: : ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ : : || update ตอนที่ 9 || [08/05/21]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: : : ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ : : || update ตอนที่ 9 || [08/05/21]  (อ่าน 810 ครั้ง)

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ

เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ

กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0





                                   ♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦♥♦




ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ
บทนำ



            “อ๊ะ อ๊ะ เดี่ยวคะ แรงอีก ซี้ดดดด”

            “อ่าส์ แบบนี้ดีมั้ยครับ”

            มือหนาแหวกกลีบเนื้ออวบอั๋นออกกว้างพร้อมกระแทกเข้าออกอย่างรุนแรงจนสองลูกมะพร้าวบนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะสามช่า แขนเรียวโอบรอบตัวผมไว้แน่นจนความชื้นของเหงื่อและความร้อนเร่าส่งผ่านกันจนกระทั่งเธอและผมไต่กันมาถึงเส้นชัย ลูกๆนับล้านตัวของผมพวยพุ่งออกมาโลดแล่นเตรียมพร้อมทะยานเข้าสู่โพรง แต่ก็ต้องสะดุดเมื่อเจอถุงยางอนามัยที่ผมสวมใส่สกัดกั้นไว้

            ผมทิ้งตัวนอนซบลูกพร้าวที่ไม่รู้ของแท้หรือของเทียมเพื่อปรับจังหวะหายใจก่อนจะผละลุกเดินออกไปเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจหญิงสาวที่ลุกขึ้นมานั่งมองตาละห้อย
           
            “จะไปแล้วเหรอคะเดี่ยว อยู่ต่ออีกหน่อยเถอะนะคะ”

            นิ้วมือที่เคลือบสีทาเล็บสีสวยยกขึ้นมาลูบแถวหัวนมผมให้ชวนสยิวเล่น มือปลาหมึกของหล่อนเริ่มลูบต่ำลงมาด้านล่างเรื่อยๆจนเกือบจะเข้าไปในกางเกงที่ใส่อยู่ ยอมรับครับว่ารู้สึกสยิวเล็กน้อยแต่ก็จำต้องหยุดมันเอาไว้ก่อนที่มันจะซุกซนมากกว่านี้

            “ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวแฟนคุณมาเจอจะแย่เอานะ ไว้มีโอกาสเรียกใช้บริการผมได้อีกนะครับ จุ๊บ”

            ผมยิ้มให้หล่อนยกมือบางขึ้นมาจูบลาและขึ้นลิฟต์ลงไปล็อบบี้ทันที มืออีกข้างที่ล้วกระเป๋าหยิบมือถือขึ้นมาดูเมื่อได้ยินเสียงข้อความแจ้งเตือน

            “มีเงิน 15,000บ.เข้าบช/xxxx6677/02/02/xx@22:30”

            อ่า เห็นยอดเงินแล้วมันมีความสุขจังเว้ยยยยย ผมแสยะยิ้มพอใจหยุดยืนโปกแท๊กซี่ข้างหน้าเพื่อมุ่งตรงไปที่ร้านประจำ


ณ บาร์xxx


            “อ่าวพี่เดี่ยว นึกว่าคืนนี้จะไม่เข้าซะแล้ว”

            “เออ ว่าจะมาหาอะไรกินหน่อยค่อยกลับว่ะ เอาเหมือนเดิมแก้วนึง”

            ผมนั่งลงที่เคาเตอร์ด้านหน้า มองบรรยายกาศโดยรอบของบาร์ไปเรื่อยขณะรับแก้วเหล้าจากโต้งบาร์เทนเดอร์ประจำร้านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ไฟแสงสีเสียงในร้านขับเคลื่อนให้น้ำเมาที่ถือในมือดูน่ากินยิ่งขึ้น ผมกระดกน้ำสีอำพันหมดแก้วก่อนจะมีสตรีนางหนึ่งเยี้ยงย่างมาหย่อนก้นข้างกัน หล่อนเหลือบตามองผมเล็กน้อยและหันกลับไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ตรงหน้า

            ผมละความสนใจจากหล่อนเพียงชั่วครู่ก็มีแก้วสีอำพันที่ผมไม่ได้เอ่ยสั่งวางไว้ตรงหน้า ผมเงยหน้ามองน้องบาร์เทนเดอร์ที่มันยิ้มรออยู่แล้วพร้อมหยักคิ้วส่งสัญญาณว่าแก้วนี้มาจากใคร ผมยิ้มมุมปากหมุนเก้าอี้หันข้างไปมองสาวเจ้าที่กำลังจิบเครื่องดื่มในแก้วด้วยทวงท่าที่เย้ายวน ชุดรัดรูปจนเห็นทรวงทรงชัดเจนทำให้อดใจส่งมือเข้าไปลูบไล้เอวบางของคนด้านหน้าไม่ได้ เรียวตาที่แต่งแต้มเครื่องสำอางจดจ้องสายตาของผมไม่หลบหลีก แขนเพรียวยกขึ้นมาโอบรอบคอผม ใบหน้าสวยเริ่มขยับริมฝีปากอิ่มมากระซิบติดใบหูผมด้วยความเย้ายวน

            “.......”

            เฮ่ออออ ดูเหมือนว่าคืนนี้ผมต้องทำโอทีอีกยาวไกลแน่เลยครับท่านทั้งหลาย ก็คนมันหล่อนี่ครับ ช่วยไม่ได้ หึๆๆ



------------------------------------------

ส่งให้อ่านเรียกน้ำย่อยจ้า เป็นตอนสั้นๆนะก๊ะ ฝากติดตามด้วยเน้อออ 

ปล.โปรดอย่าหาสาระจากเรื่องนี้เด้อ 5555 :hao6:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-05-2021 20:11:35 โดย sk_bunggi »

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 1 New Life Bar


          "อ้าวไอ้เดี่ยว มาเร็วจังวะวันนี้"


          "หวัดดีพี่พีช หิวข้าวน่ะพี่ก็เลยรีบซิ่งมากินที่นี่เอา เมื่อวานรับงานนอกดึกไปหน่อยเลยลืมหาไรกินเลย"


          "อุบ๊ะ! ให้มันได้แบบนี้สิวะนัมเบอร์วัน เหนื่อยหน่อยนะมึง ถูกตาต้องใจสาวๆก็แบบนี้แหละ"


          พี่พีชตบไหล่ผมเบาๆแกมพูดเชิงหยอกล้อ ผมหัวเราะรับคำพี่แกเล็กน้อยก่อนจะก้มลงซัดข้าวผัดหมูมื้อแรกของวันละคนอดอยาก


          พี่พีชเป็นเจ้าของร้านบาร์แห่งนี้และเป็นรุ่นพี่คนสนิทของผมตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ม.ปลาย บ้านแกค่อนข้างมีฐานะอยู่มาก ช่วงสมัยยังเรียนอยู่ผมได้มีบุญแวะเวียนเข้าไปอยู่บ่อยๆจนสนิทกับป๊าและม๊าไปด้วย ตามจริงแกเคยบอกว่ามีน้องชายอยู่คนแต่ไปเรียนอยู่แคนนาดาตั้งแต่เด็ก แกเคยเอารูปถ่ายสมัยเด็กๆของแกกับน้องชายให้ผมดูอยู่ แต่ปัจจุบันหน้าตาน้องชายแกเป็นยังไงก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับ


          หลังจากพี่พีชเรียนจบมหาลัยได้เกือบปี ตามจริงแกก็ไปช่วยงานบริษัทของครอบครัวตัวเอง แต่ด้วยความที่เป็นคยรั้นเลยอยากมีธุรกิจของตัวเองบวกกับเป็นคนชอบเที่ยวตามสถานบันเทิง ความคิดริเริ่มทำบาร์จึงเกิดขึ้น


          เมื่อแกคิดได้ดังนั้นแกก็ไปขอเงินลงทุนจากป๊ามาก้อนหนึ่ง ซึ่งเงินลงทุนนั้นแกก็ไปเสาะหาซื้อตึกและรีโนเวทใหม่จนกระทั่งเสร็จสมบูรณ์ สักพักก็เริ่มชักชวนผมและคนอื่นๆที่รู้จักกันให้มาเป็นโฮสต์ที่บาร์แห่งนี้


          ช่วงเปิดบาร์แรกๆก็แค่นั่งดริ้งคล้ายกับเด็กดริ้งตามบาร์ทั่วไป แต่พอนานเข้าก็มีลูกค้าผู้หญิงหลายคนเรียกร้องต้องการซื้อตัวเด็กรายชั่วโมง คงเพราะเด็กที่พี่แกทาบทามมาแต่ละคนรูปร่างและหน้าดีไม่เป็นรองใคร พี่พีชเลยได้ช่องทางใหม่อีกช่องทางนึงไปเลย (การซื้อกินไม่ดีนะครับเด็กๆ สิ้นเปลืองเงินมาก ฮ่าๆๆๆ)

สถานที่แห่งนี้เป็นที่ตอบสนองแก่เหล่าคุณผู้หญิงทุกคนที่ต้องการปลดปล่อย สถานที่แห่งนี้ไม่เคยโดดเดี่ยวและไม่เคยหลับไหลในยามราตรี สถานที่นี้สามารถให้ความสุขแก่คุณผู้หญิงทุกคน ลองมาหาประสบการณ์ที่นี่กันนะครับ แล้วพวกคุณจะได้เห็นสวรรค์ใกล้แค่เอื้อม


          ...Night Life Bar...







         
          "อื้ม เดี่ยวคะ อ๊ะ พี่ อ๊ะ อ๊าาา"


          หญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างเกร็งกระตุกเมื่อถึงจุดหมาย ช่องทางภายในขมิบรัดจรวดผมเบาๆเป็นเชิงให้รู้ว่าเธอเสร็จก่อนแล้ว


          เมื่อรู้ได้ดังนั้นผมจึงจ้วงอาวุธลับครูดเข้าออกช่องกลีบด้วยความเร็ว ส่วนหัวของผมเริ่มร้อนจัดและไม่นานนักน้ำอุ่นร้อนก็ฉีดพุ่งออกมาเต็มถุงยางที่สวมทับไว้


          "คืนนี้อยู่กับพี่ไม่ได้หรอคะคนเก่ง เดี๋ยวพี่จ่ายเพิ่มให้ก็ได้นะคะ"


          ปลายนิ้วเรียวลูบไล้แผ่นอกผมไปมา ริมฝีปากสีสดยังคงคลอเคลียอยู่แถวซอกคอผมไม่ห่างก่อนจะก้มลงมาฝากสีลิปสติกไว้ที่ซอกคอ


          "ไว้โอกาสนะครับพี่ตอง วันนี้ต้องไปเข้างานต่อน่ะครับ"


          ผมค่อยๆยกมือหล่อนออกจากอกตัวเองอย่างเป็นมารยาทพร้อมกับแสร้งทำเป็นจูบที่ปลายนิ้วสวยไปด้วย


          "คอยดูนะ คราวน่าพี่จะซื้อตัวน้องเดี่ยววันนึงเต็มๆเลย"


          "โหย น่ารักจังเลยนะครับพี่ตอง แต่ว่าถ้าซื้อวันนึงเต็มๆมันจะแพงเอามากๆเลยนะครับ"


          ผมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าพลางทำหน้าตาละห้อยตบตาหล่อน คนอย่างคุณตองหรือคุณรัชนิกาลเจ้าของธุรกิจส่งออกกระเป๋านี่หรอจะเกี่ยงเรื่องเงิน ไม่มีทางซะหรอก


          "อย่าลืมสิคะว่าพี่เป็นใคร เตรียมตัวเตรียมใจและเตรียมร่างกายตัวเองได้เลยค่ะน้องเดี่ยว"


          เยส!! หวานหมูมึงแล้วเว้ยไอ้เดี่ยว สบายไปอีกยาวเลยงานนี้


          "จริงนะครับ! แล้วผมจะรอนะครับ จุ๊บ ผมไปก่อนนะครับพี่ตอง ไว้เจอกันใหม่ครับ"


          ผมบอกลาผู้หญิงตรงหน้า สองมือล่วงกระเป๋าเดินผิวปากอารมณ์ดี ก่อนจะก้าวขึ้นมินิคูเปอร์คู่ใจมุ่งตรงไปที่บาร์ Night Life ทันที



........................................................

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ติดชมกันได้เด้อ
ปล.อย่าลืมว่าอย่าหาสาระจากคนเขียนจ้า 55555  :hao7:

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 2 ใครคนนั้น



          "ไงไอ้เดี่ยว ได้ข่าวเมื่อวานนอกรอบไปหลายคนเลยดิ"


          กฤษ์ โฮสต์รุ่นเดียวกันกับผมทักขึ้นระหว่างที่ผมกำลังหย่อนตูดนั่งลงบนโซฟาในห้อง


          "ธรรมดาครับเพื่อน ว่าแต่มึงก็เหมือนกันแหละไอ้กฤษ์ กูเข้ามาเมื่อคืนไม่เห็นหัวเลยนะ"


          ผมหันไปยักคิ้วให้ไอ้กฤษ์เชิงโอ้อวดเล็กน้อยก่อนจะแซวมันกลับบ้าง

   
          "กูไม่อยากจะพูดถึงเลย แม่งซวยของโคตรซวย เมื่อวานดันเจอคนแอบผัวมาเที่ยว แล้วผัวนางก็ดันตามมาถึงหน้าบาร์ กูนี่รีบวิ่งหนีตีนแทบไม่ทัน ซวยเช็ด"


          "หื้อ จริงดิ? สุดยอดไปเลยว่ะมึง ฮ่าๆๆๆ"


          "สุดยอดบ้านมึงสิ ถ้ากูเสียโฉมขึ้นมาละน่าดู"


          "เป็นไรพี่กฤษ์ หน้าบูดเหมือนตูดเฮียพีชเลย"


          ไอ้โต้งบาร์เทนเดอร์เด็กเอ่ยทักไอ้กฤษ์ขณะที่ในมือมันกำลังแบกลังเหล้าไปด้วย


          "ไอ้นี่ก็อีกคน กูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ จะไปไหนก็ไปไป๊"


          สิ้นคำของไอ้กฤษ์ ไอ้โต้งก็ได้แต่ยืนเกาขี้กากบนหัวแกรกๆ มันหันมาทางผมเพื่อขอความเห็นแต่ผมก็แค่หยักไหล่ตอบมันไปเท่านั้น


          ไอ้โต้งมันเลิกสนใจพวกผมและหันกลับไปสนใจจัดเครื่องดื่มที่เคาเตอร์ตัวเองแทน


          "วันนี้มีใครประจำนอกจากมึงกับกูบ้างวะ"


          "มีไอ้นัท พี่ตี๋กับพี่กิ๊ก"


          "อ้าว ไหนไอ้นัทบอกขอลาไปทำเรื่องที่มหาลัยไง ทำไมมันมาได้"


          "มึงนี่ไม่อ่านไลน์กลุ่มอีกแล้วนะ มันบอกเมื่อเช้าว่าเขาเลื่อนวัน มันเลยจะมาทำงานเหมือนเดิม"


          อ้อออออ ผมพยักหน้ารับคำมันก่อนจะก้มหน้าเล่นมือถือที่้เปิดค้างไว้ต่อ


          เวลาผ่านไปจนใกล้จะเปิดร้าน โฮสต์ทุกคนที่ประจำวันนี้ก็มาถึง

          ในทุกๆวันก่อนเปิดร้านสองชั่วโมง พวกเราจะได้รับการบรีฟงานจากพี่พีชเพราะอีกหนึ่งชั่วโมงที่เหลือพวกเราต้องจัดการตรวจสภาพเสื้อผ้าหน้าผมและดับกลิ่นไม่พึงประสงค์ให้เรียบร้อยก่อนลูกค้าจะมาถึง


          ขณะที่พี่พีชกำลังบรีฟพวกผมไปได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์พี่แกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ในบทสนทนาบอกประมาณว่าให้คนๆนั้นเข้ามาด้านในห้องได้เลย


          "เออพวกมึง วันนี้กูมีคนมาแนะนำให้รู้จัก ใกล้จะมาถึงแล้วแหละ"


          พวกเราทั้งห้าคนมองหน้ากันไปมาโดยมิได้นัดหมาย หรือจะเป็นโฮสต์คนใหม่กันหว่า?


          รอไม่นานประตูห้องพักที่พวกเราอยู่ก็ถูกผลักเข้ามาเบาๆ ภาพข้างหน้าประตูฉายให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มผมหยักศกคนหนึ่งที่ยืนกระหืดกระหอบก่อนจะเดินแทรกตัวเข้ามาในห้อง


          "เฮีย เค้าขอโทษที่มาช้า พอดี gps มันพาหลงอ่ะ"


          เสียงนุ่มทุ่มเอ่ยออกมาเบาๆ เขาโค้งตัวเชิงขอโทษก่อนจะหันมายืนเผชิญหน้ากับทุกคน


          ผมเพิ่งสังเกตุเห็นว่าบนใบหน้าอ่อนเยาว์และตามไรผมนั้นมีเหงื่อไหลซึมออกมาเล็กน้อย คงเพราะวิ่งเข้ามาเมื่อกี้สินะ


          "เฮียบอกให้ออกมาพร้อมเฮียก็ไม่เชื่อ ดื้อจริงๆเลยเรา"


          พี่พีชว่าเด็กหนุ่มไม่จริงจังนัก แต่จังหวะที่ผมกำลังพิจารณาใบหน้าใสตรงหน้านั้น อยู่ๆเด็กหนุ่มก็ตะหวัดสายตาคมมาจ้องมองกันโดยไม่ทันตั้งตัว


          ตึกตัก ตึกตัก....บ้าน่า ทำไมผมต้องใจเต้นด้วยวะ!!


          "คนนี้แหละที่จะแนะนำให้รู้จัก เอ้า แนะนำตัวหน่อยสิ"


          เสียงพี่พีชเรียกสติกลับคืน ผมเสตาหลบเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอจ้องคนตรงหน้ามากเกินไป


          "เอ่อ สวัสดีครับ ผมชื่อพายเป็นน้องชายเฮียพีชครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะมาช่วยเฮียดูแลที่นี่ ยังไงขอฝากตัวด้วยนะครับ...ทุกคน"


          สิ้นคำกล่าวทักทายของพายจบลง ทุกคนในห้องก็อุทานตกใจ โดยเฉพาะไอ้กฤษ์กับไอ้นัทที่ชอบโอเวอร์แอ๊คเกินใคร


          พายยืนโปรยยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็นกันเอง จนกระทั่งสายตาคมเลื่อนมาหยุดที่ผมอีกครั้ง


          ผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ เหมือนครั้งนี้เขาจงใจส่งยิ้มมาให้ผม แต่มันกลับเป็นยิ้มที่แตกต่างออกไป


          ทำไมผมถึงรู้สึกเสียวสันหลังกับรอยยิ้มนี้กันนะ......




..............................................

เอาตอนที่ 2 มาเสิร์ฟแล้วจ้าาาา
เปิดตัวน่องพาย น่องน้อยของเค้าเอง  :hao3: :hao3:

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่าาา ติชมกันได้น้า

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 3 ใกล้เกินไปแล้ว


          ผ่านมาได้อาทิตย์กว่าแล้วที่พายเข้ามาช่วยดูแลที่บาร์ พายเริ่มจะสนิทกับทุกคนโดยเฉพาะโต้งที่ชอบชวนพายให้มาลิ้มลองรสชาติของเครื่องดื่มที่มันคิดขึ้นใหม่อยู่เสมอ จนบางทีพายก็รู้สึกสะเอียนกับรสชาติของมันไปบ้าง


          ไอ้กฤษ์ที่นั่งอยู่ไม่ห่างอดยิ้มขำไม่ได้ เมื่อเห็นไอ้โต้งยื่นแก้วค็อกเทลสีสันสดใสไปให้ไอ้พายที่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก


          "ผมขอถามอีกครั้งนะเฮีย นี่น้องเฮียจริงๆใช่มั้ย ไม่ใช่พี่น้องท้องติดกันใช่ป่าว"


          ไอ้กฤษ์หันไปถามเฮียพีชที่นั่งอ้าปากหาวอยู่ข้างกันในความคาใจไม่หาย จนคนโดนถามถึงกะต้องกรอกตาไปมาเป็นเลขแปด


          "ไอ้ห่ากฤษ์ กูบอกเป็นรอบที่ร้อยแล้วว่าเป็นพี่น้องกัน ดูปากกูนะคะ พี่น้องกันค่ะ คลานตามตูดกันมาแถมแดกนมจากเต้าเดียวกันอีกเนี้ย ถามซ้ำซากๆอยู่นั่นแหละ"


          "ก็แหม พายมันไม่มีตรงไหนเหมือนเฮียเลยนี่หว่า ทั้งสีผิวทั้งหน้าตาทั้งรูปร่างแม่งคนละโยตเลย ผมก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดาป้ะเฮีย"


          จะให้ไม่ให้ไอ้กฤษ์มันเวิ่นเว้อได้ยังไง ก็ไอ้พี่น้องคู่นี้มันไม่มีอะไรเหมือนกันซักกะอย่าง


          อ้อ ถ้าไม่นับดวงตาคมดุที่ละม้ายคล้ายกันน่ะนะ


          "แหน่ะ มองหน้ากูนี่แอบนินทากูอยู่ล่ะสิ มึงจะสงสัยอะไรนักหนา ไอ้พายมันเหมือนม๊าส่วนกูก็เหมือนป๊า พวกกูเลยไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ เก็ทยัง?"


          ไม่ใช่ไม่ค่อยเหมือนเว้ยครับ ต้องบอกว่าแทบไม่มีส่วนไหนเหมือนกันเลยดีกว่า


          ไอ้เฮียพีชมันมีสีผิวออกคล้ำหน่อยๆแต่น้องชายมันดันผิวอมชมพู หน้าตาเฮียพีชออกแนวหล่อเข้มคล้ายคนใต้แต่คนน้องกลับหน้าหวานดูไม่ออกว่าหญิงหรือชายกันแน่


          "แต่คิดๆดูก็มีส่วนหนึ่งที่เหมือนกันมาแต่เด็กนะเว้ย"


          "อะไรวะเฮีย?"

   
          มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์กวักมือเรียกให้ไอ้กฤษ์เข้ามาใกล้มากขึ้น


          "จู๋พวกกูใหญ่มากนะ จะลองดูป้ะ? ฮ่าๆๆๆๆ"


          ไอ้เฮียไม่ว่าเปล่า มันส่งมือเตรียมพร้อมรูดซิปกางเกงโชว์พีชลับเพื่อท้าพิสูจน์


          "เฮ้ยไอ้เฮีย ปล่อยกู กูไม่ดู้วววว"


          ขณะที่ไอ้กฤษ์ถูกเฮียพีชปลุกปล้ำอยู่นั้น มันก็หันไปเห็นพายที่เดินโซซัดโซเซมาแต่ไกล


          "เป็นไรไปวะพาย ทำไมเดินแบบนั้นล่ะ?"


          เป็นไอ้กฤษ์ที่ร้องทักเมื่อพายเดินเข้ามาใกล้บวกกับใบหน้ากึ่งหวานแดงซ่านจนลามมาที่ลำคอ


          "อ่า ผมชิมค็อกเทลสูตรใหม่ของโต้งเยอะไปหน่อยน่ะพี่ เลยรู้สึกมึนๆ...เค้าขอนอนพักแป๊ปนึงนะเฮีย"


          "เออๆ ไปนอนเถอะ ถ้าเลิกแล้วเดี๋ยวเฮียไปเรียก"


          พายพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าห้องไปนอนพักทันที







          "ผมไม่ไหวจริงๆนะครับพี่หวานคนสวย"


          สองมือกุมเข้าหากันพาส่งสายตาวิงวอนให้กับหญิงสาวอีกระลอก


          "งื้ออออ ก็ได้ค่ะวันนี้พี่จะปล่อยไปก่อน แต่คราวน่าต้องดื่มให้หมดนะคะสุดหล่อ"


          "ได้เลยครับพี่หวานคนสวย คราวน่าไม่มีเบี้ยวแน่นอน"


          ขยิบตาโปรยยิ้มหวานหยดให้ก่อนปลีกร่างตัวเองที่พยายามประคองไม่ให้หัวขมำเดินออกมา


          เวรเอ้ย ไม่น่าเห็นแก่ทิปเยอะเลยกู โดนหลอกให้แดกไปตั้งเยอะ


          ผมบ่นกับตัวเองขณะเปิดเข้ามาในห้องพัก ลมแอร์เย็นสบายปะทะเข้าที่ใบหน้าทำให้ผ่อนคลายเล็กน้อย


          ร่างสมส่วนจัดการถอดสูทอย่างอารมณ์ดี เหวี่ยงมันทิ้งไว้แถวเก้าอี้ไม่ใกล้ไม่ไกล อีกมือหนึ่งยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อออก ขยับตัวซ้ายขวาเล็กน้อยขจัดอาการขบเมื่อย


          แต่แล้วมุมปากที่แย้มยิ้มต้องหุบลงทันที เมื่อโซฟาที่เคยเล็งไว้กลับมีร่างๆหนึ่งนอนแผ่หราอยู่ก่อนแล้ว


          ใครมันบังอาจมาแย่งที่นอนกู้วววว


          ผมหรี่ตามองไอ้ร่างนั้นอย่างเอาเรื่อง สองขาพาตัวเองก้าวเดินเข้าไปก้มดูใกล้ๆ กะจะแกล้งให้มันตื่นตกใจจนลุกหนีไปซะ


          แต่ไม่รู้ด้วยความเมาหรือผมก้มต่ำไปก็ไม่รู้ อยู่ๆตัวผมก็เกิดอาการหน้ามืดกระทันหันจนทำให้เสียหลักล้มหัวทิ่มลงพื้น


          ปึ่กก!


          อู้ยยยยส์ จมูกกู เจ็บชิบหาย!!


          ใบหน้าหล่อเหยเกยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองไปมา


          "ซี้ดดดดส์"


           "ทำอะไรน่ะครับพี่เดี่ยว..."


          นิ้วยาวที่กำลังลูบสันจมูกชะงักไปเล็กน้อย หัวสมองมึนๆเริ่มประมวลผลความจำใหม่ทันที


          ผมผุดขึ้นมองไอ้พายอย่างเร็วจนมันตกใจ ก่อนจะไล่สายตาลงมาด้านล่างและกลับขึ้นไปมองหน้ามันอีกรอบ


          ใหญ่กว่าไข่ห่านก็ตาผมนี่แหละครับ เพราะตำแหน่งตอนนี้บอกได้คำเดียว


          ฟ้าผ่า ฟ้าต้องผ่ากูแน่ๆ!!


          ตัวผมตอนนี้คือนอนทับไอ้พายไปกว่าครึ่ง ยิ่งท่อนล่างนี่ไม่ต้องพูดถึง แนบชิดสนิทกันราวกับรู้จักกันมานมนาน


          กูอยากเอาหัวโขกหมอนตายยย ฮื่ออออ


          ผมกลั้นใจเงยหน้าขึ้นสบไอ้พายอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรออยู่แล้วในตอนที่เงยหน้าขึ้น ผมถึงได้รู้ว่าใบหน้าเราอยู่ห่างกันเพียงนิ้วกั้น


          มันใกล้กันมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนเจือปนกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆของอีกฝ่าย


          ตึกตึกตึกตึก....


          บร้าาาาาา อีหัวใจบ้า อีเสล่ออออ มึงจะเต้นแรงเพื่อ!!


          เหมือนสติเพิ่งกลับมา ผมรีบลนลานลุกขึ้นยืนจากไอ้พาย หน้าเน้อเห่อร้อนไปหมดด้วยความอับอาย


          ไอ้พายเหมือนรับรู้ได้ว่าผมคิดอะไร ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มขำออกเบาๆขณะมองท่าทางผมไปด้วย


          ผมรีบหันหลังวิ่งออกจากห้องทันควันโดนไม่สนใจเสียงหัวเราะเบาๆของไอ้พายที่ยังคงลอยไล่หลังมา


          มือขวายกขึ้นกุมอกซ้ายไว้ไม่ห่าง


          ใกล้เกินไปแล้ว ขืนเจอแบบนี้อีกหัวใจผมคงต้องทำงานมากแน่ๆเลยครับ....


          หรือผมควรไปโรงพยาบาลเพื่อเช็คสภาพหัวใจผมดี??




............................................................

เอ๋ หรืออิพี่มันจะเป็นโรคหัวใจกำเริบกันแน่หว่า
ต้องให้หมอพายเช็คสภาพหน่อยแล้วยังงี้  :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 4 พายเป็นบุคคลต้องห้าม


   
          ตึ้ง!


          “คะน้าหมูกรอบร้อนๆมาเสิร์ฟแล้วคร้าบบบ”


          ไอ้เด็กเสิร์ฟหน้าตาจิ้มลิ้มวางจานข้าวลงตรงหน้า ควันร้อนๆจากอาหารลอยฟรุ้งเจือกลิ่นหอมกรุ่นเรียกน้ำย่อยจนต้องรีบหยิบช้อนจ้วงเข้าปากคำโต


          "...."


          "มีอะไร? คนกินข้าวอยู่จะมานั่งจ้องทำไม"


          มานั่งจ้องกูแบบนี้แล้วกูจะกินข้าวลงมั้ยเนี่ยยยย เฮ้ออออ


          ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ผมตื่นนอนเพราะเสียงท้องร้องโครกครากของตัวเอง ด้วยความหิวเลยกระเตงไอ้ลูกรักขับออกมาที่บาร์ก่อนเวลากำหนดเพราะหวังมาหาข้าวกินฟรีเช่นเคย


          ผมชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้าด้านในเมื่อได้ยินเสียงโวกเวกจากในครัว ก่อนจะค่อยๆชะเง้อหน้าเข้าไปส่องด้านในด้วยความอยากรู้อยากเห็น


          ภาพที่เห็นคือไอ้พายที่กำลังโชว์ลีลาการตำส้มตำอย่างขะมักเขม้น ข้างกันนั้นมีป้าสายพี่แจงและลุงชัยผัวป้าสายยืนให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง


          มันยืนยิ้มปาดเหงื่อมีความสุขแลน่าเอ็นดู ผมของมันถูกรวบขึ้นเป็นจุกน้ำพุเด้งไปมายามมันขยับกาย เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามสันจมูกบ้างก็ไหลย้อยตามไรผมลงมาตามกรอบหน้าเรียว


          ผมยืนกอดอกมองมัน โดยไม่รู้ตัวเองว่าเผลอยิ้มตามกับภาพตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่


          มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่เห็นไอ้พายเดินยิ้มกว้างมายืนตรงหน้า มันยกจานส้มตำที่มีกลิ่นหอมหุยของปลาร้าชวนให้คลื่นไส้มาตรงหน้าจนต้องรีบปิดจมูกไว้


          อันนี้ผมไม่ได้ตอแหลนะครับ แต่ผมเป็นคนไม่ชอบอาหารที่มีกลิ่นแรงอย่างเช่นปลาร้าหรือกะปิแม้กระทั่งปลาเค็มก็ตาม

 
          “เอาออกไปเดี๋ยวนี้นะไอ้พาย มันเหม็น!”


          "ตายแล้วคุณพาย คุณเดี่ยวไม่ชอบปลาร้าค่ะ เอาออกมาๆ"


          ป้าสายยกมือทาบอกตกใจใหญ่ รีบเข้ามาดึงจานออกจากมือไอ้พายจ้าละหวั่น


          "เอ๊ะ จริงหรอครับ!...ผมขอโทษนะพี่เดี่ยว ผมไม่รู้จริงๆ"


          ไอ้พายมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย มันหันมาขอโทษผมยกใหญ่ ท่าทางหางลู่หูตกของมันทำให้ผมโกรธไม่ลงจริงๆได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไป


          ไอ้พายมันเป็นบุคคลอันตรายจริงๆนะครับ
           

          อันตรายต่อใจผมเนี่ย


          หลังจากนั้นผมเลยไปขอให้ป้าสายทำกับข้าวอย่างอื่นมาให้ผมแทน พออาหารเสร็จไอ้พายก็รีบยกมาเสิร์ฟให้ผมเอง มันบอกเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อกี้





          ย้อนกลับมาที่ปัจจุบันครับ


          “คะน้าหมูกรอบร้อนๆมาเสิร์ฟแล้วคร้าบบบ”


          "มีอะไร? คนกินข้าวอยู่จะมานั่งจ้องทำไม"


          "พี่รู้ป้ะ เมื้อกี้ถ้าป้าสายไม่มาห้ามไว้นะ ผมเกือบจะป้อนเข้าปากพี่แล้วด้วยซ้ำ"


           มึงวางแผนจะฆ่ากูก็บอกมาเธอไอ้ผีพาย ชิช่ะ


          ผมค้อนใส่มันอันใหญ่ก่อนจะตักข้าวใส่ปากไม่สนใจมันอีก


          "กินเลอะเป็นเด็กไปได้นะครับ"

 
          ไอ้ผีพายพูดแกมขำก่อนจะส่งนิ้วโป้งของตัวเองมาเกลี่ยเศษข้าวที่ติดมุมปากออกให้ สัมผัสแผ่วเบาปัดผ่านเพียงชั่วครูโดยไม่ทันตั้งตัว


          ตาเรียวมองตามมือที่หยิบเศษข้าวออกช้าๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายแลบลิ้นเลียเม็ดข้าวนั้นเข้าไปในปากตัวเอง


          "มึง..มึงทำอะไรน่ะพาย?"


          ผมถามมันออกไปอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง


          "หยิบเศษข้าวออกให้พี่ไงครับ ทำไมหรอ?"


         ยัง ยังมีหน้ามาถามกูอีก ไอ้ผีพาย ไอ้หน้าด้านนนน


          "มึงจะบ้าหรอพายใครเขาทำกันแบบนี้วะ กระดาษทิชชู่ก็มีทำไมไม่ยื่นมาให้....แม่ง ผู้ชายที่ไหนเขามานั่งเช็ดปากให้กันวะ!!"


          ผมโวยวายเป็นปรอทแตกกลบเกลื่อนอาการเขินรุนแรง รู้สึกถึงความร้อนทั้งตัวแล่นขึ้นมารวมกันบนใบหน้าแข่งกับความร้อนของอาหารในจาน


          ที่ด่าไปไอ้ตัวต้นเหตุมันไม่ได้สะทกสะท้านเอาซะเลย แถมมันยังนั่งยิ้มหวานตอบกลับมาให้พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอเท่านั้น


          เจอแบบนี้ผมนี่ไปไม่เป็นจริงๆครับ ได้แต่ตักข้าวเข้าปากต่อไปอย่างเงียบๆจนกระทั่งหมดจาน


          รีบลุกเดินหนีมันออกมาแต่หางตาก็เหลือบเห็นมันกำลังลุกตามผมออกมา


          ผมรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนตอนนี้ไม่เห็นมันตามหลังมาแล้ว ผมยืนหันหลังพิงกำแพงย้อนคิดไปถึงในครัวเมื่อครู่ มันทำให้ผมมั่นใจแล้วว่า


          ไอ้พาย มึงมันเป็นตัวอันตรายต่อใจกูจริงๆ....



.........................................

มาต่อให้แล้วจ้า ช่วงนี้คนเขียนก็จะยุ่งๆหน่อยเพราะผันตัวไปเป็นแม่ค้าอยู่จ้า อิอิ
สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะทุกคนนนนน  :z2: :z2:

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 5 คนที่เฝ้ารอ



ภาคของพาย


          ผมชอบดวงตาเรียวคู่นั้นที่มักจะทอประกายอยู่เสมอ ชอบลักยิ้มบุ๋มข้างแก้มยามเจ้าตัวยิ้มกริ้ม ชอบท่าทางตื่นตกใจยามถูกผมแกล้ง และที่ชอบที่สุดยามใบหน้าคมคายมีสีแดงแต่งแต้มยามได้ใกล้ชิดกับ


          ผมชอบทุกอย่างที่หลอมรวมกันเป็นเขา...


          ผมขอย้อนไปถึงสาเหตุที่ทำให้ผมชอบคนๆนี้หน่อยนะครับ


          ช่วงที่ผมเรียนอยู่แคนนาดาใหม่ๆ ผมเพิ่งจะอายุได้สิบสองปีเองครับ ด้วยความที่คุณป้าพี่สาวม๊ารักและเอ็นดูผมมากบวกกับแกยังไม่มีลูก คุณป้าแกเลยขอผมไปอยู่ที่นู้นกับแกด้วย


          ผมจำได้ว่าช่วงแรกๆผมเหงามากๆเลยขอให้คุณป้าซื้อโทรศัพท์เครื่องหนึ่งไว้ให้เพื่อจะได้ติดต่อกลับทางบ้าน


          ผมมีโอกาสติดต่อกับเฮียพีชอยู่บ่อยครั้ง เราสองคนสนิทกันมากแม้ผมกับเฮียจะอยู่คนละที่ก็ตาม เรามักจะแชร์เรื่องราวให้กันอยู่ตลอดแม้กระทั่งเรื่องความรัก


          จนอยู่มาวันหนึ่ง ผมจำได้ว่าช่วงที่เฮียพีชอยู่มอห้าเห็นจะได้ จู่ๆเฮียแกก็มีรุ่นน้องที่สนิทกันอยู่คนหนึ่งถึงขนาดชอบพาแวะเวียนมาที่บ้านอยู่บ่อยครั้ง


          เรื่องราวในช่วงหลังๆที่เฮียแกพูดเลยมักจะมีรุ่นน้องคนนี้อยู่เสมอ มันทำให้ผมอดสงสัยเป็นไม่ได้และเผลอหลุดปากถามออกไป


          "เฮียชอบรุ่นน้องคนนี้หรอ?"


          "พูดจาแก่แดดนักนะเรา ไม่ใช่อย่างที่เราคิดหรอก ถ้าพายได้มาเจอมันพายก็จะชอบมันเหมือนเฮียนี่แหละ"


          คำพูดหลังจากวันนั้นของเฮียทำให้ผมเฝ้าคอยฟังเรื่องของคนๆนี้อยู่ตลอดหลายปี


          จนในที่สุดวันที่ผมจบการศึกษาก็มาถึง ผมรีบติดต่อเฮียไปทันทีในวันที่ผมสอบเสร็จ เฮียพีชบอกให้ผมกลับมาได้ทันทีถ้าเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อย


          โชคดีที่เฮียไม่ได้สงสัยหรือซักถามอะไรผมมากกว่านี้ ผมจึงรีบจองตั๋วกลับประเทศไทยในอีกสองวันข้างหน้าจนคุณป้าถึงกับใจหาย


          งานนี้ผมจะชักช้าไปกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ


          รอผมหน่อยนะครับ...พี่เดียว





ย้อนกลับมาปัจจุบัน


          "ผมถามหน่อยสิพี่กฤษ์ พี่เดี่ยวเขามีแฟนป้ะ?"


          ผมลูบขอบแก้วน้ำแป๊ปซี่ไปมาขณะยิงคำถามใส่คนข้างกันที่นั่งรอต้อนรับลูกค้าเข้าร้าน


          "หื้อ? ไม่มีหรอก อาชีพอย่างพวกกูใครเขาจะเอาไปเป็นแฟนวะ"


          "ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ"


          "ก็ใครมันจะมาอยากมีแฟนเป็นผู้ชายขายน้ำวะ ถึงมีก็คงจะคบกันไม่ยืดหรอก"


          พี่กฤษ์ตอบพลางทำหน้าเหม่อมองไปข้างหน้า


          "ผมว่าไม่ใช่หรอกครับ ลองมองดีๆพี่อาจจะเจอคนๆนั้นก็ได้นะ"


          "ฮึๆ อย่างกับหาง่ายนักสิคนๆนั้นของมึงน่ะ"


          "ก็ไม่แน่ไงครับ แล้ว...พี่เดี่ยวเขาชอบผู้ชายหรือผู้หญิงมากกว่ากันอ่ะพี่"


          กึก... พี่กฤษ์ชะงักเล็กน้อยจังหวะที่ผมหันมารอฟังคำตอบ


          "ถามแบบนี้อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะไอ้พาย"


          "แหม เคลฟเวอร์จังนะครับพี่กฤษ์ สมกับเป็นเบ๊ของเฮียจริงๆ"


          "ปากดีนะมึง เดี๋ยวพ่อถีบให้...ขอบอกไว้ก่อนนะว่าไอ้เดี่ยวมันเคยเอาแต่กับผู้หญิง แถมมันไม่เคยคบใครแบบจริงจังอีกตั้งหาก"


          "ก็พอจะดูออกครับ แต่ผมว่ามันก็ไม่ยากเกินความสามารถของผม"


          "มั่นใจ? ระวังโดนมันฟันแล้วทิ้งละกัน ร้องไห้มากูไม่ปลอบนะเว้ย"


          พี่กฤษ์หยักคิ้วให้ผมเชิงเย้ยหยันมาให้


          "ไม่ต้องรอปลอบหรอกครับเพราะผมจะไม่มีวันร้องไห้แน่นอน"


          ใช่ครับ ผมไม่มีวันร้องไห้แน่นอน เพราะคนที่ร้องนั้นไม่ใช่ผมแต่เป็นเจ้าของดวงตาเรียวยาวรูปร่างสมส่วนคนนั้น ที่ผมอยากให้เขามาร้องครางอยู่ใต้ร่างของผมเสียมากกว่า


          "มึงอยากรู้มากขนาดนั้นทำไมไม่ถามเจ้าตัวมันซะเองเลยล่ะ"


          พี่กฤษ์บุ้ยปากให้ผมมองไปทิศทางที่กล่าวถึง


          จังหวะที่เจ้าตัวเยื้องย่างเข้ามาในบาร์ ทุกอย่างมันก็ดูสโลโมชั่นไปเสียหมด


          รูปร่างสมส่วนถูกสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตพับแขนสีฟ้าอ่อนพอดีตัวจนเกือบจะเป็นเสื้อรัดรูปพร้อมกับกางเกงสแลคสีครีม


          ทุกอย่างมันดูละมุนละไมไปเสียหมดเมื่ออยู่บนร่างกายของเขา


          อ่า...เห็นแล้วอยากกระชากมันออกจริงๆครับ


          หมายถึงกระชากใจผมให้ไปอยู่ในกำมือเขานะครับ


          "งั้นผมขอตัวไปถามก่อนนะครับ"

   
          ผมยิ้มตบท้ายให้พี่กฤษ์ก่อนจะมุ่งหน้าไปหาคนที่ผมเฝ้ารอ



..................................

มาต่อให้ใหม่แล้วจ้า  :katai4:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1939
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 6.1 พี่ชอบ...มั้ยครับ



          ตั้งแต่มีวิญญาณผีพายเข้ามาในชีวิต ผมก็มักจะรู้สึกร้อนๆหนาวๆบางเวลาก็รู้สึกเสียวสันหลังร่วมด้วย ผมควรหาพระเครื่องดีๆมาไว้ป้องกันตัวก่อนที่จะเผลอตัวและเผลอใจไปมากกว่านี้ดีไหมครับ


          อย่างบางเวลาดันเผลอใจเต้นเพียงแค่มันมองกลับมา บ้างก็เผลอไผลไปกับรอยยิ้มที่สดใสนั่น ที่หนักสุดก็คงเป็นอาการเขินจนต้องโวยวายกลบเกลื่อนมันไป


          นี่ตกลงผมเป็นไบโพลาร์หรือเปล่าวะ งงใจตัวเองฝุดๆ


          ผมสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป เหลือบตามองนาฬิกาอีกไม่กี่นาทีก็ถึงเวลาต้องออกไปทำงานเสียแล้ว


          วันนี้ผมต้องการเสื้อผ้าโทนสีอ่อนสบายตาเพื่อลูกค้าจะได้ผ่อนคลายไปด้วย เชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกางเกงสีครีมจึงเป็นตัวเลือกในครั้งนี้


          ผมยืนส่องกระจกที่สะท้อนเงาตัวเองอย่างภาคภูมิใจ สีอ่อนของเสื้อผ้าที่สวมใส่ขับให้ผิวขาวอยู่แล้วดูสว่างกระจ่างขึ้นไปอีกขั้น ทรงผมถูกจัดแต่งให้เข้าที่และใบหน้าคมคายที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย


          เฮ้ออออ หล่อวัวตายควายล้มจริงๆไอ้เดี่ยว


          ผมผิวปากอารมณ์ดีหยิบกุญแจลูกรักมุ่งหน้าไปที่บาร์เมื่อถึงเวลาอันควร เมื่อถึงที่หมายหูผมก็ได้ยินเสียงโหยหวนเรียกขานแต่ไกลทั้งที่เพิ่งจะก้าวเข้ามาด้านในได้แค่แป๊ปเดียว


          "เดี่ยววว ไอ้เดี่ยวววว ไอ้พายมันแกล้งกูอ่ะมึง"


          ผมเดินกรอกตามองพวกมันอย่างหน่ายๆ หันมองหน้าไอ้กฤษ์ที่ส่งสายตาปริบๆราวกับสาวน้อยชวนอ้อนตีนมาให้ แถมออฟชั่นยกมือขึ้นมาเกี่ยวแขนผมไว้แน่นอีก


          "อะไรของพวกมึงกันเนี่ย เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้"


          "ไอ้พายมันแกล้งน้องกฤษ์ค่ะพี่เดี่ยวขา จัดการมันเลยค่ะ"


          ผมมองร่างควายๆของไอ้กฤษ์ที่พยายามบีบตัวเองให้เล็กเท่านิ้วก้อย


          "จะมาเกาะทำไมเนี่ย! แล้วมึงไปทำอะไรมันวะพาย"


          "ผมป่าวนะพี่เดี่ยว พี่ก็เห็นอยู่ว่าผมนั่งเฉยๆ"


          ไอ้พายปัดมือไปมาพัลวันก่อนมันจะหันไปพูดประโยคที่ทำให้ไอ้กฤษ์ถึงกับหุบยิ้มทันที


          "เลิกเล่นได้แล้วครับพี่กฤษ์ เดี๋ยวโดนหักเงินเดือนจะหาว่าผมไม่เตือนนะครับ"


          คำพูดเย็นๆมาพร้อมกับตาขวางๆของไอ้พาย โหมดนี้ของมันทำให้ผมไม่คุ้นชินเหมือนกันรู้สึกขนลุกขึ้นมาแปลกๆ


          "อุ๊ย! หมาแถวนี้ดุจังเลย ไม่เล่นแล้วก็ได้ไปดีกว่าาา"


          ไอ้กฤษ์รีบกระเด้งตัวออกจากแขนผมทันทียังกับถูกไอ้พายปาข้าวสารเสกใส่ มันยกมือทาบอกเลียนแบบตัวละครหลังข่าวก่อนจะรีบเผ่นแนบออกไปจากวงสนทนา


          "อะไรของพวกเอ็งกันวะ?"


          ผมได้แต่ยืนงงมองตามหลังเพื่อนตัวเองลับหายไป พอหันกลับมาก็สะดุดเข้ากับหัวของไอ้พายที่ไม่รู้ขยับเข้ามาใกล้ตอนไหน


          "พี่เดี่ยวอย่าไปเชื่อพี่กฤษ์นะครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเขาเลยนะ เชื่อผมเถอะนะน้าาา"


          เอ้าไอ้นี่ก็อีกคน มันทำท่าอ้อนชวนโดนตีนแต่ทำไมมันถึงได้ดาเมจใจผมจังวะ


          "เออๆ ไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำสิวะ แล้วก็ปล่อยมือกูได้แล้วพูดแต่ปากมือไม่ต้องก็ได้มั้ง"


          "ไม่ปล่อยได้ไหมครับ ขอจับอย่างนี้ตลอดไปเลยได้ป้ะ"


          "!!!"


          "มือนุ่มจังนะครับทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ๆ...อยากรู้จังว่าตรงอื่นจะนุ่มแบบนี้หรือเปล่า"


อึ่ก!


          ผมกลืนน้ำลายเหนียวลงคอในตอนที่ไอ้พายขยับหน้าขึ้นมากระซิบใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนมันเป่ารดติ่งหูเบาๆทำให้ผมเกือบหยุดหายใจ


          แต่ก่อนที่ผมจะหยุดหายใจไปจริงๆพายมันก็ผละตัวเองออกจากกันส่วนตัวผมได้สติอีกครั้งก็ตอนที่มันส่งยิ้มล้อมาให้ ผมรีบกระเด้งตัวออกมายืนโวยวายเพื่อกลบเกลื่อนอาการเก้อเขินที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้า


          กลัวมันจะจับได้อยู่หรอกครับ แต่เราต้องทำตีเนียนไปก่อนเพื่อไม่ให้มันรู้...ซะทีที่ไหน


          "พะ พูดอะไรของมึงเนี่ยพาย ไปๆไกลๆเลยนะ แล้ว แล้วทำไมกูต้องพูดติดๆขัดๆด้วยวะ โว้ยยยย"

         
          ผมพูดตะกุกตะกักไปมาเพราะไอ้ความรู้สึกตื่นเต้นมันมีมากกว่าความอยากด่า


          "ฮ่าๆๆๆ พี่เดี่ยวนี่เป็นคนตลกจังนะครับ แต่สำหรับผม ผมว่าพี่เป็นคนน่ารักมากกว่า"


          "ไอ้ ไอ้ผีพาย! น่ารักกับผีมึงน่ะสิ หลบไปเลยนะกูจะไปทำงานแล้ว"


          "อย่าเพิ่งไปสิครับ ขอผมถามคำถามนึงก่อนและผมจะปล่อยให้ไป"


          "อะไรอีก มีอะไรก็รีบมาว่า"


          "พี่ชอบผ..."


          "เดี่ยว! มาอยู่นี่เอง ลูกค้าขาประจำมาถามหาแหน่ะ"


          พี่กิ๊กโฮสต์ของบาร์เดินมาเรียกผมขณะที่กำลังใจจดใจจ่อรอฟังไอ้พายอยู่


          "ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ...ไว้คุยกันทีหลังแล้วกันพาย"


          เพียงแว๊บเดียวที่ผมหันกลับมาหามัน ผมสังเกตุเห็นดวงตาคมฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ยอมยิ้มออกมาให้ผมก่อนมันจะหันหลังเดินจากผมไปอีกคน


          วันนี้มันวันอะไรกันวะ มีแต่คนหันหลังให้ผม เอ้ออออ



......................................................
ยังมีต่อนะคะ กำลังปั่นอยู่จ้าาาา :katai4:
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และยอดอ่านทุกคนนะคะ >3<

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 6.2 พี่ชอบ...มั้ยครับ




ภาคของพาย


          ผมหงุดหงิดมากแต่ต้องดึงหน้ายิ้มไม่ให้มีพิรุธเข้าไว้ในขณะที่ถูกเดินเข้ามาขัดจังหวะ ตอนที่ผมกำลังหันหลังเดินออกมานั้นผมเห็นพี่กฤษ์ยืนหลบมุมหัวเราะเยาะอยู่ไกลๆ ทำให้ผมรู้ทันทีว่าใครส่งพี่กิ๊กเข้ามาในกลางวงพอดิบพอดี


          ได้พี่กฤษ์ ถ้าอยากจะเล่นผมก็จะเล่นด้วย!


          ผมมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นสองที่เป็นห้องออฟฟิตของเรา พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเฮียแกกำลังอ่านแฟ้มเอกสารปึกใหญ่อยู่บนโต๊ะ


          "เอางานของป๊ามาทำด้วยอีกแล้วหรอเฮีย"


          "อื้มช่วยป๊ารีบเคลียร์น่ะ ท่านบอกว่าให้เสร็จภายในอาทิตย์หน้าท่านจะพาคุณนายไปฮันนีมูนที่เกาะเต่า แก่จนปูนนี้แล้วยังจะเรียกว่าฮันนีมูนอยู่อีก"


          "ฮ่าๆๆสมเป็นป๊าจริงๆเลย เอ้อเฮียเรื่องสาขาสองของร้านที่ให้หาสถานที่ไว้ ทางฝั่งนั้นน่าส่งรายละเอียดเข้าเมลล์เฮียวันนี้แหละ"


          "ขอบใจมากแต่รู้ใช่มั้ยว่าเฮียจะให้เรามาดูแลแทน ยังไงเสียอนาคตเฮียก็ต้องไปดูบริษัทให้ป๊าส่วนเราเฮียก็ยกทั้งหมดให้อยู่ดี"


          "รู้ครับ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วไปหน่อยหรอเฮีย?"


          "สำหรับเรามีคำว่าไม่มั่นใจ?"


          "ระวังผมทำกำไรแซงหน้าเฮียแล้วกัน หึๆ ...เฮียเค้ามีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย แค่แป๊ปเดียวไม่รบกวนเวลาเฮียมากหรอก"


          เจ้าของใบหน้าเข้มดุเงยมองผม มือหน้าถอดแว่นที่ใส่ออกและวางปากกาที่เซ็นเอกสารลงก่อนจะประสานมือทั้งสองไว้ใต้คางคล้ายกับเป็นสัญญาณว่าเขาพร้อมที่จะฟังแล้ว


          "เฮียจัดการเด็กเฮียให้ทีดิเผลอให้รู้ความลับไปซะแล้ว...ไม่คิดว่าจะหัวเร็วพอตัว"


          ผมเหยียดยิ้มขยับท่านั่งในท่าทางสบายๆไม่ต่างจากเฮียที่เหยียดขาขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน เราสองคนต่างรู้เรื่องของกันและกันเพราะเราไม่เคยมีความลับต่อกันอยู่แล้ว


          "หึๆ เราก็รู้ว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นแถมยังพยศใช่เล่น"


          นิ้วหนาลูบใต้คางตัวเองพลางนึกถึงม้าพยศที่หมายหัวไว้ ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้มันเชื่องแต่ระดับพีชแล้วไม่มีคำว่ายากเกินหลุดออกมาจากปากเขาอย่างแน่นอน


          "ก็นะ ยังไงก็ฝากด้วยนะเฮียช่วงนี้จะเล่นตามน้ำไปก่อนแล้วกัน"


          ผมลุกขึ้นยืนโปกมือลาเฮียก่อนจะออกจากไปหาทำงานของตัวเอง วันนี้ไม่มีโอกาสดีๆวันอื่นยังมีค่อยมาใหม่ก็ยังไม่สาย







          ในค่ำคืนวันสุดสัปดาห์ของเดือนทำให้ในบาร์คับคั่งไปด้วยนักท่องราตรีทั้งหญิงแท้และชายเทียม ผมมองตามพี่เดี่ยวที่วิ่งแจ้นไปโต๊ะนั้นทีโต๊ะนู้นทีเพื่อต้อนรับลูกค้า แอบเหนื่อยแทนอยู่เล็กน้อยแต่งานก็คืองานครับถึงจะเป็นว่าที่ซ้อรองของตระกูลก็เถอะ


          วันนี้ทั้งวันผมพยายามจะหาจังหวะดีๆเพื่อจะได้คุยกัน แต่สงสัยผมคงจะแสดงตัวมากเกินไปเพราะจู่ๆพี่เดี่ยวก็ฉุดผมออกมาที่สวนด้านหลังในช่วงเวลาใกล้ปิดร้าน ผมมีอาการตกใจเล็กน้อยตอนที่ถูกดึงแขนแต่ก็ยอมเดินตามเจ้าตัวออกมาโดยดี


          "มึงมีปัญหาอะไรกับกูก็ว่ามาเลยดีกว่าพาย"


          คำถามแรกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากแดงทำให้อดแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่อย่างน้อยๆรู้ตัวแล้วก็ดีจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไล่ตามอีกฝ่าย


          "ผมมีปัญหาอะไรหรอครับพี่เดี่ยว?"


          แกล้งทำหน้าตีมึนไปตามน้ำก่อนเดี๋ยวเขาจะรู้ว่านี่เป็นแผนของผมเองครับ


          "ไม่ต้องมาทำหน้างง มึงต้องการอะไรกันแน่พาย ทำไมต้องเอาแต่จ้องกูตลอดเวลาขนาดนั้นด้วย รู้มั้ยว่ามันทำงานลำบากเพราะไม่มีสมาธิเลย กูต้องเอาแต่คอยห้ามตัวเองไม่ให้หันไปสบตาทุกครั อื้ออ!"


          ไม่ไหวแล้วครับผมห้ามใจตัวเองไม่อยู่แล้ว คำที่ได้ยินราวกับคนตรงหน้ากำลังกล่าวคำสารภาพรักอย่างไรอย่างนั้น


          เขาทำให้แผนของผมผิดขั้นตอนไปหมดทั้งที่ใจจริงผมอยากจะคุยกับเขาให้ชัดเจนกว่านี้แล้วค่อยลงมือทำด้วยสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้


          พี่เดี่ยวปิดปากแน่นไม่ยอมให้ผมได้รุกล้ำเข้าไป มือทั้งสองข้างกำแน่นแต่ก็ไม่ได้ผลักผมออกไปไหน เมื่อเห็นแบบนั้นทำให้ผมอยากแกล้งเขามากขึ้นผมจึงแทะเล็มริมฝีปากนิ่มไปมาโดยไม่บังคับให้เขาเปิดปากแต่อย่างใด แต่จะให้เจ้าตัวทนไม่ไหวจนต้องเปิดรับมันเอง


          การกระทำของผมคงกำลังทำให้เขาหงุดหงิดเมื่ออีกฝ่ายเริ่มส่งเสียงหายใจฟึดฟัด ผมยิ้มกริ้มในใจทำเป็นไม่สนท่าทีนั้นและยังคงดำเนินจูบต่อไป


          "หยะ อื้มมม"


          ในที่สุดพี่เดี่ยวก็ยอมอ้าปากออกเป็นโอกาสให้ผมส่งลิ้นเข้าไปชอนไชกับลิ้นของอีกฝ่ายที่มีรสชาติเฝื่อนของแอลกฮอล์ปนอยู่ เสียงครางเบาๆในลำคอกับลิ้นที่เกี่ยวตอบกันมาทำให้ผมแทบคลั่ง แต่ก็ต้องพยายามรวบรวมสติทั้งหมดหยุดมันไว้ก่อนมันจะบานปลายไปมากกว่านี้


          ผมรวบเอวร่างสูงกว่าเข้ามาใกล้จนหน้าผากเราแนบชิดกัน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวฉ่ำวาวที่มองตอบมา


          "พี่เดี่ยวจำวันนั้นที่ผมมีคำถามอยากจะถามพี่ได้ไหมครับ"


          "...อืม"


          "วันนั้นผมอาจไม่มีโอกาสแต่วันนี้ผมอยากจะถามพี่ว่า...พี่เดี่ยวชอบผมบ้างรึป่าวครับ"


          เสียงแหบพร่ากระซิบคำถามที่ต้องการถามคนในอ้อมกอดมาโดยตลอด


          "ไม่ตอบตอนนี้ก็ไม่เป็นไรครับ แต่พี่ช่วยฟังเรื่องที่ผมจะพูดต่อไปนี้ได้มั้ยครับ?"


          พี่เดี่ยวมีท่าทีลังเลในตอนแรกแต่แล้วเขาก็หยุดนิ่งและพยักหน้าให้ผมเล็กน้อย


          "เมื่อหกปีที่แล้วตอนที่ผมยังเรียนอยู่แคนนาดาเฮียมักจะเล่าถึงรุ่นน้องคนหนึ่งให้ผมฟังอยู่เสมอ เฮียมักจะบอกว่าเขาเป็นคนไม่ค่อยพูดค่อยจาแต่กลับเป็นคนมีน้ำใจถ้าได้ลองสนิทก็จะรู้ว่าเขาเป็นคนที่คุยสนุก เฮียเคยบอกผมว่าถ้าผมได้มาเจอคนนั้นผมก็จะชอบเขาเหมือนที่เฮียชอบ"


          ผมหยุดเว้นช่วงเล็กน้อยในจังหวะเดียวกันกับที่เห็นแววตาเรียวรีฉายแววสับสนให้เห็น


          "ทั้งหมดที่ผมได้ฟังมามันทำให้ผมอยากเจอคนๆนั้นมาตลอดหลายปีจนกระทั่งผมเรียนจบเลยขอที่บ้านกลับมาและขอเฮียมาทำงานที่นี่จนในสุดผมก็ได้พบคนๆนั้น ผมอยากให้เขารับรู้ไว้ว่าผมเฝ้าคอยเวลานี้มาตลอดหลายปีและผมอยากบอกให้เขารู้ไว้อีกอย่างว่า.....ผมชอบพี่มากนะครับพี่เดี่ยว"


          ผมยิ้มให้พี่เดี่ยวที่ยืนสติหลุดออกจากร่างไปเสียแล้ว ผมเลยลูบเอวอีกฝ่ายไปมาเบาๆเพื่อเรียกสติเขากลับคืนมา


          "กู ไม่รู้...ไม่เคยรู้มาก่อน ว่ามึงชอบกู..."


          "พี่ไม่รู้ไม่ผิดหรอกครับ แต่หลังจากนี้เป็นต้นไปจะทำเป็นไม่รู้ไม่ได้แล้วนะเพราะว่าผมจะเดินหน้าจีบพี่เต็มกำลังแล้ว"


          "คะ ใครจะยอมให้มึงมาจีบไม่ทราบ! กูผู้ชายแท้ชอบผู้หญิงเว้ย"


          "ผมก็ผู้ชายแท้ชอบผู้หญิงครับ แต่ผมก็ชอบพี่ด้วยเหมือนกัน"


          "ไอ้ ไอ้ผีพาย ปล่อยเลยนะกูจะกลับบ้านแล้ว แล้วก็หยุดลูบเอวกูสักที จะลูบให้เลขมันขึ้นมารึไงวะ แม่ง!!"


          "ทำตัวให้ชินเข้าไว้นะครับ ต่อจากนี้ผมไม่มีวันปล่อยพี่ไปง่ายๆแน่...ฝันดีนะครับคุณว่าที่แฟน"


          ผมหอมแก้มขาวตบท้ายก่อนจะหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นอาการหน้าดำหน้าแดงของอีกฝ่ายที่เดินกระฟัดกระเหวี่ยงเข้าไปด้านใน


          เฮียพีชที่ยืนสูบบุหรี่รออยู่ตรงลานจอดรถเห็นผมเดินผิวปากอารมณ์ดีจนผิดสังเกตุ ผมสบมองกับเฮียอย่างรู้กันก่อนจะก่อนจะขับรถออกจากร้านไป


          คืนนี้ผมว่าผมต้องนอนหลับฝันดีมากๆแน่เลยครับ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีนะครับพี่เดี่ยวเพราะต่อจากนี้ไปผมรอขย้ำพี่อยู่ หึๆๆฮ่าๆๆ!!!


.......................................

มาต่อให้แล้วค่าาาาา ภาคนี้เราจะได้เห็นทาสแท้ของเด็กผีพายกันเต็มๆเลยค่ะคู๊นนนน!!!  :hao7:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 7 เก็บทรงไม่อยู่




          นับว่าเป็นครั้งแรกในชีวิิตที่ถูกผู้ชายมาสารภาพรักแถมตัวผมยังเป็นฝ่ายโดนรุกอีกตั้งหาก หลังจากที่ไอ้ผีพายประกาศตัวว่าจะจีบผมมันก็ทำอย่างที่ปากว่าจริงๆมันใช้วิชาผีพายสะกดจิตให้ผมเอาเบอร์โทรและโซเชียลทุกช่องทางให้ โดยมันให้เหตุผลว่าจะได้ส่องความเคลื่อนไหวของผมทุกฝีก้าว


          ตกลงแล้วมึงจีบกูหรือมึงเป็นโรคจิตกันแน่วะพาย


          เมื่อไอ้พายได้สิ่งที่ต้องการแล้วกิจวัตรในแต่ละวันของผมแทบไม่เป็นอันทำอะไรเพราะมันตามตื้อผมแทบทั้งวัน ไม่ว่าจะเป็นเวลาทำงานเวลากินแม้กระทั่งเวลาจะนอนก็ตาม ดีแค่ไหนที่มันไม่โผล่เข้ามาตอนผมเข้าห้องน้ำด้วย


          คิดไปคิดมามันเป็นอะไรที่บ้าเอามากๆ ที่ผู้ชายคนนึงจะแอบชอบคนๆนึงมาตลอดหลายปี แต่ที่บ้าไปกว่านั้นคือผมกลับยอมรับความรู้สึกมันและยินยอมให้มันเริ่มเข้ามาใกล้ทีละนิด


          แต่พอคิดดูอีกทีการที่ยอมมันขนาดนี้คือผมคิดผิดรึเปล่าวะ


          "เฮ้ย!"


          กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อมีสัมผัสเย็นมาแตะที่ข้างแก้ม หันไปมองด้านข้างก็เห็นเป็นไอ้พายที่ไม่รู้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ที่แน่ๆคือแววตาที่มันมองกันแสดงถึงความเป็นห่วงชัดเจน


          "เหนื่อยมากหรอครับนั่งนิ่งเชียว ลองดื่มนี่หน่อยสิครับรับรองสดชื่นหายเหนื่อยแน่นอน"


          "ขอบใจ...แค่รู้สึกเพลียๆนิดหน่อยน่ะ"


          "ไม่ต้องหักโหมมากก็ได้ครับ ผมไม่หักเงินเดือนพี่หรอก"


          ผมรับแก้วค็อกเทลสีส้มอมเหลืองมาไว้ในมือสูดกลิ่นหอมของมินท์เข้าจมูกก่อนจะยกแก้วขึ้นลองจิบ รสชาติเปรี้ยวอมหวานของส้มและมะนาวผสานรสชาติมินท์ทำให้ร่างกายรู้สึกสดชื่นขึ้นจริงๆ


          "ยิ้มได้แล้วสินะครับ แบบนี้ค่อยดูดีขึ้นหน่อย"


          เสียงร้องทักของไอ้พายดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านอยู่บนบริเวณกลางศีรษะ ผมหันไปมองหน้าไอ้พายที่ส่งยิ้มให้กันขณะที่ยังคงลูบหัวผมไปมา


          "ทะลึ่งแล้วมึง กูแก่กว่ามึงจะมาเล่นหัวกันได้ยังไง"


          "หรอครับ แต่ในสายตาผมพี่ยังดูเด็กอยู่เลยนะครับ"


          "กวนตีน ไปไกลๆเลยไป"


          คำพูดและสายตาหยอกล้อของอีกฝ่ายทำให้ชีพจรผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ได้แต่โทษว่าเกิดจากฤทธิ์แอลกฮอล์ที่ผสมลงในค็อกเทลแน่ๆถึงได้รู้สึกแบบนี้


          อยู่ดีๆไอ้พายก็มีท่าทีเปลี่ยนไป มือที่เคยลูบหัวผมกลับเลื่อนลงมาลูบแก้มผมแทน แล้วนั่นอะไร...จะมาจับมือกันทำไม...แล้วทำไมต้องเอาหน้าเข้ามาใกล้กันด้วย กรี๊ดดดดดด!!


          ผมหลับตาปี๋ในจังหวะที่ปากไอ้พายแตะลงแผ่วเบาที่ขอบปากผม มันแลบลิ้นเลียปากล่างผมคล้ายกับเด็กที่กำลังเลียไอศกรีมแท่งโปรด


          อีกฝ่ายโลมเลียผมอยู่พักหนึ่งก่อนจะส่งมือมาบีบปลายคางผมเป็นการเรียกร้อง ผมที่เริ่มเมารสจูบอ้าปากรับลิ้นร้อนที่มีรสชาติหวานอมเปรี้ยวเหมือนค็อกเทลที่เพิ่งดื่มเมื่อครู่เข้ามาเกี่ยวกระหวัดกัน


          "แลบลิ้นออกมาหน่อยครับ อืมม์"


          อีกฝ่ายเร่งจังหวะจูบทั้งกัดทั้งดูดปากผมจนน้ำใสๆไหลย้อยลงปลายคางจนได้ยินเสียงน้ำลายของเราดังเคล้าเข้าด้วยกัน แม้อุณหภูมิภายในห้องจะเย็นฉ่ำแต่อุณหภูมิร่างกายของเรากลับเพิ่มขึ้น


          "อื้มม พา ย พอ-อ๊ะ ก่อน


          เสียงห้ามปรามกระท่อนกระแท่นของผมไม่ได้ช่วยให้ไอ้พายหยุดมือที่กำลังบี้หัวนมทั้งสองข้างลง จนตอนนี้หัวนมผมเริ่มแข็งชันภายใต้เสื้อเชิ้ตแล้ว


          "หยุด หยุดก่อนไอ้พาย เดี๋ยวมีคนมาเห็น!"


          ผมรวบรวมแรงที่มีทั้งหมดทุบเข้าที่กลางหัวของไอ้พายเพื่อเรียกสติกลับมา ทั้งผมและมันแข่งกันหอบแฮกโกยอากาศเข้าปอดอย่างรุนแรง ไอ้พายมันกอดเอวผมไว้แน่นแถมยังเอาหัวมาถูไถราวกับลูกแมวขี้อ้อน


          "น้อยๆหน่อยนะมึงพอไม่ด่าไม่ว่่าก็ชักจะเอาใหญ่ เอะอะก็กอดเอะอะก็จูบตลอด"


          "ผมเตือนพี่แล้วนี่ครับว่าให้เตรียมตัวเตรียมใจไว้น่ะ"


          เสียงอู้อี้ของมันตอบทั้งที่ยังซุกหย้าอยู่ที่ซอกคอผม วุ้ยยยย ขนลุกเว้ย


          "พูดตอนไหนกูไม่เห็นได้ยินเลย...หยุดเลยนะขยับออกไปเดี๋ยวนี้เลย กูจะไปทำงานต่อแล้ว"


          "โหดจังเลยอ่ะ แฟนใครก็ไม่รู้"


          "ใครแฟนมึง! อย่ามาพูดเองเออเองนะเว้ย"


          "โธ่พี่เดี่ยว ไม่สงสารผมหน่อยหรอเนี่ยรอมาเกือบสิบปีแล้วนะ"


          "เรื่องของมึง ใครบอกให้รอ"


          ผมชี้นิ้วคาดโทษใส่มันและผละออกจากห้องไป เมื่ออกจากห้องมาได้ผมรีบตรงเข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจสภาพตัวเองทันที เกือบไปแล้วไหมล่ะไอ้เดี่ยวดันเคลิ้มกับจูบของมันไปได้ มึงมันไอ้ใจง่ายยยย


พลั้วะ!


          "อ่าวไอ้เดี่ยว มึงหายไปไหนมาตั้งนานวะ"


          ผมหันไปตามเสียงของไอ้กฤษ์ที่เอ่ยทักขึ้นพร้อมกับที่มันรูดซิปเดินเข้าโถปัสสาวะ


          "ก็ ป่าว ไม่ได้หายไปไหน"


          "หรอ กูก็นึกว่าโดนสาวฉุดไปซะแล้ว เอ๊ะ หรือโดนหนุ่มฉุดดีวะ"


          "ความคิดชั่วช้าจริงๆเลยมึงนี่ ...อะไร มองหน้ากูทำไม?"

         
          ไอ้กฤษ์มันเขยิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มันสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้าจนผมเริ่มเหงื่อตก ไอ้ห่า อย่าบอกนะว่าไอ้กฤษ์มันดูออก


          "ปากมึงไปโดนไรมาวะ ทำไมมันดูบวมๆแปลกๆ"


          ไอ้ชิบหาย! มันเอามือมาเขี่ยปากล่างที่บวมเจ่อด้วยความสงสัย ผมรีบปัดมือมันออกแสร้งทำเป็นไม่มีอะไร

         
          "อะ อะไร ไม่เห็นจะบวมเลยปากกูก็อวบอิ่มเป็นปกติ"

         
          "ไม่ว่ะ มันเหมือนกับ-"


          "พอเลยมึง แล้วมือมึงอ่ะล้างรึยังเอามาป้ายปากกูเนี่ย ถุ้ยยยย โคตรโสโครก"


          "เออลืมเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ"


          ผมก่นด่ามันแทรกทำเป็นถูปากแรงๆเพื่อไม่ให้ปากที่ช้ำก่อนน่านี้ดูผิดสังเกตุ ไอ้กฤษ์มันเลิกสนใจผมและหันไปล้างมือตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปก่อนผม


          "ฟู่ว์ เกือบไปแล้วมั้ยกู"


          ลูบหัวลูบหางปลอบใจตัวเอง พอทำธุระเสร็จผมก็เดินตามมันออกไปอีกคนโดยที่ครั้งนี้ผมเลี่ยงที่จะไม่เจอไอ้พายอีกเพราะกลัวตัวเองจะเสียสมาธิเอา อย่างน้อยๆก็ขอพักหายใจหายคอบ้างก็ยังดีิ






          ในเช้าวันถัดมาผมอุตส่าห์ดูตารางสีเสื้อนำโชคที่เหมาะกับตัวเองแต่ไหงโชคกลับไม่เข้าข้างผมเอาซะเลย


          ผมกอดอกมองไอ้ตัวปัญหาที่กำลังโปรยยิ้มหน้าระรื่น ข้างกันนั้นมีแม่สาวทรงโตที่แทบจะยืนสิงกันอยู่รอมร่อไหนจะไอ้การจับมือถือแขนอย่างสนิทสนมกันมากแบบนั้นอีก


          เห็นแล้วหงุดหงิดเว้ย


          "ทำไมถึงไม่ยอมปัดออกวะ!"


          ผมสะบดเบาๆในลำคอ ไหนบอกว่าชอบเรานักหนาแล้วนี่อะไรผ่านมายังทันไม่ถึงเดือน ใจมึงแปรเปลี่ยนง่ายมากขนาดนั้นเลยหรอไง


          ไม่รู้ด้วยความหมั่นไส้หรือความหงุดหงิดที่มีมากกว่า ผมบังคับขาทั้งสองของตัวเองให้ก้าวเดินไปยังจุดหมายที่ทั้งสองคนยืนอยู่และเข้าไปแทรกกลางระหว่างสองคนนั้นไว้


          "สวัสดีครับคุณหนู เพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกหรอครับ"


          "ชะ ใช่ค่ะ เอ่อ..."


          หญิงสาวมีท่าทีตกใจเล็กน้อยเธอมองหน้าผมสลับกับหน้าไอ้พายไปมา ผมไม่สนใจท่าทีของเธอและยังคงพูดจาหว่านล้อมหญิงสาวต่อไปโดยไม่ทันสังเกตุสีหน้าไม่พอใจของไอ้พายที่ส่งมาให้


          "ผมเดี่ยวครับเป็นนัมเบอร์วันของบาร์แห่งนี้ คืนนี้ให้ผมได้บริการคุณหนูเถอะนะครับ"


          "เอ๊ะ แต่ว่าเดี๋ยวพา-"


          "เชิญทางนี้เถอะครับ ผมจะบริการคุณหนูอย่างเ- โอ๊ะ!"


          มือผมที่กำลังเลื่อนไปแตะแผ่นหลังของหญิงสาวถูกใครบางคนกระชากออกอย่างแรงจนเกือบล้ม


          มันดึงผมออกห่างจากบริเวณที่ยืนอยู่ก่อนมันจะเดินกลับเข้าไปคุยบางอย่างกับหญิงสาวคนเดิม สักพักหล่อนก็โปกมือลาไอ้พายและหันมากล่าวลาผมเช่นกัน


          ผมได้แต่ยืนมองตามหล่อนแบบงงๆ แต่ความสงสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นความตกใจแทนเมื่อแขนข้างเดิมถูกไอ้พายฉุดกระชากลากขึ้นไปชั้นลอยที่เป็นห้องออฟฟิต


          พอเข้ามาถึงด้านในไอ้พายก็ปล่อยมือผมให้เป็นอิสระ กำลังจะแหกปากด่ามันแต่ก็ต้องหุบปากฉับเมื่อภายในห้องไม่ได้มีแค่เราสองคนแต่กลับมีเจ้าของร้านอีกคนนั่งอยู่ในห้องด้วย-


          ตายห่าแล้วกูพี่พีชดันอยู่ด้วย จะโดนด่าไหมวะ!


          "เฮียพายขอยืมห้องเดี๋ยวได้ไหมครับ"


          "อืม นี่กุญแจออฟฟิตถ้าจะออกก็ล็อคให้เฮียด้วยแล้วกัน แล้วก็นะพาย...."


          พี่พีชเดินตรงมาหาน้องชายแกก่อนจะยื่นกุญแจห้องให้แต่ก่อนแกออกไปผมเห็นแกกระซิบบางอย่างกับไอ้พายจนมันมีสีหน้าอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แล้วพี่แกก็ออกจากห้องไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


กริ้ก!


          "มึงจะทำอะไรพาย มึงล็อคประตูทำไม!"


          มันไม่ตอบคำถามผมแต่กลับฉุดมือผมให้เดินไปยังโซฟาตัวเขื่องที่ตั้งตะหง่าอยู่กลางห้อง


          "มันเจ็บนะเว้ย!"


          แม่งไปเอาแรงจากไหนมานักหนาวะไอ้เตี้ย!!


          ผมบิดข้อมือไปมาหลังจากที่มันบังคับให้ผมนั่งลงสำเร็จ ผมหันไปโวยวายใส่มันเพราะความโมโหขึ้นหน้า


          "มึงเป็นอะไรของมึงพาย ทำไมต้องใช้กำลังด้วยวะ"


          "..."


          อืมตอบได้ดี ไม่ใช่แล้ว! มีแต่ความเงียบส่งมาให้ครับ มันเอาแต่ก้มหน้าก้มตาไม่ตอบอะไรเลย แล้ววันนี้กูจะได้รู้มั้ยเนี่ยว่ามึงเป็นอะไร


          ผมถอนหายใจหนักไม่รู้จะทำยังไง จนในที่สุดผมก็ตัดสินใจประคองใบหน้าคนอ่อนกว่าให้เงยขึ้นมาสบตากัน


          "เป็นอะไรพาย ไม่พูดออกมาแล้วกูจะรู้ไหม?"


          "ก็...พี่เดี่ยว...ผมเลย"


          เสียงพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ของมันที่ไม่สามารถจับใจความไม่ได้ ผมเลยเอี้ยวตัวเข้าไปใกล้มันมากกว่าเดิม


          "อะไรนะ ขอใหม่อีกที"


          "ก็เมื่อกี้พี่เดี่ยวไม่สนใจผมเลย ทั้งที่ผมก็ยืนอยู่ตรงนั้นแต่พี่ก็เอาแต่คุยกับคนอื่นอยู่ได้!"


          มันตะโกนเสียงดังฟังชัดจนขี้หูกระเจิงเลยทีเดียวมิหนำซ้ำมันยังสะบัดบ็อบงอนใส่ผมทีนึงอีก แต่ผมว่าสถานการณ์ดูสลับกันยังไงๆชอบกลนะครับ ตามจริงคนที่อารมณ์เสียมันต้องเป็นผมสิไม่ใช่ตัวมันที่ไปยืนจี๊จ๊ะกับผู้หญิงหน้าระรื่น


          "เห้อะ! มึงมากกว่ามั้งพาย กูเห็นยืนยิ้มหน้าสลอนให้เขาจับมือถือแขนอยู่ได้...น่าหมั่นไส้"


          "ก็คุยกันธรรมดาไม่มีอะไรซะหน่อย"


          "จะไม่มีอะไรได้ยังไง กูเห็นมึงกับเขาแทบจะสิงกันอยู่แล้ว!"


          "พี่เดี่ยว ผมว่าพี่กำลังเข้าใจผมผิดอยู่นะครับ ผมกับ-"


          "เข้าใจไม่ผิดหรอก กูลืมไปว่ามึงก็บอกชอบผู้หญิงเหมือนกันเพราะฉะนั้นมึงจะไปยุ่งอะไรกับใครก็เป็นสิทธิ์ของมึง! ปล่อยกูได้แล้ว!"


          "พี่เดี่ยว! ฟังผมก่อนพี่ มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดเลยนะ ผมขอร้องฟังผมก่อนนะครับ"


          ไอ้พายมันลุกตามมากอดผมไว้แน่น ผมพยายามแกะแขนที่โอบรัดตัวผมไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ ถึงพายมันจะเตี้ยกว่าผมแต่มันตัวหนากว่าผมเท่าตัวทำให้ผมสลัดมันไม่เคยหลุดได้เลย


          "ผมขอร้องเถอะพี่เดี่ยวฟังผมก่อนนะครับ...นะครับ"


          มาอีกแล้วอีสายตาพิฆาตใจคู่ต่อสู้ ผมไม่เคยเอาชนะลูกอ้อนของมันได้สักครั้งเลยใช่ไหมมมม


          "กูให้เวลาแค่หนึ่งนาที"


          "ครับ! แค่หนึ่งนาทีก็เกินพอแล้ว ผู้หญิงคนนั้นชื่อกิ่ง...อย่าเพิ่งมองผมแบบนั้นสิ เขาเป็นเพื่อนคนไทยที่เคยไปเรียนแลกเปลี่ยนที่แคนนาดา หลังจากที่กิ่งกลับมาไทยก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยจนบังเอิญเจอเขาเมื่อกี้เลยทักกันนิดหน่อยเองครับ นะเชื่อผมเถอะนะ"


          นิดหน่อยบ้านมึงสิ เชื่อกูโง่แล้วหมามันมองจากดาวอังคารยังรู้ว่าผู้หญิงเขาอยากได้มึง ชิ!


          "ฮึ เกินหนึ่งนาทีแล้วปล่อยซะที อึดอัดชิบหายจะกอดทำไมนักหนา"


          "ก็ผมกลัวพี่หนีอ่ะ พี่เชื่อใจผมได้เลยนะเพราะผมไม่เคยนอกใจพี่สักครั้งเดียว"


          "นอกใจบ้านมึงสิ มึงจะไปยุ่งกับใครจะเอากับใครก็เรื่องของมึงกูไม่เกี่ยว"


          "แน่ใจหรอครับว่าไม่เกี่ยว แล้ว...ใครกันน้าที่ยืนโวกเวกโวยวายเพราะแค่ผมยืนคุยกับคนอื่นน่ะ"


          "อะไร มึงไม่รู้แล้วกูจะรู้ไหมเล่า เอ้อออ"


          "หึงสะกดแบบนี้นะครับ หหีบ-"


          "หึงเหี้ยไรไอ้พาย! พูดจาเพ้อเจ้อนะมึงน่ะ"


          "แต่ผมหึงพี่นะเวลาที่เห็นพี่เทคแคร์คนอื่นที่ไม่ใช่ผม...ผมชอบพี่นะ ชอบมากๆ ชอบมากจริงๆ"


          "โอ่ยยย กูรู้แล้วจะพูดอะไรนักหนาวะ"


          พูดแล้วก็อย่าจ้องกูนานได้ไหมครับ แค่นี้กูก็อายจนจะมุดแผ่นเหล็กหนีอยู่แล้ว


          "เป็นแฟนผมเถอะนะพี่เดี่ยว"


          "ห๊ะ?"


          เร็วมากตั้งตัวไม่ทันครับ ขอใหม่อีกทีสิ้ไอ้ผีพาย


          "ผมบอกว่า เป็นแฟนกับผมคบกับผมเถอะนะครับพี่เดี่ยว"


          ไม่รู้จะตอบยังไงเลยตอนนี้รู้สึกว่าปากมันจะหนักแปลกๆ สงสัยผมคงโดนผีอำปากอยู่แน่นอนเลย


          "พี่เดี่ยวอ่าาา อย่าเงียบอย่างนี้สิผมใจไม่ดีเลยนะ"


          "แป๊ป ขอกูตั้งสติก่อน...เมื่อกี้มึงกำลังขอกูเป็นแฟน?"


          มันพยักหน้าแรงๆจนผมบ็อบมันสะบัดไปมา


          "คือกูไม่ว่ะ กูขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมวะ กู-กูไม่รู้อ่ะพายกูไม่เคยคบกับผู้ชายมาก่อน"


          "ไม่เป็นไรผมเข้าใจพี่ครับ แค่ตอนนี้พี่ยอมเปิดใจกับผมก็ดีมากแล้ว ขอบคุณครับ"


          ผมเสหน้าหลบมันเล็กน้อย ยอมรับตรงๆเลยครับว่าตั้งแต่เจอมันครั้งแรกผมก็เริ่มหวั่นไหวและตั้งแต่มันเริ่มจีบกันใจผมก็เริ่มแกว่งไกว น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อนแล้วใจผมที่โดนมันทำให้ว้าวุ่นทุกวันทำไมจะไม่อ่อนไหวล่ะครับ จริงไหม


          ไอ้พายยังคงมีรอยยิ้มสดใสกลับมาให้ผมเสมอแม้มันจะไม่ได้คำตอบอย่างที่มันต้องการก็เถอะ


          ให้เวลากูอีกหน่อยนะพาย ขอเวลากูพิสูจน์ใจตัวเองอีกหน่อยแล้วกูจะยอมรับทั้งตัวและหัวใจของมึง




.....................................................................

หายไปหลายวันมาต่อให้แล้วจ้าาาา
ความหึงมันกระแทกตา เก็บทรงไม่อยู่ทั้งอิพี่อิน้องเลยนะ
:katai3: :katai3: :katai3:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 8 คนไข้



          ผมลืมตาตื่นขึ้นในช่วงสายโด่งของวันพร้อมกับอาการปวดหัวรุนแรงและอาการเจ็บคอร่วมด้วย สันนิธานได้ว่าน่าจะเป็นเพราะช่วงหลายวันมานี้พักผ่อนไม่ค่อยเพียงพอเสียเท่าไหร่แถมยังดื่มเยอะอีกตั้งหาก


          "ซี๊ดดด ปวดหัวจังวะ"


          พยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อควานหาโทรศัพท์ นิ้วมือกดพิมพ์ข้อความส่งหาเจ้านายด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด


          'วันนี้ผมขอลาป่วยนะพี่พีชไปไม่ไหวจริงๆ ขอบคุณล่วงหน้าครับ'


          ทำไมโทรศัพท์มันหนักอย่างนี้วะ ผมถอนหายใจโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างเตียงก่อนจะจมสู่ห้วงนินทราต่อไป


          หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ สะดุ้งตื่นอีกทีก็ได้ยินเสียงออดหน้าห้องมันดังแว่วมาในหู


อ๊อดดดด...


          ผมขยับตัวเล็กน้อยเมื่อความขบเมื่อยยังกัดกินร่างกาย เหลือบตามองนาฬิกาข้างเตียงก็เพิ่งรู้ว่าหลับไปได้ไม่นานเท่าไหร่นัก


อ๊อดด!! อ๊อดด!!


          "ครับๆ แค่กๆ"


          ผมเดินโซซัดโซเซจากห้องนอนไปที่ประตูใหญ่ ทำไมรู้สึกว่าระยะทางในวันนี้มันไกลเหลือเกินวะ


          ผมยืนมองจอมอนิเตอร์ที่ฉายให้เห็นผู้ชายคนหนึ่งใส่หมวกปิดลงมาครึ่งหน้ากำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์ในมือตัวเองอยู่ ใครวะหรือคนมาส่งของ??


แกร็ก..


          "ใครครับ"


          เสียงแหบแห้งของผมเอ่ยถามคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผ่านไมโครโฟน


"...พี่เดี่ยว"


          เสียงตอบกลับของอีกฝ่ายทำให้ผมสงสัยเล็กน้อย ผมค่อยๆเปิดประตูออกต้อนรับแขกเข้ามาด้านใน เมื่อเห็นแบบนั้นมันจึงรีบแทรกตัวเข้ามาพร้อมกับหอบของพะรุงพะรังเต็มสองมือ


          พอมันเข้ามาได้มันก็ตรงดิ่งไปที่บริเวณโซนห้องครัวที่นับครั้งในการใช้งานได้ทันที มันจัดวางของทุกอย่างได้รวดเร็วราวกับว่านี่เป็นห้องของมันมาก่อน ก่อนมันจะเดินมาหาผมที่นั้งมองมันอยู่ไม่ไกล


          "ตัวร้อนจี๋เลย"


          มือหนาวางทาบที่หน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ มันเดินกลับไปรื้อถุงก่อนน่านี้และเดินกลับมาหาผมอีกครั้ง


          "มาได้ยังไง แค่กๆ"


          มันชูโทรศัพท์ในมือขึ้นมาให้ดู ในนั้นปรากฎข้อความข้อความหนึ่งที่ผมพิมพ์ส่งไปให้พี่พีชแต่ชื่อบนกล่องข้อความกลับเป็นชื่อของไอ้พาย สงสัยผมคงเบลอมากจริงๆถึงได้มองชื่อผิด


          "หรอ ขอโทษที"


          "ขอโทษทำไมครับ ดีซะอีกที่ผมได้เป็นคนแรกที่รู้และได้มาดูแลพี่ ผมลาป่วยกับเฮียให้แล้วนะรับรองไม่โดนหักเงินแน่ๆ"


          มันยิ้มให้ผมน้อยๆก่อนจะแปะแผ่นเจลลดไข้ไว้บนหน้าผากให้ผม


          "พี่ทานข้าวทานยาบ้างรึยังครับ?"


          "หึ กูเพิ่งตื่นตอนมึงมา"


          "งั้นรอผมแป๊ปนึงนะเดี๋ยวผมไปเทโจ๊กมาให้ ทานเสร็จจะได้ทานยาต่อ"


          ผมพยักหน้าให้มันไม่มีแรงห้ามมันหรอกครับตอนนี้ มันอยากทำอะไรก็เรื่องของมันเลย


          ผ่านไปไม่กี่นาทีโจ๊กหอมกรุ่นเรียกน้ำย่อยในท้องก็ถูกวางลงตรงหน้าผม ผมหยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊กคำโตเข้าปากก่อนจะคายทิ้งแทบไม่ทัน


          "ร้อนนน!!"


          "เฮ้ยพี่! กินน้ำก่อนๆ ระวังหน่อยสิครับดูสิ...ปากแดงหมดเลย"


          พายมันบ่นกระปอดประแปดทั้งที่มือยังลูบปากผมไม่หยุด ผมเบี่ยงหน้าหนีมือมันเล็กน้อยเพราะรู้สึกเหมือนหัวใจเริ่มจะเต้นผิดจังหวะเข้าแล้ว


          "ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย"


          "มาครับ ผมเป่าให้ก่อนดีกว่า"


          ผมมองมันที่คว้าถ้วยโจ๊กจากมือผมไปเป่าสักพักมันก็ยื่นช้อนที่มีเนื้อหมูสับขึ้นจ่อปากผม ผมผงะไปเล็กน้อยก่อนจะดันมือมันออกห่าง


          "กูกินเองได้ไม่ต้องป้อน"


          "ให้ผมป้อนดีกว่านะครับพี่เดี่ยว"


          นั่นไง! มาอีกแล้วอิสายตาพิฆาตใจเนี่ย ผมทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกก่อนจะตัดสินใจอ้าปากรับช้อนที่มันยื่นมาให้อยากไม่เต็มใจนัก มันยิ้มให้ผมจนตาหยีและตักขึ้นมาเป่าให้คำต่อๆไป


          "พอแล้วพาย กูอิ่มแล้ว"


          "งั้นทานยาต่อเลยนะครับจะได้นอน...ผมซื้อมาไว้หมดทุกแบบเลยเพราะไม่รู้อาการพี่เป็นยังไงบ้าง แต่เท่าที่ดูคงมีแค่ตัวร้อนและไอใช่มั้ยครับ"


          "อืม ปวดหัวและก็ไอบ้างน่ะ"


          มันอ่านซองยาที่อยู่ในมือสลับกันไปมาอย่างเอาจริงเอาจังจนคิ้วเรียวขมวดกันเป็นปม ในที่สุดก็ยาหลากหลายเม็ดก็มาอยู่มือของผม


          "นับไปอีกหกชั่วโมง ทานอีกทีสี่ทุ่มสินะ...โอเค เดี๋ยวตอนสี่ทุ่มผมจะปลุกมาทานยาอีกทีนะครับ"


          ไอ้พายพึมพำกับนาฬิกาข้อมือของตัวเองก็หันมาพูดกับผมที่นั่งอยู่ข้างกัน ผมพยักหน้ารับโดยที่ไม่ได้เอะใจอะไร


          "มาครับ ไปนอนก่อนเถอะ"


          ผมตกใจเมื่อตัวของผมลอยหวืดขึ้นจากพื้นโดยไม่ทันตั้งตัวผมรีบกอดมันไว้เพราะกลัวตก


          "เชี้ย! ปล่อยกู! แค้กๆ"


          "ผมว่าพี่งดใช้เสียงเยอะดีกว่าเดี๋ยวจะเจ็บคอไปด้วยนะครับ"


          มึงให้กูเดินเองก็ได้นะพายถ้ามึงจะกระเตงกูเหมือนลูกลิงแบบนี้ โอ้ยยยย อายเว้ยยยย


          มันค่อยๆวางผมลงบนเตียงและจัดท่านอนให้เรียบร้อยพร้อมห่มผ้าให้เสร็จสรรพอีกตั้งหาก


          "นอนเถอะครับ ผมจะเฝ้าพี่อยู่ตรงนี้แหละ"


          มันลูบหัวผมคล้ายกับกำลังกล่อมเด็กน้อยให้นอนซึ่งตัวผมที่ถูกฤิทธิ์ของยาแก้ไข้ทั้งหลายเล่นงานก็หลับลงในไม่ช้า



..............................
ที่จริงที่อิพี่มันไม่สบายเพราะคิดเรื่องน้องผีพายมากเกินไปหน่อยตั้งหากกก อิอิ
 :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ tiger2006

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ sk_bunggi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
ส่วนสูงไม่มีผลต่อแนวราบนะครับ

ตอนที่ 9 คนเฝ้าไข้



ภาคของพาย


          ระหว่างที่พี่เดี่ยวหลับไปเพราะยาลดไข้นั้นผมก็ใช้เวลาทำความสะอาดของที่เพิ่งใช้ไปและเก็บกวาดให้เข้าที่เข้าทางดังเดิม


          ห้องพี่เดี่ยวดูสะอาดสะอ้านสมกับเป็นผู้ชายดูแลตัวเองจริงๆ ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างดีโดยเฉพาะเครื่องใช้ในครัวที่ยังดูใหม่ สงสัยเจ้าของห้องจะไม่ค่อยได้ลงมือทำอาหารเองเสียเท่าไหร่มั้ง


          บริเวณห้องนั่งเล่นมีชั้นวางขนาดเล็กที่มีรูปถ่ายรับปริญญาและอีกรูปที่เจ้าตัวยิ้มแฉ่งชูใบปริญญาให้กล้อง โดยภายในรูปนั้นมีเฮียพีชพี่กฤษ์และพี่โฮสบางคนร่วมเฟรมอีกด้วย


          "น่าอิจฉาพวกเฮียจังแฮะที่ได้ใช้ช่วงเวลานั้นด้วยกัน"


          ถัดมาด้านล่างเป็นรูปถ่ายของพี่เดี่ยวเรียงกันตั้งแต่สมัยเล็กจนโต ไม่แปลกใจเลยที่โตมาพี่เดี่ยวจะดูฮอตขนาดนี้เพราะสมัยเด็กเจ้าตัวก็ฉายแววหล่อมาแต่ไกล


          ผมยิ้มมองรูปพวกนั้นไปก่อนจะคิดได้ว่าควรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายรูปพวกนี้เอาไว้เพื่อเป็นที่ระลึกสักหน่อย


          ผมเลิกสนใจที่จะสำรวจห้องและเดินไปห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารมื้อเย็นแทน คิดเมนูไว้ว่าจะทำซุปข้าวต้มเพื่อคนป่วยจะได้ทานง่ายขึ้นโดยใช้เวลาเคี่ยวซุปนานอยู่พอสมควรจนรสชาติหอมกลมกล่อม


          "หกโมงครึ่งแล้วนี่นา ไปดูพี่เดี่ยวหน่อยดีกว่า"


          เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับถังใส่น้ำและผ้าขนหนูผืนหนึ่ง คนป่วยยังคงนอนไม่ตื่นอยู่ตามใบหน้ามีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยเลยลองเลิกผ้าห่มออกก็เห็นเสื้อนอนของพี่เดี่ยวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ร่างกายขับออกมา


          ผมวางถังน้ำลงและลงมือแกะกระดุมเสื้อออกจนหมดและเริ่มถูตามแขนและไหล่ ตัวพี่เดี่ยวสั่นเล็กน้อยเมื่อผิวเนื้อสัมผัสกับความเย็น


          จู่ๆคนที่หลับอยู่ก็ลืมตาโพล่งขึ้นมาจนผมเผลอชะงักมือที่กำลังจะเช็ดซอกคอให้ลง


          "...พาย"


          เสียงแหบแห้งเรียกขานผม แววตาของพี่เดี่ยวดูคล้ายคนกำลังละเมอและยังไม่ตื่นดี


          "ครับ ขอผมเช็ดตัวแป๊ปนึงนะครับพี่จะได้สบายตัว"


          พี่เดี่ยวไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่จ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น ผมเพิ่งสังเกตุเห็นว่าใบหน้าของเขาค่อนข้างแดงมากเลยกะว่าจะลองอังหน้าผากวัดไข้ดู


          แต่ผมก็ต้องแปลกใจแทนเมื่อพี่เดี่ยวกลับคว้ามือของผมที่ยังกำผ้าขนหนูไว้ให้ลากลงมาถูบริเวณหน้าอกของตัวเอง


           "อ๊ะ"


          ปากแดงหลุดครางเสียงหลงเมื่อถูกน้ำเย็นซับเข้าบริเวณผิวเนื้ออ่อน


อึ้ก!


          ผมกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างลำบาก มองตามมือตัวเองที่ยังคงถูกอีกฝ่ายบังคับให้เคลื่อนผ่านตามร่างกายลงมาเรื่อยๆ

 
          ผมไม่รู้ว่าสีหน้าตอนนี้ของตัวเองจะเป็นยังไงแต่ที่รู้ๆคือคนด้านล่างโคตรเซ็กซี่ ผิวเนื้อแดงซ่านและอาการตัวสั่นทำให้ผมต้องพยายามประคองสติของตัวเองไม่ให้เตลิดไปไกล


          ท่องไว้ไอ้พายว่านี่คือคนป่วย!!


          "พาย ตรงนี้-อ่าห์"


          ผมรีบดึงมือตัวเองออกอย่างรวดเร็วเมื่อมันชักจะเลื้อยต่ำลงเรื่อยๆ


          "ใจเย็นๆนะพี่เดี่ยว พี่กำลังไม่สบายอยู่เลยอาจจะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร"


          คำเตือนของผมเหมือนจะทำให้คนป่วยไม่พอใจนัก เขาไม่ตอบอะไรแต่นัยน์ตากลับคลอหน่วงไปด้วยน้ำใสๆ มือไม้เริ่มดันตัวผมออกห่างจนผมต้องรวบตัวเขาเข้ามากอด


          "ใจเย็นๆนะครับ เป็นอะไรไหนบอกผมหน่อยสิ"


          พี่เดี่ยวส่ายหัวไปมาอยู่บนไหล่ผมที่เริ่มรู้สึกถึงความเปียกชื้น ผมลูบหลังคนป่วยไปมาพอป่วยแล้วกลายเป็นคนเอาใจยากเฉยเลยแฮะ


          "ฮึก...พาย ช่วยพี่"


          พี่เดี่ยวสะอื้นพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบโดยผมไม่ทันได้ตั้งใจฟัง


          "พี่หมายถึงอะไรครับ? พูดอีกทีได้รึป่าว"


หมับ!


          "เจ็บตรงนี้ พายช่วยพี่ที...นะครับ"


          ชิบหายแล้วไอ้พาย!!!!


          พี่เดี่ยวจับมือผมให้มาสัมผัสบริเวณท่อนลำของตัวเองที่เริ่มชูชันขึ้น ก่อนจะเข้ามาจู่โจมที่ริมฝีปากของผมอย่างรวดเร็ว


          เอาก็เอาวะ! นาทีนี้จะหาว่าผมฉวยโอกาสกับคนป่วยก็ไม่สนแล้วครับ


          "ผมพยายามห้ามพี่แล้วนะ ถ้าตื่นขึ้นมาก็อย่าด่าผมแล้วกัน"


          ผมดันให้พี่เดี่ยวนอนราบลงไปกับเตียงก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมเจ้าตัวเอาไว้ สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอผมจนริมฝีปากเราแนบชิดกว่าเดิม


          "อื้มม...อ๊ะ!"


          พี่เดี่ยวร้องครางออกมาอีกครั้งเมื่อถูกผมเค้นไปที่หน้าอกเต้ง ผมย้ายเป้าหมายจากปากแดงมาที่หัวนมชูชันทั้งสองข้างแทน อดใจไม่ไหวส่งปากลงไปครอบจุกชมพูที่เชิญชวนให้ลิ้มลอง


          "พาย อ๊ะ เสียว"


          ผมตวัดลงลิ้นสลับกับบี้หัวนมทั้งสองไปมาจนพี่เดี่ยวแอ่นอกด้วยความเสียวซ่าน มืออีกข้างเลื่อนลงไปดึงกางเกงนอนของพี่เดี่ยวออกจนเผยให้เห็นแก่นกายที่เริ่มขยายตัวขึ้น


           ผมเงยหน้ามองพี่เดี่ยวที่ตอนนี้เจ้าตัวก็มองลงมาที่ผมเช่นกัน เนื้อตัวเปลื่อยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าหลงเหลืออยู่มันยังทำให้ผมยิ่งตื่นตัวมากกว่าเดิม


          ผมยืดตัวขึ้นมาจูบเขาอีกครั้งก่อนจะคว้าเอาแท่งร้อนของอีกฝ่ายมาไว้ในอุ้งมือ ลูบหัวร้อนเพื่อทักทายเล็กน้อยก่อนจะขยับขึ้นลงสลับช้าบ้างเร็วบ้าง


          "ซี้ดส์ เร็วอี- อึ้ก!"


          "แบบนี้ดีไหมครับพี่เดี่ยว...อื้ม"


          พี่เดี่ยวดึงผมให้ลงมาจูบอีกครั้ง เขาเริ่มขบกัดริมฝีปากผมอย่างรุนแรงเมื่อการขยับมือถูกเร่งจังหวะให้เร็วยิ่งขึ้นขณะที่สะโพกกลมก็เด้งรับจังหวะอย่างเสียวซ่าน
 

          "อ๊ะ อ๊ะ ไม่-ไหว จะ อ๊าาา"


          พี่เดี่ยวครางไม่เป็นภาษาร่างกายกระตุกเกร็งพ่นน้ำคาวออกมาเต็มมือ


          กำลังจะควักไอ้ลูกชายที่ปวดหนึบให้ออกมาสูดอากาศข้างนอกแต่ปรากฎว่าอีกฝ่ายดันสลบคาเตียงไปก่อนซะงั้น


          ทำไมพี่ถึงมาทิ้งผมไว้กลางทางแบบนี้!!


          อยากจะร้องแต่ก็ร้องไม่ออกได้แต่นั่งไว้อาลัยให้ลูกชายตัวเองก่อนจะรีบลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อปลอบใจให้สงบลงกระทั่งเดินกลับมาเช็ดทำความสะอาดให้คนไข้อีกครั้งเปลี่ยนชุดนอนใหม่ให้เสร็จสรรพ





           สัมผัสแผ่วเบาปลุกให้ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้น พยายามปรับโฟกัสสายตาก็เห็นพี่เดี่ยวที่นอนตะแคงข้างหันมาทางผมที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง


          ผมจูบลงที่ปลายนิ้วซุกซนของคนที่กำลังเกลี่ยเส้นผมของผมเล่นไปมา


          "ตื่นแล้วหรอครับ ยังรู้สึกปวดหัวอยู่ไหม?"


          "ไม่แล้วล่ะ ขอบใจนะ"


          "แล้วเมื่อกี้-"


          "??"


          พี่เดี่ยวมองหน้าผมงงๆ ขอเดาว่าเขาคงจำเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาไม่ได้ผมเลยตัดบทไปไม่พูดอะไรต่อ


          "ป่าวครับ งั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่าพี่จะได้ทานยาด้วย...มาครับผมช่วย"


          "ไม่เป็นไรเดี๋ยวลุกเอง จะไปเข้าห้องน้ำด้วย"


          "โอเคครับ ผมจะออกไปอุ่นอาหารรอนะ"


          พี่เดี่ยวพยักหน้ารับ ค่อยๆประคองตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไป ผมเดินออกมาในห้องครัวเพื่ออุ่นซุปที่เย็นฉืดเพราะค้างไว้หลายชั่วโมงก่อนจะเดินมาจัดเตรียมโต๊ะอาหารและยาให้เรียบร้อย สักพักพี่เดี่ยวก็เดินออกมาพร้อมกับสีหน้าที่ดูดีขึ้นกว่าก่อนน่านี้เยอะ


          "มาครับ ซุปกำลังร้อนๆเลย"


          "อืม ทำเองหรอ"


          "ใช่ครับ เมื่อก่อนตอนอยู่แคนนาดาก็ทำอาหารทานเองบ่อยๆเพราะบางทีคุณป้าก็ไม่ค่อยว่างกลับมาทำให้น่ะครับ...เป็นไง อร่อยไหมพี่?"


          "อืมก็ใช่ได้...มึงจะมองอะไรนักหนาจะกินก็กินไป"

 
          "คร้าบๆ ทานเยอะๆนะครับ ซุปนี้ย่อยง่ายไม่อ้วนหรอกถึงอ้วนผมก็ยังรักนะครับ ฮ่าๆๆ"

         
           "เออ! เลิกพูดมากได้แล้ว"


          พี่เดี่ยวถลึงตาใส่ก่อนจะก้มลงไปตักซุปกินต่อ ผมยิ้มมองอีกฝ่ายและลงมือตักของตัวเองบ้าง


          หลังจากทานข้าวทานยาเสร็จเรียบร้อยก็ได้เวลาสมควรที่ผมจะต้องกลับแม้ใจจริงจะอยากอยู่ดูแลอีกฝ่ายทั้งคืนก็เถอะ


          "วันนี้...ขอบคุณมากนะ"


          เจ้าบ้านที่ดีเดินมาส่งผมถึงหน้าประตู ชักไม่อยากกลับจริงๆเสียแล้วสิ


          "ยินดีอย่างยิ่งเลยครับ...แต่ถ้าอยากตอบแทนจริงๆก็ตกลงเป็นแฟนผมสักทีจะดีมากเลยครับ"


          พี่เดี่ยวยืนเงียบไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับดันหลังผมให้เดินออกมาจากห้อง ผมกล่าวลาเจ้าตัวอีกครั้งและเดินจากไป


          ผมไม่ได้อยากจะเร่งรัดแต่ก็แค่หวังลึกๆในใจว่าอยากให้ถึงวันนั้นในเร็ววัน...วันที่ผมจะได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของอีกฝ่ายก็เท่านั้นเองครับ




..........................................
พายก็เป็นแค่ชื่อขนม แต่พายในที่นี้คือคนเจ้าเล่ห์เด้อ  :hao7:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด