#อย่าบอกใคร...ว่า...ฉันรักเธอ?#...Special Part...(21/12/15) P.136
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: #อย่าบอกใคร...ว่า...ฉันรักเธอ?#...Special Part...(21/12/15) P.136  (อ่าน 1240725 ครั้ง)

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
หรืองานนี้จะมีบู๊  o13
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ๊ะ

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +107/-3
สนุกตื่นเต้นดีนะ สืบทุจริตในที่ทำงาน
ว่าแต่กวินนี่เก็กจริงๆ

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
ซีอีโอที่ไหนไปส่งพนักงานะรรมดา มีใจอ่ะดิ กิ้วๆ  :hao6:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
บางทีก็เหมือนจะจำได้
บางทีก็เหมือนจะจำไม่ได้
ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากตัวกวินเอง
แล่วๆ ท่านประธานจะไปส่งพนักงานระดับล่าง....เพื่อ

ออฟไลน์ nabby

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
มาต่ออีกน่ะคร้าบบบบบ สนุกๆๆ กวินคิดไรอยู่น้าาาาาาา >\\\\\\<

ออฟไลน์ chandeliers.nun

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น่าติดตามแหะ ยังไงก้อเปนกำลังใจให้นะครับ  :mew1:

ออฟไลน์ Pawaree

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-2
    • FANPAGE
ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
กรินต้องจำอะไรได้นั้นแหละ

ออฟไลน์ hembetaro

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-1

เขาวานให้น้องเอยเป็นสายลับซะด้วย ตื่นเต้น  :hao7:

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-2
# อย่าบอกใคร...ว่า...ฉันรักเธอ?#

ตอนที่ 6

หรือว่า...กำลังหวั่นไหว?




“ว่ายังไงนะครับ?”

“ก็บอกจะไปส่งไง”

“แต่...ผมว่าผมกลับเองดีกว่า ลานะครับ” เอยไม่รอช้ารีบลุกขึ้นโดยไม่ฟังทำของกวินแม้แต่น้อย แต่ไม่ทันจะก้าว ร่างสูงกลับคว้าต้นแขนของเอยไว้ทันท่วงที

“บอกว่าจะไปส่ง” กวินเสียงดุขึ้น ไม่มองหน้าก็รู้ได้ว่ากำลังโกรธ

“คือ..ผมเกรงใจ ไม่เป็นไรจริงๆครับ”

“แต่ชั้นจะไปส่ง และเธอก็ห้ามปฏิเสธด้วย”


          และแล้วก็ไม่อาจทัดทานคำสั่งของกวินได้ เอยจึงได้แต่นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถบอกเส้นทางกลับบ้านของตัวเองให้กวินแทน รถยุโรปคันหรูคงจะหลายล้านบาท เพิ่งเคยได้นั่งครั้งแรกในชีวิต เบาะนุ่มเครื่องยนต์นิ่ง รู้สึกตัวเองเหมือนอยู่ในฝันอย่างบอกไม่ถูก เสียงเพลงสากลเปิดคลอเบาๆ น้ำหอมของกวินอบอวลไปทั้งรถ รู้สึกหายใจหายคอไม่ถูกเลยทีเดียว

“นั่งรถเมล์มากี่สาย?” จู่ๆกวินก็ถามขึ้น

“สะ....สายเดียวครับ แต่หลายป้ายหน่อย”

“ไกลขนาดนี้ทำไมไม่หาห้องพักใกล้ๆบริษัท?”

“ผมสะดวกแบบนี้ครับ” ทั้งรถจึงตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง กวินขับมาส่งถึงหน้าบ้าน เสียงหมาในซอยก็พากันเห่าขรม คงเพราะไม่คุ้นกับรถคันนี้

“ขอบคุณครับท่านประธาน” เอยบอก ก่อนที่จะปลดที่คาดเข็มขัดนิรภัยออก แต่อย่างไรก็ดึงไม่ออกเสียที


          เอยพยามยามดึงให้ออกโดยที่ไม่กล้าออกแรง เพราะกลัวข้าวของในรถของกวินจะพัง จู่ๆมือของกวินก็เอื้อมมาทางเอย พร้อมกับๆที่ร่างสูงโน้มตัวลงมาปลดที่คาดออกให้ เอยแทบจะหยุดหายใจเมื่อกวินเข้ามาใกล้ตนเสียขนาดนั้น

“แรงเท่ามด”


          กวินปลดออกสำเร็จในเวลาไม่กี่วินาที เอยรู้ได้ว่าตอนนี้หน้าตัวเองต้องแดงมากเพราะรู้สึกร้อนไปหมด รีบก้มหน้าก้มตาเอ่ยขอบคุณอีกครั้งก่อนจะลงจากรถ โดยที่ไม่เหลียวมองกลับไปเลย เพราะหากหันไปเพียงนิด กวินอาจะเห็นหน้าของเอยที่มันแดงจนแทบจะเป็นไข้


“เอ๊ะ...เมื่อกี้พูดว่าไงนะ?” เสียงรถขับจากไปแล้ว เอยถึงจะนึกประโยคของกวินที่พูดขึ้นมาได้


แรงเท่ามด...



          สัปดาห์นี้โรงเรียนมีกิจกรรมเกี่ยวกับสุนทรภู่ ชั้น ม.ปลายแต่ละชั้นต้องทำกิจกรรม คือการแสดงตามบทประพันธ์เรื่องใดเรื่องหนึ่งของท่านสุนทรภู่ แน่นอนว่ารุ่นพี่ใหญ่สุดต้องแสดงบทประพันธ์ที่ฟอร์มใหญ่ทุ่มทุนสร้างกว่าเหล่ารุ่นน้อง วันนี้เหล่า ม.หกทุกคนจึงต้องเข้าประชุมหลังเลิกเรียนเพื่อเตรียมการแสดงรวมถึงการคัดเลือกนักแสดงด้วย

“เผด็จการว่ะ ถามกูสักคำมั้ยเนี่ยะว่าอยากแสดงมั้ย?”

          ไทป์บ่นอุบ หลังจากมีมติอย่างเป็นเอกฉันท์ ม.หกจะแสดงบทประพันธ์เรื่องกากีและมีการโหวตเลือกตัวนักแสดงเอาไว้โดยที่ไม่ถามความสมัครใจของผู้ถูกเลือก คนแรกคือไทป์ที่ได้รับโหวตให้แสดงเป็นพญาครุฑเวนไตย ผู้ที่ลักพาตัวนางกากีไปยังวิมานฉิมพลี

“เรื่องนี้เปลืองนักแสดงชายมากอะ ดูสิ ผู้ชายตั้งห้าคนแย่งผู้หญิงคนเดียวคือนางกากี” ดาวพูดพลางอ่านแผ่นพับเรื่องย่อของนางกากี ตอนนี้มีการประกาศผลโหวตอยู่ หลังจากไทป์แล้ว ก็ถึงคิวพระเอกของเรื่องจริงๆคือคนธรรพ์นาฏกุเวร ซึ่งแน่นอนผลโหวตที่ได้คือ...

“ไม่เล่น” กวินบอกเสียงแข็ง หน้าตาก็บ่งบอกว่าไม่อยากจะมีส่วนร่วมในกิจกรรมนี้ แม้ผลคะแนนโหวตล้นหลามเลือกกวินให้แสดงบทพระเอกของเรื่องนี้ก็ตาม

“โทษนะกวิน แต่นายต้องให้ความร่วมมือ ก็เห็นอยู่ว่าชั้นเลือกตามผลโหวต” ประธานนักเรียนเป็นคนประกาศผลโหวต

“แล้วถ้าไม่ร่วมมือ?” กวินถามกลับ นี่เป็นครั้งแรกที่เอยเห็นสีหน้าที่ท้าทาย แตกต่างจากที่ผ่านมาที่มีแต่ความนิ่งขรึม

“ไม่อย่างนั้นวิชาภาษาไทยนายจะติดศูนย์ อาจารย์บอกกับฉันมาอย่างนั้น” ประธานงัดไม้แข็ง ดูเหมือนกวินจะต้องทำตามอย่างไม่มีข้อกังขา

“ตกลงมั้ย?” ประธานถามย้ำ กวินตีหน้าเฉยเหมือนเดิม ไม่มีการตอบรับใดๆทั้งนั้น ประธานเลยถือว่ากวินยอมรับบทนี้แล้ว

“ถือว่าตกลง กวินรับบทเป็นคนธรรพ์นาฏกุเวร ไทป์เป็นพญาครุฑเวนไตย ต่อไปจะเป็นผลโหวตของนางกากี  ท้าวพรหมทัต วานิช หัวหน้าโจร และท้าวทศวงษ์”


          ผลโหวตเลือกเฉพาะตัวละครหลัก บทประพัทธ์เรื่องกากีนี้ เพราะมีตัวละครไม่เยอะเกินความจำเป็น ไม่มีเรื่องราวซับซ้อนไม่หลายรุ่นและเดินเรื่องได้ไว ส่วนพวกตัวละครยิบย่อย รองประธานจะเป็นคนวางตัวแสดงเอง


          ในที่สุดนักแสดงทั้งหมดก็ไปยืนเด่นเป็นสง่าหน้ากระดานห้องประชุม เสียงกรี๊ดโห่ฮิ้วดังลั่นห้อง ไทป์ทำหน้าเซ็งๆ ส่วนกวินนั้นหน้านิ่งอย่างไม่ต้องสงสัย พ่วงด้วยนางกากีที่ได้รับผลโหวตอันดับหนึ่งคือดาวโรงเรียนชื่อชมพู จากนั้นจึงเริ่มวางแผนเริ่มซ้อมการแสดง ในระยะเวลาเพียงหกวัน และพวกที่เหลือต้องช่วยเตรียมชุด เตรียมฉาก และอำนวยการแสดงทุกอย่าง ดาวเองที่แม้จะเป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ก็ต้องช่วยเตรียมชุดและเครื่องประดับให้กับนักแสดง ส่วนตัวเอย ไม่พ้นงานเตรียมฉากอุปกรณ์ที่ใช้แสดง

“เหนื่อย!” ดาวบ่นมาสองวันแล้ว มือก็ยังติดขนนกทำปีกให้พญาครุฑเวนไตยไปด้วย ส่วนเอยนั่งทำต้นไม้ประกอบฉาก ทุนการแสดงทั้งหมดเป็นกองทุนรวมของชั้น ม.หก ที่มีอยู่จำนวนไม่น้อย ฉากจึงอลังการตามทุน

“เดี๋ยวพอทำปีกเสร็จก็ต้องไปเตรียมสร้อยสังวาลย์ อีก โอ๊ยๆ จะไม่ไหวแล้วนะ” ดาวยังไม่หยุดบ่น ในมือเองก็ยังไม่หยุดทำเช่นกัน

“เอาน่าดาว ใกล้เสร็จแล้ว” เอยพูดให้กำลังใจ ด้านตัวเองทำต้นไม้ใกล้จะเสร็จแล้ว

“ไทป์สบายเลยอะ ดูสิไม่เห็นต้องมานั่งหลังขดหลังแข็ง มือหงิกมืองอเหมือนพวกเราเลยอะเอย” ดาวว่าพลางหันมองไปยังไทป์ ที่ตอนนี้กำลังซ้อมการแสดง ด้วยสีหน้าที่เบื่อปนเหนื่อย

“ไทป์ก็เหนื่อยในแบบของเค้าน่ะดาว” เอยว่า ตอนนี้ทำต้นไม้เสร็จแล้ว จะหันไปช่วยเพื่อนอีกกลุ่มที่กำลังต่อแพด้วยลังกระดาษ เพื่อใช้ให้ท้าวพรหมทัตลอยนางกากี ตอนที่รู้ว่านางกากีได้เสียกับพญาครุฑและคนธรรพ์แล้ว

“ว่าแต่ดูกวินสิเอย หน้าหงิกเชียว” ดาวสะกิดเอยให้หันดูกวิน ที่ตอนนี้กำลังซ้อมบทที่อาจจะเรียกเสียงฮือฮาคือบทร่วมรักกับนางกากี    


          ตามบทแล้ว คนธรรพ์นาฏกุเวรแปลงกายมาเป็นตัวไรเกาะปีกพญาครุฑมายังวิมานฉิมพลี และฉากที่กำลังจะซ้อมนี้ คือฉากร่วมรักระหว่างคนธรรพ์นาฏกุเวรกับนางกากี เรียกว่าประธานนักเรียนที่เป็นผู้กำกับนั้น กำลังกุมขมับกับความดื้อรั้นของกวิน ที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือในการแสดง

“กวิน ชั้นบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าฉากนี้กอดนางเอกหลวมๆ เอาท่าสวยๆเหมือนในรูปนี้” ประธานชี้รูปวาดแบบจิตกรรม ภาพของฉากนี้

“มาทำเองมั้ย?” กวินย้อนใส่ ประธานแทบจะอยากจะขว้างรูปในมือใส่หน้ากวิน อีกทั้งนางเอกของเรื่องดูจะรู้สึกอาย คล้ายกวินไม่อยากแตะต้องตัวเธอเสียเท่าไหร่นัก

“กวิน นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ถ้านายไม่ยอมทำตามที่ชั้นบอก นายได้ตกวิชาภาษาไทยพร้อมกับคะแนนกิจกรรมหายเรียบแน่ จะลองมั้ย? ชั้นโทรหา ผอ. ตอนนี้ยังได้เลยนะ” ประธานนักเรียนคนนี้เป็นหลานชาย ผอ. โรงเรียนนี้นี่เอง ปกติเท่าที่เอยได้ยินมา ประธานไม่เคยแอบอ้างชื่อลุงของตัวเองมาข่มใคร ครั้งนี้คงเหลืออดจริงๆ

“ก็ได้” กวินกัดฟันกรอด ดูท่าจะห่วงการเรียนตัวเองมาก เลยจำยอม กวินมองรูปในมือของประธานแค่แว่บเดียว ก่อนที่จะดึงนางเอกให้นอนลงบนแท่นนอนแล้วกอดหลวมๆจากด้านหลัง ทุกคนแถวนั้นทั้งโห่ทั้งกรี๊ดพร้อมๆกัน นางเอกของเรื่องหรือชมพู หน้าแดงปลั่งอย่างเขินอาย

“ว้าย เขินแทนเลยเหอะ” ดาว พูดไปพลางกุมแก้มตัวเอง เอยเองก็ยังอดเขินแทนมาได้ รู้สึกใจเต้นตึกตักหากโดนใครสวมกอดแบบนั้น

“เอย หน้าแดงทำไมเนี่ยะ? เอ๊ะ...หรืออยากโดนกอดกับเค้าบ้าง” ดาวได้ทีแซว

“หน้าแดงที่ไหน ตาฝาดแล้วดาว” เอยส่ายหน้าพัลวัน ก่อนที่จะลงมือทำงานของตัวเองให้เสร็จ



          ในที่สุด วันแสดงก็มาถึง นักแสดงทุกคนดูดีด้วยเครื่องประดับและชุดที่ประดิษฐ์จากเพื่อนร่วมรุ่น ฉากทั้งหมดพร้อมแสดง ใครที่ต้องประจำฉากต่างก็พากันเตรียมตัวเพื่อการแสดง เอยที่หมดหน้าที่ในการเตรียมฉาก ถูกลากให้ไปอยู่เป็นเพื่อนไทป์ที่กำลังแต่งตัวอยู่

“ร้อนแม่งอะเอย เอาน้ำให้กูกินหน่อย” ไทป์ว่าพลางยื่นมือมาขอน้ำดื่มจากเอย ตอนนี้ในห้องแต่งตัวหลังเวทีดูวุ่นวาย เพราะนางเอกของเรื่องยังแต่งหน้าแต่งตัวไม่เสร็จ ทุกคนถึงวิ่งไปรุมทึ้งกันอยู่ ทิ้งนักแสดงชายคนอื่นๆดูแลตัวเองกันไป


          กวินนั่งไม่ห่างจากไทป์ เพราะบทของทั้งสองต้องเจอกันหลายฉาก มากกว่าคนอื่นๆ ทั้งฉากเล่นสกาในวัง ทั้งฉากที่วิมานฉิมพลี ทั้งสองจึงต้องอยู่ใกล้กันเพื่อนจะเรียกตัวง่าย

“ร้อนอะไรไทป์ เสื้อก็ไม่ใส่” ชุดของไทป์ใส่แค่โจงกระเบนกับเครื่องประดับ เปลือยอก เอยไม่เห็นว่าจะร้อนตรงไหน

“มันร้อนข้างล่างไงเอย มึงมาลองใส่มั้ย?” ไทป์ว่าขำๆ



          ไม่ใช่แค่ไทป์คนเดียวที่ใส่ชุดแบบนั้น กวินเองก็ด้วย เอยก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง แม้ว่าหุ่นของไทป์ก็ดูมีกล้าม อีกทั้งยังขาว แต่หุ่นของกวินนั้นออกจะรูปทรงสามเหลี่ยม บ่ากว้างแต่เอวคอดลงมากว่าของไทป์ หุ่นไม่ต่างจากนักกีฬาว่ายน้ำ เอยคิดๆอยู่ในใจ..

“สงสัยชอบว่ายน้ำแน่เลย” เอยเหลือบมองก่อนที่จะหันกลับมาที่ไทป์ เพราะดูเหมือนไทป์เองก็จะสงสัยว่าเอยมองอะไรอยู่หลายรอบแล้ว

“มองหาอะไรวะเอย กูเห็นสองสามรอบแล้ว”

“หืม..ก็...มองว่าชุดต่างกันยังไง” เอยว่า รู้สึกตัวเองจะลื่นยังกับปลาไหลเกินไปแล้ว

“กูคิดว่ามองไอ้คนข้างๆ อย่าคิดเชียวนะมึง มองกูดีกว่าเยอะ” ไทป์ตบอกตัวเองป๊าบใหญ่ เอยได้แต่หัวเราะ โดยที่มีสายตาของกวินตวัดมามอง สายตาคมกริบที่เอยหันไปสบก็พาลสะดุ้งเอา

“พร้อมรึยัง จะแสดงแล้ว” เสียงประธานตะโกนบอก เอยจึงใช้โอกาสนี้ปลีกตัวออกมา แม้ว่าสายตาของกวินจะไม่มองมาที่ตัวเองแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกร้อนๆหนาวๆไม่หาย



          การแสดงเริ่มขึ้น คนที่ไม่มีอะไรทำอย่างเอยและดาว จึงพากันไปจับจองที่นั่งที่อยู่หลังสุด เพราะนั่งกันตามลำดับชั้น การแสดงที่เรียกเสียงกรี๊ดจากน้องๆผู้หญิงได้ และเสียงฮือฮาจากผู้ชายเมื่อตอนที่นางเอกปรากฏตัว ทั้งหมดแสดงได้ดีสมกับที่ประธานเคี่ยวเข็ญภายในเวลาที่จำกัด แม้ว่าไทป์ที่ทำท่าจะเบื่อๆก็ยังรู้สึกว่ามีสีสันเมื่อน้องๆเรียกชื่อพี่ไทป์ รวมถึงกวินที่พอจะมีสีหน้าร่วมเวลาแสดงหรือพูดบทอยู่บ้าง วันนี้ทุกคนดูจะพอใจการแสดงของชั้น ม.หกมากเลยทีเดียว

“จบซะที” เอยมาหลังเวทีเพื่อช่วยไทป์ถอดเครื่องแต่งตัว โดยที่กวินถอดเองโดยไม่ต้องให้ใครช่วย แม้สายตาของใครหลายๆเอาแต่มองเหมือนอยากเข้าไปช่วย แต่คงไม่กล้าพอ

“เดี๋ยวกูไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำก่อน รออยู่ตรงนี้นะเอย” ไทป์ถือเสื้อผ้าไปเปลี่ยนที่ห้องน้ำ เพราะห้องสำหรับเปลี่ยนชุดที่มีอยู่ห้องเดียวตอนนี้ มีชมพูใช้อยู่

“อืมๆ” เอยได้แต่รับคำ ตอนนี้ใครหลายๆคนต่างเก็บของกันจนหมดแล้ว ทยอยหายไปทีละคนสองคนจะในที่สุด..ก็เหลือแค่เอยที่นั่งรอไทป์ กับกวินที่กำลังถอดเครื่องแต่งตัวที่ไม่เสร็จซะที

“ถอดยากฉิบ” เสียงบ่นเบาๆที่เอยได้ยิน แม้ว่าสายตาไม่ได้มองไปทางนั้นก็คิดได้ว่ากวินคงลำบากอยู่แน่ๆ

“หะ...ให้ช่วย..มั้ย?” ในที่สุดเอยก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากถาม พร้อมกับหันหน้าไปดูเพราะรู้สึกได้ว่ากวินคงลำบาก

“.....” ไม่มีเสียงตอบรับทั้งนั้น แต่มือทั้งหมดหยุดชะงักในการพยายามถอดเครื่องแต่งตัว นั้นก็คงเป็นสัญญาณว่าพร้อมจะให้ช่วยเหลือ



          เอยพอรู้แล้วว่าที่กวินถอดไม่ได้เพราะสร้อยสังวาลติดกับที่ครอบหัว แล้วเอยเองก็ไม่ได้สูงพอที่จะถอดออกมาได้ กวินจึงนั่งลงให้เอยถอดให้ เอยออกจะมือสั่นนิดๆเมื่อจับสร้อยสังวาลย์ที่ติดอยู่ มือนั้นค่อยๆดึงออกจากการพันกันกับอะไรก็ไม่รู้บนที่ครอบหัว และยังมีอีกเส้นที่ยังพาดอยู่อีกข้าง เอยจึงดึงสร้อยสังวาลย์อีกเส้นถอดขึ้นมาทางหัวให้กวิน เป็นอันเสร็จ

“เสร็จ...แล้ว” เอยทำท่าจะหันหลังแต่กวินขัดขึ้นมาก่อน

“ยังมีที่ครอบนี่อีก” กวินว่า เอยจึงจำยอมดึงที่ครอบหัวนั้นออกให้อีกอัน แต่ดูเหมือนจะครอบแน่นไปสักหน่อย เอยพยายามออกแรงดึงสองสามครั้งยังไม่ออก

“เอ่อ...เจ็บมั้ย? คือ...มันไม่ออก” เอยละล่ำละลักพูด เพิ่งนึกได้ว่าการออกแรงเมื่อครู่นี้แรงพอสมควร

“แรงเท่ามด” กวินว่า ก่อนที่จะกวินจะดึงออกเองแทน

“โทษที...” เอยได้แต่ขอโทษ แม้จะช่วยแต่ก็ยังไม่ได้เรื่อง

“ไม่เป็นไร...” กวินว่าแบบนั้น ก่อนที่จะลุกออกไป แต่ก่อนจะพ้นประตู ก็หันกลับมา

“ขอบใจ” สั้นๆ เท่านั้นจริงๆ แต่เอยรู้สึกหน้าร้อนวาบ มือไม้เริ่มวางไม่ถูกที

“อืม” พยักหน้ารับ กวินจึงเดินหายออกไป ไม่ถึงนาทีเท่านั้นไทป์ก็มา

“เอย...เฮ้ยเอย มึงเป็นไรวะ?”

“ปะ...เปล่า กลับกันเถอะไทป์” เอยชวน

“เออๆ กลับเหอะ กูเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว”


          เอยกลับบ้านด้วยความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แม้จะได้คุยกับกวินสั้นๆ แต่ก็รู้สึกได้ว่ากวินยอมคุยกับตัวเอง ไม่ได้ทำท่าทีเย็นชาเหมือนที่คนอื่นๆโดน รู้สึกว่าแค่สิ่งเล็กๆก็ทำให้หัวใจฟูพองได้ เพราะอะไรกัน...เพราะรู้สึกว่าอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีกันได้หรืออย่างไร?...

   

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ hembetaro

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-1
 
เหมือนคนธรรพ์จะนึกออกละ น้องเอยของเจจจจ่  :-[

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ทำไมยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่ามันไม่พอนะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
เอยชอบกวินชัวร์ป้าบ กวินก็ดูมีอะไรบางอย่างกับเอยอยู่นะ
เป็นกำลังใจให้คนเขียนจ๊ะ (รออ่านทุกวันเลยยยยย....)

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-4
เอ๋  จำได้หรือเปล่า? กวินเองก็อาจจะมองเอยมานานแล้วก็ได้ แต่ติดที่ท่า + ซึนมากไปหน่อยก็ได้มั๊ง  :hao3:

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
"แรงเท่ามด" จะเป็นคำติดปาก
หรือจะเป็นตัวอย่างที่กวินจำเอยได้กันนะ

ออฟไลน์ pang_mingi

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อร๊ายยยยยยยยยยย
ฟินอ่ะ ชอบๆ
น้องเอยหนูชอบเค้าตั้งแต่มัธยมแล้วค่ะลูก
คุณกวินจะคิดไรกับเอยบ้างมั้ยเนี่ยยย
ชอบบบบบบบบ มาอัพต่อเร็วๆนะคะ ><

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
มาอัพอีกเยอะๆเลยนะ  :katai4:

ออฟไลน์ lovebirdmark

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เป็นครั้งแรกที่อยากบอกคนเขียนว่า "ชอบ" เรื่องนี้มาก ๆ ติดอันดับเรื่องโปรดในดวงใจเลย ด้วยเพราะความลื่นไหลของตัวหนังสือ

ผู้เขียน ทำได้ดีมาก ๆ จนแบบคิดว่า มีนิยายเรื่องอื่นอีกมั้ย อยากอ่านลักษณะการเขียนแบบนี้

บอกได้คำเดียวว่า "ชอบ" มาก รีบอัพไว ๆ นะคร้าบ และคนเขียนสู้ ๆ คร้าบบบบ

ฮึ๋ยยยย อ่านวนหลายรอบ และจินตนาการ เอย กับ กวิน ไปซะเยอะแยะแล้วววว ^^

ออฟไลน์ dekzappp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
แรงเท่ามด งื้ออออ

เราว่ากวินต้องจำเอยได้แน่ๆอ่ะ

ไม่คิดว่ากวินจะเป็นคนขี้แกล้งนะเนี่ย จะน่ารักเกินไปละ

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
โอ๊ยยยย~ ติดเรื่องนี้จังเลย ดูอบอุ่นมากอ่ะ  :hao7:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3791
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
งื้ออออ...อยากอ่านอีกอ่ะ

กวินรู้ไหมเนี่ยว่ามีคนแอบรัก ><

ออฟไลน์ blanchet

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
 :katai2-1:  :katai2-1:
สนุกมากค่าา เขินแทนเอยเลย555

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 966
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
อยากบอกว่าชอบเรื่องนี้มากเลย อย่าทิ้งนะคะ ได้โปรดๆๆๆๆ

ปล.ขอบคุณที่มาอัพสม่ำเสมอนะคะ ชอบมากกกกก  :katai2-1: o13 o13 o13

ออฟไลน์ nabby

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
อ่านแล้วชอบมากๆ เลยครับ ได้โปรดเขียนต่อจนจบน่ะครับ  แต่ถ้าให้ดีอัพบ่อยๆ ถี่ๆน่ะคร้าบบบ

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-2
ขอบคุณที่คอมเม้นท์ ขอบคุณที่ให้กำลังใจ ขอบคุณที่ชอบนิยายเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ



# อย่าบอกใคร...ว่า...ฉันรักเธอ?#

ตอนที่ 7

คนไม่มีหัวใจ?



               วันนี้วันเสาร์ วันทำงานวันสุดท้ายในรอบสัปดาห์ วันนี้ทั้งวันเอยทำงานอย่างหวาดระแวง รู้สึกบรรยากาศในแผนกมีความกดดันแปลกๆเต็มห้องไปหมด

“ทั้งสองคน ผมมีเรื่องจะคุยด้วย ตามมานี่หน่อย” เอกภพเดินตรงมายังพี่แปงและเอย ด้วยสีหน้าดุดัน


          ทั้งสองจึงลุกตามคำสั่งของเอกภพ พอคล้อยหลัง เสียงนินทาซุบซิบบังเกิดขึ้นทันที  เอยกับพี่แปงได้แต่มองหน้ากันเงียบๆ ระหว่างที่เดินตามเอกภพไป เอกภพพาทั้งสองมายังห้องประชุมเล็ก ที่ไม่มีใครใช้ ก่อนที่จะปิดประตูแล้วให้ทั้งสองนั่งลง

“เรื่องเอกสารพวกคุณให้ผมหมดแล้วใช่มั้ย? มีสำรองอีกหรือเปล่า?” มาถึงก็เปิดคำถามตรงๆ

“ไม่มีแล้วนะคะ ให้หัวหน้าตามคำสั่งค่ะ” พี่แปงตอบ เอยได้แต่นั่งหน้านิ่ง

“อย่างนั้นหรอ? งั้นก็ดีแล้ว เพราะเรื่องนี้ผมไม่อยากให้ใครรู้นอกจากพวกเรา หวังว่าเรื่องการตรวจสอบเอกสารเมื่อวานจะไม่ได้บอกใครนะ” บอกเล่าเชิงถามแบบนี้ ดูก็รู้ว่าเอกภพระแวงทั้งสองคนพอสมควร

“ไม่ได้บอกครับ ต่างคนต่างทำงานของตัวเอง” เอยเป็นคนตอบบ้าง จะให้พี่แปงออกหน้าคนเดียวก็กระไรอยู่

“งั้นผมไปล่ะ พวกคุณก็กลับไปทำงานได้เลย” เอกภพว่าแล้วก็เดินออกไป

“เฮ้อ...น่ากลัวชะมัด” พี่แปงถอนหายใจพรูด้วยความโล่งอก

“ไปทำงานต่อเถอะครับพี่แปง” เอยพูดแค่นั้น เพราะกลัวว่าเอกภพที่ไปได้ไม่ไกลจะได้ยินเอา ทั้งสองออกจากห้องประชุมกลับไปทำงานต่อ


          แล้วเมื่อกลับมาถึงแผนก ทุกคนต่างกรูกันเข้ามาถามแทบจะทันที ต่างคนต่างเล่าให้ฟังว่าพักนี้เอกภพดูแปลกๆ ลนลานแล้วเอาแต่ซักไซ้ถามทุกคนว่าเอยและพี่แปงมาเล่าอะไรบ้าง คนอื่นๆเลยรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้

“แปง เป็นไงบ้างวะ?” พี่ขาวถามอย่างเป็นห่วง หลังจากที่ทุกคนถอยไปทำงานของตัวเองหลังจากคุยกันเสร็จแล้ว

“ไม่หรอก หัวหน้าถามเรื่องงานเฉยๆ แต่ไม่สะดวกคุยตรงนี้เท่านั้นแหละ” พี่แปงบอก

“เราว่าหัวหน้าหมู่นี้แปลกๆ พูดจาก็แปลกๆ ระวังจะโดนหางเลขก็แล้วกัน” พี่ขาวว่าก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อ


          เอยรู้สึกปวดหัว อาจจะเพราะเรื่องงานและเรื่องของเอกภพ ทำให้รู้สึกหนักไปทั้งตัว เลยว่าจะไปชงกาแฟให้ตัวเองซะหน่อย เดินเข้าไปในห้องกาแฟก็พบกลุ่มสาวๆของแผนกขายนั่งจับกลุ่มเม้ากันอย่างสนุกสนาน

“นี่เธอ เมื่อวานชั้นเห็นท่านประธานที่ห้างเซ็นด้วยล่ะ”

“ท่านไปกับใคร?” อีกคนก็ถามพลางอยากรู้ มือก็คนแก้วกาแฟตรงหน้าไปด้วย

“ตอนแรกก็เห็นท่านเดินกับผู้ติดตาม แล้วจู่ๆก็มีผู้หญิงโผล่พรวดเข้ามาล่ะ เธอเอ้ย...ยังกับละครหลังข่าว”

“ทำไมๆ” ความอยากรู้เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ เอยที่กำลังชงกาแฟก็ยืนฟังอย่างตั้งใจเช่นเดียวกันกับคนในวงสนทนา

“ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ บอกท่านประธานว่า ชั้นรักคุณนะคะ อย่าทิ้งชั้นแบบนี้”

“ว๊าย!! จริงหรอ แล้วไงต่อ?”

“ท่านประธานหน้านิ่งมาก เหมือนไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น จากนั้นผู้ติดตามเลยจัดการดึงหล่อนออกจากท่านประธาน”

“โห...นี่ละครชัดๆ”

“ของจริงจ้ะ ชั้นนี่เห็นกับตา แล้วที่น่าตกใจ ท่านประธานพูดว่าไงรู้มั้ยเธอ” ยัง เรื่องมันยังไม่จบ เอยจิบกาแฟลุ้นคำพูดต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

“อย่าพูดคำนั้นออกมาทั้งที่นอนกันแค่ครั้งเดียว เธอรักชั้นที่เงินไม่ใช่ตัวชั้นหรอก....แก ชั้นนี่หน้าชาแทนเลย”

“ต๊าย! เป็นชั้นก็ชาละนะเจอผู้ชายว่าแบบนั้นน่ะ”

“จากนั้นท่านประธานก็เดินออกไปเลย นี่ชั้นยังไม่อยากเชื่อ ว่าจะเห็นอะไรแบบนั้น”

“ผู้หญิงคนนั้นสวยมั้ยแก?”

“สวยมากเลยล่ะ ยังกับดาราแถมแต่งตัวก็ไฮโซ”

“เฮ้อ...ถ้าได้กิ๊กกับท่านประธานสักครั้งจะตั้งใจทำงานเลย”

“อย่าเพ้อเจ้อน่า เรามันพนักงานต๊อกต๋อย ว่าแต่เธอเมื่อวานไปเที่ยวกับกิ๊กคนที่เท่าไหร่?”


          จากนั้นทั้งหมดก็เปลี่ยนบทสนทนากันทันที เอยยืนดื่มกาแฟจนหมด ก่อนจะกลับไปยังแผนก ระหว่างทางก็นึกถึงเรื่องที่สาวๆเหล่านั้นพูด


“เหมือนตอนนั้นเลยแหะ..”



         วันนี้เป็นวันศุกร์ เหล่าเด็กนักเรียนก็พากันดีใจที่วันนี้มาถึง วันเรียนวันสุดท้ายของสัปดาห์ พักเที่ยงของวันนี้เอยต้องเข้าห้องสมุด ไปตรวจสอบน้องๆที่ทำเวรบรรณารักษ์ของชมรม และต้องมีการไปทวงหนังสือสำหรับนักเรียนบางคนที่ยืมไปนานเกินกว่ากำหนด วันนี้มีสามรายด้วยกันที่เอยต้องเป็นคนไปทวงด้วยตนเอง และหนึ่งในนั้นที่น่าตกใจคือ...กวิน

“เค้ายืมหนังสืออะไรไป?”  เอยได้แต่ถามตนเอง หนังสือที่กวินยืมไปคือ The Human Comedy ความสุขแห่งชีวิต หนังสือวรรณกรรมเยาวชนที่เก่าพอสมควร ยืมไปสองอาทิตย์เห็นจะได้แล้ว ยังไม่นำมาคืน

“อ่านเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ?” รู้สึกว่าได้รู้จักกวินขึ้นมาทีละนิด เอยใช้เวลาพักเที่ยงตามคืนหนังสือพร้อมค่าปรับมาได้ จนเหลือเล่มสุดท้ายของกวิน

“อยู่ที่ไหนนะ?” เอยได้แต่มองหากวิน จะบอกดาวให้ช่วยหาก็ไม่ได้เพราะดาวเองก็ยุ่ง ส่วนตัวไทป์แอบงีบอยู่ในห้องเรียน เอยจึงต้องหาเอง

“อ๊ะ...นั่นไง”


          กวินยืนอยู่ที่สวนหย่อมมุมตึกวิชาการ ตรงนี้คนเดินผ่านน้อยมาก เห็นกวินแค่แวบเดียวก็รีบถอยมา ทำใจที่เต้นตึกตักให้สงบก่อนที่จะไปพบ พอทำท่าจะเดินออกไปกลับเห็นชมพู ดาวโรงเรียนเดินมาอีกทางไปหากวิน

“กวิน...”

“เธอส่งจดหมาเรียกชั้นมา?” กวินคีบจดหมายส่งให้ชมพู พร้อมคำถาม

“จ้ะ เราส่งเอง คือ...มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ว่ามา มีเวลาไม่มาก” กวินตัดบท ชมพูหน้าเริ่มเจื่อน

“คือ..เราเรียกกวินมาเพราะจะบอกว่า...เรา ชอบกวินนะ”

“แล้ว?” ถามอย่างไร้ความรู้สึกตื่นเต้น ทั้งที่มีคนอย่างดาวโรงเรียนมาสารภาพรักแท้ๆ

“เราชอบกวิน ตั้งแต่แรกเห็นเลย แล้วยิ่งตอนที่แสดงละครด้วยกันยิ่งรู้สึกชอบมากขึ้นอีก”

“ชอบชั้นตรงไหน?”

“ชอบ...ชอบทุกอย่างเลย จะเป็นอะไรมั้ยถ้าจะคบกับ...”

“ที่เธอชอบน่ะคือหน้าตาชั้น ไม่ใช่ตัวตนของชั้นหรอก”

“ไม่นะกวิน เราชอบกวินจริงๆ ไม่ใช่แค่หน้าตา” เธอส่ายหน้า มือไม้เริ่มพัลวันกลางอากาศราวกับจะอธิบาย

“แล้วเธอรู้จักตัวชั้นจริงๆมั้ย?” กวินถาม

“เอ่อ...คือ” ชมพูเริ่มอ้ำอึ้ง

“พอเถอะ! เธอไม่ได้รู้จักชั้น ที่ชอบแค่หน้าตาชั้นเท่านั้น” กวินว่า

“แต่กวิน....เราขอเรียนรู้ได้มั้ย เรามาลองคบกันนะ” ชมพูเองก็ไม่ลดละความพยายาม

“ชั้นไม่ได้ชอบเธอ และคิดว่าคงจะคบกันไม่ได้ ขอตัว”


          กวินตัดบทอย่างไร้ความสงสาร ในสายตานั้นมองก็เห็นว่าไม่มีความเห็นใจในความกล้าหาญที่ชมพูรวบรวมมาเพื่อสารภาพรัก กวินโยนทิ้งสิ่งเหล่านั้นอย่างไม่ปราณีเลยสักนิด ชมพูยืนน้ำตานองหน้า เธอคงจะรู้สึกผิดหวังและเสียหน้าพอควร กวินเป็นผู้ชายที่เลือดเย็นจริงๆ


           เอยมัวแต่สงสารชมพู จนลืมนึกไปว่าตัวเองมาแอบดูเหตุการณ์เหล่านี้อย่างเสียมารยาท พอนึกขึ้นได้ ก็รีบหันหลังก้าวเร็วๆออกจากตรงนั้นโดยทันที

“นั่นใคร?” กวินถามเสียงเข้ม เอยสะดุ้งโหยง รู้สึกตัวสั่นๆ

“ถามว่าใคร?” ถามย้ำๆชัดๆ จนเอยต้องยอมไปหันกลับไปแต่โดยดี

“คือ...เอ่อ...เรา มาทวงหนังสือ”

“หนังสืออะไร?” กวินถาม ใบหน้าที่นิ่งนั้นเห็นได้ชัดเจนจะๆว่าไม่ได้รู้สึกเสียใจกับการกระทำเมื่อครู่เลย

“หนังสือที่ยืมจากห้องสมุด มารับหนังสือคืนพร้อม...ค่าปรับ”

“ลืมอยู่บ้าน พรุ่งนี้จะเอามาให้” กวินว่าก่อนที่จะเดินกลับไป โดยที่หันกลับมาพร้อมพูดว่า

“อ่อ...ทีหลังจะมาก็หัดเงียบๆหน่อย อย่าให้คนเค้ารู้กันทั้งโลกว่าแอบยืนดู”

          เอยหน้าถอดสีทันทีที่กวินพูดจบ แปลว่ากวินรู้อยู่แล้วว่าเอยแอบยืนดูชมพูมาสารภาพรัก เอยรู้สึกอายมากจึงพูดไล่หลังไปอย่างลืมตัว แม้เสียงไม่ดังมากแต่คาดว่ากวินคงได้ยิน เพราะได้ยินเสียงหัวเราะแว่วมา


“ไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย”


           แม้จะรู้สึกอายที่ถูกจับได้ แต่สิ่งหนึ่งที่เอยไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมรู้สึกดีใจพิกลที่กวินปฏิเสธชมพูไปทั้งๆที่ดูใจร้ายแบบนั้น แม้เอยจะรู้สึกสงสารชมพู แต่ใจหนึ่งกลับโล่งอก..นี่ตัวเองกลายเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?





          นึกแล้วก็อดตลกตอนนั้นไม่ได้ เอยไม่ได้ตั้งใจไปแอบดูเสียหน่อย มันเป็นความบังเอิญต่างหาก แล้วใครจะคิดว่าชมพู ดาวโรงเรียนจะมาสารภาพเรื่องแบบนี้ตอนเที่ยงด้วย เรื่องนี้เอยเก็บงำไม่ได้เคยบอกใคร แม้แต่ไทป์ที่สังเกตว่าเอยแปลกๆ โดนถามหลายต่อหลายรอบก็ยังไม่ยอมปริปากพูดมันออกไป นึกถึงเรื่องนี้ก็แอบขำกับตัวเองเบาๆ

          เอยเดินไปยิ้มไป พลันชะงักเท้า ระหว่างทางเดินไปแผนก มีมุมๆหนึ่งมีชั้นแผงหนังสือพิมพ์สูงประมาณไหล่ของเอยเห็นจะได้ อีกทั้งต้นไม้กระถางต้นสูงวางอยู่ เอยดันเห็นว่าเอกภพกำลังคุยกับอุ้ม คู่กรณีที่พี่แปงเล่าให้ฟัง และอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตที่กำลังสืบกันอยู่ เสียงแว่วๆพอจับความได้ว่ากำลังคุยอะไรกัน

“พี่เอก อุ้มว่างานนี้ไม่หมูแล้ว พี่รีบหยุดเถอะ”

“มาถึงขั้นนี้แล้วนะอุ้ม ถ้าไม่จัดการให้เสร็จเรื่องมันก็จะแดง”

“แต่พี่เอก ท่านประธานกำลังจับตาดูพี่อยู่นะ แล้วนี่ไม่รู้ว่าใครเป็นสายให้ท่านบ้าง”

“จับตาดูแล้วไง หลักฐานไม่มีจะเอาอะไรมาเอาเรื่องพี่ อีกอย่างท่านสุเดชหนุนพี่ เชื่อเหรอว่าประธานเด็กๆแบบนั้นจะทำอะไรพี่ได้”

“พอเถอะพี่เอก อุ้มจะไม่ช่วยพี่แล้วนะ”

“ได้ไงอุ้ม เราเป็นแฟนกันนะ จะทิ้งพี่แบบนี้ได้ไง เงินที่ได้มาพี่ก็เลี้ยงอุ้มเยอะนะ”

“แต่อุ้มว่ามันเสี่ยง อีกอย่างพี่ก็รู้ว่าถ้าเรื่องนี้แดง อนาคตเราดับ อุ้มยังอยากมีงานทำและก็ยังอยากแต่งงานอยู่กินกับพี่เอกนะ”

“พี่สัญญา จบเรื่องนี้พี่จะลาออก และท่านสุเดชเองก็จะวางมือแล้วเหมือนกัน”

“ก็ขอให้จบก่อนเรื่องจะแดงเถอะ งั้นอุ้มไปนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”


          บทเรียนเมื่อก่อนสอนเอยได้เป็นอย่างดี ว่าการหันหลังกลับนั้นจะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเรามาถึงที่นี่ก่อน เอยจึงเดินถอยหลังอย่างเร็วและหลายก้าว พร้อมๆกับที่อุ้มเดินออกมาพอดี เอยจึงทำท่าว่าเดินหน้า

“อ้าวพี่อุ้ม มาหากาแฟดื่มหรอครับ?”

“อะ...อ้าว เอย มาเมื่อไหร่?” อุ้มถาม ดูลนหน่อยๆ

“เพิ่งเดินออกมาจากห้องกาแฟนี่แหละครับ งั้นผมไปทำงานต่อนะครับ”


          เอยเดินกลับไปยังแผนก จดจำทุกคำพูดของทั้งสองที่ได้ยินมาเป็นอย่างดี เพราะวันนี้เอยจะต้องนำเรื่องไปรายงานกวินตามคำสั่ง ดูท่ามีผู้สมรู้ร่วมคิดเพิ่มมาอีกหนึ่งคนแล้ว

....
...
..


          ถึงเวลาเลิกงาน เหล่าพนักงานก็พากันตอกบัตรกลับบ้านกันเป็นแถว คนเรานี่แปลก พอมาทำงานมาก็สาย แต่พอเลิกงานกลับเลิกตรงเวลา

“เอย พี่กลับก่อนนะ” พี่แปงโบกมือหยอยๆให้ พี่ขาวเองก็เช่นกัน ทั้งสองกลับไปแล้ว เหลือแค่เอยที่ยังพิมพ์งานก๊อกแก๊กไปเรื่อยๆ พอเริ่มเห็นว่าคนอื่นๆกลับกันหมด เอยจึงเริ่มเก็บของ เตรียมตัวจะไปหากวินเพื่อรายงานเรื่องของเอกภพ


          เอยกดลิฟต์ไปยังห้องทำงานของกวิน วันนี้เดินขึ้นไปก็เจอเลขาคนสวยนั่งอยู่หน้าห้อง รู้สึกว่าเธอเป็นมิตรกับเอยเหลือเกิน

“สวัสดีค่ะคุณพีระนัม มาพบท่านใช่มั้ยคะ?”

“ครับ เอ่อ เรียกผมเอยก็ได้ครับ ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้”

“เดี๋ยวดิชั้นจะไปแจ้งท่านนะคะ รอตรงนี้สักครู่ค่ะ”


          เอยยืนรอพร้อมๆกับมองไปทั่วๆ ใช่ว่าจะเงียบซะทีเดียว แต่ดูเหมือนห้องทำงานของบอร์ดผู้บริหารแต่ละคนจะเป็นสัดส่วน ไม่พลุกพล่านเหมือนพนักงานธรรมดา
 
“เชิญค่ะคุณเอย” เธอก็ยังเรียกคุณอยู่ดี แต่ดีตรงที่ไม่เรียกชื่อจริง...
     
++++++++++++++++++++++++++++++++++

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +144/-4
มาแล้วๆ กำลังกดรีเฟรชรออยู่พอดีเลย :katai4:

ขอบคุณที่อัพเร็วค่ะ :L1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่ามันไม่พอ อยากอ่านต่อเรื่อยๆ

ออฟไลน์ naruxiah

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 966
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
มันจะแค่รายงานความคืบหน้ามั๊ยน้อ จริงๆกวินอาจจะไม่เคยลืมเลยก็ได้ น่ารักอ่ะ :-[


ปล.ยิ่งอ่านยิ่งเพลิน ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกสั้น แบบ วันนี้มาอีกตอนได้มั๊ยคะ อยากอ่านอีกจังเลยอ่ะ



 :call: :call:

ออฟไลน์ hembetaro

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-1

กวิน...นายเด็ดขาดมากจนดูใจดำเลยอ่ะ  :mew5: อย่าทำกับน้องเอยเชียวนะ หึหึ  :hao3:

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
เป็นกำลังใจให้นะคะ   ชอบมากค่ะ  o13อยากอ่านอีกอะ >< เพิ่งเข้าเล้าเป็ดได้ค่ะ (สมัครไปนานมากกกกก) รอนะคะ  :mew3:

เอยนายมีซัมติงลองกะกวินใช่มั้ย? ตอนมัธยมอะ -3-

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด