บทอัศจรรย์รามลักษณ์ -บทนำ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedsengped[at]gmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: บทอัศจรรย์รามลักษณ์ -บทนำ  (อ่าน 75 ครั้ง)

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-1
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-1
Re: บทอัศจรรย์รามลักษณ์ -บทนำ
«ตอบ #1 เมื่อ12-02-2026 15:20:44 »

คำพูดจากผู้เขียน

คิดถึงการเขียนมากแต่ชีวิตอันแสนวุ่นวายของวัยทำงาน ทำให้เราทำได้เพียงเท่านี้!!

จะพยายามให้ดีที่สุด เขียนไปเขียนมาก็เขียนเสียเกือบจงจนลืมแบ่งปันเลย

หวังว่าทุกคนจะชอบ และทักษะของผู้เขียนไม่ขึ้นสนิมไปเสียก่อน

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-1
Re: บทอัศจรรย์รามลักษณ์ -บทนำ
«ตอบ #2 เมื่อ12-02-2026 15:25:57 »


บทนำ



รักครั้งแรกเขาว่าลืมยาก มันเป็นความจริงที่เกิดขึ้นกับผมจริงๆ แม้แต่ในวันที่ผมเติบโตจนอายุเข้าเลขสามนำหน้า ความทรงจำในวันที่รักแรกกระแทกใจนั่น ยังคงตราตรึงไม่เสื่อมคลาย มันเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยนักเรียนมัธยมต้น ในสมัยที่เรายังค้นหาตัวตน จนกระทั่งได้เจอ เขาคนนั้น มันทำให้รู้ว่าผมค้นพบตัวตนของตนเองจากเขา และเขาเป็นแรงผลักดันให้ผมเป็นผมจนถึงทุกวันนี้ ในช่วงเวลานั้น ผมทบทวนกับตัวเองอยู่นานจนในที่สุดและก็ถึงวันที่ผมตัดสินใจที่จะสารภาพสิ่งที่อยู่ในใจออกไป ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสที่สุด

แต่เขา….เพียงแค่ยิ้มรับ ลูบศรีษะของผมอย่างไม่ตัดสิน และพูดกับผมด้วยประโยคที่ผมจะไม่มีวันลืมเลย

“เธอยังเล็กอยู่เลย ยังเด็กอยู่มาก ยังไม่เข้าใจเรื่องที่พูดหรอก เอาเป็นว่าให้โตกว่านี้ค่อยมาพูดกัน แต่กว่าจะถึงวันนั้น เธอคงจะลืมผมไปแล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”

เขาหัวเราะปิดท้ายด้วยท่าทางผ่อนคลาย ก่อนที่จะเดินจากไป และหายไปจากชีวิตผมเหลือเพียงภาพจำเหล่านั้นตลอดมา…

…………..

ออฟไลน์ Shonennihon

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +118/-1
Re: บทอัศจรรย์รามลักษณ์ -บทที่ 1
«ตอบ #3 เมื่อ13-02-2026 11:37:16 »

บทที่ 1 ศรราม


ท่ามกลางการจราจรที่แสนวุ่นวายในยามเช้าของเมืองหลวง แสงสลัวที่ฉายไปทั่วนครแห่งความโกลาหล ซึ่งไม่รู้ว่าเกิดจากพระอาทิตย์ยังขี้เกียจรั้งอยู่ที่ขอบฟ้าหรือเพราะหมอกควันของมลพิษเมืองหลวง ทำให้ผมที่นั่งอยู่ในรถยนต์ประจำตำแหน่งรู้สึกอ่อนล้าไปหมด อาจเพราะการโหมทำโครงการสำคัญเมื่อคืนวานที่ผ่านมากับทีมงานตนเองจนดึก

ขณะที่กำลังคิดทบทวนถึงบทพูดตนเองในงานแถลงข่าวที่จะเกิดขึ้นวันนี้ รถยนต์ประจำตำแหน่งของผมก็เลี้ยวเข้ามาที่อาคารสำนักงานขนาดย่อมที่ผมลงทุนก่อสร้างด้วยเงินทุนก้อนแรกๆ ของตนเอง ทุกครั้งที่เห็นผมก็อดที่จะภูมิใจในตนเองไม่ได้

ผมก้าวลงจากรถ จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนที่จะก้าวเข้าสู่พื้นที่สำนักงานที่ทำเป็นกิจวัตรทุกวัน ภาพซ้ำๆ ที่ผมเจอกับพนักงานของบริษัทเกือบทุกคนนั่งประจำตำแหน่งเตรียมพร้อมทำงานกันตั้งแต่เช้าตรู่

ผมไม่เคยบอกให้ทุกคนทำงานหนัก แต่ผมมักจะทำเป็นตัวอย่างให้เห็นดังนั้น ทุกคนในบริษัทก็เลยพาลติดนิสัยแบบนี้ไปด้วย ซึ่งผมก็ชอบนะ รู้ว่าทุกคนเต็มใจแต่ก็ไม่อยากให้ทุกคนทำอะไรเกินตัวเลย เพราะมีตัวอย่างเป็นคนในครอบครัวที่จากไปเพราะโหมงานหนักเกินตัว

ผมสลัดความคิดเรื่อยเปื่อยของตนเองทิ้งไปและกลับไปตั้งสติกับงานวันนี้ งานแถลงข่าวโครงการใหม่ที่จับมือกับบริษัทยักษ์ใหญ่ของไต้หวัน เปิดศูนย์กระจายสินค้าระหว่างไทยและไต้หวันใจกลางเมือง ในขณะเดียวกัน สินค้าของไทยเองก็ถูกแลกเปลี่ยนนำไปวางขายที่ตัวแทนขนาดใหญ่ที่ไต้หวันด้วยเช่นกัน เป็นการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมและได้รับประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

ผมรู้สึกภาคภูมิใจกับบริษัทที่ผมก่อตั้งซึ่ง ตอนนี้กำลังขยายตัวอย่างที่ตัวเองเคยวาดฝันไว้

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังอ่านร่างแถลงการณ์ของงานวันนี้ เสียงเคาะที่ดังและถี่ แสดงให้เห็นว่าคนที่เคาะเป็นคนที่ขาดความเกรงใจและไม่ได้เกรงกลัว ซีอีโอ อย่างผมเลย

การกระทำนั่น! ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าใครที่กำลังจะก้าวเข้ามา

“ไอ้หัวเห็ดเอ้ยยย เครียดอะไรหนักหนาวะ ไอ้บทพูดนั่นก็เขียนเอง ทบทวนด้วยกันเป็นร้อยครั้ง จำได้ทุกตัวอักษรแล้วมั้ง!!”
เพื่อนสนิทของผม ‘ชาญ’ ชาญสมร หุ้นส่วนคนสำคัญและเป็นถึงผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ

ปกติในเวลาทำงานเขาจะจริงจังและให้เกียรติผมมากๆ ในฐานะซีอีโอ แต่เมื่ออยู่กันสองคนเมื่อไหร่ มันก็คือเพื่อนที่กวนบาทา ปากหมาธรรมดาๆ คนหนึ่ง

“ความประมาท เป็นหนทางแห่งความผิดพลาด!!” ผมพูดกลับสั้นๆ ห้วนๆ และหันไปสนใจกับบทพูดตัวเองต่อ

“สำบัดสำนวนจริงไอ้สัด! เพื่อน!! มึงเก่งอยู่แล้ว ไม่งั้นมึงจะโน้มน้าวลูกเศรษฐีอย่างกูที่ไม่ต้องลำบากก็มีกินมีใช้ มาทำงานกับมึง ให้มึงมาใช้งานโขกสับกูแบบนี้ได้เหรอ!!” ไอ้เพื่อนปากหมาของผมเริ่มเอื่อนเอ่ย

“กูไม่เคยโขกสับมึง!! ยกเว้นเวลาที่มึงติดหญิงแล้วลืมเรื่องงาน!! แล้วพ่อมึงก็ฝากฝังมึงไว้กับกู มึงนะทำงานเก่งนะ แต่นิสัยมึงน่ะ ภาระสัดๆ!!” ผมผ่อนลมหายใจ เบือนหน้าไปทางไอ้ชาญด้วยสีหน้าจริงจัง

“เออๆ กูรู้แล้วว่ามึงเครียด!! แต่ที่กูเข้ามาน่ะ กูหาคนมาช่วยงานมึงได้แล้วนะ!! เกี่ยวกับงานบริหารทรัพยากรบุคคลน่ะ”

“อย่าบอกนะว่ามึงไปทาบทามน้องเอ จากเอเจนซี่มาได้ กูรู้นะว่ามึงน่ะคบได้ไม่เลือกเพศ แต่น้องเขาน่ารักเกินกว่าที่มึงจะไปหลอกให้ความหวังเขานะ!!”

ด้วยความที่ไอ้ชาญมันหล่อคมเข้ม สูง รูปร่างดี กล้ามแน่น บรรดาสาวแท้ สาวเทียม เกย์รุก เกย์รับ ต่างก็หมายตามันทั้งนั้น เพราะมันดัน หล่อรวยเข้าถึงง่ายด้วยนี่แหละ ทำให้มันไม่ลงหลักปักฐานกับใครเสียที คุยกับคนโน่น คบกับคนนี้ มีเสน่ห์อันล้นเหลือ เป็นสาเหตุหลักๆ ที่ทำให้งานที่มันทำอยู่ตอนนี้เหมาะสมกับมันที่สุดแล้ว!

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ชอบนิสัยแบบนี้ของมันสักเท่าไหร่ เคยแช่งให้มันโดนใครสักคนมาหักอกมันเสียทีจะได้เข้าใจความรู้สึกคนอื่นเสียบ้าง เพราะผมเหลืออดกับการต้องเป็นคนไกล่เกลี่ยบรรดาแฟนสาว แฟนหนุ่มของมันเต็มทีแล้ว

“ใครจะไปเป็นเหมือนมึงล่ะ ‘พ่อพระทองคำ’  หรือจะให้เรียก ‘หัวใจนำ้แข็ง’ ดีครับ ฉายาที่นักข่าวเรียกมึงอ่ะ คนอะไรเหมือนไม่มีหัวใจ พ่อนักธุรกิจหนุ่มหล่อ ไฟแรงขวัญใจสาวใหญ่ สาวน้อยทั่วประเทศ แต่ทำตัวเหมือนพระพุทธรูปเดินได้!!” ไอ้ชาญกลอกตาหลับไปด้านหลังขณะพูดถึงข่าวซุบซิบในหน้าหนังสือข่าวต่างๆ

“เรื่องส่วนตัวครับ อย่าเสือก หัวใจกูน่ะมี แต่…..” ผมตอบกลับพลางนึกถึงใครคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว

“แต่หาใครแทนคนนั้นไม่ได้?” ไอ้เพื่อนปากมากต่อคำผม

“สรุปธุระของมึงคืออะไร ไม่มีก็ออกไป!!”

“เพราะมึงเลยกูเกือบลืมเลย เรื่องคนที่กูขอให้น้องเอช่วยน่ะ น้องหาคนมาให้สัมภาษณ์ได้แล้วนะ แต่อายุเยอะสักหน่อยนะ กูรู้ว่ามึงไม่ชอบการบริหารแบบหัวโบราณ แต่คนนี้เป็นคนที่ได้รับรางวัลนวัตกรรมดีเด่นเลยนะ!”

“ถึงกูจะไม่ได้อยากรู้ว่ามึงไปขอให้น้องเอช่วยแบบไหนก็เถอะ แต่ที่ฟังดูก็น่าสนใจดี แล้วสัมภาษณ์กันวันไหนดี?”

“วันนี้ตอนนี้เลย เขามาแล้วด้วย รออยู่ด้านนอก มาก่อนเวลาเสียอีก กูเลยมาบอก มึงสัมภาษณ์ไปเลยกูติดงาน มึงตัดสินใจได้เลย เรื่องแบบนี้กูไว้ใจมึง!!”

“อ้าว!! ไอ้สัด มึงก็รู้ว่า วันนี้กูต้องไปงานแถลงข่าว ทำไมไม่บอกกูก่อนว่ะ”

“งานมีตั้ง 11 โมง ยังมีเวลา ขอเวลามึงตอนนี้แค่ครึ่งชั่วโมง แค่นี้กูเชื่อว่ามึงตัดสินใจได้!!”

ผมฟังจบประโยคก็ยกมือกุมขมับ ถึงแม้ผมจะคิดว่าวันนี้ผมทำได้ เนื้อหาอยู่ในหัวหมดแล้ว แต่เคล็ดลับความสำเร็จของผมอย่างหนึ่งคือ การทำสมาธิก่อนขึ้นพูดสักครึ่งชั่วโมง และผมไม่ชอบการทำงานแบบไม่วางแผนของมันเลย!!

สุดท้ายผมก็ต้องโบกมือไล่มันออกไปจากห้องด้วยใบหน้าหน่ายๆ

“งั้นกูบอกผู้ช่วยมึงให้พาเขาเข้ามาเลยนะ เอ้า! นี่ CV เขา จะอ่านก่อนไหม?” ไอ้ชาญวางสิ่งที่มันแอบวางไว้ที่โต๊ะรับแขกยื่นให้ผม มันเป็นซองเอกสารสีน้ำตาล จ่าหน้าถึง ‘พี่ชาญที่น่ารัก’

ผมรู้สึกแขยงมือที่รับเอกสารนั้นทันทีที่เห็น

หาญทำหน้าที่เสร็จมันก็หันหลังเดินจากไปทันที ผมสบถด่ามันทิ้งท้ายไว้ก่อนที่แผ่นหลังใหญ่ๆ ของมันจะหายไปจากสายตา ทิ้งให้ผมปวดหัวกับของที่รับมา

ผมโยนซองกระดาษสีน้ำตาลที่มีภาระอันหนักอึ้งให้ห่างจากตนเองเล็กน้อย ก่อนปิดแทปเล็ทที่เปิดบทปราศรัยค้างอยู่ ผมพักสายตาชั่วครู่ พยายามแยกเรื่องงานวันนี้ออกจากสมองไปพักไว้ในใจก่อน หลังจากสมาธิเริ่มกลับมาจากทะเลแห่งความว้าวุ่นและรำคาญใจ ผมก็กดโทรศัพท์หาปู่ช่วยส่วนตัวหน้าห้องทันที ให้นำคนที่นัดหมายเข้ามาพบได้เลย

ระหว่างรอพบกับคนที่มาสัมภาษณ์ ผมก็เลยเปิดซองสีน้ำตาลที่ผมโยนห่างจากตัวพอควรขึ้นด้วยความหวั่นใจ

ผมไม่ค่อยถนัดคุยกับคนเลย โดนเฉพาะการเลือกคนมาทำงานด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นการพบปะแนะนำกันปากต่อปากถูกใจในผลงานค่อยจ้างหลังจากนั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องสัมภาษณ์กับใครก็ไม่รู้ กระดาษสีขาวหนาหลายแกรมถูกชักออกจากซอง ตัวหนังสือและรูปแบบการจัดวางประวัติส่วนบุคคล ทำได้ดีอ่านง่าย เรียบร้อย ผมมักจะอ่านประวัติและทักษะของผู้สมัครก่อนเสมอ แล้วสายตาจึงเลื่อนไปที่ชื่อและรูปภาพ

ผมถึงกับต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น ผมขยี้ตาและหันไปทบทวนประวัติของผู้สมัครอีกครั้ง

“นึกว่า…..ทำไมถึงหาตามโรงเรียนไม่เจอ!” ผมเผลอพึมพำออกมา

“คุณรามคะ คุณลักษณ์ชนน ผู้สมัครพร้อมแล้วคะ” ผู่ช่วยฯและเลขานุการสุดสวยเคาะประตูและพูดขึ้นตรงอีกฝั่งของประตู

ผมตกใจจนเผลอปล่อย CV แผ่นหนึ่งหล่นไปใต้โต๊ะ พร้อมหลุดพูดเชื้อเชิญให้เข้ามา

ผู้ชายวัยกลางคนที่ดูแลตัวเองอย่างดี ผมสั้นผิวสีแทนอ่อน ใบหน้าเรียวสวย นัยน์ตาคมสีอ่อน เขาคนนี้ยังคงไม่ต่างจากคนที่อยู่ในความทรงจำของผมตลอดมา

“พี่ลักษณ์” ผมเผลอพูดลอยๆ ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

“เอ่อ…..สวัสดีครับ อะไรนะครับ?” คนที่เดินเข้ามาใหม่ทักกลับด้วยความประหลาดใจ

ผมถูกปลุกจากประโยคนี้

ผมที่ทำตัวไม่ถูกจึงส่งสายตาให้เลขาฯ ของตัวเองออกไป และเชิญเขานั่งอย่างสุภาพ

“เอ่อ….คุณลักษณ์ชนนครับ ผมศรราม CEO ของที่นี่ เรียกสั้นๆ ว่า ‘ราม’ ก็ได้นะครับ” ผมหยั่งเชิงด้วยการแนะนำตนเอง

“สวัสดีอีกครั้งครับ ผม..ลักษณ์ชนนครับ ชื่อเล่นชื่อลักษณ์ ครับ เรียกผมว่า ‘ลักษณ์’ ก็ได้ครับ ผมได้รับการแนะนำจากคุณธนัทชัย เอ่อ… คุณเอ น่ะครับ” ผู้สัมภาษณ์ตอบแนะนำตัวกลับมายาวเยียดและยิ้มส่งท้ายกลับมา

วินาทีที่ได้ยินเสียง และเห็นรอยยิ้มนั้นตรงหน้า หัวใจที่แห้งแล้งดุจดั่งทะเลทรายก็เหมือนมีฝนตกลงมาอย่างชุ่มฉ่ำ แรงกระเพื่อมเล็กๆ จากหยกน้ำแน่ละหยด มันคือการเต้นของหัวใจของเขาที่ไม่ได้สูบฉีดลักษณะนี้มานานมากจนเขาแทบจะจำไม่ได้

ก่อนที่จะทิ้งช่วงนานจนเกินไปผมจึงต้องรีบยิงคำถามตอบกลับไป

“สนิทกับน้องเอเหรอครับ?”

รู้สึกอยากเอาปืนมายิงตัวเองกับคำถามบ้าๆ แบบนี้

“เปล่าๆ นะครับ ผมแค่เคยไปสัมมนากับน้องเขาเฉยๆ แค่คุยถูกคอครับ น้องเห็นว่ามีโอกาสดีๆ เลยแนะนำผมมา ผมกับน้องไม่ได้รู้จักกันเป็นพิเศษหรอกนะครับ”

ตอบแบบนี้ออกมา ทำให้ผมตีความได้เลยว่า พี่ลักษณ์คงติดว่าผมคือคนที่น้องเอชอบแน่นอน ดูจากสีหน้าและรูปประโยค ผมคิดไว้แล้วเชียวว่า ไอ้ความเจ้าชู้ของเพื่อนผม มันจะมาทำร้ายผมสักวันในฐานะเพื่อนของมัน

“เปล่าๆ ครับ ที่ถามเนี่ย ไม่ใช่ว่าผมสนิทอะไรกับน้องมาก แค่รู้สึกว่า… ไม่อยากให้มี Bias อะไรในการสัมภาษณ์ แค่จะบอกว่า ต่อให้สนิทกับน้องเอ ผมก็ไม่ใจดีให้ผ่านสัมภาษณ์ง่ายๆ นะครับ ผมเป็นคนตรงไปตรงมา เหมาะสมก็จ้าง ไม่เหมาะก็ไม่รับ!!”

ผมเสียงเข้มตอบกลับไป แต่ก็เพราะกลบเกลื่อนเรื่องที่ถามบวกกับแก้ตัวเรื่องความสัมพันธ์กับน้องเอไปในตัว ถึงแม้การตอบแบบขอไปทีแบบนี้จะทำให้ผมอยากจับหัวตัวเองโขกโต๊ะอยู่ตอนนี้

หลังจากนั้นผมก็เริ่มการสัมภาษณ์อย่างปกติ (ละมั้ง) ทั้งตื่นเต้นดีใจ พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้พูดเป็นกันเองมากจนเกินไป หรือ ยิ้มกว้างมากเกินไป ไม่อยากให้เวลานี้มันจบเลย

ยิ่งคุยกันนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าเขา……น่าจะจำผมไม่ได้….. แม้จะเศร้านิดหน่อยแต่ผมก็ขอขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ผมได้เจอเขาอีกครั้ง

สุดท้ายก็พูดคุยกันอยู่เกือบชั่วโมงครึ่ง จนกระทั่ง เลขานุการของผมเดินเข้ามาขัดจังหวะเพราะต้องเดินทางไปที่งานแถลงข่าวแล้ว ผมจึงขอจบบทสนทนาและแจ้งเขาว่าจะติดต่อกลับไปเพื่อแจ้งการสัมภาษณ์แน่นอน

เรากล่าวคำอำลาที่ทำให้ผมนึกถึงเรื่องเมื่อนานมาแล้ว และมันยังเป็นแผลในใจผมอยู่จนถึงทุกวันนี้

“แล้วเราจะติดต่อกลับไปนะครับ!!” ผมพูดทิ้งท้ายไว้

“ผมจะรอข่าวดีนะครับ”

พี่ลักษณ์ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่สดใสน่ารักเหมือนเคย รู้สึกอยากจะละลายหายไปกับความสว่างสดใสตรงหน้า

“บอสคะ!!” เลขาฯ สุดสวย คุณอรอนงค์เอ่ยทักขณะที่ผมมองส่งคนที่เพิ่งออกจากห้องไป

“ว่า!?!” รู้สึกหงุดหงิดการถูกขัดจังหวะ

“ไม่เคยเห็นบอสคุยนานขนาดนี้เลยนะคะ แล้วก็ ไม่เคยยืนส่งใครแบบนี้ด้วย คนรู้จักเหรอคะ?!?”

“ไม่…” ผมพูดสั้นและห้วนที่สุด

“ไม่รู้จักเหรอคะแปลกจัง ดูธรรมดาออกตาคนนั้น บอสชอบแบบนี้เหรอคะ แบบดูดีสไตล์ลุงอ่ะคะ แต่เพื่อนบอสก็แบบนี้เยอะนะคะ แบบ….บอสดูเด็กกว่าเพื่อนๆ บอสเยอะเลยนะคะ คนอื่นเลยดูกลายเป็นลุงไปหมดเลย แต่ก็ยกเวันคุณชาญคนเดียวนะคะ คนนั้นยังดูวัยรุ่นอยู่เลย งงมาก”

เลขาฯ คนสวยพูดยาวเรื่อยเปื่อยอย่างปกติ

“ไม่ยุ่งสักเรื่องนะ ไหนบอกรีบไง ไปกันได้แล้ว!!”

ผมส่ายหน้ากับนิสัยแบบนี้ของเธอ หากไม่ติดที่เธอทำงานเก่งแบบไร้ที่ติ ผมคงเชิญเธอออกไปนานแล้ว พออยู่ด้วยกันนานๆ เข้า ทำให้ผมกับเธอเหมือนกลายไปเป็นเพื่อนสนิทไปโดยปริยาย

“คะ ค่า… เชิญทางนี้เลยคะ รถพร้อมแล้ว!! บอสเนี่ยไม่สนุกเหมือนเคยเลย!!”

ผมผ่อนลมหายใจหลายรอบกับความเผือกของเธอคนนี้!!

……………….

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด