[เรื่องสั้น] ภัทรเบื่อ ตอนที่ 12 17.03.62 (ประกาศท้ายตอน)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] ภัทรเบื่อ ตอนที่ 12 17.03.62 (ประกาศท้ายตอน)  (อ่าน 1188 ครั้ง)

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

                                                                            …-...-...-...-...-...-...-...-...
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-03-2019 09:45:15 โดย RinNam »

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่1

ชานมไข่มุกที่ละลายแล้วไม่อร่อยเหมือนเดิม

“หาข้อมูลอันนี้ให้พี่ด้วย"

งานพี่ฝันนิหว่า

แม่ง

“ครับ”

กูโดนโยนงานมาให้อีกแล้ว

“ขอวันจันทร์นะ”

ยิ้ม แล้วหยิบเอกสารกลับไปที่โต๊ะ

ตอนนี้บ่ายสามวันศุกร์

ข้อมูลไรวะเนี่ย

ต้องไปหน่วยงานมันหรือเปล่า

แล้วเอาวันจันทร์ กี่โมง จะเอากี่โมงง

จะทันไหมวะ

แต่ที่แน่ๆ เสาร์อาทิตย์ที่สงบสุขถูกช่วงชิงไป

วางเอกสารไว้บนโต๊ะ แล้วเดินลงไปซื้อชานมไข่มุกแก้วที่สอง

ตั้งแต่เมื่อไหร่

ที่ชานมไข่มุกเป็นความสุขเดียวของการทำงาน

…-...-...-...-...-...-...-...-...

ไม่อยากกลับบ้าน

ไม่อยากกลับไปเจอบ้านว่างๆไม่มีคน

ในช่วงอายุที่เพื่อนทำงานและแยกย้ายกันไปหมด

มันไม่รู้จะทำอะไร

ไม่รู้จะกินอะไร

บีทีเอสเสีย คนแน่นชานชาลา และเสียงประกาศตามสายที่ไม่ได้ช่วยอะไรทั้งสิ้น

ต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้อีกนานเท่าไหร่

เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นรอบที่ล้าน แต่ทำอะไรไม่ได้

หน้า New Feed เฟสบุ๊กโชว์รูปเพื่อนสมัยมหาลัย

ชิน ผู้ชายหน้าโหดโหมดคิตตี้ ที่แต่งงานเป็นคนแรกๆในรุ่น

แคปชั่นครบรอบสองปีที่แต่งงาน ถูกแท็กมาจากแฟนของชิน

“เรื่อยๆไปจนแก่” 

เป็นรูปชินกับแฟนในชุดสบายๆ นั่งพิงกันบนหาดทรายริมทะเล

ความสุขฉายออกมาจากแววตาของคนทั้งคู่

ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกผุดขึ้นมาในใจ จนต้องเงยหน้าจากโทรศัพท์

มองไปรอบตัวที่มีแต่ผู้คน

หลับตา

ลืมตา

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

แต่ก่อนที่จะก้มหน้าเล่นเฟสต่อ สายตาก็เหลือบไปเห็น

แฟนของชินกับผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่เพื่อนของเขา ยืนอยู่อีกแถวด้านหน้า

คุย

จับมือ

หัวเราะ

สายตาดูมีความสุขเหมือนรูปที่เห็นในเฟส

เขาก้มลงดูมือถืออีกครั้ง

แล้วได้แต่คิด

ต่อมเสือกกูกระพริบอีกแล้ว

————————////————————
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-02-2019 18:41:39 โดย RinNam »

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่2

ชานมหมดแก้วแล้ว

เช่นเดียวกับตัวเขาที่หมดไฟกับการทำงาน

ถ้ารวยมันจะดีกว่านี้ไหม

คงจะสามารถทำอะไรก็ได้ที่อยากทำโดยไม่ต้องคำนึงว่า จะมีตังพอซื้อข้าวกินหรือเปล่า

อยากถูกหวยโคตรๆ

“ภัทร ช่วยแก้เอกสารอันนี้ให้พี่หน่อย ฝันมันกลับไปแล้วอะ ช่วยพี่หน่อยนะ”

งานของพี่ฝันอีกแล้ว

“เสร็จแล้วเมลเข้าอีเมลพี่ด้วย ขอบคุณมาก”

“ได้พี่ ยังไงพี่ส่งไฟล์เก่าให้ผมด้วยนะ”

“พี่ไม่มีไฟล์ ภัทรไปขอฝันได้ไหม เอ่อ พี่คงต้องไปแล้วนัดลูกค้าทานข้าวไว้ แล้วก็งานนี้พี่ขอก่อนเก้าโมงพรุ่งนี้นะภัทรนะ thank you มากๆจ้าาา”

พี่นันเดินไปแล้ว

พร้อมทิ้งกองงานกองนึงไว้ให้ตอนหกโมงกว่าๆ

ถอนหายใจก่อนโทรหาเพื่อนร่วมงาน

“เฮ้ยพี่ฝัน พี่นันให้ผมแก้”

“แกๆ พี่กำลังจะบินไปญี่ปุ่น เครื่องกำลังจะขึ้นแล้ว มีไรค่อยคุยกันนะ”

สายตัดไป

ตัดไปพร้อมเวลานอนของเขา

โทรไปอีกรอบก็ไม่ติด

ปิดเครื่องหนีไปแล้ว

ต้องนั่งพิมพ์งานใหม่ทั้งหมด

จะเปิดคอมเอาไฟล์งานก็ไม่ได้ พี่ฝันแม่งล็อคเครื่องคอมไว้

ไม่รู้รหัส

แล้วนี่คือเย็นวันศุกร์

ผีมาก

มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

งานกูก็ไม่ใช่

แล้วจะเอางานไปทำหอกอะไรตอนเก้าโมงวันเสาร์วะ

พี่ฝันแม่งไปอยู่บนเครื่องได้ไง งานเลิกห้าโมงครึ่ง

มึงออกไปตอนกี่โมงง

งานกูก็ยังไม่เสร็จ

โว้ยยยยยยยยยยยยย

กลับไปทำที่บ้านแม่งงงงงง

…-...-...-...-...-...-...-...-...

สี่ทุ่มกว่ายังอยู่ที่ทำงาน

อันเนื่องมาจากขี้เกียจแบกงานขึ้นรถไฟฟ้า

แล้วแก้งานคือเชี่ยไร

นี่คือทำงานใหม่ชัดๆ

พิมพ์ก็ต้องพิมพ์เอง

สรุปก็ต้องสรุปใหม่หมด

สิ่งที่พี่ฝันทำไว้คือการตัดแปะ เอาอันนั้นมาแปะอันนี้ ไม่มีสาระหรือความคิดใดๆทั้งนั้น พี่นันก็แก้ยับ เม้นยับ

แล้วโยนทุกอย่างมาให้กูหรอ

ได้หรอวะ

โคตรเจริญ
 
บางครั้งก็สงสัย ว่าทำไมงานของคนที่จบปริญญาตรีและทำงานมาก่อนเขาตั้งหลายปีถึงได้ชุ่ยอะไรเบอร์นี้

มีศักยภาพแค่นี้ หรือไม่ทำกันแน่

‘พวกมึงง ไอ้ชินเลิกกับเมียแล้ววว’

อยู่ๆไลน์กลุ่มเพื่อนก็เด้งขึ้นมาในมือถือ

โคตรอยากเสือก

แต่นาทีนี้ งานกูต้องมาก่อน กูต้องได้นอน

กูอยากกลับบ้านโว้ยยยยย

————————////————————
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-03-2019 12:26:34 โดย RinNam »

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่3

ไม่มีชานมไข่มุก

ไม่มีกำลังใจ

ไม่มีห่าอะไรทั้งนั้น

มองของฝากจากญี่ปุ่นแล้วได้แต่เซ็ง

งานที่แก้ไปคราวที่แล้วพี่นันพอใจมาก

และชม

ชมพี่ฝัน

พี่ฝันก็หน้าบานนนนนนน

คือควรจะต้องรู้สึกยังไง

ข้าพเจ้าที่ทำงาน ไม่ใช่สิ ช่วยแก้งานนิดๆหน่อยๆจนถึงตีหนึ่ง และต้องเรียกแกร๊บกลับบ้านเพราะบีทีเอสหมด

ได้ผลตอบแทนเป็นโตเกียวบานาน่าสองชิ้นถ้วน

เยี่ยมไปเลย

เฮงซวยดีจริงๆ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

“แฟนมึงไม่อยู่หรอวะ” เขาหันไปถามไอ้โจ้ เพื่อนที่อยู่ๆก็ไลน์ชวนมากินข้าวเย็นที่คอนโดมัน

แน่นอนว่าไม่ปฎิเสธ

“กลับไปดูแม่ที่บ้าน ช่วงนี้แม่พายเขาไม่ค่อยสบาย”โจ้ว่าพลางวางหม้อมาม่าไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปหยิบถ้วยและตะเกียบส่งให้เขา

“มึงไม่ไป”

จ้วงมาม่าอย่างไวก่อนจะพบว่า

อาหารฝีมือโจ้ยังแย่เหมือนเดิม

คนบ้าอะไรต้มมาม่าได้อืดเสมอต้นเสมอปลาย

“ไปแล้วแต่กลับมาก่อน พายลางานอยู่ต่อ หลายวันแล้วเนี่ย”

“อะไรมึง คิดถึงเมีย หรือคิดถึงอาหารฝีมือเมีย ถ้าพายอยู่ กูคงไม่ต้องกินมาม่าอืดๆของมึง”

“ถ้าพายอยู่ กูคงไม่เรียกมึงมาหรอกโว้ยยย”

“เอออออ กูมันก็แค่ตัวคั่นเวลา”

“...........”

อยู่ๆโจ้ก็เงียบไป

“มึงเป็นไรเปล่า”

“กูว่า กูจะขอพายแต่งงาน”

“หน้าอย่างมึง คิดเรื่องแต่งงานด้วยหรอวะ”

“สัส กูจริงจัง”

หน้าไอ้โจ้แดงคร้าบบ ท่านผู้ชมม

“เออ แล้วมึงจะมาบอกกูทำไม กูชื่อภัทร ไม่ใช่พายเมียมึง”

“คือ.. กูอยากให้มึงช่วยเซอร์ไพรส์พาย แบบ ตอนกูกำลังขอเขาแต่งงานอะไรแบบนั้น”

ช็อก

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนอย่างไอ้โจ้จะมีความคิดนี้กับเขาด้วย

ไอ้โจ้ที่แม่ง ไม่แม้แต่กระทั่งจะซื้อของขวัญวันเกิดให้แฟน มีความคิดเซอร์ไพรส์ขอแฟนแต่งงาน

“มึงเป็นใครมาสิงในร่างเพื่อนกู ออกไปเดี๋ยวนี้นะเว้ย"

สิ่งที่ได้ตอบกลับมาจากเพื่อนตรงข้ามคือสายตาเหนื่อยใจ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

สรุปเมื่อคืนเขานอนค้างที่คอนโดไอ้โจ้

คุยเรื่องที่มันวางแผนจะขอแฟนมันแต่งงาน

คุยเรื่องอนาคตที่มันมองไว้หลังแต่งงาน

ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกเหมือนว่าเขากับมันอยู่กันคนละโลก

เขาดีใจกับเพื่อน

เวลามันเล่าถึงสิ่งที่มันวาดฝันตาของมันเป็นประกาย

แต่เขาไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจความสุขอะไรแบบนั้น

แฟนสองคนที่เคยคบสมัยเรียนไม่เคยทำให้เขานึกถึงอนาคตการอยู่ด้วยกัน

คนแรกตอนมอปลาย คิดแค่ว่าอยากไปโรงเรียน อยากไปเจอหน้าเธอ ชีวิตนี้แค่ได้เธอเป็นแฟนก็ตายตาหลับแล้ว

คนที่สองตอนมหาลัย ก็ไม่ได้คิดอะไรอยู่ดี เป็นคนเหงาไง คนที่เหงาก็ต้องมีแฟนสิ

เรื่องแต่งงานแม่งโคตรไกลตัว

จนตอนนี้ เพื่อนเขาทยอยแต่งงานกันไปทีละคน สองคน

เขา ที่อนาคตคงต้องตายในบ้านเพียงลำพัง

รู้สึกเฟ้งฟ้างชะมัด

…-...-...-...-...-...-...-...-...

ขณะนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่งโดยประมาณของเช้าวันศุกร์

เขาเอื้อมมือไปจ่ายค่าแท๊กซี่ก่อนลงจากรถที่นั่งกลับจากคอนโดไอ้โจ้

ทำไมวันนี้ไม่ใช่วันเสาร์วะ

โคตรขี้เกียจไปทำงาน

ว่าแต่มีคนจรจัดที่ไหนมานอนหน้าบ้านเขา

แม่ง นอนซะชิดประตูรั้วบ้าน

เปิดประตูแล้วก้าวข้ามตัวคนเข้าบ้านเลยจะแย่ไปไหมวะ

อยากเข้าบ้านนน

เนื่องด้วยเมื่อคืนไม่ได้อาบน้ำเพราะไม่มีชุดเปลี่ยน

ตอนนี้เลยเหนียวตัวมากกก อยากอาบน้ำใจจะขาด

พี่จะมานอนขวางหน้าบ้านกูทำม้ายยย

แต่เดี๋ยวก่อน

หน้ามันดูคุ้นๆ

ทำไมหน้าตามันเหมือนไอ้ชินเมียทิ้งจังวะ

————————////————————

คุยเล่นว่าด้วยที่มาของชื่อเรื่อง

บางทีภัทรอาจจะไม่ได้เบื่อ แต่ข้าพเจ้านั้นเบื่อเอง 5555

 :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-03-2019 15:56:05 โดย RinNam »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
ทำไมมานอนหน้าบ้านได้???  :hao4: :hao4: :hao4:

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่4
 
“อ๊ะ ชานมไข่มุก พี่ซื้อมาฝาก เห็นภัทรชอบกินใช่ไหม”
 
อยู่ๆชานมไข่มุกแบรนด์ดังก็ลอยมาอยู่บนโต๊ะเขา
 
“แต้งกิ้วนะครับพี่นัน”
 
ทำไมอยู่ๆถึงได้ของฟรี

มันแปลกๆ
 
“เออใช่ แล้วเรื่องของคุณพิชัย ถึงไหนแล้วหรอภัทร”
 
“อันไหนพี่ ช่วงนี้ผมไม่ได้ยุ่งกับคุณแกเลยนะ”
 
“ก็เรื่องของบริษัทXXXนั้นไง คุณพิชัยเขาตามอยู่ เห็นว่าส่งเรื่องมาตั้งสองอาทิตย์แล้วนา”
 
“ไม่มีนะพี่ น่าจะอยู่กับคนอื่นหรือเปล่า”
 
“อ่าว หรอ หรือว่าจะอยู่กับฝัน ยังไงดีล่ะ ฝันมันลาอยู่ด้วย”
 
อยากจะบอกว่าพี่ไม่ต้องมาทำหน้าลำบากใจ
 
โคตรไม่เนียน ไปเรียนสำนักไหนมา
 
ถึงว่า
 
ชานมไข่มุกฟรีไม่มีบนโลก
 
“พี่เขาพึ่งกลับจากญี่ปุ่นเมื่อวันก่อน นี่ลาอีกแล้วหรอพี่”
 
เป็นเมียผู้บริหารหรอวะ
 
“อาหารเป็นพิษนะสิ เห็นว่าแอดมิดเข้าโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รู้ไปกินอะไรมา ยังไงเรื่องนี้พี่รบกวนฝากภัทรก่อนแล้วกัน เดี๋ยวให้เอ๋ไปเอาเอกสารมาให้นะ”
 
“ได้พี่ แต่อาทิตย์หน้าเลยนะ ผมยังทำงานนี้ไม่เสร็จเลย”
 
“ได้ๆ แต่ขอภายในอาทิตย์หน้าเนอะ”
 
แล้วพี่นันก็จากไปพร้อมรอยยิ้ม
 
แม่ง
 
เชื่อเถอะว่าต่อให้อาทิตย์หน้าพี่ฝันหายป่วยแล้วกลับมาทำงาน
 
คนที่ต้องรับผิดชอบงานคุณพิชัยก็ยังต้องเป็นเขาอยู่ดี
 
…-...-...-...-...-...-...-...-...
 
ถึงหน้าบ้านด้วยเวลาประมาณสองทุ่มกว่าๆ
 
เทงานไว้ไปทำอาทิตย์หน้าตั้งแต่หกโมง
 
ไม่มีอารมณ์ทำงานอย่างแรง
 
แต่กลับช้าเพราะไปวัดหัวลำโพง
 
ไปทำบุญ ขอให้บุญกุศลส่งผลให้มีเพื่อนร่วมงานที่ทำงานเองเป็นเหมือนกับคนอื่นบ้าง
 
ขณะที่ปิดประตูรั้วแล้วกำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน
 
แต่เท้าก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง
 
เพ่งดูในความมืดเห็นเป็น
 
มือ
 
ไอ้สัส มือคน
 
มือคนจะมาทำอะไรในบ้านกู
 
เขารีบหยิบมือถือในกระเป๋ามาเปิดไฟฉายทันที
 
ไม่เอาศพนะเว้ย
 
.
 
.
 
.
 
“อ้าว ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ”
 
เป็น ชินเมียทิ้ง ที่นอนแผ่หลาบนพื้นปูนตรงโรงรถที่ไม่มีรถ
 
“แล้วไปนอนทำอะไรตรงนั้นวะ”
 
————————////————————
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-03-2019 15:58:18 โดย RinNam »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
เจอเพื่อนร่วมงานแบบนี้.... :angry2: :angry2: :angry2:

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่5

“นอนเป็นเพื่อนแมว”

พอเพ่งดูดีๆแล้ว ตรงจั๊กกะแร้ด้านขวาของชินมีแมวนอนขดตัวอยู่

เป็นไอ้สีเทา แมวจรประจำถิ่น นอนหลับปุ๋ยย

“ลุกขึ้นมาไหม”

ชินค่อยๆขยับตัวโดยพยายามไม่ทำให้ไอ้สีเทาตื่น แล้วลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามตัว ก่อนจะเงยหน้ามาหาเขา 

“นี่ใช่ ภัทร ภัทรที่เรียนมอXXXหรือเปล่า”

“อ่า ใช่”

“นี่บ้านภัทรหรอ เอ่อ… แล้ว กูมาอยู่นี่ได้ไง”

เดี๋ยวววววววววว

นี่เป็นคำถามที่กูควรจะถามมึงหรือเปล่าครับเพื่อนนนนน

…-...-...-...-...-...-...-...-...

รินน้ำเย็นมาให้ไอ้ชิน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆมัน

มองเพื่อนดื่มน้ำรวดเดียวจนหมด

ก่อนจะเริ่มคุย

“เมื่อเช้ากูกลับบ้านมาเจอมึงนอนอยู่หน้าบ้าน ก็พยามปลุกแล้ว แต่ไม่ตื่น กูเลยลากมึงมาไว้ในบ้านก่อนแล้วก็ไปทำงาน ไม่คิดว่ามึงจะยังอยู่จนถึงเย็นนะ”

จริงๆที่เขาแค่ลากมาไว้แค่ในรั้วบ้าน แต่ไม่ได้พาเข้ามาในบ้าน

เพราะไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

ถึงจะเรียนมหาลัยเดียวกันก็จริงแต่เขาเป็นพวกหลืบคณะ

ไม่ใช่เซเลปคณะอย่างชิน

ที่รู้จักกันเพราะเคยทำงานกลุ่มและไปค่ายด้วยกันครั้งสองครั้ง

แล้วจะให้พาคนไม่สนิทเข้ามานอนในบ้านตอนที่เขาไม่อยู่

ทำไม่ได้จริงๆหวะ

“กูจำได้แค่ว่าไปกินเหล้าบ้านไอ้กิต แล้วภาพแม่งตัด ตื่นมาก็เจอแมวตัวนั้นนอนจ้องหน้าอยู่”

“แล้วไมมึงไม่กลับบ้าน”

“ให้กลับไง ทั้งเนื้อทั้งตัวกูไม่มีอะไรเลย มือถือ เป๋าตัง นาฬิกา เข็มขัด ไม่มีไรสักอย่าง จำไรก็ไม่ได้ อยู่ที่นี้ได้ไงก็ไม่รู้”

“นี่มึงโดยมอมยาแล้วปล้นหรอวะ เชี่ยยย กูนึกว่ามึงเมาแล้วหาทางกลับบ้านไม่ถูก”

แม่งงงงง

น่าจะพยายามช่วยอะไรมันมากกว่าลากเข้ามาในบ้าน

รู้สึกผิดเลยกู

“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกก็งงๆว่าเกิดไรขึ้นวะ พอกำลังจะเดินออกจากบ้าน แมวแม่งเข้ามาถูขา โคตรอ้อนน พอนั่งเล่นไปเล่นมากูก็หลับ จนมึงมาเนี่ยแหละ”

ได้หรอวะ

อย่างนี้ก็ได้หรอ

“อ่า มึงจะยืมโทรศัพท์กูไปโทรหาใครไหม หรือว่ายืมตังกู”

“อืมม ไม่อะ แต่ขอเข้าห้องน้ำหน่อยดิ ปวดเยี่ยว”

ชินลุกไปเข้าห้องน้ำตามที่เขาชี้ไปทางซ้ายมือของห้องนั่งเล่น

แล้วเขาก็เริ่มคิด

เมา

ภาพตัด

ตื่นมาที่บ้านใครก็ไม่รู้

แล้วยังเล่นกับแมวจนหลับไป

ทำตัวชิวสัสๆ

ถ้าแม่งไม่ใช่คนชิวมากๆ ก็คงเป็นคนเครียดมากๆจนปล่อยไหล

ว่าแต่ ทั้งวันนี้มันยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหมวะ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

“ภัทร ภัทร อยู่ไหนอะ”

ได้ยินเสียงไอ้ชินตะโกนแว่วๆเลยตะโกนตอบกลับไป

“ห้องครัว ในนี้ๆ”

เงยหน้าขึ้นมามองหาไอ้ชิน

แต่

เดี๋ยวนะ

“นั้น ผ้าเช็ดตัวกูปะ”

“คือ.. พอดีกูเหนียวตัวเลยอาบน้ำแม่งเลย ยืมผ้าเช็ดตัวมึงก่อนนะ”

ไอ้ชิน

ไอ้สัส

มึงจะชิวขนาดนี้ไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยนยยย

คือแม่งอาบน้ำแล้วเอาผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างออกมา

มึงไม่ได้สนิทกะกูขนาดนั้นน

“เอาผ้าเช็ดตัวมากจากไหน”

“มันแขวนอยู่หลังประตูห้องน้ำอะ แล้วว นี่ทำข้าวเย็นปะ ทำไรอะ กูกินด้วยคนดิ”

เออใช่

เมื่อเช้าเขาลงมาอาบน้ำข้างล่าง เช็ดตัวแล้วแขวนไว้

ก่อนจะเดินล่อนจ้อนขึ้นไปแต่งตัวข้างบน

ก็อยู่บ้านคนเดียวจะแก้ผ้ายังไงก็ได้

แต่มึงจะมาใช้ผ้าเช็ดตัวคนอื่นอย่างนี้ไม่ได้โว้ยยยย

“ยืมเสื้อมึงมาใส่ก่อนได้เปล่า เสื้อกูเหม็นชิบเลย”

“เออ มาต้มมาม่าแทนกูแล้วกัน เดี๋ยวไปเอาเสื้อให้”

หมดคำจะพูด

จะทำอะไรได้นอกจากไปหาเสื้อให้แม่งใส่

…-...-...-...-...-...-...-...-...

เขานั่งมองไอ้ชินกินมาม่าแล้วนึงถึงตัวเองเมื่อวานที่ไปกินมาม่าที่คอนโดไอ้โจ้

ต่างกันตรงที่

เขาสนิทกะไอ้โจ้

แต่

ชินเป็นเพื่อนเซเลปคณะสมัยเรียนมหาลัย

ที่มีมันไว้เป็นท๊อปปิกในการพูดคุยในกลุ่ม

อารมณ์เหมือนคุยเรื่องดาราคนดังนั้นแหละ

“นี่ มึงจะไม่โทรติดต่อใครเลยหรอ”

“ไม่อะ”

“แล้วจะไปแจ้งตำรวจไหม พวกบัตรเครดิตอีก มึงจะไม่โทรไปอายัดสักหน่อยหรอ”

มันคิดสักพัก ก่อนถอนหายใจ

“ช่างมันเถอะ”

รวย

รวยมากหรอฟะ

“แล้วนี่จะกลับบ้านยังไง ยืมเงินกูก่อนได้นะ”

ชินเงยหน้ามองเขา

“คืนนี้นอนด้วยดิ”

————————////————————


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-03-2019 10:08:13 โดย RinNam »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่6

สิ่งที่ทำเป็นอันดับแรกของการตื่นนอนคือการหยิบมือถือมาดูนาฬิกา

8.36

ถือว่าเช้าสำหรับวันเสาร์

อืมม

เพื่อนมันคุยอะไรกันวะ ทำไมไลน์มีตั้งหลายร้อยข้อความขนาดนี้

กดเข้าไปดูก็พบว่า

เป็นเรื่องของไอ้ชิน

ชินหายตัวไปจากบ้านเพื่อนด้วยความเมา

ด้วยเวลาประมาณตีสี่ของวันศุกร์

มันออกมาไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปสักอย่าง

แล้วเดินเซๆไปเรียกแท็กซี่สีเหลืองเขียวหน้าหมู่บ้าน

แต่กล้องวงจรปิดจับภาพทะเบียนไม่ได้

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็น หรือติดต่อชินได้อีก

เพื่อนๆและครอบครัวกำลังตามหาตัวอยู่

มีทั้งประกาศในเฟส และ ทวิตเตอร์

กำลังจะไปแจ้งความถ้ายังหาตัวไม่เจอภายในวันเสาร์

เหอะๆ

ไอ้ชิน มึงสร้างปัญหาอะไรเอาไว้รู้ตัวบ้างไหมวะ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

ลงมาจากชั้นสองก็เจอไอ้ชิน

นุ่งผ้าเช็ดตัวคาดเอวนั่งบนโซฟาที่มันนอนเมื่อคืน

บนตักมีไอ้สีเทาแมวจร นอนหลับตาพริ้มให้ชินเกาคาง

เออ

ก็ชิวดี

“ยืมชุดอีกชุดดิ เมื่อคืนกูร้อนมากเลยตื่นเช้ามาอาบน้ำ”

ถอนหายใจ

ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวข้างๆมัน

“ไอ้เรื่องชุดอะไม่มีปัญหา แต่มึงรู้ไหมว่าตอนนี้ครอบครัวกะเพื่อนมึงเขาตามหาตัวมึงกันให้วุ่นไปหมด มึงรีบโทรหาพวกเขาเลย”

ชินเงียบ

“แล้วมึงก็ไม่ได้โดนปล้นหรือรูดทรัพย์ห่าไรทั้งนั้น มึงออกมาจากบ้านไอ้กิตแบบไม่ได้หยิบอะไรมาสักอย่าง แล้วมึงก็ขึ้นแท็กซี่ แล้วมึงก็มาโผล่ที่หน้าบ้านกูเนี่ย”

อยู่ๆชินก็หลับตา

เอนหลังพิงพนักโซฟา

หยุดเกาคางแมว

ไอ้สีเทาลืมตาส่งเสียงร้องประท้วงนิดหน่อย

เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผล ก็โดดลงจากตัก

เป็นเขาที่ต้องรีบวิ่งไปอุ้มมันไปปล่อยนอกบ้าน

พอกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง

ชินก็พูดกับเขาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่

“กูสร้างปัญหาอีกแล้วสินะ”

อ่า

ดราม่าใช่มะ

ไม่เอา

กูไม่ชอบดราม่า

ไอ้สัส

“กูมันไม่มีอะไรดีเลยหรอวะ เพราะแบบนี้ใช่ไหมแจงถึงทิ้งกูไปมีคนอื่น”

เชี่ยแล้ว

เชี่ยแล้วววววววววว

คือกูพึ่งตื่นนนนนน

และกูไม่ได้สนิทกะมึง

กูปลอบคนไม่เป็น

กูทำตัวไม่ถูก

ไอ้สัส

เอาเช้าวันเสาร์ที่สดใสของกูคืนมาาาาาาาาาาาา

————————////————————

ยิ่งแต่งยิ่งไปไกล เรื่องมันจะสั้นได้ยังไงละเนี่ยยย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
จัดไว้ในหมวดเรื่องสั้น (ขนาดยาว)ละกัน  :katai2-1:

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่7

ถึงจะโวยวายในใจยังไง

ก็ยังต้องนั่งฟังมันอยู่ดี

“กูคบกับแจงตั้งแต่มอห้า มีแจงคนเดียว ไม่เคยนอกใจ ไม่เคยวอแวกับผู้หญิงที่ไหน มีเขาคนเดียวมาตลอด นี้คือสิ่งที่กูได้รับหรอวะ”

“แจงร้องไห้มาบอกกู ขอโทษกู ขอให้กูหย่าให้เขา หลังจากวันครบรอบแต่งงานเราไม่กี่วัน กูแม่งง งงไปหมด เหมือนโลกถล่มลงตรงหน้า วันก่อนเรายังนอนกอดกันอยู่เลย แล้วมันคืออะไรวะ”

“กูชาทั้งตัวตอนเซ็นใบหย่า แจงเอาแต่ร้องไห้พูดอะไรไม่รู้ กูไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง”

“กูไม่เคยคิดถึงวันที่ไม่มีแจง ไม่เคยคิดว่าเราจะเลิกกันด้วยซ้ำ แจงเหมือนครึ่งนึงในชีวิตกู เป็นเพื่อน เป็นคู่คิด อยู่แทบทุกช่วงเวลาในชีวิตกู แล้วมันเกิดอะไรขึ้นวะ”

ชินเงียบไป

แล้ว

ยังไง

ตอนนี้กูควรพูดอะไรออกไปปะ

“มึงรู้ไหม ว่าทำไมกูถึงยอมหย่า ทั้งๆที่กูรักของกูมาตั้งนาน กูดูแลของกูมา มดไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม กูยอมทุกอย่าง โง่ชิบหาย”

โอเค

ตอนนี้ต่อมเสือกกูเริ่มกระพริบล่ะ

“ควายชิบหาย โคตรโง่เลยไอ้ชิน”

เมื่อกี้เขาไม่ได้ด่ามันนะ

มันด่าตัวเอง

“แจงท้อง ท้องกับไอ้เชี่ยพล คนที่บอกกูตลอดว่าคือพี่ชาย พี่ชายข้างบ้านที่แสนดี ห่าา พี่ชายที่ไหนแม่งเอาน้องสาวตัวเองวะ”

“กูไม่ได้มีอะไรกับแจงเป็นเดือนๆ เขาบอกว่าเหนื่อย กูก็เชื่อ เขาบอกว่าไม่อยาก กูก็ยอม แล้วอยู่ๆมึงท้อง ไอ้เชี่ยยย กูผัวมึงนะ มึงทำงี้กับกูได้ยังไง”

หลังจากไอ้ชินพูดประโยคนั้นจบ

แม่งก็ลุกขึ้นมาเอากำปั้นทุบโต๊ะข้างหน้าเสียงดัง

เหอะ

ดีนะ

เป็นโต๊ะไม้ ไม่ใช่โต๊ะกระจก

แต่
 
เชี่ย

ตาแม่งแดงก่ำ น้ำตาไหล

เอาไงดีวะกู

“หลังหย่าแจงก็หายไปเลย ไอ้กิตก็ถาม พ่อกูแม่กู แม่แจง ทุกคนถามกูหมดว่าทำไมเลิกกัน แล้วมึงจะให้กูบอกพวกเขาว่าไง แจงมีชู้หรอ ไม่ได้ กูทำไมได้ กูจะให้ทุกคนมองแจงไม่ดีไม่ได้ กูทำร้ายเขาไม่ได้”

แล้วชินกลับไปนอนหลับตาพิงโซฟาตามเดิม

ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างนั้น

ไม่พูดอะไรอีก

.

.

.

ไอ้สัส

ตอนนี้

กูควรทำยังไง

ใครก็ได้บอกกูที ว่าตอนนี้กูควรทำตัวยังงายยยย

“เอ่อ มึง”

เขาค่อยๆส่งเสียง เมื่อเห็นว่าชินไม่ได้ลืมตาหรือขยับตัวอะไรจึงรีบพูดต่อ

“กู เดี๋ยวกูไปเอาเสื้อมาให้นะ”

และก็รีบจ้ำขึ้นบันไดไปด้านบน

ไม่ไหว

รับมือไม่ได้อะ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

.

.

.

ความจริง

เขาก็เคยอยู่เป็นเพื่อนไอ้โจ้กับไอ้เต้ยตอนอกหักอยู่หลายครั้ง

แต่ไม่มีครั้งไหนที่จะดราม่าจริงจังเท่าครั้งนี้

โดนนอกใจ

เมียมีชู้ ท้องกับพี่ชายคนสนิท

ไม่กล้าบอกให้ทางบ้านรับรู้

ชีวิตคู่ที่ล้มเหลว

ยากจังวะ ชีวิต

เขาปิดฝักบัว

เช็ดตัว

แล้วออกจากห้องน้ำมาแต่งตัวในห้อง

เขามาอาบน้ำข้างบน

เรียกว่าอาบน้ำตั้งหลัก

เมื่อกี้คืองงสัส ตื่นมาเจอกับอะไรวะ

ด้วยความที่เป็นคนง่ายๆ อยู่เรียบๆ ชีวิตเฉยๆ

เรื่อยๆไปเรียงๆ

เหตุการณ์ตั้งแต่เจอชินเมื่อวานถือว่าทำชีวิตเขามึน

ถ้าไม่มีงานค้าง

วันเสาร์คือวัน Netflix และงานบ้าน

วันอาทิตย์คือ ออกข้างนอกไปซื้อของหรือเจอเพื่อน

แต่นี่คืออะไร

แม่งเอ้ยย

ตั้งแต่เช้า กูยังไม่ได้ดูหนังสักเรื่องเลย

…-...-...-...-...-...-...-...-...

วางชุดที่จะให้ชินไว้บนโต๊ะที่ห้องรับแขก

แต่ไอ้ชินไม่อยู่
 
มองไปนอกหน้าต่างเห็นมันนั่งยองๆเกาคางไอ้สีเทาอยู่ข้างๆรั้ว

อีกมือนึงถือมือถือของเขาแนบหู

คงโทรคุยกับครอบครัวไม่ก็เพื่อนมันสักคน

เหอะ

ดีที่แม่งยังอยู่ในรั้วบ้าน

คือออกไปทั้งๆที่ยังใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันเอวไว้หลวมๆ

คิดสภาพ

คนผิวคล้ำๆ

มีกล้ามหน่อยๆ แต่ดูซูบๆเซียวๆ

ผมรุงรัง ไม่เป็นระเบียบ

หน้าตาเต็มไปด้วยหนวดเครา

จากเดิมที่เป็นคนหน้าดุอยู่แล้ว

ตอนนี้คือมหาโจรสุด

แต่

มหาโจรคนนั้น

ดันนั่งยองๆเกาคางแมว

หน้าไอ้สีเทานี้อย่างพริ้มม

สมฉายา ชินหน้าโหดโหมดคิตตี้ จริงๆให้ตาย

เออะ

อย่างไรก็ตาม

เขาควรจะบอกมันหน่อยไหม

ว่าไม่ควรนั่งยองๆแหกแข้งแหกขาขนาดนั้น

เดี๋ยวป้าข้างบ้านกูหัวใจวายตายพอดี

————————////————————

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-03-2019 13:56:16 โดย RinNam »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
สงสารชิน    :mew6: :mew6: :mew6:

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่8

ร้านชานมไข่มุกเจ้าประจำปิด 1 อาทิตย์

แล้วจะยังไง

เขาจะอยู่ได้ยังไง

เป็นจันทร์ที่เฮงซวยชิบ

เปิดคอม

มองงาน

แล้วเซ็งชิบหาย

เอาวะ

สู้

สู้เพื่อเงินนนนน

…-...-...-...-...-...-...-...-...

เที่ยงนิดๆ

อยู่ๆ โทรศัพท์โต๊ะเขาก็ดังขึ้น

ตอนที่กำลังจะออกไปหาข้าวกลางวันกินพอดี

แม่ง

อะไรก็ได้

จะเป็นงานอะไรก็ได้เลย

แต่ขออย่าเป็นงานด่วน

กูหิว

“พี่ภัทร มีคนมาหาค่ะ”

เสียงน้องตาล โอเปอร์เรเตอร์หน้าตาจิ้มลิ้มลอยมาตามสาย

“โอเค เดี๋ยวพี่ออกไป”

ใครวะ

ปกตินอกจากพี่ไปรษณีย์ไทย กับ พี่เคอร์รี่ ก็ไม่มีใครมาหาเขาที่ทำงานนิหว่า

พอเดินออกไปด้านหน้าออฟฟิต ก็เจอคนหน้าคุ้นๆนั่งรออยู่ที่เก้าอี้รับแขก

“หวัดดีภัทร จำเราได้ไหม”

คือ

ไอ้จำมันจำได้นะ

แต่มันมาหาเขาที่นี้ทำไมวะ

“จำได้ดิ กิตใช่ปะ แล้วนี่มา.. มีอะไรหรือเปล่า”

ไอ้กิต เซเลปคณะตอนมหาลัยอีกคน

เพื่อนสนิทไอ้ชิน

มึงจะมีธุระอะไรกับกูครับ

“เอ่อ.. ภัทรกินอะไรหรือยัง ไปหาข้าวเที่ยงกินกันไหม เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง”

โห

แปลก

แปลกมากกกกก

“เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นใต้ตึกเป็นไง เห็นในรีวิวเขาว่าอร่อย”

ไอ้ร้านดังๆ แพงๆที่พึ่งเปิดใหม่อะนะ

เอาของดีมาล่อซะด้วย

มันต้องมีอะไรแล้วล่ะ

“เออ ก็ไปดิ”

ณ จุดนี้ จะมาขายตรงกูก็ยอมฟังวะ

แต่ไม่สมัครนะ

ไม่มีเงิน

…-...-...-...-...-...-...-...-...

“กิต มีอะไรพูดมาเลยดีกว่า”

อย่ามาเงียบใส่กูแบบนี้นะเว้ย

ตั้งแต่เข้าร้านมา

นอกจากสั่งอาหารแล้ว กิตก็นั่งเงียบๆ และมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

คล้ายลำบากใจอะไรสักอย่าง

ขอร้อง

มึงอย่าทำแบบนี้กับกู

ขอให้กูได้กินแซลมอลแพงๆอย่างอร่อยๆเหอะนะ

ไหว้ก็ได้

“กินก่อนเลย ไว้คุยหลังทานเสร็จดีกว่า”

ไม่ด้ายยย

ไม่ได้โว้ยยย

ถ้ามึงจะมองกูขนาดนี้

ไอ้สัส

“กินไปคุยไปก็ได้ เรา เอ่อ.. กูไม่ถือ”

ขอมึงกูเพื่อเพิ่มความสนิทสนม

จะได้คุยกันง่ายๆ

แม้ว่าตอนเรียนเขาจะไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเคยคุยกับไอ้กิตเกินยี่สิบประโยคหรือเปล่า

ก็ไอ้กิตมันเป็นคนเงียบๆ

ไม่ได้เฟลนลี่ชิบหาย อย่างไอ้ชินซะที่ไหน

เขาคีบแซลมอล

จิ้มโชยุ

เอาเข้าปาก

เคี้ยว

กลืน

แล้วยิ้มให้คนตรงข้ามนิดนึงเพื่อสร้างบรรยากาศอันดี

อึดอัดจะตายอยู่แล้วโว้ยยย

“มึงมีอะไรว่ามาเลย”

————————////————————

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
มาทำไม..เรื่องชินรึป่าว ???   :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่9

“เราขอโทษนะ แต่.. คือเราอยากรู้ว่า”

“ว่า”

มึงไม่พูดสักทีวะ

“คือ คือภัทรเป็นเกย์หรอ”

“............................”

ห๊ะ

อะไร ยังไงวะ

“เอาใหม่ดิ กูขออีกรอบ”

เขาได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า

“ภัทร ภัทรเป็นเกย์หรอ”

“..................”

“ชินมันบอกว่าที่มันเลิกกับแจง เพราะแจงจับได้ว่ามันแอบคบภัทร”

ห๊ะ

“แต่มันจะไม่ฟังดูแปลกไปหน่อยหรอ ภัทรกับชิน”

“เดี๋ยวมึง เดี๋ยวนะ”

อะไร

เรื่องไรวะเนี่ย

“คือ.. กูงง งงแบบ หนักมาก นี่มันเรื่องเชี่ยไรเนี่ย”

…-...-...-...-...-...-...-...-...

“เรียบร้อยแล้วพี่ ผมส่งไฟล์ให้พี่แล้วด้วย เพื่อพี่อยากเพิ่มเติมอะไร”

“โอ้ยย ขอบคุณมากๆๆเลยนะภัทร ไม่มีแกพี่คงตายแน่ ไว้เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าว อยากกินอะไรคิดไว้เลยนะ”

เขาได้แต่ยิ้มแล้วเดินกลับโต๊ะ

จะให้คิดอะไร

ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น

ตอนนี้เขายังจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้เลย

คุยกับกิตยังไม่ทันรู้เรื่อง

พี่นันก็โทรตาม

มีงานด่วน

ด่วนแบบ เร่งชิบหาย

เจ้านายจะเอาเดี๋ยวนี้

มึงเสกเอาเลยมั้ยถ้างั้น

เห้ออออ

เขาเดินเลยโต๊ะตัวเองไปทางห้องครัวด้านหลัง

ไปที่ตู้เย็นกลางของออฟฟิต

เปิดตู้เย็นแล้วหยิบข้าวหน้าปลาแซลมอนที่เป็นอาหารกลางวันมากินต่อ

พอได้รับโทรศัพท์จากพี่นัน

เขาก็สั่งห่อข้าวเพื่อเอากลับมากินทีหลังทันที

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่นันโทรตามเพราะงานด่วน

และเขาจะไม่ยอมเสียข้าวไปเด็ดขาด

อืมม

ร้านนี้อร่อยดีวะ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

เลิกงานแล้ว

ระหว่างทางกลับบ้าน

เขาได้แต่คิด

คิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ช่วงสามสี่วันนี้มันเกิดอะไรวะ

ควรลำดับความคิดอะไรยังไง

งงโคตร

เขายังไม่ได้ติดต่อกิตกลับไปถามเรื่องเมื่อกลางวันที่คุยค้างไว้

แต่กำลังคิดว่าควรจะหาทางติดต่อไอ้ชิน

เหมือนจุดเริ่มต้นทุกอย่างมาจากไอ้เชี่ยนั้น

แต่ถึงจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น

ก็ต้องติดต่อมันไปอยู่ดี

ตอนเย็นวันอาทิตย์ก่อนมันกลับ มันยืมตังเขาไปพันนึง

ยังไงก็ต้องเอาคืน

เห้ออออออ

มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเขาวะ

เขาไม่ได้อยากได้อะไรมากไปกว่าชีวิตเรียบๆที่สงบสุข

ถึงมันจะเอื่อยๆไปบ้าง

เหงาบ้าง

และน่าเบื่อประมาณนึง

แต่เขารับได้

มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น

~ Today I don't feel like doing anything. I just wanna lay in my bed ~

ริงโทนมือถือเขาดัง

ไอ้เต้ยนี่เอง

“มีอะไรให้กูรับใช้ครับท่านเต้ย”

“ไอ้ภัทรร มึงได้อ่านไลน์บ้างไหมเนี่ยยย”

น้ำเสียงเต้ยฟังดูเหมือนจะมีเรื่อง

เรื่องไรวะ

“ไม่อะ กูปิดโนติสไว้ วันนี้ยังไม่ได้เล่นไลน์เล่นเฟสอะไรเลย งานเข้านิดหน่อยหวะ มีไรเปล่าวะ”

“ก็มีดิมึงง มึงไปเป็นชู้กะไอ้ชินตอนไหน ทำไมมันถึงมีข่าวนี้มาได้วะ กูบอกเลย ตอนนี้มึงดังมากก เสือกกันทุกทั่วทุกตัวคนสุดๆ”

เชี่ยไรวะเนี่ย

“...............”

“กูรู้ไม่ใช่มึงหรอก แต่มึงรีบไปแก้ข่าวจะดีกว่า ตอนนี้ในไลน์แม่ง อย่างเดือดอะ”

แก้เชี่ยไร

ว่าแต่

ใครมาจอดรถหน้าบ้านกูเนี่ย

“เต้ยๆ ไว้กูโทรกลับนะ”

เป็นไอ้ชินที่เปิดประตูรถออกมา

เขาเดินเข้าไปไกล้ๆ

แล้วหยุดมองตามันนิ่งๆ

“กูไม่รู้ว่ามึงเล่นอะไรนะชิน แต่กูขอพันนึงกูคืนก่อน แล้วเรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน”

————————////————————



ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
มีงานเข้า..มีงานเข้า   :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่10

ชินเดินไปนั่งที่โซฟา

แล้ววางซองเอกสารสีน้ำตาลไว้บนโต๊ะด้านหน้า

ก่อนจะเปิดกระเป๋าตังหยิบแบงค์พันส่งให้เขา

โอเค

กูได้ตังคืนละ

เขาเก็บตังใส่กระเป๋ากางเกง

แล้วเข้าครัวไปรินน้ำมาสองแก้ว

ชินมองตามเขาตลอดแต่ไม่ได้พูดอะไร

จนเขาเอาน้ำไปวางหน้ามันแล้วนั่งที่โซฟาตัวข้างๆ

ชินถึงเริ่มเอ่ยปาก

“กูขอโทษ”

“เรื่อง”

“เรื่องที่กู”

“เดี๋ยว กูขอเดา”

เขาพูดขัดไอ้ชิน

แล้วจ้องตามัน

“มึงไม่รู้จะตอบที่บ้านกะเพื่อนมึงเรื่องแจงยังไงดี มึงก็เลยกุเรื่องกูขึ้นมา งี้”

ชินหลบตาเขา

“กูไม่ได้ตั้งใจ สถานการณ์มันพาไป”

“สถานการณ์พ่อมึงสิ”

มันหันมองเขาอึ้งๆเล็กน้อย แล้วหลบตาอีกครั้ง

คงไม่คิดว่าจะถูกด่า

“ชิน มึงทำอะไร มึงอายุเท่าไหร่ นี่เรียกว่าการแก้ปัญหาหรอวะ”

เขาถอนหายใจ

“มึงไปบอกคนอื่นเขาว่ายังไง ไหนเล่าให้กูฟังดิ”

“กูบอกเขาว่าที่กูเลิกกับแจง เพราะกูนอกใจแจงแล้วแจงจับได้”

“ทีนี้แม่กูก็นึกว่าเป็นคนที่กูไปหาไปค้างด้วยเมื่อวันศุกร์ แม่กูเลยไปถามไอ้กิตว่าเป็นใคร ไอ้กิตก็บอกว่าเป็นมึง”

ไอ้ชิบหายยยยยยยยยยยยยยยยย

“แล้วพอไอ้กิตกับแม่มาถามกู กูก็เลยรับสมอ้างว่า กูพึ่งรู้ตัวว่ากูชอบผู้ชาย แล้ว.. กูก็คบมึงอยู่”

ได้หรอ

ได้หรอวะ

อย่างงี้ก็ได้หรอ

อีควายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

“กูขอโทษภัทร กูขอโทษ กูไม่รู้จะทำยังจริงๆ กูขอโทษ”

เขาหลับตา

ยกมือห้ามไม่ให้ชินพูอะไรออกมาอีก

แล้วท่องพุทโธในใจ

กูอยากต่อยมันชิบหาย

.

.

ต้องตั้งสติอยู่พักใหญ่

ก่อนจะลืมตา

ยกน้ำดื่มจนหมดแก้ว

แล้วกลับมาคุยกับมันอีกรอบ

“ชิน คือ”

เขาถอนหายใจ

“คือตอนนี้ สิ่งที่มึงควรทำคือการแก้ปัญหา ไม่ใช่การสร้างปัญหา ถ้ามึงโกหกตอนนี้ มึงก็ต้องโกหกไปตลอด”

ชินนั่งงอตัวแล้วเอามือปิดหน้า

“อีกอย่าง แจงท้องนะเว้ย คือยังไงมันก็ต้องรู้ เรื่องแบบนี้มันปิดกันไม่ได้ ทำแบบนี้มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย”

“กูรู้”

มันพูดทั้งๆที่ยังปิดหน้าอยู่

“แต่กูคิดว่า ถ้าคนเขาคิดว่ากูนอกใจแจงก่อน แจงจะโดนว่าน้อยลง กูไม่อยากให้ใครมาว่าเขาทั้งนั้น กู กูยอมโดนเอง”

อ่า

ไอ้สัส

“ชิน มึง มึงฟังกูนะ ตอนนี้ มันไม่ใช่แค่มึง ไม่ใช่แค่แจง แต่เป็นกูด้วย กูที่เป็นใครก็ไม่รู้”

ทำไมกูต้องมาโดนด่ากับมึงวะ

“มึงจะพยายามปกป้องแจง กูเข้าใจ แต่มึงจะปกป้องแจงโดยการบอกว่ากูเป็นชู้กะมึงเนี่ย มันเชี่ยไปหน่อย”

“มึงจะปกป้องคนคนนึง โดยการทำร้ายอีกคนไม่ได้ กูไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกมึงเลย”

มันเงียบไปสักพัก

ก่อนจะเปิดหน้า

ปาดน้ำตาลวกๆ

แล้วมองหน้าเขา

“กูมีเสนอ”

มันเลื่อนซองเอกสารบนโต๊ะมาทางเขา

“บ้านข้างๆมึง กูซื้อไว้นานละ ถ้ามึงยอมร่วมโกหกกับกู กูยกให้เลย”

————————////————————

แต่งไปด่าชินไป

คนอาไร๊ นิสัยเด็กชิบ

55555

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
โอ้โหชิน นี่ไม่รู้จะเริ่มต้นด่าว่าอะไรดีเลยเนี่ย อื้อหือออ

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
เอาเข้าไป..จะรักกันได้ยังไง หาจุดเชื่อมโยงไม่เจอ 555  :hao4: :hao4: :hao4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1033
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ใช่ ชินไม่ควรสร้างปัญหา

และใช่ มึงคือตัวปัญหา ชิน

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่11

เขามองหน้ามัน

มองซองเอกสาร

แล้วหยิบมาเปิดดู

เป็นโฉนดที่ดิน

เขาเงยหน้ามองมันอีกครั้ง

วางโฉนดลง

แล้วถอนหายใจ

“มึงเป็นบ้าหรอ อกหักจนสมองเลอะเลือนหรอมึงอะ”

“ไม่ กูไม่ได้บ้า กูพูดจริง ถ้ามึงตกลง พรุ่งนี้ไปโอนกับกูที่ที่ดินเลยก็ได้ ค่าธรรมเนียม ค่าอากรอะไร กูออกเอง”

เขาถอนหายใจอีกรอบ

ยอมรับ ว่าตอนแรกเขาอาจจะโกรธมัน

แต่ตอนนี้เขาสงสารหวะ

ชินในตอนนี้ ขาดสติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“มึง มึงฟังกูนะ มึงจะให้กูร่วมโกหกอะไร มึงจะให้กูโกหกครอบครัวมึง เพื่องมึง เพื่อนแจง ครอบครัวแจน ว่ากูเป็นชู้กับมึง แล้วแจนจับได้ แจนเลยไปท้องกับคนอื่น แล้วมาเลิกกับมึงอย่างนี้หรอ”

“มึง ไม่รู้สึกแปลกๆหรอวะ”

ชินนิ่งไป

“แล้วการที่โกหกว่ามึงมาคบกับกู กูที่เป็นผู้ชาย อะ ตัดเรื่องชู้ออกไปก่อน มึงไม่คิดว่าพ่อแม่มึงจะตกใจหรอวะ คือกูไม่ได้เหยียดเกย์หรืออะไรนะ แต่มึงคบกับผู้หญิงมาตลอด ของแบบนี้ถ้าเป็น มันควรต้องค่อยๆบอกปะวะ”

“กลับมาเรื่องชู้ มึง มึงแต่งงานนะเว้ย แต่งงาน ไม่ใช่แค่มีแฟนแล้วนอกใจแฟน มึงแต่งงาน ชู้อะ มันเรื่องโคตรใหญ่ มันเป็นเรื่องที่กระทบถึงสองครอบครัว มึงไม่ควรเอาอะไรแบบนี้มาล้อเล่น”

“แล้วยิ่งมึงไปบอกทุกคนว่ามีชู้ กูบอกได้คำเดี๋ยวว่าชิบหายย  ชิน มึงมีหน้ามีตา มีสังคม พ่อแม่มึงก็เหมือนกัน มึงไม่ควรทำอะไรแบบนี้ มึงควรคิดก่อน”

“เรื่องบ้านอีก มึงรู้ไหมที่ดินตรงนี้ราคาเท่าไหร่ เป็นล้านนะเว้ย โอเค มึงอาจจะรวย แต่มึงก็ไม่ควรใช้เงินเยอะแบบนี้ในการแก้ปัญหาแบบผิดๆปะวะ”

ชินดูเหมือนจะช็อกไปแล้ว

เขาจัดชุดใหญ่ไปหรอวะ

ไม่นะ

นี่เขายังไม่ได้พูดถึงผลกระทบที่จะมาถึงตัวเขาเลย

นี่เบามาก

“กะ กู”

“กูสร้างปัญหาอีกแล้วสินะ กูมันจะไม่มีอะไรดีเลยหรอวะ แม่ง”

อ่า

ชินเอาหมอนปิดหน้า

คาดว่าร้องไห้อีกแล้ว

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

อะไรนักหนาวะเนี่ยยยย

กูว่าตอนมหาลัยมันก็ดูเท่ดี

แล้วนี่อะไร

คืออะไร

ไอ้ตัวไร้สมองที่เอาแต่ร้องไห้และทำเรื่องเสียสตินี้คืออะไรวะ

ความรักแม่งทำได้ขนาดนี้เลย

เห้ออ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

เขาปล่อยชินไว้อย่างนั้น แล้วเดินขึ้นมาข้างบน

ก็ไม่รู้จะทำยังไง

เหนื่อยจังวะ

เปิดแอฟไลน์

ข้อความอย่างเยอะ

มีบางคนทักส่วนตัวมาด้วย

ไม่อ่านละกัน

เห้อ

เวลาเสือกเรื่องชาวบ้านนี่โคตรดี

ทำไมพอเป็นเรื่องตัวเองแล้วมันแย่แบบนี้วะ

————————////————————

ชิน คือยิ่งเขียนยิ่งนิสัยแย่เนอะ

ตอนแรกที่คิด นางไม่ได้แย่ขนาดนี้นะ

อารมณ์ตอนเขียนพาไปล้วนๆเลยค่า 55555

เรื่องนี้ น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นภัทรซวย

แต่บอกเลยว่า นางซวยไม่นาน

พอนางหายซวยแล้ว ชินจะเป็นคนซวยแทนค่าา 5555555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2019 16:39:03 โดย RinNam »

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1033
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
^
^
^

จิ้มๆๆๆๆ จิ้มคนเขียน  :z13:

สั้นไปอ่าาา อยากอ่านอีกกกกก

ออฟไลน์ RinNam

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
บทที่12

ตอนเช้า

ไอ้ชินก็ยังอยู่บ้านเขา

นอนที่โซฟาเหมือนเดิม

ทำเหมือนอยู่บ้านตัวเองมากให้ตายเถอะ

หลับสนิทด้วย

ไม่อยากปลุกเลยวะ

เขาเขียนโน๊ตบอกให้มันล็อกบ้านแล้วใส่กุญแจไว้ในตู้จดหมายตอนมันออกไป

พร้อมทิ้งกุญแจบ้านไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา

ใช่

กุญแจบ้าน

จริงๆ เขาไม่ได้ไว้ใจมันเท่าไหร่

แต่ถ้ามันรวยจนถึงขนาดพูดยกบ้านให้คนอื่นเขาได้ง่ายๆ

บ้านหลังนี้คงไม่มีอะไรที่มันสนใจ

…-...-...-...-...-...-...-...-...

.

.

“เห็นเงียบๆนี่ ร้ายเหมือนกันนะ เราอะ”

พี่ฝันเดินมาตบบ่าเขาเบาๆ

พูดประโยคนั้น

ยิ้มแปลกๆ

แล้วเดินกลับโต๊ะไป

คืออะไร

ร้าย

ถ้าอย่างเขาเรียกร้าย

แล้วอย่างพี่เรียกอะไรครับ

ถอนใจแล้วกลับมาทำงานต่อ

เห้อ

ช่างแม่ง

.

.

.

อ่า

เหตุผลที่พี่ฝันทักเขาแปลกๆ

ทำไมถึงคิดไม่ทันวะ

ข่าวลือได้ลามมาถึงที่ทำงานแล้ว

ลืมไปได้ยังไง ว่าพี่ฝันแม่งจบมหาลัยเดียวกับกู

แม้จะไม่ใช่รุ่นเดียวกัน

แต่ข่าวลือนั้น ไปไวเสมอ

โคตรของโคตรชิบหาย

“พี่เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวนะภัทร แต่ขอนะ พฤติกรรมแบบนี้พี่ว่ามันไม่เหมาะสม”

พี่นันเรียกเขาเข้าห้อง

เรียกมาเตือนเรื่องพฤติกรรม

กูไม่รู้จะพูดอะไรเลยครับ

“แต่เอาเถอะ อย่าให้มันกระทบมาถึงเรื่องงานแล้วกัน”

อ่า

“แต่อย่าหาว่าพี่สอนเลยนะภัทร @&)(*$#^&*)*$#%^*)$”

แล้วพี่นันก็อบรมเรื่องการไม่ควรไปผิดผัวผิดเมียชาวบ้าน

ตบท้ายด้วยการตามงานของคุณพิชัย

ก่อนจะปล่อยเขากลับไปทำงาน

แม่ง

ปีนี้

ดวงกูชงหรอวะ

————————////————————

ขอโทษที่หายไปนะคะ โค้งง

แต่ช่วงนี้ งานเข้ามากๆเลยค่า ร้องห้ายยยยยยย

น่าจะมาต่อได้ช่วงเมษาเลยค่า

 :pig4:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-03-2019 09:44:55 โดย RinNam »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
กรรมเวรของภัทร    :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3263
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
เหอๆๆๆ ซวยจริงๆด้วยภัทร

ออฟไลน์ j123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
กำลังสนุกเลย ยังไงรออ่านนะจ๊ะ

ออฟไลน์ QueenPedGabGab

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
สนุกโคตร อ่านไปหัวร้อนไป
 :fire: :fire: :fire:

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ Once

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด