__________, ปรารถนา "รัก" . . เป็นดั่งใจ ,__________ [ จบแล้วจ้า ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: __________, ปรารถนา "รัก" . . เป็นดั่งใจ ,__________ [ จบแล้วจ้า ]  (อ่าน 543099 ครั้ง)

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
 :mc4:

  มารออ่านฮะ :))

 เหมือนเรื่องมันจะเศร้า  :sad4:


ปล  :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Evergreen

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ตัวเองอย่าลืม X กับ Y นะ T^T  :sad4:

ALittleN

  • บุคคลทั่วไป
รักร้าย  :impress2: :impress2:

ตามมาอ่านเรื่องใหม่คะ  :mc4: :mc4:

Windiizz

  • บุคคลทั่วไป
ว่ะฮ่าๆๆๆ หลังจากได้อ่านบทนำไปแล้ว... เทียนไขกับอักษรหรือมั้ย?
หนุ่มหัวทองกับหนุ่มหัวดำ แอร๊ยยย  :impress2: (ข้อความไม่ได้มีนัยแฝงเลยแม้เพียงน้อยนิด!)
รอลุ้นนะฮร๊ะะะะะะ พี่โอก็สู้ๆนะคะ นิยายเยอะมากมาย XD

ออฟไลน์ ปลาทองสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-0
โอ๊ยยยยยยยยยยยย..แค่เริ่มต้น คนอ่านก็ตื่นเต้นละ..ฮ่าๆๆ

ออฟไลน์ Jizzy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ปูเสื่อรอแล้วจ้าาาา
ผู้ชายเลว....ของชอบอีกประเภทหนึ่ง กร๊ากกกกกกกกกกกกก
อักษร...หนูมันดีเกินไปสำหรับม๊านนนน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ :laugh:

ออฟไลน์ ozaka

  • ตัว "โอ" เป็นอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1818/-38
    • ozaka's blog








1st Day : The day we met again[1/2]













   ..อักษร  อัครมณฑา..


   ลูกชายเจ้าของบริษัทนำเข้าจิลเวอรี่ชั้นนำของเอเชีย  เลขานุการกรรมการนักเรียนผู้เปี่ยมไปด้วยไหวพริบและสติปัญญา  ว่าที่นักเรียนคนแรกของโรงเรียนที่ได้รับโล่เกียรติคุณเรียนดี5ปีซ้อน  ซ้ำยังเป็นที่รักและที่ไว้วางใจของเพื่อนๆซะจนไม่น่าเชื่อว่าเรือนร่างเล็กๆนั่นจะรับหน้าที่ทั้งหมดไหว..
   ....นี่ผมตกหล่นเกียรติคุณพวกนั้นตรงจุดไหนบ้างรึเปล่า?

   ......ไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยว่า...หมอนั่น...จะชอบผู้ชายด้วยกัน...?




   ผมถอนหายใจพลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง  เสียงเอะอะโวยวายของชมรมฟุตบอลดังข้ามมาถึงตัวตึกเรียน  ครึกครื้น..แต่ก็วังเวงเช่นกัน..
   ..กับห้องเรียนที่โล่งและเงียบสนิทขนาดนี้..
   ถ้าไม่นับเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงดังหึ่งๆละก็นะ...


   แล้วเมื่อกี้ผมนึกถึงไหนแล้วนะ?
   อื้อ..ใช่..เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไวเหมือนโกหก  เหมือนเป็นภาพลวงตา  เหมือนฝัน  เหมือนปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เรียกง่ายๆว่าการ 'คิดไปเอง' แบบนั้น..
   หนำซ้ำ..จะแปลกใจขนาดไหนกันเชียวถ้าเรื่องทั้งหมดเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อราวๆ24ชั่วโมงที่แล้ว!



   ...และที่น่าตื่นตะลึงกว่านั้นคือการที่คนอย่าง 'ผม' เก็บเอาเรื่องไร้สาระแบบนั้นมาขบคิดถึงหนึ่งวันเต็มๆ!




   "เฮ้ออ..."
   ลอบผ่อนลมหายใจออกมากระทบมือที่เท้าคางอยู่  หลุบตาลงดูร่องวงกบหน้าต่างกระจกใสที่เริ่มมีฝุ่นจับบางๆ..บอกให้รู้ว่า 'โรงเรียนเกษรวิทยา' แห่งนี้มีความเอาใจใส่กับทุกอณูเล็กๆน้อยๆจริงๆ..
   ...แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น...
   ขึ้นชื่อว่า 'หัวกะทิ' ของโรงเรียนนี้..ก็ไม่น่าจะหลงผิดขนาดมาเป็นเกย์  ไม่สิ..โรงเรียนนี้คนเป็นเกย์มันก็เยอะอยู่...แต่ว่านะ...
   ......ชอบคนอย่าง 'ผม' เนี่ยนะ?
   .........เหลวไหลจริงๆ...

   "เฮ้ออ..."

   ถ้าการถอนหายใจคือการบั่นทอนชีวิตตัวเองลงหนึ่งปี  ผมคงจะตายในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้แหละ..



   เมื่อคิดได้ว่าการมานั่งปลงตกอยู่คนเดียวแบบนี้ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นสักนิด  ผมก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้..คว้ากระเป๋าเตรียมเดินออกนอกห้อง  ส่วนอีกมือก็คว้าโทรศัพท์มือถือกดไล่หาเบอร์สักเบอร์...เผื่อจะสามารถคลาย 'เหงา' ในเวลาแบบนี้ได้..



   ..ถ้าจำไม่ผิดวันนี้พี่แคลร์มีประชุมกรรมการนักเรียน..
   ..น้องหมิวก็น่าจะเรียนพิเศษ..เอ..น้องเจนก็ด้วยนี่..
   ..มดแดง..เออ  เห็นว่าปั่นมิดเทอมโปรเจคยังไม่เสร็จ..
   ..โยเกิร์ตก็อ่านหนังสือเตรียมสอบอีกแน่ๆ..


   ปิ๊บๆๆ..

   ผมเกือบจะได้ถอนหายใจออกมาอีกรอบแล้วละ  แต่ยังดีที่มีลิสต์รายชื่อเหลืออยู่




   'KaoFang'




   ปิ๊บ


   '..เห็นใจฉันมั้ย ใจฉันหาย แบบว่าหาเท่าไหร่ไม่เห็น..แค่เธอจ้องตา..ก็เป็น...'


   ผมน่ะอยากอ้อนวอนขอให้เด็กสาวเปลี่ยนเพลงรอสายสักครั้งหนึ่ง  ถึงแม้ว่าผมจะไม่ค่อยได้ฟังเพลงอะไรมากนักก็ตามแต่ความบาดหูสุดจี๊ดนี่มันชักน่ารำคาญทุกทีที่โทรหาจริงๆ..แต่หล่อนก็ไม่ปล่อยให้ผมรอนานนักหรอกครับ...
   กริ๊ก
   ((หวัดดีค่ะพี่เทียน!))
   ผมผละหูตัวเองออกจากโทรศัพท์นิดหน่อยตอนได้ยินเสียงแหลมปรี๊ดดังออกมาราวกับว่าเจ้าหล่อนตื่นเต้นมาก  แต่นั่นแหละ..นั่นก็เป็นหนึ่งในข้อเสียเพียงเล็กน้อยของลูกคุณหนูสุดไฮโซคนนี้
   "ครับ  พี่เอง...วันนี้ฟ่างว่างรึเปล่า?  ไปหาอะไรทานกันมั้ย?"
   ((ว่างค่ะ! ฟ่างว่างมากๆๆๆเลยวันนี้!)) น้ำเสียงกระตือรือร้นสุดๆจนอดจะหลุดขำไม่ได้ ((เจอกันที่ไหนดีคะพี่เทียน? พี่เทียนยังอยู่โรงเรียนรึเปล่าคะ?))
   "ครับใช่  แล้ว..ฟ่างล่ะอยู่ไหน?"
   ((ฟ่างกลับบ้านแล้วน่ะค่ะ  แต่ไม่เป็นไร..เดี๋ยวฟ่างแต่งตัวออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ  แหะๆ))
   "เอ  ถ้ากลับบ้านแล้วก็ไม่เป็นไรนะครับ  พี่ไม่อยากรบกวน...."
   ((ไม่-รบ-กวน-สัก-นิด-เลย-ค่ะ-!!!))
   เจ้าหล่อนยืนยันหนักแน่นจนผมเกือบจะหลุดขำออกมา  แต่ก็ตัดสินใจตอบรับไป
   "..อ่อ  โอเคจ้ะ  งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับฟ่างหน้าบ้านเลยดีกว่าครับ  เด็กผู้หญิงออกมาคนเดียวมันอันตราย"
   ((ค่ะ! ฟ่างจะรอนะคะ!! ดีใจจังเลยที่พี่เทียนเป็นฝ่ายชวนก่อน))
   ผมยิ้มกับตัวเอง  แล้วเอื้อมไปเปิดประตู "ฮะๆ  ก็พี่ว่างน่ะ....อะ..."
   ((คะ?))

   "อ๋อ.."



   ด้านหน้าห้องมีร่างโปร่งเล็กยืนอยู่..เขาสะดุ้งนิดๆที่ผมเป็นฝ่ายเปิดประตูมาเจอเขาก่อน  ผมไม่รู้หรอกว่า 'เขา' ยืนอยู่ตรงนี้มีนานแค่ไหนแล้ว  แต่ที่มั่นใจคือวันนี้เขาไม่ได้หนีไปไหนเหมือนเมื่อวาน..ยังยืนอยู่ที่เดิม  ก้มหน้างุดกอดกระเป๋าทั้งๆที่ยืนกันท่าไม่ให้ผมออกไปไหนแท้ๆ

   ..ไม่ว่าจะเพราะเซลล์สมองผมมันเริ่มงี่เง่าเสื่อมประสิทธิภาพ  หรือเพราะผมกำลังตัดสินใจทำเรื่องบ้าๆ  แต่บทสรุปก็เหมือนกันที่คำพูดที่ผม..ปฏิเสธ..ออกไป..



   "ขอโทษทีนะฟ่าง  พี่มีงานด่วนเข้ามาพอดีอ่ะ"

   ((เอ๋…)) หล่อนลากเสียงยาวต่ำลง  แล้วนิ่งไปวูบนึงก่อนจะกลับมาสดใสเหมือนเดิม ((งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะพี่เทียน  แต่คราวหลังถ้าพี่เทียนว่างก็อย่าลืมชวนฟ่างอีกนะคะ!))



   ..ดวงตากลมดำใต้แว่นกรอบบางเงยหน้าขึ้นมามองผม  ก่อนจะผ่อนไหล่ที่เกร็งตัวอยู่ให้คลายลงเป็นท่วงท่าปกติ..



   ผมพยักหน้า กรอกเสียงลงไปตามสาย "จ้ะ  ไม่ลืมแน่ๆ"



   ..รอยสีแดงจางๆแปะอยู่ทั้งสองข้างแก้มขาวจนไม่เหลือเค้าซีดเซียวแบบที่เคยเป็น  พร้อมๆกับเอียงหน้ามองเผยลำคอซีกหนึ่ง..เล็ก..เนียน..ดูงามระหงจนเผลอมองนานเกินไป..



   ((ฟ่างจะรอค่ะ!!))
   "บายนะครับ"

   ปิ๊บ..


   "รบกวนรึเปล่า?"
   คำถามที่ถูกยิงเข้าใส่ทันทีที่ผมเก็บโทรศัพท์มือถือ  ทำให้ผมต้องพิจมองร่างตรงหน้าอีกครั้งว่าเป็นคนเดียวกับคนที่เขินอายม้วนเมื่อวานแน่รึเปล่า
   ผมไหวไหล่ "เปล่านี่"
   "..ก็เหมือนกำลังนัดคนอื่นอยู่.."
   "อย่างที่เห็น..แคนเซิลไปแล้วไง"
   พอเห็นผมพูดสั้นๆ  เรียวคิ้วบางก็ขมวดเข้าหากันเหมือนพยายามทำความเข้าใจ  ก่อนจะร้องอ๋อ
   "ต้องรีบไปทำธุระสินะ! ขอโทษครับที่ขวางทาง..."
   ...ไอ้หมอนี่มัน 'อันดับ1' ของชั้นปีผมจริงๆรึเปล่าฟะ...
   "ธุระกับคุณน่ะแหละ"
   เขาหยุดถอยหลัง  แล้วยกนิ้วชี้มาที่ตัวเอง "กับผม?"

   "ใช่" ผมยักไหล่รับคำ "ก็ไหนบอกว่าชอบ..."

   คำพูดนั้นทำให้ 'อักษร' หน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง  ก่อนจะเม้มปาก "ก็ใช่..แต่.."
   “แต่อะไร?”
   “..ก็ทำไมอยู่ๆถึงจะไปกับผมล่ะ?”
   “ก็ว่าง" ผมไหวไหล่ สะพายเป้ขึ้นบนบ่า "สรุปจะไปไม่ไป?”
   “...ถ้าบอกว่าไม่ไปนี่คือผมพลาดแล้วสินะ...”
   “เดี๋ยวก่อนนะ..ถ้าคุณจะไม่ไปกับผมแล้วคุณมายืนรออะไรตรงนี้ล่ะ?!”
   “เอ๊ะ!? ผม..ผมก็แค่....แวะมา" เขากระพริบตาปริบๆ ดูลนลานนิดนึงตอนที่ตอบ
   “แวะมาอะไร?”
   “แวะมาดูหน้าคุณ"


   ..เหมือนกันเลย..

   จริงอยู่ที่สัมผัสได้ถึงกระแสตื่นตระหนกแบบเมื่อวาน  แต่คำพูดแต่ละคำของเขาถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างไม่มีลังเล..ใช่...มันไม่มีความลังเลที่จะตอบเลย...เหมือนเมื่อวานเด๊ะๆ! เขาไม่ใช่คนขี้อายแน่ๆ...เขาแค่... 'ประหม่า' ..แล้วก็ติดจะมั่นใจนิดหน่อยด้วยซ้ำ
   ..เพียงแค่..


   ก่อนหน้านี้..เราคุยกันน้อยครั้ง..น้อยครั้งมากๆ..ก็เท่านั้นเอง...






   ผมยกมือเสยผม "แล้วคุณจะเอายังไง?”
   “เอาอะไรยังไง?”
   “สรุปจะไปรึเปล่า?”
   “ไปไหน?”
   “นี่! ...หลังเลิกเรียนเค้าไปไหนกันล่ะ! ไปทานข้าวยังไงถามมาได้"
   “ทานข้าวหรอ!?”
   “เออ”
   “กับผม?”
   “เออ”
   “จริงหรอ?”

   เอาละ..ผมบอกตรงนี้ไว้ก่อนละกันว่าผมไม่ใช่คนที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆหรือหงุดหงิดง่ายอะไรเทือกนั้นหรอกนะ..แต่คนตรงหน้านี่แสดงความสามารถพิเศษของเขาออกมาอีกอย่างหนึ่งนอกจากบรรดาเกียรติคุณเรียนดีมีความรับผิดชอบของเขา..ก็คือ...เทคนิคในการยั่วประสาทผมแบบขั้นเทพ..

   “เอาล่ะ" ผมพยายามสะกดอารมณ์  แล้วหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้าคุณจะไม่ไป..ผมจะชวนคนอื่นแล้วนะ"
   “เดี๋ยว!!”
   ได้ผลชะงัด  มือผอมเล็กรีบคว้าแขนผมไว้มั่น..ก่อนที่เขาจะลดมือลงช้าๆ
   “เอ่อ...คือว่าผมมีประชุมคณะกรรมการนักเรียน...”
   สิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่...คือการทำให้ผมไม่ก็เขาดูเป็นคนโง่สุดๆไปเลยล่ะ..
   "...แล้วประชุม" ผมเกริ่น "...โดดได้รึเปล่า?"
   "เอ๋?"
   ..นั่น..ทำหน้างงอีกแล้ว..คุณเลขานุการคนเก่งท่าจะ 'โก๊ะ' กว่าที่คิดแหะ

   ผมยิ้ม..มั่นใจว่าเป็นรอยยิ้มที่มัดใจสาวๆมานับต่อนับแล้ว  ไม่มากและไม่น้อย..เพื่อนผมเคยบอกว่าแบบนี้เรียกว่ายิ้ม 'กรุ้มกริ่ม' ..มันมักจะทำให้คนมองลังเลใจได้เสมอ


   "...ไปทานข้าวกัน...ไม่ได้เหรอ?"


   คำว่า 'ไม่ได้เหรอ?' ที่ตามมาในประโยคท้ายมักจะทำให้ผู้ฟังฉุกใจคิดหนัก  และแสดงอาการกระอักกระอ่วนออกมาก่อนจะตอบ 'ตกลง' ในตอนท้าย  ประกอบกับแอคติ้งที่ตุ๊กตาทองยังชิดซ้ายจะทำให้โอกาสสำเร็จมีสูงมากขึ้น..
   ผมไม่ได้กำลังดีใจกับชัยชนะของตัวเองหรอก  จริงๆนะ  เพียงแค่นึกไม่ออกเลยว่าเขาจะกล้าปฏิเสธผมได้ยัง....


   "ไม่ได้หรอก"



   ....ไง..


   "ผมต้องประชุมกรรมการนักเรียนจริงๆ  คุณจะรอแปปนึงได้มั้ยครับ? ไม่น่าเกินชั่วโมงนึงก็จะจบแล้ว  หรือถ้าไม่จบ..ผมจะบอกพี่สิญจน์ว่ามีธุระแล้วขอออกมาก่อน.."

   ประโยคพูดฉะฉานราวได้รับการเตรียมการมาดีแบบนั้นทำเอาผมต้องยิ้มแหย  นึกสมเพชการกระทำทั้งหมดของตัวเองขึ้นมาดื้อๆอย่างเสียมิได้
   แถมด้วยท่าทางกระตือรือร้นสุดจะใสซื่อขนาดนั้นยิ่งทำให้เลือดในกายพลันเย็นเฉียบนึกอยากชะงักค้าง
   แต่ก็ต้องเรียกสติกลับคืนมาเพื่อโต้ตอบบทสนทนาว่า
   "...บอกว่ามีธุระ  แล้วออกมาเลยไม่ได้หรอ?"
   พอฟังดังนั้นอีกฝ่ายก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองบ้างแล้ว  แต่ก็ยังคงส่ายหน้า "ไม่ได้จริงๆครับ  มันเป็นหน้าที่....."

   "...แล้วถ้าผมบอกว่า 'ไม่รอ' ล่ะ?"

   ลองใช้ไพ่ตายสุดท้ายดูสักตั้ง  ให้ตาย..ต่อปากต่อคำน่ารำคาญแบบนี้..แต่ทำไมผมถึงนึกว่ามัน 'สนุก' ได้ละเนี่ย..
   เขาไม่ใช่คนตัวเตี้ย  แต่เพราะความใกล้ในระยะหนึ่งเมตรบวกกับเชื้อสายต่างชาติครึ่งหนึ่งที่ไหลเวียนในตัวผมทำให้เขาสูงเพียงปลายจมูก  อักษรเงยหน้าขึ้นช้อนดวงตาสีดำขลับนั้นขึ้นมาสบกับผม  แล้วเผยอกลีบปากสีโอรสขึ้นเพื่อเอื้อนเอ่ยประโยคต่อกรที่ว่า...



   "...รอ...ไม่ได้จริงๆหรอครับ?"




   โดนย้อนเลยไงละมึง..
   ..เพราะอะไรบางอย่างมันทำให้ผมรับรู้ได้ว่า..ไอ้อาการซื่อบริสุทธิ์ดังกล่าว..ถูกกระทำขึ้นราวกับเป็น 'แผนการ' ของคนตรงหน้าชอบกล..

   .....หรือผมคิดไปเองคนเดียว



   ไม่เคยมีใครบอกว่าอักษร อัครมณฑาเป็นมนุษย์สปีชีส์ที่รับมือยาก  ยิ่งไปกว่านั้น..นี่ผมเป็นฝ่าย 'ถูกชอบ' ก่อนไม่ใช่หรอ? ทำไมถึงรู้สึกเหมือนตัวเองถือไพ่ต่ำกว่าชอบกลล่ะ?  ตามธรรมดาแล้วควรจะตามใจผมไม่ใช่เรอะ?  และโดยส่วนมากผมก็ไม่ใช่พวกที่ชอบเรียกร้องอะไรเว่อร์อยู่แล้วด้วย  เพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นใครก็จะทำตามข้อเสนอง่ายๆไม่ต้องคิดอะไรมาก..
   …ก็แค่โดดประชุม..
   …..ทำไม่ได้รึไงนะ?

   หรือเพราะนี่จะเป็นเหตุผลที่เขาคนนั้นเป็นที่ไว้วางใจของคนอื่นขนาดนี้?



   ..ว่าแต่..






   ....ทำไมผมถึงมานั่งรอหน้าห้องประชุมได้ละเนี่ย...






   นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาหกโมงกว่า  เสียงเพลงเคารพธงชาติจบไปหลายนาที  พอผมขยับตัวหวังจะหาอะไรทำ  ประตูคู่สองบานตรงหน้าก็พลันเปิดออกก่อน
   แต่บรรดากลุ่มคนแต่งตัวเนี๊ยบผูกไทเรียบร้อยเหล่านั้น  มีน้อยคนนักที่จะสังเกตถึงการมีอยู่ของผมที่หน้าประตูห้อง(นอกจากสาวๆนะครับ~ พวกนั้นน่ะโบกมือบ๊ายบายผมเกลียวกลาว) จนกระทั่งพวกเขาเดินออกไปเกือบหมด..
   ..แต่ผมก็ยังไม่เจอหน้าของคนที่ผมรออยู่..

   ผมเตะฝุ่นเล่น2-3ที  แล้วตัดสินใจชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้องประชุมโล่งกว้าง  จึงเห็นเครือข่ายสูงสุดของคณะสภานักเรียนยังคงง่วนอยู่กับกองเอกสาร..



   ..ร่างเล็ก..จะเรียกว่าเล็กนักก็ไม่เชิง  เพราะหมอนั่นไม่ได้อรชรเหมือนผู้หญิง  เพียงแค่ผอมจนเหมือนโครงกระดูกเดินได้  และทุกสัดส่วนราวกับจะหักได้ง่ายๆแบบนั้น..นั่นแหละ..กำลังจดยิกๆๆๆลงในสมุด  พร้อมๆกับพี่พิงค์(รองประธานนักเรียน)กับพี่สิญจน์(ประธานนักเรียน)กำลังพร่ำพูดถกเถียงกันเรื่องอื่นๆ..ผมจึงได้รู้ว่าอักษรสรุปคำพูดไม่ได้สรรพเหล่านั้นลงสมุดนั่นเอง
   นั่นคืองานของเลขา..

   ..แต่ก็เป็นแค่ส่วนน้อยจากที่เขาทำทั้งหมด..




   "อ้าว  เทียน"
   และคนที่สังเกตเห็นผมก่อนคือพี่สิญจน์  ผมเลยโบกมือยิ้มแย้มทักทายนิดหน่อย
   ส่วนคนที่ผมรอน่ะสะดุ้งเฮือกขึ้นมาจากโต๊ะ  แล้วร้องเสียงดัง
   "ขอโทษครับ! จะรีบไปเดี๋ยวนี้ละครับ!"
   ..ท่าทางตื่นๆแบบนั้นก็..ไม่ได้..น่าเกลียดอะไรนี่หว่า..
   "อา..ไม่ต้องรีบๆ  รอได้" ผมยิ้มบางๆให้กับท่าทางกระตือรือร้นนั้น  เขารีบโค้งขอโทษแล้วก้มหน้าก้มตาจดต่อไป
   "เข้ามารอข้างในสิ"

   พี่สิญจน์ยังคงครองตำแหน่งผู้ชายที่น่าหมายปองที่สุดได้  เขายิ้มหวาน..แต่ไม่ได้หวานแบบยั่วยวน  ทว่ากลับดูดีมีสง่าราศี  แล้วก็ติดจะเกินเอื้อมนิดๆ..แต่ไม่ได้หมายถึงผมไม่ชอบเค้าหรอกนะ  ผมนับถือเค้าด้วยซ้ำ..เพราะเขาเป็นคนที่ใช้รอยยิ้มนั้นทำสิ่งต่างๆได้มากมายเกินกว่าที่คุณคิดได้เยอะนัก..

   "ฮะ  ขอบคุณครับ"
   ผมก็ถือวิสาสะตามคำชวน  เดินเข้าไปชะโงกหน้ามองกองงานเหล่านั้นใกล้ๆ
   "อีกแปปเดียวครับ  จะเสร็จแล้ว" อักษรรีบเงยหน้าขึ้นมาบอกผม  แล้วคว้าๆกระดาษมาจดยิกๆด้วยความเร็วแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
   "นัดจะไปเที่ยวไหนกันหรอ?"
   ดูเหมือนงานของพี่สิญจน์จะจบลงแล้วเลยหันมาถามผม
   "ทานข้าวเย็นน่ะฮะ"
   "...แปลกแหะ...สาวหมดแล้วรึไงเทียน?" พี่พิงค์ถามพลางเป่าหมากฝรั่งออกเป็นลูกโป่งลูกใหญ่ๆ  คำถามที่เหมือนไม่ต้องการคำตอบเท่าไหร่แบบนั้นทำให้ผมทำได้แค่ฉีกยิ้มบางๆ

   แต่คนที่โพล่งขึ้นมาก่อนกลายเป็นคนที่นั่งทำงานงุดๆจนถึงเมื่อครู่

   "เปล่าฮะ  เย็นนี้ผมเซ้าซี้เองละ!"


   ..แล้วนายจะประจานความสัมพันธ์ของเราตอนนี้ไปทำไมกันเนี่ย...
   คนฟังทุกคนในที่นั้นเงียบสนิท  ไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคำ...มีแต่ผมเนี่ยแหละที่ยืนปาดเหงื่อทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น  ส่วนคนพูดก็ดูท่าทางจะไม่ทุกข์ร้อน...นั่งทำงานต่อไปจนถึงประโยคสุดท้าย

   “โอเค  แบบนี้เป็นไงฮะพี่สิญจน์"
   เจ้าของนามรับกระดาษแผ่นนั้นมาดู "อา...เยี่ยมมากสมเป็นเธอจริงๆนะ  งั้นรบกวนพิมพ์ให้พี่หน่อยสิ"
   “แล้วซีกี่ชุดดีฮะ?”
   “...สัก100ละกัน"
   “ผมว่า150ดีกว่าครับ  เพราะน่าจะต้องแจกอาจารย์ด้วย...ใช่มั้ยฮะ?”
   “โอ้  เอาตามนั้นแหละ"
   “เอ่อ...ษร...แล้วอาหารกลางวันของแขกล่ะ..?”
   “เรียบร้อยแล้วครับพรุ่งนี้อาหารจะมาส่งก่อนเข้าคาบแรก  แต่ผมยังไม่ได้ไปคุยกับอาจารย์.....”
   แว่บหนึ่ง..ที่พี่สิญจน์เหลือบมามองผม  แล้วหันไปพูดกับคนตัวเล็ก "รีบไปเถอะ  เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นเดี๋ยวพี่ทำต่อเองก็ได้....เอ้า เก็บของๆ!”
   “อ...ขอบคุณครับ!”
   อักษรรีบค้อมศีรษะให้อีกฝ่าย2-3ครั้งจนผมนึกขัน  แล้วก็ใช้แขนเล็กๆนั่นกวาดข้าวของทั้งหมดลงกระเป๋าของตัวเอง  เขาดูลนลานขึ้นมาดื้อๆเล่นเอาพี่พิ้งค์กลั้นหัวเราะแทบไม่ทัน
   “ไม่ต้องเร่งขนาดนั้นก็ได้ ษร! เทียนมันจะหนีไปไหนได้ล่ะ..ใช่มั้ย?”
   “ผม...เอ่อ...กลัวเค้าเปลี่ยนใจ..”
   ..นี่เขามองผมเป็นคนใจโลเลขนาดนั้นเลยเรอะ..

   หลังจากรอเข้าเก็บของอยู่สักพักในใจก็นึกสงสัยว่าเขาจะหอบเหี้ยอะไรมาโรงเรียนเยอะแยะกันนะ..ห้องเด็กเส้นก็มีล็อคเกอร์อันใหญ่ไว้เก็บของแบบโคตรจะสบายแล้วไม่ใช่หรอ  ขนาดพวกผมไม่มีล็อคเกอร์ยังยัดหนังสือเรียนทั้งหมดไว้ในเก๊ะเลย...แล้ว... กระเป๋าโน้ตบุ๊คอีก!? อะไรกันเนี่ย..!?

   “เอ้า"
   ผมเดินไปช่วยเขาหิ้วขึ้นมาใบหนึ่ง  เขาทำตาเป็นประกายเหมือนกับว่าผมเป็นนักบุญชั้นสูงอะไรเทือกนั้นเลยล่ะ..
   “รีบไปได้แล้ว"
   “ครับ!..อะ! พี่สิญจน์พี่พิ้งค์บ๊ายบายครับ!”
   “เออ  กลับบ้านดีๆนะษร  เทียน"
   “อย่าโดนแมงดามันหลอกหมดตัวนะษร!”
   ..อูย..เจ็บจี๊ดเลยกู..
   พอผมหันไปมองก็เจอพี่พิ้งค์แลบลิ้นใส่  ใช่ครับ..หล่อนเคยเป็นหนึ่งในบรรดาสาวๆที่พร้อมจะบริการผม..แต่ก็นั่นแหละ  หล่อนรู้ตัวก่อนที่มันจะสายเกินไป  และความฉลาดนั้นเองก็ทำให้พี่เค้าเป็นได้ถึงรองประธานนักเรียนของโรงเรียนนี้
   บริการน่ะหรอ...

   “ทานข้าวเย็นใช่มั้ยครับ?”
   อักษรถามผม  ผมพยักหน้า
   “อื้อ"
   “คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า?”
   “อะไรก็ได้"
   “คุณจะว่ายังไงถ้าจะกินพวก..อาหารญี่ปุ่น"



   “แล้วแต่คุณเลย"

   ผมขยับยิ้ม  หมุนตัวหันมาสบตา..พร้อมเลือกที่จะเดินถอยหลังออกนอกประตูโรงเรียน




   “อย่าลืมสิ...ยังไงคุณก็ต้องเลี้ยง"

















TBC



========================


ตามสัญญาฮว๊าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ



เนื่องจากเรื่องนี้จะแบ่งตอนแบบประหลาดนิดหน่อย(คือลงทีละ1/2น่ะค่ะ :D)
ซึ่ง..อาจจะดูว่าอัพรึยังยากกว่าเรื่องอื่น 555
และก็ค่อนข้างจะเป็น...เอิ่ม..เรื่องสั้น

สำหรับเรื่องอื่นๆในซีรี่ย์นะคะ (เพราะเชื่อว่าถ้าคลิกเข้ามาคงต้องถามหาแน่ๆ 5555)

สีครามกานดา
เอ็กซ์ไวน์(ม.ต้น)
ปีใหม่กลอน


ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ :)



ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ค่ะ

ozaka*


 :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2:


ออฟไลน์ AllRiseApril

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 507
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-0
เอ๊ะ = =  o22
อุ้ยตายยยยยยยยย  ต๊ายยยตายยย   คำนี้เลยค่ะ 555555555
ท่าทางตื่นๆแบบนั้น มันน่ารักออกนะ!! มองใหม่ๆๆ
สรุป แม่มไวไฟทั้งคู่เหอะค่าา อะไรกันเด็กสมัยนี้
แหมมม  ไม่คิดอะไรเลยสักนิด มันจะต้องเก็บเอามาคิดทำไมล่ะจ๊ะพ่อหนุ่ม
บางทีเทียนไขก็หลงตัวเองบ้างไรบ้างง
แล้วไม่ค่อยจะงกเลยนะยะ = =''''
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-05-2012 18:04:21 โดย AllRiseApril »

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป
 :L2: :L2:   เป็นกำลังใจนะค่ะ

ออฟไลน์ kara-lilly

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ลงแบบแปลกๆจริงๆด้วย แต่ยังไงก็จะติดตามตลอดไปนะคะ ><

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ pp4

  • คนที่ 'ชอบ' ไม่ได้แปลว่าคือคนที่ 'ใช่'
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-6
แปะ!!!!
+++++++++++++++++++++++++
เจ้าเล่ห์และกะล่อนจริงเลยน้าา นายเทียนเนี่ย~ =..=
ส่วนหนูอักษร....เด็กบ้าอะไรวะ....น่ารักชิบหายเลยค่าาาาา!!!! ><~♥
(พุ่งตัวกอดหนูอักษรเต็มรัก♥ //โดนยัน)
รู้สึกได้ว่ามันจะดราม่า รู้สึกดีกับเด็กแว่น รู้สึกจริงๆว่าหนูอักษรฉลาด
ฉลาดจะพูด จะคิด จะทำ จะอ้อน และกล้า กล้ามากๆด้วย ชอบเด็กคนนี้จริงๆนะ
มีความมั่นใจที่เสริมให้เค้าน่ารักอ่ะ คอยดูต่อไป ว่าน้องจะแสดงอารมณ์ออกมาได้ขนาดไหน
รอตอนต่อไปค่ะ

ปล.โคตรลำเอียง พูดถึงนายเทียนบรรทัดเดียวเอง ฮาาาาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-05-2012 18:18:21 โดย pp4 »

RGB.__

  • บุคคลทั่วไป

อักษรโมเอ๊  :-[
โมเอ๊แบบ ฉลาดๆ (?)

kasune

  • บุคคลทั่วไป
"...รอ...ไม่ได้จริงๆหรอครับ?"

อักษรน่ารักโฮกกกก  :haun4:
ชาบูเทียนพรรษา  :-[

pigrabbit

  • บุคคลทั่วไป
 :a5: ยังต้องเลี้ยงอีกเหรอ ทำไมพระเอกของเรางงแบบนี้ กรี๊ีดดดด

 :กอด1:รักอักษร

ออฟไลน์ Jizzy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มาแหล่ววววววววววววววววว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
ยอชายนายแบดบอย เทียนไข โฮ้ววววววววว
ผู้หญิงน่ะชอบผู้ชายคารมแบบนี้แหละค่าาา กรี๊ดดดดดดดดดดด
เขินเว่อออออ อักษรจ๊ะ รับมือกับไอ้ฝรั่งขี้นกให้อยู่หมัดเลยนะจ๊ะ
พี่เอาใจช่วย....ว่าแต่....
ชอบคำที่พี่พิงค์พูดจังเลยอ่ะ "แมงดา" กร๊ากกกกกกกกกกกกก
อย่างเอ็งเหมาะกับคำนี้มากเลยว่ะเทียน แถมยังจะให้อักษรเลี้ยงข้าวอีก (นี่เราเขาใจถูกใช่ป่ะ? ฮ่าๆๆๆๆ)
แหม๊ ระวังนะคะอักษร อย่าสิ้นเนื้อประดาตัวเพราะไอ้ผู้ชายคนเน้น้าาา กร๊ากกกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ SnowFlakez

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ษรน่ารักจัง  :impress2:
เหมือนต่อไปเทียนจะได้เป็นโรคเกลียมัวซะละมั้งเนี้ย  :laugh:

ออฟไลน์ hikikomori

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 626
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +173/-4
ทำไมรู้สึกถึงกลิ่นอายความเจ้าเล่ห์ของอักษร อิอิ
แต่คู่นี้โมเมนต์น่ารักดี มาต่อเร็วๆนะจ้า

DepressedRose

  • บุคคลทั่วไป
มาแล้วววว.....เรื่องที่รอคอย

น่าติดตามมากๆ ยังไงก็จะตามอ่านเหือนเดิมจ้าาา

ออฟไลน์ ✪PATTY✪

  • เมี๊ยวววว~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-2
    • http://facebook.com/NKM.SNK

ออฟไลน์ KilGharRah

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +169/-0
เค้าก็อยากจะรู้นะว่าใครจะต้องตามใคร  o18
อักษรน่ารักอะ น่ารัก...ฉลาด คือไม่ได้ตามเทียนไขทุกเรื่อง
แบบนี้มันน่ารักชะมัด  :-[  ระวังจะหลงรักน้องษรแบบถอดตัวไม่ขึ้นนะจ๊ะเทียน   :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ littlepink

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z13: :z13: :z13: :z13:
อร๊ายยยยยยยย คลอดแล้วววว. ..
อักษรน่ารักอ่ะ ชอบอักษร
ว่าแต่ทำไมเีทียนนิสัยงั้นละ. ..ชิชะ   :m16:
+1 ให้ความน่ารักของอักษร
  :กอด1:

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-2
5555555555555555555
อักษรน่ารักอ่ะ > <
ติดตามค่ะ

wdaisuw

  • บุคคลทั่วไป
น้องษรจ้ะ คนอย่างนายเทียนนี่มันน่ากำราบที่สุดเลย  :z10:

ออฟไลน์ P.PAN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
 :-[ :-[ อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อักษรน่ารักมากๆๆๆ ๆ
ตรงไปตรงมาสุดๆ ไม่ได้ก็คือไม่ได้ แถมบอกหมดไม่มีกั๊กอีกต่างหาก
อ๊ากกกกกกกกกกกก ปากตรงกับใจแบบนี้มันน่าฟัดนัก!  :man1:

Ilesa

  • บุคคลทั่วไป
เย้ๆ โอ อัพแล้ว

เราอ่านไปเขินไปแหละ...

เทียนพรรษา เอ้ย เทียนไขค่ะ อีกไม่นานต้องตกหลุมรัก อักษรลูกแม่แน่นอน

อักษรลูกแม่ สู้ๆลูก ♥

bowstory2

  • บุคคลทั่วไป
ซับซ้อน สับสน มึนงง.... =[]=
แต่ก็อยากอ่านตอนต่อไปแล้นนนน > _ <

ALittleN

  • บุคคลทั่วไป
อักษร น่ารักอ่าาาาา :-[

คำพูดแต่ละคำน่ารักๅๆๆๆ

LAquila

  • บุคคลทั่วไป
เทียนไข...นายเสร็จอักษรแบบไม่รู้ตัวแล้วล่ะ

ออฟไลน์ maxiez2p

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 227
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
จิ่มก่อน น ><

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
เทียนไขเป็นพวกหลอกกินฟรี ให้อีกฝ่ายเปย์ให้เหรอเนี่ย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด