เดี๋ยวก็โต : ตอนพิเศษ คุณคนเก่า : 17/04/63
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: เดี๋ยวก็โต : ตอนพิเศษ คุณคนเก่า : 17/04/63  (อ่าน 18512 ครั้ง)

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

แหม่....น้องไอ่   ตีเนียนนะจ๊ะ

ออฟไลน์ pearlluv

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :pig4:  :pig4:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
น้องไอ่แอบร้ายเหมือนกันนะเนี่ย

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2493
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1177/-5
บอกได้อย่างเดียวว่าอิงครัชเป็นคนตลก ความคิดน่ารักๆ มุมมองแปลกๆ แต่น่าเอ็นดู

สรุปว่าตอนนี้น้องก็ได้ไลน์ไปแล้ว คืออิงครัชยอมให้น้องหลอกขอไลน์ใช่มั้ยคะนี่? คือน้องเป็นหมาป่าแน่ๆ แค่หน้านิ่งๆ และรอยยิ้มเล็กๆ ติดมุมปากก็ถือว่าเจ้าเล่ห์แล้วละค่ะ แต่ยังไงก็ถือว่าวิน-วิน เพราะได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย (นี่คือพยายามคิดเข้าข้างอิงครัชนะคะเนี่ย 555+) ถ้าได้เป็นแฟนกันจริงๆ ก็จะเป็นคู่รักตัว อ สินะคะ พี่อิงกับน้องไอ่ ชื่อจริงก็อิงครัชกับอภิชา แหมๆ เหมาะกันกว่านี้ไม่มีอีกแล้วเด้อ

ขอบคุณคุณคินซังมากๆ นะคะสำหรับตอนนี้

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
แลกไลน์เอาไว้คุยเรื่องน้ำเต้าหู้จริงดิ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
คืบหน้าไปอีกนิด

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 923
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
งื้ออ ไอ่น่ารักจริงด้วย
พี่หายไปหลายวัน กลัวไม่ได้เจออีกสินั
เลยต้องขอคอนแทคไว้

ออฟไลน์ kinsang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +242/-5

ตอนที่ 5 น้ำเต้าหู้กับลอดช่อง



            ไหนว่าขอไลน์ไว้ถามเรื่องน้ำเต้าหู้ แต่ข้ามวันใหม่มาได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ทักมาแล้วนะอภิชา

 

            Ai : วันนี้เลิกดึกอีกมั้ยพี่

 

            เด็กดีตื่นนอนตั้งแต่ตีห้า ผมว่าอภิชาต้องตื่นมาช่วยแม่จัดเตรียมของหรือไม่ก็ไปตลาดซื้อของกับแม่แน่ๆ แต่ในเมื่อสงสัยแล้วก็อย่าปล่อยให้มันค้างคาใจ ถามไปเลยดีกว่า

           

            ing.ka.rach : ทำไมตื่นเช้า ช่วยแม่เตรียมของเหรอ

            Ai : เปล่าครับ ตื่นมาอ่านหนังสือ

            ing.ka.rach : จะสอบแล้วเหรอ

            Ai : ใช่ครับ

            ing.ka.rach : งั้นไม่กวนแล้ว

            Ai : พี่ยังไม่ตอบคำถามผมเลย

 

            โดนทักปุ๊บผมต้องเหลือบตาขึ้นไปมองข้างบนว่าอภิชาถามอะไรไว้ นี่ผมพาสุดหล่อคุยนอกเรื่องหรือนี่

 

            ing.ka.rach : วันนี้กลับเร็วครับ

            Ai : โอเค

 

            แล้วการสนทนาสั้นๆ ของเราก็สิ้นสุดลง

            ผมกดดูปฏิทินในมือถือ ตอนนี้เพิ่งเข้าเดือนตุลาคมมาได้ไม่กี่วัน สอบที่ว่าคงเป็นสอบปลายภาคของเทอมหนึ่ง หรือไม่ก็พวกข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่างๆ ที่ผมไม่ได้สนใจแล้วว่ามันมีอะไรบ้าง เป็นเด็กขยันขันแข็งแบบนี้โตไปต้องได้ดิบได้ดีแน่ๆ สุดหล่อ

            หมดธุระกับมือถือผมก็โยนมันลงบนที่นอนก่อนลุกไปทำธุระส่วนตัวเพื่อออกไปเผชิญกับเวรกรรมบ้าง เมื่อไรจะรวยซักทีก็ไม่รู้ เฮ้อ

 

 

            "เที่ยงนี้กินอะไรกันดี"

            การที่ในแผนกมีคนน้อยทำให้ผมมีเพื่อนไม่มากนัก ความจริงจะนับเอาแผนกบัญชีเป็นพวกด้วยก็ได้เพราะเราก็ช่วยงานกันในหลายๆ ครั้ง หมายถึงผมต้องเอางานพวกเขามาทำน่ะ แต่พอพักเที่ยงทีไรกลับมีแค่ท่านหัวหน้าคนเดียวที่มักจะมาชวนผมกินข้าว

            "หมูปิ้งข้างตึกมั้ยคุณภาม คนน้อยดี"

            "มันจะไปอิ่มอะไรแค่นั้น อิงรีบเก็บของดิ ไม่หิวเหรอ"

            "มันมีของอะไรให้เก็บล่ะครับ เดี๋ยวก็ต้องกลับมาทำต่ออยู่ดี" ผมทำหน้าเหนื่อยใจใส่ท่านหัวหน้าบ้าง กดปิดหน้าจอคอมฯ หยิบกระเป๋าที่แขวนอยู่ข้างโต๊ะแล้วเดินนำหน้าคุณภามออกมา

            เวลาพักเที่ยงทีไรผมรู้สึกหงุดหงิดใจทุกที คนก็เยอะต้องแย่งกันซื้อแย่งกันกิน ทำไมแต่ละบริษัทถึงไม่มีระบบแบ่งเวลาพักเหมือนโรงเรียนมัธยมบ้าง แบบแผนกเธอพักเวลานี้นะ ส่วนแผนกฉันพักเวลานี้ จะได้กระจายความแออัดและรื่นเริงกับมื้อเที่ยงได้มากกว่าเดิม

            "เป็นอะไรหน้างอ" นั่งลงปุ๊บท่านหัวหน้าก็ทัก มองจานข้าวราดแกงของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามลดไปกว่าครึ่งแล้วก็ยิ่งโมโห

            "โดนแซงคิวอ่ะดิ คนทำไม่ใส่ใจเลย มาข้ามคิวผมได้ไง"

            "เอาน่าใจเย็นๆ ก็ได้กินแล้วนี่ไง โมโหไปกินข้าวไม่อร่อยนะ"

            "ปลอบเหมือนผมเป็นเด็กอ่ะ"

            "เอ้า" ท่านหัวหน้าหัวเราะก่อนทำหน้าเหนื่อยใจใส่ ผมล่ะอยากจดบันทึกประจำวันจริงๆ เลยว่าแต่ละวันคุณเขาทำหน้าแบบนี้ใส่ผมกี่ครั้ง ทำเป็นเหนื่อยใจใส่เก่งแต่ก็ตื๊อเก่ง คนอะไรโคตรย้อนแย้ง

            "เออคุณภาม มีคอนโดแถวนี้แนะนำมั้ย ผมว่าจะหาเช่า" เป็นประเด็นที่ผมยังคิดอยู่ตลอด และคิดว่าถามคนพื้นที่น่าจะดีที่สุด

            "มีนะเยอะแยะ ทำไมอยู่ๆ อยากมาอยู่คอนโด"

            "บ้านมันไกลไง"

            "ทำไมเพิ่งคิดได้"

            "หลอกด่าทำไม" พูดเหมือนผมตอนคุยกับลุงปันเลย ก็ไม่รู้ทำไมเพิ่งคิดได้เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้มันเหนื่อยสุดๆ ไปเลยล่ะมั้ง ถึงขั้นทำผมวูบได้ไม่ธรรมดาเลย

            "ไม่ได้หลอกด่าแค่สงสัย แต่จริงๆ อิงไม่เห็นต้องหาเช่าคอนโดเลย มาอยู่กับผมก็ได้ ยังไงก็ไปค้างบ่อยอยู่แล้วนี่"

            "ไม่เอาอ่ะ" ตอบได้แบบไม่ต้องคิดให้เสียเวลา

            "อยู่ฟรีด้วยนะ"

            "ไม่เอา"

            "ขอเหตุผล"

            "อยากอยู่คนเดียวแบบส่วนตัว" เป็นเหตุผลที่ผมอ้างไปงั้นเอง ความจริงห้องคุณภามก็เหมือนโรงแรมดีๆ นั่นแหละ ไม่น่าอยู่อาศัยแต่เหมาะสำหรับไปพักค้างแรมซักคืนสองคืน แต่กลัวพูดไปเดี๋ยวคนฟังจะเสียใจ

            "แต่มีรูมเมตมันดีกว่านะ ไม่เหงาด้วย"

            "ไม่เอาครับ"

            "โอเค ยังไงจะช่วยหาแล้วกัน" ท่านหัวหน้าไม่ตื๊อต่อ เพราะผมยืนยันหนักแน่นแล้วยังไงก็ไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด

            "ขอบคุณครับ"

            "ถ้าอิงมาอยู่แถวนี้ก็ดีนะ ผมจะได้ไปค้างห้องอิงได้ด้วย" ดูสิมันมีคนวางแผนล่วงหน้า

            "เกิดอาการไม่อยากอยู่ห้องขึ้นมาเลยเหรอ"

            "ก็นะ เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง"

            ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ตักข้าวผัดกุนเชียงที่เต็มไปด้วยความโมโหกินแล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น เห็นรอยยิ้มแสนมีเสน่ห์ของคนตรงหน้าแล้วก็อยากรู้ คุณภามน่ะ นอกจากร่างกายของผม เขาอยากได้อย่างอื่นอีกมั้ย

 

 

            บอกอภิชาไว้ว่าจะกลับเร็ว พอเลิกงานปุ๊บผมก็เก็บของบึ่งออกมาจากออฟฟิศทันที ขึ้นรถแล้วก็ไลน์ไปบอกอภิชาว่ากำลังกลับ แต่ผ่านไปน้านนานก็ยังไม่มีคำตอบกลับมา จนลงรถยืนอยู่หน้าร้านน้ำเต้าหู้และไม่เห็นสุดหล่ออยู่ที่นี่

            ยังไม่กลับจากโรงเรียนหรือยังไง

            ไหนๆ ก็แวะมาแล้วเลยซื้อน้ำเต้าหู้ไม่ใส่เม็ดแมงลักกลับมาหนึ่งถุง ได้รับรอยยิ้มกว้างจากคุณแม่เป็นของแถม คิดว่าท่านคงจำผมได้เพราะลูกชายเดินมาขอไลน์กลางดึกวันนั้น เนี่ย พูดถึงแล้วมันก็เขิน

            เดินออกมาจากร้านจนเกือบถึงตลาดอภิชาถึงได้ตอบกลับมา แล้วก็พบว่าสุดหล่ออยู่ ณ จุดหมายที่ผมกำลังมุ่งหน้าไป

           

            Ai : รออยู่หน้าแผงล็อตเตอรี่นะ พี่เดินมาเลย

 

             เดินไปถึงจุดนัดหมายก็เจออภิชายืนรออยู่ในชุดนักเรียนแสนเรียบร้อย เสื้ออยู่ในกางเกง สะพายกระเป๋าเป้สีดำของโรงเรียน ดูดีจนโดดเด่นออกมา สุดหล่อไม่ได้ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ แต่มองไปรอบๆ เหมือนกำลังรอคอย อันนี้ผมคิดเอง พอน้องเห็นผมก็ยิ้มให้บางๆ บางเหมือนหมูสไลด์ในร้านบุฟเฟ่ต์

            "ไปซื้อน้ำเต้าหู้มาแล้วเหรอ"

            "ใช่" ผมยกถุงให้ดู แต่ไม่ได้ทำหน้าเสียใจนะที่ไม่ได้เจออภิชาที่ร้าน

            ที่จริงผมก็งงนิดหน่อยที่เรามานัดเจอกันที่นี่ มีความพิเศษหรือจุดประสงค์อื่นด้วยอย่างนั้นเหรอ ในเมื่อน้ำเต้าหู้ก็ซื้อมาแล้ว

            "แล้วทำไมวันนี้ไม่ไปช่วยแม่ขาย"

            "ทำงานที่โรงเรียนเพิ่งเสร็จ"

            "นี่เดินมาคนเดียวเหรอ"

            "มากับเพื่อนครับ แต่มันกลับหมดแล้ว"

            พยักหน้ารับเป็นอันเข้าใจ จากโรงเรียนเก่าผมเดินมาตลาดใช้เวลาไม่กี่นาที จะเรียกว่าตลาดแห่งนี้เป็นศูนย์กลางของหลายๆ โรงเรียนเลยก็ได้ เพราะฉะนั้นในเวลาเลิกเรียนแบบนี้เลยเห็นเด็กนักเรียนเดินกันเต็มไปหมด

            "พี่ขึ้นรถตรงไหนเดี๋ยวผมเดินไปส่ง" อยู่ๆ อภิชาก็เสนอขึ้นมา มันยังไงกันถึงขนาดอยากเดินไปส่งเนี่ย

            "ไม่เป็นไรแค่นี้เอง"

            "แค่นี้เองไง ผมเดินไปส่งได้" เด็กมันดื้อแบบนี้เองสินะ

            ผมเหล่มอง อภิชาก็มองกลับอย่างต้องการคำตอบทั้งที่ตัวเองกำหนดคำตอบนั้นไว้อยู่แล้วแท้ๆ แล้วยิ่งทำหน้านิ่งๆ แบบนี้จะไปกล้าขัดได้ยังไง สารภาพตามตรงเลยนะถ้าเกิดมีเรื่องกันขึ้นมาผมสู้อภิชาไม่ได้แน่ๆ อ่อนแอจนอยากร้องเพลงยอมตั้งแต่หน้าประตูให้ฟัง แต่อภิชาคงไม่รู้จัก

            "งั้นขอเดินซื้อของกินก่อนได้มั้ย" ยื่นข้อเสนอเพราะยังไม่อยากกลับ อุตส่าห์นัดเจอกันแบบงงๆ ทั้งที ขอเดินควงสุดหล่อซักหน่อยแล้วกัน

            "ครับ"

            ผมเดินนำนิดหน่อยส่วนอภิชาเดินเยื้องๆ อยู่ข้างๆ น้องไม่ได้ชวนคุย ส่วนผมก็ไม่รู้จะซื้ออะไรเหมือนกัน เลยทำเป็นเดินช้าๆ ดูของกินไปเรื่อยๆ เพื่อถ่วงเวลา กระทั่งเราเดินผ่านร้านปลาเผา

            "น้ำจิ้มร้านนี้อร่อยนะ ผมชอบ" อยู่ๆ อภิชาก็พูดขึ้นมา

            "เดี๋ยววันหลังมาลอง ลอดช่องร้านนี้ก็อร่อยนะ" เห็นร้านประจำเข้ามาในสายตาพอดีผมเลยบอกบ้าง ขาก้าวไปยืนหน้าร้านแล้วสั่งลอดช่องหนึ่งแก้วแบบอัตโนมัติ

            เราออกเดินต่อ ได้ของกินมาอยู่ในมือผมก็ลืมคนข้างๆ ไปชั่วคราว เพราะกลับดึกหลายวันติดเลยไม่ได้แวะมาซื้อลอดช่องร้านนี้เสียนาน รสชาติยังอร่อยเหมือนเดิม

            "ระหว่างน้ำเต้าหู้กับลอดช่องพี่ชอบอะไรกว่ากัน" อยู่ๆ อภิชาก็ถามขึ้นมาอีกแล้ว คำถามเหมือนเด็กขี้อิจฉายังไงก็ไม่รู้ กลัวน้ำเต้าหู้ของตัวเองเป็นที่สองหรือไงเจ้าเด็ก

            "ก็ชอบทั้งคู่ มันของร้อนกับของเย็นไง"

            “ปกติซื้อน้ำเต้าหู้แล้วก็มาซื้อลอดช่องด้วยเหรอ”

            “ก็ไม่หรอก น้ำเต้าหู้เพิ่งกิน แต่ลอดช่องกินมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างน้ำเต้าหู้เก็บไว้กินที่บ้าน”

            อภิชาพยักหน้าหงึกหงัก มองออกเลยว่าไม่ค่อยชอบใจกับคำตอบของผม ไหนอาการมันเป็นยังไง ต้องตอบว่าชอบน้ำเต้าหู้ที่สุดเหรอถึงจะยิ้มออก

            "แล้วทำไมไม่ชอบกินแมงลักอ่ะ” เดินทำหน้างอเงียบๆ อยู่ได้ไม่กี่วินาทีก็ถามต่อ

            "จำได้ด้วยเหรอ" ผมแอบดีใจได้มั้ยที่อภิชาจำได้ รู้สึกเป็นลูกค้าคนสำคัญขึ้นมาทันที

            "ก็พอจำได้"

            "แค่ไม่ชอบเฉยๆ อ่ะ มันไม่อร่อย"

            "แล้วทำไมถึงกินน้ำเต้าหู้"

            "ถามไปทำวิจัยเหรอ"

            "แค่อยากรู้ไม่ได้เหรอ" แอบแปลกใจนิดหน่อย เจอคำตอบบ้าๆ บอๆ ของผมไปนึกว่าอภิชาจะทำหน้าเหนื่อยใจเหมือนท่านหัวหน้าซะอีก ถ้างั้นเจอคำตอบนี้หน่อยเป็นไง

            "จริงๆ ซื้อเอาไว้ป้องกันตัว เวลามีใครจะเข้ามาทำร้ายก็ใช้ไอ้นี่ฟาด มันคนนั้นต้องโดนน้ำเต้าหู้ลวกหน้า" พูดพร้อมเหวี่ยงถุงน้ำเต้าหู้ประกอบ

            "พี่เป็นคนตลกเนอะ"

            แม้จะดูหัวเราะแบบฝืนๆ ผมก็นับว่าอภิชาหัวเราะ แค่นั้นไม่พอยังยิ้มให้กำลังใจผมอีก บอกเลยว่าพลังทำลายล้างสูงมาก เหมือนแฟนเด็กในอุดมคติของใครหลายๆ คน แบบ 'พี่เป็นคนตลกเนอะ ผมก็ชอบคนตลกเหมือนกัน' แม้ผมจะตลกฝืดสุดๆ ไปเลยก็เถอะ

            "เออใช่ ยังไม่เคยถามพี่เลยว่าอายุเท่าไร" แล้วอยู่ๆ ก็เปลี่ยนคำถามไปเป็นคนละเรื่อง

            "ให้ทาย"

            "ยี่สิบสาม น่าจะเพิ่งจบ" ใครๆ เห็นผมก็ชอบคิดแบบนี้ พอดีคนมันหน้าเด็กน่ะนะ

            "เรียนจบมาจะห้าปีแล้ว"

            "ห้าปี"

            อภิชายกนิ้วขึ้นมานับ ก่อนจะหันมาทำหน้าตกใจใส่

            "ยี่สิบเจ็ดเหรอ"

            "ใช่"

            "ห่างกับผมเก้าปี"

            "สิบแปดแล้วเหรอเรา"

            "จริงๆ ก็ยัง อีกสี่เดือน” งั้นก็สิบปีสิไม่ใช่เก้าปี

            "เด็กจัง"

            "ไม่เด็กแล้วเหอะ" พอบอกว่าเด็กล่ะก็ทำหน้าตึงขึ้นมาเชียว

            "สำหรับพี่ก็เด็กอยู่ดี"

            "แต่ผมสูงกว่าพี่ตั้งเยอะนะ"

            วกมาประเด็นนี้เดี๋ยวได้มีมวยแม้จะรู้ตัวว่าชนะไม่ได้ก็เถอะ ผมน่ะไซซ์มาตราฐานชายไทย ร้อยเจ็ดสิบห้าเซนไม่นับว่าเตี้ยนะบอกไว้ก่อน แต่ไอ้เด็กนี่ เอ๊ยลืมตัว อภิชานั่นแหละเป็นเด็กยักษ์ อายุสิบเจ็ดอะไรจะถึงร้อยแปดสิบแล้วมั้งนั่น แล้วก็ดูเหมือนว่าน่าจะยังโตได้อีก

            "อย่าพูดเรื่องส่วนสูง” ผมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            "ประเด็นอ่อนไหวเหรอ ขอโทษครับ" บอกแล้วทำหน้าสำนึกผิด แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย

            เดินคุยกันมาเรื่อยๆ สองขาก็พามาหยุดอยู่หน้าวินรถตู้ที่ผมต้องนั่งกลับบ้าน หันมองอภิชาที่มองกลับมานิ่งๆ ก่อนสุดหล่อจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

            "กลับดีนะๆ ครับ"

            "ไปบอกคนขับนะ"

            อภิชาส่ายหน้าใส่ ก็หรือไม่จริง ต้องบอกคนขับให้ขับดีๆ ผมจะได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย

            "ผมไปก่อนนะ"

            โบกมือลากันพอเป็นพิธีอภิชาก็หันหลังเดินจากไป มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ผมไม่ได้คิดไว้ว่าวันหนึ่งจะได้มาเดินคุยกับอาหารตาที่เล็งไว้ ถามว่ามันดีมั้ยตอบได้เต็มปากเลยว่าดี แต่สำหรับผม อาหารตาก็คืออาหารตาอยู่ดี

 
tbc.

 
หลังจากได้ไลน์เขาก็ได้เจอกันนอกร้านน้ำเต้าหู้แล้วน้า แต่ยังคงความเรื่อยเปื่อยเหมือนเดิม ฮ่าๆๆๆ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน แล้วเจอกันตอนหน้าค่า


ออฟไลน์ แก่ เหี่ยว เคี้ยวยาก

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 923
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
งื้อออออออออ ตอนนี้น่ารักจริงงงงงง
น้องเริ่มรุกหลังจากที่เราอ่านฉากสวีทอิงครัชกะหัวหน้ามานาน 5555555555
ดีต่อจัยเหลือเกินค่ะ รอบหน้าต้องได้กินปลาเผาด้วยกันเน้อ   :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2493
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1177/-5
ชอบบรรยากาศของเรื่องมากๆ เลยค่ะ เหมือนชุมชนตลาดต่างๆ แถวบ้าน มีรถเข็นขายอาหารอร่อยๆ มีร้านรวงต่างๆ เนาะ อ่านไปภาพมันขึ้นมาแบบอัตโนมัติเลยค่า

แอบเห็นด้วยกับอภิชานะคะว่าอิงครัชเป็นคนตลก แม้ว่าบางครั้งจะตลกหน้าตายก็ตามที เพราะความคิดความอ่านของอิงครัชนี่อ่านไปก็ต้องหลุดยิ้มตามเลยบางครั้ง แล้วก็ชอบที่อิงครัชเรียกน้องว่า สุดหล่อ อะไรๆ ก็สุดหล่อๆๆๆ ให้อารมณ์คล้ายอาเจ้ตามเต๊าะเด็กหนุ่มๆ ฮ่าๆ อ่านแล้วเอ็นดูทั้งคนพี่และคนน้อง แต่ดิฉันว่า (กระซิบดังๆ) น้องมันดื้อนะคะ เด็กวัยนี้อาจเลือกชนแรงๆ ทำเหมือนไปอ่อยเขาไว้แบบนี้แล้วเขาเล่นด้วยขึ้นมาจะยุ่งเอานะคะ อิงครัชอย่าทำเป็น “จุ๊หมาน้อยขึ้นดอย” นะคะ เดี๋ยวหมาน้อยจะกัดเอา บางครั้งบางที “อาหารตา” อาจจะไม่อยากเป็นแค่ “อาหารตา” ก็ได้ ดูท่าทางน้องเขาก็สนใจฝ่ายนี้มากพอดูนะ

ขอบคุณคุณคินซังสำหรับอัปเดตตอนใหม่นี้นะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
แอบรู้สึกว่าอภิชา..แอบเล็งพี่อิงมานาน (รึเปล่า)  :katai2-1:

ออฟไลน์ pktherabbit

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
สิบปี.....อืมมมม

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
จะไปหาคอนโดแล้วจะมาหาน้องยังไง

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1

ออฟไลน์ Chucream.nabi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
 :hao7: แค่9ปีเองห่างไม่เยอะหร๊อกกกกกกก

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อ่านแล้วมันยุบยิบ ยุบยิบ ที่หัวใจ  แต่สุดท้ายเธอมาบอกว่าเป็นเพียงอาหารตา  หัวใจคนอ่านฟีบเลย ; ^ ;
นายอภิชาาาาา ต้องทำให้พี่เขาเห็นนะว่าเราอ่ะมีดี~ เป็นอาหารกาย อาหารใจได้ด้วย
#ทีมอภิชา

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
อยากมีอาหารตาอย่างเด็กอภิชานี่จังเล้ย คงต้องขยันไปเดินตลาด

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
เป็นแค่อาหารตาจริงหรอ สงสัยอีกหน่อยคงเป็นอาหารใจแน่ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ kinsang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +242/-5

ตอนที่ 6 ไม่ชอบเด็ก


                "เรื่องคอนโด ไม่ลองคิดดูอีกรอบเหรอ อยู่ด้วยกันสะดวกกว่านะ"

                ตั้งแต่เช้าท่านหัวหน้าเอาแต่ถามผมเรื่องคอนโดจนชักจะรำคาญขึ้นมานิดหน่อย ทั้งที่ยืนยันหนักแน่นไปตั้งแต่รอบแรกที่ถูกถาม

                "นี่มันเวลางานนะครับ"

                "แต่งานยังไม่มีนี่"

                "เป็นหัวหน้าพูดแบบนี้ได้เหรอ"

                "ก็แค่คุยแป๊บเดียวเอง"

                "ไม่อยู่ครับ จะถามกี่ครั้งก็ไม่อยู่"

                "ถ้างั้นคืนนี้..."

                ครืด ครืด

                มือถือผมที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขัดจังหวะ ท่านหัวหน้าหันมองผมเลยจับมันคว่ำหน้าไว้ เห็นชื่อแวบๆ ว่าเป็นอภิชา

                "กลับด้วยกันนะ" ท่านหัวหน้าพูดต่อจากเมื่อกี้

                ใจผมไม่อยากไป รู้ตัวด้วยว่าช่วงนี้ปฏิเสธเก่งเหลือเกิน อาทิตย์นี้ผมยังไม่เคยตอบตกลงท่านหัวหน้าเลยสักครั้ง เพราะอะไรผมเองก็ยังไม่แน่ใจ อาจจะเหนื่อย หรือไม่ก็แค่ไม่อยาก

                "พอดีวันนี้นัดกับเพื่อนไว้น่ะครับ"

                "ปันเหรอ"

                "ใช่"

                โกหกออกไปซะแล้ว นัดอะไรผมกับลุงปันไม่มีหรอกไม่เคยนัด อยากไปไหนทำอะไรก็บอกมันวันนั้นนั่นแหละ ว่างก็ไปไม่ว่างก็ไม่ไป

                "โอเค ไว้วันหลังก็ได้" ท่านหัวหน้าคงเหนื่อยจะตื๊อเลยยอมแพ้แล้วเดินกลับโต๊ะตัวเองไป

                เป็นเวลางานก็จริงแต่ยังไม่มีงานอย่างที่คุณภามบอก อยู่นอกสายตาหัวหน้าแล้วผมก็พลิกหน้าจอมือถือขึ้นมาดู ไลน์ที่แจ้งเตือนเมื่อครู่นี้หายไป พอกดเข้าไปดูที่หน้าแชตก็ขึ้นว่าข้อความถูกยกเลิก

                ส่งอะไรมาเนี่ยอภิชา ไม่เรียนหนังสือหรือไง

                ing.ka.rach : ส่งอะไรมา

                Ai : กดผิด

                ing.ka.rach : แล้วไม่เรียน

                Ai : รอเปลี่ยนคาบ ไปเรียนแล้ว

                ผมไม่เชื่อหรอกว่าส่งผิดชื่อผมอยู่คนแรกเหรอ หรือมันเด้งตอนอภิชากำลังเล่นมือถือก็ไม่ใช่อีก คิดได้อย่างเดียวว่าอยากคุยแต่ไม่รู้จะทักอะไร มันต้องเป็นแฟนแน่นอน เอ๊ย แผนสิ

                "ทำงาน มัวแต่เล่นมือถือ" ท่านหัวหน้าตะโกนข้ามคอมฯ มา น้ำเสียงเจือความโกรธเกรี้ยว ต้องหงุดหงิดที่โดนผมปฏิเสธอยู่แน่ๆ

                "ครับๆ" เก็บมือถือใส่ลิ้นชักเพราะไม่อยากเถียง เห็นเราสนิทกันแบบนี้ก็เถอะ แต่ตอนคุณภามโมโหน่ะ น่ากลัวอย่าบอกใครเชียว

 

 

                Ai :           วันนี้ร้านปิดนะ

                แจ้งเตือนเด้งขึ้นมาตอนใกล้ถึงป้ายพอดี ผมเลยต้องกลืนคำที่กำลังจะบอกคนขับรถลงคอ มองร้านน้ำเต้าหู้ที่ปิดบริการวันนี้ตาละห้อยตอนรถวิ่งผ่าน แม้ความจริงแค่อยากมาส่องอภิชาเฉยๆ ก็เถอะ

                Ai : ผมเตะบอลอยู่กับเพื่อนตรงสนามข้างโรงเรียนนะ เผื่ออยากมาหา

                อีกไม่กี่วินาทีไล่หลังอีกข้อความก็ส่งตามมา ผมยังไม่ได้กดอ่าน รอจนลงรถที่ป้ายสุดท้ายถึงได้เปิดเข้าไป แต่ส่งมาแบบนี้เนี่ย มันอ่อยกันชัดๆ เลยนะอภิชา อยู่ๆ ก็มาชวน

                ing.ka.rach : พี่จะไปทำไมล่ะครับ

                Ai : มาดูผมเล่นบอลไง

                ing.ka.rach : แบบไปเฝ้าแฟนงี้เหรอ

                พิมพ์ไว้แต่ไม่ได้กดส่ง ไม่ใช่ไม่กล้าแต่ผมแค่กลัวอภิชาเข้าใจผิด หยอดเล่นมากๆ เด็กมันคิดจริงขึ้นมาทำยังไง ถึงผมจะถูกใจน้องเขา แต่ห่างกันตั้งสิบปีเลยนะ ยังไงเด็กก็คือเด็ก เป็นเด็กน้อยอาหารตาชั้นเลิศของผม

                ing.ka.rach : มันน่าเบื่อนะไปนั่งดูเฉยๆ

                Ai : งั้นก็มาเล่นด้วยกัน

                ing.ka.rach : วิ่งไม่ไหวแล้ว

                Ai : ทำไมทำเหมือนตัวเองแก่อะไรขนาดนั้นครับ เพิ่งยี่สิบเจ็ด

                Ai : โรงเรียนผมอยู่ข้างตลาดเนี่ย สนามตรงนี้พี่ก็น่าจะเคยเห็น

                ing.ka.rach : รู้ครับ ตอนเรียนก็เคยไปเตะอยู่

                Ai : พี่เรียนที่ไหน

                ing.ka.rach : ที่เดียวกับเธอนั่นแหละ

                Ai : ทำไมไม่เคยบอก

                ing.ka.rach : ก็ไม่เคยถาม

                Ai : มันไม่มีอาการแบบ เฮ้ย นี่รุ่นน้องโรงเรียนเรานี่หว่า แบบนี้บ้างเหรอครับ

                ทำไมผมรู้สึกว่าวันนี้อภิชาพูดมากจัง บางทีอาจจะเป็นสัญญาณดีที่เราเริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่มันจะดีจริงๆ น่ะเหรอ

                ing.ka.rach : ก็มี แต่คิดในใจ

                Ai : แบบนี้ก็มีสิทธิ์อ่ะดิ

                ing.ka.rach : สิทธิ์อะไรครับ

                Ai : เพื่อนเรียกแล้ว เดี๋ยวค่อยคุยนะพี่   

                พิมพ์มาให้สงสัยแล้วก็หนี ผมได้แต่ยืนมองหน้าจอมือถืออย่างเคว้งคว้าง จะถามต่ออภิชาก็คงไม่มีเวลามาตอบแล้ว เลยได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ

                คิดมากแล้วปวดหัว ไปซื้อลอดช่องกินดีกว่า

               

                ได้ลอดช่องมาอยู่ในมือผมก็เดินเล่นดูของกินไปเรื่อย ผ่านร้านปลาเผาแล้วก็นึกอยากกิน แค่อยากกินเฉยๆ ไม่ได้นึกถึงคนแนะนำเลยจริงๆ เลยโทรไปบอกแม่ว่าจะซื้อกับข้าวไป จากนั้นก็จัดตัวใหญ่มาเลยหนึ่งตัว

                อู่รถต่างๆ นั้นจะอยู่ด้านในกับด้านข้างของตลาด ส่วนวินรถตู้ผมอยู่ด้านข้าง หลังจากได้ของกินมาเต็มมือก็เดินไปขึ้นรถ เดินตัดผ่านมันกลางตลาด ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ก็มีคนมาสะกิด

                "ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ"

                หันไปก็เจอสุดหล่อนามว่าอภิชายืนอมยิ้มด้วยมาดนิ่งๆ ในชุดนักเรียนที่หลุดลุ่ย ผมหมายถึงไม่ได้เอาเสื้อใส่ในกางเกงเฉยๆ อย่าคิดเยอะ

                ว่าแต่นี่มันเรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิตกัน

                "อ้าว เลิกเล่นแล้วเหรอ"

                "จะทุ่มแล้วพี่ ให้เลิกเถอะ"

                ผมว่าน่าจะบังเอิญแหละ

                "มาเดินเล่นต่อเหรอ"

                "เดินมากับเพื่อนครับ มันเพิ่งขึ้นรถเมล์ไปเมื่อกี้ แล้วบังเอิญเห็นพี่พอดี"

                ได้แต่พยักหน้ารับ แปลกเนอะ เล่นบอลมันต้องหลายคนใช่มั้ย แล้วเพื่อนอภิชาขึ้นรถเมล์กลับไปด้วยกันหมดเลยเหรอ ก็ได้แต่สงสัย แต่ไม่ถามดีกว่า

                "ซื้อปลาเผาด้วยเหรอ" แล้วอภิชาก็ชี้มายังถุงในมือผม หล่อแล้วยังตาดีอีก

                "ก็ลองกินดูไง"

                "ครับ" ตอบรับแล้วยิ้มบางๆ มันต้องทำหน้าภูมิใจขนาดนี้เลยนะแค่ลองซื้อของกินที่เคยแนะนำเนี่ย

                "จะกลับบ้านยัง หรือมาซื้ออะไรกิน"

                "มาหาอะไรกินครับ พี่จะกลับแล้วเหรอ"

                "ก็... ใช่" ถามแบบนี้ทำเอายังไม่อยากกลับเลย ลองขอพี่สิ ถามว่า 'เล่นเดินกับผมมั้ย' แค่นี้ แล้วพี่จะอยู่ต่อ

                "เดี๋ยวเดินไปส่ง"

                ไม่ได้เรื่องเลยอภิชา ขัดใจจริงๆ เลย

                ยังคงคีพลุคนิ่งขรึมพยักหน้ารับไป  ผมเดินนำหน้า อภิชาเดินตาม แต่ยังไม่ทันเดินถึงรถมือถือผมก็แผดเสียงร้องดังลั่น เป็นลุงปันที่โทรมาขัดจังหวะ

                "กลับก่อนก็ได้นะ" บอกไปเพราะเราเดินมาถึงหน้าวินรถตู้พอดี ผมคุยโทรศัพท์อภิชาจะได้ไม่ต้องเสียเวลารอ

                "ไม่เป็นไร ผมรอพี่ขึ้นรถก่อนก็ได้" พูดออกมาด้วยหน้านิ่งๆ แต่อภิชาจะรู้มั้ยว่าไอ้ประโยคเมื่อกี้มันมีพลังทำลายล้างแค่ไหน ทำไมเป็นเด็กร้ายกาจแบบนี้

                ผมไม่ตอบอะไรแต่หันหน้าหนีเข้ากำแพงก่อนกดรับสาย ส่วนอภิชาขยับออกห่างไปนิดหน่อยและยืนรออยู่ตรงนั้น

                "ว่าไงลุงปัน"

                [ไม่เจอกันนานคิดถึงจังเลย]

                "เอาดีๆ"

                [กินข้าวกัน]

                "ที่ไหน"

                [อยู่ไหนแล้ว]

                "ตลาด"

                [อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำหน้าตลาด]

                "ก็มา"

                [ได้ งั้นก็อย่าเพิ่งกลับ บอกให้น้องคนนั้นกลับบ้านไปก่อนเดี๋ยวเดินไปหา]

                เดี๋ยวนะ มันคืออะไรยังไงงงไปหมด

                "อยู่ไหนเนี่ย"

                [ซักที่]

                "ลุงปัน"

                ผมจะโมโหแล้วนะ ไอ้ประโยคก่อนหน้านี้มันหมายความว่ายังไง ลุงปันอยู่ที่ตลาดงั้นเหรอ สงสัยจนต้องมองหา อภิชาก็มองตาม

                [อยู่ตลาดนี่แหละ เห็นใครบางคนเดินอยู่กับเด็กมัธยมเลยไม่อยากเข้าไปขัด]

                "แล้วโทรมาทำไม"

                ไม่อยากขัดก็อย่าขัดเลยสิ โทรมาหาแบบนี้ก็คือการขัดขวางอยู่ดี มันน่าโมโหจริงๆ

                [ก็อยากกินข้าวกับเพื่อนบ้างไง]

                "ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่าอยู่ตลาด"

                [ก็แกล้งเล่น]

                "ไปกินข้าวคนเดียวเลยไป"

                [อย่าใจร้ายกับเพื่อน]

                ผมยังคงพยายามมองหาลุงปัน ไม่รู้ว่าแอบอยู่ตรงไหน แล้วเห็นผมอยู่กับอภิชาตั้งแต่เมื่อไร

                [คนนี้คือน้องน้ำเต้าหู้เหรอ]

                "ใช่"

                [ใช่เล่นนะเนี่ย แยกกันเมื่อไรโทรมานะ เดี๋ยวเดินเล่นรอ]

                บอกแค่นี้แล้วลุงปันก็วางสาย ผมเลิกมองหา เปลี่ยนเป็นหันไปสบตากับอภิชาที่มองกลับมาด้วยสีหน้าสงสัย

                "ไม่ได้กลับบ้านแล้ว เพื่อนนัดกินข้าว" บอกกับอภิชาแล้วเหมือนกับว่าปลาเผาในมือจะดิ้น บอกว่ามันยังอยากเป็นมื้อเย็นของผมอยู่นะ ตอนคุยกับลุงมันเกิดอารมณ์โมโหนิดๆ เลยลืมไปสนิทว่าซื้อมื้อเย็นมาแล้ว

                "ร้านไหน ให้ผมเดินไปส่งมั้ย"

                "หน้าตลาด แต่ไม่ต้องไปส่งหรอก ไม่อยากให้เพื่อนเจอ"

                "ทำไมงั้น"

                ไม่บอกเหตุผลได้มั้ย ก่อนหน้านี้ก็อาจจะเป็นเพราะหวง เหมือนที่เคยประกาศไว้ว่าจะไม่ยอมให้ลุงปันเจออภิชาเด็ดขาด แต่ตอนนี้รำคาญลุงปันเพราะต้องโดนแซวแน่ๆ ถึงผมจะไม่เขินก็เถอะ ไม่เขินจริงๆ

                "งั้นเดินไปหน้าตลาดแล้วแยกกัน"

                "ก็ได้"

                ระหว่างเดินผมยังคงมองหาลุงปันไปด้วย อภิชาก็มองตามแต่ไม่ได้ถามอะไร เดินข้างกันไปเงียบๆ กับความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในใจผมอีกแล้ว ผมไม่ชอบเลยที่ตัวเองรู้สึกดีแบบนี้ คล้ายว่ามันจะเกินเลยจากเส้นที่ผมขีดเอาไว้

                "ผมไปนะ"

                "อืม เดินดีๆ"

                "ใกล้แค่นี้เองพี่"

                "เผื่อสะดุดท่อ ไปได้แล้ว"

                อภิชาอมยิ้ม ทำเป็นเท่ลีลาอยู่สองสามวินาทีก่อนจะหันเดินจากไป แต่ให้อภัยได้เสมอเพราะเธอคืออาหารสุดหล่อของผม เพราะถ้าไม่ใช่คงมองว่าน่าหมั่นไส้ไปแล้ว

                รอจนอภิชาเดินหายไปจากสายตาผมก็โทรหาลุงปัน แต่ยังไม่ทันได้กดโทรออกคุณเพื่อนตัวดีก็เดินยิ้มเข้ามาหา ทำหน้าทำตาน่าทุบหัวมากๆ

                "ก็ว่าทำไมอิงครัชถึงชอบ"

                "อะไร"

                "ก็น้องน้ำเต้าหู้ไง สนิทกันตั้งแต่เมื่อไร"

                "ไม่ได้สนิทอะไร"

                "แต่ก็นัดเจอกันนอกสถานที่"

                "นอกสถานที่อะไร ไม่ได้นัดเถอะ"

                ผมว่าลุงปันน่าจะจินตนาการไปไกลมาก เหตุของความเข้าใจผิดคงเป็นเพราะหลังจากแลกไลน์กันผมไม่เคยลงไอจีสตอรี่ให้ลุงปันได้อัพเดตสถานการณ์ แล้วก็ไม่ได้บอกด้วยว่าคุยกันส่วนตัวไปถึงไหน

                "จริงจังมั้ยเนี่ยกับน้องคนนี้"

                "เอาอะไรมาจริงจัง เพิ่งสิบเจ็ด"

                "เป็นเด็กแล้วผิดตรงไหน"

                "ก็ผิดที่เป็นเด็กไง"

                "แล้วก็ไปให้ความหวังเด็กมัน"

                "ให้ความหวังอะไรล่ะ ก็แค่คุยกันเฉยๆ แบบลูกค้ากับพ่อค้า"

                "ให้จริง" ลุงปันทำหน้าไม่เชื่อ แต่ยังไงผมก็ยังหนักแน่นในความรู้สึกตัวเอง

                "ไม่ได้ชอบแบบนี้"

                คนฟังไหวไหล่ไม่ตอบอะไร เราเลิกคุยกันเรื่องนี้เพราะผมเปลี่ยนไปบ่นลุงปันเรื่องที่ถูกหลอกก่อนหน้านี้แทน ไหนจะปลาเผาของผมอีก แต่เพื่อนสมัยมัธยมที่เหลือเพียงคนเดียวของผมก็หาได้สนใจไม่

                "อย่าให้เห็นแล้วกันว่าสุดท้ายคบเด็ก"

                เพราะสุดท้ายสั่งก๋วยเตี๋ยวนั่งกินนั่งคุยกันไป ลุงปันก็วกกลับมาพูดเรื่องอภิชาอยู่ดี

                ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ชอบเด็ก

                เฮ้อ

 

tbc.


ยังคงเอื่อยเฉื่อย อย่าเพิ่งเบื่อกันก่อนนะคะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน เจอกันตอนหน้าค่า


ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4529
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
จะรอดูนะลุงครัช ว่าจะพ้นมือเด็กไอ่มั้ย

 :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +102/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

ดูจากสถานการณ์  นุ้งไอ่เนี่ย  รักจริงหวังฟันเอ้ยหวังแต่งเลยสินะ  อิอิ

ออฟไลน์ Chucream.nabi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
 :hao3: อยากจะให้เข้าแท็ก #เด็กก็รักเป็นมั้ย #เดี่ยวก็โตแล้วป่ะ
ไม่ใช่เล่นๆน่าาา..บอกเลย

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 923
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
งื้ออออ อย่าซึยไปเลยอิงคนัข
อย่าให้อายุมาจำกัดความรักเราน้าาา

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ไม่ใช่พี่อิงหยอดฝ่ายเดียวนะ..น้องหู้ก้อหลุดคำแปลกๆมา..มีเงื่อนงำ :interest:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-19

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7692
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-8
ลองตามมมม

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7506
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
เกิดเด็กเอาจริงขึ้นมาหนีให้ทันก็แล้วกัน

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
จ้าพ่อ ไม่ได้ชอบเด็ก แค่อาหารตา เนอะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด