[28/3/58]ดราม่าควีนกับคิงซื่อบื้อ The story after that. #จบแล้วจ้า
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [28/3/58]ดราม่าควีนกับคิงซื่อบื้อ The story after that. #จบแล้วจ้า  (อ่าน 120864 ครั้ง)

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
ดราม่าควีนกับคิงซื่อบื้อ The story after that. # ตอนพิเศษ สิ่งที่ไม่เหมือนเดิม (ต่อ)

     วันนี้เป็นวันหยุดยาววันสุดท้ายของเทศกาลปีใหม่ ชัยชัชจึงนอนอืดอยู่ในห้องตามลำพังดื่มด่ำกับการอยู่เฉยๆ เต็มที่ งานเขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก ไหนๆ มีโอกาสทั้งทีเขาก็อยากนั่งๆ นอนๆ อยู่บ้านให้เต็มคราบ
     วันหยุดยาวช่วงปีใหม่แต่ซื้อตั๋วกลับบ้านไม่ทัน ไปแล้วก็อยู่ได้ไม่กี่วันไม่คุ้ม จะเดินทางไปกลับให้เหนื่อยเปลืองเงินเล่นทำไม? จะให้ไปเที่ยวไหนหมาแก่อย่างเขาก็หมดไฟเสียแล้ว คนรักไม่อยู่ข้างกายใครมันจะไปมีอารมณ์เที่ยว? ดังนั้นชัยชัชจึงตั้งใจว่าวันนี้จะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาดูหนังที่เช่ามาให้จบ เพราะตำแหน่งที่สูงขึ้นภาระหน้าที่จึงมีมากตามทำให้เขาไม่มีเวลาสำหรับงานอดิเรกสุดรักเช่นการดูภาพยนตร์ เขาจำไม่ได้แล้วว่าเข้าโรงหนังครั้งสุดท้ายกี่เดือนก่อน แต่น่าจะเป็นตอนก่อนเลิกกับต้นน้ำนั่นแหละ ไปดูหนังคนเดียวในโรงใครจะไปอยากดู!
     หลับๆ ตื่นๆ ได้พักใหญ่นาฬิกาในร่างกายก็เรียกร้องให้เขาลุกขึ้นมาหาอะไรใส่ท้อง ชัยชัชจึงลุกจากที่นอนตั้งใจจะอุ่นข้าวมันไก่ที่ซื้อมาตุนไว้ในตู้เย็นตั้งแต่สองวันก่อนทาน แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอนออกมาเขาก็พบกับ!
     “อ้าว ตื่นแล้วเหรอครับพี่ชัช?”
     ชัยชัชแทบอยากจะยกมือขึ้นขยี้ตาเพื่อดูว่าตัวเองฝันไปหรือไม่ แต่เขารู้ดีว่าทำไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะเขาไม่ได้ฝัน ต้นน้ำยืนอยู่หน้าเคาท์เตอร์ครัวและกำลังทำมื้อเที่ยงให้เขาจริงๆ
     “เมื่อกี้ผมเข้าไปดูเห็นพี่ชัชหลับเลยไม่อยากปลุก กะว่าจะทำกับข้าวให้เสร็จก่อน ... พี่ชัช?”
     ต้นน้ำพูดพล่ามก่อนจะชะงักไปเมื่อรู้สึกถึงอ้อมกอดที่ตรงเข้ามารัดตัวเขาไว้จากด้านหลัง
     “ปล่อยสิครับ มากอดแบบนี้ผมทำกับข้าวไม่ถนัด”
     “ขอพี่อยู่แบบนี้แป๊บนะ พี่คิดว่าตัวเองจะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้อีกแล้ว”
     แม้คนทั้งคู่จะกลับมาคบกันได้หลายเดือนแล้ว แต่จากการที่ชัยชัชงานยุ่งและต้นน้ำเองก็มีสังคมใหม่ๆ มีเพื่อนฝูงมากมายรายล้อมทำให้พวกเขาไม่ค่อยได้เจอกัน การต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับยิ่งทำให้ต้นน้ำแทบไม่มีโอกาสมาหาชัยชัชที่ห้อง หากมาก็อยู่ได้แป๊บเดียวคนทั้งคู่จึงแทบจะกระโจนใส่กันเพื่อใช้ทุกนาทีให้คุ้มค่า บรรยากาศเดิมๆ เหมือนเมื่อครั้งที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันจึงไม่ได้กลับคืนมาตามไปด้วย ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงเป็นได้แค่คู่รักไม่ใช่คู่ชีวิตดั่งวันวาน
     การตื่นมาเห็นภาพของต้นน้ำยืนหันหลังทำกับข้าวให้จึงสร้างความสะเทือนใจแก่ชัยชัช เขาอาลัยอาวรณ์บรรยากาศเช่นนี้แม้จะรู้ดีว่าคงเรียกมันกลับมาได้ยากยิ่ง และเขาคือคนที่ทำลายทุกสิ่งเองกับมือ!
     “พี่ชัชก็...”
     ใช่ว่ามีแต่ชัยชัชคนเดียวที่ออกอาการ ต้นน้ำเองก็สับสน เขารู้ดีว่าชัยชัชหมายถึงสิ่งใด เขาเองก็คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน แต่ถ้าหากจะให้เขากลับมาอยู่กับชัยชัชเหมือนเมื่อก่อนแล้วใครจะดูแลคุณปู่ของเขาล่ะ? เขาสนุกกับการไปค้างห้องคิวว์แล้วคุยสัพเพเหระเรื่องโน้นเรื่องนี้ไม่น้อย มังกรที่เคยโผบินในอากาศคงยากจะให้กลับมาอยู่แต่ในรังเหมือนดั่งสมัยที่เป็นเพียงลูกมังกรตัวน้อย โลกของต้นน้ำไม่ได้มีแต่ชัยชัชอีกต่อไป!
     ถึงกระนั้นต้นน้ำก็คิดว่าแม้เขาไม่อาจกลับมาอยู่กับชัยชัชเช่นเดิมแต่ถ้าหากเขาได้มาค้างกับชายหนุ่มบ้างก็คงดี ถ้าเพียงแต่เขาจะครองรักกับชัยชัชได้อย่างเปิดเผย... แต่เขาไม่อยากโกหกอีกแล้ว ที่สำคัญเขาจะบอกกับคุณปู่ว่าอย่างไร? หนทางในการครองคู่กับชัยชัชช่างมืดมนเหลือเกิน
     ในที่สุดความโหยหาก็เป็นฝ่ายชนะ ต้นน้ำยืนนิ่งปล่อยให้ข้าวต้มในหม้อเดือดปุดๆ ต่อไปแล้วซึมซับอ้อมกอดของชัยชัชทุกสัมผัส นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาโหยหาที่สุดหรอกหรือ? จะมีอ้อมกอดไหนที่ทำให้เขาเปี่ยมสุขได้เท่าอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ 
     ชัยชัชกอดต้นน้ำอยู่ครู่หนึ่ง เขาฝังหน้าลงสูดกลิ่นเรือนผมของคนรัก กลิ่นแชมพูที่เปลี่ยนไปเจือกลิ่นหอมของอาหารผสานกับกลิ่นเหงื่อไม่ใช่กลิ่นเดิมๆ ที่เขาคุ้นเคย แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีกลิ่นอายของคนรักที่ไม่เคยเปลี่ยนคงอยู่ กาลเวลาผ่านไปอะไรๆ ก็เปลี่ยน แฟนของเขายังคงเป็นต้นน้ำคนเดิมเพียงแต่เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม จนกระทั่งเขาตัดสินใจปล่อยมือ เสียงของชัยชัชก็กลับมาร่าเริงตามปกติ
     “ไหน ดูสิวันนี้ทำอะไรให้พี่กินครับ?”
     “ข้าวต้มกระดูกหมูครับ แต่ใส่ปลาหมึกแห้งด้วยนะ สูตรของคุณป้า พอดีผมซื้อปลาหมึกแห้งกลับมาเยอะเลยลองเอามาทำให้พี่ชัชทานดู”
     ชัยชัชฟังแล้วก็ยิ้ม เขาไม่ได้ยิ้มให้เมนูน่าลิ้มลองหรอกแต่เขายิ้มให้กับเสียงเจื้อยแจ้วของคนรัก นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้ฟังเสียงของเมียรักเช่นนี้ ท่าทางของต้นน้ำยังคงเป็นสุดที่รักของเขาคนนั้นเช่นเดิม ช่างเอาใจไม่เคยเปลี่ยน
     “น่าทานจังเลยครับ”
     กลิ่นหอมๆ ของข้าวต้มผสานกับกลิ่นอายของพ่อครัวเกิดเป็นบรรยากาศอบอบอุ่นที่ช่วยทำให้บ้านเป็นบ้าน หลายเดือนที่เขาอยู่ตามลำพังคนเดียวในห้องชุดแห่งนี้ทำให้เขารู้สึกอ้างว้าง คอยแต่จะคิดถึงเด็กข้างห้องบางคนที่เคยเติมเต็มเขา ในวันนี้ต้นน้ำกลับมาแล้ว ร่างที่อยู่ตรงหน้าปลอบประโลมเขาอีกครั้งด้วยการกระทำเรียบง่าย ชัยชัชรู้ซึ้งถึงความสำคัญของต้นน้ำในใจตน ต้องเป็นคนๆ นี้เท่านั้น!
     “ใกล้เสร็จยังครับเนี่ย? หิวจะแย่อยู่ละ”
     “อื้ม พอเลยๆ พี่ชัชพึ่งตื่น ไปอาบน้ำแปรงฟันก่อนเลยครับ”
     ได้ยินแล้วชัยชัชก็ยิ้มพราย เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะขโมยหอมแก้มต้นน้ำแล้วรับคำ
     “ครับ งั้นพี่ไปอาบน้ำนะ”

     บรรยากาศเป็นไปอย่างเรียบง่าย ชัยชัชอาบน้ำแต่งตัวออกมาทานข้าวต้มฝีมือต้นน้ำเป็นมื้อเที่ยง เมื่อทานเสร็จแล้วคนทั้งคู่ก็อิงแอบแนบชิดกันอยู่บนโซฟา หมาป่านอนย่อยอาหารด้วยการดูภาพยนตร์ มีลูกแกะแสนซนคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ผลไม้ถูกปอกวางจัดใส่จานรอเสิร์ฟ บางครั้งก็มีมือมาสะกิดให้หยิบป้อนถึงปาก สงบสุขจนไม่น่าเชื่อว่าสถานะของพวกเขาเปลี่ยนไปแล้ว พวกเขาไม่ใช่คู่รักที่ใช้ชีวิตร่วมกันเช่นกาลก่อน!
     เมื่อหนังจบก็เป็นรายการโทรทัศน์ ไม่สำคัญว่าจะเป็นรายการอะไร ชัยชัชปล่อยให้ภาพในจอฉายไปเรื่อยๆ คนทั้งคู่ก็แค่อยากใช้เวลาร่วมกัน ไม่จำเป็นต้องไปไหนหรือทำอะไรเป็นพิเศษ แค่ได้อยู่ข้างๆ แล้วกอดกันทั้งสองต่างก็มีความสุขมากแล้ว แต่เข็มนาฬิกาไม่เคยหยุดนิ่ง... และซินเดอเรลล่าที่กลายเป็นเจ้าชายก็ต้องเสด็จกลับวัง
     “จะเย็นแล้ว ต้นบอกที่บ้านว่าจะกลับกี่โมงเหรอครับ?”
     “บอกไว้ว่าจะกลับราวๆ ห้าหกโหงน่ะครับ ผมต้องกลับไปทานมื้อเย็นกับคุณปู่”
     ชัยชัชรู้ดีว่าเวลาของตนกำลังจะหมดลง แต่เขาต้องทำใจยอมรับมัน ต้นน้ำไม่ใช่เด็กผู้ชายข้างห้องที่ไร้ญาติขาดมิตรคนนั้นแล้ว
     “ให้พี่ไปส่งมั้ยครับ?”
     “ไม่ต้องหรอกครับ ผมเอาชาโดว์มา ถ้ารถไม่ติดเดี๋ยวใกล้ๆ ห้าโมงแล้วค่อยออกก็ได้ครับ”
     นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ชัยชัชเป็นห่วง แฟนของเขากลายเป็นเด็กแว๊นซ์ไปแล้ว ถึงต้นน้ำจะไม่ใช่คนขับรถเร็วหรือประมาท แต่พอได้ยินว่าพาหนะสุดโปรดของแฟนคือเจ้าสองล้อคันใหญ่นี่ชัยชัชก็นึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย สถิติการเกิดอุบัติเหตุที่เยอะที่สุดของประชากรไทยก็คือมอเตอร์ไซค์ไม่ใช่หรือ?
     “พี่ไม่ชอบให้เราซิ่งเลยอ่ะ อันตราย”
     ได้ยินแล้วต้นน้ำก็เบ้หน้า เขานะหรือซิ่ง? เทียบกันแล้วต้นน้ำคิดว่าตนขับรถปลอดภัยกว่าแฟนหนุ่มเยอะ!
     “ผมขับรถปลอดภัยกว่าพี่ชัชอีกครับ ผมไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงหรอก!”
     “ครับๆ แต่ความจริงต้นน่าจะขอรถคันเล็กๆ ซักคันแทนนะ”
     ทำไมคนเราถึงชอบมีค่านิยมว่ารถเก๋งดีกว่ารถมอเตอร์ไซค์ด้วยหนอ? ต้นน้ำอดเซ็งไม่ได้เมื่อแฟนหนุ่มพูดจากถอดแบบพ่อของตนเป๊ะ! ความชอบของคนเรามันไม่เหมือนกันสักหน่อย คำว่าสิ่งที่ชอบแถมยังทำแล้วไม่เดือดร้อนใครแค่นี้ยังไม่พออีกหรือไง?
     “ก็สองล้อมันคล่องตัวกว่านี่ครับ บ้านผมรถเยอะจะตาย ไม่มีที่จอดแล้ว”
     ได้ยินต้นน้ำใช้คำว่า “บ้าน” เต็มปากเต็มคำแล้วชัยชัชก็ยอมแพ้ คอนโดแห่งนี้คงไม่ใช่โฮมสวีทโฮมของต้นน้ำอีกแล้ว
     “คร้าบๆ พี่ไม่เถียงกับเราแล้ว ขากลับก็ขับระวังๆ นะครับ”
     “จะไล่ผมกลับแล้วเหรอไงครับ!”
     แม้ต้นน้ำจะงอนแต่ชัยชัชกลับขำ เขาดีใจที่ต้นน้ำงอนเพราะอยากอยู่กับเขา สุดที่รักของเขาเอาแต่ใจขึ้นมาก แต่การที่ต้นน้ำกล้าเอาแต่ใจกับเขามากขึ้นก็เป็นสิ่งที่ดี เหมือนชัยชัชได้ทำความรู้จักกับคนรักใหม่อีกครั้ง และครั้งนี้เขาจะเรียนรู้กันและกันให้ดีไม่ให้พลาดเหมือนคราวที่แล้ว!
     “ใครบอกละครับ แต่พี่ไม่อยากทำให้ต้นเดือดร้อนต่างหาก เดี๋ยวก็โดนที่บ้านดุหรอก”
     แม้จะเลี่ยงไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่คนทั้งคู่ก็รู้ดีว่าชัยชัชหมายถึงว่าไม่อยากให้ต้นน้ำลำบากใจเพราะเกรงว่าที่บ้านจะสงสัย จิตใจของต้นน้ำจึงห่อเหี่ยวเมื่อคิดถึงสิ่งที่ต้องเผชิญ
     “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมบอกว่าจะออกมาหาเพื่อน เย็นๆ กลับ คงไม่มีใครว่าอะไรหรอก”
     เพราะเป็นเพื่อนจึงไม่มีใครว่าอะไร ถ้าหากคุณปู่ผู้หวงหลานชายคนนั้นรู้ว่าต้นน้ำออกมาหาแฟนเก่าอย่างชัยชัชคงเป็นเรื่อง!
     ชัยชัชรู้ดีว่าต้นน้ำกลายเป็นที่รักของเพื่อนฝูงมากมาย แม้แฟนเขาจะไม่มีไอจีหรือเฟซบุ๊กส่วนตัว แต่รูปที่มีต้นน้ำปรากฏอยู่ในภาพก็ถูกอัพขึ้นสู่โลกโซเชี่ยลผ่านไอดีของคนอื่น และคนอื่นที่ว่านี้ก็มีหลายคนหลายกลุ่มเสียด้วยสิ ไม่นับน้องเมษเพื่อนสนิทสุดซี้แล้วเมียเขายังมีเพื่อนทั้งแก๊งฟิสิกส์และกลุ่มชาวเก้ง แถมเมียรักเขายังมีคนรู้จักเป็นนายแบบ 
     ชัยชัชรู้ว่ามาต้นน้ำรู้จักนายแบบหลายคน บางคนก็สนิทกันมาก วันดีคืนดีก็มีรูปต้นน้ำไปกินข้าวสองต่อสองกับเพื่อนนายแบบรุ่นพี่โพสลงในไอจีของเจ้าตัว โดยเฉพาะนายแบบที่เรียนที่เดียวกันคนนั้นที่ต้นน้ำไปค้างด้วยบ่อยๆ กระแสสังคมแทบจะเชียร์ให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่ขวัญเกย์เน็ตไอดอล! เมียเขาเป็นคนน่ารักชัยชัชไม่แปลกใจที่มีคนมากมายถูกชะตากับต้นน้ำ ยิ่งพักหลังเมียเขาเปลี่ยนลุคหันมาตามเทรนด์มากขึ้นต้นน้ำยิ่งน่าหลงใหลขึ้นเป็นกอง
     ถึงชัยชัชจะแอบหึงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ทำให้เขามีช่องทางในการติดตามข่าวคราวของต้นน้ำ รูปภาพของเมียรักในอิริยาบถต่างๆ ดูร่าเริงสมกับเป็นวัยรุ่นทำให้ชัยชัชอมยิ้มได้เสมอ นอกจากนี้เขายังได้สอดส่องรสนิยมความชอบของแฟนไปในตัว ชัยชัชไม่เคยรู้เลยว่าต้นน้ำชอบเพลงร็อก สนใจเรื่องความเร็ว รวมถึงแอบคลั่งรอยสักอาร์ตๆ มิน่าแฟนของเขามีลวดลายแปลกๆ เพ้นท์อยู่ในที่ลับตาคนประปราย ดูเหมือนความชอบของต้นน้ำจะขัดกับภาพลักษณ์ทุกอย่างยามอยู่กับเขา ต้นน้ำคนที่ขี้บ่นขี้วีนคนนั้นชอบกิจกรรมท้าทายพอๆ กับชอบทำงานบ้าน!
     คบกันมาหลายปีรู้จักนิสัยกันดีแต่เรื่องรสนิยมความชอบของแฟนชัยชัชกลับพึ่งได้เปิดหูเปิดตาเอาก็คราวนี้ และนี่เองที่ทำให้เขารู้สึกว่าช่องว่างระหว่างวัยมีจริง ต้นน้ำเป็นเพียงแค่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวไปเป็นผู้ใหญ่ ส่วนเขานั้นแก่แล้วสมควรจะทำตัวให้มีวุฒิภาวะสมกับวัยวุฒิ!
     “ขอโทษที่ทำให้ต้นต้องโกหกที่บ้านนะครับ แต่พี่ดีใจมากๆ ที่ต้นมาหาพี่”
     ชัยชัชจูบหน้าผากต้นน้ำเบาๆ แล้วกล่าวต่อ
     “วันนี้พี่มีความสุขมาก ขอบคุณนะครับ”
     เมื่อเห็นแฟนของตนยิ้มรับชะตากรรมอย่างพ่ายแพ้ต้นน้ำก็ใจเสีย ถ้าเพียงแต่คุณปู่ของเขาจะให้อภัยชัยชัช เขาคงใช้เวลาร่วมกับคนรักได้สะดวกกว่านี้ แต่ต้นน้ำในวันนี้รักทั้งคุณปู่และชัยชัช เขาเลือกไม่ได้หรอกว่าใครสำคัญกว่ากัน
     “ผม...”
     ต้นน้ำหน้าหมองลง แววตาที่เคยสดใสหายไป ชัยชัชรู้ดีว่าคนรักของตนกำลังลำบากใจ ลูกแกะโลภมากของเขากำลังสับสนและกังวลเพราะทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ต้องการ และตอนนี้ลูกแกะน้อยก็กำลังต้องการเขา ใครเล่าจะไม่อยากอยู่กับคนรักให้ฉ่ำปอด?
     “ไม่เป็นไรครับ ได้แค่นี้พี่ก็ดีใจแล้ว ไม่ได้ชิมฝีมือเราตั้งนาน พี่จะตั้งตารอมื้อหน้านะ”
     มาดพี่ชายอารมณ์ดีถูกนำมาใช้ ชัยชัชขยี้หัวต้นน้ำเบาๆ ด้วยความขี้เล่น
     แม้ต่อหน้าจะทำเป็นไม่เป็นอะไรแต่ภายในใจชัยชัชจะยิ้มจริงหรือไม่? ต้นน้ำไม่อาจรู้ได้ แต่เขารู้ว่าเขาไม่โอเค! เขายังไม่พอ! ต้นน้ำอยากใช้เวลากับคนรักของตนมากกว่านี้ เขาอยากสัมผัสซึมซาบอารมณ์รักจากชัยชัชทุกอณู เขายังไม่อิ่ม!
     และแล้วต้นน้ำก็เป็นฝ่ายจูบชัยชัชก่อน ชายหนุ่มยิ้มรับจูบของคนรักอย่างยินดี เขาจูบตอบตามอัตโนมัติไม่ได้คาดหวังสิ่งใด แต่เมื่อผ่านไปซักพักเขาก็รู้ว่าต้นน้ำต้องการอะไรจากร่างที่เบียดเข้ามาแนบชิดอยู่บนตัวเขา
     “ต้น?”
     “นะครับ”
     ต้นน้ำกล่าวด้วยเสียงอ้อนวอน ไม่มีความเอียงอายปรากฏอยู่ในนั้น แต่สิ่งที่ชัยชัชสัมผัสได้คือการร้องขออย่างโหยหา
     “จะดีเหรอ?”
     ชัยชัชรู้ดีว่าสิ่งที่ต้นน้ำต้องการไม่ใช่แค่เซ็ก ต้นน้ำอยากถูกเขากอดเอาไว้ในอ้อมแขน การสัมผัสที่จะช่วยเติมเต็มว่าคนทั้งคู่เป็นของกันและกัน ต้นน้ำโหยหาความมั่นคงจากร่างกายของเขาเพื่อปลอบประโลมว่าพวกเขายังรักกันอยู่
     “ไม่ได้เหรอครับ?”
     ได้ยินแล้วชัยชัชก็ยิ้ม เขานึกขันท่าทางของคนรัก ต้นน้ำยามเอียงอายก็ดี ตอนที่เอาแต่ใจแบบนี้ก็ดี เขารักต้นน้ำในทุกๆ แบบ ไม่ว่าต้นน้ำจะหยิบหน้ากากใบไหนมาใช้เขาก็ยังรักต้นน้ำคนนี้เสมอ
     “พี่อ่ะได้เสมอครับ แต่เดี๋ยวต้นกลับบ้านไม่ทันนะ”
     “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมบิดเอาได้ นะครับ ผมคิดถึงพี่ชัช”
     ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่มีวันได้ยินอะไรแบบนี้ แต่ชัยชัชก็ยังสัมผัสได้ถึงสุดที่รักผู้ขี้อายคนนั้นจากต้นน้ำตรงหน้านี้อยู่ดี ใช่แล้ว! แฟนของเขาขี้อายเสมอ
     “ฮั่นแน่ คิดถึงพี่หรือคิดถึงอะไรครับ?”
     เมื่อถูกล้อแถมยังโดนตบก้นเบาๆ ต้นน้ำก็หน้าแดง แต่คนขี้อายก็ยังปากเก่งเถียงต่อไป
     “ก็ทุกอย่างที่เป็นตัวพี่ชัชนั่นแหละครับ ผมมีแต่พี่ชัชคนเดียวนี่นา”
     เห็นแฟนเขินอายหน้าแดงแต่ยังแสนงอนจนปากยื่นแบบนี้แล้วชัยชัชก็มีฟองความสุขพองฟูล้นอยู่ในอก จะมีใครทำให้เขาอิ่มเอมใจได้เท่านี้อีก? ดังนั้นหมาป่าจึงอุ้มลูกแกะเข้าห้องนอน

     บทรักเต็มไปด้วยความโหยหา ต้นน้ำกระหายไออุ่นจากชัยชัชเหลือเกิน เขากอดก่ายชัยชัชไว้ราวกับอาลัยอาวรณ์ในสัมผัส ชัยชัชเองก็อ้อยอิ่งคลอเคลียอย่างเนิบนาบคล้ายไม่อยากให้ทุกอย่างจบลง แต่ท้ายที่สุดคนทั้งคู่ก็ห้ามความปรารถนาที่ต้องการจะปลดปล่อยไม่ได้ เมื่อชัยชัชเริ่มขยับตัวต้นน้ำจึงครางออกมาประสานสอดรับกับจังหวะ ต้นน้ำรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่แทรกเข้ามาในร่างของตนอย่างนุ่มนวล 
     เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าชัยชัชทะนุถนอมเขามากแค่ไหน เพราะแอบกลับมาคบกันแบบลับๆ ทั้งคู่จึงไม่ค่อยมีโอกาสได้ร่วมรักกันบ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่เกิดขึ้นต้นน้ำสัมผัสได้ว่าสิ่งที่คนรักของตนทำมันยิ่งกว่าการมีเซ็ก ชัยชัชกอดเขาด้วยความรักจนแทบจะดื่มด่ำเขาไปทั้งตัว นี่ไม่ใช่แค่การปลดปล่อยอารมณ์ตามธรรมชาติของมนุษย์ แต่ชัยชัชละเลียดเขาราวกับจะจดจำรสชาติทุกคำ 
     เมื่ออารมณ์ของทั้งคู่พุ่งสู่จุดสูงสุดต้นน้ำก็กรีดร้องออกมาก่อนจะเร่งให้ชัยชัชจบมัน ความวาบหวิวก่อตัวเป็นระลอกซัดสาดอยู่ภายในจนต้นน้ำแทบทนไม่ไหว เขาตะเกียตะกายอยู่ท่ามกลางทะเลแห่งความใคร่รอคอยให้ชัยชัชนำพาเขาเข้าฝั่ง แต่คลื่นอันอ่อนโยนที่เคยโอบกอดเขาไว้ในยามนี้กลับโหมกระหน่ำจนเขาแทบสำลักจมดิ่งสู่ก้นบึ้งในวังวนของราคะจนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ต้นน้ำหมดแรงจะต่อต้านได้แต่ให้ตัวเองไหลไปกับกระแสอารมณ์ สายน้ำแห่งชีวิตที่เอ่อล้นอยู่ภายในตัวกระตุ้นให้เขารู้สึกถึงความรักจากชัยชัช
     จวบจนคลื่นแห่งความปรารถนาสงบลงแล้วชัยชัชก็ถอนตัวออกมาก่อนจะมองหน้าของคนรักที่เหนื่อยหอบ สายตาของทั้งคู่ประสานกันต้นน้ำเห็นความรักที่ลึกซึ้งสะท้อนอยู่ในนั้น เขายิ้มออกมาด้วยสีหน้าหลงใหลไม่แพ้กัน หมาป่าจึงก้มลงไปจูบลูกแกะอีกครั้ง
     “โดนพี่ขี่หนักขนาดนี้จะยังขี่รถกลับไหวมั้ยครับที่รัก?”
     ต้นน้ำได้ยินแล้วก็หน้าแดง เขาเม้มปากด้วยความเขินอายแล้วชกไปที่อกของคนเย้าเบาๆ
     “เลิกแซวผมได้แล้วครับ”
     แม้จะอาลัยอาวรณ์อยากต่อปากต่อคำแต่เวลาไม่รอท่าแล้ว เข็มนาฬิกาบนหัวเตียงบ่งบอกว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจะได้เวลาเคารพธงชาติ ต้นน้ำจึงยันตัวลุกขึ้นตั้งใจจะแต่งตัวแต่ชัยชัชกลับยังอ้อยอิ่งกอดเอวเขาไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อย
     “เลิกได้ไง ไม่ให้แซวเมียแล้วจะให้ไปแซวใครครับ?”
     “พอแล้วครับ ผมต้องกลับแล้ว ห้าโมงกว่าละนะครับ”
     เพราะเสียงของคนรักเจือแววอ่อนอกอ่อนใจผสานกับการขอร้องชัยชัชจึงใจอ่อน เขายอมปล่อยมือในที่สุด
     “ครับๆ”
     ชัยชัชไม่ชอบแบบนี้เลย ความสัมพันธ์ที่มีแต่เซ็กประเภทน้ำแตกแล้วแยกทางใช่ว่าเขาไม่เคย แต่กับเด็กคนนี้เขาอยากกอดเอาไว้ไม่อยากให้จบแล้วทางใครทางมัน เขาคิดถึงอดีตที่เคยมีต้นน้ำนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะหลับเคียงข้างกันแล้วก็เศร้า
     “แล้วผมจะพยายามาหาพี่ชัชอีกนะครับ”
     ต้นน้ำดึงตัวคนรักเข้ามาจูบปลอบใจก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัว ไม่มีเวลาสำหรับการพิรี้พิไรทำความสะอาดร่างกายอีกแล้ว
     “จะไปเลยเหรอต้น?”
     “เดี๋ยวกลับไม่ทันครับ”
     น้ำเสียงร้อนรนของต้นน้ำทำให้ชัยชัชยิ้ม ศรีภรรยาผู้รักความสะอาดของเขาเปลี่ยนไป!
     “งั้นกลับดีๆ อย่าซิ่งมากนะครับ เดี๋ยวกระเทือนลูกพี่”
     ต้นน้ำหน้าแดงแปร๊ด! เขาคว้าหมอนโยนใส่ชัยชัชแล้วใส่เสื้อผ้าต่ออย่างรีบร้อน ชัยชัชหยิบกางเกงขาสั้นมาสวมแล้วนั่งมองแฟนแต่งตัวอย่างมีความสุข ลูกแกะขี้อายคนนั้นรีบจนคว้าเสื้อผ้าที่ถอดกองอยู่ขึ้นมาใส่ไม่อายสายตาเขา ยิ่งมองต้นน้ำดึงกางเกงยีนส์พอดีตัวขึ้นสวมแล้วชัยชัชก็ยิ่งหวิว ขาคู่นี้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังตวัดรัดเอวเขาอยู่เลย 
     ต้นน้ำคว้าแจ็กเก็ตไบก์เกอร์มาใส่เป็นอย่างสุดท้ายบ่งบอกว่าจะไปแล้วจริงๆ ชัยชัชจึงหันไปหยิบเสื้อยืดของตนมาใส่บ้าง
     “มา เดี๋ยวพี่ลงไปส่ง”
     “ขอบคุณครับ”
     ต้นน้ำหันมายิ้มก่อนจะตรงไปยังชั้นวางรองเท้า และเมื่อเขาใส่รองเท้าเสร็จแล้ว ชัยชัชก็นำเขาออกจากห้อง 
     จริงอยู่ว่าแค่ได้กลับมารักกันแบบนี้เขาก็มีความสุขแล้ว เพียงแต่เขาอยากได้ความสุขเพิ่ม ต้นน้ำรู้ดีว่าอะไรๆ มันไม่เหมือนเดิม แต่เขาไม่อยากมีความรักที่รีบเร่งเช่นนี้เลย เขาต้องทำอย่างไรหนอคุณปู่ถึงจะให้อภัยชัยชัช? เด็กหนุ่มเดินเข้าลิฟต์เคียงคู่มากับแฟนพลางใช้ความคิด
     จนกระทั่งทั้งคู่เดินมาถึงลานจอดรถที่ต้นน้ำจอดมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เอาไว้ ชัยชัชยิ้มให้คนรักก่อนจะช่วยใส่หมวกกันน็อกให้
     “ผมไปนะครับ”
     “คร้าบ ขับรถดีๆ นะ”
     ชัยชัชไม่เคยคิดเลยว่าตนจะต้องมองส่งต้นน้ำแล้วพูดคำๆ นี้!
     “ครับ”
     ต้นน้ำยิ้มรับก่อนจะออกรถไปโดยมีสายตาของคนรักมองตามจนลับหายไป ต้นน้ำกังวลถึงอนาคตชีวิตรักของเขากับชัยชัชโดยไม่รู้เลยว่าภายในใจของหมาป่านั้นมีแผนการณ์สำหรับเรื่องนี้อยู่แล้ว!

------------------------------------------------END------------------------------------------------


จบจ้า เจอกันอีเว้นท์วันเกิดเน้อ!  :bye2:

ชอบมั้ย? สะใจกับมิตรภาพลูกผู้ชายรึเปล่า? ฮ่าๆ เคลียร์ด่านฮาเรมหนุ่มมิวเรียบร้อย เหลือบอสตัวสุดท้าย น้องต้นไปชุบตัวอัพสกิลแม็กซ์มาแล้ว ปราบมินิบอสเรียบ! อิๆ

บอสตัวสุดท้าย หรือก็คือพี่ชัช พระเอกของเรื่อง เรียกอีกชื่อได้ว่า "ผัวตัวเอก" เพราะไม่ค่อยมีออร่า"เมะ"ที่เคะคู่ควร ฮ่าๆ
บทนี้น่าสงสารมั้ยเอ่ย? ใครคิดถึงเฮียเขาเต็มอิ่มมั้ย? คนแก่เหงาน่ารักมั้ยล่ะ อิๆ พี่ชัชก็ยังคงเป็นพี่ชัชเนอะ แต่นิ่งขึ้น ยอมแบบไม่มีเงื่อนไขเลย แอบเหวี่ยงใส่น้องเมษหน่อยๆ ตอนคุยก็คิดถึงแต่ไม่กล้าทำให้ต้นเที่ยวไม่สนุก พอต้นมาหาก็ไม่กล้างอแงมากเพราะรู้ว่าแฟนมีข้อจำกัดเยอะ ตัวเองทำตัวเองแท้ๆ เลยได้แต่ยอมรับชะตากรรม ผิดแล้วไม่ค่อยเถียง ข้อดีของอีพี่ชัชมันล่ะ ฮ่าๆ ดังนั้น ติดตามการไฟท์แบ็กของเฮียเขาเพื่อเอาเมียคืนได้ในอีเว้นท์หน้า วันเกิดน้องต้นจ้ะ อิๆ

บายน้า  :bye2:

ออฟไลน์ Tsubamae

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 259
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-0
สงสารพี่ชัช...นิดนุง 555 ตอนนี้ต้นน้ำกลายเป็นมังกรเต็มวัย
ผงาดสู่โลกกว้างซะแล้ว จากที่เคยมีพี่ชัชเป็นโลกทั้งใบ ใน
ตอนนี้โลกของต้นน้ำกว้างใหญ่ขึ้น พี่ชัชคงต้องรับชะตากรรม
และพยายามต่อไป หวังว่าคุณปู่และครอบครัวฝั่งพ่อต้นจะ
ยอมรับพี่ชัชและให้อภัยพี่ชัชในเร็ววันน้า. สู้ๆต่อไปนะ พี่ชัช
แต่รุ้สึกคู่แข่งจะเยอะเหลือเกิน 555 ที่แน่ๆลูกไปป์ของแม่ต้น
คะแนนนำคว้าอันดับหนึ่งความสำคัญไปอยู่น้า ดูท่าพี่ชัชคงจะ
เอาชนะยากนะ 555  :hao3:
ตั้งหน้าตั้งตารอตอนต่อไป  :hao7: เป็นกำลังใจให้คนเขียนน้า
ขอบคุณสำหรับนิยายด้วยค่าาา

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
โอ้... อ่านภาค 2 จบแล้วเหรอคะ? ฮ่าๆ ชอบภาคแรกรึภาค 2 มากกว่ากันเอ่ย?
พี่ชัชไม่ใช่เมะในอุดมคติแต่มีเสน่ห์ใช่มั้ยล่ะ ฮ่าๆ
ดีใจที่อ่านแล้วสนุกค่า ฮ่าๆ
 :pig4:

ออฟไลน์ เพทาย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ nokkaling

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4

ออฟไลน์ เพทาย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 2
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :m28:
โอ้... อ่านภาค 2 จบแล้วเหรอคะ? ฮ่าๆ ชอบภาคแรกรึภาค 2 มากกว่ากันเอ่ย?
พี่ชัชไม่ใช่เมะในอุดมคติแต่มีเสน่ห์ใช่มั้ยล่ะ ฮ่าๆ
ดีใจที่อ่านแล้วสนุกค่า ฮ่าๆ
 :pig4:

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
อ่า... มีใครจำได้มั้ยวันนี้วันอะไร? ใช่แล้ว วันเกิดน้องต้น ฮี 21 แล้วนะ ฮ่าๆ
พึ่งปั่นเสร็จสดๆ ร้อนๆ กว่าจะเค้นอารมณ์อีพี่ชัชออกมาได้ แทบตายเลยค่ะ (ติดความเกรียนของพี่เทพมาเยอะไปหน่อย)
แต่ในที่สุดก็เสร็จแล้ว กรี๊ดดดด! โห่ร้องด้วยความดีใจ 15 หน้า! เอาให้จุใจกันไปข้าง สำหรับคนที่คิดถึงคู่รักงี่เง่าคู่นี้

 :hao5: :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:



ดราม่าควีนกับคิงซื่อบื้อ The story after that.
# ตอนพิเศษ แค่อยากให้เราได้อยู่ด้วยกัน

บรรยากาศภายในร้านกำลังสนุกสนาน เหล่านักเที่ยวต่างคึกคักกับบรรยากาศ คนโสดพากันสอดส่ายสายตาหาคนไร้คู่เผื่อจะฟลุ๊กได้คนนอนกอดให้ชุ่มฉ่ำหัวใจ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับชัยชัช ยกเว้นแต่ว่าทั้งร้านแทบจะมีแต่ผู้ชาย! ส่วนไอ้ที่ดูเหมือนสาวเขาก็ชักไม่แน่ใจว่าเป็นสาวเฉาะแล้วหรือแค่แต๊บ ในสถานการณ์ปกติเขาคงไม่เฉียดกรายเข้ามาใกล้ย่านเกย์ให้เสียวหลังเล่น แต่งานนี้เป็นตายยังไงก็ต้องมา! เมียรักกริ๊งกร๊างมาอ้อนว่าเมามากกลับบ้านเองไม่ไหวเขาจะใจร้ายไม่มารับได้อย่างไร ที่กลัวมากกว่านั้นคือเขากลัวคนอื่นจะหอบเมียเขากลับเนี่ยสิ!
“ไอ้ต้นนะไอ้ต้น ไม่เข็ดรึไง เดี๋ยวก็โดนฉุดไปอีกหรอก!”
แม้ปากจะบ่นแต่ชัยชัชก็ยังคงกวาดตามองหาเมียต่อไปท่ามกลางแสงไฟสลัวและสายตาจากเก้งนักล่า&กวางนักอ่อย?

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ครู่หนึ่ง...
ต้นน้ำเดินเข้ามาในร้านท่ามกลางสายตาจับจ้องจากนักเที่ยวคนอื่น แม้จะมีคนส่งสายตาสื่อความหมายมาให้มากมายแต่คอของต้นน้ำกลับเชิดหยิ่งจนไม่สนใคร ถ้าหากธนพลมาเห็นหลานรักของตัวเองยามนี้ละก็คงต้องพูดว่า “ได้แม่มาครบ!”
สายตาของต้นน้ำมีไว้มองแต่สิ่งที่เขาสนใจเท่านั้น และเมื่อเขามองเห็นซัน ต้นน้ำก็ยิ้มออก
“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ครับพี่ซัน”
ต้นน้ำพุ่งเข้าไปหาเพื่อนรุ่นพี่ก่อนจะกอดซันไว้หลวมๆ เป็นการทักทาย
“มาแล้วๆ พี่คิดว่าเราจะไม่มาแล้วซะอีก”
“แหม เมาไม่ขับกะนั่งแท็กซี่ แต่รถมันดันติดน่ะสิครับ”
ทั้งคู่ทักทายกันพอหอมปากหอมคอก่อนที่บรรยากาศงานเลี้ยงเล็กๆ จะดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ซันแนะนำต้นน้ำให้เพื่อนๆ ของตนรู้จัก ต้นน้ำยิ้มแจกจ่ายไมตรีให้ผู้ร่วมโต๊ะ ความจริงแล้วต้นน้ำไม่ค่อยได้เที่ยวกลางคืนบ่อยนัก หากไม่ใช่ไปกับเพื่อนที่ไว้ใจแล้วเขาไม่เคยเอาตัวเองไปเสี่ยงอีก แต่กับซันเพื่อนนายแบบรุ่นพี่คนสนิทคนนี้ต้นน้ำไว้ใจเต็มร้อย
ซันเป็นเพื่อนนายแบบโมเดลลิ่งเดียวกับคิวว์ แต่เขาเปิดเผยตัวเองและรับงานถ่ายแบบต่างๆ จากรูปร่างที่ฟิตแอนด์เฟิร์มมาอย่างดี ซันไม่ใช่แค่เกย์กล้ามปูแต่ซันเป็นรุกที่เฟอร์เฟ็คไปทั้งรูปร่างและหน้าตา แม้ความหล่อเหลาของใบหน้าส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะมีดหมอบันดาลแต่ความสมส่วนของรูปร่างนั้นเกิดจากความพยายามของซันล้วนๆ แต่โชคร้ายที่เกย์บางคนก็ให้ความสำคัญกับเรื่องอย่างว่ามากกว่าสิ่งอื่น โดยเฉพาะปัจจัยของขนาด ซันจึงถูกทิ้ง และเหตุการณ์นั้นก็ทำให้ซันได้มาสนิทกับต้นน้ำ
เมื่อทั้งสองแลกเปลี่ยนเบอร์ติดต่อและมีโอกาสคุยกันผ่านแอพพลิเคชั่นยอดนิยมบ่อยๆ แล้วถึงพบว่าพวกเขาเข้ากันได้ดีเหลือเชื่อ ต้นน้ำไม่เคยหัวเราะเมนูอาหารคลีนหน้าตาจืดชืดของซัน ไม่เคยจิกกัดหรือริษยาแอบนินทาใครแบบที่ซันเจอมาก่อน วงการมายาและสังคมที่ฉาบฉวยทำให้ซันเพลียเมื่อได้พบกับต้นน้ำเขาเลยรู้สึกถึงมิตรภาพที่จริงใจ แถมต้นน้ำกับซันยังเกิดเดือนเดียวกันอีกพวกเขาจึงถูกคอกันสุดๆ ไปๆ มาๆ ต้นน้ำเลยเหมือนได้พี่ชายกึ่งๆ พี่สาวเพิ่มมาอีกคน แตกต่างกับก๊วนสาวๆ ในแก๊งของเมษ
ทว่า... แม้ซันจะไม่คิดอะไรกับต้นน้ำ แต่ผู้ร่วมโต๊ะบางคนคิด ต้นน้ำคนใหม่ที่สดใสร่าเริงเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ถึงกระนั้นต้นน้ำก็ระวังตัวเป็นอย่างดี เขาทำตัวเฟรนด์ลี่แต่จีบยากจนคนแอบมองรู้ว่าถ้าอยากจะหาคนนอนกอดสนุกๆ ต้นน้ำไม่ใช่ตัวเลือกที่จะคว้ามาง่ายๆ
ต้นน้ำคิดว่าอีกเดี๋ยวพอคิวว์เสร็จงานแล้วก็จะตามมาจึงกล้าดื่มค็อกเทลแก้วเล็กๆ พลางนั่งเฮฮากับซันอย่างออกรส แต่ละคนอวยพรขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของซัน แต่แล้วก็งานเข้า คิวว์โทรมาบอกว่าเขามาไม่ได้ แผนการณ์ “เมา=ค้างห้องเพื่อน” ของต้นน้ำจึงถูกพับ!
“คิวว์ว่าไงเหรอต้น?”
“มาไม่ได้ครับ งานไม่เสร็จ”
“อัดรายการก็แบบนี้แหละ แล้วต้นจะเอายังไงล่ะ? พี่แวะไปส่งให้ได้นะ”
“อื้อ! ไม่เอาหรอกครับ ผมบอกคุณปู่ว่าจะไปค้างกับคิวว์ คุณปู่ก็นึกว่าผมคงไปติวทำงานอะไรตามปกติ ขืนให้พี่ซันไปส่งที่บ้านแล้วให้คุณปู่เห็นสภาพนี้โดนดุตาย!”
“แหมๆ หลานชายคนเล็กของเจ้าสัว ปู่เขาก็หวงเรามั้ง ให้เพื่อนหน้าดุคนนั้นมารับสิต้น อิๆ หรือจะหนุ่มขี้เล่นคนนั้นดีน้า?”
“พี่ซันก็ เลิกล้อผมซักทีเถอะครับ บอกแล้วไงผมไม่ได้คิดอะไรกับอาร์มกะแม็กซ์”
“จ้าๆ แล้วจะเอาไงล่ะ?”
ซันรับคำทีเล่นทีจริงแล้วถามต่อด้วยความเป็นห่วง เพราะเมื่อก่อนเคยคบกับแชมป์ ซันจึงพอรู้เรื่องที่เคยเกิดกับต้นน้ำมาบ้าง แต่ต้นน้ำกลับทำหน้าเหมือนนึกสนุก
“ก็... ให้แฟนมารับสิครับ”
“แฟน?”
“ครับ พอดีผมพึ่งเลิกโสดอย่างไม่เป็นทางการ”

กลับมาที่ปัจจุบัน...
เมื่อชัยชัชสอดส่ายสายตาหาต้นน้ำเจอแล้วเขาแทบจะพุ่งไปอุ้มเมียรักกลับบ้าน ภาพที่เขาเห็นคือต้นน้ำนั่งเฮฮากับเกย์ร่วมโต๊ะอย่างเป็นกันเอง ชัยชัชแทบไม่เคยเห็นต้นน้ำอยู่กับเพื่อน ไม่สิ... ชัยชัชคิดแล้วก็เพลีย ก็เพื่อนรอบตัวเมียรักของเขามีคนปกติซะที่ไหน เด็กกลุ่มนั้นดูๆ ไปก็เหมือนจะมีแต่เรื่องให้เมียเขาบ่นมากกว่าคุย เพื่อนเม้ามอยเพียงคนเดียวของเมียเขาก็มีแต่น้องเมษ แต่พอเขามาเห็นต้นน้ำในมาดใหม่สนุกสนานกับสังคมใหม่ๆ แบบนี้แล้วหัวใจมันก็เจ็บจี๊ด! ไอ้งานดื่มกินสังสรรค์แบบนี้น่ะเขาเข้าใจ แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือทำไมคนพวกนั้นต้องมองเมียเขาด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มแบบนั้นด้วยวะ!?
“ต้น”
เพราะเป็นร้านกินดื่มเน้นบรรยากาศสบายๆ เสียงเพลงในร้านไม่ดังมากเกินไปทุกคนจึงได้ยินเสียงเรียกชื่อแขกร่วมโต๊ะที่แทบจะเป็นเสียงคำราม สายตาทุกคู่หันมามองชัยชัชโดยพร้อมเพรียง แต่แล้วหมาป่าก็ครางหงิง...
“พี่มารับแล้วครับ”?
“อ้าว พี่ชัชมาเร็วจัง งานเลี้ยงยังไม่จบเลยครับ”
“ผู้ปกครองมารับกลับบ้านเหรอครับน้องต้น”
‘แล้ว มึงจะสะเออะทำไมวะ’ ชัยชัชคำรามอยู่ในใจแต่ไม่กล้าพูดได้แต่ยิ้ม ใครมันจะไปอยากหาเรื่องเกย์ในถิ่นเกย์ ถึงเมียเขาจะเป็นผู้ชายแต่ชัยชัชก็ไม่สะดวกใจจะนับรวมว่าตนเป็นหนึ่งในพวกเกย์
ต้นน้ำยิ้มหวานหันไปตอบปฏิเสธคนเสือกก่อนจะเฉลย
“ไม่ใช่หรอกครับพี่เจ็ท ผัวน่ะครับ”
ชัยชัชต้องร้องอื้อหือในใจเมื่อเห็นเมียตัวเองตอบกลับหน้าตาย แต่สิ่งที่ชัยชัชไม่รู้ก็คือซันแอบส่งซิกบางอย่างให้ต้นน้ำก่อนหน้านี้เรียบร้อยตอนที่ทั้งคู่ออกไปเข้าห้องน้ำ
“ขอโทษนะต้น ไม่รู้ว่าไมค์จะชวนเจ็ทมาด้วย พี่จะไล่อิเจ็ทกลับก็ใช่ที่”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ เขาก็ไม่ได้รุ่มร่ามอะไรกับผมมากมาย”
‘ออกจะหว่านเสน่ห์จนน่ารำคาญมากกว่า’ ทว่าต้นน้ำก็ไม่ได้พูดออกไป เขาเลือกถามซันไปตรงๆ
“พี่ซันไม่ถูกกับพี่เจ็ทเหรอครับ?”
“ไม่เชิงหรอก พี่ก็ไม่ได้อะไรกับมันหรอกนะ แต่เหมือนมันจ้องจะแข่งกับพี่มากกว่า ชอบมาแย่งคนที่พี่สนใจ นี่คงนึกว่าพี่กิ๊กกับเรามั้ง”
ต้นน้ำยืนพิงผนังห้องน้ำฟังซันบ่นไปซับหน้าไปพลางแอบยิ้ม
“ว่าแต่เราเถอะ แฟนที่ว่าเมื่อกี้หมายความว่าอะไรจ้ะ? แอบอินเลิฟไม่บอกพี่เลยนะ”
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่... ผมกลับไปคืนดีกับแฟนเก่าก็แค่นั้น”
“แฟนเก่า? ตายแล้วใช่คนที่เคย...”
ซันพูดไม่ออกไม่กล้าถามต่อเพราะสิ่งที่ได้ยินมาไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่ เขาเคยได้ยินเนมใส่ร้ายว่าต้นน้ำร่านจนแฟนทนไม่ไหวขอเลิก แต่เมื่อได้สัมผัสกับตัวแล้วเขารู้สึกว่าต้นน้ำไม่ใช่คนแบบนั้น ดังนั้นคนที่นอกใจก็คงไม่พ้นแฟนเก่าของต้นน้ำ แล้วนี่เพื่อนรุ่นน้องของเขากลับไปคบกับคนที่นอกใจตัวเองคนนั้นน่ะหรือ?
“เรื่องมันยาวครับพี่ซัน เอาไว้ว่างๆ ผมจะเล่าให้ฟัง”
รอยยิ้มของต้นน้ำแสดงออกถึงความมั่นใจในตนเอง เมื่อประกอบกับท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ระคายเคืองเพราะแผลเก่าตกสะเก็ด ซันก็ยอมเชื่อ เขาพยักหน้าให้ต้นน้ำก่อนจะหันไปเช็คความเรียบร้อยของตัวเองในกระจก
ดังนั้นต้นน้ำจึงยิ้มหวานอยู่ได้ทั้งๆ ที่กระแทกหน้าเจ็ทกลับไปแบบไม่แคร์สื่อ เกย์หนุ่มมั่นหน้าผู้ภูมิใจในรูปร่างเลยหน้าม้านไปด้วยความอาย จีบเขาแล้วเขาไม่เล่นด้วย แถมแพ้ใครไม่แพ้ๆ ผู้แก่ๆ วัยกลางคน!
ซันที่แอบยิ้มเยาะด้วยความสะใจเลยถือโอกาสเปลี่ยนหัวข้อ
“ไงต้น แนะนำแฟนให้พี่รู้จักหน่อยสิ แอบมีแฟนตอนไหนเนี่ย ไม่เห็นรู้เลย”
“ทุกคนนี่แฟนผมครับ พี่ชัชนี่พี่ซันเพื่อนผมกับคิวว์ไงครับ แล้วนี่ก็เพื่อนๆ ของพี่ซัน วันนี้วันเกิดพี่ซันพี่ชัชนั่งเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ”
เมื่อสุดที่รักขอร้องแล้วหันมาส่งยิ้มหวานแกมบังคับให้ชัยชัชก็รู้ดีว่าต้องทำตาม คำสั่งภรรเมียไม่ทำได้ที่ไหน! แล้วผู้ชายแท้ๆ ที่เคยเป็นเสือผู้หญิงอย่างเขาก็ต้องนั่งปั้นหน้ายิ้มในดงเกย์ตามคำสั่งเมียรักที่เป็นเพศชาย

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา... ตลอดเวลาชัยชัชลอบสังเกตต้นน้ำและคนอื่นๆ เขาเห็นเมียรักดื่มอย่างระมัดระวังเช่นเดียวกับเจ้าของวันเกิดที่ชื่อซัน ทั้งคู่ไม่ค่อยแตะแอลกอฮอล์มากนักเมื่อเทียบกันคนอื่น ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการเม้ามอยเรื่องนั้นโน้นนี้เสียมากกว่า ชัยชัชยอมรับกับตัวเองว่าเบาใจไปเปลาะหนึ่ง แต่กระนั้นก็ยังหงุดหงิดเพราะสายตาที่ส่งมาให้แฟนของตนบางส่วน โต๊ะนี้หมดหวังเลิกจีบแต่โต๊ะอื่นยังขยันส่งยิ้มมาให้ไม่หยุด!
ใช่ว่ามีแต่ชัยชัชคนเดียวที่ลอบสังเกต ต้นน้ำเองก็แอบเก็บข้อมูลชัยชัชด้วยเช่นกัน อาการหึงแต่ไม่กล้าแสดงออกปรากฏอยู่ในแววตาวาวโรจน์ของชัยชัชตลอดเวลา แต่หนนี้ต้นน้ำไม่กล้าอ่อยแกล้งชัยชัชจนเกินเหตุเหมือนคราวที่คุยกับนิค ต้นน้ำก็แค่อยากวัดระดับความอดทนของแฟนไม่ใช่หาเรื่องเอาคืน เขาไม่ได้อยากให้หมาป่ากลับมาบ้าเลือด!
แต่กระนั้น “ไม่อ่อย” ที่ว่าก็ไม่ได้เหมารวมถึงแฟนของตัวเอง เมื่ออยู่กันสองคนต้นน้ำจึงแกล้งเมากระแซะชัยชัชเต็มที่!
“มึนจังเลยครับพี่ชัช”
ถึงจะรู้ว่าเด็กเลี้ยงแกะกำลังตอแหลแต่ชัยชัชก็อดบ่นไม่ได้
“แล้วดื่มทำไมครับ”
“ก็งานวันเกิดเพื่อนผม แค่ค็อกเทลเองนะ ไม่กี่แก้วเอง”
“ค็อกเทลเมาง่ายกว่าเหล้าอีก ไม่รู้เหรอครับ?”
แม้ชัยชัชจะนึกถึงภาพที่เขาเห็นต้นน้ำถือแก้วเหล้าสาดลงคอแก้วแล้วแก้วเล่าตอนวันฮาโลวีน แต่เขาก็พูดออกไปตามบทที่ควรพูดพลางประคองต้นน้ำที่กอดเขาแน่นเดินไปเรียกแท็กซี่
“ไม่รู้สิครับ มึนจัง”
มังกรร้ายแอบอมยิ้มพลางกระแซะไหล่แฟนของตนให้ชาวบ้านอิจฉาเล่น
“แท็กซี่มาแล้วครับ”
ชัยชัชอยากพาต้นน้ำไปให้พ้นๆ สีลมเสียที เขาทนสายตาน่าขนลุกไม่ไหวอีกแม้แต่นาทีเดียว!
เมื่ออยู่ในแท็กซี่ตามลำพังแล้วชัยชัชก็เอ่ยถาม
“ให้ไปส่งที่บ้านปู่เราใช่มั้ย?”
“ไม่เอา คืนนี้ผมอยากไปนอนห้องพี่ชัช”
ถ้าเมียเขาจะแกล้งเมาเพื่อเอาแต่ใจเช่นนี้ละก็... ชัยชัชจะทำอะไรได้
“ไปลานจอดสามย่านครับ”
ต้นน้ำแกล้งเมาเอาแต่ใจสมจริงซบเขาแนบแน่นจนคนขับแท็กซี่เหล่มองผ่านกระจกมองหลังบ่อยๆ แต่ชัยชัชไม่ใส่ใจ เมียรักเขาเป็นผู้ชาย ถ้าหากชายหญิงโอบกอดกันด้วยความรักดูแล้วงดงามชวนอบอุ่นใจได้ แล้วทำไมผู้ชายกับผู้ชายจะมีรักบริสุทธิ์ที่เอื้ออาทรต่อกันบ้างไม่ได้
แต่เมื่อเห็นลูกแกะช่างมุดนิ่งไปชัยชัชก็เริ่มกังวล
“ต้น... ต้นครับ ไหวมั้ย?”
ชัยชัชลองเรียกพลางเขย่าตัวต้นน้ำเบาๆ แต่สิ่งที่เขารับรู้คือคนแกล้งเมาหลับไปแล้วเรียบร้อย โชคดีที่พรุ่งนี้ไม่มีประชุมเช้า แต่เอาเถอะ ในเวลาที่เขาเมาแอ๋กลับห้องคนที่คอยดูแลเขาก็คือคนในอ้อมแขนคนนี้มิใช่หรือ? ว่าแล้วชัยชัชก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

ต้นน้ำไม่รู้เลยว่ากลิ่นกายผสานกลิ่นโคโลนจ์เดิมๆ ของชัยชัชจะทำให้เขาผ่อนคลายได้มากเช่นนี้ เขาแค่คิดถึงกลิ่นคุ้นเคยที่ไม่ได้ใกล้ชิดมานาน ครั้นพอสบโอกาสได้เนียนเป็นคนเมาซุกมุดอ้อมกอดอุ่นๆ ของชัยชัชแล้วเขาก็เลยเผลอปล่อยตัวจมไปกับสัมผัสอันโหยหา กระทั่งหลับไปไม่รู้ตัว! เขาต้องสะดุ้งตื่นเพราะชัยชัชปลุกเขาลงจากรถแท็กซี่ แต่เพราะหลับๆ ตื่นๆ ผสมกับความมึนนิดๆ จากแอลกอฮอล์ สุดท้ายต้นน้ำเลยกรึ่มเพราะความง่วง แผนการที่วางไว้ว่าอยากแกล้งเลยเป็นหมันโยนทุกอย่างทิ้งลงถังขยะ!

ชัยชัชต้องจูงต้นน้ำเดินมาที่รถ เขาประคองสุดที่รักขึ้นนั่งในรถ ปรับเอนเบาะให้คนรักด้วยความเป็นห่วงก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัยให้
“พี่ชัช”
“ครับ?”
“ผมหนาว”
“ครับๆ เดี๋ยวพี่ปรับแอร์ให้นะ โอเคยัง?”
ในยามที่ลูกแกะเอาแต่ใจเช่นนี้ก็น่ารักดี สีหน้ามึนๆ คล้ายคนง่วงนอนของต้นน้ำทำให้ชัยชัชยิ้มหลุดออกมา เขาเอนตัวมาใกล้พลางเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของคนรักออกอย่างเบามือ ต้นน้ำกระพริบตาถี่ๆ พยายามสู้กับเปลือกตาที่หนักอึ้งของตนแล้วเอาแต่ใจอีกครั้ง
“จูบผมหน่อย”
“หือ?”
“ไม่ได้เหรอครับ ผมอยากจูบพี่ชัชตอนนี้นี่”
ชัยชัชชักไม่แน่ใจแล้วว่าต้นน้ำแกล้งเมาหรือว่าของจริงกันแน่ แต่เขาสาบานกับตัวเองว่าถ้าเกิดเมียรักเขาเมาแล้วยั่วเช่นนี้จริงๆ เขาจะไม่ปล่อยให้ต้นน้ำไปดื่มกับใครอีกเด็ดขาด!
“ไปค้างกับพี่ ที่บ้านไม่ว่าแน่นะครับ”
“จูบผมก่อนแล้วจะบอก”
คนเมาคลี่ยิ้มอวดดี ชัยชัชทั้งอ่อนอกอ่อนใจปนกับความเอ็นดู เขาหลงใหลต้นน้ำมากเหลือเกิน...
ชัยชัชก้มลงไปจูบต้นน้ำเบาๆ ที่หน้าผาก แต่ทว่าต้นน้ำกลับรั้งเสื้อเขาไว้แล้วยื่นปากมาจุ๊บเขาก่อนจะปล่อยมือ
“คิดถึงพี่ชัชจัง ให้ผมไปนอนกับพี่ชัชนะ”
“แล้วที่บ้านต้น?”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณปู่คงนึกว่าผมไปค้างห้องคิวว์ตามปกติแหละ”
“แล้วเพื่อนเราล่ะ?”
“คิวว์ติดงานเลยอดไปงานวันเกิดพี่ซัน ป่านนี้ไม่รู้กลับถึงห้องแล้วรึยัง ผมเลยไม่กล้าดื่มมาก เลยให้พี่ชัชมารับ อยากนอนกับพี่ชัช”
เสียงอ้อแอ้นิดๆ ผสานสำเนียงเอาแต่ใจฟังแล้วน่าเอ็นดู ถ้าเมียเขาจะเมาแล้วน่ารักขนาดนี้ชัยชัชยอมตาย!
“ครับ งั้นกลับห้องเรากันนะ”

เมื่อถึงที่หมาย ต้นน้ำก็สร่างเมาพอสมควรเขาเดินได้เองโดยไม่ต้องให้ชัยชัชช่วยพยุง ทว่าความง่วงกลับจู่โจมจนเขาแทบต้านไม่ไหว ดังนั้นเมื่อเข้าห้องพักได้ต้นน้ำก็ไม่รอช้ารีบจัดการอาบน้ำทำความสะอาดตัวเองพร้อมพุ่งขึ้นเตียงสุดชีวิต แต่สำหรับชัยชัช คืนนี้เป็นคืนแรกที่ต้นน้ำจะกลับมานอนเคียงข้างเขานับตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น!
คู่รักสองคนที่เคยห่างหายร้างกันไปแรมปีกลับมาอิงแอบแนบออเซาะเคียงคู่กันอยู่บนเตียง ในยามนี้อารมณ์ใดๆ ก็ไม่สำคัญเท่ากับการได้อยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน เพียงแค่ได้กอดต้นน้ำไว้ในอ้อมแขนเฉยๆ ชัยชัชก็มีความสุขมากแล้ว ต้นน้ำเองเช่นกัน เขาคิดถึงวงแขนแข็งแกร่งที่เคยโอบกอดเขายามนอนแทบขาดใจ
ไม่ต้องมีคำพูดใดใดให้มากความ เพียงแค่ชัยชัชลูบผมของต้นน้ำไปมากล่อมเขาด้วยฝ่ามืออันอบอุ่นต้นน้ำก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนรักผ่านการสัมผัส หมาป่าจะปกป้องลูกแกะเสมอ และแล้วต้นน้ำก็หลับไปในอ้อมกอดของชัยชัช 
ท่ามกลางความเรียบง่าย ชัยชัชสัมผัสได้ถึงความสุขที่แสนสงบ ไม่ใช่ไฟรักอันเร่าร้อนหรือสายน้ำเย็นฉ่ำที่คอยปลอบประโลมกัน บางครั้งความรักก็เรียบง่ายกว่านั้น เพียงแค่ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของคนรักที่หลับอย่างเป็นสุขเขาก็มีความสุขแล้ว เขาอยากได้ยินเสียงนี้ตลอดไป! จะต้องทำอย่างไรถึงจะได้กอดคนๆ นี้ไว้ทุกคืน!
และแล้วยามเช้าก็มาเยือน เหลือเชื่อที่ต้นน้ำตื่นมาพบว่าชัยชัชรู้สึกตัวก่อนเขา หมาป่าจ้องมองเจ้าลูกแกะอยู่เงียบๆ เขารอคอยให้ต้นน้ำลืมตาตื่นขึ้นในอ้อมแขนของตนเพื่อเฝ้ามองภาพเก่าๆ อีกครั้ง ชัยชัชรู้ดีว่าโอกาสแบบนี้หาใช่มีอีกง่ายๆ ชัยชัชคิดถึงภาพของคนรักลืมตาตื่นในอ้อมแขนตัวเองก่อนจะกล่าวอรุณสวัสดิ์แทบขาดใจ!
“พี่ชัชตื่นนานแล้วเหรอครับ?”
“ไม่นานครับ ก่อนหน้าต้นแป๊บเดียว”
ต้นน้ำรู้สึกได้ถึงความหวานที่ลอยละล่องอบอวลรับบรรยากาศยามเช้า สายตาหวานเชื่อมของชัยชัชมองตรงมาที่เขาอย่างรักใคร่ เขาเองก็รักชัยชัชไม่แพ้กัน ดังนั้นลูกแกะจึงจูบอรุณสวัสดิ์หมาป่าก่อนจะหยอดคำหวาน
“อรุณสวัสดิ์ครับ คิดถึงพี่ชัชจัง”
ชัยชัชยิ้มรับแล้วถาม
“เมื่อคืนหลับสบายมั้ยครับ”
“ก็ดีครับ แต่ไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่”
“หืม? พี่กอดเราแน่นไปเหรอครับ?”
ต้นน้ำหลุดหัวเราะทันทีที่ได้ยิน แฟนของเขายังจำได้เสมอว่าเขาชอบบ่นปวดหลังทุกครั้งที่นอนกอดกัน แต่ปวดหลังแล้วอย่างไร เขายอมปวดหลังเพื่อแลกกับการได้มานอนซุกอกอุ่นๆ ของชัยชัช ต้นน้ำเองก็ตระหนักดีว่าโอกาสเช่นนี้หาไม่ได้ง่ายๆ
“เปล่าครับ แต่เมื่อคืนเพราะง่วงผมก็เลยนอนทั้งๆ ที่หิว”
พูดไม่พูดเปล่าต้นน้ำยังใช้ขาของตัวเองเสียดสีกับขาของชัยชัช เห็นเมียรักแสดงอาการคลอเคลียเช่นนี้แล้วชัยชัชก็หลุดยิ้ม
“แล้วหิวมากมั้ยครับที่รัก?”
ว่าแล้วชัยชัชก็พลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน หมาป่าขึ้นคร่อมเจ้าแกะน้อยเรียบร้อย!
“ก็... นิดหน่อยครับ”
“งั้นกินอะไรดีครับ?”
ขณะที่ปากถามมือของชัยชัชก็ปฏิบัติการดึงกางเกงของต้นน้ำลงแล้ว! 
“แล้วพี่ชัชจะเสิร์ฟอะไรผมล่ะครับ?”
ต้นน้ำเองก็ใช่ย่อยเขาใช้สองแขนคล้องคอของคนรักพลางยิ้มยั่ว
“แล้วทำไมเมื่อคืนไม่กินหึ๊? วันนี้สายพี่ไม่รู้ด้วยนะ”
“ก็เมื่อคืนผมอยากนอนกอดแฟน”
“ละตอนนี้อ่ะ?”
ชัยชัชถามกระเซ้า
“ผมหิว”
ต้นน้ำตอบหน้าตาย
“ไอ้ต้นนะไอ้ต้น”
ว่าแล้วคู่รักก็ลงมือรับประทานมื้อเช้ากันอย่างเผ็ดร้อน ชัยชัชขึ้นคร่อมได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกต้นน้ำผลักอกในนอนราบแล้วจัดการขย่มให้จนตอแทบหัก เขาอดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าต้นน้ำมาดใหม่นี่ถึงใจเขาโคตรๆ ต้นน้ำที่ขี้อายก็ดี เอาแต่ใจกดขี่สามีแบบนี้ก็ดี คนไหนก็ได้เขารักหมดทุกตัวตนของแฟน ดีเสียอีกมีเมียคนเดียวแต่ได้อารมณ์หลากหลายรสชาติไม่มีเบื่อ! 
จนกระทั่งสงครามสงบลง ชัยชัชอดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบรอยสักอักษรย่อชื่อของตน ต้นน้ำที่นอนคว่ำอยู่จึงหันมายิ้มขำๆ 
“หัวเราะไรห๊ะไอ้ต้น?”
ชัยชัชถามพลางลุกออกจากร่างของต้นน้ำ
“ชอบเหรอครับ?”
“รักเลย”
ใครเล่าจะไม่ชอบใจที่ได้แสดงความเป็นเจ้าของคนรักของตน?
“เกือบไม่มีละครับ”
“หือ?”
“ผมกะไปเอาออกแล้ว แต่เขาบอกว่าเลเซอร์แล้วจะเหลือรอยแผลเป็น ผมไม่อยากมีแผลก็เลยปล่อยทิ้งไว้”
ต้นน้ำเล่าหน้าตายไม่แคร์จิตใจคนฟังเลยซักนิด!
“ใจร้ายว่ะต้น!”
“ใครกันแน่ที่ใจร้ายกับผมก่อน!”
เมื่อถูกเหวี่ยงกลับชัยชัชก็สำนึกได้ว่าบางครั้งเพื่อความสงบสุขของครอบครัวก็ไม่ควรเถียงเมีย!
“โอ๋ๆ ขอโทษคร้าบผัวผิดไปแล้วคร้าบ เมียอย่าทิ้งผัวอีกเลยนะ”
ฟังแล้วต้นน้ำก็ยิ้มออก แต่เขาก็ยังเล่นตัว
“ไม่รู้สิครับ ดูความประพฤติก่อน ไม่โอเคผมเลิกทันที”
“โห! อย่าขู่พี่สิต้น!”
“ฮะๆ”
แต่คนที่ถือไพ่เหนือกว่ากลับหัวเราะเสียงใส เล่นเอาชัยชัชหนาวๆ ร้อนๆ กลัวโดนทิ้งอีกรอบขึ้นมาจริงๆ
“ไม่ได้นะครับ ต้นต้องเป็นเมียพี่คนเดียวนะรู้มั้ย? พี่ไม่ยอมให้เรามีคนอื่นแน่ๆ”
“งั้นก็สัญญาสิครับว่าจะรักผมคนเดียว”
ว่าแล้วหมาป่าก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาเกี่ยวนิ้วของลูกแกะ 
“สัญญาครับ”
ชัยชัชให้คำสัญญาพลางแถมจูบหนึ่งที ต้นน้ำมีความสุขสุดๆ จนโผเข้ากอดชัยชัชด้วยอารามอยากอ้อน
“เฮ้อ... มีความสุขสุดๆ ไปเลย ได้นอนกอดเมีย ตื่นเช้ามาเมียยังอยู่ไม่หนีหายไปไหน อยากนอนกอดเราแบบนี้ทั้งวันเลย”
ชัยชัชตีรวนทิ้งน้ำหนักลงทับต้นน้ำจนแผ่ไปกับเตียง
“อื้อพี่ชัช! ไม่ไปทำงานรึไงครับ? ผมเข้าสายไม่ได้แปลว่าไม่มีเรียนนะครับ!”
“ก็คนมันขี้เกียจอ่ะ อยากนอนกอดเมีย พี่ไม่อยากให้เราไปเลย ไม่รู้ต้นจะมาให้พี่กอดอีกเมื่อไหร่ ... โดดกันมั้ยต้น?”
และแล้วน้ำเสียงงอแงก็เปลี่ยนเป็นทะเล้น
“ถ้าเป็นเมื่อคืนผมเชื่อนะครับว่าแค่กอดจริงๆ แต่ตอนนี้ผมไม่เชื่อแล้วครับ ไอ้นั่นมันประจานความคิดพี่หมดแล้ว!”
ต้นน้ำผลักชัยชัชออกแล้วลุกขึ้นนั่งข้างๆ กัน หมาป่านอนแผ่โอ้อวดอาวุธไม่อายสายตาใคร
“งั้นเบิ้ลมั้ยครับที่รัก?”
“เสียใจ! ไม่มีเวลาแล้วครับ”
“ไม่เป็นไร เราอาบน้ำพร้อมกันก็ได้”
ต้นน้ำไม่รู้ว่าชัยชัชหมายถึงว่าเขาทั้งคู่จะประหยัดเวลาด้วยการอาบน้ำพร้อมกัน หรือว่า... ชัยชัชจะประหยัดเวลาด้วยการอาบน้ำพร้อมทำอย่างอื่น เขารู้แต่ว่าทันทีที่ชัยชัชพูดจบเขาก็ถูกอุ้มลอยหวือเข้าห้องน้ำ!

เพราะเช้านี้ว่าง ชัยชัชเลยขับมาส่งต้นน้ำที่มหาวิทยาลัย เริ่มสายแล้วแต่รถยังติดพอสมควร แม้จะทำให้ต้นน้ำบ่นคิดถึงมอเตอร์ไซต์ของตนแต่ชัยชัชกลับนึกดีใจอยู่เงียบๆ ที่ได้ใช้เวลากลับแฟนมากขึ้นอีกนิด ต้นน้ำต้องยืมเชิ้ตสีขาวของเขาใส่เพราะเจ้าตัวเก็บข้าวของทุกอย่างไม่เหลืออะไรทิ้งไว้ที่ห้องเขา โชคดีที่กางเกงที่ใส่เมื่อคืนสีดำต้นน้ำเลยแอบเนียนเอาได้ เห็นแล้วชัยชัชก็ยิ้มขำ เมียเขาแต่งตัวผิดระเบียบมหาวิทยาลัย!
“ผมไปนะครับพี่ชัช ขอบคุณที่มาส่งครับ”
เมื่อถึงที่หมายต้นน้ำก็แทบจะโดดลงจากรถ เขากล่าวขอบคุณชัยชัชสั้นๆ แล้ววิ่งหน้าตั้งไปเข้าคลาสทันที อา... สายมาสิบนาทีแล้ว จะโดนเชิญออกจากห้องมั้ยนะ?
ครั้นต้นน้ำลงจากรถไปแล้วชัยชัชก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาคนๆ หนึ่ง
“ไอ้เอก ช่วยอะไรกูอย่างนึงได้มั้ย”

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
“อะไรนะครับ!?”
ต้นน้ำร้องลั่นด้วยความตกใจ แต่ชัยชัชยังยิ้มน้อยๆ แล้วพูดประโยคเดิมอีกครั้ง
“เสาร์หน้าจะมีงานเลี้ยงวันเกิดเราใช่มั้ยครับ? พี่จะพาเถ้าแก่เข้าไปหาปู่ต้นนะ”
น้ำเสียงและแววตาของชัยชัชไม่มีแววล้อเล่นเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย!
อันที่จริงต้นน้ำแอบขัดใจเรื่องงานวันเกิดของตนนิดๆ ปีนี้เขาจะอายุยี่สิบเอ็ด แม้ปีที่แล้วเขาจะคืนดีกับคุณปู่แต่เขากลับเลือกฉลองวันเกิดกับเพื่อนๆ คุณปู่ของเขาเลยจัดงานเลี้ยงเล็กๆ พบปะญาติขึ้นที่บ้านเพื่อแนะนำเขากับคนอื่นๆ มันไม่ประทับใจเขาเลยแม้แต่น้อย แต่สำหรับปีนี้ที่เขากลับไปอยู่กับคุณปู่เต็มตัว คุณปู่ของเขาจึงจองโรงแรมเพื่อเลี้ยงเปิดตัวเขาโดยเฉพาะ!
ต้นน้ำแทบนับไม่ถูกว่าปีที่ผ่านมาเขาต้องออกงานกับคุณปู่และป้าณีกี่ครั้ง! หนังสือกอสซิบเคยลงข่าวเขาว่าเป็นว่าที่ผู้บริหารเดอะพรีเชียสไดมอนด์รุ่นที่สามด้วยซ้ำ! แต่เขาเรียนฟิสิกส์ไม่ใช่บริหาร! เขาอยากเรียนต่อโทและถ้าทำได้เขาอยากไปต่อปริญญาเอกที่ต่างประเทศ เขาอยากกลับมาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยเหมือนพ่อของเขา อันที่จริงต้นน้ำแอบคิดหน่อยๆ ว่าถ้าเขารีบเรียนให้จบดอกเตอร์ภายในเวลาที่พ่อเขายังมีอำนาจอยู่นั้นเขาอาจจะได้ตำแหน่งอาจารย์ในภาคได้ไม่ยาก ก็แหมนักเรียนดีเด่นอย่างเขาที่ใครๆ ต่างก็เอ็นดู อาจารย์ในภาคต้องส่งเสริมเขาอยู่แล้ว ยิ่งพ่อเขามีตำแหน่งในคณะ อนาคตที่วาดหวังไว้ไม่ใช่เรื่องยาก!
แต่คุณปู่ผลักดันจับร้านยัดใส่มือเขาสุดๆ ทำไงได้ในเมื่อพี่ธีร์ก็ไม่อยู่แล้ว ป้าณีเองก็แก่ลงทุกวัน พี่ษาก็เรียนหนักจบออกมาก็คงไม่พ้นเปิดคลินิกเสริมความงามของตัวเอง นี่ได้ข่าวว่าพี่สาวเขาเล็งจะเรียนหลักสูตรแพทย์ผิวหนังให้เป็นเรื่องเป็นราว พูดง่ายๆ ว่าไม่มีใครสนใจร้านเพชรของครอบครัว ต้นน้ำที่รู้จักแต่องค์ประกอบของคาร์บอนเลยปวดหัวกับการพยายามแยกแยะ “น้ำงาม” สุดชีวิต! แต่อะไรก็ไม่เท่ากับการต้องปั้นหน้ายิ้มให้พวกคุณหญิงคุณนาย!
มาปีนี้คุณปู่ตั้งใจจะเลี้ยงวันเกิดเปิดตัวเขาเต็มที่! แค่นี้เขาก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว ละนี่ชัยชัชยังจะมาพบปู่เขาอีกหรือ? ต้นน้ำไม่อยากจะคิดว่ามันจะวุ่นวายขนาดไหน!
“พี่ชัช...”
ใจจริงต้นน้ำอยากจะถามว่าชัยชัชคิดอะไรของเขาแต่พูดไม่ออก ทำไมเขาจะไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของชัยชัช เขารู้ดีแต่ว่าอย่างไรเขาก็กลัว... หากชัยชัชมาเฉยๆ คงไม่เท่าไหร่ แต่ชายหนุ่มเอ่ยปากว่าจะพาเถ้าแก่มาด้วย... เถ้าแก่ที่ว่า... ต้นน้ำสับสนทั้งตื่นเต้นปนดีใจจนความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย!
เมื่อเห็นต้นน้ำเงียบไปชัยชัชก็ยิ้ม สีหน้ากังวลสับสนจนพูดไม่ออกของต้นน้ำทำให้เขาเอ็นดู
“เชื่อพี่นะครับ ทุกอย่างจะต้องผ่านไปด้วยดี พี่ทำผิดพี่ก็ต้องยอมรับผิด พี่จะฝ่าด่านปู่เราให้ได้”
“แล้วถ้าเกิดคุณปู่...”
“ยังไงปู่ต้นก็คงไม่เอาไม้ตะพดออกมาไล่หวดพี่หัวแบะหรอกม้าง แกแก่แล้วเดินยังไม่ค่อยจะไหว พี่ไม่กลัวหรอก ฮ่าๆ”
“ยังจะเล่นอีกนะครับ”
แต่มุกของชัยชัชก็ทำให้ต้นน้ำผ่อนคลาย เขายิ้มออกมาได้ในที่สุด
“ไม่ต้องห่วงหรอกต้น ความจริงเรื่องนี้พี่ปรึกษาพ่อเราแล้ว แกแนะนำให้พี่พาเถ้าแก่ไปด้วย พี่เลยว่าจะรบกวนพ่อไอ้เอกมัน ระดับผู้อำนวยการโรงพยาบาลทั้งที ปู่เราคงไว้หน้าพี่บ้าง”
นี่ชัยชัชแอบเข้าหาพ่อเขาตั้งแต่เมื่อไหร่! ต้นน้ำตกใจจนตาโตเผลออ้าปากค้าง แต่แล้วประโยคถัดมาก็ทำให้เขาต้องหุบปากอมยิ้มด้วยความอาย
“รอพี่ไปขอดีๆ นะครับ ไม่ต้องเครียด”
“พี่ชัชก็... บ้า! ผมปวดหัวจะตายอยู่แล้วยังจะหาเรื่องมาให้ผมอีก”
“หืม? ปวดหัวเรื่องอะไรครับ?”
“ก็เรื่องร้านน่ะสิครับ งานนี้นอกจากจะเป็นงานวันเกิดแล้วคุณปู่ยังจะเปิดตัวผมด้วย ยังไงคุณลุงก็คงไม่มาทำร้านนี้แล้ว พี่ษาก็ไม่เอาเหลือแต่ผม พวกญาติๆ คนอื่นก็อยากเข้ามาจนตัวสั่น ผมเหมือนอยู่ท่ามกลางฝูงแร้งเลย”
ได้ยินต้นน้ำบ่นแล้วชัยชัชก็นึกห่วง อนาคตของเมียรักผัวจะไม่ห่วงได้อย่างไร ชัยชัชรู้จักต้นน้ำดีจึงรู้ว่าคนรักหนักใจเรื่องอะไร
“ต้นไม่อยากทำร้านเพชรเหรอครับ?”
“ครับ ผมขายของเป็นซะที่ไหน แถมยังดูเพชรไม่เก่งอีก ให้ไปขายสร้อยเพชรเส้นละสิบล้านน้ำงามอย่างโง้นอย่างงี้ให้พวกไฮโซผมทำไม่ได้หรอก เวลามีคนเอาของเก่าต้นตระกูลมาขายผมก็ดูไม่เป็น ไม่รู้ว่าอันไหนคุ้มที่จะรับซื้ออันไหนไม่ควรรับ ป้าณีซะอีกที่เก่ง แต่พักหลังท่านก็บ่นว่าอยากให้ผมรับช่วงต่อจากท่านซักที”
ฟังเสียงคนรักบ่นด้วยความหนักใจแล้วชัยชัชก็สงสาร กับงานขายยาตามโรงพยาบาลเขายังเหนื่อยแทบตาย นี่เมียรักเขาต้องกระโจนลงสนามเจรจาซื้อขายเพชรพลอยกับพวกเขี้ยวๆ ไม่แปลกที่คนไม่ถนัดใส่หน้ากากเข้าสังคมอย่างต้นน้ำจะอยากวิ่งหนี
“แล้วต้นอยากทำอะไรเหรอครับ?”
“ผมอยากเรียนโทให้จบเร็วๆ แล้วไปต่อเอกที่อังกฤษครับ ผมอยากเป็นด็อกเตอร์ก่อนสามสิบแล้วกลับมาเป็นอาจารย์เหมือนคุณพ่อ”
เมื่อได้เห็นสีหน้ายิ้มแย้มขณะเล่าความฝันของต้นน้ำแล้วชัยชัชก็ระบายยิ้มด้วยสีหน้าอ่อนโยน
“ทำไมถึงอยากเป็นอาจารย์ละครับ”
พอถูกถามต้นน้ำก็ชะงัก เขาย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
“อืม... ไม่รู้สิครับ ตอนแรกที่ผมชอบฟิสิกส์ก็เพราะผมชอบดาว ตอนเด็กๆ ผมอยากเป็นนักบินอวกาศ แต่ความฝันแบบนั้นต่อให้พยายามทั้งชาติผมก็คงทำไม่ได้ ผมไม่มีทางฟิตพอจะเป็นนักบินอวกาศได้แน่ๆ แล้วนาซ่าเขาก็คงไม่มีตั๋วนักบินอวกาศให้คนไทยง่ายๆ หรอกครับ ผมก็ควรจะเลิกฝันแล้วมองความจริงซะที”
แม้จะเป็นบทสนทนาชวนหดหู่แต่ชัยชัชกลับยิ้ม เขานึกเอ็นดูความฝันของคนรัก เด็กทุกคนมีความฝันเสมอ แต่พอโตแล้วกลับมีน้อยรายที่ทำตามความฝันของตัวเองได้สำเร็จ เด็กบางคนลืมความฝันของตัวเองไปแล้วเสียด้วยซ้ำ เช่นเขาเป็นต้น
“พูดอะไรอย่างนั้น เราอาจจะไปเรียนต่อแล้วได้ทำงานกับนาซ่าจริงๆ ก็ได้ใครจะไปรู้”
“อื้อไม่เอาหรอกครับ ถ้าไปอยู่บนอวกาศก็เหงาตายเลย อยู่กับพี่ชัชบนโลกดีกว่า ผมไม่อยากเป็นเจ้าชายน้อยผู้โดดเดี่ยวคนนั้น”
มุกตลกของต้นน้ำทำเอาชัยชัชหลุดขำพรืด
“เดี๋ยวนี้ร้ายกาจนะเรา”
“ก็นิดหน่อยครับ”
ต้นน้ำขยิบตาก่อนจะยกโกโก้ร้อนขึ้นจิบปกปิดสีแดงจางๆ บนพวงแก้ม ภาพอากัปกิริยาน่ารักเหล่านี้ทำให้หัวใจของชัยชัชเต้นรัว เขาบอกตัวเองให้เอื้อมมือไปยกกาแฟบนโต๊ะขึ้นดื่มแทนการคว้าตัวคนรักมาบดริมฝีปาก อย่างไรเสียพวกเขาก็นั่งสนทนากันในร้านกาแฟหาใช่ที่ลับตาคน
“ต้นอยากอยู่กับพี่จริงอ่ะ?”
ต้นน้ำไม่รู้ว่าโดนชัยชัชหยั่งเชิงจึงแอบหนักใจ
“ผม... ผมก็อยากนะครับ แต่คุณปู่คง...”
“พี่อยากชวนเราไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เหมือนเมื่อก่อน... ต้นจะว่าไง?”
เพียงเท่านี้ต้นน้ำก็ตาโต! แต่ชัยชัชไม่ปล่อยโอกาส เขารุกต่ออย่างนิ่มนวล
“ความฝันที่เราอยากเป็นนักบินอวกาศพี่คงช่วยอะไรเราไม่ได้ แต่ความฝันที่เราอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นพี่ทำให้ได้นะครับ คราวนี้พี่อยากทำอะไรให้มันถูกต้องซะที พี่จะสร้างครอบครัวกับต้นนะ”
พูดไม่พูดเปล่าชัยชชัชยังแอบจับมือของต้นน้ำ เขาบีบมือของคนรักเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้ ต้นน้ำเขินจัดหน้าแดงจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่หลบตาเสมองไปทางอื่น
“ผู้ชายด้วยกันสร้างครอบครัวได้ที่ไหน”
“ไม่รู้สิ มีบ้านแล้วเดี๋ยวอะไรๆ ก็ตามมาเองแหละ”
ต้นน้ำงงจนต้องหัวมาถามคนรักด้วยสายตา แต่ชัยชัชกลับพูดสบายๆ
“โครงการเขาสร้างไปได้เยอะแล้ว สิ้นปีนี้คงเข้าไปอยู่ได้ พี่กะว่าจะตกแต่งให้เสร็จก่อนค่อยย้ายเข้า ต้นอยากได้แบบไหนต้องมาเลือกเองนะ ไม่งั้นเดี๋ยวได้บ้านไม่ถูกใจจะให้ทุบทำใหม่พี่ไม่มีตังค์นะเออ!”
“พูดเป็นเล่น...”
ต้นน้ำอ้าปากค้าง! แฟนเขาพูดจริงหรือ? ความรู้สึกหลายหลากปนเปกันจนยุ่ง ต้นน้ำทั้งดีใจทั้งทึ่งจนพูดไม่ออก! 
“ใครบอก พี่เอาจริงนะเออ เตรียมเรือนหอรอไว้แล้ว เหลือก็แต่แต่งเมียนี่แหละ ไปเป็นแม่บ้านให้พี่นะครับ รับรองผ่อนหมดเมื่อไหร่เป็นชื่อเราแน่ๆ แต่คงอีกซักยี่สิบปีนะต้น พี่กู้ระยะยาวว่ะ”
 “แล้วคอนโดละครับ?”
“ก็ขายเอาเงินมาโป๊ะสิ ไม่ก็ปล่อยเช่า เดี๋ยวพี่ก็หาทางได้เองแหละ พี่ไม่โสดแล้ว คนมีครอบครัวไม่เหมาะกับการอยู่คอนโดหรอก เผื่อที่ไว้ให้ลูกวิ่งเล่นด้วยไง”
“ลูกอะไรครับ?”
“เอ้า! ก็ลูกหมาไง พี่อยากเลี้ยงหมาว่ะ”
และแล้วต้นน้ำก็เบ้ปากใส่แฟนหนุ่มก่อนจะใช้มือซ้ายยกแก้วโกโก้ขึ้นจิบโดยปล่อยให้มือขวาของตนถูกชัยชัชกุมไว้หลวมๆ

แม้วันนี้จะมีงานเลี้ยงสังสรรค์เปิดตัวต้นน้ำตอนค่ำแต่ทุกคนกลับวุ่นวายกันตั้งแต่เช้า ทุกคนในบ้านตื่นเช้าเตรียมตัวไปทำบุญที่วัด แต่ต้นน้ำกลับกระวนกระวายเรื่องอื่นมากกว่า เขาลุกลี้ลุกลนผิดปกติจนเจ้าสัวเอ่ยปากทัก ทุกคนคิดว่าเขาตื่นเต้นเรื่องงานเลี้ยงคืนนี้ มีแค่ต้นตระการเท่านั้นที่รู้ดีว่าลูกชายกังวลเรื่องอะไร จนกระทั่งกลับถึงบ้าน ทุกคนก็พบกับแขกที่มารอ...
แม้จะมีเถ้าแก่เป็นถึงระดับผู้อำนวยการโรงพยาบาลชื่อดังมาช่วยพูดให้แต่บรรยากาศก็ยังตึงเครียด ต้นน้ำถูกเจ้าสัวไล่ให้ไปช่วยณีรนันท์เตรียมของว่างสำหรับแขกไม่เปิดโอกาสให้เขาได้สบตากับชัยชัชเลยแม้แต่น้อย เกรียงไกรที่ไม่ชอบบรรยากาศอึดอัดจึงหนีเข้าครัวไปอีกคนทิ้งให้ต้นตระการรองรับอารมณ์ผู้เป็นพ่อเพียงลำพัง
ดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่ได้เห็นฉากเด็ดที่ชัยชัชยกพานดอกไม้ธูปเทียนคลานเข่าเข้าไปกราบเท้าขอขมาท่านเจ้าสัว แต่ท่านเจ้าสัวกลับชักเท้าหนีจนชัยชัชหน้าเสีย
“คุณพ่อครับ”
ท่านเจ้าสัวขัดใจยิ่งนักเมื่อเห็นว่าลูกชายของตนทำท่าจะอยู่ข้างเดียวกับชัยชัช
“ฮึ! อั๊วะเป็นคนจีน”
“เดี๋ยวผมจัดพิธียกน้ำชาแบบจีนก็ได้ครับ”
“ใครจะยกอาตี๋เล็กให้ลื้อ!”
“ผมตกลงกับคุณชัชแล้ว ผมไม่อยากฝืนใจลูกอีก คุณพ่อไม่อยากเห็นหลานมีความสุขเหรอครับ”
“แล้วที่อาตี๋เล็กฆ่าตัวตายเพราะอีล่ะ อาต้น ลื้ออยากเห็นลูกทุกข์ใจอีกรึไง ผู้ชายแบบนี้จะดูแลอาตี๋เล็กได้ยังไง ฮึ! หลานอั๊วะๆ ดูแลเองได้”
สถานการณ์เริ่มย่ำแย่ เอกดนัยจึงสะกิดพ่อของตนบ้าง ฝ่ายผู้อำนวยการก็จ้องหน้าศิษย์คนโปรดจนตาถลน ดีแต่สร้างเรื่องตั้งแต่หนุ่มยันแก่! ไม่มีใครบอกเขาสักคนว่าชัยชัชสร้างเรื่องไว้ถึงขั้นคนรักฆ่าตัวตาย!
“แม้ว่าเจ้าชัชจะใจร้อนไปบ้างแต่ก็เป็นคนขยันขันแข็ง เอาการเอางาน”
ถ้าจะมีข้อดีก็เห็นจะเป็นเรื่องเอาการเอางานนี่แหละที่แม้แต่ท่านเองยังอดชื่นชมชัยชัชไม่ได้ แต่ยังพูดไม่ทันจบก็โดนแทรก
“อั๊วะรวยอยู่แล้ว อาตี๋เล็กไม่ต้องทำอะไรก็สบายมีกินไปทั้งชาติ!”
“เป็นคนรักครอบครัว...”
ผู้อำนวยการพยายามนึกถึงข้อดีของชัยชัชแต่กลับทำได้ยากเย็น
“คนเจ้าชู้อย่างอีจะรักใครมากกว่ารักตัวเอง”
ท่านเจ้าสัวกล่าววาจาเฉือดเฉือนขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้ยังปรายตาเผื่อไปให้ลูกชายคนเล็กของตนแถมอีกคนที่พึ่งจะมาทำตัวได้เรื่องเอาก็ตอนแก่!
“ฐานะอีรึก็งั้นๆ วีรกรรมก็มีมิใช่น้อย ดีแต่ทำให้อาตี๋เล็กเสียใจ พวกลื้อคิดว่าคนอย่างอีเหมาะจะดูแลหลานชายคนเดียวของอั๊วะเหรอ?”
“ผมอาจจะทำร้ายต้นไว้มากแต่ผมขอสัญญาว่าจากนี้ต่อไปผมจะไม่ทำให้ต้นเสียใจอีกเด็ดขาด ผมขอโอกาสจากท่านเจ้าสัวอีกครั้งนะครับ รับรองความนี้ผมจะดูแลต้นให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังครับ”
น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่มุ่งมั่นของชัยชัชทำให้คุณปู่ผู้หวงหลานชายเชื่อ เจ้าสัวเชื่อว่าชัยชัชรักต้นน้ำจริงๆ แต่ท่านไม่เชื่อว่าชัยชัชจะปรับปรุงนิสัยแย่ๆ ได้แล้ว ชัยชัชไม่ได้มีข้อเสียเพียงเรื่องเดียวเสียหน่อย
ในที่สุดท่านผู้อำนวยการก็ถอนหายใจ....
“ว่ากันตรงๆ เลยนะท่านเจ้าสัว ไอ้ผมเองก็เห็นลูกศิษย์คนนี้มานาน ไม่ใช่ลูกก็เหมือนลูกไปแล้ว ผมเห็นเขามาตั้งแต่ยังเป็นเด็กไร้หัวคิด จนกระทั่งวันนี้ที่มันแก่มันก็ยังงี่เง่าเหมือนเดิม เคยอันธพาลอย่างไรก็ยังใจร้อนอยู่อย่างนั้น แต่ผมก็ไม่เคยเห็นเจ้าชัชมันรักใครมากขนาดนี้มาก่อนเหมือนกัน มีแต่หลานชายท่านเจ้าสัวคนเดียวที่ทำให้มันเป็นผู้เป็นคนขึ้น ไอ้ลูกศิษย์ตัวแสบถึงขั้นบากหน้ามาขอให้ผมเป็นเถ้าแก่สู่ขอหลานท่านให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมก็รู้ทันทีว่ามันรักของมันมาก อย่างไรเสียเรื่องร้ายๆ ก็ผ่านไปแล้ว ในเมื่อเด็กมันรักกันท่านจะไม่ให้โอกาสมันหน่อยหรือ?”
แม้ท่านผู้อำนวยการจะช่วยพูดให้แต่ท่านเจ้าสัวก็ยังไม่มีท่าทีจะใจอ่อน ต้นตระการจึงช่วยสำทับให้อีกแรง
“เรื่องนี้เกี่ยวพันกับความสุขของต้น คุณพ่อน่าจะถามความเห็นหลานนะครับ”
“เข้าข้างกันเข้าไป พวกลื้อมันก็เหมือนกัน! ได้! งั้นให้ใครไปเรียกอาตี๋เล็กมา อั๊วะจะถามอีเอง!”
ท่านเจ้าสัวหงุดหงิดจนส่งเสียงล้งเล้งเรียกหาหลานชายคนโปรด และเมื่อต้นน้ำมาถึงก็ถูกเจ้าสัวเรียกให้ไปนั่งข้างๆ ต้นน้ำจึงนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างๆ ผู้เป็นปู่ประจันหน้ากับชัยชัชที่แทบไม่ได้ขยับจากจุดเดิม
“อาตี๋เล็ก อีมาขอลื้อๆ จะว่าไง?”
“ผม...”
สีชมพูจางๆ บนแก้มของต้นน้ำบ่งบอกคำตอบได้เป็นอย่างดี เกรียงไกรที่แอบลุ้นอยู่ยังเผลอดีใจแทนหลาน ทว่าคำพูดต่อมาของเจ้าสัวก็ดับฝันของทุกคน!
“ลื้อโตแล้วน้า... ยี่สิบเอ็ดแล้ว ลื้อจะทำอะไรอั๊วะคงห้ามลื้อไม่ได้ แต่อั๊วะอยากให้ลื้อคิดดีๆ ถ้าสิ่งที่ลื้อฝันมันไม่เป็นไปตามที่ลื้อคิดลื้อจะรับได้รึเปล่า? อั๊วะไม่อยากเห็นลื้อเสียใจอีก เรื่องบางเรื่องใครก็ช่วยลื้อไม่ได้นอกจากตัวลื้อเอง อั๊วะเองก็อยากเห็นลื้อมีความสุขกับคนดีๆ แต่อั๊วะไม่อยากบังคับจิตใจลื้อ ถึงลื้อจะเป็นผู้ชายแต่อั๊วะก็เป็นห่วงน้าอาตี๋เล็ก”
ได้ยินแล้วต้นน้ำก็น้ำตาร่วง...
“ผม... ผม...”
เห็นอาการอึกอักของเมียรักแล้วชัยชัชก็สะอึก เขารู้ทันทีว่าลึกๆ แล้วต้นน้ำยังแอบกลัว และเพราะความกลัวนี้เองต้นน้ำถึงไม่กล้าทุ่มเทให้เขาหมดหัวใจเช่นกาลก่อน กำแพงบางๆ ที่ขวางกั้นเขาเอาไว้ก็คือผลกระทบทางจิตใจจากเรื่องราวในอดีตนี่เอง!
“ลื้อรักอีรึเปล่าอาตี๋เล็ก?”
“ครับ”
แม้จะเป็นการตอบรับแต่เสียงของต้นน้ำกลับเบาหวิว หยดน้ำตาที่ไหลเป็นทางบนแก้มชวนให้คนมองแล้วสงสาร ต้นน้ำก้มหน้าลงไม่กล้ามองสบตากับใคร
“แล้วถ้าเกิดอีทำให้ลื้อเสียใจอีกลื้อจะทำยังไง?”
ชัยชัชอยากตะโกนออกไปเหลือเกินว่าเขาไม่มีวันทำให้ต้นน้ำเสียใจอีกแน่นอน แต่อีกใจก็อดลุ้นไม่ได้ว่าต้นน้ำจะตอบเช่นไร
“ผมจะทิ้งเขาทันทีครับคุณปู่”
ได้ยินแล้วชัยชัชแทบร้อง! เขามองคนรักปาดน้ำตาก่อนจะเงยหน้าพูดต่อด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว!
“ผมเชื่อว่าพี่ชัชคงจะไม่ทำให้ผมต้องเสียใจอีก แต่ว่า... แต่ผมเองก็ไม่มั่นใจ ผมอยากจะตอบว่าผมจะให้อภัยเขา แต่ว่า... หลังจากผ่านอะไรมาตั้งเยอะผมให้โอกาสเขาถึงขั้นนี้แล้วถ้าเขายังกล้าทำให้ผมเสียใจอีกเขาก็ไม่คู่ควรกับความรักของผมแล้วครับ”
ชัยชัชหลุดยิ้มออกมาเมื่อถูกต้นน้ำหันมาสบตา ดวงตาฉ่ำคราบน้ำตาแต่แฝงแววเด็ดเดี่ยวทำให้เขาเอ็นดู ลูกแกะน้อยของเขาเข้มแข็งขึ้นมากทีเดียว
“พี่จะไม่ทำให้ต้นผิดหวังในตัวพี่อีกแน่ๆ ครับ ขอให้ผมได้ดูแลต้นอีกครั้งนะครับเจ้าสัว”
คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นและจริงใจส่งผ่านไปถึงท่านเจ้าสัว ต้นน้ำขยับไปนั่งเคียงข้างชัยชัชก่อนจะก้มลงกราบพร้อมกัน คราวนี้ท่านเจ้าสัวไม่เล่นแง่อีก สายตาของชายชรามีแต่ความอบอุ่นอ่อนโยนส่งมาให้หลานคนเล็ก ในที่สุดหลานชายเขาก็ออกเรือน... น่าเสียดายนัก พึ่งอยู่ด้วยกันได้ไม่นานก็จะต้องเสียต้นน้ำไปให้คนอื่นอีกแล้วหรือ... 
ท่ามกลางความเงียบทุกคนต่างกระวนกระวาย ชัยชัชหายใจไม่ทั่วท้องนั่งจ้องตากับท่านเจ้าสัวจนนิ่งแข็งเป็นรูปปั้น กระทั่งต้นน้ำยังแอบลุ้นจนตัวโก่งกลัวจะไม่ผ่านการอนุมัติ ในที่สุดก็มีเสียงถอนหายใจของเจ้าสัวดังขึ้นทำลายความอึดอัด
“ถึงหลานอั๊วะจะเป็นผู้ชายแต่ลื้อก็ต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามประเพณีน้า อั๊วะเองก็มีหน้ามีตาลื้อจะเอาหลานอั๊วะไปอยู่ด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้ ใครรู้เข้ามันจะไม่ดี อั๊วะอนุญาตให้หมั้นกันไว้ก่อน ถ้าลื้อรักอาตี๋เล็กจริงก็ต้องรอให้อีเรียนจบก่อนถึงจะเอาอีไปอยู่ด้วยได้ ลื้อต้องให้เกียรติอี ลื้อทำได้รึเปล่า?”
ท่านเจ้าสัวใจอ่อนถึงขั้นนี้แล้วชัยชัชจะไม่รีบรับปากได้อย่างไร 
“ได้ครับได้!”
หมาป่าตกปากรับคำอย่างรวดเร็วจนลืมคิดถึงความจริงบางอย่าง หมาป่าจะดุร้ายเพียงไรก็ไม่มากเล่ห์เท่าจิ้งจอกเฒ่า!
“แต่อั๊วะมีข้อแม้! ถ้าลื้อทำไม่ได้ก็แปลว่าลื้อไม่เหมาะจะดูแลอาตี๋เล็กของอั๊วะ ต่อไปลื้อห้ามมายุ่งกับอาตี๋เล็กของอั๊วะอีก!”
ทันทีที่ได้ยินชัยชัชก็ยิ้มค้าง!
“ข้อแม้?”
หมาป่าหันไปมองหน้าเด็กเลี้ยงแกะๆ ก็ทำหน้างงก่อนจะหันไปขอความเห็นจากพ่อของตน แม้แต่ต้นตระการยังส่ายหัวไม่รู้เรื่องด้วยเลย!
“ใช่! ลื้อต้องหาสินสอดมาหมั้นอาตี๋เล็กให้ได้ก่อนอีเรียนจบ ไม่งั้นอั๊วะไม่ยกให้!”
ได้ยินแล้วชัยชัชก็ชักเหงื่อตก...
“แล้ว... เจ้าสัวจะเรียกเท่าไหร่เหรอครับ”
ชัยชัชยังทำใจดีสู้เสือต่อ หารู้ไม่ว่าคำตอบของเจ้าสัวจะทำให้เขาอ้าปากค้าง!
“เงินสดเก้าล้าน ทองอีกเก้าสิบเก้าบาท!”
ว่าแล้วท่านเจ้าสัวก็หัวเราะด้วยความสะใจ ต้นน้ำหน้าซีดได้แต่ปล่อยให้ชัยชัชอ้าปากค้าง! สินสอดสิบกว่าล้านเขาจะไปมีปัญญาหามาจากไหน! หมาป่าหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬแตกพลั่กพลางหันไปมองหน้าผู้ใหญ่ของตน
“เอ่อ... ท่านเจ้าสัวครับ เรื่องนี้ผมว่า...”
“ฮึ๊! สินสอดแค่นี้ยังไม่มีปัญญาจะมาดูแลหลานอั๊วะได้ยังไง ชีวิตอาตี๋เล็กของอั๊วะมีค่ามากกว่าสิบล้าน!”
โดนว่าเข้าแบบนี้ชัยชัชก็เถียงไม่ออก แต่เจ้าสัวยังคงซ้ำเติมไม่หยุด
“ลูกหลานเพื่อนอั๊วะแต่งงานแต่ละคนได้สินสอดเป็นร้อยล้าน ลื้อคิดดูน้าอาตี๋ อีกหน่อยอาตี๋เล็กต้องเป็นคนมาดูแลร้านต่อจากอั๊วะ เกิดลื้อให้อีไม่สมศักดิ์ศรี ไอหย๊า! อาตี๋เล็กอีไม่ขายหน้าหมดเหรอ ลื้อไม่อายเขาเหรออาตี๋ คนอื่นเขาจะว่าลื้อเอาได้น้า ลื้อก็ต้องพิสูจน์ตัวเองซี่ว่าลื้อเองก็เป็นลูกผู้ชายคนนึง หรือลื้อจะให้อาตี๋เล็กเป็นคนไปขอลื้อแทนล่ะ อั๊วะไม่มีปัญหาหรอกน้า เท่าไหร่ก็เรียกมาเลย ฮ่าๆ”
ชัยชัชขบกรามแน่น แม้ศักดิ์ศรีจะค้ำคอเขาอยู่จนแทบกระอัก แต่เมื่อพิจารณาแล้วก็เห็นตามที่เจ้าสัวพูด เขาเองก็ไม่อยากให้ใครมาค่อนขอดว่าเกาะเมียกิน สุดท้ายชัยชัชจึงได้แต่ก้มหน้ารับคำอย่างจนใจ
“ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ”
เพราะชัยชัชรับคำเสียงอ่อยแถมยังคอตกต้นน้ำที่กลัวเจ้าบ่าวถอดใจเลยพยายามกุมมือให้กำลังใจคนรักของตนสุดชีวิต ฝ่ายชัยชัชเองเมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วงของต้นน้ำก็พยายามฝืนยิ้มออกมา หมาป่าส่งยิ้มแห้งๆ ไปปลอบลูกแกะทั้งๆ ที่ในหัวมีแต่เพลงสิบหมื่นจากมนต์รักลูกทุ่งวิ่งวน อา... ค่าตัวเมียรักเขาแพงจริงๆ
ท่านเจ้าสัวเห็นอาการของคู่รักแล้วก็ลอบยิ้ม
“สมัยนี้ผู้ชายจัดงานแต่งกันเยอะแยะ ถ้าลื้อจะแต่งงานกันอั๊วะจะจัดงานให้เอง เอาให้ใหญ่โตไปเลยเพื่อนฝูงอั๊วะเยอะแยะ แต่ต้องรออาตี๋เล็กอีเรียนจบก่อนน้า อียังเด็ก แต่กว่าอีจะเรียนจบก็อีกตั้งนาน เกิดอีไปเมืองนอกเจอฝรั่งหล่อๆ อั๊วะก็ช่วยลื้อไม่ได้น้า หมั้นกันไว้ก่อนแหละดี เวลามีคนมาทาบทามอาตี๋เล็กอั๊วะจาได้ปฏิเสธได้ ไอหย๊าสมัยนี้น้าผู้ชายจีบกันเยอะจริงๆ! ลูกหลานเพื่อนอั๊วะก็เป็นเกย์ไปตั้งเยอะ แต่ละคนบอกว่าอาตี๋เล็กของอั๊วะน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้อยากได้ไปเป็นหลาน อั๊วะก็เกรงใจเพื่อนไม่รู้จะปฏิเสธอียังไง คนกันเองทั้งนั้น ลื้อเข้าใจมั้ยอ่า ถ้าอั๊วะยกอาตี๋เล็กให้คนอื่นแล้วใครจะมาดูแลร้านของอั๊วะ”
“ครับ ผมเข้าใจครับ”
ชัยชัชยังนั่งคอตกอยู่จึงไม่ทันฉุกใจ แต่มีหรือต้นตระการจะไม่รู้ทันพ่อตัวเอง แต่เขาก็อยากดูท่าทีของชัยชัชเช่นกันจึงยังคงนิ่งเฉยปล่อยให้เจ้าสัวแกล้งว่าที่ลูกเขยไม่หยุด
“แต่ถ้าเกิดอั๊วะยกอาตี๋เล็กให้ลื้อฟรีๆ คนเขาจะมองไม่ดีเอาได้น้า หลานชายคนเดียวทั้งทีอั๊วะก็อยากให้สมน้ำสมเนื้อ เงินไม่กี่ล้านคงไม่ยากเกินความสามารถลื้อใช่มั้ย? ลื้อทำงานเก่งไม่ใช่เหรอ? หรือลื้อจะมาทำงานกับอั๊วะก็ได้นะ ถ้าขยันๆ อั๊วะจะจ่ายโบนัสให้ลื้อเยอะๆ เลย ฮ่าๆ”
นาทีนี้ชัยชัชจะทำอะไรได้นอกจากนั่งน้ำตาตกปล่อยให้ประมุขของบ้านหัวเราะร่วนด้วยความสะใจ
“ไปๆ วันนี้วันมงคล เชิญที่ห้องอาหารดีกว่า อั๊วะสั่งให้คนเตรียมของว่างเอาไว้แล้ว จะได้คุยเรื่องฤกษ์ยามกันด้วย ฮ่าๆ”
สถานการณ์เหมือนจะดี ทุกคนลุกตามท่านเจ้าสัวย้ายไปยังห้องอาหารเหลือแต่ชัยชัชและต้นน้ำนั่งให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
“ต้นครับ ปกติแล้วโทเนี่ย เขาเรียนกันกี่ปีนะครับ? ลงตัวละเทอมได้รึเปล่า? พี่จะได้มีเวลาเก็บเงินก่อนต้นไปเมืองนอกนานๆ”
“จะบ้าเหรอครับ! ขืนผมเรียนช้าแบบนั้นคนเขาได้ด่าว่าผมโง่ตาย! ผมกะจะเรียนปีครึ่งด้วยซ้ำ! อุตส่าห์หาหัวข้อไว้แล้วด้วย”
“แล้วถ้าพี่หาเงินไม่ทันละครับที่รัก?”
“พี่ชัชก็หาให้ได้สิครับ”
ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่ต้นน้ำก็หนักใจไม่แพ้แฟนของตน
“สิบล้านเชียวนะครับ พี่ไม่ได้เสกเงินได้เองนะน้อง!”
“ไม่รู้แหละ ก็ผม... หรือพี่ชัชจะไม่รักผมแล้วล่ะ?”
ต้นน้ำงอนปากยื่นพลางคิดในใจว่าถ้าเขาแอบจิ๊กเครื่องเพชรที่คุณปู่ยกให้ไปขายจะได้เท่าไหร่กันหนอ... แต่มีหวังถูกจับได้แน่ๆ เพราะเครื่องเพชรชุดนั้นว่ากันว่าเป็นของโบราณฝีมือปราณีตน้ำงามมาก มีคนสนใจอยากซื้อต่อเยอะแยะแต่คุณปู่หวงมากไม่ยอมยกให้ใครจะเก็บไว้ให้พี่ธีร์เอาไปหมั้นสาว แต่ในเมื่อพี่ธีร์ไม่อยู่แล้วถ้าเขาจะเอาเครื่องเพชรชุดนั้นไปขายให้คนมาหมั้นตัวเองจะผิดไหมหนอ?
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับที่รัก... พี่แค่... ต้นก็รู้ว่าพี่ไม่มีเงินมากขนาดนั้น”
“ผมจะช่วยด้วย คิวว์เคยบอกผมว่ามีคนอยากได้ผมไปแคสตัวละครในซีรี่ย์ บทมันตรงกับบุคลิกผม ถ้าผมเป็นดาราน่าจะได้เงินเยอะ”
“หยู๊ด! พอเลยต้น พี่ไม่อนุญาตให้เราออกสื่อครับ แค่นี้พี่ก็หึงเราแทบบ้าแล้ว! เกิดคนอื่นเห็นความน่ารักของเราแล้วพากันรุมจีบพี่ก็แย่สิครับ พี่หึงนะครับ”
“พี่ชัชก็... บ้า!”
แม้ปากจะด่าแต่ก็เขินจนหน้าแดง ใครใช้ให้หมาป่าของเขาคารมดีแบบนี้กันเล่า ต้นน้ำเลยแอบอมยิ้มเพราะมุกตลกของชัยชัช
“แล้วคิดออกรึยังครับว่าจะหาเงินยังไง?”
“กู้นอกระบบมาแต่งเมียมั้งครับ คงได้หยิบยืมเงินเพื่อนฝูงมาใส่พานก็งานนี้ หึๆ”
แล้วคนทั้งสองก็ยิ้มให้แก่กันอย่างมีความสุข ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรก็ตามชัยชัชรู้ดีว่าข้างกายหมาป่าจะมีเด็กเลี้ยงแกะอยู่เคียงข้างช่วยกันฟันฝ่าอุปสรรคเสมอ เพราะเหตุนี้ไม่ใช่หรือเขาถึงเลือกเด็กผู้ชายคนนี้มาเป็นคู่ชีวิต ต้นน้ำไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนับจากวันที่ถือถุงเค้กพะรุงพะรังวิ่งตามเขา ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนแปลงไปแต่มือของต้นน้ำยังกระชับมั่นอยู่กับมือของเขาราวกับไม่มีวันจะทิ้งกัน ความรักของต้นน้ำไม่เคยเปลี่ยนเช่นเดียวกับหัวใจของเขา หมาป่าอยากดูแลลูกแกะน้อยตัวนี้ตลอดไป ชัยชัชรู้ดีว่าหากหมาป่ามีปัญหา ลูกแกะน้อยจะคอยเป็นกำลังใจให้เขาแน่นอน!
“พี่รักต้นนะครับ”
“มาหวานอะไรตอนนี้ครับ รีบไปดีกว่าเดี๋ยวถูกคุณปู่ดุเอา”
ต้นน้ำเขินเลยเนียนเปลี่ยนเรื่อง แต่ทว่า...
'หมับ'
และแล้วเขาก็ถูกกอดก่อนที่สัมผัสอุ่นๆ จะประทับลงบนแก้ม
“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ครับที่รักของพี่”



:mew1:

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce

อา... คิดถึงเฮียชัชกันมั้ย? เมะที่เล๊วเลวแต่ก็มีคนอ่านรักมากพอๆ กัน เป็นผู้ชายที่ควรค่ากับคำว่า"เกลียดไม่ลง"จริงๆ แบบ... ส่วนดีเสน่ห์ในตัวพี่แกเยอะ แต่ไอ้เรื่องเห้ๆ นี่เกินจะทนจริงๆ ดีนะ พี่ชัชแกรู้จักปรับตัว ไม่งั้นคาดว่าคงโดนคุณน้องต้นสะบัดบ็อบใส่ยาวๆ
มาบทนี้พี่ชัชมาเต็ม กลับมาเขย่าบัลลังก์พระเอกอีกครั้งหลังจากปล่อยให้หนุ่มๆ คนอื่นในฮาเรมทำคะแนนนิยมแซงเกินหน้าเกินตา แถมงวดนี้มาแบบจริงจังซะด้วย บุกไปขอคุณน้องต้นถึงรังจิ้งจอกเฒ่า ฮ่าๆ
ก็ไม่รู้ว่าคนอ่านจะชอบตอนนี้มั้ย แต่เรารู้สึกว่าคนอย่างอีพี่ชัชมันต้องเลือกทำแบบนี้แหละ พี่ชัชมันไม่ทนอยู่แบบค้างๆ คาๆ กับต้นหรอก เฮียแกพลาดมาเยอะแล้วคงถึงเวลาต้องลุกขึ้นมาทำอะไรจริงๆ จังๆ กับเขาบ้างเพื่อเอาตัวต้นน้ำคืนมา แต่คราวนี้พี่ชัชเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้องไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป(ไอ้ความคิดที่ว่ายังไงต้นก็รักตัวเองยังไงก็ต้องยอมตามใจพี่แก) เวลาเอาจริงเฮียแกก็แมนพอตัวนะ หึๆ

ส่วนคุณน้องต้นที่ตอนหลังๆ มาเต็ม ไงดีล่ะ...? สำหรับเคะที่คู่ควรกับรางวัลตอแหลระดับชาติอย่างฮี... เห็นนางเงียบๆ นางเก็บสแปร์เรียบนะเคอะ! ฮารงฮาเรมนางอุดมสมบรูณ์จริงๆ ไม่รู้ไปอ่อยอีท่าไหนผู้ชายไม่ได้กินนางแท้ๆ แต่ก็ยังเชื่องให้จูงจมูกอยู่ได้ ถ้าไม่น่ารักไม่ร้ายไม่ใช่คุณน้องต้นทำไม่ได้นะเนี่ย!
คิดดูสิ ไม่ต้องทำตัวเป็นวันทองสองใจเป็นเคะสองผัวก็มีคนมารักไม่เลิก ต้นไม่เคยให้ความหวังใครแท้ๆ ขนาดปฏิเสธชัดเจนผู้ชายยังตามตื้อนาง แม็กซ์อาจจะเป็นตัวอย่างของรักแบบโง่ๆ ตามสไตล์พระรองดีเด่น(ที่คนแต่งโคตรหมั่นไส้ตัวละครแนวนี้!) แต่คนอื่นๆ นี่ตามมาเพราะเสน่ห์ของนางล้วนๆ (คือคนแต่งชอบฉากบ้าๆ น่ารักกุ๊กกิ๊กแบบมากกว่าเพื่อนแต่กินกันไม่ได้มากเลยอ่ะ) เป็นเคะที่อยู่ๆ ไปแล้วทำให้หัวใจคนรอบข้างกระตุกจริงๆ เล้ย

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว คนอ่านชอบหนุ่มๆ คนไหนบ้าง? 
พี่ชัช แม็กซ์ อาร์ม ไปป์ มิวนิค อัฐ คิวว์ พี่ธันย์ เอก พี่บอม พี่ทิง พี่เปา เจ้าเตอร์ พี่ซิคซ์ ... ให้ตายเถอะ ฮาเรมเยอะจริง!

ตัวละครสาวๆ ก็น่ารักนะ ชอบใจอย่างที่นิยายเรื่องนี้ไม่ค่อยขายฉาก "สาววาย" เบื่อมากกกกกกกกก กับนิยายที่ต้องมีสาววายโผล่มาเป็นกองอวยแล้วพูดทำนองว่า "พวกเราสนับสนุนให้ผู้ชายรักกันเคอะ!" แม่ พี่สาว น้องสาว เป็นสาววายกันหมดบ้าน! เบื่อนะพล็อตแบบนี้ เราถึงได้เขียนอาเจ๊ป่านออกมาแบบนี้ไง ป่านเป็นตัวละครหญิงที่เราชอบที่สุด (จริงๆ ชีมีพี่ชายฝาแฝดที่ประสบอุบัติเหตุตายตั้งแต่ยังเด็กชีเลยมี...แถมยังต้องใส่แว่น หึๆ เดี๋ยวพอชี25ก็โดนคนใกล้ๆ ตัวขอแต่งงานเองแหละ เอ... ลูกชายนางจะชื่อน้องพีรึเปล่านะ? บ้านั่นมันเคะอีกเรื่อง ฮ่าๆ)
ส่วนไนน์เราเขียนล้อพวก"โอตาคุซิสค่อน" ต้นก็บอกอยู่ว่าบางคนคงปลื้มที่มีสาวน้อยน่ารักมาแอ๊บแบ๊วเป็นน้องสาว แต่ต้นเขาไม่ปลื้มนะจ้ะ ความแบ๊วเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ไม่ได้ใช้ได้ผลกับผู้ชายทุกคนคุณผู้หญิงโปรดจำไว้!
และแน่นอน เราเกลียดพล็อตกองอวยสาววายมากแค่ไหน เราเกลียดพล็อตที่เขียนให้ผู้ชายทุกคนในเรื่องเป็นเกย์จับคู่มั่วกันเองมากกว่า! มันก็จริงนะที่คนเหมือนๆ กันมักจับกลุ่มกัน แต่เราชอบแยกแยะอะไรให้มันชัดเจนไปเลยมากกว่า อย่างแก๊งสาวๆ ของน้องเมษ เกย์โซเชี่ยลแมนๆ ไม่ตุ๊ดแตกแบบพี่ซัน ก็เดี๋ยวนี้ไทป์ของเพศที่สามมันเยอะ! เราอยากเขียนอะไรเรียลๆ ถ้าเราเขียนนิยายเรื่องนี้ตามพล็อตลูกกวาดประเภทนั้นเชื่อสิเดี๋ยวอีอาร์มกับอีแม็กซ์มันต้องกินกันเอง!
สมมุติถ้าเราจะเชียร์ให้มีคู่จิ้นอีกคู่ในนิยายเรื่องนี้รู้มั้ยเราเชียร์ใคร? คู่ไหนน่ารักที่สุด เราเชียร์น้องถังข้าวกับอีนอยซ์เสียงนรกค่ะ! คู่นี้มันต้องเป็นเลิฟคอมเมดี้สุดๆ แน่นอน! ลองนึกดูนะอีนอยซ์ขาหื่นเมาลวนลามน้องถังข้าว นางเอกแนวพจมานลูกกำนัน ถึงปกติน้องถังจะยอมอีนอยซ์ตลอดแต่เอาเข้าจริงก็แสบใช่เล่น ถ้าน้องแกเสียตัวไปคงมีเอาคืนมิใช่น้อยๆ งอนกันไปง้อกันมา แต่ปากอย่างนอยซ์คงโดนถังกระโดดถีบมากกว่า ฮ่าๆ
นิยายเรื่องนี้ตัวละครทุกตัวมีสตอรี่เป็นของตัวเองแล้วก็น่ารักจริงๆ เลยอ่ะ เสียดายนะ แต่มีข่าวร้าย....

ก็... มีข่าวร้ายแหละ เป็นตอนสุดท้ายของนิยายเรื่องนี้แล้ว มันมาถึงขั้นนี้แล้วเราคิดไม่ออกแล้วแหละว่าคู่นี้จะมีวิบากกรรมอะไรอีก คงต้องจบแล้วล่ะ ทุกคนมันเคลียร์ปมหมดแล้ว ไม่มีอะไรค้าง

อ่านมาถึงขั้นนี้แล้วคงรู้สไตล์นิยายเรื่องนี้แล้วเนอะ นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายขายฝันขายอะไรเวอร์ๆ ระหว่างเมะกับเคะที่จำเป็นจะต้องมีฉากในตำนานทั้งหลาย
เราเขียนออกมาแนวๆ การใช้ชีวิตคู่อ่ะ สองคนนี้ก็ผ่านอะไรมาสุดๆ ละ สองคนนี้คงไม่เผลอทำชีวิตรักล่มจมอีกแล้วล่ะ มันอิ่มตัวแล้ว ต่างคนต่างเติบโตได้บทเรียนกันไปมิใช่น้อย จริงๆ แล้วคนที่ร้ายที่สุดในเรื่องไม่ใช่น้ำตาลหรือพี่บอมแต่เป็นคุณน้องต้นกับเฮียชัชนี่แหละ ร้ายทั้งนิสัย การแก้ปัญหา ความคิด คือทุกอย่างอ่ะ ความเป็นคนที่ดูมีชีวิตจิตใจของพวกฮีนี่แหละที่ทำให้เกิดอารมณ์ต่างๆ จนตัดสินใจทำเรื่องงี่เง่าลงไปแล้วก็ส่งผลร้ายตามมา ชอบตัวละครแบบนี้จัง

แต่อา... มันขายไม่ออกสินะ มีคนอ่านเฉพาะกลุ่มแค่หยิบมือ คนรักก็อินจัด คนไม่ปลื้มก็ไม่สนทนอ่านไม่ได้บอกดราม่า โธ่ๆ คุณเอ๋ย ฉากน้องไปป์กับแม่ต้นมันก็ปัญญาอ่อนดีนะ ฉากคุณหลานต้นกับน้าอัฐก็ออกจะซาบซึ้งรสพระธรรม กับมิวนิคก็กุ๊กกิ๊กดีออก กับแม็กซ์ก็โคตรจะหวาน มันไม่ได้มีแต่ดราม่านะเออ! ตอนฟาดปากกับเนมก็ออกจะแซ่บ! คุณน้องต้นออกจะครบรส ฮือๆ

ไม่เป็นไร ขายไม่ออกก็ไม่เป็นไร แต่เขาแต่งแนวนี้แล้วสนุกอ่ะ กำลังพยายามเขียนเรื่องใหม่เร็วๆ นี้ เคะยิ้มสู้กับเมะหนีปัญหา! ตอนนี้ก็ตามอ่านชีวิตรักของเกมเมอร์ดวงซวยไปก่อนแล้วกัน รู้สึกเรื่องนั้นคนจะอิ๊อ๊ะมาก กรี๊ดพี่เทพกันสุดฤทธิ์ ลุ้นพี่สตาร์กันตัวโก่ง บางคนยังทายไม่ถูกว่าใครเคะใครเมะ (ทั้งๆ ที่คนเขียนโคตรสปอย! ฮ่าๆ)
คนอ่านส่วนใหญ่ชอบคอมเมดี้สินะ หึๆ รอบทหลังๆ เถอะ! เดี๋ยวก็รู้จัก Aziสไตล์ ฮ่าๆ ไม่หน่วงไม่เรียลไม่ใช่เค้า  \(^o^)/

สุดท้ายนี้ขอบคุณมาก แล้วก็ขออภัยแฟนๆ ทั้ง65คน(ที่กดไลค์)ด้วยที่เราปิดเพจไปเรียบร้อยแล้ว พอดีมีเหตุผลส่วนตัวนิดหน่อยเลยจำเป็นต้องลบเฟซหลักทำให้เพจโดนลบไปด้วย ขอโทษจริงๆ ค่ะ ถ้าอยากรู้ว่านิยายเรื่องไหนอัพบ้างก็คงต้องตามจากหน้านิยายอย่างเดียวแล้วล่ะตอนนี้ แหะๆ


 :bye2:

ออฟไลน์ bebe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-5
เป็นละ ลุงชัช ซีดเรยสิบล้านอะ ทำไงละที่นี้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
เป็นละ ลุงชัช ซีดเรยสิบล้านอะ ทำไงละที่นี้
เก็บตังแต่งเมียไงคะ 55 พี่ชัชรักน้องต้นนี่เนอะ ทำไงได้ เราเขียนล้อประเด็น "สินสอด" นิดหน่อยแหละ เห็นกระทู้ในพันทิพชอบถกประเด็นนี้กัน อิๆ แต่ปรับเอามาเขียนฮาๆ ให้เข้ากับพี่ชัชและน้องต้นค่า

ออฟไลน์ bebe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-5
รออีเว้นวาเลนไทน​์ นะคะ

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
** ขออนุญาตมาแจ้งข่าวจ้า


มาแจ้งว่า AzureICE เปิดเพจใหม่แล้วเน้อ เชิญไปกดไลค์กันได้ตามอัธยาศัย

"แค่ 1like ของท่านก็เป็นกำลังใจให้กับคนเขียนได้อื้อเลยจ้า"

     จริงๆ อันเก่าปิดไปเพราะเปลี่ยนเฟซหลัก มันเลยปิดตาม (*มีเหตุผลส่วนตัวนิดหน่อย)
     แฟนๆ #พี่ชัชน้องต้น ตามไปกดถูกใจกันใหม่ได้น้า  อยากให้ช่วยกดไลค์กันหน่อยจ้า  :hao5:


ออฟไลน์ kataiyai

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-1
21 แล้ว จริงๆแล้วแต่งได้โดยไม่ต้องขออนุญาตผู้ปกครอง

แต่เจ้าต้นมีผู้ปกครองเยอะมาก ไม่นับว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันนะ

แอบสงสารคนมีความรักคับอกคู่นี้เล็กๆ




ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
21 แล้ว จริงๆแล้วแต่งได้โดยไม่ต้องขออนุญาตผู้ปกครอง

แต่เจ้าต้นมีผู้ปกครองเยอะมาก ไม่นับว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันนะ

แอบสงสารคนมีความรักคับอกคู่นี้เล็กๆ

สิ่งที่มีค่ามากที่สุดในวันเกิด  :sad4: ถูกละคับ วันนี้วันเกิดอิคนแต่งนี่แล!

ขอบคุณที่สละเวลามาเมนท์ให้คับ
บางทีแม็คก็คิดนะ ... นิยายเรื่องนี้มันเป็นอัลไล คนอ่านเยอะแต่ไม่มีคนเมนท์ หรือมันจะอึนมึนหน่วงจิตปวดตับเกินไปอย่างที่เขาว่าจริงๆ แต่ก็ไม่เห็นมีใครบอกว่ามันดราม่าเวลาคนถามหานิยายดราม่า หรือมันจะไม่สนุกจริงๆ?

ส่วนประเด็นแต่งงานนี่ จริงๆ ปู่แกคงเอาคืนพี่ชัช เพราะถ้าอ่านตะแต่ตอนแรกๆ จะเห็นว่าอีพี่ชัชมันถือดีฝั่งแม่ต้น ไม่ยอมเข้าหาคนทางฝั่งพ่อเลย อารมณ์แบบ "แม่เค้ายกลูกให้ตูแล้ว ไอ้ต้นก็รักตู ใครจะทำไม ตูก็พาต้นไปบ้านคบกันเปิดเผยนะเว้ย" แต่พี่แกลืมไปว่า "สิ่งที่ควรกระทำ" ก็คือเข้าหาผู้ใหญ่ทุกคนของต้น ยังไงมันก็คือสังคมไทยอ่ะ พี่ชัชหวังให้ต้นเข้ากับบ้านตัวเองได้ แต่ไม่ยอมปรับตัวเข้ากับบ้านพ่อต้น
... เห็นแก่ตัวเนอะ แต่นี่แหละ ชัยชัช พระเอกของเรื่อง #เอี้ย ค่ะ คอนเซ็ปเฮียแกเป็นงี้
ตอนนี้เราเลยเขียนแบบล้อๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จากที่ต้นต้องคอยตามใจ สุดท้ายต้องมาตามใจต้น จากที่เคยทิ้งให้ต้นรอ สุดท้ายต้องมาคอยรอต้น กระวนกระวาย ยอมหมดรูป ฮ่าๆ ต้นเองก็โตขึ้น สังคมกว้างขึ้นด้วยแหละ โลกที่เคยมีแต่พี่ชัชเปลี่ยนไป แต่ก็ยังมีพี่ชัชเป็นที่รักเหมือนเดิม

โคตรจะรักนิยายเรื่องนี้เลย  :hao5:

ออฟไลน์ yaing

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ่านจบเมื่อวาน แต่ง่วงมากเลยเพิ่งมาเม้นท์

ภาค1  อ่านมาถึงช่วงพูดคุยประมาณ3-4ตอนแรก  เรารู้สึกว่าคุณคนเขียนดิสเครดิตตัวละครหลักพอสมควร(เลยอ่านแต่เนื้อเรื่องเอา เดี๋ยวจะอินยาก ฮาาาา)   ก็งงๆอยู่บ้าง ว่าเขียนถึงต้นน้ำด้วยความรู้สึกอย่างไร   คือในเนื้อเรื่องเราว่่าต้นน้ำก็เป็นเด็กธรรมดา โลกแคบ ต้องการเป็นที่รัก กลัวถูกทิ้ง ไม่กล้าปฎิเสธตรงๆเพราะกลัวโดนเกลียด  ภาคนี้เราค่อนข้างชอบตัวละครทุกคน เพราะคำว่า"รัก"เลยทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด    


ภาค2   อ่านแล้วที่อยากจะพูดแทนต้นคือ "อย่าเสือกเรื่องชาวบ้าน"  สังคมมหาลัยมันน่ารำคาญ  อิพวกขี้เมาท์ก็เยอะ  คนที่เราไม่ชอบที่สุดคือ ไปป์ค่ะ   อาจจะมีช่วงเบื้องหลังนิยายที่ไปป์ไปทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูกับต้น แต่ที่เราสัมผัสได้คือ ไปป์เป็นผู้ชายขี้เสือกมากกก  แค่นี้ยังไม่พอ ดันเป็นโทรโข่งอีกตั้งหาก(คือถ้าไม่มีคนเตือนให้คิดได้ ฮีก็กะจะบอกทุกสิ่งเลยใช่มั้ย?)  คือเราก็พวกโลกส่วนตัวสูง คนที่เราไม่สนิทใจที่จะพูดความลับของตัวเองก็คนแบบฮีนี้แหละ  เสือกเพราะห่วงใยกับอยากรู้อยากเห็นมันต่างกัน  รับรู้ได้อ่ะ   ถึงช่วงดราม่าจัดเต็มก็รำคาญฮีมิใช่น้อย   เพื่อนก็ปัญหารุมเร้า  อินี่ไม่คิดจะถามไถ่แบ่งเบาภาระ ก็ดราม่าเพื่อ?   อ่านมาถึงตอนหลังเริ่มเข้าใจนิดๆ(ส่งฮีไปหาจิตแพทย์ด่วน)     ส่วนอิพี่ชัชก็เลว&โง่อย่างที่เห็น ขี้เกียจด่า   ตัวละครช่วงฮาเร็มก็อ่านขำๆ  ภาคนี้ปัญหาเยอะดี   ต้นก็ดราม่าเยอะขึ้นจนสมชื่อดราม่าควีนซะที(แต่ก็สงสารนาง  ปัญหาส่วนใหญ่มีแต่คนโยนขี้มาให้)    อยากให้ฮาเร็มเน้นที่แมกซ์กับอาร์ม(แต่คิวก็น่ารัก)  หลังๆหายไปเลย  ชอบ2คนนี้อ่ะ   ดูแบบพระเอกละครดี   อิพี่ชัชนี้แบบเทียบไม่ติด555   แต่สรุปเราก็ชอบให้คู่กับพี่ชัชมากกว่า  คู่นี้เหมือนพวกอยู่กินกันมานานจนเริ่มเบื่อ  ถ้าไม่มีเรื่องที่อิพี่ชัชก่อไว้ จนทำให้ต้องห่างกัน   ในความเป็นจริงอาจจะเลิกกันไปแล้วก็ได้มั้ง  

ชอบนิยายเรื่องนี้นะ เราว่ามันเรียลดี ไม่ค่อยสะดุดเท่าไหร่    โชคดีที่ได้เข้ามาอ่านตอนจบแล้ว  ไม่งั้นอาจทนดราม่าจัดๆไม่ไหว  ขอบคุณมากที่เขียนนิยายดีๆให้อ่านนะคะ :pig4:

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
อ่านจบเมื่อวาน แต่ง่วงมากเลยเพิ่งมาเม้นท์

ภาค1  อ่านมาถึงช่วงพูดคุยประมาณ3-4ตอนแรก  เรารู้สึกว่าคุณคนเขียนดิสเครดิตตัวละครหลักพอสมควร(เลยอ่านแต่เนื้อเรื่องเอา เดี๋ยวจะอินยาก ฮาาาา)   ก็งงๆอยู่บ้าง ว่าเขียนถึงต้นน้ำด้วยความรู้สึกอย่างไร   คือในเนื้อเรื่องเราว่่าต้นน้ำก็เป็นเด็กธรรมดา โลกแคบ ต้องการเป็นที่รัก กลัวถูกทิ้ง ไม่กล้าปฎิเสธตรงๆเพราะกลัวโดนเกลียด  ภาคนี้เราค่อนข้างชอบตัวละครทุกคน เพราะคำว่า"รัก"เลยทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด   


ภาค2   อ่านแล้วที่อยากจะพูดแทนต้นคือ "อย่าเสือกเรื่องชาวบ้าน"  สังคมมหาลัยมันน่ารำคาญ  อิพวกขี้เมาท์ก็เยอะ  คนที่เราไม่ชอบที่สุดคือ ไปป์ค่ะ   อาจจะมีช่วงเบื้องหลังนิยายที่ไปป์ไปทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูกับต้น แต่ที่เราสัมผัสได้คือ ไปป์เป็นผู้ชายขี้เสือกมากกก  แค่นี้ยังไม่พอ ดันเป็นโทรโข่งอีกตั้งหาก(คือถ้าไม่มีคนเตือนให้คิดได้ ฮีก็กะจะบอกทุกสิ่งเลยใช่มั้ย?)  คือเราก็พวกโลกส่วนตัวสูง คนที่เราไม่สนิทใจที่จะพูดความลับของตัวเองก็คนแบบฮีนี้แหละ  เสือกเพราะห่วงใยกับอยากรู้อยากเห็นมันต่างกัน  รับรู้ได้อ่ะ   ถึงช่วงดราม่าจัดเต็มก็รำคาญฮีมิใช่น้อย   เพื่อนก็ปัญหารุมเร้า  อินี่ไม่คิดจะถามไถ่แบ่งเบาภาระ ก็ดราม่าเพื่อ?   อ่านมาถึงตอนหลังเริ่มเข้าใจนิดๆ(ส่งฮีไปหาจิตแพทย์ด่วน)     ส่วนอิพี่ชัชก็เลว&โง่อย่างที่เห็น ขี้เกียจด่า   ตัวละครช่วงฮาเร็มก็อ่านขำๆ  ภาคนี้ปัญหาเยอะดี   ต้นก็ดราม่าเยอะขึ้นจนสมชื่อดราม่าควีนซะที(แต่ก็สงสารนาง  ปัญหาส่วนใหญ่มีแต่คนโยนขี้มาให้)    อยากให้ฮาเร็มเน้นที่แมกซ์กับอาร์ม(แต่คิวก็น่ารัก)  หลังๆหายไปเลย  ชอบ2คนนี้อ่ะ   ดูแบบพระเอกละครดี   อิพี่ชัชนี้แบบเทียบไม่ติด555   แต่สรุปเราก็ชอบให้คู่กับพี่ชัชมากกว่า  คู่นี้เหมือนพวกอยู่กินกันมานานจนเริ่มเบื่อ  ถ้าไม่มีเรื่องที่อิพี่ชัชก่อไว้ จนทำให้ต้องห่างกัน   ในความเป็นจริงอาจจะเลิกกันไปแล้วก็ได้มั้ง 

ชอบนิยายเรื่องนี้นะ เราว่ามันเรียลดี ไม่ค่อยสะดุดเท่าไหร่    โชคดีที่ได้เข้ามาอ่านตอนจบแล้ว  ไม่งั้นอาจทนดราม่าจัดๆไม่ไหว  ขอบคุณมากที่เขียนนิยายดีๆให้อ่านนะคะ :pig4:

ไม่ได้ดิสเครดิตตัวละครตัวเองน้า  :sad4:
เค้ารักพี่ชัชน้องต้นจะตาย ต้นน้ำนี่ลูกรักเลยจะเกลียดได้ยังไง แต่เพราะเป็นลูกที่เค้าจงใจปั้นน่ะแหละเลยรู้จักดี อืม... "เกลียดไม่ลง" คำๆ นี้แหละจ้า
ในสายตาคนนอกแบบเราๆ ว่าต้นน้ำเป็นคนที่มีนิสัยน่ารำคาญมาก จอมดราม่าแล้วก็เห็นแก่ตัวมากพอสมควร คือHEร้ายอ่ะ แต่เราดันจับ"คนแบบนี้"มาเป็นตัวเอกในนิยายซะงั้น
ซึ่งโจทย์ตอนนั้นของเราคือ "อยากได้เคะร้ายๆกันนักใช่มั้ย?" เราเบื่อตัวละครแบบร้ายแนว"คุณหนูเอาแต่ใจ" ร้ายเพราะโดนทำร้ายก่อนเลยกลับมาแก้แค้น มันเป็นอะไรที่... นั่นแหละเอาเป็นว่าในความรู้สึกเรา แบบนี้มันไม่ใช่"ความร้ายกาจที่แท้จริง"
ในสังคมเรามีคนนิสัยน่ารังเกียจอยู่เยอะแยะเต็มไปหมด คนแบบที่คนอื่นพากันยี้ใส่อ่ะค่ะ แต่ชีไม่รู้ตัวคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วมองว่าสังคมรังแกชี เราก็วางคาแรคเตอร์ให้ต้นเป็นงี้ แต่ในความร้ายของต้นน้ำมันก็มาจากอะไรหลายๆ อย่างทั้งปมในใจนิสัยการการอบรมเลี้ยงดูสภาพแวดล้อมที่เจอ

ที่เราพยายามไปทั้งหมดเราไม่ได้ทำแค่โยนเหตุผลสักข้อให้ต้นน้ำดูร้าย แบบเป็นตัวเอกร้ายแรงลุยคนแบบกลวงๆ แต่บทจะท้อให้คนง้อก็ยอมแพ้ง่ายๆซะงั้น เพื่อเขียนฉากเรียกคะแนนสงสารเล่น มัน"อะไรวะ?"ในความรู้สึกเรามาก
เราเลยต้องปั้นให้ต้นน้ำเป็นตัวละครที่ร้ายบริสุทธิ์แบบ"ฉันผิดด้วยเหรอที่..." เป็นความร้ายกาจเล็กๆ น้อยๆ ที่คนคิดเข้าข้างตัวเองจะไม่มองว่าตัวเองผิดเด็ดขาด ในขณะเดียวกันมันก็ต้องทำให้คนอื่นเจ็บปวดเพราะนิสัยตรงนี้ แต่ก็ยังต้องมีมุมที่ทำให้คนอ่านรักและส่งแรงเชียร์ไปให้ตัวเอกคนนี้ด้วยเช่นกัน
เราตั้งใจเขียนต้นน้ำให้ออกมาเป็นแบบนี้อ่ะค่ะ

ส่วนน้องไปป์ โจทย์แรกในใจคือ "ลูกหมา" แล้วก็คำว่า "ไม่สนกาลเทศะ" ใส่ความเป็นการ์ตูนๆ เข้าไปอ่ะค่ะ แนวๆ พวกคาแรคเตอร์ไทป์ร่าเริงอ่ะค่ะ แต่ก็นั่นแหละ จริงๆ แอบดาร์ก
แต่เราว่าถ้าต้นไม่เจอของหนักของแรงแบบไปป์ต้นจะไม่เข้าใจโลกนะคะ เอาจริงๆ มีแต่คนโอ๋อ่ะทั้งแม็กซ์ทั้งอาร์ม ไนน์ก็โคตรโอ๋ ต้นต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวเข้ากับคนอื่นบ้าง ในแก๊งค์นี่โอมก็เงียบเอาแต่ตามเป็นเงา(ไร้เสียง) แก้วก็งั้นๆ เมย์นี่มีแต่ทำให้ต้นรำคาญ ป่านก็มีความเป็นผู้ใหญ่นะถึงจะชอบเสือกแต่ถ้าต้นหนีป่านจะไม่ยื้อไว้ เลยต้องมีไปป์อ่ะค่ะตัวเสือกที่จุ้นจ้านแต่ดึงทุกคนเข้าหากัน ซึ่งเป็นคนที่คนใกล้ชิดด่านะแต่ลงท้ายก็จะพูดว่า"เอาอะไรกับเด็กวะ?" มันจะมีคนแบบนึงได้รับสิทธิ์พิเศษแบบนี้จริงๆ นะคะ
เราเลยแอบเขียนคิวว์มาเปรียบเทียบ คือเวลาที่ต้นอยู่กับคิวว์มันดูสบายๆ ไม่เยอะเหมือนไปป์แต่เห็นว่าต้นก็เทคแคร์คนอื่นอีกอยู่ดีแหละ แต่ต้นกลับเต็มใจทำนะ ดูสนุกแล้วมีความสุขด้วย เป็นการเขียนให้ต้นเจอคนหลายๆ แบบด้วยอ่ะค่ะ

อันที่จริง "อาร์ม" นี่คือที่หนึ่งในใจเราเลย แต่แบบนะต้นเป็นพวกใช้แล้วทิ้ง พอตัวเองโอเคแล้วก็ไม่หลบหลังอาร์มอีก จริงๆก็คนละคณะอยู่แล้ว ซึ่งเราว่าช่วงท้ายนั่นแม็กซ์คือถอดใจไปแล้วอ่ะ เลยหายไป อาร์มก็คงแบบมองตามต้นอยู่ห่างๆแล้วยิ้มว่า"เออดีจังต้นเข้ากับเพื่อนได้แล้วท่าทางมีความสุข" อาร์มจะเป็นคนแบบนี้อ่ะค่ะ แม็กซ์ก็คงติดต่อกันบ้างแต่ไม่กวนใจต้นเยอะเพราะรู้ดีว่ามันจะกระอักกระอ่วนใจกันเปล่าๆ แม็กซ์เจ็บสุดแหละ ฮ่าๆ ทำไงได้อ่ะเราเขียนแม็กซ์มาให้เป็นคาแรคเตอร์แบบพระเอ๊กพระเอก แต่พี่ชัชคือความจริง
พี่ชัชเป็นผู้ชายแบบที่พบได้ทั่วไป อยากให้จับต้องได้ดูสมจริง เขียนเพื่อบอกคนอ่านว่า "ผู้ชายเจ้าชู้น่ะเหรอ? มันก็คือผู้ชายเอี้ยๆ แบบอีพี่ชัชนี่แหละ! คาสโนวาร้อยหอยจะมามีรักเดียวกับเหมืองทองง่ายๆ ได้ยังไง หยุดฝันได้แล้ว!" เป็นการทำลายความมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งของคนอ่านนิดๆ เหอะๆ

เราเป็นคนแต่งนิยายชั่วร้ายล่ะ ชอบทำลายความฝันของนิยายโดยการเสียดสีด้วยเรื่องจริง เราว่ามันสนุกง่ะ
ชอบอารมณ์แบบ โคตรอินโคตรโดน สะใจ! ใช่เลย! อะไรแบบนี้อ่ะค่ะ
ดังนั้นขอบคุณนะคะที่สนุกกับนิยายเรื่องนี้  :กอด1:

ออฟไลน์ kataiyai

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-1
ทำไมขึ้นหัวข้อว่า "จบแล้วจ้า" ล่ะคะ

จะไม่มาต่อเหรอคะ อยากอ่านจนกระทั่งชีวิตหลังแต่งงานของทั้งคู่เลย

ออฟไลน์ AI.NoR

  • เกรียน&กวนตีน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-6
    • AzureIce
ทำไมขึ้นหัวข้อว่า "จบแล้วจ้า" ล่ะคะ

จะไม่มาต่อเหรอคะ อยากอ่านจนกระทั่งชีวิตหลังแต่งงานของทั้งคู่เลย
มันอิ่มตัวแล้วมั้งคะ นิยายเรื่องนี้ยาวมากด้วยอ่า หมดมุขแล้ว
พล็อตต่อไปนี่ไม่ค่อยอยากเขียนเท่าไหร่ เราคิดไปถึงตอนที่ต้นอายุซักสามสิบ เป็นอาจารย์ และพี่ชัช .... แม็กซ์เป็นซิงเกิ้ลแด๊ด ... อืม มันไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ อ่านเพลินๆ เองคนเดียวดีกว่า แหะๆ
 :mew5:

ออฟไลน์ kataiyai

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-1
ถ้าเปลี่ยนใจก็อย่าลืมเอามาลงให้อ่านนะคะ

จะรอทั้งๆ ที่ไม่มีความหวังนี่ล่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ BIRD

  • บี เบิ๊ด นก ^___^
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
รักพี่ชัชกับต้นมาก ดีใจที่เจอเรื่องนี้ สนุกมากครับ แอบกดไลค์เพจละด้วยนะ จะติดตามเรื่องอื่นๆต่อไปนะครับ

ออฟไลน์ PPink

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 220
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
เสียดายว่าเพิ่งมีโอกาสได้อ่าน
เรานั่งอ่านม้วนเดียวจบเป็นวันเลย
บอกจริงๆ ว่าแต่ละตอนนี่ทำเราต้องนั่งคิดตามเรื่องเลย ไม่ก็อินจนจุกแทน

อยากบอกว่าคนแต่งเก่งแล้วนะ มันจริงมาก ไม่ต้องมีใครดีหรือแย่จนเกินไป
เป็นมนุษย์เทาๆ เรื่องจริงๆ แบบนี้ล่ะ ชอบ

ออฟไลน์ MonkeYMauS

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-0
อยากให้มีต่อนะครับ พล็อตเรื่องหลังจากนีิผมว่าเป็นของจริงหลังชีวิตคู่นะ (แต่คู่นี้เขามีชีวิตคู่กันตั้งนานแล้ว)ความเปลี่ยนแปลง ของทั้งคู่จนกระทั่งถึงวัยทำงาน ผมคล้ายต้นน้ำอยู่อย่างหนึ่ง ที่คิดว่าไม่มีใครรัก อยู่ตัวคนเดียว และเรื่องคิดฆ่าตัวตาย อยากให้มีต่อจริงๆ นะครับ มันเป็นความสุขที่ได้ติดตามคนที่มีนิสัยคล้ายๆ กัน ว่ามันจะเป็นอย่างไร ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ครับ จะมีโอกาศลงเล่มหนังไหมครับ ผมอยากเก็บไว้อ่านมากเลย

ออฟไลน์ wargroup

  • Twitter/IG : @inaSSusani
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-3
เขียนดราม่าได้ดีมากๆเลยค่ะ! อ่านสนุกมากกก โครงเรื่องมันส์ดีแท้ ยาวดีด้วย สะใจ
ที่ชอบอีกอย่างคือ บทพูดบทสนทนา เขียนดีจริงๆ ลื่นไหล สื่อสารเป็นธรรมชาติมาก
นี่ตามมาจากเรื่อง "SRT/INT:LoveTrick ปิ๊งรักหนุ่มเกมเมอร์" อันนั้นก็พล็อตดี บทพูดดี๊ดีเช่นกัน

เรื่องนี้ชอบทั้งพี่ชัชและต้นน้ำ ดีใจที่ไม่เปลี่ยนตัวพระเอกกลางทาง ชอบที่เรียล ดีชั่วทึ่มฉลาดปนๆกันไป
ส่วนตัวไม่ได้รู้สึกว่า นายเอกตอแหล แอ๊บ หรือดราม่าตัวแม่อะไรขนาดนั้น
มองว่านางมีเหตุปัจจัย กระตุ้นให้มีพฤติกรรมและความคิดอย่างที่เป็น นางยังเด็กด้วยแหละ
ชีวิตนางก็ช่างเหมือนดวงตก โดนทำของใส่ตลอดเวลา ซวยซ้ำ ซวยซ้อน ซวยซ่อนเงื่อนที่สุด
แต่ตอนหลังที่นางมั่นแล้ว คือเริ่ดมากกกก เป็นนายเอกที่ถูกใจเลย

ตัวละครที่ชอบที่สุด ต้องยกให้น้องเมษจริงๆ นางดีงามชนะเลิศศศศ (ยิ่งมาเข้าคู่กับหมอเอกยิ่งสนุก)
นางสร้างซีนประทับใจสุดๆ คือตอนมาตบหน้าเรียกคืนสติต้นที่รพ. ทำเอาน้ำตาซึม พาร์ทนี้เขียนดีมากเลยค่ะ

อีกสิ่งที่คนเขียนๆถึงแก่น ...จนทำให้ไม่ชอบอย่างจริงจัง ถ้าเป็นต้นคงไม่คบด้วยแน่ๆ
คือไปป์และรูปแบบความสัมพันธ์ของกลุ่มเพื่อนในภาค อะไรจะสำคัญตนสุดโต่งกันขนาดนั้น
เหมือนต้นถูกก้าวล่วง ถูกมัดมือชก ถูกแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เหมือนต้องแบกเพื่อนไว้บนบ่า!
มองว่าคนจะเป็นเพื่อนสนิทกัน น่าจะเกิดจากความสบายใจทั้งสองฝ่าย และเป็นไปโดยธรรมชาติ
แต่งานนี้ดูทุกคนอยากเผือกเรื่องนางม๊ากมาก อยากเข้าหา อยากเป็นส่วนหนึ่งของนางกันจัง รำฯแทนแลยค่ะ

จะตามอ่านเรื่องอื่นๆของคนเขียนอีกนะคะ อ่านมา 2 เรื่องแล้ว ติดใจพล็อตและการเขียนจริงๆนะ ชวนติดตามที่สุด (+1)

ปล. เรื่องนี้คนเขียนคือ ป่าน กับ เมษ เมิร์จรวมกันใช่มั้ย? นี่สัมผัสได้แบบนั้น ^^

ออฟไลน์ konnarak

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-0
สนุกมากกกขอบคุณนะสำหรับนิยายดีดี
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-02-2016 14:17:49 โดย konnarak »

ออฟไลน์ lipure

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
อ่านภาคแรกทั้งหมด  :mew6:

ส่วนภาคสองนี่ อ่านแรกๆ เว้นตรงกลาง และมาอ่านด้านหลัง

เพราะว่ามันปวดใจอย่างมากกกก

เนื่องจากเรื่องมันเรียล และคนอ่านก็มี "ปม"    :m15:
แต่เพื่อเป็นการให้เกียรติผู้แต่ง เราจะขอเวลาทำใจ และกลับไปอ่านตรงกลาง    :z6:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-06-2017 20:22:16 โดย lipure »

ออฟไลน์ เพลิงพิษ ธิดาซาตาน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สวัสดีค่ะ คุณนักเขียน เราตามมาจากเรื่องไม่ฟิตค่ะ บอกเลยว่าเราชอบตัวละครพี่ชัชต้นน้ำและคนอื่นๆมาก นิยายเรื่องนี้ในขณะที่เราอ่านเรารู้สึกว่าเราได้เข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆได้เห็นพวกเขาดำเนินชีวิตจริงๆส่วนตัวรู้สึกเป็นนิยายที่เรียลมาก เราค่อนข้างชอบคาแรกเตอร์ของต้นน้ำ แบบแม่ศรีเรือนมากกกก ซึ่งเราอยากจะเป็นให้ได้แบบต้นน้ำเลยเชียว      แล้วเราก็อยากได้ปั๋วแบบพี่ชัชมากกก(ถึงแม้จะเป็นตาลุงผีขี้เกียจแถมยังหื่น) แต่พี่เขาก็มีมุมอบอุ่นหัวใจ ไม่แปลกใจเลยที่ต้นน้ำรักพี่ชัชมากมาย เราแอบชอบเรื่องชีวิตคู่การดำเนินชีวิตประจำวันของทั้งคู่ แบบถึงมันจะเรื่อยๆแต่เราอบอุ่นหัวใจมาก ในขณะที่อ่านถึงตอนดราม่าตอนที่ชัชนอกใจต้นน้ำ เราอินมากค่ะ ยิ่งฉากที่เหมือนชัชกำลังจะนอกกายต้นน้ำ เรามือสั่นใจเต้นรั่วมาก ปากสั่นไปหมด เป็นฉากที่ทำให้เรากรีดร้องออกมาอย่างหนัก ต้องใช้คำว่ากรีดร้องเลยค่ะ มันจุกไปหมด เหมือนเราอินและเข้าใจความรุ้สึกต้นน้ำในตอนนั้นมาก เราอ่านไม่หยุดเกือบเบรกแตก แต่ตอนเราต้องทำงานแต่เช้าาา เลยต้องหักห้ามใจที่จะอ่านต่อ ไม่เกมือนเรื่องไม่ฟิตที่เราอ่านในวันหยุดแบบรวดเดียว ทำให้อารมณ์ประดังประเดในวันเดียว แต่นี่อารมคลั้งค้างไปทั้งวันแน่ เรายังอ่านไม่จบนะคะแต่ขอมาเม้นระบายอารมณ์ก่อน เดี๋ยวจะอัดอั้นไปมากกว่านี้ 55555 ถ้าอ่านจบแล้ว เราจะมาเม้นอีกที เราเรียบเรียงคำพูดไม่ค่อยเก่ง ถ้าอ่านแล้ว งงๆ ก็ขออภัยด้วยนะคะ รักคุณนักเขียนนะคะ ขอบคุณที่เขียนนิยายเรื่องนี้ออกมาให้ได้อ่านเรามีความสุขมาก มีเรื่องที่เราอยากจะบรรยายออกมามากกว่านี้ แต่เราบอกไม่ถูก อ่านจบจะมาเม้นอีกที ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ เพลิงพิษ ธิดาซาตาน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ไม่รู้คุณนักเขียนเป็นไงบ้าง ได้เข้ามาในเล้าบ้างหรือเปล่า ได้เขียนนิยายอีกไหม นอกจากสามเรื่องของคุณนักเขียน แต่เราชอบสำนวน พล็อตการเล่าเรื่องของคุณนักเขียนมาก แบยรู้สึกอยากอ่านแต่งานของคุณนักเขียนแบบไม่รู้จบ อารมณ์แบบคิดถึงสำนวนการเขียนแบบนี้ อยากร้องไห้ :o12:

ออฟไลน์ ปาลี

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อ่านจนจบดูเหมือนคนเขียนพยายามสรุปปิดตอนเกือบทุกตอนว่าต้นน้ำเป็นคนไม่ดี ขอแสดงความคิดเห็นในมุมของคนอ่านบ้างว่าถ้าคนที่ตกอยู่ในสถานะแบบต้น การแสดงออกมันก็จะประมาณนี้อยู่แล้ว ดีที่ต้นรักแม่ถึงไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางไปมากกว่านี้ การไม่ชอบสังคม ไม่มีเพื่อนเยอะ ไม่ได้แสดงว่าเป็นคนไม่ดี ก็แค่ไม่ชอบเราเองก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวอ่ะ ยิ่งไนน์ ยิ่งน่ารำคาญ ส่วนเรื่องหลอกแม็กซ์อันนี้ต้นผิดจริง ด้วยวัยแค่นี้ แลเวดันมีพ่อแบบนี้ ปีชาติไม่มายุ่ง พอมีเรื่องจำเป็นถึงมามองเห็นกัน มันก็เป็นไปได้ที่จะคิดตอบโต้ ครอบครัวทางพ่อที่ร่ำรวยแบบนั้น ถ้าคิดจะสนใจต้นจริง ๆ คงทำนานแล้ว เกิดเพิ่งมาพิศวาทอะไรเอาป่านนี้ ตอนที่พี่สาวตบต้นเป็นเราคงมีสวน มีสิทธิ์อะไรมาทำ ทุกคนรอบตัวต้นมาวุ่นวายกีบค้นเองทั้งนั้น พอต้นไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองคิด หรือไม่ได้เป็นเหมือนคนในสังคทส่วนใหญ่เป็น ต้นกลายเป็นคนไม่ดี มันก็โหดร้ายเกินไป

ออฟไลน์ lipure

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
6 ปีผ่านไป กลับมาอ่านอีกรอบ 555

คิดถึงคนเขียนโนะ นิยายสไตล์นี้ คงมีเธอคนเดียวที่เขียนออกมาได้

กดเลิฟ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-01-2023 22:16:59 โดย lipure »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด