- ผักกาด and the gang - chapter 1 [08/11/2020]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: - ผักกาด and the gang - chapter 1 [08/11/2020]  (อ่าน 276 ครั้ง)

ออฟไลน์ กานดา.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-2
    • facebook page
- ผักกาด and the gang - chapter 1 [08/11/2020]
« เมื่อ04-10-2020 23:16:57 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-11-2020 19:34:46 โดย กานดา. »

ออฟไลน์ กานดา.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-2
    • facebook page
Re: - ผักกาด and the gang - chapter 0 [04/10/2020]
«ตอบ #1 เมื่อ04-10-2020 23:22:02 »



00 - พ่อหมา กับ คนข้างบ้าน



ไซบีเรียน ฮัสกี้ เป็นสัตว์สังคม อยู่รวมกันเป็นฝูง
..และ ‘ผักกาด’ ก็คือหนึ่งในฝูงของพวกมัน..


.
.
.


‘ฟุดฟิด ฟุดฟิด’

จมูกเปียกชื้นดมเข้าที่ใบหน้าขาวใส คนที่เพิ่งได้นอนไปสามชั่วโมงยกผ้านวมขึ้นปิดหน้าหนีจากการถูกรบกวน

ดวงตาใสแจ๋วทั้งแปดคู่ที่รายล้อมรอบเตียงนอนนั่งมองร่างเจ้าของนิ่ง พวกมันกำลังรอให้ ‘ผักกาด’ ตื่นสักที ถ้าพูดได้..สุนัขทั้งแปดก็คงจะบอกว่าพวกหนูปวดอึปวดฉี่จะแย่อยู่แล้ว!

จนหนึ่งในฝูงที่ชื่อ ‘วัวน้อย’ ทนไม่ไหว มันกระโดดขึ้นเตียง พร้อมกับทิ้งตัวนอนทับผักกาด น้ำหนัก 44 กิโลเล่นเอาคนที่นอนอยู่จุกจนร้องไม่ออกไปพักใหญ่

“โอย~”

เมื่อพวกมันเห็นว่าเจ้านายส่งเสียงครวญครางพร้อมกับขยับตัวเล็กน้อยก็พร้อมใจกันลุกขึ้นยืนกระดิกหางรอ

“ใครวะเนี่ย” ผักกาดว่าเสียงดัง เขาเปิดผ้าห่มออก ควานมือไปข้างหมอนเพื่อหาแว่นตามาใส่ เพ่งมองไอ้ตัวดีที่กำลังนอนทับอยู่ด้านบนผ่านความมืด ก่อนจะเรียกเสียงเล็กเสียงน้อย “วัวน้อยของป๊านี่เอง~”

ไซบีเรียน ฮัสกี้ ตัวใหญ่คลานเข้าไปใกล้ มันเลียแก้มผักกาดเล็กน้อยแทนคำว่าอรุณสวัสดิ์ หลังจากนั้นตัวอื่น ๆ ก็พากันปีนเตียง รุมดมรุมเลียจนหน้าเปียก

“โอ๊ย~ พอ ๆๆ” ผักกาดร้องลั่นก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง “ปะ ๆๆ ไปฉี่กัน”

ผักกาดพาร่างที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเพราะนอนน้อยของตัวเองไปเปิดประตูให้ลูก ๆ ไปทำธุระส่วนตัวที่สนามหญ้าด้านข้างของบ้าน

..และนี่ก็คือกิจวัตรยามเช้าของผักกาด..


.
.
.


‘ผักกาด’ หรือชื่อจริงคือ ‘กีรติ หยาดตะวัน’ อายุ 33 ปี อาชีพนักวาดภาพประกอบ และโสดสนิท...มานานมากแล้ว

เขาอาศัยอยู่กับลูกหมาแปดตัว ที่ทั้งหมดเป็นสุนัขพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้

ลูก ๆ ของเขาประกอบไปด้วย ลักกี้ เป็นแม่ อายุ 7 ขวบ ซูกัสคือพี่สาวคนโต อายุ 5 ขวบ ฮาเล่เป็นพ่อ อายุ 6 ขวบ อีกห้าพี่น้องท้องเดียวกันอายุ 4 ขวบมีสองตัวผู้คือ ซันชายน์กับวัวน้อย และอีกสามตัวเมีย ตัวเล็ก ชิบะ และมะลิ

ในหมู่บ้านที่แสนสงบแห่งนี้...มีบ้านของเขาหลังเดียวนี่แหละที่วุ่นวายที่สุด แต่ก็ยังโชคดีที่บ้านของเขาเป็นหลังที่อยู่หัวมุมห่างจากหลังอื่น ๆ ติดกับสวนของหมู่บ้าน แถมบ้านหลังติดกันก็ว่างอีก

ผักกาดซื้อบ้านหลังนี้มาสามปีแล้ว ภาวนาทุกวันขอให้อย่าให้ใครมาอยู่บ้านหลังติดกันเล๊ย! เขาไม่อยากจะมีปัญหากับใคร

..ลำพังวุ่นวายเรื่องลูก ๆ อย่างเดียวก็เหนื่อยจะแย่แล้ว..


.
.
.


ชีวิตประจำวันของผักกาดค่อนข้างเรียบง่าย

เริ่มตั้งแต่ตอนเช้า…ไม่ว่าคืนที่ผ่านมาผักกาดจะนอนดึกขนาดไหนก็ตาม ในเวลา 6 โมงของทุกวัน ฝูงสุนัขทั้งแปดตัวก็จะพร้อมใจกันนั่งล้อมเตียงเดี่ยวขนาดสามฟุตครึ่ง เพื่อรอให้เขาตื่นขึ้นมาปล่อยไปอึ ฉี่ และอาบแดดยามเช้าที่สนามหญ้าข้างบ้าน

แล้วถ้าเกิดผักกาดไม่ยอมตื่นน่ะเหรอ...ผลก็จะเป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ผักกาดจะต้อนลูกเข้าบ้านพร้อมกับเปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำ ก่อนจะเตรียมอาหารเช้าให้ลูกกิน

อาหารของเด็ก ๆ จะเป็นอาหารบาร์ฟที่เขาสั่งจากสัตวแพทย์ที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้โดยเฉพาะ บาร์ฟคืออาหารสดดิบ ไม่มีกระบวนการทำให้สุกก่อนนำมาให้สัตว์เลี้ยงกิน

ในตอนแรกผักกาดก็กังขาอยู่เหมือนกัน ว่ามันจะดีกับลูก ๆ ของเขาจริงหรือ แต่หลังจากหาข้อมูลอยู่ร่วมปี ประกอบกับการที่ลูกบางตัวมีอาการผิวหนังอักเสบอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งเป็นแล้วเป็นเล่า หายแล้วกลับมาเป็นอีก วนอยู่อย่างนี้ทุก ๆ ห้าหกเดือน จนเขาเครียดประสาทจะกิน

ผักกาดก็ตัดสินใจ เอาวะ! ไหน ๆ ก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เขาเลยเปลี่ยนมาลองอาหารแนวใหม่ดู ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าหลังจากที่ลูกของเขาเปลี่ยนมากินอาหารสดดิบตามที่อ่านมา หลายอย่างก็ดีขึ้นจริง ๆ ขนนิ่มขึ้น อึเป็นก้อนเล็กลงแถมไม่เหม็นอีกด้วย ที่สำคัญคือผิวหนังที่เคยอักเสบก็ไม่กลับมาเป็นอีกเลย

..ผักกาดแฮปปี้!..


.
.
.


หลังให้อาหารมื้อเช้าเรียบร้อย ผักกาดก็จะนอนหลับอีกครั้งไปพร้อมกับลูก ๆ ตื่นมาอีกรอบก็เป็นเวลาบ่ายโมง ผักกาดต้องแอบไปหาอะไรกินในครัว ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีวันได้กินอย่างสงบสุขแน่ ๆ เพราะไอ้พวกลูกหมาแต่ละตัวจะคอยปีนป่ายเพื่อขอกินด้วย

หลังจากกินข้าวเสร็จเขาถึงจะได้ไปทำงานของตัวเอง ผักกาดมีอาชีพเป็นนักวาดภาพประกอบ ก่อนหน้านี้ก็จนไส้แห้งอยู่หรอก แต่ว่ามีแบรนด์เครื่องสำอางยี่ห้อดังเลือกให้เขาวาดภาพประกอบให้กับคอลเลคชั่นใหม่ ชื่อเสียงของผักกาดก็เพิ่มมากขึ้นจนทุกวันนี้ไม่ได้ลำบากเรื่องเงินอีกแล้ว

ผักกาดโชคดีที่ได้แม่บ้านที่จะถูกส่งมาจากบ้านของแม่เข้ามาช่วยเรื่องงานบ้านและกับข้าวกับปลาทุก ๆ วัน

ถ้าถามว่าแบบนี้ทำไมผักกาดถึงแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว..ทำไมถึงไม่อยู่บ้านแม่ล่ะ นั่นก็เป็นเพราะท่านทนลูก ๆ ของผักกาดไม่ได้นั่นเอง พวกมันทั้งขุดดินจนหญ้าตาย พังต้นไม้ที่แม่รัก ลงไปเล่นในบ่อพร้อมกับคาบปลาคราฟที่แม่หวงมากัด...แถมยังกินเข้าไปด้วย

ผักกาดสงสารแม่ที่ต้องมาบ่นทุกวี่ทุกวัน เลยขอย้ายบ้านออกมาอยู่กันเองจะดีกว่า


.
.
.


“คุณผักกาดคะ วันนี้คุณแม่ท่านฝากเชอรี่กับสตรอว์เบอร์รี่ที่คุณแตงกวาซื้อมาจากญี่ปุ่นมาให้ ป้าแช่ไว้ในตู้เย็นนะคะ”

ป้านวลจะเป็นคนที่มาจัดการทำกับข้าวให้คุณหนูคนเล็กของบ้าน มาพร้อมกับไหมและยอดที่เป็นฝ่ายจัดการทำความสะอาด

ผักกาดยิ้มกว้างเมื่อได้รับของโปรดจากแม่และพี่สาว “กาดฝากคำขอบคุณไปให้แม่กับพี่แตงด้วยนะครับ”

“แหม คุณกาดก็โทรไปบอกท่านเองสิคะ”

“ไม่ดีกว่าครับ” ผักกาดหัวเราะแฮะ ๆ “โทรไปเมื่อไหร่ก็บ่นเรื่องลูกของกาดทุกที”

ป้านวลส่ายหน้ายิ้ม ๆ “ท่านเองก็บ่นไปอย่างนั้นแหละค่ะ พอไม่มีพวกมันอยู่ที่นั่น..บ้านก็เงียบเหงาลงไปเยอะเลย”

ผักกาดเงียบไป สาเหตุที่เขาย้ายตัวเองออกมาจากบ้านของแม่ เป็นเพราะเขากลัวว่าไอ้ลูกหมาของเขาจะไปชนหรือตะกายจนท่านล้ม อีกอย่างก็คือ..เขาก็แอบน้อยใจที่แม่มักจะชอบบ่นพวกมันอยู่เสมอ ๆ ด้วยนั่นแหละ

เขาย้ายออกมาได้หนึ่งปีแล้ว ตอนนี้ก็เรียกได้ว่าชีวิตดีสุด ๆ ผักกาดเป็นพวกโลกส่วนตัวสูงมาก ๆ พอได้อยู่คนเดียวแบบนี้ก็เลยไม่ค่อยรู้สึกเครียด ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักมารดานะ แต่การที่ต้องฟังเสียงบ่นของแม่อยู่บ่อย ๆ มันก็บั่นทอนไม่น้อย

“กลับไปหาท่านบ่อย ๆ หน่อยก็ดีนะคะ” ป้านวลบอก “หรือจะให้ป้าบอกท่านมาเยี่ยมคุณกาดที่นี่ดีคะ”

ผักกาดพยักหน้า “ถ้ากาดมีเวลาแล้วจะกลับไปเยี่ยมแม่นะครับ หรือถ้าแม่อยากมาก็ได้ครับ”

“ไว้ป้าจะกลับไปบอกท่านนะคะ” คนสูงอายุยิ้มกว้าง “คุณท่านจะต้องดีใจมากแน่ ๆ เลยค่ะ”


.
.
.


แต่วันอันแสนสงบสุขของผักกาดก็ดูท่าจะมีปัญหา เมื่อวันดีคืนดีก็มีคนย้ายมาอยู่บ้านข้าง ๆ ที่ว่างมานาน

คนนั้นเป็นผู้ชายที่อายุดูแล้วน่าจะใกล้เคียงกัน แต่ตัวสูงใหญ่กว่าเขามาก ผักกาดถึงขั้นต้องแหงนหน้าคุยด้วยเลยทีเดียว

คนนั้นมากดกริ่งหน้าบ้านเขาในตอนบ่ายเพื่อมาแนะนำตัวว่าย้ายมาอยู่บ้านข้าง ๆ ชื่อว่า ‘พิชญ์’ พร้อมกับนำขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝาก



เช้านี้ผักกาดตื่นขึ้นมาทำภารกิจของตัวเองอย่างทุกวัน เขาเดินไปรอบบ้านในขณะที่ปล่อยให้ลูก ๆ นอนอาบแดด ก็เจอเข้ากับอีกคนที่กำลังยื่นรดน้ำต้นไม้อยู่

“สวัสดีครับ..ตื่นเช้าจัง” พิชญ์ทักทายด้วยความสุภาพ

“เอ่อ..พอดีพาลูกมารับแดดตอนเช้าน่ะครับ” ผักกาดยิ้มแห้ง

พิชญ์มีสีหน้าแปลกใจ “นี่คุณมีลูกแล้วเหรอครับ”

“ลูกหมานะครับ”

“อ๋อ” อีกฝ่ายหัวเราะ “ผมก็นึกว่ายังหนุ่มขนาดนี้มีลูกเร็วจัง”

ผักกาดโบกมือ “ไม่หนุ่มเท่าไหร่แล้วครับ”

“แต่คุณผักกาดหน้าเด็กมากเลยนะครับ” พิชญ์บอก “ผมอายุ 33 แล้ว..จะโกรธไหมถ้าผมจะถามอายุของคุณ”

“เรียกแค่ผักกาดหรือกาดก็พอครับ” ชายหนุ่มยิ้ม “เราสองคนอายุเท่ากัน”

พิชญ์ตาโต “จริงเหรอเนี่ย” เขาโพล่งขึ้นมาห้วน ๆ

“จริงสิ” ผักกาดหัวเราะ ก่อนจะล้มหน้าคะมำเมื่อถูกชนเข้าจากทางด้านหลัง เป็นไอ้ซันชายน์ตัวแสบนี่เองที่กระโจนใส่

เพื่อนบ้านเห็นแบบนั้นก็ตกใจ เกาะรั้วถามเสียงดัง “คุณ ๆ เป็นอะไรมากไหมครับ”

คนถูกถามลุกขึ้นปัดหัวเข่าตัวเอง เป็นแผลถลอกเล็กน้อย “ไม่เป็นไรมากครับ” เขาตอบพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปหาไอ้ลูกชายตัวดีที่ยืนมองหน้าเขายิ้มแป้น

ผักกาดขยี้หัวเจ้าซันชายน์ตัวแสบ “มาตามป๊าดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย”

ลูกชายสี่ขาของผักกาดหอนตอบสั้น ๆ กระโดดขึ้นมาใช้ขาหน้าเกาะที่มือเจ้าของที่ยื่นออกมารับ ตัวอื่น ๆ ก็ทยอยเดินตามมาทีละตัวจนครบ

ชิบะที่เห็นคนแปลกหน้าที่ยืนเกาะรั้วอยู่เห่าเสียงดังเป็นตัวแรก และก็ตามด้วยมะลิกับตัวเล็ก สามทหารเสือจอมเห่าของบ้าน

“เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ เด็ก ๆ น่าจะหิวกันแล้ว” ผักกาดป้องปากตะโกนแข่งกับเสียงเห่า อีกฝ่ายพยักหน้าให้ยิ้ม ๆ เขาเลยต้อนลูกเข้าบ้านไป


.
.
.


พิชญ์เองไม่ใช่คนที่เกลียดหมาแต่ก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้น คราแรกเขาก็ตกใจที่ผู้ชายข้างบ้านเลี้ยงหมาอยู่แปดตัว แถมยังตัวใหญ่ ๆ ทั้งนั้น แล้วแบบนี้จะเอาอยู่ไหมเนี่ย

..เจ้าของตัวจึ๋งเดียวเอง..

เขาเคยได้ยินมาเหมือนกันว่าไซบีเรียน ฮัสกี้เป็นหมาที่เลี้ยงยาก แต่เพื่อนบ้านของเขาสามารถดูแลเป็นฝูงได้ขนาดนี้...นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่พิชญ์ได้เจอหน้าคุณผักกาดและเดอะแก๊งทุกเช้า กลุ่มนี้มักจะมาด้วยกันเสมอ มายืนคุยกับเขาบ้าง..วิ่งเล่นกับลูกบ้าง

“คุณอยู่บ้านคนเดียวเหรอครับ” พิชญ์เอ่ยถาม มือก็ขยับรดน้ำต้นไม้ไปเรื่อย

“ใช่ครับ ผมคนเดียวกับเด็กอีกแปดตัว” ผักกาดตอบ “แล้วคุณล่ะ”

“ผมก็คนเดียวครับ พ่อแม่อยู่ต่างจังหวัด มีงานที่นี่เลยย้ายมา”

ผักกาดพยักหน้ารับช้า ๆ “ถ้าเวลาเหงาจะเข้ามาเล่นกับเด็ก ๆ ก็ได้นะครับ” ก่อนจะพูดก็ไม่ได้คิด..แต่พอพูดจบถึงได้คิดว่ามันประหลาด

..ทำไมถึงได้กล้าชวนคนแปลกหน้าเข้าบ้านได้ นี่มันผิดวิสัยของเขาชัด ๆ..

“เอ่อ..คือ..ผมไม่ได้..” ผักกาดอึกอัก ไม่รู้จะพูดแก้ว่าอะไรดี

พิชญ์ยิ้มขำเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีแบบนั้น  “ขอบคุณครับ ไว้วันหยุดผมจะไปขอรบกวนนะ” เขาก็รู้สึกเหงาจริง ๆ นั่นแหละ และจากที่ได้เห็นกันอยู่ทุกวันก็ทำให้เขารู้สึกอยากจะเข้าไปสัมผัสและเล่นด้วย

..หมายถึงคุณผักกาดคนข้างบ้านน่ะนะ..


-----
ฝากผักกาดกับเดอะแก้งไว้ในอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
Re: - ผักกาด and the gang - chapter 0 [04/10/2020]
«ตอบ #2 เมื่อ06-10-2020 18:51:40 »

 :pig4:
 :3123:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7731
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: - ผักกาด and the gang - chapter 0 [04/10/2020]
«ตอบ #3 เมื่อ07-10-2020 16:20:20 »

น่ารัก  โฮ่งๆ :mew1:

ออฟไลน์ กานดา.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +52/-2
    • facebook page
Re: - ผักกาด and the gang - chapter 1 [08/11/2020]
«ตอบ #4 เมื่อ08-11-2020 19:40:56 »



01 - พ่อหมาอีกคน




เมื่อถึงวันหยุดคนข้างบ้านก็ทำตามคำชวนที่ได้คุณผักกาดคนน่ารักได้เชิญไว้ พิชญ์ยืนกดกริ่งอยู่ที่หน้าบ้านของผักกาดในช่วงบ่ายวันเสาร์ พร้อมของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือมาให้กับเจ้าของบ้านและเดอะแก๊ง

เมื่อวานเขานัดลูกค้าคุยงานที่ร้านกาแฟแถวบริษัท เห็นเค้กในตู้หน้าตาดีก็เลยซื้อติดมือกลับมาด้วย พอตอนเย็นไปซื้อของเข้าบ้านที่ห้างสรรพสินค้า เดินผ่านร้านเพ็ทช็อปก็เลยขอแวะสักหน่อย เขาเปิดหาข้อมูลในมือถือว่าขนมขบเคี้ยวอะไรที่ดีต่อสุนัข สุดท้ายก็ได้หูวัวอบแห้งและขนมอีกนิดหน่อยมาฝากเด็ก ๆ ทั้งแปดตัวห่อเบ้อเริ่ม

ไม่นานนักคุณผักกาดตัวขาวก็เปิดประตูบ้านออกมา อีกฝ่ายทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา

“ผมซื้อของมาฝากคุณกับเด็ก ๆ ครับ” พิชญ์ชิงพูดก่อนที่อีกคนจะทักทายอะไร เขาชูถุงที่อยู่ในมือขึ้นโชว์พร้อมยิ้มกว้าง

เจ้าของบ้านเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองหลุดปากชวนเพื่อนบ้านไว้ว่าให้มาเล่นกับลูก ๆ ได้เวลาเหงา นี่สงสัยจะเหงามากเลยนะเนี่ย

“อ่า..เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ” ผักกาดเปิดประตูรั้ว “ขอโทษที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ” พิชญ์โบกมือ “พวกเราก็...ผู้ชายเหมือน ๆ กัน”

ผักกาดหัวเราะแห้ง ก่อนจะเดินนำหน้าพาแขกผู้มาเยือนเข้าบ้าน

คนตัวสูงกว่าไล่สายตามองพิจารณาเจ้าของบ้านจากด้านหลังอย่างช้า ๆ อีกฝ่ายน่าจะเพิ่งตื่นเพราะผมเผ้ายังดูยุ่งเหยิง แต่ที่ต้องตาเขาก็คงจะเป็นเพราะคุณผักกาดสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวเนื้อบางกับกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้น ผิวพรรณขาวนวลเนียนใสกิ๊งจนไม่อยากจะละสายตาไปไหน

“ทานมื้อเที่ยงด้วยกันไหมครับ”

จู่ ๆ เจ้าของกายขาวก็หันกลับมาถาม ทำเอาพิชญ์เกือบเงยหน้าขึ้นมาจากท่อนขาเพรียวแทบไม่ทัน เขาส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะบอกว่าทานมาจากบ้านเรียบร้อยแล้ว

“งั้นเดี๋ยวผมขอกินข้าวก่อนนะครับ หิวจนแสบท้องแล้วเนี่ย” ผักกาดบอกพลางลูบท้องแบนราบป้อย ๆ

พิชญ์พยักหน้าตอบ “นี่ของฝากของคุณผักกาดครับ”

“หูย~ วันหลังไม่ต้องก็ได้ครับ เกรงใจ” มือขาวยื่นออกไปรับเอาไว้ “แล้วคุณพิชญ์ก็หยุดเรียกผมเต็มยศขนาดนั้นได้แล้วนะครับ ผมเคยบอกว่าให้เรียกกาดเฉย ๆ ก็พอนี่”

“ทีคุณยังเรียกผมซะเต็มยศเลย” เขาบอกกลั้วหัวเราะ

ผักกาดทำตาโตร้อง ‘โอ๊ะ’ มือขาวยกขึ้นปิดปากตัวเอง

“จากนี้ไปคุณก็เรียกผมว่าพิชญ์ ส่วนผมจะเรียกคุณว่าผักกาด โอเคนะ”

“โอเคครับ” เขายกมือขึ้นทำท่าประกอบ

พิชญ์ยิ้มเอ็นดูกับความน่ารักของอีกฝ่าย ก่อนจะถามหาเด็ก ๆ เพื่อจะได้เอาของฝากไปให้

“รอผมกินข้าวเสร็จก่อนดีกว่านะครับ คุณเดินดุ่ม ๆ เข้าไปคนเดียวได้เยินกลับบ้านแน่ ๆ”

“ดุขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เขาเดินตามเจ้าของบ้านเข้าในครัว

“ไม่ดุหรอกครับ แต่พวกเขาไม่คุ้นชินกับคนแปลกหน้า เวลาเจอคนหน้าไม่คุ้นก็จะรุมเข้าตะกายกัน ขนาดผมเป็นเจ้าของยังเจ็บตัวแทบทุกวัน” ผักกาดยกแขนที่เขียวเป็นจ้ำให้ดู

“ผิวของผักกาดมันขาวเกินไปเลยมองเห็นรอยช้ำได้ง่ายน่ะสิ ดำ ๆ อย่างผมคงมองไม่เห็นรอยช้ำหรอก” พิชญ์ว่ากลั้วหัวเราะ สายตามองตามอีกฝ่ายที่กำลังหยิบนั่นจับนี่ขึ้นมาอุ่นพร้อมกับขำในสิ่งที่เขากำลังพูดไปด้วย

“ดื่มอะไรสักหน่อยไหมครับ” มือขาวหยิบแก้วขึ้นมาสองใบยกสลับไปมา “ชาหรือกาแฟดี”

พิชญ์กลืนน้ำลายด้วยความกระหาย “กาแฟดำสักแก้วก็ได้ครับ” เมื่ออีกฝ่ายหันกลับไปเขาก็เขกหัวตัวเองที่เผลอคิดอกุศลกับคนตรงหน้า

“พิชญ์อยู่บ้านคนเดียวเหรอ” ชวนคุยเมื่อห้องทั้งห้องดูเงียบไป

คนถูกถามสะดุ้งเล็กน้อย “อะ ใช่ครับ”

“แล้ว..ครอบครัวล่ะ”

“หมายถึง..”

“แฟนหรือภรรยา..อะไรแบบนั้นน่ะครับ” ผักกาดวางกาแฟลงตรงหน้าคนข้างบ้าน เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยบอกว่าครอบครัวอยู่ต่างจังหวัด

“ผมโสดนะ” พิชญ์ยิ้ม

“อายุป่านนี้แล้วเนี่ยนะ” ผักกาดพูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ อีกคนรูปร่างหน้าตาดีขนาดนี้จะไม่มีเลยมันเป็นไปได้เหรอ

“แล้วกาดล่ะ..มีแฟนหรือยัง”

“ไม่มีหรอกครับ” ผักกาดหัวเราะ “โสดมานานแล้ว”

พิชญ์รู้สึกว่าตัวเองมีความหวังขึ้นมา เข้าจ้องคนตัวขาวที่นั่งจิบกาแฟอยู่ฝั่งตรงข้ามนิ่งงัน ถ้าบอกว่าชอบ..อยากจีบมาก..ตอนนี้มันจะเร็วเกินไปหรือเปล่านะ

“จ้องอะไรขนาดนั้น” ผักกาดว่าอย่างขัดเขินกับสายตาของอีกฝ่าย ไม่อยากจะคิดไปเองว่ามันหมายถึงอะไร แต่มันก็เห็น ๆ กันอยู่! เขาก็อายุไม่ใช่น้อยแล้ว..ทำไมจะมองไม่ออกล่ะ

“ผมคิดว่าตัวเองรู้สึกถูกชะตากับผักกาดมาก ๆ เลย” พิชญ์ยิ้มบาง “จะว่าอะไรไหม..ถ้าผมจะขอจีบคุณ”

เจ้าของใบหน้าอ่อนเยาว์ตกตะลึงเมื่อได้ยินอย่างนั้น ด้วยไม่คิดว่าคนที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นานจะพูดแบบนี้ ผักกาดอึกอัก ไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย ดวงตากลมโตมองซ้ายทีขวาที ไม่รู้จะเอาตาไปไว้ตรงไหน

“ผมว่า..มันกะทันหันเกินไป” ผักกาดเป็นคนขี้เกรงใจเลยทำได้แค่พูดอ้อมแอ้ม ไม่กล้าปฏิเสธออกไปตรง ๆ

“ขอโทษนะครับ แต่ผมว่าเราอายุขนาดนี้แล้ว คิดอะไรก็ควรจะลงมือทำเลย ช้าไปเดี๋ยวจะไม่ทันการ”

ผักกาดอยากจะร้องไห้ ต้องทำยังไงนะ พิชญ์ถึงจะเลิกคิดที่จะจีบเขา

“กาดไม่ชอบผมเหรอ” พิชญ์ถามเพราะเห็นว่าอีกคนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ” ผักกาดส่ายหัวดิ๊ก สบตาเข้ากับคนผิวเข้มตรงหน้า

“เอาแบบนี้ไหม..เป็นเพื่อนกันก่อนก็ได้” พิชญ์ยิ้มบาง “ให้โอกาสผมเถอะ”

“คือ…”

“นะครับ”

ริมฝีปากสวยเม้มแน่น ให้ตายสิ! ทำไมต้องทำเสียงอ้อนวอนขนาดนั้นด้วยล่ะ ผักกาดไม่เข้าใจว่าตัวเองมีอะไรดี ทำไมอีกฝ่ายถึงชอบเขา..ไม่รู้ว่ามากแค่ไหน แต่ยังไงเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

“ทำไมพิชญ์ถึงชอบผมเหรอ”

“เอาความจริงเหรอ” พิชญ์ย้อนถาม อีกฝ่ายพยักหน้าตอบ “แน่นอนว่าต้องเป็นรูปร่างหน้าตาเพราะมันเป็นสิ่งแรกที่เห็น แต่พอได้คุยกับกาดแล้ว..ผมก็ยิ่งชอบ คุณเป็นคนน่ารักที่สุด..เท่าที่ผมเคยรู้จัก”

ใบหน้าขาวแดงซ่าน ไอ้คำพูดน่ะไม่น่าเขินเท่าไหร่หรอก แต่ทั้งน้ำเสียงและแววตาของพิชญ์น่ะสิที่เป็นปัญหากับหัวใจของเขา

“แต่..ผมมี..ลูกแล้วนะ”

“ครับ ผมรู้”

“หลายตัว..เลยนะ”

“ครับ ผมเห็นแล้ว”

“เลิฟมีเลิฟมายด็อกนะ คุณรู้จักใช่ไหม”

พิชญ์ยิ้มเอ็นดู “แน่นอน รักคุณก็ต้องรักลูกหมาของคุณ ผมเข้าใจครับ”

ผักกาดหน้าแดงกับคำรัก นึกตลกตัวเองที่อายุ 33 แล้วยังจะมาเขินอายกับอะไรแบบนี้อีก

“ลูกผมแรงเยอะนะ อย่าโกรธกันล่ะ”

พิชญ์พยักหน้ายิ้ม “ลูกคุณก็เหมือนลูกผม จะโกรธลงได้ยังไง”

“บ้า!” ผักกาดว่าเสียงสูง ลุกหนีไปหยิบข้าวในไมโครเวฟออกมากินแก้เขิน ยังไม่ได้เป็นอะไรกันจะมาลูกคุณลูกผมได้ยังไง!

.
.
.

หลังจากที่ผักกาดกินข้าวอิ่มก็พา ‘เพื่อน’ คนใหม่ไปหาลูก ๆ ที่กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ในห้องแอร์

ทันทีที่เด็ก ๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าของป๊าสุดที่รักก็รีบลุกขึ้นมาออหน้าประตูกระจก บางตัวก็ส่งเสียงหอนเรียก ยิ่งพอได้เห็นคนแปลกหน้าก็ทั้งเห่าทั้งหอนกันระงม จนพิชญ์ต้องยกมือขึ้นปิดหู

“พร้อมไหม”

“อะไรนะครับ” พิชญ์ไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดอะไรจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ผักกาดชะงักนิดหน่อยแต่ก็ยอมยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“ผมถามว่าพร้อมไหม”

พิชญ์พยักหน้าหงึกหงัก มือขาวปลดล็อกประจูพร้อมกับฝูงไซบีเรียนฮัสกี้ที่พุ่งออกมาจากประตูแล้วกระโจนเข้าหาเขาอย่างน้อย ๆ ก็หกตัว

“โอ๊ย ๆๆ” เขาร้องเมื่อถูกรุมทั้งหน้าทั้งหลังวุ่นวายไปหมด เหลือบตามองไปเห็นเจ้าของยืนหัวเราะอยู่ “ช่วยผมด้วย!”

ผักกาดเข้าไปห้ามเด็ก ๆ แต่กว่าพวกนี้จะมีสติก็ใช้เวลานิดหน่อย สายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาขบขัน ตั้งแต่หัวจรดเท้ายับเยินไม่มีดี แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยข่วน เสื้อยืดสีเข้มยับและเต็มไปด้วยขน

“เป็นไงครับ..โกรธไหม” เขาถามกลั้วหัวเราะ

“แสบแขนนิดหน่อย แต่สนุกดีครับ” เป็นครั้งแรกที่พิชญ์ได้เข้าใกล้หมาตัวใหญ่เยอะ ๆ แบบนี้ สายตาเหลือบมองไปที่มุมห้อง
“ทำไมตัวนั้นไม่ออกมาเหรอครับ”

“อ๋อ ชิบะมันขี้กลัวน่ะ”

“ชิบะเหรอ ผมนึกว่าไซบีเรียนซะอีก”

ผักกาดหัวเราะ “เป็นชื่อต่างหาก สมัยเด็ก ๆ ผมให้ชื่อว่าชบา ป่วยแล้วป่วยอีก จนคุณแม่ท่านบอกให้ลองเปลี่ยนชื่อดู แปลกเหมือนกันนะครับ ตั้งแต่เปลี่ยนมาก็แทบไม่ป่วยอีกเลย”

“แล้วกาดไม่ได้อยู่กับแม่เหรอครับ” พิชญ์ถามด้วยความสงสัย

ผักกาดยิ้มจาง “ท่านอยู่อีกบ้านครับ หลังนี้ผมซื้อแล้วก็แยกตัวออกมาอยู่เองน่ะครับ เกรงใจท่าน..ลูกผมมันใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่”

“ไม่เป็นไรนะครับ” พิชญ์บอกเมื่อเห็นว่าอีกคนพูดไปด้วยท่าทางหงอย ๆ

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ” ผักกาดยิ้มพร้อมกับตีลงบนต้นแขนพิชญ์ไม่แรงนัก “อยากเข้าไปหาชิบะไหมครับ”

ร่างสูงมองไปมองตัวอื่น ๆ ที่หมดความสนใจในตัวเขา พิชญ์พยักหน้า “เอาสิครับ”

ผักกาดเป็นคนเข้าไปกอดชิบะเอาไว้แนบอก เด็กคนนี้ไม่ได้ดิ้นหนี เอาแต่ซุกหน้าเข้ากับเจ้าของ หูทั้งสองข้างลู่ลง พิชญ์ยื่นมือเข้าไปลูบหัวพร้อมกับเรียกชื่อซ้ำ ๆ

“ชิบะ~~ พี่มีขนมมาให้ด้วยนะ”

ชิบะหูกระดิกเมื่อได้ยินคำว่าขนม จนเมื่อผักกาดถามว่า ‘กินหน๋มมั้ย’ นั่นแหละถึงได้เงยหน้าขึ้น ตาทรงอัลมอนด์จ้องคนแปลกหน้าตาแป๋ว

พิชญ์แกะถุงขนม ชิบะก็หูตั้งอย่างสนใจ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายื่นขนมให้ก็ค่อย ๆ เข้าใกล้แล้วคาบออกมานอนกินข้างเจ้าของ

“พิชญ์..ระวังหลังนะครับ”

ผักกาดเตือนเมื่อเห็นว่าอีกเจ็ดตัวที่เหลือข้างนอกกำลังจะพังประตูเข้ามา แต่ไม่ทันแล้ว..พิชญ์ถูกรุมไปเรียบร้อย คนตัวใหญ่ที่นั่งอยู่กับพื้นร้องโอดโอย เจ้าตัวรีบลุกขึ้นยืนด้วยสภาพที่เยินกว่าเดิม แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และนั่นก็สร้างความประทับใจให้ผักกาดได้ไม่น้อยเลย

.
.
.

หลังเลิกงานพิชญ์จะมากินข้าวเย็นกับผักกาดทุกวัน นั่งเล่นกับเด็ก ๆ และพูดคุยกันในเรื่องทั่วไป จนกลายเป็นกิจวัตรไปเสียแล้ว
แต่ถ้าวันไหนผักกาดมีงาน พิชญ์ก็จะซื้อขนมมาแขวนไว้ที่ประตูรั้วให้แทน เพราะรู้ว่าพอเขาเหนื่อยหรือเครียดมักจะชอบกินของหวาน

ผักกาดที่อยู่เงียบเหงามานาน พอมีคนเอาใจใส่แบบนี้ก็พลอยหวั่นไหวเป็นธรรมดา กับแฟนคนเก่ายังไม่เคยใส่ใจเขาขนาดนี้เลย แถมยังรำคาญลูก ๆ ของเขาอีกต่างหาก แค่ถูกวิ่งชนจนเสียหลักนิดหน่อยก็โมโหจะเป็นจะตาย ผักกาดคิดว่าถ้าใครไม่รักลูกของเขาก็อย่างหวังว่าจะได้สานสัมพันธ์ต่อกันเลย

ในขณะที่พิชญ์ต่างออกไป ขนาดถูกชนจนล้มหน้าทิ่มตั้งหลายครั้งก็ยังหัวเราะร่า

ผักกาดมองออกว่าเด็ก ๆ ทุกตัวชอบพิชญ์ ชิบะที่ขี้กลัวตอนนี้ก็ยอมเล่นด้วยแล้ว เขาเชื่อว่าสัตว์จะมองออกว่าใครเป็นคนดีหรือไม่ดี เพราะงั้นถ้าลูกเขายอมรับพิชญ์เข้าฝูงได้...ผักกาดก็ยอม



“อะ” ผักกาดยื่นของในมือส่งให้คนที่มักจะมาหาทุกวัน

“หืม?” พิชญ์รับมา “กุญแจอะไรครับ”

“ยังจะถามอีก ก็กุญแจบ้านผมน่ะสิ”

พิชญ์มองคนตัวเล็กตรงหน้าตาปริบ ๆ เขาคิดเข้าข้างตัวเองได้ใช่ไหม

“ผมขี้เกียจออกมาเปิดประตูให้พิชญ์แล้ว”

“กาด..คุณยอมให้ผมเป็นพ่อของลูกคุณแล้วใช่ไหม” พิชญ์มองคนตรงหน้าด้วยแววตาวูบไหว ไม่อยากคิดไปเอง..ขอถามออกไปตรง ๆ เลยดีกว่า

ตาเรียวเบิกกว้างขึ้น ปากสวยอ้าพะงาบ ใบหน้าร้อนจัดขึ้นริ้วแดงก่อนจะพยักหน้าหนี่งที ร่างเพรียวบางโดนอีกฝ่ายดึงเข้าไปกอดแน่น

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณ ๆๆ”

พิชญ์กระโดดโลดเต้น ปากก็พร่ำบอกขอบคุณซ้ำ ๆ จนคนตัวเล็กกว่ายิ้มขำ อะไรมันจะดีใจขนาดนี้ ทำยังกับเป็นเด็กเพิ่งเคยมีความรัก ไม่ทันได้ตั้งตัวผักกาดก็โดนหอมแก้มฟอดใหญ่

“หอมจัง” เขาบอกในขณะที่จมูกยังไม่ละจากแก้มนิ่ม ดมฟุดฟิดอยู่อย่างนั้น

ผักกาดที่ในตอนแรกเขินจนหน้าแดงที่โดนอีกฝ่ายฉวยโอกาสหอมแก้ม กลับกลายเป็นหัวเราะขำ “พิชญ์ทำตัวเหมือนหมาเลย”

“สงสัยว่าจะติดนิสัยลูกคุณมาน่ะสิ”

พิชญ์จำได้ว่าเจ้าเด็กหูตั้งพวกนี้มีนิสัยชอบดมไปตามตัวผักกาดเสมอ เห็นทีไรเขาก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉา..เห็นแล้วอยากดมบ้าง
จมูกโด่งเลื่อนต่ำลงไปที่ลำคอขาว ดมกลิ่นกายหอม ผักกาดตัวหอมทั้งที่ไม่ได้ฉีดน้ำหอมสักนิด

“อะ..อื้อ” ผักกาดครางแผ่ว แข้งขาอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่ ดีที่วงแขนกว้างโอบรอบเอวบางเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไป

“กาดตัวหอมจัง มิน่าล่ะ..เด็ก ๆ ถึงชอบดมคุณ” พิชญ์บอกก่อนจะพรมจูบแผ่วเบาไปทั่ว

“พะ..พิชญ์” ผักกาดเรียกเสียงสั่น อาจเพราะว่าห่างหายจากเรื่องพวกนี้มานาน อารมณ์มันถึงได้จุดติดง่ายนัก

“หืม”

“จูบ..จูบหน่อยได้ไหม”

ร่างสูงยิ้มบางทอดสายตามองผักกาดที่เรียกร้องได้อย่างน่าเอ็นดู “ได้สิครับ”

เขาประกบริมฝีปากลงไปจูบแต่เพียงแผ่วเบาก่อน ไม่อยากให้อีกฝ่ายตกใจกับจูบแรก..ของเรา

แต่สำหรับผักกาดแล้วเขาต้องการมากกว่านี้ แขนเล็กโอบรอบลำคออีกฝ่ายแล้วดึงเข้าหาตัว

พิชญ์ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะร้อนแรงขนาดนี้ เขาพร้อมที่จะตอบสนองผักกาดอย่างเต็มที่อยู่แล้ว ลิ้นร้อนสอดเข้าไปเกี่ยวพันดูดดึงลิ้มรสหวานในโพรงปากของคนรักหมาด ๆ  ฝ่ามือลูบไล้ไปตามร่างกายผอมบางแต่นุ่มนิ่มไปหมดทุกส่วน โดยเฉพาะก้นเล็ก ๆ นี่
“อื้อ!” ผักกาดสะดุ้งเมื่อถูกบีบก้น ผละออกจากอีกคนทันทีด้วยความตกใจ

“เอ่อ..ผมขอโทษ” พิชญ์เองก็ตกใจไม่แพ้กัน “ผม..ไม่ได้ตั้งใจ”

คนตัวเล็กส่ายหน้า หอบหายใจแรง “ไม่เป็นไรครับ” ผักกาดยิ้มบาง ขยับเข้าไปกอดคนตัวใหญ่อีกครั้ง “ผมไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้มานาน ก็เลยตกใจน่ะ”

“ผมเองก็มือไวด้วย” พิชญ์ลูบหัวลูบหลังคนในอ้อมกอด “ก็กาดน่ะ..เซ็กซี่ชะมัดเลย”

“บ้า” เจ้าตัวว่าซุกหน้าเข้ากับแผงอกหนา อารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้นยังคงระอุอยู่ และเขาก็รู้ว่าพิชญ์เองก็ไม่ต่างกัน เพราะไอ้นั่นของอีกฝ่ายมันแข็งจนเขารู้สึกได้เลยน่ะสิ ผักกาดหน้าแดงเมื่อคิดว่า..จะน่าเกลียดไหมถ้าเขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน พิชญ์จะมองเขาไม่ดีหรือเปล่านะ

“กาดจะว่าอะไรผมไหม”

“หืม?”

“ผมน่ะ..” พิชญ์เว้นวรรค “แอบคิดเรื่องไม่ดีกับผักกาดตั้งแต่วันแรก ๆ ที่ได้เจอกันแล้วนะ”

“จริงเหรอ” ผักกาดดันตัวออกมา จ้องหน้าพิชญ์อย่างจับผิด “แอบคิดอะไรบ้างเนี่ย”

“ก็..หลายเรื่องเลย”

“เรื่องลามกหรือเปล่า”

พิชญ์พยักหน้า “ผมยังไม่อยากเชื่อตัวเองเลย ว่าจะชอบจนคลั่งคุณได้ขนาดนี้” เขาเกลี่ยแก้มเนียนใสที่ในตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดง “แค่ได้กลิ่นตัวคุณ..ผมก็ควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่แล้ว”

ผักกาดยิ่งเขินหนักเข้าไปใหญ่ คนบ้าอะไรพูดจาแบบนี้ได้หน้าตาเฉย “ผมเชื่อนะ..ก็ดูตรงนี้ของคุณสิ” มือขาวเลื่อนลงไปกอบกุมส่วนแข็งขืนที่อยู่ภายในกางเกง นวดคลึงเบา ๆ อย่างยั่วเย้า

พิชญ์หายใจแรงครางเสียงต่ำ เขายกยิ้มมุมปาก “คุณนี่เห็นหน้าใส ๆ ก็ใช่ย่อยเหมือนกันนะครับ”

“ไม่เคยมีใครบอกว่าอย่ามองคนที่หน้าเหรอ”



#ผักกาดandthegang

ผักกาดของเราก็ใช่ย่อยนะคะ หุหุ

 :hao6:

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Re: - ผักกาด and the gang - chapter 1 [08/11/2020]
«ตอบ #5 เมื่อ08-11-2020 22:35:51 »

พระ นาย นั้นโซฮอท :-[
ฮัสกี้น่ารักมาก จริงๆนะ
 :L2: :L1: :pig4:

ออฟไลน์ MayuYume

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: - ผักกาด and the gang - chapter 1 [08/11/2020]
«ตอบ #6 เมื่อ12-11-2020 09:59:20 »

ตอนแรกนึกว่าสดใสน่ารัก
พออะไรลงตัวก็ :hao6:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2023
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
Re: - ผักกาด and the gang - chapter 1 [08/11/2020]
«ตอบ #7 เมื่อ20-11-2020 19:13:46 »

 :3123:
 :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด