(เรื่องสั้น) ในค่ำคืนอันเงียบงัน END by HAKURO (Mystery Romance) 24/8/53
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องสั้น) ในค่ำคืนอันเงียบงัน END by HAKURO (Mystery Romance) 24/8/53  (อ่าน 12210 ครั้ง)

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 570
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

....
หวัดดีคะหลายๆ คนคงอาจเห็นงานฮะในบอร์ดส่วนตั๊ว ส่วนตัว
แต่นี่ P' wee บอกฮะคุโร่เองว่าอยากลองเอางานเขียนเจ้าตัวออกมาให้คนนอกบ้านอ่านบ้าง
ซึ่งฮะก็โอเคแล้วก็อยากรู้ว่าคนอื่นๆ อ่านจะคิดยังไงบ้าง เห็นคนเปิดเข้ามาอ่าน มารีพลาย์ก็ดีใจกับงานเขียนของเขาไปด้วย
ยินดีคะที่ได้เจอ คุณ P.K.A และหลายๆ คนในบอร์ดนี้

ส่วนเรื่องนี้แนวเบาๆ อ่านได้สบายๆ กว่าเรื่องที่แล้วเยอะคะ

x x x x x x x

ในค่ำคืนอันเงียบงัน # 1 (Shizukana yoru ni)


หนาว...ลมหนาวมาเยือนแล้ว  และนี่ไม่ใช่ฤดูกาลที่จะมาเยี่ยมเยือนทะเลเลย  แต่ร่างสูงเพรียวก็มาที่นี่

เรือนผมสีน้ำตาลยาวเคลียบ่าปลิวไปตามแรงลม  มือเรียวกระชับเสื้อโค้ทแน่น...สายลม  หนาวก็จริง  แต่ไม่เท่าหัวใจของเขาในตอนนี้หรอก...หัวใจของคนที่เพิ่งจะสูญเสียคนรักไปตลอดกาล...

...”มิยะ  เดี๋ยวหน้าร้อนเราไปทะเลกันนะ”...

หมอนั่นพูดเอาไว้อย่างนั้น...แต่หน้าร้อนนั้นไม่มีวันมาถึง  อากิระจากเขาไปแล้ว

ถ้าบอกว่าระหว่างคนรักจะมีความผูกพัน  มีลางสังหรณ์อะไรเชื่อมโยงกันอยู่นั้น...ไม่จริงสักนิด  วันนั้นที่อากิระจากไป  มิยะไม่ได้ระแคะระคายอะไรเลยสักนิด  เขาทำงานของเขาไปตามปกติ  สนุกสนานเฮฮากับเพื่อนร่วมงานเสียด้วยซ้ำ  กระทั่งตำรวจโทรมา...อากิระโดนรถชนตอนข้ามถนน  คนขับหลับใน...เขาไปไม่ทันดูใจคนรักด้วยซ้ำ

อากิระจากไปแล้ว...อากิระผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนและคนรักจากเขาไปแล้ว   

มิยะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิต  เขาอยู่กับอากิระมาตลอดตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย  ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน  เฮฮาด้วยกัน  ทะเลาะเบาะแว้งกันบ้าง...แต่ก็อยู่ด้วยกันมาตลอด  แล้วจากนี้ไปล่ะ...เขาจะทำอย่างไรต่อไป...

มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาแล้วเหม่อมองท้องน้ำที่มืดมิดที่ทอดไปจรดขอบฟ้าตรงหน้า...ตามอากิระไปเสียเลยดีไหม  ฝากร่างกายไว้กับผืนน้ำแห่งนี้แหละ  แล้วตามคนรักไป...ดึกดื่นขนาดนี้แล้วคงไม่มีใครมาห้ามเขาไว้หรอก  ไปเถอะ...ตามอากิระไปเถอะ...

สองเท้าก้าวย่ำหาดทรายตรงไปยังท้องทะเลตรงหน้า  หัวใจที่ว่างเปล่าด้วยความเศร้าโศกไร้การยับยั้งชั้งใจใด ๆ ทั้งสิ้น  หากแล้วก็ต้องชะงัก  เมื่อรู้สึกถึงร่างของใครบางคนผ่านเข้ามาในสายตา

มิยะหันไปมอง  ใครบางคนคนนั้นอยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก  กำลังยืนทอดสายตาเหม่อมองไปยังความมืดมิดตรงหน้าเช่นเดียวกับเขาเมื่อครู่  ด้วยแสงสลัวของดวงจันทร์ข้างแรม  ฉายให้เห็นใบหน้าหวานและเรือนผมสีอ่อน  ดวงตาที่เหม่อซึมดูเลื่อนลอยและแสนเศร้า  คะเนด้วยตาแล้วคงจะเป็นเด็กมัธยมปลายละมั้ง  บางทีเด็กคนนี้อาจจะกำลังคิดแบบเดียวกับที่เขาคิดก็ได้  ฝากร่างไว้กับท้องน้ำ  กลบฝังความเศร้าทั้งมวลไปชั่วนิรันดร์...หากบรรยากาศบางอย่างของเด็กคนนั้นแปลกออกไป
ใช่...หนาวถึงขนาดนี้แท้ ๆ  แต่เด็กนั่นกลับใส่แค่เสื้อเชิ้ตบาง ๆ ตัวเดียวกับกางเกงยีนส์สีซีดเท่านั้น...ทั้งร่างนั้นก็ดูโปร่งบางราวกับจะมองทะลุได้...

...วิญญาณ...

มิยะบอกกับตัวเองอย่างนั้น  หัวใจหล่นวูบไปอยู่ปลายเท้า  ถ้าเด็กคนนี้เป็นวิญญาณจริง  แปลว่าเขาโดนผีหลอกเข้าให้จังเบอร์ในระยะประชิด...แค่คิดก็เย็นวาบไปทั้งร่าง
แต่...ไม่ใช่สิ  ไม่ใช่การหลอกหลอนอะไร  เด็กคนนี้เพียงแค่ยืนมองทะเลอยู่ตรงนี้เฉย ๆ เท่านั้น...แล้วความเศร้าแสนสาหัสในดวงตาคู่นั้นอีก

...สูญเสียอะไรไปเหมือนกันอย่างนั้นหรือ...


“ไม่หนาวเหรอ?”  รู้สึกตัวอีกที  ก็เอ่ยออกไปแบบนั้นเสียแล้ว
เสียงของมิยะสื่อไปถึงร่างนั้น  ฝ่ายนั้นหันกลับมามอง  ใบหน้านิ่งเฉยส่ายน้อย ๆ เอ่ยตอบมาด้วยเสียงเบา ๆ
“ไม่รู้สิ”
“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”  ชายหนุ่มก็ไม่รู้ทำไมถึงได้ชวนคุยแบบนั้น  ทั้งที่ตัวเองก็คิดจะทิ้งชีวิตตัวเองในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี่แล้ว
“กำลังรอคนอยู่”
“แฟน?”
“ไม่รู้สิ  จะเรียกแบบนั้นได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”  ใบหน้าหวานนั้นสลดลงอีก  “...แต่เป็นเพื่อนคนสำคัญ”
“รอมานานแล้วเหรอ?”
“...ผมเป็นฝ่ายปล่อยให้หมอนั่นรอก่อน  จะถูกปล่อยให้รอบ้างก็ไม่แปลกอะไร”  ปากก็พูดอย่างนั้น  แต่สีหน้าและแววตาที่แสดงออกมามันไม่ใช่...คงจะรออยู่ที่นี่มานานเหลือเกินแล้วสินะ
“ไม่เหงาเหรอ?”
“เพราะเหงา  ถึงได้รอ  เพราะถ้าหมอนั่นมา  ก็จะไม่เหงาอีกแล้ว”  คราวนี้มีรอยยิ้มบาง ๆ แต้มที่ริมฝีปากอิ่ม
“เล่าให้ฟังได้หรือเปล่า  ว่าทำไมเธอถึงรอเขาอยู่ที่นี่”
ร่างในเสื้อเชิ้ตบางเบาหันมามองมิยะ  ดวงตาใสราวกับลูกแก้วเป็นประกายแปลก  ราวกับไม่ใช่ดวงตาของคนที่ตายไปแล้ว
“เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ ม. ต้น  แต่หมอนั่นเกเร  ชอบโดดเรียนแล้วก็มีเรื่องชกต่อยกับเขาไปทั่ว  เป็นวายร้ายเลยหละ  แต่อยู่ด้วยกันแล้วสนุก  หมอนั่นคุยสนุก  หาเรื่องแปลก ๆ มาทำให้หัวเราะได้อยู่เรื่อย”
“ท่าทางเธอไม่ใช่เด็กเกเร  ทำไมถึงสนิทกันได้?”
“ผมเป็นโรคหัวใจ  ไม่ค่อยได้เล่นสนุกอะไรกับเพื่อน ๆ มากนัก  มีอยู่วันนึง  เกิดอาการกำเริบขึ้นมาแล้วได้หมอนั่นช่วยพาส่งโรงบาล  ก็เลยได้สนิทกัน...แต่ที่บ้านไม่ชอบ”

ถ้าพูดถึงว่าอีกฝ่ายเป็นวายร้าย  ไม่ว่าบ้านไหนก็คงไม่อยากให้ลูกชายไปคบด้วยทั้งนั้นละนะ  มิยะพยักหน้าเข้าใจ

“ผมไม่ได้สนใจ  เพราะหมอนั่นเป็นเพื่อน  อยู่ด้วยแล้วมีความสุข  ก็เลยคบกันมาเรื่อย ๆ...ถึงพ่อจะบ่นกรอกหูให้ฟังยังไง  หมอนั่นก็เป็นผู้มีบุญคุณของผม  เป็นเพื่อนรักของผม  ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรให้ผม  ไม่เคยพาผมไปเกเรที่ไหนด้วย...แค่อยากอยู่ด้วยเท่านั้นเอง  แต่ที่บ้านไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น  พ่อกับแม่บอกว่าจะส่งผมไปอยู่กับญาติที่อเมริกา  ไปรักษาตัวด้วย”
ถึงตรงนี้  ริมฝีปากอิ่มก็เม้มแน่น  ดวงตาคู่สวยไหวระริกเหมือนกับจะร้องไห้
“ผมไม่อยากไป  ผมอยากอยู่กับหมอนั่น  ไอ้เรื่องรักษาตัวนั่นก็แค่ข้ออ้าง  พ่อกับแม่ก็แค่อยากจับผมแยกจากหมอนั่นเท่านั้นเอง”

ทำไม...ถึงได้รู้สึกเหมือนเคยฟังเรื่องนี้จากที่ไหนมาก่อน...เคยมีใครพูดให้ฟังหรือไงนะ...มิยะถามตัวเอง  มือเรียววางบนไหล่บางเพื่อปลอบโยน  และก็น่าแปลกที่เขาสามารถแตะต้องร่างนั้นได้

“ผมบอกหมอนั่นว่าผมไม่อยากไปอเมริกา  แต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไง  ผมพยายามบอกที่บ้านแล้ว  แต่พ่อกับแม่ก็ยืนยันที่จะส่งผมไปให้ได้  ไม่มีใครฟังเลย...ไม่มีใครอยากให้เราอยู่ด้วยกัน  สุดท้าย...หมอนั่นก็บอกว่าจะพาผมหนีไปอยู่ด้วยกัน  ฮะ ๆ...บ้าดีเนอะ  จะเอาคนเป็นโรคหัวใจไปอยู่ด้วย  พวกเรายังไม่จบ ม. ปลายด้วยซ้ำ...แต่...ผมก็ดีใจกับคำพูดนั้น”
“เป็นฉัน  ฉันก็ดีใจ”  มิยะยิ้มให้เด็กหนุ่ม
“เรารอให้ปิดเทอมหน้าร้อน  เราจะทำทีว่าไปเที่ยวทะเลกัน  แล้วก็จะหนีไปด้วยกันเลย...น่าตื่นเต้นดีนะ  ตอนที่จะทำอะไรที่เป็นความลับสักอย่างเนี่ย  ผมรอวันนั้นอย่างใจจดใจจ่อเลยละ...ถึงจะรู้สึกผิดกับพ่อแม่อยู่บ้าง  แต่ผมอยากจะอยู่กับหมอนั่นมากกว่า  แต่...ผมไม่ได้ไปตามนัด”
“ทำไมล่ะ?  หรือว่า...”
“ผมล้มป่วยเสียก่อน  คืนก่อนหน้าวันที่เราสัญญากันไว้วันเดียวเท่านั้น  ผมเจ็บหน้าอกแล้วหมดสติไปทั้งอย่างนั้นเลย...”

...เราเคยได้ยินเรื่องนี้  เราเคยฟัง...ใช่...หมอนั่นเล่าให้เราฟังเมื่อนานมาแล้ว...

“...รู้สึกตัวอีกที  ผมก็มาอยู่ที่นี่  มารอหมอนั่นที่นี่...ที่ที่เรานัดกันเอาไว้  แต่หมอนั่นคงคิดว่าผมไม่มาแล้ว  เลยไม่รอผมอีกแล้ว...ผมผิดสัญญา...แต่ผมก็ยังรอ...เผื่อว่าหมอนั่นจะนึกได้  แล้วกลับมา...”

มิยะคว้าร่างนั้นมากอดไว้แน่น
“จิอากิ...จิอากิใช่มั้ย?”
“เอ๊ะ?”  ดวงตากลมเบิกกว้าง  “ทำไมคุณถึงรู้ชื่อผม?”
“อากิระเขาไม่ได้ลืมนะ  เขาไม่เคยลืมนาย  ไม่ได้คิดว่านายผิดสัญญานะ  เขาแค่ไม่เคยรู้ว่านายรออยู่ที่นี่เท่านั้น...อากิระเขา...ไม่เคยรู้...”  พูดได้แค่นี้น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วก็ไหลออกมาไม่หยุด  มิยะกอดร่างเล็กไว้แล้วสะอื้นฮัก
“อากิระเหรอ?...คุณรู้จักอากิระเหรอ?”
“รู้จัก...รู้จักดีด้วย...”  รู้จักมาตลอดจนเมื่อไม่นานนี้...และรู้จักจิอากิด้วย...เขาได้ยินชื่อจิอากิจากปากของอากิระหลายครั้ง  รวมทั้งเรื่องความรักครั้งแรกของอากิระด้วย  เพียงแต่ไม่คิดว่าจะได้มาพบกับจิอากิในลักษณะนี้  ในค่ำคืนเช่นนี้

“แล้วอากิระเป็นยังไงบ้าง?  สบายดีหรือเปล่า?  ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”
อยู่ที่ไหนน่ะเหรอ...จะให้ตอบว่ายังไง...ก็ในเมื่ออากิระน่ะ...

“จิอากิ...ฟังนะ  อากิระเขา...ไปรอนายอยู่ทางโน้นแล้ว  นายไม่ต้องรอเขาอีกต่อไปแล้ว”
“เอ๊ะ...?”
“อากิระ...ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว...”
ร่างในอ้อมกอดนิ่งอั้นไป  แล้วมิยะก็รู้สึกได้ถึงแรงสะท้านน้อย ๆ พร้อมกับเสียงสะอื้น...แม้แต่วิญญาณ  ก็ยังหลั่งน้ำตาด้วยความเศร้าโศกได้เหมือนกันงั้นหรือ...

แต่อย่างน้อย...อีกเดี๋ยวจิอากิก็จะได้พบกับอากิระแล้วสินะ  หลังจากที่รอมานานแสนนาน  อีกเดี๋ยวก็จะได้พบกันแล้ว...ต่างจากเขา  ที่จะไม่มีวันได้พบอากิระอีกแล้ว  นอกเสียจาก...

“ไปเถอะ  จิอากิ...อากิระเขาไปรออยู่ทางโน้นแล้ว  รีบไปหาเถอะ  พวกนายรอกันไปรอกันมามานานเกินไปแล้ว  อย่าให้ใครต้องรอใครอีกเลย”
“ยังไปไม่ได้หรอก...”
“ทำไมล่ะ?”  ในเมื่อรอมานานขนาดนี้แล้ว  น่าจะรีบไปพบเสียสิ
“ก็...คุณยังร้องไห้อยู่เลยนี่นา  ผมทิ้งคุณไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก”  แขนเล็กบอบบางยกขึ้นกอดมิยะอย่างอ่อนโยน

เพียงเท่านั้น...ราวกับหัวใจที่แหลกสลายได้ถูกรวบรวมกลับคืนเป็นรูปเป็นร่าง  ขอแค่ตอนนี้เท่านั้นก็พอ  ตอนที่มีคนเข้าใจความเศร้าแบบเดียวกันกับเขามาร่วมแบ่งปันความรู้สึกด้วยกัน  ขอเขาร้องไห้แค่ตอนนี้ก็พอ...
...

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-08-2010 10:24:39 โดย wan_sugi »

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7676
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +985/-10
เอากฏมาลงด้วยนะจ๊ะ ลองถามคนที่แนะนำมาดูว่าเค้าลงกันยังไง

ปล.ยินดีต้อนรับสู่เล้าเป็ดจ้า

Killua

  • บุคคลทั่วไป
อ่านแล้วเหมือนจะเศร้าแต่ก็อบอุ่น ไรเตอร์เขียนได้แบบว่าน่าอ่านมากๆค่ะ
จะรออ่านตอนต่อไป เป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ Artemis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +556/-14
อ่านแล้วชอบค่ะ แต่งเก่งจัง แต่ก็เกือบร้องไห้ไปด้วย  :sad11:
สงสารจิอากิที่ต้องจากอากิระ ก่อนค่ำคืนที่จะไปเที่ยวทะเลเพียงวันเดียว

เห็นใจมิยะเหมือนกัน ตอนอ่านอยู่นี่ เพลงที่เปิดอยู่ก็ดันเศร้าซะอีก ฝนก็พรำๆ
ได้บรรยากาศมากกก

ขอบคุณที่แบ่งปันและเรียงร้อยตัวอักษรที่สวยงามมาให้เราได้อ่านค่ะ

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 570
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
มาต่อให้จบคะ 
...
“ก็...คุณยังร้องไห้อยู่เลยนี่นา  ผมทิ้งคุณไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก”  แขนเล็กบอบบางยกขึ้นกอดมิยะอย่างอ่อนโยน
เพียงเท่านั้น...ราวกับหัวใจที่แหลกสลายได้ถูกรวบรวมกลับคืนเป็นรูปเป็นร่าง  ขอแค่ตอนนี้เท่านั้นก็พอ  ตอนที่มีคนเข้าใจความเศร้าแบบเดียวกันกับเขามาร่วมแบ่งปันความรู้สึกด้วยกัน  ขอเขาร้องไห้แค่ตอนนี้ก็พอ...
...

ที่ขอบฟ้าด้านตะวันออกเริ่มมีเส้นสีทองวาดผ่านจุดที่ขอบฟ้าและขอบน้ำมาบรรจบกัน  ค่ำคืนที่เงียบงันกำลังจะผ่านพ้นไป

“จิอากิ...ไปเถอะ  เดี๋ยวอากิระจะรอนาน”  มิยะบีบมือของร่างที่นั่งอยู่เคียงข้างกันมาตลอดคืน
“คุณไม่เป็นไรนะ...”
“ไม่เป็นไรหรอก”
“ไม่คิดจะตามอากิระไปแล้วใช่มั้ย?”
“...ทำไมถึงรู้...”
“ตอนแรกคุณทำท่าเหมือนจะเดินลงทะเลไป  ผมเห็น”
“หึ...คงไม่แล้วหละ”  มิยะยิ้มน้อย ๆ  ในค่ำคืนที่เขาคิดจะทิ้งชีวิตตัวเอง  มีเรื่องมหัศจรรย์ขนาดนี้กิดขึ้นแล้ว...ชีวิต  ยังมีอะไรรอเขาอยู่อีกเยอะ  เขาต้องอยู่ต่อ  เผื่อส่วนของอากิระกับจิอากิด้วย

เส้นสีทองที่ขอบฟ้าเริ่มแจ่มชัดขึ้น  ท้องฟ้าตรงนั้นเริ่มเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีน้ำเงินเข้ม  ค่ำคืนอันมืดมิดกำลังจะถูกแสงตะวันลบหายไปแล้ว

“ไปเหอะ  จิอากิ  ไม่ต้องห่วงฉันหรอก  แล้วกอดอากิระแน่น ๆ เผื่อในส่วนของฉันด้วยนะ”
“...คงไม่หรอก  แต่ถ้ากอดคุณน่ะคงได้”
“เอ๊ะ?”
“ผมไปก่อนนะ  แล้วเจอกัน...”

พร้อม ๆ กับแสงตะวันที่ค่อย ๆ พ้นผิวน้ำขึ้นมา  ร่างของจิอากิก็ค่อย ๆ เลือนหายไปในแสงสว่างนั้น  ไม่นานนัก...เมื่อโลกทั้งโลกสว่างเรืองรองด้วยแสงสีทอง  ร่างนั้นก็หายลับไปจากสายตาของมิยะ

...หากรอยยิ้มสุดท้ายนั้นยังคงติดตา...

...

ลมหนาวพัดผ่านผิวน้ำมาปะทะใบหน้าจนแสบผิว  อากาศเย็นเกินกว่าที่จะมาเดินเล่นริมทะเลแบบนี้  แต่มิยะไม่ใส่ใจ  เขาค่อย ๆ ก้าวไปบนพื้นทรายช้า ๆ พลางคิดถึงความทรงจำเมื่อสองปีที่แล้ว

ในคืนที่เขาคิดจะทิ้งชีวิตตามคนรักไป...เขาได้พบกับเหตุมหัศจรรย์ที่นี่...เขาได้พบกับจิอากิ  คนรักคนแรกของอากิระ...

เรื่องแบบนั้น  คงไม่เกิดขึ้นอีกแล้วละนะ...ชายหนุ่มยิ้มน้อย ๆ กับตัวเอง  ป่านนี้อากิระกับจิอากิคงมีความสุขแล้ว  ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว

มิยะชะงักเท้าลงเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

ใครคนนั้นเป็นชายหนุ่มที่อายุอานามพอ ๆ กับเขา  รูปร่างสันทัด  สูงไล่เลี่ยกัน  เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวปรกใบหน้า  ดวงหน้ามน  ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มน้อย ๆ...ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด  ทั้งที่ไม่เคยรู้จักคนแบบนี้เลยสักนิด
จนเมื่อร่างนั้นถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลที่ใสราวกับลูกแก้ว  มิยะก็ตะลึงงัน

“...จิอากิ”

“ดีจังที่คุณยังจำผมได้”  น้ำเสียงนั้นแปลกไปจากที่มิยะเคยได้ยินเมื่อสองปีก่อนนิดหน่อย  ห้าวขึ้น  เป็นผู้ใหญ่ขึ้น  หากเค้าหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมากมายนัก

แต่ว่า...ทำไม...

“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?  ทำไม...ก็...นาย...”  จิอากิควรจะอยู่กับอากิระแล้วไม่ใช่เหรอ  แล้วคนตรงหน้าเขาคือใคร  จิอากิที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วคนนี้คือใคร
“ดูเหมือนผมจะทำให้คุณเข้าใจผิด...เมื่อสองปีก่อนที่เราเจอกันที่นี่  ผมยังไม่ตายนะ”
“เอ๊ะ?”
“เพราะงั้นผมถึงได้บอกไงว่า  ผมคงกอดอากิระไม่ได้  แต่คงจะกอดคุณได้...แล้วก็บอกด้วยใช่ไหมว่า  แล้วเจอกัน”  จิอากิยิ้มพลางเดินเข้ามาใกล้

“เดี๋ยว...นั่นมันเรื่องอะไรกัน?  ก็คืนนั้น...นาย...”
“ผม...ล้มลงในหน้าร้อนที่สัญญากับอากิระไว้  แล้วหลับอยู่อย่างนั้นมาตลอด  ไม่ได้ตาย...เพียงแต่ไม่อยากตื่นมาเพื่อจะต้องถูกพรากจากอากิระไปไหน  ผมจึงหลับอยู่อย่างนั้น...และวิญญาณของผมก็มารออากิระอยู่ที่นี่  รอมาตลอด...จนกระทั่งพบกับคุณ”

เมื่อเห็นมิยะยังดูสับสนอยู่  จิอากิจึงอธิบายต่อ

“พอรู้ว่าอากิระไม่อยู่แล้ว  ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ผมจะต้องรอต่อไป  ผมกลับไป  และลืมตาขึ้น...ผมสูญเสียอากิระไปแล้วตลอดกาล  แต่ผมยังมีคนที่จะแชร์ความทรงจำเกี่ยวกับอากิระอยู่...ผมเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ  แล้วรักษาตัวเองมาจนถึงวันนี้  แล้วก็มารอคุณที่นี่”
“...เรื่องแบบนี้...”
“ไม่น่าเชื่อใช่มั้ย?”  จิอากิยิ้มให้อีกครั้ง  “แต่เชื่อผมเถอะ  ผมมารอพบคุณจริง ๆ...ว่าแต่...ผมยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลย  คุณชื่ออะไร?”
“มิยะ”  ร่างเพรียวตอบกลับไปด้วยเสียงที่ไม่เกินกระซิบ
“มิยะ...”  จิอากิเอื้อมมือมาจับมือของมิยะเอาไว้  “ผมเล่าเรื่องของผมกับอากิระให้คุณฟังไปตั้งเยอะแล้ว  แต่ผมยังไม่รู้เรื่องของคุณกับอากิระเลย  เล่าให้ผมฟังได้ไหม?”
น้ำตาจากไหนไม่รู้ค่อย ๆ ไหลรินออกมาช้า ๆ  แต่มิยะไม่ได้สนใจจะเช็ดมัน  เขายิ้มให้กับเพื่อนคนใหม่ที่จะมาแบ่งปันความรู้สึกดี ๆ ที่พวกเขาเคยมีให้ผู้ชายคนหนึ่งเหมือน ๆ กัน
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”

END

littleFiNgeR

  • บุคคลทั่วไป
จบแล้วเหรอเนี่ย น่าเสียดายยังสนุกอยู่เลยอะ 555 ตกลงอากิระก็อยู่คนเดียวเหรอ น่าสงสารจัง...

namtaan

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องนี้แปลกจริงๆ
แต่ก็เกิดจากใจที่ผูกพันสินะ
คนตายก็ไม่อาจฟืู้นคืน
คนที่ยังอยู่ก็สู้ต่อไป
โชคดียังเป็นของ จิอากิและมิยะ

ใช้ภาษาง่ายๆ พิมพ์ไม่ผิด  อ่านสบายๆ

บวก 1 แต้มให้นะคะ ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Rukki

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
ซึ้งอ่ะ
ปาฏิหารย์รักจากท้องทะเล T^T
คนที่เป็นรักแรกและรักสุดท้ายได้มาพบกัน

ออฟไลน์ Artemis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +556/-14
 :sad11:

ชอบจัง....ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69
ชอบจัง เข้ามาช่วยกด +

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +530/-23
ชอบจังซึ้งดี พล็อตแปลกด้วย นาร๊าก

กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
ชอบค่ะ~'

ขอบอกว่าต่ายจิ้นคู่มิยะกับจิอากิน้อยมากๆ ให้อารมณ์นึกถึงอากิระจริงๆมากกว่าว่าทั้งคู่รักคนๆเดียวกัน เศร้าเหมือนกัน

อากิระไม่มีบทแต่เป็นตัวแปรสำคัญของเรื่อง - -'

อยากให้เขียนเป็นเรื่องยาวเรื่องราวต่อจากนี้จังเลยค่ะ ไม่จำเป็นต้องให้สองคนนี้คู่กันก็ได้

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +946/-15
ชอบเรื่องราวกับความรู้สึกดีๆ :L1:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-6
ถึงจะเศร้าแต่ก็รู้สึก อบอุ่น 


 o13  o13

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +272/-4
จบแล้ว แต่ยังไม่อยากใหจบเลยคะ
อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขเล็กๆ เศร้าหน่อยๆแต่ก็รู้สึกอบอุ่น

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
คนที่ยังอยู่ ก็ขอให้อยู่อย่างมีความสุขล่ะเนอะ
อากิระจะได้มีความสุขด้วย :man1:

ออฟไลน์ Meen_Emp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 503
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-2
--ขอบคุณค่ะ--

สนุกมาก...

แอบเศร้านะ..แต่อบอุ่นนะ


ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +378/-9
    • ช้อปออนไลน์ ได้เงินคืน
ไม่อยากให้จบเลย ^^

jinni

  • บุคคลทั่วไป
เหมือนจะเศร้า แต่ แบบนี้ดีกว่า
ชอบอ่ะ จะมีต่อมั๊ย

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2555
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-5
สุดยอดเลยครับ


เรื่องราวหวานซึ้ง



ความรักไม่มีที่สิ้นสุด



เป็นกำลังใจให้ครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +946/-15
 :L1:ให้ความรู้สึกดีๆ

ออฟไลน์ witchhound

  • เบื่อ เบื่ออ เบื่อออ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 293
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
ยังไงอากิระก็ไม่อยู่แล้ว
อยากให้จิอากิกับมิยะรักกันเองจังเลยอะ
ขอบคุณมากนะคะ
 :pig4:

ออฟไลน์ `ลoงสิจ๊ะ™

  • รักคือรัก จะให้หักห้ามใจนั้นยาก
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
แบบว่าอบอุ่นมากอะ  :o8:

ออฟไลน์ yuyie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2241
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-5

ออฟไลน์ maple4120

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ชอบจังเลยย อ่านแล้วแบบ อบอุ่นใจ
แต่สุดท้ายอากิะก็อยู่คนเดียวอ่ะ 555

ออฟไลน์ imissyou

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
เรื่องสั้นแต่สนุกนะคะ พลอตดี  o13

ออฟไลน์ inspirer_bear

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-5
น่ารักดีเนอะ

ซึ้งๆ ดีจัง หุหุ

ขอบคุณน้า

ออฟไลน์ kamikame

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 733
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
ซึ้งดีอ่ะ ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ นะฮ๊าฟฟฟ

ออฟไลน์ tong_pub

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 410
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-5
เข้ามาอึนๆ ซึนๆ เพราะชื่อคนแต่ง
ทำไมคุ้นๆ 5555555555

ออฟไลน์ mint_852

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 737
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
เรื่องนี้อ่านง่ายดีนะคะ
แต่มันจบแบบสั้นไปนิด
ขอบคุณที่นำมาลงนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด