เรื่องสั้น"ในวันที่เราไม่รักกัน" ตอนจบมาละครับ 06/11/2553
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องสั้น"ในวันที่เราไม่รักกัน" ตอนจบมาละครับ 06/11/2553  (อ่าน 12962 ครั้ง)

ออฟไลน์ tatum1234

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-1
 
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

:laugh:เรื่องเก่าแต่งไม่ออก...เลยมาเขียนเรื่องนี้แทน

 ....................................................................
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-11-2010 15:22:51 โดย tatum1234 »

ออฟไลน์ tatum1234

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-1
เรื่องสั้น “ในวันที่เราไม่รักกัน”
   



ชายหนุ่มร่างโปร่งเดินไปตามหาดทรายที่ทอดยาวไปจนสุดลูกตา

ปล่อยให้ความคิดลอยไปไกลก่อนที่ความคิดนั้นจะวนกลับมาที่เดิมอย่างไม่รู้จักจบสิ้น แสงตะวันอ่อนลงและ

กำลังจะลาลับไป แสงสีนั้นแต่งแต้มท้องฟ้ายามเย็นให้ดูสวยสดงดงานราวกับภาพเขียน

ถ้าเป็นคนอื่นที่มีความสุขมันสวยมากทีเดียว แต่สำหรับชายหนุ่มแล้ว มันก็เป็นแค่อีกวันที่

มีแต่ความเศร้าและความเจ็บช้ำเท่านั้น

สามวันมาแล้วที่ ธีรดลเดินทางมาในที่ไม่มีใครจะหาเค้าเจอไม่มีใครรู้จัก

เพื่อหวังจะหลบมารักษาความเจ็บป่วยที่ไม่เกิดจากโรคภัยไข้เจ็บหากแต่เกิดจากความรัก

ที่ทำเอาเจ้าตัวเจ็บปวดเจียนตาย  ขนต้องหนีมาเพื่อตั้งตัวและสติก่อนจะกลับไปเจอความจริงที่รออยู่

ชายหนุ่มเดินมาจนสุดชายก็นั่งลงบนก่อนหินก้อนเดิม ปล่อยใจลอยไปอีกครั้ง

และเริ่มต้นทบทวนสิ่งต่างอีกครั้งอย่างเช่นที่ทำมาทุกวันตั้งแต่มาถึง ว่าอะไรที่เค้าทำผิดพลาด

อะไรที่ทำให้ความรักและความดีที่พยายามทำและมอบให้อีกคนมันไม่สามารถส่งผ่านไปถึงหัวใจของคนอีกคนได้

สามวันก่อนหน้านี้ธีรดลนัดเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยมมาเจอเพื่อสังสรรค์

ที่ร้านอาหารบนห้างสรรพสินค้าใกล้ๆที่ทำงานของเพื่อนสนิทคนหนึ่งในกลุ่มเพราะทุกคนเห็นตรงกันว่า

ห้างนี้ทุกคนเดินมาได้ทางสะดวกที่สุด หลังที่เพื่อนๆมากันครบตัวธีรดลเองนั้นมาเป็นอันดับแทบจะท้ายๆ

แต่ยังไม่ทันนั่ง สายตาก็มองเห็นคนรักนั่งอย฿กลับกลุ่มเพื่อนๆถัดไปแค่โต๊ะเดียว คนทั้งโต๊ะนั้นไม่มีใครสนใจผู้ที่มาใหม่อย่างเค้า

“อ้าวคุณธี มาแล้ว..นึกว่าจะเบี้ยวซะอีก”เพื่อนคนหนึ่งเดินมาหาพร้อมกับลากให้ธีรดลไปที่โต๊ะ

ก่อนที่จะดันให้เข้าไปนั้งด้านในสุดของโต๊ะ เพื่อเป็นการกักตัวไม่ให้กลับก่อนเพื่อนๆ

“เป็นไงบ้างคุณธี..สบายดีหรือเปล่า”เพื่อนๆมักจะเรียกธีรดลว่า

“คุณธี” เพราะตอนสมัยเรียนเจ้าชอบแอบอ้าวว่าเป็นคุณชายตกยากแบบในละครที่กำลังรอเจ้าคุณปู่มาตามตัวไปรับมรดกร้อยล้าน

ระหว่างการสนทนาต่างๆกับเพื่อนๆธีรดลกะว่าจะลุกไปทักทายคนรักและว่าจะนัดให้กลับพร้อมกัน

แต่จนแล้วจนรอดธีรดลก้ไม่สามารถปลีกตัวไปได้สักที่จนเสียงๆหนึ่งถามประโยคคำถามที่แถบทำเอาธีรดลอยากหยุดหายในไปเสียเดี๋ยวนั้น

“ไอ้คุณปรมินกูสงสัยเมื่อกี้มึงบอกว่ามึงไม่ได้รักแฟนมึง แล้วมึงไปอยู่กับเค้าทำซากอะไร”

“มึงเข้าใจไหมว่ากูเป็นคนแรกของเค้า...แล้วกูก็เหมือนติดแห็งอยู่กับเค้าไงมึงเข้าใจปะ

อีกอย่างถ้ากูจะเลิกกับเค้ากูก็ต้องหาเหตุผลให้ดีๆหน่อยๆ”พอได้ฟังประโยคตอบคำถามนี้

เข้าไปธรีดลเจ็บแปล๊บไปทั้งอกเหมือนมีใครเอามือมาบีบที่ใจ อาการที่ตามมาคือแน่น หายใจแทบไม่ออกต้องพยายามครองสติให้อยู่กลับตัว

“แต่จากที่พวกกูฟังมึกเล่านี่นะ..เค้าก็ดีกับมึมากนี่ทำให้ทุกอย่าง..กูว่าถ้ามึงจะหาเหตุผลมากับเค้านี่มีทางเดียวคือมึงต้องกลายเป็นคนเลววะ”

“มึงหมายความว่าไงวะ”คนทั้งกลุ่มหยุดเดินตรงโต๊ะของธีรดลพอดี

“มึกก็ต้องบอกเค้าว่า มึงไม่รักเค้าไง ที่ผ่านมามึงแค่สร้างภาพก็เท่านั้น”เพื่อนคนเดิมบอก

“แล้วที่นี้เค้าก็จะเกลียดมึงแล้วก็คิดว่ามึงเป็นคนเลวไง”เพื่อนอีกคนเสริม

ธีรดลลอบมองคนรักก็พบกับสีหน้าระบายยิ้ม นั้นยิ่งทำให้ธรีดลเจ็บจนชาไม่รู้ว่าหัวใจยังเต้นอยู่หรือป่าว

“คุณธีเป็นอะไรนั่งตัวสั่นเชียวหนาวหรือ...เอแต่แอร์ก็ไม่แรงนี่น่า”เพื่อนที่นั้งข้างๆธีรดลถาทเมื่อเห็นเจ้าตัวนั่งตัวสั่นอย่างกับลูกนกตกน้ำ

“ไม่เป็นไรแอร์มันแรง”ธรีดลตอบเสียงเบาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้สั่นพร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

“เอาตกลงมึงจะเอาไงหรือจะให้พวกกูช่ายพูดให้ก็ได้นะเว้ย”บทสนทนาที่ทำร้ายธีรดลยังดำเนินต่อไป

“ไม่ต้องกูรู้ว่ากูควรทำยังไง..พรุ่งนี้ทุกอย่างจะเรียบร้อย”ปรมินบอกเพื่อนจบ

เสียงแก้วน้ำตกแตกพร้อมกับเสียงคนร้องด้วยความตกใจเรียกความสนใจกลุ่มของปรมินได้เป็นอย่างดี

“ดล”ปรมินครางเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ในกลุ่มที่ร้องเพราะแก้วแตกเมื่อครู่

“คุณธีเป็นอะไรหรือป่าว..ระวังแก้วบาดอย่าไปเก็บ เดี๋ยวให้แม่บ้านมาเก็บ”เพื่อนผู้หญิงร้องบอกเมื่อเห็นธีรดลกำลังจำจับแก้วที่ทำแตก

ธีรดลไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง ได้แต้ก้มหน้าซ่อนเอาไว้ในสมองตอนนี้คิดอยู่อย่างเดียวว่าอยากจะกลับบ้าน...

บ้านไหนกันเสียงเยาะเยยในหัวถามธรีดล

“เอ่อเราขอกลับก่อนนะวันนี้ไม่ค่อยดีเลยแล้วคราวหน้าเจอกันใหม่นะ...ขอโทษที”

ธีรดลรวบรวมกำลังลาเพื่อนๆก่อนที่ใครจะเอ่ยอะไรธีรดลก็เบียดแทรกทุกคน

รวมทั้งกลุ่มเพื่อนของคนรักออกไปนอกร้านแล้วออกแรงวิ่งสุดชีวิตไปให้ไกลจากตรงนั้นให้มากที่สุด

ธีรดลวิ่งมานานเท่าไหร่ไม่รู้แต่ที่ชายโครงเริ่มเจ็บร้าวจนเจ้าตัวต้องหยุดวิ่งก่อนที่จะทรุดลงนั่งเพราะขายืนไม่ไหวอีกแล้ว

“เจ็บ...เจ็บทำไมมันเจ็บ”ธรีดลถามตัวเอง มีเพียงเสียงเยาะเย้ยที่ดังตอบกลับมา “เจ็บเพราะโง่ยังไงเล่า”

หลังจากที่นั่งอยู่ที่ข้างถนนจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มมองเค้าเป็นตัวประหลาด

ธีรดลค่อยๆลุกขึ้นก่อนที่มองหารถโดยสารเพื่อกลับไปบ้านที่ความจริงอันโหดร้ายกำลังรอเค้าอยู่

เมื่อกลับมาแล้วธรีดลก็พบปรมินยืนรอเค้าอยู่ที่หน้าบ้านด้วยอาการกระวนกระวาย

จนเมื่อได้ยินเสียรถมาจอดที่หน้าบ้านเรียกความสนใจ ปรมินเห็นสภาพคนรักแล้วก็สะท้อนใจ

“ดล...ไปไหนมารู้ไหมว่าผมเป็นห่วง”ปรมินถาม

“ขอโทษที่ทำให้ลำบากเป็นห่วง...ขอโทษที่ผมไม่เคยรู้เลยว่าที่ผ่านมาคุณต้องมาติดอยู่กับผม..

ขอโทษที่ผมเห็นแก่ตัวรักคุณโดยไม่ได้รู้เลยว่าคุณไม่ได้รักผม..คุณไม่ต้องรอ

ถึงพรุ่งนี้...ไม่ต้องรอผมขอเข้าไปเก็บของแป็บเดียว...แล้วผมจะหายไปจากชีวิตคุณตลอดไป”

“ดลพูดอะไร..วันนี้พรุ่งนี้อะไร”

ปรมินใจหายไม่นึกว่าพอเอาจริงแล้วเค้าไม่สามารถปล่อยให้ธีรดลเดินออกไปจากชีวิตเค้าได้ อย่างที่ตั้งใจ

“ผมไม่ได้เป็นควายที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องนะ....คุณควรจะดีใจที่ผมไปได้อย่างคุณต้องการ

เพราะงั้นเลิกสร้างภาพแบบที่เพื่อนคุณบอกได้แล้ว”ธีรดลตะคอก ก่อนที่จะเดินนี้เข้าไปในบ้าน

“.......”ปรมินนิ่งอึ่งนึกไม่ถึงว่าธรีดลผู้เคยยอมเค้าทุกอย่างธรีดลผู้อ่อนหวานจนบ้างครั้งเค้านึกอายแทนผู้หญิงบ้างคนเสียอีก

ธีรดลกลั้นน้ำตาเอาใว้ไม่ให้ไหลออกมาเพื่อแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็น

ก่อนจะลงมือเก็บเอาเสื้อผ้าสองสามชุดที่มีคุณค่าทางใจใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็กอย่างรวกๆเพื่อจะได้รีบไปจากที่นี่ก่อนที่น้ำตาไหลลงมา

“ผมต้องทำอย่างไง ดล..เพื่อที่ดลจะอยู่กับผมต่อไป”เสียงปรมินดังขึ้นข้างหลัง

“....”ธีรดลเงียบก่อนจะหันมาเผชิญหน้าด้วยแววตาปวดร้าว

ก่อนที่จะคว้ากระเป๋าใบเล็กเดินออกมาอย่างรีบเร่งเพราะกลัวว่าน้ำตาที่อดกลั้นไว้จะไหลลงมา

“ดล..คุณไม่ได้รักผมแล้วใช่ไหมคุณถึงได้จะทิ้งผมไปแบบนี้”ปรมินถามก่อนที่รดลจะก้าวขาออกไป

“คำถามนี้ผมควรถามคุณมากกว่าไม่ใช่หรือไง...ถ้าอยากได้คำตอบผมก็มีคำตอบให้..

ผมรักคุณมากจนไม่อยากจะทิ้งคุณไปไหน...แต่คุณตั้งหากที่บอกกับใครๆว่าคุรไม่ได้รัก

ผมเลยถึงผมจะทิ้งคุณแล้วมันต่างอะไรกับที่คุณจะทิ้งผม...

มันต่างกันตรงไหน..ในเมื่อทั้งสองอย่างก็มีแต่ผมคนเดียวที่เจ็บปวดตาในขณะที่คุณมีความสุข”
...

อีครึ่งมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ :z10:แต่จะรีบเขียนแล้วนำมาลงให้นะครับ

Sugar_Love

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
 :เฮ้อ: 

 :m31:  อย่ามาถามคำถามบ้าๆ ... อยากให้เขาไปนัก เขาก็ไปแล้วไง ยังจะมาเรียกร้องอะไรอีก :angry2:

 :z6:


รีบมาลงเร็วๆนะ อยากอ่านต่ออ่ะ :impress:

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
ทิ้งคนอื่นได้ แต่ห้ามคนอื่นทิ้งตัวสินะ...ปรมิน

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16
เลวว่ะ  ไม่รักไม่ว่าอย่ามาพูดกับเพื่อนแบบนั้นดิไอ้ควาย  น่าจะเห็นใจคนที่มึงจะทิ้งเขาบ้าง ดีที่เขาได้ยินด้วยตัวเอง จะได้ตัดสินใจเลิกได้ง่ายๆหน่อย
เหมือนกับที่มึงตัดสินใจจะทิ้งเขาอยู่ แล้วมาพูดแบบเลวๆให้เพื่อนของมึงฟังแล้วก็มาออกความคิดเห็น

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29

KM

  • บุคคลทั่วไป

minima

  • บุคคลทั่วไป
มาแบบสั้นๆแต่บีบหัวใจมากมาย

ออฟไลน์ tatum1234

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-1
 :z2:ฮึบๆ

ธีรดลพูดจบคนทั้งคู่ก็เงียบ ปรมินไม่มีคำกล่าวอะไรออกมาเพราะจนด้วยคำพูด

ส่วนธีรดลนั้นก็เจ็บปวดเกินกว่าที่พูดอะไรได้อีกท้ายที่สุดปรมินก็ปล่อยให้ธรีดลเดินออกไปจากบ้าน

น้ำทะเลที่เย็นจัดซัดมาโดนขาเรียกจิตใจที่จมจ่อมอยู่กับอดีตของสามวันก่อนให้กลับมาในเวลาปัจจุบันอีกครั้ง 

ธีรดลค่อยๆลุกขึ้นจากก้อนหินที่เวลานี้น้ำทะเลเริ่มขึ้นมาเกือบถึงตรงชายหมุ่นนั่งอยู่แล้ว

ธีรดลเดินกลับที่พักด้วยอาการแบบเดิมกับตอนขามา ความมือโรยตัวมาจนแถบมอง

ทางไม่เห็นแล้วชายหนุ่มไม่ได้กลัวความมืดจึงเดินไปอย่างมั่นคง

จนมาถึงครึ่งทางร่างของชายหมุ่มก็โดนมือปริศนาฉุดให้มาปะทะกับร่างของเจ้ามือนั้น

“อย่า...อือ”ร้องได้คำเดียวมือหนาใหญ่ก็ปิดปากของธีรดลเอาไว้

ก่อนที่จะลากร่างของธีรดลให้ตามมาและหายเข้าไปในความมืด

สองวันหลังจากที่ธีรดลออกจากบ้านไปปรมินมองไปรอบบ้านที่เคยอยู่ทุกดูไม่ปกติเอาซะเลย

ปรมินรู้สึกว่าบ้านมันกว้างและเงียบจนน่าใจหายแม้กระทั้งเตียงนอนที่เค้าเคยบ่นกับธีรดลว่ามันแคบถ้านอนสองคน

ตอนนี้เตียงที่ว่าทำมันมันกว้างและเย็นจนนอนไม่สบายจนปรมินต้องย้ายมานอนที่ชุดรับแขกหน้าทีวี

เพราะนอนไม่หลับเหมือนมันเหมือนแปลกที่นอน แม้กระทั้งชีวิตประจำวันก็

แปลกไป วันแรกที่ธีรดลหายไปเค้าไม่ได้นอนเกือบทั้งคืน

วันรุ่งขึ้นด้วยความชินปรมินคว้านหาร่างของคนรักอยู่นานจนนึกขึ้นได้ว่าธีรดลไม่ได้อยู่กับเค้าแล้วจึงรีบลุกขึ้น

เมื่อมองไปที่นาฬิกากพบว่าตัวนอนตื่นสายและเลยเวลาเข้างานไปแล้วกว่าสามชั่วโมง

เย็นนั้นปรมินปรึกษาเพื่อนถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“อ้าวมึงนี่ยังไง...เค้าไปมันก็ดี มึงไม่ได้รักเค้าแล้วจะมาหงอยทำไม น่าจะดีใจ”เพื่อนคนหนึ่งบอก

“กูถามมึงจริงๆนะ...มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่ได้รักเค้า..ก่อนที่มึงจะตอบกูมึงถามใจและตัวมึงเองให้ดี

แล้วตอบกูมาว่าที่ผ่านมาตลอดเวลาที่เค้าอยู่กับมันไม่เคยมีอะไรหรือสายสัมพันธ์เชชื่อมมึงกับเค้าเอาไว้”

เพื่อนอีกคนเห็นสภาพปรมินแล้วชักไม่แน่ใจแล้วว่าปรมินรักหรือไม่รักกันแน่

“กูไม่รู้...กูรู้แต่ว่าเค้าไปแล้วกูอยู่ไม่ได้มันไม่เหมือนเดิม”ปรมินพูดสิ่งที่อยู่ในใจ

“กูบอกอะไรให้นะ....มึกไอ้ปรมินกินหญ้า....มึงรักเค้าไง..ที่นี้มึงรู้ยัง”

“กูรักเค้า...มึงคิดแบบนั้นหรอ”ปรมินถาม

“กูไม่ได้คิด...แต่มึงนั้นแหละที่คิดและมึงก็ทำจริงด้วย”

“จริงหรือวะ”

“เอาง่ายๆนะ..ถ้ามึงไม่รักเค้าแล้วมึกจะมานั่งซังกะตายห่าหอกอะไร..อีกอย่างมึงบอกพวกกูเองนะว่าเค้าอยู่ชีวิตมึงไม่เหมือนเดิม..

อะกูถามมึงอีดคำถามนึง..มึกอยากเจอเค้าอีกหรือป่าว”

“อยากเจอ..กูอยากขอโทษในสิ่งที่กูทำให้เค้าเจ็บ”แทบไม่ต้องคิดปรมินตอบเพื่อนไป

“เอ่อ..งั้นมึงก็ไม่ต้องถามพวกกูแล้วว่ารักหรือไม่รักเพราะมึงแคร์เค้าขนาดนี้ไม่เรียกว่ารักกูก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว”

หลังจากแยกย้ายกันปรมินกลับมาบ้านในหัวมีแต่เรื่องของธีรดล

ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีสักครั้งที่เค้าจะได้รับความลำบากตั้งแต่การใช้ชีวิตประจำวัน

ไปจนถึงเรื่องของความลำบากใจไม่มีสักครั้งที่ธีรดลจะสร้างความลำบากใจให้แก่ตนเลย

สักครั้ง ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมามีแต่เค้าทั้งนั้นที่ไม่เคยเอาใจใส่ธีรดลอย่างที่คนรักควรจะทำให้กัน

ตอนนี้ชายหนุ่มรู้แล้วว่าความรักของธรีดลนั้นได้แทรงซึมเข้ามาอยู่ในทุกๆที่ของชีวิตและจิตใจเค้า

โดยที่เค้าเองก็รับมันมาโดยไม่รู้ตัวส่วนตัวเค้าเองนั้นเมื่อรู้ว่าความรักจากธีรดลนั้นอบอุ่นอ่อนหวานเพียงใดก็ได้สูญเสียมันไปแล้ว 

“ยังเค้ายังไม่ได้สูญเสียมันไป” ชายหนุ่มบอกตัวเองก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนเปิดดูในตู้เสื้อผ้า

ภายในมีเสื้อผ้าขอธีรดลเกือบครบที่หายไปมีอยู่ไม่กี่ชุดและแต่ละชุดที่หายไปนั้นมันเป็นเสื้อที่เค้ามักชมคนใส่ว่าใส่แล้วรู้ชอบ

“หรือว่ากลับบ้านที่ต่างจังหวัด”ปรมินพึมพัมกับตัวเอง ก่อนที่จะกดโทรศัพท์ไปหาคนรักเพื่อสอบถามแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้

ปรมินจึงตัดสินใจโทรไปยังโทรศัพท์บ้านของคนรัก ก็ได้รับคำตอบว่าไม่อยู่

ปรมินใจเสีย ถ้าธีรดลไม่กลับบ้านแล้วเจ้าตัวจะไปไหนได้ไปหาเพื่อนแล้วเพื่อนคนไหนกัน

ด้วยความที่ไม่เคยเอาใจใส่เรื่องราวต่างๆของคนรัก จึงทำให้มืดแปดด้าน

ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงในฝั่งที่ธีรดลนอนและซุกหน้าสูดดมเอากลิ่นหอมหวานของแชมพูที่ยังติดอยู่บนหมอนเข้าไปเต็มปอด

“ดลคุณหนีผมไปอยู่ที่ไหนกัน”ปรมินกอดหมอนไว้แนบอกเสมือนเป็นคัวแทนของคนรัก

หลังจากนั่งคิดถึงคนรักอยู่พักใหญ่สายตามองไปตามกองหนังสือของธีรดลที่มักจะเอามาอ่านก่อนนอน

วางไว้ที่สตูหัวเตียง ชายหนุ่มวางหมอนลงก่อนที่จะเลือกนิตยาสารท่องเทียวที่วางอยู่เล่มบนสุดมาเปิดดู

พลิกไปได้สักพักปรมินก็เจอข้อความที่ตนเองจำได้ว่าเป็นลายมือของคนรักเขียนอยู่บนภาพ

ของท้องฟ้าสีฟ้าใส่ตัดกับน้ำทะเลสีเขียวมรกตสวยงามว่า “อยากพาหัวใจไปพักผ่อน”

ปรมินอ่านชื่อสถานที่ก่อนที่จะลุกขึ้นเก็บของใช้ส่วนตัวแล้วรีบเดินทางให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้และภาวนาให้การคาดเดาของเค้าไม่ผิดพลาด


“อือๆ”ธีรดลร้องและดิ้นพยายามเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่กำผจญอยู่แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่เป็นผล

กลับยิ่งทำให้คนที่อยู่ด้านหลังรัดตัวธีรดลแน่นขึ้นไปอีกจนเมื่อมาถึง

ลานกว้างห่างจากชายหาดพอสมควรร่างปริศนาก็กระซิบข้างหูทำให้ธีรดลหยุดดิ้นและตัวแข็งไปทันที

“คิดถึงผมไหม..ผมคิดถึงดลตอดเวลาเลยหรือไหม..ผมขอโทษ”พูดจบปรมินก็กอดธีรดลพร้อมกับซุกหน้าลงไปที่ซอกคอด้วยความคิดถึง

“คุณมาได้ไง...ปล่อยผม”ธีรดลแกะมือที่กอดตัวเองอยู่ให้หลุดออกแต่ก้ไม่สำเร็จ

“ขืนผมปล่อยดล ดลก็หนีผมไปอีกซิครับกว่าผมจะตามหาดลเจอ

เดินเสียเกือบทั่วเกาะเลยรู้ไหมตั้งแต่เช้ายังไม่กินอไรเลยที่พักก็ไม่มีแถมยังอดนอนมาตั่งแต่เมื่อวานด้วยแต่พอ

ได้กอดดลแบบนี้ผมหายเหนื่อยหายหิวหายง่วงเลยรู้ไหม”ปรมินบอกเสียงออดอ้อน

“คุณจะมาตามหาผมทำไมในเมื่อคุณ”ก่อนที่ธีรดลจะได้พูดไปมากกว่านี้ก็ถูกมือของปรมินปิดปากเอาไว้ก่อน

“ผมขอโทษ...ผมไม่มีความสุขเลยตั้งแต่มีเกิดเรื่อง..ยกโทษให้ผมได้ไหมครับ”

“คุณมันเห็นแก่ตัว..ผมไม่มีวันยกโทษให้คุณเด็ดขาด..

ไม่มีทางในเมื่อคุณไม่ได้รักผมเราก็ควรจะจากกันนั้นคือสิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่หรือไง”

“ผมขอโทษที่เห็นแก่ตัว ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าดลมีค่ากับผมแค่ไหน

และก็ยังรู้อีกว่าผมรักดลมากแค่ไหนตลอกเวลาที่ผ่านผมโง่เองที่ไม่รู้ว่าตัวเองว่าดลรักและแคร์ผมแค่ไหน

จนเมื่อคุณหายไปทุกอย่างถึงได้ทำให้ผมรู้ว่าผมรักคุณและจะอยู่ไม่ได้ถ้าขาดความรักของดล

ผมขอสัญญากับดลนะวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะไม่รักกัน และพรุ่งนี้เป็นต้นไปจนกว่าเราตายจากกันจะเป็นวันที่รักกันทุกๆวัน ....

ทั้งหมดนี้ผมพูดด้วยหัวใจ ผมไม่รู้ว่าดลจะเชื่อผมหรือไม่

แต่ ผมอยากให้ดลเชื่อผมอย่างหนึ่งนะครับว่า จะไม่มีวันที่รักไม่รักกันจากนี้และตลอดไป”

“ฮือ..อึก ..ฮือ”ธีรดลร้องไห้ จนปรมินต้องกอดเอาไว้และปลอบให้นิ่ง

“อย่าร้องครับที่รัก..ผมไม่อยากให้คุณร้องไห้..ผมขอโทษๆ”

“คุณ..โกหกผมใช่ไหม ที่คุณพูดนั้นคุณโกหกผมให้ผมดีใจแลวคุณก็จะทิ้งผมไปใช่ไหม”

“ดลครับผมไม่โกหกคุณ ผมรักคุณนะและผมก็สัญญากับดลแล้วว่า

จะไม่มีวันที่เราไม่รักกันต่อแต่นี้ไปจะมีแต่วันที่เรารักกันไงครับและผมก้ไม่มีวันทิ้งคุณไปด้วย”

ธีรดลสะอืนอยู่อยู่ในอ้อมกอดของคนรักโดยมีมือของปรมินคอยลูบปลอบประโลมอยู่ไม่ขาดช่วง

ความรู้สึกนี้เป็นของแปลกใหม่ที่ธรีดลได้รับจากปรมินความรู้สึกอ่อนโยนอบอุ่นที่เมื่อก่อนไม่เคยได้รับ

หรือความรักที่ธีรดลนั้นเฝ้าเพียรพยายามส่งผ่านไปให้ถึงหัวใจของปรมินบัดนี้มันได้เข้าไปถึงหัวใจของอีกคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“หยุดร้องไห้ได้แล้วคนดี...หยุดคิดมากได้แล้วและรับรู้เอาไว้อย่างเดียวคือผมรักดลรักมากเสียจนไม่รุ้จะหาอะไรมาเทียบได้

บอกผมให้ชื่นใจหน่อยครับคนดีว่ายังผมอยู่ป่าว”

“ผมรักคุณ..อืออ”จบประโยคที่ทำให้สองหัวใจพองโต

ปริมินไม่รอช้ากดริมฝีปากของตัวเองหาความหวานที่อยู่ตรงหน้าอย่างนุ่มนวลอ่อนหวานเนินนาน

“ดลครับผมขอโทษอีกครั้ง...สำหรับเรื่องที่ผ่านที่ผมไม่เห็นคุณค่าความรักที่ดลมีให้

ตอนนี้ผมรู้แล้วและจะไม่มีวันยอมเสียมันไป เพราะงั้นผมว่าเรารีบกลับที่พักและไป “ทำรัก” กันดีกว่าผมอยากได้รักเยอะๆ”

ภายใต้แสงดาวที่ลอยอยู่เหนือทะเลที่เงียบสงบคนทั้งคู่เดินจูงมือกันไปตามหาดทราย

ที่ทอดยาวพร้อมกับกระวิบบอกรักกันไปตลอดทางโดยมีดวงดาวและท้องทะเลเป็นพยานรัก ให้คนทั้งคู่
------------------------------------------------------------------------------------------------Fin


 :เฮ้อ:จบแล้วนะครับ ขอให้มีความสุขวันหยุดนะครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PJ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1

ออฟไลน์ LalaBam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-2

ออฟไลน์ knightofbabylon

  • it's sorrow that feeds your lies!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-51
ดีนะสุดท้ายก็รู้ตัวและเข้าใจกัน
เราว่าปรมินน่าจะไม่แน่ใจตัวเองมากกว่าว่ารักหรือไม่รักธีรดล
มันพลาดตรงที่ ไปคุยกับเพื่อนแล้วดลได้ยินนี่แหละ



สนุกดีค่ะ มาสั้นๆได้ใจความ  :กอด1:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
เกือบจะเสียดลไปแล้วเห็นมั้ยล่ะนายปรมิน :m16:
จริงๆก็อยากจะให้ดลงอนหนีไปไกลๆเลย แต่รักกันไว้จะดีกว่า :o8:
ขอบคุณสำหรับเรื่องสั้นสนุกๆค่ะ  :L2:

minima

  • บุคคลทั่วไป
 :เฮ้อ:
ดีที่ไม่สายเกินไป
จบแบบสุขใจ  :กอด1:

ออฟไลน์ DEMON3132

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-1
สงสารดลนะ เป็นคนอื่นอาจคิดสั้นไปแล้ว แต่ก็จบแบบมีความสุขดี
และดีใจที่ปรมินยังรู้ตัวได้เร็วจนตามดลกลับมาได้แบบทันเวลา
แต่น่าจะมีการเอาคืนปรมินให้รู้จักการพูดพล่อย ๆ เอาเรื่องรักมา
พูดเป็นเรื่องล้อเล่น ทำให้ดลต้องรู้สึกเจ็บช้ำ .... :pig4:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
 :pig4:
คนหนึ่งรู้ใจตัวได้ทัน อีกคนก็สามารถให้อภัยได้  ทำให้จบอย่างมีความสุขจริงๆ

yayee2

  • บุคคลทั่วไป



แกงจืดจึงรู้คุณเกลือ

ออฟไลน์ ชะรอยน้อย

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-0
ซึ้งอ่ะ  :sad4: แต่ไม่น่าอ่านก่อนนอนเลยย  :o12:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






win200

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
ตอนแรกรู้สึกบีบรัดหัวใจนิดหน่อย
พอตอนจบให้อภัยคนเขียนได้ค่ะ :man1:

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
\\(๐^_________^๐)//  ~> ดีใจจริงๆที่เรื่องลงเอยด้วยการรักและเข้าใจกัน :L1:

taem2love

  • บุคคลทั่วไป
ทำเอาเจ้เครียดเลยดีนะที่เป็นวันสุดท้ายที่เราไม่รักกัน น่ารัก(แอบมาม่า)ดีค่ะเจ้ชื่นชม

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +530/-23
ดีน่ะที่รู้ว่ารักทัน ไม่งั้นต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

Quill

  • บุคคลทั่วไป
คนส่วนใหญ่ดันคิดไม่ทันน่ะสิ :เฮ้อ:

ออฟไลน์ หมวยลำเค็ญ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 863
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-1
กว่าจะรู้ตัวเน๊อะ  :เฮ้อ: เกือบสายไปแล้ว

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
โชคดีแก้ตัวทัน
เกือบสายเกินไป
+1

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-12
อ่านแล้วดีจังครับ

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
ถ้าเป็นดล เราเองก็คงหนีไปไกลๆ เหมือนกัน

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด