ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนพิเศษและแจ้งข่าวดี 100 เปอร์ 20/12/2562
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนพิเศษและแจ้งข่าวดี 100 เปอร์ 20/12/2562  (อ่าน 65238 ครั้ง)

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สนุกมากๆเลยค่ะ อยากรู้ว่าท่านอ๋องไม่ใช่คนเดียวกับคนที่เคยว่าหลิงเอ๋อร์จนตรอมใจใช่มั้ยคะ สับสนงงๆกับชื่อตัวละคร :o8:

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-2
เย้ รอมาต่อจนครบจะได้เม้นทีเดียว ขอให้นักเขียนหายไวๆนะคะ พักผ่อนเยอะๆ :call:

ปล.แอบสงสัยนิดนึงว่าทำไมหลิงน้อยยอมไปกับท่านอ๋องง่ายจัง มันดูอารมณ์ขาดๆยังไงก็ไม่รู้ เหมือนท่านอ๋องยังไม่เห็นจะสร้างความประทับใจให้ตรงไหนเลย(อินักอ่านอิน ยังโกรธอ๋องอยู่) :katai1:

สนุกมากๆเลยค่ะ อยากรู้ว่าท่านอ๋องไม่ใช่คนเดียวกับคนที่เคยว่าหลิงเอ๋อร์จนตรอมใจใช่มั้ยคะ สับสนงงๆกับชื่อตัวละคร :o8:

ชี้แจงนะคะ นักอ่านอาจจะสับสนกับอดีตคู่หมั้นน้อง อดีตคู่หมั้นนั้นคือหยางเฉียงอ๋อง ส่วนท่านอ๋องที่จะคอยขโมยตัวน้องนั้นคือ หยางเว่ยชินอ๋องเจ้าค่ะ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
ท่านอ๋องกำลังดีใจอยู่เชียว

 :laugh: :laugh:

ท่านอ๋องโรคจิต

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ฝันอะไรเอ่ย

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
สงสัย ท่านอ๋องชินทำอะไรกระต่ายน้อยนะ.......... o18 :z1: :-[

ออฟไลน์ nekodollzz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เพิ่งได้มาเม้นท์ค่ะ ขอถามย้อนหน่อยนะคะ
เหมือนมีตอนนึงเห็นองค์ไทจื่อเรียกน้องหลิงว่าน้องชายเพื่อน
จริงๆแล้วเพื่อนของพี่ใหญ่คือชินอ๋องที่เป็นอาของไทจื่อไม่ใช่หรอคะ
แล้วองค์ไทจื่อเป็นคนเดียวกับเจ้าสามหรือเจ้าสี่ที่ชินอ๋องเรียกหรือเปล่าคะ

ออฟไลน์ Gif

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบบบ ยัยน้อง แต่เรายอมรับเลยค่ะว่ากำลังงงชื่อตัวละคร แงงง~~

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-2
เพิ่งได้มาเม้นท์ค่ะ ขอถามย้อนหน่อยนะคะ
เหมือนมีตอนนึงเห็นองค์ไทจื่อเรียกน้องหลิงว่าน้องชายเพื่อน
จริงๆแล้วเพื่อนของพี่ใหญ่คือชินอ๋องที่เป็นอาของไทจื่อไม่ใช่หรอคะ
แล้วองค์ไทจื่อเป็นคนเดียวกับเจ้าสามหรือเจ้าสี่ที่ชินอ๋องเรียกหรือเปล่าคะ

เราอาจจะพลาดตรงส่วนนั้นไปต้องขออภัยด้วย  เจ้าสี่เป็นคงชายสี่ค่ะ ไม่ใช่องค์ไท่จือ

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-2
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #72 เมื่อ21-06-2019 17:38:37 »

7

เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบยืนตากฝนดวงตากลมหม่นไร้แสง เป็นหนึ่งคือชื่อของเขาที่ถูกตั้งโดยแม่ใหญ่แต่ตอนนี้แม่ใหญ่ไม่อยู่แล้ว

บ้าน.......ก็ไม่มีแล้ว

เป็นหนึ่ง ชื่อที่แม่ใหญ่เป็นคนตั้ง แม่ใหญ่เล่าให้ฟังว่าเจอผมนอนอยู่หน้าบ้านแม่ใหญ่เลยเลี้ยงผมมาพร้อมกับเด็กๆ ที่แม่เลี้ยงมาอีกสามคน ผมเป็นน้องสุดท้องพอได้สองขวบพี่ๆ ก็ถูกรับไปเลี้ยงเหลือเพียงผมคนเดียวกับแม่ใหญ่ ชีวิตพวกเราไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเมื่อโตขึ้นมาพอช่วยเหลือตัวเองได้ก็ต้องทำงานบ้านและงานที่สามารถทำได้แต่เมื่อเจ็ดขวบแม่ใหญ่ก็จากไปบ้านที่เคยมีก็ถูกยึด เป็นหนึ่งก็ถูกทิ้งให้เผชิญกับโลกกว้างเพียงลำพัง

เป็นหนึ่งในวัยเจ็ดขวบต้องอาศัยการรับจ้างเล็กๆ น้อยๆ จากแม่ค้าในตลาดที่คุ้นเคยกันดี ยามค่ำคืนอาศัยหลับนอนตามแผงแล้วตื่นขึ้นมาช่วยบรรดาป้าๆ ในตลาดของขนผักตามแต่ป้าๆ จ้าง โชคดีที่ป้าผ่องขายผักรับเป็นผู้ปกครองวิถีชีวิตดำเนินไปจนสิบห้าไป โชคดีที่เป็นเด็กดีและใฝ่เรียนเลยได้มีความรู้ประดับติดตัว อาศัยเรียนการศึกษานอกโรงเรียน จนจบม.หก เมื่ออายุถึงเขาก็ไปสมัครงานกลางคืนที่ให้เงินดี

เพราะชีวิตมัวยุ่งกับการทำงานและเรียนเพื่อนที่มีก็น้อยแสนน้อย ชีวิตตลอดยี่สิบห้าปีวนเวียนอยู่กับการทำงานและหาเงิน เพราะรู้ถึงความลำบากตั้งแต่เด็กแต่เพราะตัวเองนั้นขยันทำงานมากเกินไปสุขภาพก็ไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็กทำให้จากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร

แม้จะจากโลกนั้นมาแต่ผมก็ยังคิดถึงคนที่ดีกับผมทั้งป้าผ่องและบรรดาป้าๆ ในตลาดเป็นครั้งคราว วันนี้พี่ใหญ่ออกจากจวนพร้อมกับท่านอ๋องตั้งแต่เช้า ที่ผมรู้เพราะพี่ใหญ่แวะมากำชับให้ผมอยู่แต่ภายในจวน พี่ใหญ่นั้นไม่แปลกหากที่ทำให้ผมแปลกใจคือบุรุษที่ทำหน้านิ่งแต่แววตานั้นฉายแววไม่พอใจซึ่งผมจะไม่สนใจเลยหากไม่เกิดเวลาที่อีกฝ่ายนั้นสบตากับผม

ผมไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจกัน

ตอนนี้ผมนั่งทานของว่างกับท่านพ่อที่ดูจะชอบใจกับขนมทานเล่นฝีมือผมจริงๆ เพราะเหลือแป้งผมเลยทำปากหม้อซึ่งดูจะถูกปากเหลือเกิน

“ท่านพ่ออีกไกลหรือไม่ขอรับถึงจะถึงเมืองตงซวง” ใบหน้าหล่อเหลาของบิดาหันมายิ้มน้อยๆ ให้ก่อนที่จะอธิบายเกี่ยวกับการเดินทาง

“เมื่อออกจากเมืองเว่ยเราจะต้องเดินทางเรียบแม่น้ำไปยังเมืองต้าหลาง ผ่านเมืองต้าหลางเราก็จะเดินทางไปยังเมืองตงซวงหากแต่เราต้องลำบากกันนิดหน่อยเมื่อถึงเมืองตงซวงเพราะต้องเดินทางตามแนวเขาเพื่อเข้าไปยังเมือง”

“ที่นั่นงดงามมากไหมขอรับ”

“งดงามเหมือนมารดาเจ้า” ผมยิ้มกว้างจนตาปิดเมื่อบิดาพูดถึงมารดาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแววตาฉายแววความรักอย่างเต็มเปี่ยม

“ลูกอยากไปเห็นเมืองที่ท่านแม่เกิดเร็วๆ ขอรับ”

“เมื่อเจ้าเห็นเจ้าจะชอบแน่นอน”

“ขอรับท่านพ่อ” ในใจเริ่มวาดภาพในหัวเกี่ยวกับเมืองตงซวงที่บิดาเล่าให้ฟัง จะต้องสนุกแน่ๆ อยากให้ไปถึงเร็วๆ จัง

ทางด้านชินอ๋องและไป๋อวี้จิ้งควบม้ามายังที่ว่าการเมืองเพียงสองคนเพราะงานที่ฮ่องเต้สั่งให้จืออ๋องมาสืบเกี่ยวกับการผูกขาดการค้า ซึ่งเจ้าตัวก็ทำได้ดีแต่หากคิดจะทำการเกินตัวเลยไม่ยอมส่งฎีกาคืนไปยังเมืองหลวง ที่แวะพักเมืองนี้ถึงสองวันก็เพราะการณ์นี้

“ถวายพระพรชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าเมืองเว่ยเมื่อพ่อบ้านมาแจ้งว่าชินอ๋องและรองแม่ทัพไป๋อวี้จิ้งมายังที่ว่าการ ก็รีบแต่งตัวออกจากเรือนนอน หลังชุ่มด้วยเหงื่อเมื่อเข้ามายังห้องโถงกลางก็รีบทำความเคารพผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง

“ท่านเจ้าเมืองการค้าที่เมืองนี้เป็นเช่นไร” บุรุษร่างสูงที่แผ่กลิ่นอายกดดันจนผู้สูงวัยถึงกับตัวสั่นสะท้านกลืนน้ำลายอย่างอยากลำบากก้มหน้าหลบสายตาประดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ ความผิดที่ปกปิดไว้เริ่มทำให้เขานั่งอยู่บนกองไฟกองใหญ่

“เรียบร้อยดีพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วการค้าเกลือเล่า” เพียงเท่านั้นเจ้าเมืองก็รู้สึกทั้งร่างแช่แข็ง

พึงรู้ไว้ว่าเกลือนั้นถูกผูกขาดโดยราชสำนักเป็นผู้ขายเพียงแต่ผู้เดียวแต่ก็มีขุนนางใจคดที่เห็นแก่ได้แอบลักลอบขายเกลือ เกลือเป็นสินค้าที่หากลักลอบขายเพียงครั้งเดียวก็สามารถร่ำรวย

“อย่างที่กระหม่อมส่งบัญชีให้ท่านอ๋องตรวจพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นหรือ อวี้จิ้งจับตัวเจ้าเมืองส่งกลับเมืองหลวง เปิ่นหวางจะให้องค์ฮ่องเต้สำเร็จโทษ”

“พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋อวี้จิ้งรับคำสั่งแล้วจัดการจับเจ้าเมืองถอดหมวกพระราชทานปลดชุดประจำตำแหน่งออก

“กระหม่อมผิดอะไรพ่ะย่ะค่ะ”

“หึ ลักลอบขายเกลือเจ้ายังว่าไม่ได้ทำอะไรผิดงั้นรึ แต่ไม่ต้องห่วงเปิ่นหวางจะส่งเพื่อนๆ ของเจ้าไปพร้อมกัน” ไม่ปล่อยให้คนโลภโวยวายหนวกหูไปมากว่านี้ ไป๋อวี้จิ้งส่งตัวเจ้าเมืองต่อให้กับทหารพร้อมกับตัวพ่อบ้านเสร็จก็กลับมานั่งจิบชาร้อนๆ

“แล้วพวกคหบดีนั่นเล่าคงจะคิดหนีกันไปหมดแล้ว” อวี้จิ้งว่าเพราะเมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงเมืองเว่ยพวกคหบดีเหล่านั้นก็เหมือนจะเตรียมหนีกันแล้ว

“เจ้า จือ”

“ขอรับ” องค์รักษ์เงาที่ติดตามปรากฏตัวขึ้นมาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้านายเหนือหัว

“เรื่องที่เปิ่นหวางสั่ง”

“เรียบร้อยขอรับ” ชินอ๋องพยักหน้าโบกมือให้เงากลับไปทำหน้าที่ ก่อนที่จะจัดการกับเจ้าเมืองเขาก็สั่งให้เงาทำการปิดจวนพวกคหบดีนั้น อ่า จะว่าปิดก็คงมิใช่ เพียงแค่บรรดาคหบดีเหล่านั้นไม่สามารถหลีกหนีออกจากจวนได้

“เจ้าพาทหารไปจับตัวส่งกลับเมืองหลวง”

“แล้วเจ้าจะไปไหน”

“ลงโทษกระต่าย” อวี้จิ้งรู้สึกสงสัยนี่เพื่อนสนิทของเขาไปเลี้ยงกระต่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ไม่ทันได้ไถ่ถามสหายก็ใช้วิชาตัวเบาหนีไปเสียแล้ว ไม่รู้เหตุใดคิ้วของเขากระตุกถี่สัญชาตญาณเตือนตลอดเวลา

ฝ่ายชินอ๋องใช่วิชาตัวเบามายังจวนเจ้าสี่ถูกสั่งให้คุมตัวคนผิดกลับเมืองหลวงพร้อมทหารเพราะเป็นอนุชาคนเล็กเลยติดที่จะมีนิสัยเอาแต่ใจตัวไม่น้อย แต่ก็คงเทียบกับน้องเล็กที่อภิเษกไปก็ยังดีกว่า ร่างสูงเดินเข้าไปยังเรือนรับรองที่แยกเป็นสัดส่วนจากเรือนใหญ่ เมื่อบ่าวรับใช้เห็นชินอ๋องเดินเข้ามาก็เตรียมที่จะแจ้งแก่นายน้อยตนแต่ก็โดนห้ามไว้เสียก่อน

“ถวายพระพรพ่ะย่ะค่ะ”

“ออกไปเถอะเปิ่นหวางจะคุยกับนายเจ้า”

“แต่ว่า” กำลังที่จะกล่าวอ้างคุณชายใหญ่แต่เมื่อแรงกดดันทำให้ซื่อจูต้องล่าถอยออกมา ปล่อยให้ชินอ๋องอยู่ตามลำพังกับนายน้อยตน เมื่อเห็นว่าอยู่กันตามลำพังแล้วเขาก็ก้าวเดินเข้าไปยังเก๋งกลางสวนเงียบๆ โดยที่ร่างบางยังคงไม่รู้ตัวจมอยู่กับนั่งเขียนอย่างตั้งอกตั้งใจ ขนาดที่เขาเดินมาประชิดด้านหลังก็ยังไม่รู้ตัว คิ้วเฉียงขมวดลงเมื่อเห็นสิ่งที่เจ้ากระต่ายกำลังเขียน

นั่นยันต์รึ

“เจ้าทำอะไรอยู่”

“เฮ้ย.. ตกใจหมดพ่ะย่ะค่ะ ทรงมาทำอะไรเงียบๆ” ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเพราะกำลังเคร่งเครียดกับการรื้อความทรงจำนำความรู้ในชาติก่อนมาใช้ประโยชน์ส่วนมากก็สูตรอาหารทั้งนั้น

“เจ้าทำอะไรอยู่”

“อ่า กำลังจดสูตรอาหารขอรับ” เพราะได้รับอนุญาตให้พูดสามัญได้ดั่งเช่นพี่ใหญ่เมื่ออยู่ตามลำพัง

“นั่นเจ้ากำลังเขียนยันต์อยู่หรือ” น้ำเสียงเจอด้วยความสงสัยทำให้ผมหลุดขำคงจะจะเป็นเพราะไม่เคยเห็นสิ่งที่ผมเขียนก็แน่ล่ะมันเป็นภาษาไทยถ้าเคยเห็นก็แปลกแล้ว

“มิใช่ขอรับแต่เป็นภาษาที่ข้าเคยเรียนแล้วนำมาเขียนเพื่อกันการลอกเลียนสูตรขอรับ”

“เจ้าช่างฉลาดยิ่ง” แม้จะดูลายเส้นดำจากถ่านนั้นไม่ออกแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่ร่างบางมีความสามารถด้านภาษาอื่น

“มิใช่หรอกขอรับเพียงแค่รู้เล็กน้อย”

“พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางยามเช้า เจ้าเตรียมตัวพร้อมรึไม่” แม้จะเสียดายที่ไม่ได้เที่ยวทั่วทั้งเมืองแต่ก็ไม่ได้เสียดายไม่ได้ ไว้เมื่อเขาโตกว่านี้เมื่อไหร่จะขอท่านพ่อออกท่องเที่ยวทั่วหล้าคอยดู

“พร้อมแล้วขอรับ” ท่านพ่อให้เขาจัดการเรืองอาหารการกินระหว่างเดินทางเพราะติดรสมือผมเสียแล้ว ซึ่งผมไม่มีปัญหาอะไรซ้ำยังดีใจเสียด้วยซ้ำ

“ดียิ่ง เจ้าอยากขี่ม้าหรือไม่”

“ข้าขี่ม้าไม่เป็นขอรับ”

“แล้วหากข้าสอนเล่า” ผมรีบเงยหน้ามองบุรุษที่นั่งข้างๆ ด้วยสายตาแวววับ

“ดียิ่งขอรับ ข้าอยากเรียนพี่เว่ยสอนข้านะขอรับ” ยิ่งสนิทยิ่งทำให้ผมรู้ว่าชินอ๋องนั้นใจดีกับผมอย่างยิ่ง แม้จะรู้เหตุผลลึกๆ ของเจ้าตัวก็เถอะ

“ไว้ยามพักดีหรือไม่”

“ตอนไหนก็ได้ขอรับ ท่านใจดีกับข้ายิ่ง”

“ข้ามิได้ใจดี เพียงแต่นี่คือเจ้า” เพราะสายดาดุนั้นมีประกายลึกล้ำทำให้ผมไม่กล้าสบตาหันกลับมาตั้งใจเขียนสูตรอาหารต่อ งืออ ทำไมผมถึงได้รู้สึกเขินกับสายตานั้นกัน ไม่นะนายจะมาหวั่นไหวกับผู้ชายไม่ได้นะเป็นหนึ่ง นี่ก็อีกคนสมแล้วที่ผมแอบเรียกว่าอ๋องโรคจิต จะไม่ให้แอบเรียกได้ยังไงเล่า คิดดูสิผมอายุเท่าไหร่เอง

อายุ 16 !!

ผมแค่อายุ 16 ก็มาเกี้ยวเช้าเกี้ยวเย็น ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ แต่ก็อย่างว่าล่ะนะวัฒนธรรมของที่นี่ทั้งเด็กสาวและเด็กหนุ่มที่ถูกวางตัวเป็นภรรยานั้นแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ผมไม่ยอมหรอกนะ พึ่งล้มงานแต่งได้

“แค่ก พี่เว่ยวันนี้ไม่ได้ออกไปกับพี่ใหญ่หรือขอรับ” เพราะพี่ใหญ่ยังไม่กลับแต่ชินอ๋องกลับมานั่งคุยกับผมประหนึ่งคนว่างงาน

“งานของข้าเสร็จแล้ว ส่วนพี่ใหญ่เจ้ายังต้องอยู่ดูแลความเรียบร้อย” ผมหยักหน้าหงึกหงักรับมือก็เขียนสูตรอาหารต่อ ก่อนที่จะกำลังจะเขียนอาหารต่อไปผมก็เงยหน้าถามคนที่ยังนั่งจ้องผมอยู่ตลอดเวลา

“พี่เว่ย ทานของว่างยามบ่ายหรือไม่ขอรับ” เพราะคิดจะลองทำขนมเลยอยากหาคนชิม วันนี้ซื่อจูได้ดอกบัวมาแต่ผมไม่อยากทำยำเพราะกลัวว่าจะเสาะท้องระหว่างเดินทางหากไม่ชิน

“เจ้าจะทำให้พี่ทานรึ”

“อ่า..ขอรับ”

“พี่จะรอ” เพราะสรรพนามที่ชวนใจสั่นไหนจะมือใหญ่ที่ยกขึ้นลูบผมเบาๆ นั่นอีก ผมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนี ใช่ ผมวิ่งหนีจริงๆ อ่ะ ไม่อย่างนั้นผมต้องแสดงท่าทางน่าอายออกมาแน่ๆ

ใจจ๋า อย่าเต้นแรงสิ

เมื่อมาถึงหลุมหลบภัยซึ่งก็คือครัวผมก็ทรุดตัวลงนั่งปลายเท้า สูดหายใจเข้าๆ ลึกเพื่อดึงสติให้กลับคืนมา เป็นหนึ่งกลับมาสิเป็นหนึ่งอย่าหวั่นไหวสิ นานหลายเค่อกว่าที่เขาจะเรียกสติกลับมา นำดอกบัวที่ซื่อจูเก็บมาแกะออกทีละกลีบ ทีละกลีบ นำน้ำมาผสมแป้งพร้อมกับตั้งน้ำมันเมื่อได้ที่ผมก็ชุบกลีบบัวลงในแป้งแล้วทอดทีล่ะกลีบ ยังทอดไม่ทันเสร็จซื่อจูก็วิ่งเข้ามาในครัว

“ทำอะไรขอรับนายน้อย”

“มาเร็วเชียวนะ” เอ่ยเย้าบ่าวอย่างสนิทสนม

“แหะๆ บ่าวได้กลิ่นหอมนะขอรับ” อดไม่ได้ที่จะยิ้มขำดูท่าจะไม่ได้มรแต่คนในครอบครัวแล้วที่พ่ายต่อรสมือของผม ผมสอนให้ซื่อจูทอดกลิบบัวต่อ ส่วนผมมาทำน้ำจิ้มต่อ ใส่น้ำบ๊วยแล้วน้ำตาลเกลือน้ำส้มสายชู กระเทียม แล้วต้มจนเหนียวแล้วยกลงตักใส่ถ้วยเล็กๆ สองถ้วยสำหรับท่านพ่อและสำหรับชินอ๋อง

“เจ้าทอดได้ดีมาก ยกไปให้ท่านพ่อด้วยนะซื่อจู” บอกแก่ซื่อจูส่วนตัวผมยกตะกร้าสานเล็กๆ ที่ใส่กลีบบัวทอดจนเต็มพร้อมกับถ้วยน้ำจิ้มและจานพร้อมตะเกียบไปยังศาลา

“ขออภัยที่ทำให้พี่เว่ยต้องรอนานนะขอรับ” ผมวางถาดลง

“นี่คือกันใด”

“กลีบบัวทอดขอรับ” วางจานใบเล็กพร้อมกับตะเกียบลงเบื้องหน้าแล้วกลับมาจัดแจงให้กับตัวเอง คีบกลีบบัวทอดใส่จานคนข้างกายแล้วคีบกลีบบัวจิ้มน้ำจิ้มกำลังจะเข้าปากก็ต้องชะงักเมือนิ้วมือยาวแตะที่แก้มแล้วถูเบาๆ

“แก้มเจ้าเปื้อน” ผมก้มหน้าก้มตากินกลีบบัวทอดอย่างเดียว ไม่กล้าสบตาผู้ที่นั่งอยู่ข้างๆ หูได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มเบาๆ แม้จะอยากเงยหน้าขึ้นไปต่อว่าแต่ผมก็กลัวที่ชินอ๋องทำสิ่งที่ผมรู้สึกแปลกๆ กว่าเดิม

.

เว่ยชินมองร่างเล็กที่ก้มหน้าก้มตาทานมื้อว่างใบหูเล็กนั่นแดงก่ำยิ่งทำให้เขาชอบใจ ช่างเป็นผู้ที่ทำให้เขารู้สึกเอ็นดูจนอยากจะจับกลับไปไว้ที่วังแล้วเลี้ยงดูอย่างดีแต่ตอนนี้กลับมีความรู้สึกมากมายอย่างที่ไม่เคยได้พบเจอ และกระต่ายน้อยของเขายิ่งรู้จักยิ่งมีสิ่งให้ประหลาดใจทั้งฝีมือการทำอาหารทั้งการรู้ภาษาต่างแดน หาแต่กาลก่อนเคยได้ยินพี่รองกล่าวถึงคู่หมั้นว่าทั้งเอาแต่ใจและกิริยาไม่งาม แต่หากที่เขาเห็นเป็นเพียงกระต่ายน้อยที่แสนซนและอยากรู้อยากเห็น

“สูตรอาหารนี้คืออะไรรึ” เห็นว่ากระต่ายน้อยก้มหน้าก้มตาทานอย่างเดียว

“อ้อ อันนี้คือ..ทอดมันกุ้งขอรับ”

“กุ้งรึ”

“ใช่ขอรับ ที่เมืองหน้ามีกุ้งหรือไม่ขอรับ”

“ข้าจะหาให้”

“งั้นข้าจะทำให้นะขอรับ” ท้ายที่สุดก็ยอมที่จะเงยหน้าคุยพร้อมกับส่งรอยยิ้มงดงาม ที่ทำให้ดวงใจเขากระตุก

อ่า

ข้าชักอยากจะกินกระต่ายตัวน้อยนี้เสียแล้วสิ

*******************************************************

หลิงเอ๋อร์หนีปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

แต่งไปแต่งมาทำไมพี่อ๋องเราจะกินน้องแล้วล่ะ 

ขอบคุณที่รอกันนะคะ ไรท์แก้ไขบางส่วนแล้ว ส่วนด้านล่างจะเป็นการแนะนำตัวละครนะคะ

ราชครูไป๋ 

ไป๋อวี้จิ้ง พี่ใหญ่

ไป๋อวี้เฟิ่ง พี่รอง

ไป๋อวี้หลิง กระต่ายน้อย

องค์ฮ่องเต้ หยางฉินหลง (พี่ใหญ่)

หยางเฉียงอ๋อง (อดีตคู่หมั่น,พี่รอง)

หยางเว่ยชิน (ชินอ๋อง,พี่สาม)

หยางเว่ยหลง (หลงอ๋อง,น้องสี่)


ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #73 เมื่อ21-06-2019 20:26:05 »

หายไปกลัวใจจะเป็น ข้าไม่อยากแต่ง…นิยายต่อ…
กลับมา กระต่ายน้อยน่ารักเหมือนเดิม :pig4: :กอด1:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #74 เมื่อ21-06-2019 20:42:20 »

 :pig4:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #75 เมื่อ21-06-2019 21:09:25 »

 :pig4:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #76 เมื่อ21-06-2019 21:22:12 »

กระต่ายน้อย
อย่ายอมโดนกินง่ายๆนะ

 :L2: :L2:

ออฟไลน์ nekodollzz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 217
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #77 เมื่อ21-06-2019 21:42:34 »

ดีใจคนเขียนกลับมาแล้วววว
น้องยังน่ารักเหมือนเดิม
ท่านอ๋องก็ขยันหยอดจริงจริ๊งงง

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #78 เมื่อ21-06-2019 23:03:02 »

 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ shiroinu

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #79 เมื่อ22-06-2019 22:38:45 »

หายไปกลัวใจจะเป็น ข้าไม่อยากแต่ง…นิยายต่อ…
กลับมา กระต่ายน้อยน่ารักเหมือนเดิม :pig4: :กอด1:

555555555 หรือจริงๆนักเขียนจะให้คิดแบบนั้นจริง ข้าไม่อยากแต่งนิยายต่อ.... :jul3: :jul3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
« ตอบ #79 เมื่อ: 22-06-2019 22:38:45 »





ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #80 เมื่อ23-06-2019 08:45:47 »

โอ๊ยยย..........ดีตอใจ  :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #81 เมื่อ23-06-2019 09:11:00 »

รอชินอ๋องกินกระต่ายน้อย 55555

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-2
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #82 เมื่อ23-06-2019 09:57:38 »

หายไปกลัวใจจะเป็น ข้าไม่อยากแต่ง…นิยายต่อ…
กลับมา กระต่ายน้อยน่ารักเหมือนเดิม :pig4: :กอด1:

555555555 หรือจริงๆนักเขียนจะให้คิดแบบนั้นจริง ข้าไม่อยากแต่งนิยายต่อ.... :jul3: :jul3:


ไม่ใช่น้าาาาาาา 555555   เอาจริงๆคือสิ้นคิดเรื่องตั้งชื่อนิยายมากเลยค่ะฮ่า ที่หายไปคือเค้าไปแก้เรื่องตำแหน่งตัวละครนะคะ
ขอบคุณที่รอกันน้า กลับมาต่อเหมือนเดิมแล้วค่ะ อ่านมาถึงคอมเม้นต์นี้ขำลั่นเลยค่ะ 

ออฟไลน์ nikpook

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 284
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 7 21/6/2562
«ตอบ #83 เมื่อ24-06-2019 15:33:56 »

สนุกมากๆเลยค่า น้องกระต่ายจะโดนกินตอนไหนน้าา :-[

ออฟไลน์ Letter123

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-2
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 8 30/6/2562
«ตอบ #84 เมื่อ30-06-2019 18:53:55 »

ก่อนรุ่งสางพวกเราก็ออกเดินทางทั้งผมและท่านพ่อต่างขึ้นประจำที่รถม้า ผมดึงซื่อจูขึ้นมาบนรถม้าด้วยหลังจากที่กลับมาจากเอากาน้ำชาที่ผมเตรียมไว้ไปให้บิดาที่รถม้าส่วนพี่เว่ยและพี่ใหญ่ก็อยู่ที่หัวขบวนพร้อมกับทหาร ไม่นานก็ออกเดินทางผมเปิดม่านเพื่อมองดูเมืองสายน้ำแห่งนี้จนลับตาถึงได้กลับมาสนใจกับสมุดในมือ

“นายน้อยพักสักครู่ดีหรือไม่ขอรับ” ซื่อจูเอ่ยขึ้นเมื่อนายน้อยของตนนั้นนั่งเอนไปเอนมาแต่ก็ยังไม่ปล่อยสมุดในมือ

“อือ” นายน้อยเพียงส่งเสียงรับเบาๆ แล้วเอนกายพิงหมอนที่เขาวางไว้แต่มือก็ยังคงกอดสมุดไว้ไม่ยอมปล่อย คงจะสำคัญกับนายน้อยมากจริงๆ บ่าวรับใช้ตัวน้อยปิดม่านลง สิ่งหนึ่งที่หลังจากคุณชายน้อยหายป่วยแล้วเปลี่ยนไปก็คือ นายน้อยสามารถนอนหลับได้ทุกที่เมื่อนายน้อยง่วง เฉกเช่นครานี้ที่แม้รถม้านั้นจะโคลงเครงเพียงใด นายน้อยก็ยังคงหลับสนิท

เมื่อรถม้าหยุดผมก็รู้สึกตัวแม้จะนอนหลับไม่สบายเท่ากับเตียงแต่รถม้าก็เบาะนวมที่นั่งทำให้ไม่ต้องปวดกล้ามเนื้อมากนักเพราะคืนก่อนเดินทางผมต้องดูแลเรื่องข้าวสารอาหารแห้งกว่าจะเสร็จก็ปาไปครึ่งค่อนคืนแถมยังต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืด ขยับเนื้อขยับตัวบิดขี้เกียจเบาๆ แล้วค่อยลงจากรถม้า ก็เห็นว่าทุกคนกำลังจัดแจงตั้งที่พัก

“ตื่นแล้วหรือขอรับ บ่าวจะตักน้ำมาให้นะขอรับ”

“ไม่ต้องลำบากหรอก ข้าจะไปเองเตรียมทำมื้อเที่ยงเถอะ” อยากจะกุมขมับนี่ผมหลับยังไงถึงได้ยาวมาถึงยามเที่ยว ถือผ้าผืนเล็กเดินไปยังลำธารแล้วค่อยกวักน้ำขึ้นล้างหน้า ลูกตามแขน น้ำเย็นๆ ทำให้ผมตื่นเต็มตา บรรยากาศรอบๆ ก็สดใสจนผมอดไม่ได้ที่ยิ้ม หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่มีโอกาสได้มานั่งชิวๆ ชมวิวอย่างนี้หรอกนะครับ

“เจ้าตื่นแล้วหรือ” เสียงทุ้มที่มาทางด้านหลังเงียบๆ ทำเอาผมสะดุ้งโหยง ทำไมถึงได้ชอบมาเงียบๆ นักนะ

“พี่เว่ย!! เหตุใดท่านชอบมาเงียบๆ”

“เจ้าตกใจรึ พี่ขอโทษเจ้า” ผมได้แต่มุ่ยหน้าลง แม้จะบอกว่าขอโทษแต่ทั้งรอยยิ้มและแววตานั้นกลับพราวระยับ สนุกอยู่ชัดๆ

“ท่านมาล้างหน้าเช่นกันรึ”

“มิใช่ พี่ตามเจ้ามา” ผมเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้าทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เช็ดหยดน้ำออกจากใบหน้าเลยด้วยซ้ำ เว่ยชินส่งมือมาประคองให้คนที่นั่งสนทนากับตนให้ลุกขึ้นยืนมือใหญ่ฉวยเอาผ้าขาวในมือกระต่ายน้อยมาซับหยดน้ำจากใบหน้านวล ดูท่ากระต่ายน้อยจะตื่นจนตัวแข็งทื่อไปเสียแล้ว

“เสร็จแล้ว อวี้หลิง หลิงเอ๋อร์” เสียงเรียกชื่อพร้อมกับแรงเขย่าเบาๆ ที่ต้นแขนเรียกสติให้กลับมา ให้ตายเถอะเมื่อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมผมถึงยอมปล่อยให้คนตรงหน้าเข้ามาใกล้ชิดขนาดนี้ได้ยังไง เมื่อรู้ตัวผมก็รีบขยับตัวออกห่างทันที แววจาดุจเหยี่ยวนั้นไม่ปิดบังอาการขบขันเลยสักนิด

“ออกไปห่างๆ เลยนะขอรับ”

“หึๆ เจ้าไม่อยากเรียนขี่ม้ากับพี่แล้วรึ”

“ไม่ขอรับ ข้าจะให้พี่ใหญ่สอน”

“พี่เต็มใจที่จะสอนเจ้า..รึเจ้ากลัวอันใด” อยากจะตะโกนออกไปว่ากลัวท่านนั่นล่ะชินอ๋อง ให้ตายเถอะ บุรุษผู้เงียบขรึมเมื่อครั้งแรกที่เจอกันนั่นหายไปที่ไหนแล้ว แล้วเหตุใดถึงได้มาถูกอกถูกใจเขากันเล่า

“ข้าจะกลับไปเตรียมมื้อเที่ยง” ว่าจบผมก็วิ่งหนีทันที อยู่ใกล้แล้วไม่ปลอดภัยเลย วิ่งจนมาถึงรถม้าเมินเสียงเรียกของซื่อจูแล้วขึ้นรถม้า ฮืออคนๆ นี้อันตราย อันตรายจริงๆ

.

.

หยางเว่ยชินมองตามกระต่ายตัวน้อยที่ดูจะตื่นตกใจจนวิ่งหนีไปเสียแล้ว ยกมือที่มีผ้าสีขาวที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของกระต่ายน้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มบาง ผ้าผืนเล็กถูกเก็บเข้าไปในสาบเสื้อแล้วหมุนกายกลับไปยังค่าย

“เจ้าดูอารมณ์ดี” อวี้จิ้งเอ่ยถามสหายที่เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากประดับอยู่

“เช่นนั้นรึ” เขาพูดอย่างไม่ยีระ เดินไปนั่งตรงข้ามผู้ถาม

“สองวันก็จะถึงเมืองต้าซวงหากเราเร่งเดินทาง”

“ใยต้องรีบร้อน” เขาเอ่ยแย้ง หากรีบเร่งเกินไปกระต่ายน้อยของเขาคงจะเหนื่อยเกินไป

“แล้วเจ้าจะถ่วงเวลาไปเพื่ออะไร”

“เพื่อกระต่ายน้อยอย่างไรเล่า” ค่อยๆ เดินทางกินลมชมวิวไปเรื่อยๆ กระต่ายน้อยคงจะชอบใจมากกว่า

“กระต่ายน้อย..หลิงเอ๋อร์นะเหรอ เจ้าจะล่อลวงน้องข้าหรือ หยางเว่ยชิน” ใบหน้าหล่อเหลาของรองแม่ทัพพยัคฆ์บิดเบี้ยวเพราะความโมโห สหายน่าตายผู้นี้ถึงได้มาต้องตากับน้องชายผู้น่ารักของเขากัน บุรุษผู้ถูกเหล่าสหายและพี่น้องตราหน้าเป็นบุรุษตายด้านแล้วเหตุใดต้องมาตกม้าตายตรงหน้าน้องชายเขาด้วย

“ข้ามิได้ล่อลวงเสียหน่อย”

“ข้าจะเร่งเดินทางให้ถึงต้าซวงภายในสองวัน”

“ตกลงเจ้าหรือข้าเป็นผู้นำทัพ” เว่ยชินเอ่ยเย้า เพราะรู้ดีว่าอวี้จิ้งนั้นทำไปเพราะอะไร

“ช่างหัวมันเถอะ ข้าจะไปหาหลิงเอ๋อร์” ว่าแล้วพี่ชายผู้แสนห่วง หวงน้องชายก็พุ่งไปหาน้องชาย ปล่อยสหายทิ้งไว้คนเดียว เขายังไม่ทันได้ล่อลวงกระต่ายอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ เหตุใดต้องตื่นตูมเสียขนาดนั้นช่างเป็นบุรุษที่หวงน้องชายจนน่าหวั่นใจ ฝ่ายอวี้จิ้งเมื่อมาหาน้องชายก็แจ้งข่าวว่าจะเร่งเดินทางซึ่งน้องชายก็เข้าอกเข้าใจ เมื่อต้องเร่งเดินทางช่วงเวลาพักก็ถูกลดลง อาหารที่ได้ทานก็เป็นอาหารแห้งง่ายๆ

“หลิงเอ๋อร์เจ้าไหวรึไม่”

“ข้าไหวขอรับ” ผมตอบออกไปแม้ว่าตอนนี้อาการเวียนหัวจะมีเป็นระยะๆ อาจจะเป็นเพราะเมื่อวานนั้นเกิดฝนตกหลังจากที่เจออากาศร้อนอีกทั้งร่างกายนี้ก็บอบบางเหลือเกิน เพียงแค่อากาศเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยก็ไม่สบายเสียแล้วเมื่อหายดีผมคงต้องออกกำลังกายหน่อยแล้ว เมื่อพี่ใหญ่ควบม้าไปที่หัวขบวนผมก็เอนกายเพราะอาการวิงเวียนนั้นเล่นงานเข้าอย่างจัง ไม่นานขบวนก็หยุด ผมหอบหายใจหนัก อ่า ในตอนนี้ผมคิดถึงพิมเสน ยาดม ยาหม่องจังเลย

“คุณชายไป๋ขอรับ ข้าไจ้ฝานเป็นหมอของกองทัพ ม่านอ๋องให้ข้ามาดูอาการ”

“ซื่อจูให้ท่านหอมขึ้นมา” ผมบอกกับซื่อจูที่คอยดูแลอยู่เปิดรถม้าให้ท่านหมอเข้ามา สัมผัสได้ว่าท่านหมอจับที่ข้อมือเพราะตอนนี้ผมลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

“คุณชายไป๋ร่างกายต้องธาตุเย็นมากไปทั้งยังร่างกายไม่แข็งแรงทำให้ป่วยขอรับ ข้าจะให้คนจัดยามาให้”

“ขอบคุณท่านหมอ” เสียงหวานกล่าวขอบคุณอย่างอ่อนแรง ดวงตาปิดลงเพราะฝืนทนไม่ไหวหากแต่ยังรับรู้ความเคลื่อนไหวว่าซือจูออกไปพร้อมกับท่านหมอ หากแต่ไม่นานก็รู้สึกว่ามีคนขึ้นมาบนรถม้า

“เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง” เสียงทุ้มพร้อมกับความเย็นจากมือที่สัมผัสแก้มช่วยทำให้ผมลดความรู้สึกร้อนลงได้

“อือ” เพราะความเย็นที่ทำให้คนป่วยรู้สึกดีจนถูไถแก้มป่องกับฝ่ามือใหญ่

หยางเว่ยชินสูดลมหายใจลึกในใจรู้สึกหวาดหวั่นอย่างไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้งที่ออกรบตั้งแต่อายุ17 เข่นฆ่าโจรป่ามากมายมือทั้งสองข้างเปื้อนเลือดมากมายจนถูกล่ำลือมากมาย หากแต่เพียงแค่ใบหน้าหวานถูไถกับฝ่ามือถึงกับทำให้เขารู้สึกเยี่ยงนี้

“กระต่ายน้อยของข้า เจ้าทำให้ข้าแปลกไปยิ่ง” เมื่อเห็นว่ากระต่ายน้อยต้องการไอเย็นจากผิวกายเขาก็ไม่อิดออดยอมเสียสละมือให้กับกระต่ายน้อยอิงแอบ ความร้อนแผ่ซ่านจากผิวกายอีกทั้งผิวกายขาวที่แดงก่ำอย่างน่าสงสาร

“อ๊ะ ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ” เสียงบ่าวคนสนิทเรียกบุรุษสูงศักดิ์หลุดจากภวังค์ที่สร้างขึ้นระหว่างเขาและกระต่ายน้อย

“เข้ามา”

“บ่าวไปต้มยามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เปิ่นหวางจะจัดการเอง ส่งยาเจ้ามา” ถ้วยยาถูกส่งให้กับเขาก่อนที่บ่าวตัวน้อยจะถอยออกไป ปล่อยให้เขาเป็นผู้ป้อนยาให้กับกระต่ายน้อย วางถ้วยชาลงที่เป่าจนความร้อนลดลงก่อนที่จะย้ายตัวเองเข้าไปนั่งฝั่งเดียวกันแล้วค่อยประคองร่างบางที่ยังละเมอเพราะพิษไข้อยู่ขึ้นพิงอกกว้าง เมื่อจัดแจงเสร็จก็เอื้อมไปหยิบยา

“หลิงเอ๋อร์ หลิงเอ๋อร์เจ้าดืมยาก่อนเถอะ”

“อือ” เสียงครางรับเบาๆ พร้อมกับแพรขนตาสั่นไหวบ่งบอกว่ารู้สึกตัวแล้ว เขาค่อยๆ ประคองโอบกอดร่างเล็ก ตักยาขึ้นชิดริมฝีปากเล็กค่อยๆ บรรจงป้อนทีละนิด คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเมื่อกินยาเข้าไปแต่ก็ยอมกินยาจนหมด วางถ้วยเปล่าลงยกแขนเสื้อเช็ดมุมปากซีดอย่างเบามือ

“เจ้านอนพักเถอะ” เพียงพูดเท่านั้นกระต่ายน้อยก็ขยับสองสามครั้งแล้วก็หลับไปทั้งๆ ที่ยังพิงอกเขาอยู่ ผิดไหมหากเขาอยากจะให้กระต่ายน้อยป่วยเยี่ยงนี้อีกหลายวัน

.

.

หากใครสงสัยว่าเหตุใดพี่ชายผู้หวงน้องถึงไม่ได้มาห้ามที่ชินอ๋อง ก็คงต้องบอกว่าตอนนี้รองแม่ทัพนั้นเป็นที่สนใจของผู้ใต้บังคับบัญชาเมื่อร่างสูงใหญ่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ารถม้าของบิดตา แม้ในใจของพยัคฆ์หนุ่มโบยบินไปยังรถม้าที่อยู่ไม่ไกลหากแต่คำสั่งบิดานั้นไม่สามารถขัดได้

“เจ้าจะคิดไปไหน ไป๋อวี้จิ้ง” ขยับเพียงนิด บิดานั่งอ่านตำราบนรถม้าเอ่ยขึ้นทันที

“ท่านพ่อข้าเป็นห่วงน้อง”

“หากเจ้าเป็นห่วงน้องจริงคงไม่รีบเดินทางเยี่ยงนี้” พยัคฆ์หนุ่มเงียบเสียงเมื่อสิ่งที่บิดาพูดนั้นก็เป็นความจริงอย่างที่ว่า

“แต่ว่าเจ้าเว่ยชินนั่น”

“เจ้ารู้ดีอวี้จิ้งหากน้องชายหรือชินอ๋องจะผูกด้ายแดง เจ้าก็ห้ามไม่ได้”

“แต่หลิงเอ๋อร์ยังเยาว์นะขอรับ” หลุดพ้นจากเฉียงอ๋องมาได้เขาก็ไม่ห่วงเรื่องคู่หมายน้องแล้วหากแต่สหายสนิทก็ยังมาผูกด้ายแดงกับน้องเล็กหากแต่เวลานี้น้องเล็กนั้นยังเยาว์นัก

“เจ้าก็เลยขัดขวางรึ”

“ขอรับท่านพ่อ”

“หน้าที่นั้นควรเป็นของบิดาไม่ใช่รึ อืม ข้าว่านะอวี้จิ้ง เจ้าควรคิดเรื่องแต่งงานได้แล้วนะ” เหมือนฟ้าผ่ายามกลางวัน บิดาท่านพูดอะไรออกมา ชีวิตนี้ข้าอวี้จิ้งผูกกับการรบและรักษาความสงบของแคว้น เรื่องคู่ครองนั้น ข้าไม่คิดที่จะเอาห่วงมาคล้องหรอกนะ ไป๋อวี้หลานมองบุตรชายคนโตที่ตอนนี้นั่งนิ่งไปเสียแล้ว ตัวเองไม่อยากผูกด้ายแดงกับใครแต่ก็ทำตัวขัดขวางชะตาด้ายแดงผู้อื่น ช่างน่าขันยิ่งนัก ส่วนเรื่องของชินอ๋องและหลิงเอ๋อร์นั้นจะยอมดูลาดเลาเสียก่อน เพราะชินอ๋องนั้นเป็นบุรุษที่ดีผู้หนึ่ง

.

.

หลังดื่มยาแล้วหลับไปหนึ่งชั่วยาม (2 ชั่วโมง) ไอร้อนที่แผ่ออกมานั้นก็ค่อยๆ เย็นลง อาการละเมอด้วยภาษาที่หยางเว่ยชินไม่เข้าใจก็หายไป แพขนตายาวก็ขยับไหวสองสามครั้งก่อนที่กระต่ายน้อยจะลืมตาตื่น

“รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

“อ๊ะ พี่เว่ย” เมื่อรู้ว่าตัวเองนั้นเอนซบอยู่บนแผ่นอกกว้างของชินอ๋องก็รีบลุกขึ้นแต่อาการวิงเวียนก็เล่นงานเขาเสียก่อนจนต้องทรุดพิงแผ่นอกกว้างนั้นอีกครา

“อย่ารีบลุกเลย เจ้ายังไม่ดีขึ้น”

“ข้าหลับไปนานแค่ไหนขอรับ” เพราะกลัวว่าจะทำให้การเดินทางล่าช้า

“อย่าได้คิดมาก เมื่อเจ้าดีขึ้นพรุ่งนี้เช้าเราจะออกเดินทาง”

“เอ่อ..ท่านปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่” แม้จะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่มันใกล้ชิดเกินไปรึเปล่า งื้อ รู้สึกร้อนไปทั้งตัว ร้อนที่ไม่ใช่เพราะอาการป่วย ร้อนวูบๆ วาบๆ ไปทั้งตัวเลยจ้า

“เจ้าชอบมิใช่หรือ”

“ข้าเปล่า” ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง อย่าถามว่าผมพยายามที่จะดิ้นหนีไหม เวลาปกติผมก็สู้แรงไม่ได้ตอนนี้มาป่วยอีก แค่ขยับได้ก็บุญแล้วครับ นี่แรงคนหรือแรงช้าง เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะชวนรู้สึกอบอุ่นใจ

“หึ ข้าจะปล่อยเจ้า”

“ดีขอรับ” และคนเนียนก็ยอมปล่อยให้ผม แถมยังช่วยประคองให้ผมนอนพักดีๆ ผ้าไหมเนื้อดีมีรอยยับ และทั้งรถม้าก็ตกอยู่ในความเงียบ

“แฮ่ม พี่เว่ยท่านไม่ออกไปข้างนอกหรือขอรับ” จะมานั่งมองอะไรผมเล่า

“สีหน้าเจ้ายังไม่ดีขึ้นเลย ข้าจะให้คนทำของบำรุงให้เจ้า”

“ขอบคุณขอรับ” รอยยิ้มบางถูกส่งให้ พี่เว่ยถึงได้ยอมลงจากรถม้า การที่มีบุรุษร่างสูงอยู่ด้วยกันในรถม้าเล่นเอาผมหายใจด้วยความอึดอัด ผมนอนพักอยู่ครู่ใหญ่ซื่อจูก็เรียก

“นายน้อยขอรับ บ่าวนำอาหารและยามาให้ขอรับ”

“เข้ามาเถอะ”

“นี่เป็นข้าวต้มสมุนไพรขอรับ ชินอ๋องทรงให้พ่อครัวทำให้”

“ขอบใจเจ้ามาก ไม่ต้องอยู่ช่วยข้าหรอกซื่อจูข้าดีขึ้นแล้ว” ผมลุกขึ้นนั่งอาการเริ่มดีขึ้นแม้จะไม่อยากดื่มยาสีเขียวในชามนั่นก็เถอะ ข้าวต้มสมุนไพรช่วยทำให้ผมรู้สึกโล่งและดีขึ้นเยอะ และก็มาถึงชามเจ้าปัญหา ก่อนหน้านี้ผมกินเข้าไปได้ยังไงนะ คลับคล้ายคลับคลาว่าได้ยินเสียงทุ้มคอยกล่อมพูดปลอบประโลม

“สู้เว้ยเป็นหนึ่ง” เมื่อตัดสินใจได้ผมก็ยกถ้วยกลั้นใจดื่มให้หมดเพียงครั้งเดียว

ขมเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ให้ตายเถอะ

ผมขอสาบานว่าจะไม่ป่วยอีกแน่ๆ ถ้าหากยังต้องกินยาที่ขมแบบนี้ ขนาดที่จิบน้ำชาล้างปากไปสองสามแก้วแล้วยังขมติดคออยู่เลย ขมยิ่งกว่าน้ำต้มบอระเพชรเสียอีก ยกมือขึ้นปาดน้ำตา ขมจนต้องร้องไห้อ่ะคิดดู รอจนดีขึ้นก็เรียกให้ซื่อจูมาเก็บถ้วยลงไป เพียงแต่ไม่ได้มาผู้เดียว

“หลิงเอ๋อร์เจ้าดีขึ้นรึไม่”

“ท่านพ่อ ข้าดีขึ้นแล้วขอรับ” ยกยิ้มเพื่อให้บิดาสบายใจ

“ดียิ่ง พักคืนนี้พรุ่งนี้เราจะเดินทางเรื่อยๆ คงถึงเมืองตอนเย็นพอดี”

“แล้วพี่ใหญ่เล่าท่านพ่อ” เพราะตั้งแต่ผมป่วยยังไม่เห็นพี่ใหญ่เลย

“หึๆ เจ้านั่นไปหาของมาบำรุงเจ้านะ” อวี้หลานไม่ได้เล่าสิ่งทีสำคัญว่าที่หาของบำรุงนั้นเป็นคำสั่งจากเขาเอง

“ข้าทำให้พี่ใหญ่ต้องลำบากแล้ว”

“อย่าได้คิดมากพี่ใหญ่เจ้าเต็มใจ พักผ่อนเถอะ”

“ขอรับ ลูกจะรีบหาย” บิดาลงจากรถม้า ซื่อจูก็นำน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวเพราะยาที่ทานทำให้ง่วงเลยหลับไปอย่างรวดเร็ว

.

.

.

Sp

ไป๋อวี้จิ้งกับการเดินทางไปหาของบำรุงให้น้องชายสุดที่รัก

“หลิงเอ๋อร์พี่จะรีบนำของกลับไปให้เจ้า”
*******************************************

รึเราควรหาคู่ให้พี่ใหญ่ดีน้าาาาา 

ขออภัยที่ช้านะคะ นิยายเรื่องนี้จะอัพอาทิตย์ละตอนน่อ อาทิตย์นี้เกือบไม่ทันเพราะต้องจัดการงาน

เรามีวันหยุดวันเดียวต่ออาทิตย์ เลยไม่ค่อยได้ป่ันเท่าไหร่ 

ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปนะคะ เราไม่ทิ้งไม่เทแน่ๆค่ะ

อ่านแล้วเป็นยังไง บอกเราด้วยนะ ติชมได้เลยนะคะ  

กดถูกใจ กดไลก์ เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ

รัก

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 8 30/6/2562
«ตอบ #85 เมื่อ01-07-2019 09:44:24 »

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 8 30/6/2562
«ตอบ #86 เมื่อ01-07-2019 13:11:25 »

หาคู่ให้พี่ใหญ่ก็ดีนะคะ

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 8 30/6/2562
«ตอบ #87 เมื่อ02-07-2019 06:05:05 »

ใครนะ.......จะมาเป็นคู่พี่ใหญ่  :hao3:

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 8 30/6/2562
«ตอบ #88 เมื่อ02-07-2019 07:27:12 »

อ่านแล้ว feel good มาก น้องป่วยแล้ว อ้อนจริงๆ
อย่าพึ่งหาคู่ให้พี่ใหญ่เลย เป็น กขค.ไปเรื่อยๆ ให้พี่เครียดๆ แบบนี้ล่ะดีแล้ว :laugh:

ออฟไลน์ mooping-7

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-4
Re: ข้าไม่อยากแต่ง!!! ตอนที่ 8 30/6/2562
«ตอบ #89 เมื่อ03-07-2019 07:13:23 »

ชอบๆๆๆๆมาต่อเร็วๆนะคะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด