก็หลับไปพร้อมๆ กับรูปถ่ายของนนท์

.
.
.
ปีที่สาม. . .

ปีสุดท้ายแล้วในชีวิตรั้วมหาวิทยาลัยของผม ตอนนี้ผมวุ่นวายมากๆ กับโปรเจ็คจบ ด้วยผลการเรียนของผมดีมาตลอด ถ้าโปรเจ็คจบนี้ผมทำได้ดี เกียรตินิยมอันดับหนึ่งไม่ไกลเกินเอื้อมแน่นอน

ผมเตรียมตัวอย่างดี ทั้งหาข้อมูล วาดแบบ ตัดกระดาษแต่ละครั้งไม่ให้พลาดแม้แต่องศาเดียว ผมตั้งใจกับมันมาก จนแม่เป็นห่วงคอยมาดูแลผมที่คอนโดบ่อยๆ แต่ผมเห็น. . .เห็นแววตาภาคภูมิใจของแม่เวลาที่ท่านดูผลการเรียนของผม แม่ดูมีความสุขมากจริงๆ

ผมอยากให้แม่มีความสุขมากกว่านี้อีกในวันรับปริญญาของผม แต่มันคงจะดีกว่าถ้ามีนนท์มาอยู่ด้วย. . .
.

.
.
ปีที่สี่. . .

ในที่สุดวันรับปริญญาของผมก็มาถึง วันนี้พ่อแม่ผมดูตื่นเต้นมาก ท่านทั้งสองตื่นแต่เช้า แม่ดูแลผมทุกอย่างทั้งเสื้อผ้าหน้าผม พาผมไปที่มหาวิทยาลัย ตอนนี้ใกล้เวลาต้องเข้าหอประชุมแล้ว ผม ไอ้ตี๋ ไอ้เกล นั่งรออยู่ที่หน้าคณะ พ่อแม่ผมรวมถึงพ่อแม่ไอ้สองตัวนี่ก็อยู่ด้วย

“พี่พัฒน์คะ. . .”  ผมหันไปตามเสียงเรียก เจอน้องปีสองคนหนึ่ง น้องคณะผมนั่นแหละ น้องเขาหน้าแดงยื่นดอกกุหลาบขาวช่อใหญ่มาให้ผม  “ยินดีด้วยนะคะ เป็นบัณฑิตแล้ว”  ผมก็รับมางงๆ

“ขอบคุณครับ”  ผมบอก เลิกคิ้วมองน้องเขาเป็นเชิงถามเพราะน้องยังไม่ยอมไปไหน ยืนมองผมอยู่อย่างนั้น

“เอ่อ. . .คือว่า”

“พี่พัฒน์คะ!!”  ไม่ทันที่น้องจะพูดอะไร เสียงแหลมๆ ของ ‘กี้’ ยัยน้องรหัสสุดแสบของผมก็ดังขึ้นมาซะก่อน

“ว่าไงตัวแสบ”  ผมหันไปถามยิ้มๆ น้องรหัสผมเป็นผู้หญิงที่สวยมาก เปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันทีเดียว แต่ก็นั่นแหละ น้องนางเมินผู้ชาย เพราะน้องชอบดนตรีไทย (เก็ทป่ะ?)  ถ้าไม่เก็ทผมบอกให้ก็ได้ว่าไอ้กี้น่ะ มันเป็นดี้ หึหึ

“วันนี้ฤกษ์งามยามดี น้องกี้สุดสวยขอเป็นไปรษณีย์ส่งความรักความห่วงใยจากคนไกลมาให้พี่รหัสสุดหล่อค่ะ”  ยัยน้องกี้พูดจบก็ฉีกยิ้มกว้างส่งดอกไม้เพียงดอกเดียวมาให้ผม แต่มันเป็นดอกไม้ดอกเดียวที่ทำให้ผมแทบน้ำตาไหลออกมา

ดอกเยอบีร่าสีชมพู

มีแค่คนเดียวที่รู้ว่าผมชอบดอกไม้ชนิดนี้ คนๆ นั้น. . .

. . .นนท์

งั้นแสดงว่าดอกไม้ดอกนี้มาจาก. . .

ผมมองกี้อย่างอึ้งๆมันยักคิ้วให้ผมอย่างกวนๆ ยื่นดอกไม้มาให้อีกเมื่อเห็นว่าผมไม่ยอมรับมาสักที ผมเลยยื่นมือไปรับดอกเยอบีร่าเพียงดอกเดียวที่มีโบว์สีชมพูเล็กๆ ผูกอยู่ตรงก้าน ไม่มีข้อความหรืออะไรทั้งสิ้น แค่ดอกไม้ดอกเดียว. . .ดอกเดียวจริงๆ

ดอกเยอบีร่า ดอกไม้ที่ผมชอบที่สุด. . .

ดอกไม้ที่ผมใช้จีบนนท์. . .

ดอกไม้ที่ผมใช้ขอนนท์เป็นแฟน. . .

“ได้เวลาแล้วลูก”  แม่เดินเข้ามาหาผม บีบไหล่เบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ผมยื่นดอกเยอบีร่าให้แม่ แม่รับไปถือไว้ยิ้มๆ

“ผมฝากด้วยนะครับ”

“ค่ะ แม่จะดูให้อย่างดีเลย”  ผมไหว้แม่ หันไปกอดพ่อแล้วเดินเข้าหอประชุมไปพร้อมกับไอ้ตี๋ ไอ้เกล วันนี้เป็นวันที่ผมภูมิใจที่สุดในชีวิต แม้นนท์จะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ แต่ดอกไม้ดอกนั้นก็ยืนยันได้ว่านนท์ได้มาเป็นในส่วนหนึ่งในวันที่ผมภาคภูมิใจในตัวเองที่สุด ยืนยันได้ว่านนท์ไม่ได้ลืมผม. . .เหมือนกับที่ผมไม่เคยลืมเขา
.
.
.
TBC
.
.
.
ตอนนี้ช้านิดหน่อย (ไม่นิดล่ะมั้ง :beat:) เอาล่ะค่ะ เจอกันตอนหน้าเลยเนอะ ตอนจบแล้ว เย้ๆ ขอให้สนุกกับการอ่านค่าาา




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-02-2016 22:13:08 โดย missyaoi »

ออฟไลน์ missyaoi

  • INDY^^
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-1
อัพตั้งแต่ตอนกลางวัน ดั๊นนนนน ลืมเปลี่ยนหัวข้อ ตอนนี้เปลี่ยนแล้วจ้า

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13958
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +412/-25
ใกล้แล้วๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-9

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4238
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
 :impress3:


คุณแม่เยี่ยมมากค่ะ อยากอ่านตอนหน้าแล้วววววว :impress3:

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1954
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
อีกปีเดียววว จะได้เจอกันแล้ววววว :mew1:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
จะร้องไห้ตามแล้วเนี่ย เข้มแข็งนะอีกนิดเดียวก็จะได้เจอกันแล้ว

ออฟไลน์ missyaoi

  • INDY^^
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-1


[5]


 “ท่านรองฯ คะ ท่านประธานฯ เชิญที่ห้องค่ะ”

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปพบแม่ก่อน ผมฝากคุณนิช่วยรับรองลูกค้าคนใหม่ที่จะเข้ามาบรีฟงานวันนี้ด้วย ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็โทรบอกผมโดยตรงได้เลย”  ผมรับคำพร้อมกับสั่งงานเลขาฯ ที่พ่วงตำแหน่งสถาปนิกคนเก่งของบริษัทเราไปด้วย ‘คุณนิ’ เธอเป็นผู้หญิงวัยกลางคน อดีตเคยเป็นผู้ช่วยเลขาฯ ของแม่ แต่พอผมเข้าทำงานที่บริษัท แม่ก็ให้คุณนิมาคอยช่วยผมแทน เนื่องจากเธอเป็นเก่งและคอยช่วยสอนผมหลายๆ เรื่อง ทำให้ผมสามารถเรียนรู้งานของบริษัทได้เร็ว ผมจึงนับถือเธอเหมือนเป็นครูคนหนึ่ง ไม่ใช่ลูกน้อง

“ค่ะท่านรองฯ”  คุณนิรับคำ แล้วออกจากห้องทำงานของผมไป ผมเก็บของนิดหน่อยก็ออกไปพบท่านประธานฯ ซึ่งก็คือแม่ผมตามคำสั่ง

“เชิญท่านรองฯ ในห้องเลยค่ะ ท่านประธานฯ รออยู่แล้ว”  เลขาฯ หน้าห้องของแม่บอกกับผมเมื่อผมมาถึงหน้าห้องทำงานส่วนตัวของแม่ ผมเคาะประตูเพื่อเป็นมารยาทสองที จนได้ยินเสียงขานรับจากคนในห้อง ผมถึงเข้าไป

“แม่เรียกผมมามีอะไรเร่งด่วนรึเปล่าครับ”  ผมถามแม่ก่อน บางทีอาจจะเป็นเรื่องงานสำคัญอะไรสักอย่าง เพราะปกติแม่จะไม่ค่อยเรียกผมพบเวลางาน

“พัฒน์คะ ลูกนับรึเปล่าว่าตอนนี้ลูกมาทำงานที่นี่นานแค่ไหนแล้ว”  แม่บอกให้ผมนั่งลงก่อนจะถามขึ้นมา ผมขมวดคิ้วงง นานเท่าไหร่แล้วหรอที่ผมมาทำงานกับแม่ อืม. . .สิบเอ็ดเดือนกว่าๆ เอ๊ะ ไม่สิ หรือว่าสิบสองเดือน

“ผมไม่แน่ใจครับ น่าจะสิบเอ็ดเดือนกว่า. . .”  ผมตอบ

“ลูกนี่น่าตีจริงๆ เลยนะคะ ทำงานหนักเกินไปรึเปล่า ลืมวันลืมคืนหมดแล้ว”   แม่เอ็ดเบาๆ จะว่าไปช่วงนี้มีโปรเจคยักษ์ของลูกค้ารายใหญ่รายหนึ่งที่ผมรับผิดชอบอยู่ ซึ่งทางนั้นเจาะจงเลือกผมให้เป็นคนออกแบบโครงการบ้านจัดสรร รวมถึงคอนโดโครงการใหม่ของบริษัทเขา ไหนจะงานใหญ่ของรัฐบาลที่ทางบริษัทเราร่วมลงประมูลเพื่อขอเป็นผู้รับผิดชอบโครงการ รวมถึงเรื่องเรียนของผมด้วย เพราะผมเรียนต่อโททันทีที่เรียนจบปริญญาตรี แม่เองก็คัดค้านเพราะกลัวผมจะไม่ไหว แต่ตอนนั้นผมอยากทำตัวยุ่งๆ โดยหวังว่าผมจะได้รู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็ว  “อยากให้เวลาผ่านไปเร็วมันก็เร็วจริงๆ นั่นแหละลูก วันนี้ครบหนึ่งปีแล้วนะคะที่ลูกมาทำงานกับแม่”

“หนึ่งปี?” 

“ค่ะ”  แม่รับคำพร้อมกับพยักพเยิดให้ผมหันไปดูปฏิทินตั้งโต๊ะของแม่ที่วางอยู่ ผมหันไปมองเห็นแม่วงกลมวันนี้ไว้ชัดเจน

“งั้นแสดงว่าวันนี้. . .” 

ครบสี่ปี. . .


“เครื่องแลนด์ดิ้งสี่ทุ่มนะคะ”  แม่บอกยิ้มๆ ผมรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ทำท่าจะวิ่งออกจากห้องแม่แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ซะก่อน เลยเบรกขาตัวเองไว้

“งั้น. . .ผม. . .ผมขอลางานครึ่งวันนะครับ!!”  ผมบอกเสียงดังอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ให้ตายเถอะตอนนี้หัวใจของผมล่วงหน้าไปถึงสนามบินแล้ว!!

“แม่ไม่ให้ลาค่ะ”  แม่พูดพร้อมทำหน้าจริงจัง

“ทำไมล่ะครับแม่ ให้ผมลานะครับ ผมขอร้อง”  ผมถลาเข้าไปกอดพร้อมกับซุกหน้าเข้าท้องอ้อนแม่ทันที

“แม่ไม่ให้ลาครึ่งวันค่ะ แต่. . .ถ้าลาทั้งอาทิตย์ก็ได้อยู่”  ผมเงยหน้ามองแม่อย่างไม่เข้าใจกับประโยคที่แม่พูด

“หมายความว่าไงครับ”  แต่ผมไม่ได้รับคำตอบเป็นคำพูด สิ่งที่ผมได้จากแม่คือรอยยิ้มและกุญแจบ้านพักตากอากาศที่หัวหิน

“แม่อนุมัติให้พัฒน์ลางานได้อาทิตย์นึงนะคะ เรื่องประมูลโครงการใหม่แม่จะจัดการเอง ลูกไปเที่ยวกับน้องนนท์ให้สนุกเถอะ”  แม่บอกยิ้มๆ พร้อมกับมือนุ่มๆ อุ่นๆ ที่ลูบหัวผม

“ขอบคุณครับแม่. . .ขอบคุณที่ยอมรับความรักของพัฒน์ ขอบคุณครับ”  ผมก้มลงกราบแทบเท้าแม่ ก่อนจะขึ้นมากกอดท่านอีกครั้ง

“แม่ทำทุกอย่างเพื่อพัฒน์นะลูก ถ้าพัฒน์มีความสุขแม่ก็มีความสุข”

“ขอบคุณครับ ผมรักแม่นะ”

“แม่ก็รักพัฒน์ค่ะ เอ๊ะ อย่ามัวแต่ทำซึ้งกับแม่สิ เดี๋ยวก็ไปรับน้องนนท์ไม่ทันหรอกค่ะ”

“งั้นผมไปก่อนนะครับ ขอบคุณครับ!!” 
.
.
.
.
.
แม่บอกว่าเครื่องแลนด์ดิ้งที่สุวรรณภูมิสี่ทุ่มใช่มั้ย แล้วตอนนี้. . .บ่ายสอง

ให้ตาย!!

โทษอะไรไม่ได้นอกจากความตื่นเต้นโอเว่อร์ของผม เพราะออกจากบริษัทมานอกจากร้านดอกไม้ผมก็ไม่ได้แวะที่ไหนเลย เสื้อผ้าก็ไม่ได้เปลี่ยนด้วยซ้ำ ช่วยไม่ได้ที่ผมจะต้องรอไปอีกแปดชั่วโมง. . .

เอาวะไอ้พัฒน์!!

สี่ปียังรอได้ แค่แปดชั่วโมง สู้ตายเว้ย!! หาเก้าอี้แถวนี้นั่งรอก่อนละกัน

จึกๆ

อื้อ. . .ใครมาสะกิดวะ คนจะหลับจะนอน!!

จึกๆ

เอ๊ะ!! ก็บอกว่าจะหลับจะนอน!!

“. . .น์. . .ฒน์. . .พัฒน์”

ใครมาเรียกอยู่ข้างหูวะ รบกวนการนอนกูอยู่ได้

“ฒน์. . .พัฒน์. . .”

เสียงนี้เหมือน. . .

เหมือน. . .

นนท์!!


ใช่!! ผมมารับนนท์ที่สนามบินนี่หว่า. . .


ผมรีบเด้งตัวลุกขึ้นทันทีที่นึกได้ ส่งผลให้. . .

โป้ก!!

“โอ๊ย//โอ๊ย”  สองเสียงร้องประสานกัน ผมกุมหน้าผากตัวเองอย่างเจ็บปวดเพราะเมื่อกี้เล่นชนซะเต็มแรง คนที่โดนชนก็กุมหน้าผากตัวเองเหมือนกัน

“นนท์!!”  ผมเรียกเมื่อเห็นเต็มตาว่าคนที่ผมชนดังโป้กเมื่อกี้คือใคร

“อื้อ. . .เจ็บอ่ะ”  ถึงนนท์จะพูดแบบนั้น แต่เขากลับยิ้มเต็มแก้ม

“นนท์!!”  ผมเรียกซ้ำอีกครั้ง เสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง แต่ผมไม่สนใจ เพราะสิ่งที่ผมสนใจตอนนี้มีแค่คนตรงหน้านี้เท่านั้น

นี่นนท์จริงๆ ใช่มั้ย. . .

คนที่อยู่ตรงน้าผมนี่คือนนท์จริงๆ ใช่มั้ย. . .


“อื้อ. . .พัฒน์จะเรียกอีกนานมะ. . .”

หมับ!!

“นนท์!!”  นนท์จะพูดอะไรผมไม่ฟังจนจบ เพราะตอนนี้ผมโผเข้ากอดนนท์จนเต็มอ้อมแขน ใครจะหาว่าไม่แมนผมก็ไม่สนเพราะตอนนี้น้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบเต็มสองแก้มของผมเรียบร้อยแล้ว

สี่ปี. . .สี่ปีเต็มๆ ที่ผมไม่ได้สัมผัสอ้อมกอดจากคนๆ นี้

คิดถึง. . .คิดถึงมากเหลือเกิน

“คิดถึง. . .พัฒน์คิดถึงนนท์” 


“นนท์ก็คิดถึงพัฒน์ครับ”  นนท์พูดตอบ เขาลูบหลังเบาๆ เป็นการปลอบผมอย่างที่เคยทำมาตลอด ผมกระชับอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม เรากอดกันนาน. . .นานจนนนท์ต้องร้องบอกให้ปล่อยก่อน ผมถึงยอมปล่อย แต่พอปล่อยแล้วผมก็นั่งมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น นนท์เปลี่ยนไปเล็กน้อยจากที่ผมเห็นตอนล่าสุด เขาดูขาวขึ้น แก้มเยอะขึ้น ที่สำคัญ. . .นนท์ไม่ใส่แว่น เหล็กจัดฟันก็ถูกถอดออกแล้ว  “แล้วนั่น. . .”  นนท์เหล่ไปที่บางอย่างที่วางอยู่ข้างๆ ผม ผมรีบคว้ามันมาแล้วยื่นให้นนท์ทันที

ดอกเยอบีร่าสีชมพู

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณหมอ!!”

.
.
.
END
.
.
.
จบแล้วจ้าาาา อาจจะดูห้วนๆ แล้วก็ไม่ดีเท่าไหร่ ต้องขอภัยด้วย เอาไว้เจอกันอีกทีตอนพิเศษเลยนะคะ ฝฝากนิยายเรื่องยาวของเราไว้ด้วยเลย ดูลิงค์ได้ที่หน้า 1 จ้า




ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1954
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
ห๊ะ!!  o22 จบแบบนี้เลย
ได้เจอกันแล้วว :mew1:
รอตอนพิเศษๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-9
รอตอนพิเศษนะคะ :L2:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13958
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +412/-25
อยากเห็นฉากหวานอะ

ออฟไลน์ yunjae123

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 984
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1
อร๊ายยยยยย
ชอบๆๆๆๆ สนุกๆๆๆๆค่ะ
รอตอนพิเศษนะคะ  :katai5:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
นึกว่าจะไม่ได้เจอกันแล้วซะอีก

ออฟไลน์ ZaRa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โหยยยยยย ดีใจ รอตอนพิเศษจ้า

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ May@love

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 982
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-2

ออฟไลน์ natt lUcky

  • อะโย่ อะเย่
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ชอบๆ แอบน้ำตาคลอตามเลย
จะรอติดตามตอนพิเศษนะคะ

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
น่ารักดีค่ะ ขอบคุณนะคะ  :L2: :L2:

ออฟไลน์ missyaoi

  • INDY^^
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-1
ยังยืนยันว่ามีตอนพิเศษอยู่นะคะ แต่ขอเวลาแปร๊บบบบบบบบ ตอนนี้กำลังเร่งปั่นเรื่องยาวเนื่องจากใกล้จบเต็มทีแล้ว ถ้าใครสนใจดูลิงค์ได้ที่หน้าแรกเลยจ้า (ขายของๆ) :o8:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
ได้เจอกันสักที รอตอนพิเศษต่อไปจ้า

ออฟไลน์ Bb nale

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 578
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
โอย ชอบบบบบบ

ออนไลน์ KKKwanGGG

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1332
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2

ออฟไลน์ ZaRa

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
4 ปี แปปเดียวเอง

ออฟไลน์ ฝัullล้วlv

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
รอตอนพิเศษค่ะๆ
ความรักที่ยิ่งใหญ่~  :mew2:

ออฟไลน์ missyaoi

  • INDY^^
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +73/-1
ดันๆ จ้า มาอ่านฆ่าเวลาแก้เบื่อกันเถ๊อะะะะะ

ออฟไลน์ Pakeleiei

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ tiew93

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
น่ารักค่ะะะ แต่คุณแม่พิสูจน์โหดไปนะ คบกันได้ปีเดียว จับเค้าแยกกันตั้ง 4 ปี ใจรั้ยยย
ได้เจอกันแล้ว ดีงาม ขอตอนพิเศษด้วยนะคะ ฮ่าๆๆๆ

ออฟไลน์ swoooaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอตอนพิเศษจร้า 4ปีนี่โหดเหมือนกันนะเนี่ย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด