พี่เล้งแซ่บมาก ตอนพิเศษ "生死爱你一人 " 100% 12/05/2019 คห.817 น.28
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: พี่เล้งแซ่บมาก ตอนพิเศษ "生死爱你一人 " 100% 12/05/2019 คห.817 น.28  (อ่าน 86109 ครั้ง)

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ
ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่
1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า..........บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่
2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   
เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ
4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ
5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว
6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน
7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ
8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).
9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ
10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป
11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว
บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป
12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด
13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ
14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ
15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข
17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้
18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ
เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง
ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
*********************


สารบัญ

LengZab

Intro



#พี่เล้งแซ่บมาก





สำหรับย้งยี้พี่เล้งคืออะไร



พี่เล้งคือคนที่คอยเก็บขนมที่ตกพื้นปัดๆแล้วคืนให้ย้งแล้วบอกว่า แดกๆไปเถอะเก็บเร็วเชื้อโรคยังไม่ทันเห็นหรอก

 

พี่เล้งคือคนที่บ่นว่ารำคาญย้งแต่เวลาโดดยางตั้งแต่อีอกขึ้นไปก็ช่วยย้งตลอดแม้จะชอบทำหน้าหงิกเป็นหนังตีนก็ตามเถอะ

 

พี่เล้งคือคนที่เวลาย้งวิ่งล้มเจ็บตัวมักจะด่านำสุดท้ายก็เดินมาดึงย้งให้ลุกขึ้นก่อนใครเพื่อนแถมปัดฝั่นตามตัวตามตูดให้ย้งไม่ได้ขาด

 

พี่เล้งคือคนที่เวลาย้งขอของกินอะไรมักจะบ่นเสมอว่าย้งตะกละแต่ก็ยอมยื่นให้ด้วยสีหน้าเอือมๆ

 

พี่เล้งคือเวลาที่ย้งยี้โดนแกล้งร้องไห้ก็มักจะด่าว่าย้งน่ะอ่อนแอน่ารำคาญแต่ก็ลูบหัวแล้วพากลับบ้านตลอด

 

พี่เล้งคือโลกทั้งใบของย้งยี้

 

เพราะฉะนั้นถ้าใครหน้าไหนมายุ่งกับพี่เล้ง ย้งเอาตายเลยนะจ๊ะ

 

     ย้งหรือนามที่ใครๆรู้จักกันดีว่าย้งยี้คือเด็กหนุ่มอายุย่างเข้า 18 ปี ใครๆแถวย่านนี้ต่างรู้ดีว่ามันน่ะรักมั่นปักใจหมายที่ไอ้เล้งลูกแปะหลิวบ้านอยู่ท้ายตลาด บ้านของย้งอยู่ต้นซอยเปิดเป็นร้านข้าวขาหมู ข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่ และก๋วยเตี๋ยว ในบ้านมีอาม่า ป๊า ม้า แล้วก็เฮียยี่ที่นานๆจะกลับบ้านที มีลูกจ้างอยู่ประจำ 1 คน ไปกลับ 2 คนคอยช่วยป๊ากับม้าตอนเปิดร้าน จริงๆตั้งแต่เกิดพ่อตั้งชื่อเล่นให้ชื่อย้ง แต่พอโตพอจะเลือกทางเดินของตัวเองได้กอรปกับชอบดูเรื่องมังกรหยกย้งก็เปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นย้งยี้เสียเลย พอย้งอายุได้สิบสองป๊าก็ลาโลกไปด้วยมะเร็งปอดเพราะสูบบุหรี่หนักส่วนอากงอาม่าก็ไปเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้ในเวลาต่อมาทำให้เหลือเพียงย้ง เฮียยี่และหม่าม้าดูแลกิจการของบ้านต่อไป  ส่วนบ้านของเล้งเป็นอู่ซ่อมรถมีแค่เล้งกับป๊าอยู่ด้วยกันสองคน พี่ชายพี่สาวแต่งงานแยกบ้านออกไปได้ 2-3 ปีแล้ว หม่าม้าของเล้งเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่เล้งยังเด็ก เกือบทุกวันรถของย้งจะต้องมีปัญหาให้ได้พาไปซ่อมที่ร้านของเล้ง ทั้งๆที่ข้างบ้านของย้งก็มีร้านซ่อมมอไซค์อยู่แต่เจ้าตัวก็ยังดั้นด้นที่จะจูงไปหาเล้ง

 

ใครๆก็รู้ว่ามันน่ะมารยาสาไถเป็นที่สุด บางวันมันก็ปล่อยลมยางตัวเอง บางวันมันก็เอาตะปูตอกกับแผ่นไม้แล้วขับเหยียบให้ยางรั่ว

 

            “พี่เล้งจ๋า...”เสียงหวานร้องเรียกขณะเดินจูงรถมาจนเกือบถึงหน้าร้าน เล้งขมวดคิ้วฉับลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงของอีตัวดี

 

รอบที่สองแล้วสำหรับวันนี้ เมื่อเช้าบอกยางรั่ว นี่เข็นมาอีกแล้ว

 

            “รถเป็นอะไรไม่รู้จ้าเนี่ยสตาร์ทไม่ติด”นังตัวดีจีบปากจีบคอบอกกับพี่เล้งก่อนจะเตะขาตั้งลงกระพือคอเสื้อพัดเอาลมเย็นเข้ามาแล้วยกชายเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่หน้าโดยไม่สนว่าคอเสื้อจะกว้างหรือชายเสื้อจะเลิกไปถึงไหนต่อไหน หน้าท้องขาวนวลแบนราบโผล่อวดสายตาชาวบ้านอย่างไม่อาย เล้งอยากเอาปะแจเขวี้ยงให้กบาลแยก

 

จริงอยู่ที่ยังไงเสียอีย้งก็เป็นผู้ชาย แต่สายตาของลูกค้ารวมทั้งพวกเพื่อนๆที่กำลังช่วยกันรุมซ่อมรถของลูกค้าต่างก็มองมันกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

 

            “อีย้ง เอาเสื้อลง”เสียงเข้มเอ่ยบอกกับคนเด็กที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าหัวนมจะโผล่ออกมาเซย์ไฮชาวบ้านร้านตลาดอยู่รอมร่อ ย้งยี้ชะงักก่อนจะส่งยิ้มตอแหลยิ้มการค้าให้พี่เล้ง

 

            “ก็เหงื่อเข้าตาย้งยี้อ่ะ มันแสบ ถ้าไม่เช็ดหนูก็แสบตาสิ

 

            “มึงมันน่ารำคาญ”เล้งวางอุปกรณ์การซ่อมลงก่อนจะลุกแล้วถกชายเสื้อของตัวเองเช็ดหน้าให้นังตัวดีเงียบๆโดยที่ย้งยี้เองก็ยอมยืนนิ่งให้พี่เล้งเช็ดเหงื่อด้วยความเคยชิน

 

            “เหม็นน้ำมันเครื่องอ่ะ”มันว่าพรางย่นจมูก เล้งไม่โต้เถียงอะไรอีกเขาถอนหายใจราวเหนื่อยหน่าย ย้งมองเพื่อนพี่เล้งแล้วส่งยิ้มหวานจ๋อย

 

            “วันนี้มาสองรอบแปลว่าคิดถึงมาก”พี่อินเอ่ยแซวเรียกสีแดงจากเลือดฝาดมาประดับแก้มยุ้ยๆได้ทันควัน

 

            “บ้า พี่อินก็พูดอะไรก็ไม่รู้ ถ้าเอาจำนวนการมาหาพี่เล้งมาแทนความคิดถึงยังงั้นย้งต้องย้ายมาอยู่กับพี่เล้งแล้วแหละ”เด็กน้อยจีบปากจีบคอพูดพลางหัวเราะคิกอยู่ฝ่ายเดียว ยืนบิดไปบิดมาเรียกเสียงแซวเสียงเป่าปากจากเพื่อนๆของเล้งได้พอประมาณ

 

อาจจะดูน่าหมั่นไส้แต่พวกเขากลับคิดว่าย้งมันก็น่ารักดี

 

            “แล้วไม่คิดถึงพี่เจงมั่งเหรอย้ง ถ้าไอ้เล้งมันเล่นตัวนักก็มาลองคบกับพี่ดีมั้ย”เจงชายหนุ่มหน้าหวานหากแต่นิสัยแมนมากแกล้งพูดทีเล่นทีจริง ย้งส่งยิ้มกว้างไปให้อย่างไม่คิดอะไร

 

            “รอย้งเบื่อจะจีบพี่เล้งก่อนแล้วเดี๋ยวจะให้คำตอบ”

 

เคร้ง!!!

 

            “อุ๊ยแม่แหก!!”ย้งยี้กระโดดโหยงเมื่อเล้งโยนเหล็กชาร์ปเฉี่ยวตีนไปนิดหนึ่งด้วยความตกใจ

 

            “พี่เล้ง โยนมาทำไมเกือบโดนตีนหนูเนี่ย”หันไปเอ็ดเสียงแหวตาเขียวปั๊ด ถ้าเจ็บเล็บหลุดขึ้นมาจะทำยังไง จะมาอมนิ้วโป้งตีนห้ามเลือดให้ย้งมั้ย ก็ไม่!! พี่เล้งนี่เล่นไม่รู้เรื่องเลย

 

            “พูดมาก รำคาญ ไปหาที่นั่งรอได้แล้วมามายืนบิดอยู่เกะกะลูกค้า”เล้งว่าเสียงดุก่อนจะสูบลมเข้ายางในแล้วจุ่มลงในน้ำหาจุดรั่ว ย้งบึนปากใส่อย่างไม่ชอบใจกับท่าทีและน้ำเสียงขึงขังไม่นุ่มนวลอ่อนหวานเหมือนตอนใช้ให้ไปซื้อเหล้ากับน้ำแข็งที่เซเว่นฯเลยซักนิด ร่างบางเดินลงส้นไปนั่งที่เก้าอี้ว่างตัวหนึ่งยกขาเรียวข้างซ้ายขึ้นมานั่งไขว่ห้างอย่างไม่ระแวดระวังตัวเลยซักนิด เล้งเหลือบตาขึ้นมองก่อนจะถอดเสื้อตัวนอกโยนไปคลุมขาของอีตัวดี

 

มันน่ารำคาญจริงๆ ใส่กางเกงสั้นขนาดนั้นออกนอกบ้านได้ไงวะ แล้วเสือกนั่งไขว่ห้างเคยระวังอะไรที่ไหน

 

เกะกะลูกตานัก

 

            “นั่งให้มันดีๆหน่อย”เขาว่าอย่างหงุดหงิดพลางส่งสายตาเยือกเย็นไปให้กลุ่มเพื่อนที่มองขาขาวๆของอีย้งกันตาเป็นมัน

 

            “พวกมึงก็จะมองอะไรกันนักหนา งานเนี่ยไม่ทำกันหรือไง”

 

            “อ่ะไอ้เหี้ย พาลพวกกูเฉย”

 

            “เออนั่นดิ่ มีของขาวมาให้มองใครมันจะไม่มองมั่งวะ ขนาดมึงยังมองเลย”ทั้งอินและเจงเข้ากันราวคอหอยกับลูกกระเดือก เล้งถอนหายใจพรืดใหญ่ไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วยกลับไปสนใจกับงานของตัวเองต่อ

 

หงุดหงิดอีย้งที่ชอบมาตอนเพื่อนๆของเขาอยู่

 

ไม่ชอบที่ใครๆก็ชอบแซวมันบางครั้งก็พูดเล่นเลยเถิดไปจนเกือบถึงเรื่องใต้สะดือ แล้วอีย้งนี่ก็นะไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวเลยว่ากำลังโดนล่วงละเมิดทางคำพูด เสือกหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจชมว่าพี่ๆคุยสนุก

 

ย้งยี้พูดคุยกับเพื่อนๆของเขาอย่างสนุกสนาน บางช่วงปิดปากหัวเราะคิกเมื่อไอ้อินกับไอ้เจงเล่าเรื่องลามกให้ฟังโดยไม่สนใจว่าเล้งนะนั่งหน้าดำหน้าแดงด้วยความหงุดหงิดซักเพียงไหน เล้งเหลือบสายตาดุขึ้นมองย้งที่กระทืบเท้าตบมือหัวเราะชอบใจกับมุกควายๆของไอ้เจง

 

            “แรดนัก” กร่นด่าในใจด้วยความหงุดหงิด

 

อยากปิดร้านแล้วไล่พวกแม่งกลับไปให้หมด

 

เสียงดัง น่ารำคาญ!!

 

หากจะมีใครถามเล้งว่า สำหรับเล้ง ย้งยี้คืออะไร

 

เล้งก็ตอบได้ทันทีว่า...

 

ย้งยี้คืออีเด็กน่ารำคาญที่เกาะเขาแน่นหนึบราวกับปลิงตั้งแต่ยังเด็ก

 

ย้งยี้คืออีตัวภาระที่ตั้งแต่ตอนเด็กๆทั้งๆที่ไอ้ยี่พี่ชายของมันก็มีจักรยานแต่มันก็ยังร้องงอแงจะซ้อนท้ายเขาคนเดียวเพื่อไปโรงเรียน จนปัจจุบันโตเป็นควายแล้วเขาก็ยังต้องขับมอเตอร์ไซค์ไปรับมันเพื่อส่งไปโรงเรียนและวันไหนที่เขาเลิกเรียนเร็วก็ต้องถ่อสังขารไปรับมันทั้งๆที่วิทยาลัยที่เขาเรียนก็ห่างจากโรงเรียนของมันไกลโข ในขณะที่ไอ้ยี่พี่ชายของมันเปิดตูดแน่บเข้าไปเรียนที่กรุงเทพ ทิ้งอีภาระนี่ไว้ให้เขาสบายใจเฉิบ

 

ย้งยี้สำหรับเขาคือเด็กตะกละที่ต่อให้ตรงหน้าของกินมากมายมันก็ยังจะขอของกินจากเขาด้วยคำพูดเสี่ยวๆเช่น  “ขอย้งซักคำได้มั้ยพี่เล้ง คำว่ารักน่ะ” และเขามักจะตอบกลับไปว่า “เอาคำว่าตีนไปก่อนก็แล้วกัน” แต่อย่างไรเสียสุดท้ายของกินคำนั้นที่เล้งกำลังจะเอาเข้าปากก็ถูกป้อนให้ย้งยี้อยู่ดี

 

ย้งยี้คือเด็กที่เที่ยวประกาศต่อใครต่อใครว่าวันหนึ่งจะต้องได้พี่เล้งทำผัวจะเอาพี่เล้งไปเป็นเขยบ้านโยธากาญจน์ให้จงได้สร้างความอับอายให้กับเขานับครั้งไม่ถ้วนจนต้องขู่มันว่าเขาจะเตะมันให้ขาดสองท่อน แต่นี่ผ่านมาหลายปีแล้วเขาก็ยังไม่เคยได้เตะมันซักที

 

ย้งยี้คือเด็กที่เขาบ่นว่าน่ารำคาญแต่ถ้าวันไหนมันไม่มาวอแวเขาก็จะเผลอชะเง้อมองไปที่หน้าซอยบ่อยๆ เขาไม่ได้คิดถึงมันหรอกแค่รู้สึกแปลกๆที่ไม่มีมันมาวุ่นวาย

 

ย้งคือเด็กที่น่ารำคาญแต่เล้งก็ขาดมันไม่ได้ แต่เขาไม่ได้คิดอะไรกับมันนะ อาจจะนึกถึงเพราะความเคยชิน ตั้งแต่เล็กจนโตไม่มีวันไหนที่ไม่เจอมัน ยกเว้นมันไปเข้าค่าย

 

ไม่ได้คิดอะไรกับมันเลยจริงๆ

 

ถ้าเล้งคือโลกทั้งใบของย้ง อีย้งก็คือกะลาทั้งใบที่ครอบตัวเล้งอยู่

 

เพราะชีวิตของเล้งก็ไม่ได้ออกไปไหนไกลเลยซักนิด โลกของเขาแคบยิ่งกว่าอีย้งซะอีก แล้วยังเสือกมีอีย้งวนเวียนอยู่แค่คนเดียว



ซวยจริงๆ





.....................................


ฝากพี่เล้งและย้งยี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ



สำหรับเรื่องนี้ติดแท็ก #พี่เล้งแซ่บมาก นะคะ

 

 
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-05-2019 17:36:39 โดย thanatcha »

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-7

ออฟไลน์ zaneforest

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ฉันหวีดรอเรื่องนี้

ออฟไลน์ beedy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
LengZab

ย้งเกลียดพี่เล้งแล้ว!!



          วันนี้เล้งอารมณ์ไม่ดี เพื่อนๆที่เคยเฮฮาปาจิงโกะพลอยต้องเงียบตามเจ้าของอู่ซ่อมรถที่โยนเครื่องมือโครมครามตั้งแต่กลับมาที่ร้าน ขนาดอินที่กล้าต่อปากต่อคำกับมันที่สุดยังต้องเงียบแล้วทำงานส่วนของมันไปเรื่อยๆ

 

ไอ้เล้งกำลังหงุดหงิดและทำตัวเหมือนหมาบ้า

 

อาการแบบนี้เขาเรียกว่าหึงจนตาลาย

 

ต้นเหตุก็ไม่ใช่ใครหรอก ก็อีตัวดีลูกชายคนเล็กของเจ้าของร้านข้าวหน้าตลาดนั่นแหละ

 

            “ตัวแค่นี้แรดนัก”เจงที่นั่งอยู่ใกล้กล่องเครื่องมือกลั้นขำจนไหล่สั่นหันไปมองตาไอ้อินอย่างรู้กัน

 

ปากบอกไม่รักไม่ชอบอีตัวดีที่ขยันมาอ่อยทำรถอ้อยคว่ำวันละสามเวลาหลังอาหาร แต่พอเห็นมันซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของไอ้หนุ่มข้างบ้านก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดเดินกลับร้านด้วยความหัวเสีย

 

            “อ้าวไอ้เล้งไม่แดกข้าวเหรอวะ”อินที่เดินตามมาถึงกับออกปากถามก็ไอ้คนที่ทำหน้าเหมือนเหม็นขี้มันหันหลังเดินกลับลงส้นตึงๆจนอินคิดว่าถ้าพระแม่ธรณีมีจริงคงผุดขึ้นจากดินขึ้นมาด่าไอ้เล้งแน่ๆ

 

            “ไม่เดิ่งไม่แดกมันแล้ว”เล้งเตะกระป๋องกาแฟที่ใครไม่รู้แดกเสร็จแล้วโยนทิ้งไว้ทั้งๆที่ถังขยะของเทศบาลก็วางอยู่เป็นสิบ

 

            “พวกเหี้ยแดกแล้วไม่มีปัญญาเอาไปทิ้งถังคราวหลังก็แดกกระป๋องเข้าไปด้วยเลยสิ”

 

มันพาล...

 

ใครๆต่างก็รู้ดีว่าไอ้เล้งน่ะเป็นคนเก็บความรู้สึกเก่ง มันเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดค่อยจากับใครแต่ถ้าใครมาขอความช่วยเหลือถ้าไม่เกินแรงมันนักหรือมันไม่ติดธุระอะไรมันก็จะช่วยตลอด เตี่ยของไอ้เล้งก็เป็นที่เคารพของคนแถวบ้านเพราะแปะแกเป็นคนเข้าถึงง่ายมนุษย์สัมพันธ์ดีกว่าไอ้เล้งเยอะ

 

ไม่ใช่ว่าไอ้เล้งมันหยิ่งแต่มันเข้าสังคมไม่เก่งนัก ที่วิทยาลัยนอกจากกลุ่มเพื่อนมันก็ไม่ได้สนิทกับใครมากนัก

 

จะมีแค่คนเดียวนั่นแหละที่ทำให้มันพูดได้มากกว่าปกติ นั่นก็คืออีย้งน้องไอ้ยี่เพื่อนสนิทของเล้ง

 

เล้งกับยี่โตมาด้วยกันเรียนหนังสือห้องเดียวกันตั้งแต่เตรียมอนุบาล มียี่ที่ไหนมีเล้งที่นั่น ตอนเรียนด้วยกันไอ้เล้งมันเข้านอกออกในบ้านไอ้ยี่ได้อย่างอิสระ หิวก็แค่ปั่นจักรยานไปบ้านไอ้ยี่ แม้ว่าไอ้เด็กที่อ่อนกว่า 2 ปีกว่าที่เป็นน้องไอ้ยี่จะน่ารำคาญแต่เล้งก็เอ็นดูมันไม่น้อยเพราะเล้งเป็นลูกคนเล็กไม่มีน้องดังนั้นน้องของไอ้ยี่ก็เหมือนน้องของมันเอง แถมอีย้งเมื่อเริ่มโตจนรู้ความหัวใจของมันก็มอบให้พี่เล้งอย่างเปิดเผย มันไม่เคยปิดเลยว่ามันชอบพี่เล้งรักและเทิดทูนพี่เล้งของมันมากแค่ไหน แม้บ่อยครั้งเล้งจะทำหน้ารำคาญใส่อีย้งก็ไม่เคยท้อ

 

อีย้งมันขี้อ้อน ติดเขายังกะตังเมก็เพราะไอ้ยี่มันไม่ค่อยชอบเล่นกับน้องนัก

 

แต่ถึงพี่เล้งจะไม่เล่นด้วยอีย้งก็ยังเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนเป็นประจำ

 

                “ทำไมมึงชอบดุอีย้งมันนักวะ”เขาเคยถามไอ้ยี่ตอนอยู่ ม.4 วันนั้นไอ้ยี่ดุอีย้งจนเดินร้องไห้กลับบ้านหลังจากมันงอแงให้พี่ชายพาไปตลาดนัด

 

                “กูไม่ชอบ มันเป็นตุ๊ด”เล้งส่ายหัวให้กับเหตุผลเด็กๆของไอ้ยี่

 

                “เป็นตุ๊ดแล้วไงยังไงมันก็เป็นน้องมึง”

 

                “ก็กูไม่ชอบคนชอบล้อมันแล้วอีย้งก็เสือกมนุษย์สัมพันธ์ดีไม่เคยโกรธใครเลย วันก่อนไอ้เหี้ยแบงค์ห้องสี่ก็แกล้งบีบตูดมัน”ยี่เล่าอย่างหงุดหงิดโดยไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าของเล้งมืดยังกะถูกราหูอมไปครึ่งหน้า วันต่อมาก็มีข่าวแพร่สะพัดว่าแบงค์กับเล้งนัดต่อยกันหลังตลาดสรุปวันนั้นแบงค์กับเล้งก็ไม่มาโรงเรียนทั้งคู่ ยี่ตามไปดูเล้งที่บ้าน ใบหน้าที่เคยขาวจัดเปลี่ยนเป็นสีม่วง เขียว แดง มีรอยช้ำที่เบ้าตาสภาพยับเยินดูไม่จืด ข้างตัวมีชามโจ๊กที่กินไม่หมดและยาแก้อักเสบแก้ปวดวางอยู่

 

                “ไปต่อยกับไอ้แบงค์มันทำไมวะ?”

 

                “...”ไอ้เล้งไม่ตอบ มันทำเป็นนอนนิ่งราวไม่ได้ยิน ไอ้ยี่ถอนหายใจหนัก

 

ปากแข็งล่ะที่ 1 อยากรู้อะไรก็ง้างก็เหนื่อย

 

ยี่ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมห้องนอนเล็กๆของไอ้เล้ง

 

เขาไม่ใช่คนที่ชอบเซ้าซี้ใครนัก ปล่อยให้เล้งนอนถอนหายใจเฮือกจนในที่สุดคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก

 

                “กูถามมันว่าวันก่อนจับตูดอีย้งจริงเหรอ”

 

                “อย่าบอกนะว่ามึงต่อยกับมันเพราะอีย้ง?”ยี่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ในขณะที่เขาเป็นพี่อีย้งแท้ๆสิ่งที่เขาแสดงออกก็แค่มพอใจและเขม่นในใจเงียบๆ

 

ไม่ใช่ว่าไม่รักไม่ห่วงน้อง แต่ยี่เองก็แสดงออกไม่เก่ง ยิ่งน้องมาเป็นกะเทยเสียอย่างนี้เขายิ่งไม่อยากไปคลุกคลีอะไรกับมันมาก

 

บอกตามตรงก็คือเขาอาย...

 

แต่ไอ้เล้งที่ไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเลือดแถมเวลาถูกอีย้งเกาะแกะก็ทำหน้าหงิกยังกะผักกูดกลับไปมีเรื่องชกต่อยกับไอ้แบงค์เพียงเพราะเขาบอกว่าอีย้งถูกจับตูด

 

ยี่เองชักจะสับสนว่าตกลงใครเป็นพี่ของอีย้งกันแน่

 

มันหรือไอ้เล้ง

 

พลันความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว

 

                “หรือว่ามึงชอบอีย้งวะ”

 

วันนั้นยี่ไม่ได้คำตอบอะไรไปนอกจากความเงียบ...

 

               

 

                ย้งเข็นมอเตอร์ไซค์คันเก่งเดินฝ่าแดดร้อนเปรี้ยงตอนบ่ายสองเข้ามาในร้านของเล้ง เจ้าของร้านที่หน้าหงิกราวม้าหมากรุกตั้งแต่เที่ยงพอเห็นใครเดินใส่กางเกงขาสั้นเต่อเข้ามาก็ยิ่งหงุดหงิด ภาพมันซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไอ้แอ้เด็กข้างบ้านรบกวนวนเวียนอยู่ในหัว

 

อีย้งเตะขาตั้งลงก่อนจะเดินลากรองเท้าอีแตะมาหาเล้งนั่งลงข้างๆทำหน้าอ้อล้อโดยไม่ได้ระวังเลยซักนิดว่ากางเกงตัวลั้นจะร่นจนถึงโคนขาอ่อนขนาดไหน

 

                “พี่เล้งจ๋าดูรถให้ย้งหน่อย มันสตาร์ทไม่ติด”นังตัวขาวที่ยังไม่รู้ว่าคนที่ชอบกำลังหงุดหงิดจีบปากจีบคอพูดแถมยังคว้าหมับเอาต้นแขนของเล้งมากอดอย่างถือวิสาสะ เล้งที่ทั้งหงุดหงิดทั้งหิวแถมเจ้าตัวยังไม่รู้ว่าตัวเองจะโกรธอะไรนักหนาสะบัดมือมันออกอย่างแรงจนอีย้งหงายหลังตึง เล้งใจหายวาบเมื่อเห็นอีย้งช้อนตาขึ้นมองอย่างตกใจ ดวงตากลมของมันมีน้ำตาเอ่อคลอ มือขาวๆของมันค้ำพื้นไปโดนปะแจที่วางอยู่จนถลอก ขาขาวๆของมันถูกน้ำมันเครื่องที่เพิ่งถ่ายให้ลูกค้ากระเด็นใส่จนเปื้อนไปทั้งแถบ

 

                “พี่เล้งผลักย้งทำไมย้งเจ็บ”เล้งพอเห็นน้ำตาที่คลอหน่วยของอีย้งก็ให้นึกรำคาญ ชายหนุ่มทิ้งปะแจในมือลงพื้นดังโครมก่อนหันไปสั่งเพื่อน

 

                ไอ้อินไอ้เจงมึงทำต่อกูที”พูดจบก็เอื้อมไปดึงมืออีย้งให้ลุกขึ้นแล้วลากอีตัวดีขึ้นมาบนห้อง ย้งที่ปลิวตามแรงกระชากสูดน้ำมูกจนแสบจมูก

 

มันไม่เข้าใจว่าทำอะไรให้พี่เล้งโกรธพอเข้ามาในห้องเล้งก็เหวี่ยงอีย้งแล้วปิดประตุลงกลอน

 

                “พี่เล้งโกรธอะไรย้งอ่ะ”มันถามอย่างไม่เข้าใจ นี่เพิ่งมายังไม่ได้กวนตีนอะไรพี่เล้งเลยซักคำนะ เล้งสูดหายใจลึกอย่างพยายามทำให้อารมณ์ของตัวเองเย็นลง

 

                “ไหนมึงบอกว่าชอบกูที่สุดไงอีย้ง”ย้งมองเล้งอย่างไม่เข้าใจ ปากเล็กเบะลงเล็กน้อยเมื่อพี่เล้งทำหน้าดุ

 

ย้งไม่ชอบเลยที่พี่เล้งทำหน้าแบบนี้ แต่พี่เล้งจะมาถามทำไมในเรื่องที่พี่เล้งอยู่อยู่แล้ว

 

                “ก็ใช่จ้า”

 

                “ถ้าชอบกูแล้วมึงไปซ้อนท้ายไอ้แอ้ทำไม?”ย้งยี้ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ มองเล้งที่เอาแต่หันไปมองภาพนักฟุตบอลโง่ๆราวกับว่ามันออกมาเดาะบอลให้เล้งดูได้แบบภาพวาดในแฮร์รี่ พอตเตอร์ ก่อนที่คิวสวยได้รูปจะเลิกขึ้นอย่างเข้าใจ

 

                “พี่เล้งเห็นเหรอจ๊ะ”น้ำเสียงหวานเอ่ยถามพลางเคลื่อนตัวไปชะโงกหน้าตรงหน้าคนที่กำลังทำหน้าดำหน้าแดงอยู่

 

เล้งลมหายใจสะดุดยาวใบหน้าขาวมาลอยล่อหน้าอยู่ข้างๆ

 

ดูเถอะ อีตัวดี แทนที่จะทำหน้าสลดดันมาทำหน้าระรื่น

 

                “พี่เล้งหึงหนูเหรอ??”

 

หึงพ่องสิ เล้งได้แต่ตอบกลับในใจ อีย้งทำหน้ายิ้มกริ่มก่อนจะเดินมายืนข้างหน้าของเล้ง มืออูมๆของมันจับมือเล้งไว้แน่นก่อนจะประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน แม้เล้งจะพยายามสะบัดออกแต่มันก็กุมไว้แน่น

 

พี่เล้งน่ะสะบัดแค่พอเป็นพิธีไปงั้นแหละ สุดท้ายก็ยืนนิ่งให้มันจับต่ออยู่ดี

 

                “รถย้งเสียตั้งแต่เมื่อเช้า”มันว่าเสียงอ้อน

 

                “แล้วแม่ใช้ให้ไปเอาผักกาดดองบ้างแปะไช้”แปะไช้คือลุงของมันที่มีอาชีพทำผักกาดดองส่งทั่วจังหวัด

 

                “แล้วทำไมมึงไม่โทรบอกกู”เล้งถามเสียงตึง ปกติเวลาต้องไปเอาผักกาดดองบ้านแปะไช้เขาจะขับกะบะพามันไปเอาด้วยกันทุกที

 

หมายถึงไปเอาผักกาดน่ะนะ

 

                “วันนี้รีบมาก ค่ายมาสั่งเหมาไปเลี้ยงทหารพรุ่งนี้ย้งเลยต้องรีบไป พอดีไอ้แอ้มันอยู่บ้านม้าเลยจ้างให้มันช่วยขับรถพาไป ย้งไม่รู้ว่าพี่เล้งจะไปหาที่บ้าน”มันทำตาแพรวพราวใส่ แก้มใสขึ้นสีราวกับตูดลิงตอนหน้าผสมพันธุ์

 

                “ใครจะไปหามึง อย่ามามั่ว กูแค่จะไปกินข้าว”เล้งหันมาเถียงไม่เต็มคำนัก เสียงที่แข็งตอนแรกอ่อนลงทันตา  มองสภาพอีย้งที่เขาทำให้มันเปื้อนก็รู้สึกผิด

 

ใช่ว่าจะไม่เคยเล่นแรงๆกับมัน ตอนเด็กๆช่วงที่เล้งรู้สึกว่าตัวเองมีพละกำลังมากกว่ามันเขาก็ผลักมันล้มบ่อยๆ

 

แต่ตั้งแต่มันโตมาและเขารับรู้ว่ามันมีใจเป็นเด็กผู้หญิงมากกว่าเล้งก็ไม่เคยทำมันให้เจ็บตัวอีก

 

เขาแค่รู้สึกว่าในเมื่อมันอ่อนแอกว่าเขาก็จะไม่รังแกดังนั้นยิ่งมองเห็นมือที่เป็นแผลกับคราบน้ำมันที่ติดเรียวขาขาวเขาก็รู้สึกผิด

 

                “ไปอาบน้ำ ตัวมึงเปื้อน”เขาไล่มันแล้วบุ้ยปากไปทางห้องน้ำ

 

                “เดี๋ยวย้งกลับไปอาบที่บ้านก็ได้”

 

                “อาบที่นี่แหละ มึงกลับไปสภาพนี้เดี๋ยวม้ามึงตามมาด่ากู” ก็แค่ข้ออ้าง

 

                “แต่ย้งไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนนี่จ๊ะ”มันก็ยังคงเป็นอีย้งที่เรื่องมากชิบหาย เล้งถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอากางเกงบอลและเสื้อบอลตัวโคร่งมาโยนใส่หัวมัน

 

                “ไปอาบน้ำ อย่าให้กูพูดซ้ำ”เล้งทำเสียงดุก่อนจะเปิดประตูออกไปข้างนอกเพื่อหยิบกล่องยา เมื่อกลับเข้ามาในห้องอีย้งก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้วมีเพียงเสียงฝักบัวที่ตกกระทบพื้นให้ได้ยิน เล้งขมวดคิ้วเมื่อเสื้อผ้าที่เขายื่นให้อีย้งวางกองอยู่บนเตียงนอนของเขา

 

อีย้งอาบน้ำไปฮัมเพลงไปบีบสบู่เหลวโพรเทคสูตรเย็นของเล้งฟอกตัวล้างคราบน้ำมัน ใบหน้าใส่ขึ้นสีเรื่อจากเลือดฝาดยามน้ำอุ่นตกกระทบผิวกายก็แดงระเรื่ออย่างน่ารัก แผลถลอกที่มือแสบเล็กน้อยแต่ย้งทนได้ ตอนเด็กๆเฮียยี่พาเตะบอลย้งล้มกลิ้งเพราะขาพันกันได้แผลได้เลือดเสียหลายหนยังไม่ยักกะตาย ขาเจ็บก็ได้พี่เล้งพาขึ้นหลังและแบกกลับบ้านดังนั้นแผลที่มือยังไกลหัวใจนักแต่พี่เล้งทำหน้าทำตาเหมือนแผลมันใหญ่มากถึงขั้นต้องตัดมือทิ้ง

 

ย้งขำพรืดออกมากับท่าทางดูสำนึกผิดนัก

 

ปะเดี๋ยวเถอะจะแกล้งอ้อนว่าเจ็บให้รู้สึกผิดเชียว ย้งอาบน้ำเสร็จก็ใช้ผ้าเช็ดตัวลายแมนยูผืนใหญ่ของเฮียเล้งพันตัวออกมา ร่างบางตกใจนิดหนึ่งที่เห็นเล้งนั่งกระดิกตีนยิกๆรออยู่บนเตียง สองมือยกขึ้นปิดหน้าอกเปลือยเปล่า

 

                “แหก!!”อีย้งอุทานลั่นด้วยความตกใจ มันคิดว่าพี่เล้งลงไปทำรถต่อเลยทำตัวชิลเหมือนอยู่บ้าน

 

เล้งลมหายใจสะดุดก่อนจะเขวี้ยงเสื้อผ้าให้มันอีกหน อีย้งลืมตัวปล่อยมือที่ปิดหน้าอกของตัวเองเพื่อรับเสื้อผ้าที่เล้งโยนให้ การขยับตัวอย่างกะทันหันทำให้ปมผ้าที่ผูกไว้ไม่แน่นนักคลายออก

 

กว่าย้งจะรู้ตัวผ้าขนหนูก็ร่วงไปกองที่พื้นพร้อมกับลมเย็นที่ประทะวูบเข้ากับร่างกายของย้ง

 

อีย้งกรี๊ดลั่นก่อนหายผลุบเข้าไปในห้องน้ำในขณะที่เล้งนั่งตาค้างหัวใจเต้นแรงราวมีคนมาตีกลองอยู่ในอก

 

ตั้งแต่มันโตเขาก็ไม่เคยเห็นมันแก้ผ้าอีกเลยจนกระทั่งวันนี้

 

แทนที่จะรู้สึกรังเกียจหัวใจไอ้หนุ่มลูกเจ้าของอู่รถกลับเต้นระส่ำ เรือนร่างขาวบอบบางติดอยู่ในหัวจนต้องสะบัดหัวหลายรอบเพื่อลบภาพนั้นออก

 

หากแต่พยายามจนคอเคล็ดภาพก็ยังติดตา

 

เล้งนั่งรอย้งนานนับสิบนาทีจนใจของเขาเริ่มเต้นด้วยจังหวะปกติชายหนุ่มจึงเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ

 

                “อีย้งมึงจะออกมาได้ยังเข้าไปตายคาส้วมกูแล้วหรือไง”เขาทั้งเคาะทั้งร้องเรียกจนในที่สุดกลอนประตูห้องน้ำก็ถูกถอดออก อีย้งก้มหน้าซ่อนแก้มแดงเรื่อไว้อย่างเขินอาย ปากที่เคยพูดเจื้อยแจ้วเม้มแล้วคลายอย่างประหม่า เล้งเห็นดังนั้นก็แกล้งทำเฉยไม่พูดถึงสิ่งที่เพิ่งผ่านไป

 

                “มาทำแผล มือมึงเป็นแผล” เขาหันหลังเตรียมเดินนำไปที่เตียงก็พอดีเห็นว่าอีย้งมันเอามือจับขอบกางเกงไว้ไม่ยอมปล่อย

 

                “อ่อ กูลืมไป ยางมันยืด”เล้งว่าก่อนจะคว้าเชือกผูกตรงขอบกางเกงมาผูกให้อีย้งโดยการดึงเสื้อบอลให้ขึ้นไปกองอยู่ที่เอวอีย้งแล้วผูกเอวกางเกงให้เหมือนผู้ใหญ่แต่งตัวให้เด็ก

 

                “เสร็จแล้ว”เขาว่าก่อนจะจับหัวมันแล้วดันให้มานั่งที่เตียง น้ำเกลือถูกชุบแล้วล้างแผลให้มัน เบตาดีนถูกแต้มแล้วโปะผ้าก็อซติดพลาสเตอร์

 

น่าแปลกที่พี่เล้งที่ดูเป็นผู้ชายเถื่อนจะมือเบาอย่างไม่น่าเชื่อ

 

ย้งยังไม่ทันเจ็บพี่เล้งก็ทำแผลให้เสร็จเสียแล้ว

 

                “เป่าหน่อย”มันอ้อนเหมือนเมื่อครั้งยังเยาว์ ทุกครั้งที่พี่เล้งทำแผลให้พอแล้วเสร็จต้องให้เล้งเป่าให้ตลอด

 

                “ปัญญาอ่อน โตเป็นควายแล้วยังจะต้องให้เป่า”มันว่าใส่น้องที่นั่งจ้องตาแป๋ว

 

ถามว่าด่าแล้วเป่ามั้ย?

 

                “เพี้ยง หาย!!”

 

ก็เป่าอยู่ดี





 

                เจงกับอินมองตากันอย่างสื่อความหมายในสายตาขณะที่ล้างไม้ล้างมือรอกินข้าวโดยที่อีย้งเป็นคนทำอาหารมื้อนี้  หม้อข้าวที่มีกลิ่นของข้าวหอมมะลิหอมกรุ่นดีดตัวเด้งเป็นสัญญาณว่าข้าวที่หุงสุกดีแล้วก็พอดีกับเสียงน้ำมันในกระทะดังฉ่าด้วยอีย้งเทกะหล่ำปลีหั่นลงไปผัดกับกระเทียวสับและหมูสด มันปรุงรสอย่างคล่องแคล่วผัดไปมาด้วยไฟแรงไม่นานจานผัดกะหล่ำปลีก็ถูกวางลงบนโต๊ะที่มีไข่เจียวสีน้ำตาลกำลังดีรวมทั้งต้มจืดเต้าหู้อ่อน น้ำพริกกะปิและจานผักสดจานใหญ่วางอยู่ก่อนแล้ว

 

                “ย้งยี้นี่เก่งเนอะ ทำกับข้าวก็เก่งขายของก็เก่งใครได้ไปทำลูกทำเมียนี่โชคดีชิบหาย”ไอ้เจงว่าก่อนจะรับจานข้าวที่ย้งคดให้จนพูนจาน อีย้งคิ้วกระตุกนิดหนึ่งกับคำท้ายประโยค

 

                “โชคดีเฉยๆก็พอจ้าพี่เจง โชคดีชิบหายย้งกลัวว่าแก่ตัวไปน่าจะเหลือแค่กะลาใบเดียว”

 

                “เลิกชอบไอ้เล้งแล้วมาคบกับพี่มั้ยย้ง?”ไอ้อินมันว่าพลางลอยหน้าลอยตายิ้มจนไฝสามเม็ดใต้ตาย่นไปกองรวมกันก็พอดีกับมะเขือเปราะที่ไอ้เล้งถืออยู่ลอยหวือมาลงหัวของอินพอดี

 

                “โทษทีมือกูลื่น”มันว่าพลางหยิบมะเขือลูกใหม่มาบิด้วยมือเปล่า ตายตาคมดุก็จ้องหน้าเพื่อนราวกับจะแดกเข้าไปแทนลูกมะเขือ

 

                “แหม  หวง กูหยอกเล่นหรอก”ไอ้อินไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวแต่อย่างใด

 

มันพูดตามความจริง ถ้าไม่ติดว่าอีย้งมันรักปักใจแค่ไอ้เล้งเขาเองก็อยากจะจีบมัน ถึงมันจะแสดงออกว่ามันเป็นนังตุ๊ดเด็กแด๊ะแด๋แต่ย้งมันน่ารักจริงๆ ผิวขาวลออตาอย่างลูกคนจีนไหนจะหน้าตาจิ้มลิ้มของมันนั่นอีก ไม่ว่าใครจะผู้หญิงหรือผู้ชายเห้นมันก็ต้องเอ็นดูทั้งนั้นแหละ

 

มีแต่คนใจหมาเท่านั้นแหละที่เกลียดอีย้งลง

 

ไม่นับไอ้คนที่ชอบทำปากหมาใส่อีย้งมันบ่อยๆอย่างไอ้เล้งหรอกนะ

 

                “เลิกมองอีย้งแล้วรีบแดกข้าวเถอะไหนมึงบ่นนักบ่นหนาว่าหิวไม่ใช่เหรอยังมีงานเหลืออีกตั้งเยอะ”เล้งพูดแทรกระหว่างที่ไอ้อินมองอีย้งเหมือนจะแดกอีย้งแทนข้าวเข้าไปซะเอง

 

                "มึงก็มานั่งกินข้าวได้แล้วอีย้ง”เล้งเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวให้ย้ง  ย้งยี้ตักข้าวมานั่งกินใกล้ๆมือเรียวก็คอยหยิบจับตักกับข้าวใส่จานให้เล้งไม่ได้ขาดจนเจงกับอินที่ลอบมองอยู่เรื่อยๆอดยิ้มเอ็นดูมันไม่ได้

 

เสียดาย ถ้าอีย้งเป็นผู้หญิงอะไรๆคงง่ายกว่านี้ ปากไอ้เล้งน่ะชอบไล่อีย้งปาวๆแต่พอมันไปกับใครหรือหายไปก็ไปหงุดหงิดโมโหใส่มันทุกครั้ง พอดีกันแล้วก็ทำเหมือนคู่ผัวตัวเมียปรนนิบัติพัดวีไม่ได้ขาด

 

มันเกินจากคำที่ไอ้เล้งเคยบอกพวกเขาไปมากโข

 

                “น้องไอ้ยี่ก็เหมือนน้องกู พี่มันไม่อยู่ฝากให้กูดูแลกูเลยติดแหงกอยู่กับอีลิงนี่ไปไหนไม่ได้เลย”

 

แต่จากสายตาที่เห็นเป็นไอ้เล้งมากกว่าที่ไม่อยากไปไหน

 

หลังกินข้าวกลางวันพ่วงด้วยข้าวเย็นเสร็จเล้งกับเจงและอินก็ออกไปสูบบุหรี่ที่หน้าร้าน ชายหนุ่มปล่อยควันสีขาวให้ลอยไปในอากาศก็พอดีกับที่ย้งเดินออกมาข้างนอก เล้งรีบโยนก้นบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปได้ครึ่งมวนทิ้งใช้ตีนขยี้แล้วรีบใช้มือปัดควันทันที

 

อีย้งมันไม่ชอบกลิ่นบุหรี่

 

แต่อีคนจมูกดีก็ทำท่าฟุดฟิด

 

                “เหม็น”มันว่าก่อนจะนั่งลงมองรถของตัวเอง

 

                “ช่วงนี้เสียบ่อยโดยไม่ต้องอ่อย”มันว่าพลางจับนู้นจับนี่ไปตามเรื่อง ถามว่ารู้มั้ยว่าเสียตรงไหน

 

ก็ไม่รู้หรอก

 

                “ย้งไม่ชอบที่พี่เล้งสูบบุหรี่เลย เสียสุขภาพ”มันละมือจากรถแล้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เพิ่งดับบุหรี่ไป

 

                “เสือก”เล้งก็ยังคงเป็นเล้งที่ชอบตอบกลับอีย้งด้วยคำพูดไม่น่ารัก

 

ย้งยี้เม้มปากอยู่ๆก็รู้สึกเสียใจกับคำด่าของพี่เล้งทั้งๆที่ก็โดนด่าแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วแท้ๆ แต่วันนี้ทำไมมันเจ็บจึ๊กๆที่ใจก็ไม่รู้สิ

 

                “รำคาญย้งก็บอกมาดีๆก็ได้ ไม่ต้องมาด่าย้งทุกคำหรอก”มันว่าแล้วลุกขึ้นยืน

 

                “รำคาญกันก็จะไม่มาให้เห็นหน้าอีก”ย้งยี้ก้าวจะเดินออกจากร้านแต่เล้งไวกว่า มือหนาคว้าเอามือมันรั้งไว้

 

                “จะไปไหน”เขาถามด้วยน้ำเสียงหงุเหงิด

 

เขาไม่ชอบคนงี่เง่าและอีย้งกำลังทำแบบนั้นอยู่ มันน่าหงุดหงิด

 

                “กลับบ้านไม่อยากอยู่ให้รกหูรกตาพี่เล้ง”อีย้งสะบัดมืออย่างเจ้าแง่แสนงอน

 

มันน้อยใจ น้อยใจที่ความห่วงใยของมันกลายเป็นความเสือกสำหรับพี่เล้ง

 

มันก็แค่อยากให้พี่เล้งมีสุขภาพดีจะได้อยู่กับมันไปนานๆ

 

แต่พี่เล้งน่ะโง่

 

นอกจากไม่ซึ้งใจยังมาด่ามันว่าเสือกอีก

 

ไม่น่าชื่อเล้งที่แปลว่ามังกรเลย น่าจะชื่อควายมากกว่า

 

โง่ งี่เง่า

 

                “ไม่ให้กลับ”พี่ควาย เอ้ย พี่เล้งจับมือย้งแน่นยึดไว้ไม่ยอมให้เดินออกจากอู่

 

                “ย้งจะกลับ”ย้งยี้ก็ยังคงเป็นย้งยี้เช่นกัน

 

บทจะดื้อแล้วก็ดื้อหัวชนฝา ไอ้เจงกับอินมองภาพตรงหน้าอย่างอยากรู้บทสรุปว่าใครจะชนะ

 

                “เดี๋ยวกูไปส่งรอก่อน”เล้งรั้งย้งไว้ น้ำเสียงที่แข็งเมื่อครู่อ่อนลง แต่ย้งถูกความน้อยใจกัดกินใจไปเสียแล้วมันจึงไม่ฟัง

 

                “ย้งจะกลับเอง”มันบิดข้อมือจนแดงเถือกเล้งพอถูกเด็กมันดื้อใส่ก็โมโหยกขาข้างหนึ่งเหยียบม้าหินหน้าบ้านก่อนจะดึงตัวอีย้งให้นอนพาดขา มืออีกข้างที่เหลือก็ฟาดป้าบๆลงบนตูดงอนๆของอีย้งไปเสียหลายที อีย้งร้องจ้ากดิ้นไปมา

 

                “พี่เล้งตีย้ง ย้งจะฟ้องเฮียยี่”มันงัดเอาชื่อพี่ออกมาขู่ฟ่อน้ำหูน้ำตาไหล

 

                “เชิญมึงขี่ม้าสามศอกไปฟ้องมันเลยไอ้ยี่น่ะ กูจะตีมึงให้ตูดลายเพราะมึงมันดื้อ”

 

                “ย้งไม่ได้ดื้อ!!”

 

                “มึงดื้อ!!”

 

สองคนตะเบ็งเสียงใส่กันก่อนที่อีย้งจะดิ้นขลุกขลักจนหลุดออกจากการจับกุมของเล้ง พอตั้งหลักได้มันก็กระทืบเท้าใส่หัวแม่ตีนเล้งทันที

 

                “หนูเกลียดพี่เล้งไม่รักพี่เล้งแล้ว!!”มันพูดไปน้ำหูน้ำตาไหลไปก็วิ่งตูดบิดกลับบ้านมันไปเลย

 

                “เป็นบ้าอะไรของแม่งวะ”พอจับอีย้งไม่ทันไอ้เล้งก็หันไปฟาดงวงฟากงาใส่ไอ้อินกับไอ้เจงแทน

 

                “เมนส์มามั้ง”ไอ้เจงยักไหล่ตอบอย่างขอไปที

 

                “อีย้งไม่มีมดลูกจะมีเมนส์ได้ยังไง”

 

                “มึงมันโง่สมกับที่น้องมันว่าจริงๆ วันนี้หลายคดีนะมึงเนี่ย”ไอ้อินหันมาทำตาขวางใส่เล้ง

 

ก็เห็นๆอยู่ว่าคราวนี้ไอ้เล้งมันผิดจริงๆ

 

                “ช่างแม่งไม่เคยเห็นงอนกูได้นานเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็มาพันแข้งพันขากูอยู่ดีเล้งพูดอย่างมั่นใจ อีย้งมันขี้งอนเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมามันก็ลืมมันก็มาอ่อยเขาอยู่ดีหรอก

 

                “มั่นหน้าเข้าไปเถอะมึงระวังเขาไม่มาจะหงอยเป็นหมา”

 

                “เหอะ”ไอ้เล้งทำเสียงในคออย่างนึกค่อนในใจ

 

                “ถ้ามันไม่มามึงเอาตีนมานาบหน้ากูได้เลย”


.............................

มาตามอารมณ์มีอารมณ์ก็มาไม่มีอารมณ์ก็ไม่มา

อิ๊วๆ

อยากให้พี่เล้งทำแผลให้มั่งจังค่ะ

#พี่เล้งแซ่บมาก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-03-2019 13:01:33 โดย thanatcha »

ออฟไลน์ beedy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 42
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :mc4: :mc4: มาด่วนทันใจมาก ขอบคุณมากๆก๊าบบบบ :hao7:

ออฟไลน์ nisaday

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
พี่เล้งโดนตีน แปะหน้า แแน่ๆจ้า

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25
สนุกค่ะ ชอบๆ

ออฟไลน์ Januarysky

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
เด๋วน้องหายไป 24 ชม.
อิพี่เล้งมีอกแตกตายแน่นวน
 :hao6:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

สงสัยย้งคงจะหายไปหลายวันแน่ ๆ

คงได้เห็นพี่เล้งกระวนกระวายใจที่คนเคยมาอ้อยทุกวันสามเวลาหลังอาหารหายตัวไปไม่โผล่มาให้เห็นแน่ ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4751
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-19

ออฟไลน์ todiefor

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
น้องย้งน่ารัก

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4

ออฟไลน์ SLEEPERINDY

  • I am a normal girl.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
พี่เล้ง น้องมันน้อยใจรีบตามไปง้อเลย

ออฟไลน์ zenesty

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
รอเอาตีนนาบหน้าอิพี่เล้งอยู่นะจ๊ะ 55555 :laugh: :laugh: :laugh:   


ใครรอเหมือนกัน +1 ตามมาเลยจร้าาาาาาาาาาา   :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
พี่เล้งปากหมามาก ไปง้อน้องเลยนะะ!!

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0
น่าจะได้หลายตีนนะพี่เล้ง 555

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
LengZab 2

#พี่เล้งแซ่บมาก

               

                “มารับย้งเหรอเล้ง”ผู้หญิงผิวขาวมีใบหน้าคล้ายย้งยี้ที่กำลังสับขาหมูอยู่หน้าเขียงร้องถามเมื่อเล้งในชุดเสื้อช็อปขับมอเตอร์ไซค์มาหยุดหน้าร้านในตอนเช้า เล้งยกมือไหว้แม่เพื่อนอย่างเป็นปกติที่ทำทุกวัน พรรณีรัดหนังยางกับห่อข้าวพลางตักน้ำขาหมูใส่ถุงจากนั้นก็รัดหนังยางมือเป็นระวิงจนถุงโป่งคล้ายจะแตก

 

เล้งไม่อยากจะยอมรับเท่าไหร่ว่ามารับย้ง แต่มันเป็นหน้าที่ประจำที่ทำทุกวันเพราะอีย้งมักจะโทรไปจิกเขาตั้งแต่หกโมงเช้าทุกวัน

 

ที่แปลกไปก็คือวันนี้โทรศัพท์ของเขาเงียบสนิท

 

ย้งยี้ไม่ได้โทรมาตามให้เขาขับมารับเหมือนที่ผ่านมา

 

                “ย้งมันให้อันอันมารับไปตั้งแต่ 7 โมงแล้ว มันไม่ได้บอกเล้งเหรอ”หม่าม้าหันมามองหน้าเล้งหลังจากยื่นถุงให้ลูกค้าแล้ว

 

                “ส่งสัยผมจะลืมน่ะครับม้า งั้นผมไปเรียนก่อนนะครับ”เล้งพูดแก้เก้อแล้วยกมือสวัสดีลาอีกครั้ง

 

ในใจของเล้งตอนนี้มีคำถามมากมาย

 

ทำไมอีย้งไม่บอกเขาว่าจะให้อันอันมารับ

 

เมื่อคืนมันก็ไม่ยอมโทรมากวนบังคับให้เขาบอกฝันดีเหมือนที่ผ่านมา

 

หรือว่ามันยังงอนเขาอยู่

 

แต่ปกติอีย้งไม่เคยงอนนานเกินชั่วโมงนี่นา อีย้งน่ะมันเป็นเป็นพวกงอนเองหานเองเพราะเล้งไม่ง้อ พอหายงอนคิดเหตุผลเข้าข้างตัวเองได้มันก็กลับมาอี๋อ๋อให้เขารำคาญเหมือนเดิม

 

แต่นี่นับจากเมื่อวานที่ทะเลาะกันก็ 14 ชั่วโมงแล้วนะ

 

เล้งสะบัดหน้าไล่ความคิดออกไป

 

เหอะ

 

ก็ดี

 

งอนนานๆนะมึง

 

สบายหูสบายตาไม่ต้องมีใครมาคอยวนเวียนให้รำคาญดี

 

               

เจงกับอินนั่งมองไอ้คนที่เอาแต่เดินไปเดินมากดโทรศัพท์ยิกๆจนนิ้วเป็นระวิงแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจ

 

อาการของเล้งตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับหมาบ้าที่หงอยลงเพราะใกล้ตาย

 

                “โทรศัพท์มีไว้ทำส้นตีนอะไรของแม่งวะ มีแล้วไม่รับเนี่ย ทับกระดาษเหรออีห่านี่”เล้งกดโทรศัพท์อีกครั้งและเช่นเดิมเขารอจนสัญญาณดับไปอีกฝ่ายก็ไม่รับ ถ้าไม่ติดว่าโทรศัพท์เครื่องละหลายพันพ่อจะเขวี้ยงให้เหมือนพระเอกละครที่เคยเห็นในทีวี แต่เล้งไม่รวยขนาดนั้นไงถ้าเขวี้ยงพังกูจะเอาที่ไหนไว้ตีป้อม เล้งเลยทำได้แต่เตะก้อนหินหน้าร้านจนมันกระเด็นไปโดนหัวอีด่างหมาจรท้ายตลาดที่ถ้าเล้งอารมณ์ดีก็จะหยำข้าวเทให้กินเป็นครั้งคราว

 

                “มันงอนมึงไงมันเลยไม่รับ ปกติริงโทนขึ้นติ๊ดเดียวมันก็รับแล้ว”ไอ้เจงว่าอย่างคนเดาสถานการณ์ได้แม่นยำ

 

ถ้าเป็นตัวของเจงเองก็คงโกรธเหมือนกัน  ก็เล่นด่าคนที่พูดด้วยความหวังดี เขาเข้าใจอีย้งมันดีที่บอกไม่ให้ไอ้เล้งสูบบุหรี่ก็เพื่อตัวของไอ้เล้งเองทั้งนั้น เพราะมันรักมันห่วงพ่อยอดชายที่หนึ่งในใจของมันนั่นแหละ แต่ไอ้เล้งน่ะโคตรควายที่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองซักทีเจงกับอินคบกับไอ้เล้งมา 2 ปีก็เห็นอีย้งมันวนเวียนมาอ่อยเช้าอ่อยเย็น เขาเข้าใจความแด๊ะแด๋ของอีย้งดี มันรักปักใจของมันเพราะตั้งแต่จำความได้อีย้งก็มีไอ้เล้งอยู่ในทุกช่วงเวลาของมันแล้ว ทั้งตอนที่ยังต้องกินกล้วยบดที่หม่าม้าโม๊ะๆในปากก่อนป้อน ทั้งตอนที่มันต้องเลิกดูดขวดนมก่อนเข้าอนุบาล แถมมารู้อีกว่าเมื่อก่อนน่ะไอ้เล้งต้องล้างตูดให้อีย้งแทนไอ้ยี่ที่เหม็นขี้น้องด้วยซ้ำ แต่เพื่อนเขาน่ะมันโง่ ด่าควายก็สงสารควายที่ควายมันยังรู้ว่ามันรักหรือไม่รักเจ้าของมันแต่ไอ้เล้งน่ะปากแข็ง ทั้งๆที่ก็ดูแลตามใจอีย้งไปซะทุกอย่างแต่พอถามทีไรก็ตอบแค่

 

                “อีย้งก็น้องป่าววะ ไอ้ยี่มันฝากให้กูช่วยดูแล”

 

ก็แค่น้องเพื่อนป่าววะ ไม่เห็นต้องไปรับไปส่งที่โรงเรียนเลย

 

แค่น้องเพื่อนไม่เห็นต้องไปต่อยกับไอ้คนที่มาจับตูดมันเลย

 

แค่น้องเพื่อนพอมันไปซ้อนท้ายผู้ชายอื่นก็หวงหน้าดำหน้าแดง

 

แค่น้องเพื่อนอีย้งทำนมหกหรือกางเกงขาสั้นร่นจนเห็นขาอ่อนทีก็ทำหน้าเหมือนจะควักตาทุกคนที่มอง

 

เพื่อนเขาไม่หวงน้องเพื่อนกันแบบมึงหรอกไอ้โง่

 

ฉลาดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องหัวใจ

 

เมื่อวานไอ้อินเกือบโดนไขควงเขวี้ยงหัวก็เพราะเสือกก้มหน้าไปพูดกับไอ้เล้งที่นั่งซ่อมรถให้อีย้งด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามที่ทำเอาคนฟังสั่นเป็นเจ้าเข้า

 

                “เพื่อนเล้ง ยื่นหน้ามาซะดีๆ กูจะเอาตีนนาบ น้องย้งยี้เขาทิ้งมึงไปแล้วชาตินี้กูคิดว่าน้องมันคงไม่กลับมาหามึงอีกแน่ๆงอนข้ามวันข้ามคืนขนาดนี้ป่านนี้หาผัวใหม่ที่ช่างเอาอกเอาใจไม่ปากหมาแบบมึงไปแล้ว “

 

                แม่ง ไม่รับ!!”เจงสะดุ้งโหยงในตอนที่เขาคิดอะไรเพลินๆไอ้เล้งก็เตะยางในรถที่ลูกค้ามาเปลี่ยนจนลอยหวือผ่านหน้าเขาไปนิดเดียวจากนั้นมันก็คว้ารถที่อีย้งจูงมาให้ซ่อมเมื่อสองวันก่อนสตาร์ทแล้วขับไปเลย

 

ใช่ครับ

 

อีย้งมันไม่มาที่ร้าน 2 วันแล้ว ทำสถิติงอนนานที่สุดเท่าที่อีย้งเคยงอนมา คราวก่อนที่มันงอนนานสุดก็ตอนที่ไอ้เล้งแซวมันเรื่องลูกกระเดือก อีย้งเสียความมั่นใจไปโขมันเลยงอนไอ้เล้งที่เอาเรื่องลูกกระเดือกมันมาพูดต่อหน้าธารกำนัลที่มีคนได้ยินทั้งสิ้น 2 คน คือเจงกับอิน แล้วมันก็งอนตุปัดตุเป๋ออกจากร้านไป หายไปแบบตดยังไม่ทันหายเหม็นรวมทั้งสิ้นสองชั่วโมงกับอีก 14 นาที แล้วมันก็หิ้วถุงข้าวหมูแดงข้าวขาหมูกลับมา

 

                “ย้งมาคิดดูแล้ว กระเดือกย้งมันก็ใหญ่จริงๆ พี่เล้งไม่ได้พูดผิด ย้งงี่เง่าเอง ย้งเอาข้าวหมูแดงมาให้พี่เล้งไม่ใส่กุญเชียงไม่ใช่ไข่ ย้งหั่นหมูกับมือเลยนะจ๊ะ เดี๋ยวย้งไปเทใส่จานให้เนอะ เนี่ย ย้งแช่ต้นหอมกับน้ำส้มสายชูแบบที่พี่เล้งชอบมาให้ด้วย”ดูเอาเถอะ ขนาดงอนเขามันยังมีอารมณ์ไปนั่งแช่ต้นหอมกับน้ำส้มสายชูให้ไอ้เล้ง

 

ย้งมันเป็นเด็กซื่อๆ มันมองโลกในแง่ดีมาตลอด หม่าม้าของมันเลี้ยงมันในแบบที่มันเป็น เริ่มรู้ว่าตัวเองได้ลูกสาวคนเล็กก็ตอนที่ย้งมันเอาส้นสูงของแม่ไปใส่ตอนอนุบาล

 

ย้งบอกว่าย้งไม่ชอบผมสั้นแบบเด็กผู้ชาย มันอยากไว้ผมยาวและถักเปียแบเชอรี่

 

ย้งเคยร้องห่มร้องไห้ตอน ม.1 มาฟ้องไอ้เล้งว่าเพื่อนผู้หญิงเขามีเมนส์เขาซื้อผ้าอนามัยกันแล้วแต่มันไม่มีเมนส์จนไอ้เล้งต้องพามันไปเซเว่น ยัดเงินใส่มืออีย้งแล้วบอกให้มันไปซื้อผ้าอนามัยที่อยากได้มา นั่นแหละอีย้งถึงเลิกร้องไห้ได้

 

                “มึงจะร้องไห้ทำไม เขาใส่ให้มึงเห็นมั้ย มีเพื่อนมึงคนไหนเขาใส่ตอนเป็นเมนส์มาโชว์มั่ง ถ้ามึงอยากใช้มึงก็ใช้ไปเลย

 

                “แต่ย้งไม่มีเมนส์นะพี่เล้ง”

 

                “เอาไว้ใช้เผื่อมึงฝันเปียกก็ได้”

 

นั่นแหละปัญหาเรื่องผ้าอนามัยจึงไม่ถูกนำมาพูดถึงอีกเลย

 

ตามใจเขาขนาดนี้ไม่เรียกว่าดูแลเพราะพี่มันฝากไว้แล้ว

 

ระหว่างเล้งกับย้งมันคือความเคยชิน พอวันหนึ่งความเคยชินหายไปเล้งเลยหงุดหงิด แล้วก็พาลฟาดงวงฟาดงาใส่คนอื่น

 

                “อ้าวเล้ง กินข้าวหรือยัง”หม่าม้าทักเล้งขณะที่เก็บร้านอยู่กับลูกจ้าง

 

                “ยังครับม้า”

 

                “งั้นเดี๋ยวอยู่กินข้าวกับม้ามั้ย เนี่ยวันนี้ม้าว่าจะผัดต้นกระเทียมที่เล้งชอบด้วย”ม้าเอ่ยชวนอย่างเคยชิน เล้งก็เหมือนลูกชายอีกคนของหล่อนมากินข้าวกับจิวยี่ลูกชายของหล่อนออกบ่อยแถมยังคอยดูแลย้งยี้ให้ด้วย แต่เล้งปฏิเสธแล้วสอดส่ายสายตามองหาคนที่มันหายหน้าไปสองวัน

 

                “หาย้งเหรอ ยังไม่กลับน่ะไปเล่นที่บ้านอันอัน”

 

                “ใครมารับไปครับ บ้านอันไกลจะตายแล้วนี่จะกลับยังไงครับม้าทุ่มกว่าแล้ว”

 

                “กิมจูมารับส่วนขากลับเห็นว่าอันจะมาส่งนะ”

 

                “งั้นเดี๋ยวผมไปรับเองครับม้า”เล้งไม่รอให้หม่าม้าได้ปฏิเสธชายหนุ่มขับมอเตอร์ไซค์ของย้งยี้ไปบ้านอันดามันเพื่อนสนิทของย้งยี้ทันที บ้านของอันออกไปทางชานเมืองห่างจากตลาดราวสิบกิโลเมตร

 

บ้านอันอันเป็นร้านเสริมสวยอยู่ติดถนนใหญ่และใกล้มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง อันอันมีพี่สาวหนึ่งคนชื่อกิมจูอายุมากกว่าเล้ง ปีกว่า เล้งเคยเจอเพราะหม่าม้าเคยวานให้มารับย้งเวลาย้งต้องมาทำงานกลุ่ม เล้งจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ตรงหน้าร้าน แล้วเดินเข้าไปในร้าน เสียงพูดคุยเงียบลงเมื่อชายหนุ่มปรากฏตัว เล้งมองคนสามคนที่อยู่ในร้านก่อนที่ลมหายใจของเล้งสะดุดลงชั่วคราวเมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เสริมสวย ย้งหมุนตัวมามองเขาอย่างตกใจ แปรงแต่งหน้าในมือของกิมจูชะงักค้างกลางอากาศ เล้งมองย้งยี้ไม่วางตา ย้งในวันนี้ต่างจากทุกวัน ใบหน้าที่ชอบทำหน้างุ้ยๆจีบปากจีบคอจ๊ะจ๋ากับเขาทุกวัน วันนี้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง ผมทรงนักเรียนสั้นๆตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยวิกผมหน้าม้ายาวสลวย ขนตาของอีย้งที่ปกติยาวเป็นแพตามธรรมชาติถูกปัดด้วยมาร์คคาร่าจนงอนยาวชัดกว่าปกติ เสื้อยืดกางเกงขาสั้นถูกแทนที่ด้วยชุดมินิเดรสสีน้ำเงินโชว์เรียวขาขาวอย่างที่เล้งมองว่าวันนี้ขาอีย้งสวยกว่าปกติ

 

เล้งไม่รู้ว่าอะไรดลจิตดลใจให้ย้งมาแต่งตัวแต่งหน้าแบบนี้

 

แต่เล้งไม่ชอบเลย

 

                “อ่าวพี่เล้ง มารับย้งเหรอ”อันอันที่ตั้งสติได้เร็วกว่าใครเอ่ยทักแขกไม่ได้รับเชิญ เล้งมองอีย้งอีกครั้งก่อนจะพูดเสียงเรียบ

 

                “กลับบ้าน”มันมองหน้าย้งเป็นการกดดันแต่ย้งยี้กลับสะบัดหน้าไปอีกทางจนคอแทบหัก บรรยากาศตึงเครียดทาบทับความสนุกสนานที่เคยมีในร้านไปจนมิด อันดามันหันไปสบตากับกิมจูอย่างเกรงๆ ใครๆก็รู้ว่าเล้งน่ะดุยังกับหมา มันไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนหรอกถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอีย้ง

 

                “ผีเข้าหรือไงถึงมาแต่งตัวแต่งหน้าเล่น ไปล้างแล้วกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย”

 

                “อันอัน ไปส่งเราหน่อย”ย้งยี้เลือกที่จะเมินคำพูดของเล้งหันไปจับมืออันอันเขย่าอ้อนให้เพื่อนเป็นคนไปส่งทั้งๆที่เล้งก็ยืนหัวโด่อยู่ที่หน้าประตู เล้งเห็นความดื้อรั้นของย้งก็ให้นึกหงุดหงิด เล้งไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีกเขาเดินดุ่มๆไปที่อีตัวดีก่อนจะดึงแขนย้งให้ลุกขึ้น

 

                “ปล่อยย้งนะไม่ต้องมายุ่งกับย้ง!!”อีย้งสะบัดมือสะบัดแขนอย่างแรงแต่ว่าเล้งจับไว้แน่น ต้นแขนย้งเจ็บไปหมด

 

พี่เล้งไม่อ่อนโยนเลยซักนิด ชอบทำให้ย้งเจ็บอยู่เรื่อย เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ อีกนิดย้งจะคิดว่าพี่เล้งใจหมาแล้วนะ

 

                “กลับบ้านมันมืดแล้ว”เล้งคลายแรงที่มือลงเมื่อเห็นย้งน้ำตาคลอเบ้า ปากอิ่มเบะราวกับพร้อมจะร้องไห้ได้ตลอดเวลา น้ำเสียงที่ใช้ก็พลอยอ่อนลงไปด้วย ย้งยี้มองไปทางอื่นไม่ยอมมองเล้งเลยซักนิด มันน้อยใจ คราวนี้มันน้อยใจหนักมาก ทั้งๆที่มันออกปากเตือนก็ด้วยความหวังดีทั้งนั้นแต่เล้งยังมาด่ามัน

 

                “ไม่ต้องมายุ่งกับย้ง ย้งจะกลับกี่โมงกี่ยามก็ไม่ต้องมาสนใจ ย้งโตแล้ว”

 

                “เล้งเดี๋ยวพี่ไปส่งย้งเองก็ได้ น้องใส่กระโปรงน่าจะนั่งรถเครื่องไม่สะดวก”กิมจูเห็นสีหน้าของเล้งที่เริ่มขมวดคิ้วอีกครั้งก็คิดจะไกล่เกลี่ยหากแต่เล้งไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้นในเมื่อพูดดีๆไม่ฟังมันก็เลยลากอีย้งออกนอกร้านไปเลย ย้งยี้พยายามขืนตัวไว้เต็มที่แม้จะไม่มีเสียงร้องแหกปากแต่มันก็ไม่ยินยอมที่จะมากับเล้ง

 

                “ถ้ามึงดื้อกูจะตีมึงให้คนอื่นเขามอง ดีมั้ย”เล้งหันมาขู่ย้งยี้ปากคว่ำทันทีอย่างหงุดหงิดอย่างทำอะไรไม่ได้ ย้งรู้ว่าพี่เล้งไม่ได้ขู่ถ้าหากยังดื้อดึงพี่เล้งต้องจับย้งฟาดมันริมถนนท่ามกลางบรรดานักศึกษาที่เดินขวักไขว่

 

ถึงจะอยากดื้อยังไงแต่ย้งไม่เอาด้วยหรอกนะจ๊ะ

 

                “นั่งไพล่!!”ย้งสะดุ้งโหยงเมื่อพี่เล้งหันมาตะคอกใส่ในตอนที่ร่างบางวาดขาเตรียมจะนั่งคร่อมด้วยความเคยชิน

 

                “มึงใส่กระโปรงสั้นขนาดนั้นจะนั่งคร่อมได้ยังไง แม่ง”เล้งทำเสียงหงุดหงิดก่อนจะถอดเสื้อช็อปของตัวเองยื่นให้ย้ง

 

                “นั่งไพล่แล้วเอาเสื้อกูคลุมขามึงไว้เลยสั้นขนาดนั้นใส่เข้าไปได้ยังไง”ย้งรับเสื้อที่เล้งยื่นให้ทำตามอย่างไม่ต่อล้อต่อเถียง รถมอเตอร์ไซค์ค่อยๆเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ

 

                “เป็นเด็กเป็นเล็กกลับบ้านมืดค่ำไม่กลัวอันตรายมั่งหรือไงข่าวจี้ปล้นมีทุกวันมึงไม่เคยดูบ้างเหรอ”

 

                “.....”

 

                “แล้วนี่ริอาจแต่งหน้าแต่งตา คิดว่าสวยนักหรือไงมึงจะแต่งไปให้ใครดูอยู่กันแค่นี้”

 

                “.....”

 

                “กระโปรงที่ใส่แม่งก็สั้นนั่งทีเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วมึงเองจะลุกจะนั่งไม่เคยระวังชอบหรือไงที่เห็นคนอื่นมามองขาของตัวเอง คิดว่าขาสวยมากมั้ย”ย้งกรอกตาไปแปดตลบฟังเล้งบ่นมาตลอดทางบ่นตั้งแต่เรื่องกลับบ้านมืดโทรหาไม่รับไปรับไม่เจอบ่นเรื่องรถบ่นๆๆๆจนกระทั่งถึงบ้าน ย้งไม่ได้ตอบอะไรกลับซักคำ จนกระทั่งรถจอดสนิท

 

                “พี่เล้ง”ในที่สุดย้งยี้ก็เปิดปากพูด

 

                “เป็นห่วงพูดอย่างนี้นะไม่ต้องพูดยาว”มันยื่นเสื้อช็อปคืนให้เล้งก่อนจะเดินเข้าบ้านไปทิ้งให้เล้งยืนนิ่งอยู่ที่เดิมทะเลาะตบตีกับความคิดตัวเองเหมือนคนบ้า

 

                “เป็นห่วง? ใคร ใครเป็นห่วงมึง กูป่าวซักหน่อย กูก็แค่ช่วยดูแลมึงเพราะกูรับปากไอ้ยี่ไว้”



((ต่อด้านล่างค่ะ))
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-03-2019 11:02:53 โดย thanatcha »

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
   เวลาผ่านไปจนครบอาทิตย์ ย้งยี้ก็ไม่ย่างกรายมาที่อู่ของเล้งเลย ไปรับตอนเช้าหม่าม้าก็บอกว่าย้งฝากบอกว่าอันอันจะมารับทุกวัน ตอนเย็นมีกิจกรรมต้องซ้อมกีฬาสีอันอันจะมาส่ง ดังนั้นเล้งจึงว่าง

ว่างจนฟุ้งซ่าน

แม้จะไม่อยากยอมรับแต่เล้งก็ต้องยอมรับจริงๆว่าชีวิตที่ไม่มีอีย้งนั้น

แม่งโคตรเหงาเลย

ในที่สุดเล้งก็ทนไม่ไหว โทรศัพท์เครื่องเก่งที่ทำตกแล้วตกอีกจนหน้าจอเป็นรอยร้าวทั่วทั้งฟิล์มกระจกก็ถูกหยิบขึ้นมากดยิกๆเพื่อต่อสายถึงจิวยี่เพื่อนรัก รอสายไม่นานทางนู้ก็รับสาย

   “ไมมึง”จิวยี่เอ่ยทักโดยไม่ต้องเสียเวลาฮัลโหลงฮัลโหลอะไรให้เป็นทางการนัก เล้งถอนหายใจใส่คู่สนทนาจนจิวยี่ด่ากลับมาดังลั่น

   “ไอ้สันดานมาถอนหายใจใส่กู มีอะไรก็รีบๆพูดมาคืนนี้กูจะไปตี้”

   “น้องมึงแม่งงี่เง่า”เล้งเปิดปากด้วยการด่าย้งยี้ให้พี่มันฟัง จิวยี่ที่นอนกระดิกตีนอยู่ที่หอถึงกับขมวดคิ้วฉับ

   “อ่าว อยู่ดีๆมึงมาด่าน้องกูทำไม”

   “ก็น้องมึงอ่ะแม่ง...”จิวยี่ฟังเล้งเล่าเรื่องราวที่ทำให้คนทั้งคู่งอนจนไม่มาหาเป็นอาทิตย์จบลงแล้วก็เป็นฝ่ายถอนหายใจ

   “ไอ้เล้ง มึงจำได้มั้ยป๊ากูตายเพราะอะไร?”

   “ก็มะเร็งปอดไง”

   “ใช่ ป๊ากูตายเพราะมะเร็งปอด แล้วที่เป็นมะเร็งปอดก็เพราะป๊ากูสูบบุหรี่จัดมาก วันหนึ่งสูบเป็นซองๆ อีย้งเป็นลูกที่พร่ำขอให้ป๊าเลิกสูบแต่ป๊าก็ไม่เลิกจนในที่สุดป๊าก็ตาย ตอนป๊าตายมึงก็เห็นว่าอีย้งมันร้องไห้จนไม่สบายมันถึงได้จำฝังใจว่าบุหรี่เป็นของไม่ดีจะพรากคนที่มันรักไป นี่เป็นสาเหตุที่อีย้งมันขอคนทั้งบ้านไม่ว่าจะเป็นกูหรือลูกจ้างว่าอย่าสูบบุหรี่ มันไม่อยากให้คนที่มันรักต้องตายเพราะบุหรี่อีก เพราะฉะนั้นการที่มันบอกไม่ให้มึงสูบบุหรี่เพราะอะไรมึงก็คิดเอาเอง”จิวยี่อธิบายให้เล้งฟังอย่างใจเย็น เล้งที่นิ่งฟังมาตลอดยกมือขึ้นลูบหน้า ถอนหายใจอย่างหนักอก

   “กูไม่รู้ กูด่ามันไปแล้ว กูไม่ได้ตั้งใจกูหลุดปาก”

   “บางทีการที่มึงจะเป็นฝ่ายง้อมันบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายนะ ครั้งนี้มึงผิด มึงโตกว่ามันมึงน่าจะรู้ว่าต้องทำยังไง”

   “แต่กูไม่รู้จะง้อมันยังไง กูไปรับที่บ้านมันก็ให้เพื่อนมันมารับบอกให้ม้าบอกกูว่ามันจะไปกลับกับอันอัน หลบหน้ากูตอนกูไปหาที่ร้านแล้วจะให้กูทำยังไง”

   “ตอนเด็กๆมึงก็ดูฉลาดดีนะ ทำไมโตมามึงโง๊โง่วะไอ้เล้ง”จิวยี่ด่าเล้งอย่างเหลืออด

   “อ๊าวไอ้เหี้ยนี่ก็กูไม่รู้จะง้อน้องมึงยังไงนี่หว่ามันเล่นไม่ยอมเจอหน้ากูเลย”

   “มึงก็เข้านอกออกในบ้านกูออกจะบ่อยหม่าม้ากูก็เห็นมึงเป็นลูกแค่จะขึ้นไปหาอีย้งบนห้องน่ะไม่ยากหรอก น้องกูมันกลัวผี มันไม่ล็อกห้องหรอก มันโทรมาอ้อนกูขอไปงานหน้าเมืองหลายวันแล้วแต่กูไม่อนุญาต แต่ถ้ามึงจะพามันไปกูอนุญาตนะ ถือว่ามึงเป็นตัวแทนกูดูแลมันแทนกูได้”

   “ไอ้ยี่ ไอ้เหี้ย!!”จิวยี่เบ้หน้าพลางดึงเอาโทรศัพท์ออกห่างใบหู ไอ้เล้ง ไอ้เพื่อนเวรตะไลแหกปากมาได้หูแทบแตก

   “มึงด่ากูทำไมเนี่ย?”

   “แทนที่มึงจะบอกกูเร็วๆ วันนี้งานหน้าเมืองวันสุดท้ายแล้วไอ้ควาย!!”เล้งกดวางสายไปแล้ว จิวยี่ได้แต่หัวเราะลงคออย่างขำๆ

   “ดีกันเร็วๆก็ดี กูรำคาญอีย้งโทรมางอแงใส่จะแย่อยู่แล้ว”




   “อ้าว เล้งร้านปิดแล้วนะ”พรรณีเอ่ยทักเล้งที่จอดรถหน้าร้านเล้งยกมือไหว้ด้วยความเคยชิน

   “พอดีไอ้ยี่มันโทรมาหาบอกว่าย้งอยากไปเที่ยวหน้าเมืองถ้าผมไม่พาไปมันก็ไม่ให้ย้งไปผมเลยมารับน่ะครับ”

   “อ่อ  ถึงว่า ย้งมันงอนยี่บอกว่าเฮียไม่ให้ไปหน้าเมือง น้องทำการบ้านอยู่ข้างบนน่ะเล้งขึ้นไปหาสิ ว่าแต่งอนอะไรกันไม่เห็นย้งไปหาที่อู่เลย”

   “ผมพูดไม่ดีใส่ย้งน่ะครับม้า”

   “ถึงว่า ยังไงก็คุยกันดีๆนะ ไปๆ เดี๋ยวจะดึกซะก่อน”

   “ผมจะพากลับตอน 5 ทุ่มนะครับ”เล้งบอกเวลาที่จะพาย้งกลับมาส่งบ้าน พรรณีพยักหน้ารับอย่างรับรู้ ร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านที่ชั้นล่างเป็นที่นั่งสำหรับลูกค้า ชั้นถัดไปเป็นชั้นลอยและห้องนอนของพรรณี ข้าวของมีไม่เยอะชิ้นจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เมื่อก่อนเขากับจิวยี่ใช้ชั้นนี้นั่งเล่นกันเป็นประจำ ชั้นบนเป็นห้องนอนสองห้อง ทางซ้ายเป็นห้องของจิวยี่ส่วนทางขวามีป้ายน่ารักๆเขียนติดไว้ว่าย้งยี้ เล้งเปิดประตูห้องนอนของย้งเข้าไปภายในห้องเปลี่ยนไปจากสมัยที่ย้งยังเด็ก เตียงนอนขนาด 5 ฟุตตั้งอยู่ตรงกลาง ห้องเป็นสีขาวกับชมพูดอ่อนโทนพาสเทลมีมุ้งสี่เสาสร้างความมุ้งมิ้งเหมือนเตียงเจ้าหญิงในเทพนิยายให้กับห้อง บนเตียงและรอบห้องประดังด้วยตุ๊กตาตัวเล็กใหญ่ เจ้าของห้องนอนคว่ำอยู่บนเตียงกำลังขมักเขม้นกับการทำการบ้านอยู่

   “เก็บร้านเสร็จแล้วเหรอม้า?”ย้งยี้ส่งเสียงถาม หากแต่ม้าไม่ตอบมีเพียงแรงยวบจากพื้นที่บนเตียงข้างๆตัวเอง ย้งยี้ทำจมูกฟุดฟิด กลิ่นที่คุ้นเคยทำให้ย้งยี้หันมามองอย่างตกใจ

   พี่เล้ง!!”ย้งยี้มองคนที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างไม่เชื่อสายตา พอตั้งสติได้ก็ทำปากคว่ำทันที

   “มาทำไมใครอนุญาตให้พี่เล้งเข้ามาในห้องย้ง”มันว่าพลางกอดอกฉับ

   “หม่าม้ามึงให้เข้า”อีย้งถึงกับหุบปากฉับร้องฮึเบาๆในคอ

   “ว่าจะไปเที่ยวหน้าเมืองซักหน่อย ผ่านมาเลยแวะมาถามเผื่อมีคนอยากไปด้วย”อีย้งถึงกับเสียอาการเมื่อได้ยินคำว่างานหน้าเมือง อยากไปใจจะขาดแต่เฮียยี่ห้ามไม่ให้ไป

   “ถ้าเกิดวัยรุ่นตีกันโง่ๆอย่างมึงจะหนีทันมั้ย ร้อนก็ร้อนคนก็เยอะกูไม่ให้ไป”

ย้งขอเฮียยี่ทุกวัน จริงๆจะไปเองก็ได้แต่หม่าม้าก็คงบอกเฮียยี่อยู่ดี ย้งไม่อยากให้เฮียยี่โกรธย้งเลยไม่กล้าไป ทั้งๆที่เรียนอยู่ ม.6 แล้วแท้ๆแต่จะไปไหนก็ต้องให้หม่าม้ากับเฮียยี่อยุญาตก่อนเสมอ

อันอันมาอวดทุกวันว่าคืนนั้นไปซื้ออะไรมาบ้าง เมื่อวานไปกินอะไรมา ไปปาโป่งมาสนุกนักหนา

แต่ย้งยี้ต้องนอนดูการ์ตูนอยู่บ้านทั้งๆที่หน้าเมืองก็อยู่ห่างบ้านไม่กี่ร้อยเมตร

แต่ย้งยี้งอนพี่เล้งอยู่ ถ้าไปง่ายๆพี่เล้งก็จะได้ใจน่ะสิ

คิดดังนั้นย้งยี้จึงเชิดหน้าทำคอแข็ง

   “ใครจะอยากไปด้วย”มันว่าเสียงสะบัด แข็งทั้งคอแข็งทั้งหน้าแข็งทั้งเสียง เล้งถือโอกาสตอนที่มันเผลอขยับไปกอดคอมันล็อคไว้จนดิ้นไม่ออก

   “หายงอนกูเถอะ นี่มาง้อแล้วนะ”เล้งยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าของอีย้งที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ

หากพี่เล้งหูดีก็คงจะได้ยินเสียงหัวใจของอีย้งเต้นดังแทบจะทะลุอก

ย้งยี้มองนิ้วขาวๆของพี่เล้ว แก้มฟูขึ้นมาเพราะกลั้นยิ้ม

ความโกรธขึงแง่งอนหายวับไปในพริบตา

ตั้งแต่เล็กจนโตเวลางอนหรือน้อยใจอะไรพี่เล้งไม่เคยง้อมันเลยซักครั้ง

มีแต่มันเองนี่แหละที่งอนเองหายเองเพราะกลัวพี่เล้งไม่รัก

นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 17 ปีที่มันลืมตาดูโลกมาแล้วพี่เล้งมาง้อมัน

   “ถ้าหายงอนจะกินอะไรจะซื้ออะไรที่งานจะจ่ายให้ จะไม่บ่นด้วย”เล้งยื่นข้อเสนอเมื่ออีตัวดีไม่ยอมเกี่ยวก้อยกลับเอาแต่ก้มหน้างุดแต่ยังเห็นว่าแก้มมันแดงลามไปยั้นหูยั้นคอ

นี่เขาทำอะไรให้มันโกรธอีกหรือเปล่าวะ?

   “ดีกันเถอะ มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยง้อใคร ง้อมึงคนแรกเลยนะ”คนแก่กว่าทำเสียงทุ่มใส่กระดิกนิ้วยุกยิกตรงหน้าหวังให้อีย้งยื่นมาเกี่ยวซักที

   “พี่เล้งด่าย้ง ย้งเสียใจ”มันว่าเสียงอุบ

   “วันนั้นหนูแสบจมูกมากเลย”มันร้องไห้จนแสบจมูกเพราะความเสียใจ

   “หนูแค่หวังดีไม่อยากให้พี่เล้งตายเหมือนป๊า”ซีนดราม่าก็มาเมื่ออีตัวดีเงยหน้าขึ้นมาพูดน้ำตาใสคลอเบ้าจะหยดแหล่มิหยดแหล่ ไอ้เล้งพอเห็นน้ำตาก็ทำอะไรไม่ถูกนอกจากดึงชายเสื้อยืดขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้มัน แต่อีตัวดีนี่สิ พอหยุดร้องไห้แล้วก็ทำตาโต

พี่เล้งขาวมากกกกกกก อันนี้ย้งรู้ดีเพราะพี่เล้งขาวอมชมพู ขาวสว่างเหมือนตอนคลอดแม่ผสมโอโม่กับนมผงให้กิน

แต่ที่ย้งไม่รู้ก็คือพี่เล้งไปแอบฟิตกล้ามหน้าท้องมาตอนไหนจ๊ะ

นี่มันเริ่มเป็นลอนเหมือนกระเบื้องมุงหลังคานิดๆแล้วนะจ๊ะ

เห็นแล้วอยากกัดให้เป็นรอยฟัน



   แปะ



ย้งยี้ยกมือขึ้นคลำหน้าผากทันทีที่เล้งดีดหัวเหม่งของมัน กำลังจะอ้าปากด่าก็เห็นสายตารู้ทันของเล้ง

   “ทไหน้าแบบนี้คิดเรื่องลามกอยู่แน่ๆ”อีย้งตัวร้อนวูบวาบทันทีเมื่อโดนจับได้ ปากคอสั่นเถียงแบบข้างๆคูๆขึ้นมาทันที

   “ลามกอะไรใครจะไปคิดอะไรกับพี่เล้งอย่ามามั่วนะ นี่หนูยังไม่ได้ดีด้วยซักหน่อยนะ”

   “อย่าเล่นตัวนาน เดี๋ยวงานเลิกจะมาร้องแงๆไม่ได้นะ มาเร็ว”เล้งมันว่าก่อนยื่นมือไปให้อีย้งจับ ย้งยี้มองมือขาวๆของเล้ง

จริงๆมันน่ะหายโกรธตั้งแต่เห็นหน้าเล้งแล้วแต่ต้องเล่นตัวตามที่อันอันกับกิมจูสอนไว้

   “เพราะที่ผ่านมามีแต่ย้งวิ่งตามพี่เล้งตลอดไงเลยเหมือนของตาย ย้งต้องใจแข็งไม่คุยไม่ไปหาไม่ต้องสนใจพี่เล้ง ถ้าเขามีใจให้ย้งเขาต้องมา”

   “แล้วถ้าเขาไม่มาล่ะ?”ย้งไม่ค่อยมั่นใจในตัวพี่เล้งซักเท่าไหร่

เผลอๆที่ตัวเองหายไปหลายวันนี่เล้งอาจจะดีใจที่ชีวิตไม่มีย้งซักที

   “เขาจะมา อันมั่นใจ”

และเล้งก็มาจริงๆ

ดังนั้นหมอกเทาทึมในใจของย้งที่รัดให้หัวใจอึดอัดมาหลายวันบัดนี้ได้สลายไปแล้ว ย้งเอื้อมมือไปจับกับมือใหญ่ของเล้งอย่างไม่ลังเลเรียกรอยยิ้มให้ขึ้นมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลาของเล้งได้ไม่ยาก คนแก่กว่าออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยย้งยี้ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามเขาลงมาชั้นล่างแต่โดยดี

   “จะไปแล้วเหรอ เอาเงินไปสิลูกเผื่ออยากได้อะไร”

   “ไม่เป็นไรครับม้าเดี๋ยวผมซื้อให้ย้งเอง”เล้งบอกก่อนจะจูงย้งออกมา พรรณีส่ายหน้ากับเด็กสองคนที่คืนดีกันซักที ถ้าขืนยังไม่ดีกันหล่อนคงต้องเห็นลูกชายคนเล็กผุดลุกผุดนั่งพูดกับตัวเองว่าห้ามไปหาพี่เล้งต่อไปอีกหลายวันแน่ๆ

ใจน่ะแล่นไปหาเขานานแล้วแต่ตัวต้องอึ๊ดไว้

ถ้าเล้งมาช้ากว่านี้คนที่จะต้องเป็นฝ่ายง้อน่าจะเป็นย้งยี้ลูกของหล่อนเองนี่ล่ะ

ขีดจำกัดความอดทนของย้งเหลือน้อยเต็มที

นับว่าคราวนี้ย้งโชคดีที่คนทนไม่ไหวกลายเป็นเล้งซะเอง



.............................

มอบตำแหน่งซึนออฟเดอะเยียร์พร้อมสนตะพายให้พี่เล้งค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-02-2019 02:21:23 โดย thanatcha »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25
ดีนะที่อดทนได้​  :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

แหม่...เล้งหนอเล้ง  เจออีกฝ่ายผนึกกำลังใจแข็งเข้าสู้

เกิดมาไม่เคยง้อ เลยได้รูจักเลยว่าการง้อนั้นทำยังไง  อิอิ

ออฟไลน์ todiefor

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
เรื่องนี้น่ารัก มีอารมณ์มาต่อบ่อยๆ นะจ๊ะนักเขียน

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
เล้งเอ๊ยยยยยย


ชอบจิวยี่จังพี่ชายสายซึน

ออฟไลน์ เพียงเพื่อน

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
แต่ก็นะ สงสารย้ง ต้องมาเจอคนปากไม่ตรงกับใจ

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-0
อิพี่เล้งเอ้ยยยย

ออฟไลน์ thanatcha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-1
LengZab 3

บอกว่าไม่ได้เขินไงโว้ย!!


            แสงสีจากไฟนีออนนับพันดวงช่วยทำให้ถนนเส้นหน้าเมืองคึกคักดูมีชีวิตชีวา เสียงเพลงที่เปิดตามร้านต่างๆตีกันให้วุ่น เพลงฮิตก็คงหนีไม่พ้นเพลงเต่างอยที่แม้ว่าเล้งจะไม่ชอบแต่ในใจกลับร้องตามได้ด้วยความเคยชิน อีย้งเดินดูของร้านนั้นทีร้านนี้ทีเจออะไรน่าสนใจก็แวะจนหลายครั้งคลาดกับเล้งที่เดินนำหน้าต้องเดินกลับมาตามหาอีกหน
 เล้งย้อนกลับไปตามหาอีย้งครั้งที่ 8 หลังจากเขาไม่ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของมัน ทางเดินทั้งแคบและร้อนยิ่งเป็นงานวันสุดท้ายด้วยแล้วจำนวนผู้คนที่มาเดินเที่ยวยิ่งมากเข้าไปใหญ่การเดินเที่ยวงานจึงทำได้ในลักษณะไหลไปกับฝูงชน เลี้ยงเดินสวนคนหมู่มากเพื่อไปตามหาอีย้งก็พบว่ามันกำลังชะเง้อคอมองหาเขาอยู่เช่นกัน อีย้งในยามนี้เหงื่อซกเต็มตัว ผมหน้าม้าแตกชุ่มไปด้วยเหงื่อไหลมาถึงแก้มและลำคอ เสื้อยืดขาวตัวบางของมันก็ชุ่มไม่ต่างกัน เล้งเห็นแล้วหงุดหงิดนัก ยิ่งแก้มฟูๆของมันขึ้นสีแดงระเรื่อปากงุ้ยๆนั่นก็แดงราวเยลลี่เห็นแล้วขัดลูกหูลูกตาชิบหายเล้งพยายามแทรกฝูงชนไปหามัน ส่งสายตาดุใส่มันจนมันยู่ปากทำหน้าหงอยๆใส่ พอถึงตัวมันเล้งก็คว้ามือมันมากุมไว้แน่น
 
            “จับมือกูไว้ กูขี้เกียจตามหามึงอีก”ย้งก้มมองมือของพี่เล้งที่กุมมือตัวเองไว้แล้วก็ให้ใจเต้นแรง
 
ถึงจะชอบดุชอบด่าย้งอยู่เรื่อยแต่พี่เล้งไม่เคยไม่ดูแลย้งเลยซักครั้ง ย้งเดินตามเล้งไหลตามกระแสคนไปเรื่อยๆพอเจอร้านไหนถูกใจก็จะกระตุกมือเล้งเบาๆ
 
            “?”เล้งหันหน้ามาเลิกคิ้วเป็นคำถามเมื่ออีย้งกระตุกมือ
 
            “อยากแวะร้านนี้”มันว่าก่อนจะบุ้ยปากไปในร้านขายเครื่องสำอางค์และคอนแท็กเลนส์
 
            “ของปลอมทั้งนั้นใช้ไปหน้าแหกขึ้นมาทำไง”เล้งดุมันเบาๆขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจนัก
 
            “แต่ย้งอยากได้ลิป กับคอนแท็กเลนส์”มันเริ่มงอแงเมื่อเล้งไม่ทำตามที่มันขอ
 
            “ไม่เอา อย่าดื้อ”เล้งเอ็ดมันเสียงนิ่ง อีย้งยู่ปากอย่างงอนๆ
 
ไหนบอกอยากได้อะไรจะซื้อให้แล้วจะไม่บ่นไง แต่นี่ทั้งไม่ให้แถมยังมาดุมันอีก มือที่กุมกันไว้เริ่มถูกต่อต้านเมื่ออีย้งขยุกขยิกทำท่าจะบอกให้เขาปล่อยแต่เล้งรู้ทันจึงเปลี่ยนเป็นจับแบบประสานนิ้วเข้าด้วยกันแล้วดึงมันออกจากบริเวณนั้นเสีย
 
            “วันเสาร์บ่ายๆจะไปรับที่บ้าน”เล้งว่าเสียงเรียบซึ่งอีย้งก็งงๆว่าจะไปรับทำไม และเหมือนเล้งจะรู้ความคิดของมันดี
 
ก็เขาเองก็ช่วยเลี้ยงมันมาแต่อ้อนแตกออกทำไมจะไม่รู้ล่ะ
 
            “จะพาไปซื้อเครื่องสำอางค์กับคอนแท็กเลนส์ ซื้อของแท้ดีกว่าปลอดภัยไม่ต้องเสี่ยงหน้าแหกหรือตาบอด”นั่นแหละอีย้งถึงเลิกดื้อเปลี่ยนเป็นเดินตามแรงดึงของพี่เล้งต้อยๆเหมือนหมาตามเจ้าของไม่มีผิด ปากที่เบะคว่ำเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นกลั้นยิ้มสุดความสามารถ
 
บทจะดุก็ดุ๊ดุ พอจะใจดีก็เหมือนพระสังกระจายมาโปรด
 
แล้วจะไม่ให้ย้งรักพี่เล้งได้ยังไง
 
เทียบกันระหว่างเฮียยี่กับพี่เล้งแล้วถึงพี่เล้งจะชอบด่าแล้วก็ทำหน้าดุแต่เรื่องความดูแลเอาใจใส่น่ะพี่เล้งกินขาด
 
ย้งจำได้ว่าตอนเด็กๆเพราะหม่าม้ากับป๊าให้เดินกลับบ้านกันเองย้งเหนื่อยย้งไม่อยากเดินย้งขอขี่หลังเฮียยี่ย้งก็โดนเฮียยี่เขกหัวจนร้องไห้
 
เฮียยี่บอกว่าย้งอ่อนแอ เรื่องมาก ใครๆเขาก็เดินกันเองทั้งนั้น ย้งทรุดตัวลงนั่งแหกปากร้องริมทาง น้ำหูน้ำตาไหล ก็ได้พี่เล้งนี่แหละที่ดึงชายเสื้อมาเช็ดน้ำตากับขี้มูกให้แล้วพาย้งขี่หลังเดินกลับบ้านโดยเอากระเป๋านักเรียนสะพายไว้ข้างหน้าแทน
 
ทุกครั้งที่ย้งอ่อนแอ ไหล่ของพี่เล้งเป็นเหมือนที่พักพิงให้ย้งอยู่เสมอ
 
            “หิวหรือยัง”ย้งดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบัน พี่เล้งพาย้งเดินมาตรงโซนขายของกินมีของกินสารพัดอย่างทั้งน้ำอัดลมน้ำปั่น นมหนองโพเป็นถุงๆแบบที่ชอบกินตอนเด็กๆแช่ในน้ำแข็งเย็นเฉียบ ของกินเล่นพวกลูกชิ้นไส้กรอกย่างไก่ทอดรวมไปทั้งอาหารจานเดียวอาหารตามสั่งก๋วยเตี๋ยว
 
            “หิวแล้ว”มันตอบรับพลางลูบพุงแบนๆของมันประกอบ เล้งกวาดตามองก่อนจะหันมาถาม
 
            “มึงอยากกินอะไร”
 
            “อยากกขนมจีนตรงนู้นอันอันบอกว่าอร่อย”มันชี้ไปยังร้านขนมจีนที่ตั้งติดกำแพงเทศบาล
 
            “มึงกินได้เหรอ?”เล้งถามเพราะอีย้งไม่กินเผ็ด
 
            “ได้ๆ”
 
            “แดกไม่ได้กูจะยีหัวมึง”เล้งว่าก่อนจะจูงมันเดินลัดสนามหญ้ามุ่งตรงไปยังร้านขนมจีนที่จัดโต๊ะเป็นแนวยาวคล้ายโต๊ะในโรงอาหารที่โรงเรียน เล้งมองหาที่ว่างก่อนจะดันอีย้งให้เดินเข้าไปนั่งในสุดริมกำแพงส่วนมันนั่งกักอีย้งไว้อีกทีหนึ่ง
 
จริงๆอยากพาออกเพราะมีผู้ชายมองขามันถึงอีย้งจะเป็นผู้ชายแต่เล้งไม่รู้ว่าทำไมขาของมันถึงเนียนและเล็กไม่ต่างจากขาผู้หญิง เขาหงุดหงิดตัวเองที่ลืมสังเกตไปว่าอีย้งใส่กางเกงขาสั้นที่โผล่พ้นชายเสื้อยืดออกมานิดเดียว ลูกจ้างของร้านเดินมาถามมันว่าจะเอาขนมจีนอะไร
 
            “เอาขนมจีนน้ำยาจ้า พี่เล้งกินอะไร?”มันชิงสั่งก่อนแล้วหันมาถามเล้ง
 
            “เอาขนมจีนเปล่าจานหนึ่งครับ”เล้งหันไปสั่งซึ่งคนขายก็มองหน้ามันเป็นเชิงถามย้ำอีกที
 
            “ขนมจีนเปล่าจานหนึ่งกับน้ำยากะทิจานหนึ่งครับแล้วก็เอาน้ำเปล่าขวดน้ำแข็งสองแก้ว”
 
            “พี่เล้งกินขนมจีนเปล่าเหรอ?”อีย้งหันมาถามเขาด้วยสีหน้างุนงง ถึงเล้งจะมีเชื้อสายจีนแต่เล้งก็กินเผ็ดเก่งแล้วไหงวันนี้นึกอุตริกินขนมจีนเปล่าๆ
 
            “เรื่องของกูน่า”มันว่าห้วนอย่างตัดบท ไม่นานขนมจีนน้ำยากับจานขนมจีนเปล่าก็ถูกเสิร์ฟ อีย้งตาวาวด้วยสีสันที่น่ากินบวกกับกลิ่นหอมๆของกระชายที่ผสมอยู่ในน้ำยามันจัดแจงหยิบช้อนส้อมเอาทิชชู่เช็ดๆยื่นให้เล้ง ชายหนุ่มทำเพียงรับมาวางไว้บนจานเฉยๆเขานั่งมองอีย้งเริ่มคีบผักใส่จานด้วยสีหน้านิ่งๆ
 
            “ไม่ใส่ผักกาดดอง”มันร้องปรามเมื่ออีย้งคีบผักกาดดองขึ้นมา
 
            “แต่อันอันบอกว่าใส่ผักกาดดองจะอร่อย”มันหันมาเถียง
 
            “ไม่ให้ใส่ อากาศร้อนเดี๋ยวท้องเสีย”มันใช้สายตากดดันอีย้งที่เริ่มทำแก้มฟูย้งวางที่คีบลงก่อนจะเริ่มผสมผักในจานให้เข้ากันก่อนจะตักขนมจีนใส่ปาก
 
            “ฮื่อ...พี่เล้ง”
 
นั่นไง...ผิดจากที่คิดไว้ซะที่ไหนล่ะ เล้งเบะปากถอนหายใจก่อนจะเลื่อนแก้วน้ำที่รินรอไปให้อีตัวดี ปากของมันแดงแปร๊ดขึ้นมาทันทีตั้งแต่คำแรก
 
            “เผ็ดอ่ะพี่เล้ง”มันหันมาทำปากเบะใส่
 
            “กูเตือนมึงแล้วใช่มั้ย?”เล้งทวนความจำมัน อีย้งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้กล้ำกลืนฝืนตักใส่ปากไปอีกสองคำ
 
            “กินไม่ได้แล้ว”มันดูดน้ำจนเหลือแต่น้ำแข็งพ่นลมออกจากปากน้ำตาคลอเบ้า เล้งถอนหายใจก่อนจะหยิบขวดน้ำปลามาเทใส่ขนมจีนเปล่าในจานแล้วปอกไข่ต้มใส่ลงไปสองฟองจากนั้นก็ฉวยเอาจานขนมจีนของอีย้งมาไว้ที่หน้าตัวเองแล้วสลับเอาขนมจีนจุ๊น้ำปลาไปไว้ตรงหน้าอีย้งแทน
 
            “กินนี่ไป”มันว่าสั้นๆก่อนจะหยิบช้อนที่คาในจานของอีย้งขึ้นมาตักขนมจีนที่ย้งกินเหลือมากินต่อหน้าตาเฉย อีย้งกินขนมจีนคลุกน้ำปลากับไข่ต้มที่เล้งเตรียมให้โดยไม่บ่นอะไรอีก มันไม่รู้เลยว่าใต้โต๊ะมือข้างที่ว่างของเล้งก็คอยปัดยุงให้มันไม่ได้ขาด
 
หลังจ่ายเงินค่าขนมจีนเสร็จเล้งก็พาย้งเดินกลับเข้ามาทางโซนอาหารใหม่ ชายหนุ่มเลือกซื้อพวกขนมไทยใส่ถุงกลับไปให้ป๊าแล้วให้อีย้งเลือกกลับไปฝากหม่าม้ากับลูกจ้างอีกสองคน
 
            “พี่เล้งอยากกินไอติมหลอด”มันปรี่เข้าไปหน้าร้านขายไอติมหลอดที่แม่ค้าร่างท้วมนั่งเขย่าอยู่ราวกับเด็กๆ เล้งเดินตามไปจ่ายเงินให้ก่อนที่อีย้งจะหยิบรสโคล่าแบ่งให้มัน
 
            “ช่วยย้งกินหน่อยกินคนเดียวไม่ทัน”มันหยิบอันที่เป็นน้ำแดงเข้าปากดูดเบาๆไม่ให้น้ำแดงที่เริ่มละลายหยด ปากที่เป็นสีแดงเรื่อของมันเข้มขึ้นเพราะน้ำแดงที่ดูดเล้งกินของตัวเองหมดก็เก็บไม้ใส่ถุงพลาสติกไว้ตามเดิม เขาอดไม่ได้ที่จะมองปากอีย้งที่ดูดไอติมไปได้ครึ่งแท่งแล้ว
 
อยู่ๆเล้งก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองร้อนแปลกๆแถมยังรู้สึกคอแห้งทั้งที่เพิ่งกินไอติมหมดไปไม่ถึงนาที เขากลืนน้ำลายลงคอในขณะที่ไม่ได้ละสายตาไปจากปากสีสดของอีย้งเลยซักนิดจนอีตัวดีมันรู้ตัวว่าถูกพี่เล้งมองอยู่นั่นแหละมันถึงหันมาเลิกคิ้วเป็นประโยคคำถาม
 
            “อยากกินสีแดงเหรอพี่เล้ง?”มันเอาไอติมออกจากปากแล้วถามด้วยคิดไปเองว่าพี่เล้งอยากกินน้ำแดง
 
            “อ่ะ ย้งแบ่งให้”มันยื่นไอติมที่เหลือครึ่งแท่งให้เล้ง
 
ซึ่งเล้งก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจรับมาเข้าปากของตัวเอง
 
ชายหนุ่มดูดไอติมแท่งนั้นต่อจากส่วนที่อีย้งกินเหลือ
 
            “อร่อยใช่มั้ย?”มันถามตาซื่อ
 
            “อืม...หวานดี”เล้งตอบโดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากปากอีย้งเลยซักนิดซึ่งอีตัวดีก็เสือกยิ้มกว้างอย่างดีใจที่พี่ย้งชอบน้ำแดงเหมือนกัน เล้งเลียริมฝีปากตัวเองหลังจากเขมือบไอติมครึ่งแท่งจนหมด มันโยนถุงขยะลงถังตอนที่เดินผ่าน อีย้งลากแขนเล้งไปตรงร้านปาโป่งท่าทางระริกระรี้ของมันทำให้เขาอดขำไม่ได้
 
มันไม่ค่อยได้ออกไปไหนไม่ได้กร้านโลกแบบเด็กผู้ชายใจหญิงหลายๆคน ชีวิตอีย้งส่วนมากก็อยู่แค่ที่ร้าน โรงเรียน และอู่ของเล้ง นานๆจะได้ไปเที่ยวห้างกับอันอันซักครั้งไอ้ครั้นจะให้หม่าม้าพาไปกว่าจะเก็บร้านเสร็จก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้วมันจึงตื่นเต้นกับสิ่งของรอบตัวที่มันไม่ค่อยได้สัมผัสนัก
 
            “พี่เล้งย้งอยากปาโป่ง”มันเขย่าแขนเขายิกๆ เล้งจะทำอะไรได้นอกจากยื่นแบงค์ยี่สิบจ่ายค่าลูกดอก 5 ลูก
 
            “ย้งจะเอาตัวนี้กลับบ้าน”มันชี้ไปที่ตุ๊กตาคิตตี้ตัวใหญ่ด้วยท่าทางมั่นใจ ย้งมองลูกโป่งที่ถูกเรียงบนชั้นตาเป็นประกาย ระยะทางแค่นี้มันต้องคว้าตุ๊กตาตัวใหญ่มาได้อย่างแน่ๆมันเล็งแล้วปาลูกดอกด้วยความมั่นใจแต่...
 
ปั่ก...
 
ปุ...
 
            “ทำไมมันไม่แตกอ่ะพี่เล้ง”มันหันมาทำหน้าบูดมองลูกโป่งที่แตกไปเพียงลูกเดียวนอกนั้นปาโดนแต่ไม่แตกกับปาตรงแต่โค้งไปปักกับชั้นไม้ซะอย่างนั้น เล้งไม่พูดอะไรมาส่งแบงค์ยี่สิบให้เจ้าของร้านอีกใบ คราวนี้เขาเข้าไปยืนประจำที่ตรงหน้าร้านก่อนจะเล็งแล้วปาลูกดอกไปอย่างมั่นใจ
 
สี่ทุ่มยี่สิบ ย้งยี้ที่กอดตุ๊กตาคิตตี้ตัวใหญ่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินตามหลังเล้งมาติดๆ เล้งไม่พูดไม่จาอะไรทำเพียงพามันเดินฝ่าฝูงคนออกมา ใจของชายหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะนัก ผิวแก้มแดงไม่ต่างจากอีย้งเลยซักนิด แถมยังรู้สึกร้อนวูบๆเป็นพักๆ
 
อาการแปลกๆเหล่านี้เกิดเพราะอีตัวดีที่เดินตามอยู่ข้างหลังนั่นแหละ
 
ใครจะไปคิดล่ะว่าอีย้งที่ยืนลุ้นจนตัวโก่งจะกระโดดกอดแล้วจุ๊บแก้มเขาในตอนที่ลูกดอกดอกสุดท้ายจะปาเข้าเป้าจนแตกดังโบ๊ะเป็นผลให้ย้งได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ที่หมายปองมาอยู่ในครอบครอง
 
แม่ง...อีย้งอีตัวดี!!!
 
เล้งไม่ได้รู้สึกเขินนะ เล้งแค่หงุดหงิดที่อีย้งมาจุ๊บแก้ม
 
แม่ง...คนเยอะแยะ อีหน้าไม่อาย
 
ไม่ได้เขินจริงๆโว้ย!!!
 
 



   เช้าวันเสาร์ที่รอคอยก็มาถึงย้งยี้ตื่นขึ้นมาช่วยหม่าม้าตั้งร้านตั้งแต่ตีห้า ร่างบางช่วยยกโต๊ะและเก้าอี้มาจัดเข้าชุดอย่างรู้งาน แม้ใจจะเป็นหญิงแต่ย้งยี้ก็ช่วยหม่าม้าทำงานอย่างขยันขันแข็งแทนเฮียยี่ที่ไปเรียนไกลถึงกรุงเทพได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เมื่อจัดโต๊ะเสร็จย้งก็เดินไปหลังบ้านที่เป็นส่วนของครัว ลูกจ้างช่วยกันตักขาหมูจากหม้อใหญ่ใส่หม้อแบ่งที่ต้องใช้สองคนช่วยกันยก ย้งเข้ามาถือหูข้างหนึ่งแทนพี่สมพรที่กำลังท้องแล้วช่วยกันหามกับพี่ปานลูกจ้างร่างท้วมอีกคนไปหน้าร้าน พอถึงหม่าม้าก็เรียงใส่หม้อโชว์ที่เป็นหม้อไฟขนาดใหญ่อีกทีจนสวยงาม ย้งกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งช่วยยกหม้อใส่ไก่ต้ม พี่สมพรถือถาดใส่หมูกรอบและพี่ปานก็ยกหม้อหมูแดงออกมาเรียงอย่างรู้หน้าที่ หม้อกาแฟเดือดจนควันพวยพุ่ง อากาศยามเช้าสดชื่นจนย้งอดที่จะสูดมันเข้าไปจนเต็มปอดไม่ได้ หลังจากจัดเรียงทุกอย่างเข้าที่ย้งก็ไปหยิบเอาห่อต้นหอมมานั่งเต๊าะเอาส่วนเสียและส่วนสกปรกออก ตัดส่วนใบไว้ให้หม่าม้าโรยข้าวหมูแดง ส่วนที่เป็นก้านติดใบเขียวก็เอาไว้ให้ลูกค้ากินแกล้มกับข้าวหมูแดง

พี่เล้งชอบนัก เวลามากินข้าวหมูแดงที่ร้านพี่เล้งจะแช่กับน้ำส้มแล้วกัดกินทีละต้นน่าอร่อย 

ย้งเคยลองกินบ้างแต่มันฉุนเกินไปเลยกินแค่ใบที่โรยเท่านั้น ย้งช่วยแม่ทำนู่นทำนี่จนกระทั่งลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามาในร้านเรื่อยๆตั้งแต่เกือบเจ็ดโมง ลูกค้ากลุ่มแรกมักจะเป็นคนทำงานที่มาซื้อข้าวไปกินตอนเช้า ออเดอร์สำหรับพวกพนักงานออฟฟิศมักจะมาช่วงสิบโมงตอนเช้าจึงยุ่งแป๊บเดียว ย้งช่วยป๊ากับม้าขายของตั้งแต่จำความได้ดังนั้นย้งจึงหยิบจับทำได้ทุกหน้าที่ในร้านตั้งแต่ช่วยทำขาหมู หม่าม้าหวงสูตรมากแม้กระทั่งย้งหม่าม้ายังไม่ยอมสอนดีๆ

   “อยากทำเป็นก็จำเอา”หม่าม้าเคยบอกกับย้งเมื่อย้งขอให้หม่าม้าช่วยสอนสูตรให้หน่อย เพราะเฮียยี่บอกว่านิสัยเอาแต่ใจแบบย้งโตไปไม่เหมาะที่จะไปเป็นพนักงานออฟฟิศหรือเป็นลูกจ้างใคร อีกอย่างกิจการที่บ้านก็สืบทอดกันมาตั้งแต่รุ่นอากงอาม่าดังนั้นย้งควรที่จะสืบทอดกิจการของร้าน ซึ่งย้งไม่ใช่คนที่จะคิดอะไรมาก อาชีพค้าขายไม่ได้ไร้เกียรติแถมยังได้เงินทุกวันดังนั้นย้งจึงตั้งใจเรียนรู้เริ่มตั้งแต่ตื่นตั้งแต่ตีสามมาช่วยหม่าม้าต้มขาหมูแล้วใช้วิธีครูพักลักจำเอาว่าหม่าม้าใส่อะไรบ้าง ช่วยหม่าม้าหลายเดือนจนในที่สุดย้งก็จำได้ว่าหม่าม้าใส่เครื่องปรุงและส่วนผสมอะไรบ้าง แต่สิ่งที่ย้งยังต้องฝึกและใช้ประสบการณ์อีกเยอะคือการปรุงรสยังไงให้ออกมาอร่อยเหมือนที่หม่าม้าทำ เคยมีคนมาขอซื้อสูตรของหม่าม้าห้าหมื่นแต่หม่าม้าไม่ขาย หม่าม้าบอกว่าสูตรประจำบ้านอากงอาม่าให้มาสืบทอดหากขายไปจะทำกินไม่ขึ้น

ช่วง 11 โมง เป็นช่วงนาทีทองของที่ร้านเพราะทุกคนต่างเฮละโลกันมากินข้าวกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้าน

ใครๆต่างก็รู้ว่าเจ๊พรรณีทำอร่อย คุณภาพสมราคา ย้งช่วยหม่าม้าสับไก่ตักข้าวมือเป็นระวิง บางทีก็วิ่งไปทำก๋วยเตี๋ยวชงโอเลี้ยงตามแต่จะว่างไปทำให้ พอตกบ่ายลูกค้าก็ซาย้งจึงรีบขึ้นห้องเพื่อไปอาบน้ำเตรียมตัวไปห้างกับพี่เล้ง ร่างบางคว้าผ้าเช็ดตัวผลุบหายเข้าไปอาบน้ำแล้วจึงออกมาทาครีมจนทั่วตัวย้งยี้นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวแล้วเริ่มแต่งหน้า วิกผมที่กิมจูให้ยืมมาอยู่ในตู้ ย้งยี้หยิบเสื้อผ้าออกมาวางเรียงเพื่อเลือกก่อนจะใส่กางเกงในลูกไม้ตัวจิ๋วที่สั่งมาจากในเน็ตแล้วหยิบเอากางเกงขาสั้นกุดมาใส่

ย้งมั่นใจในเรียวขาของตัวเองว่าทั้งเนียนทั้งขาว อันอันชมประจำว่าย้งขาสวย จากนั้นย้งก็เอาซิลิโคนมาจัดการสร้างหน้าอกให้ตัวเองบราตัวเล็กสีชมพูแบบที่ย้งชอบถูกสวมใส่ เสื้อยืดพอดีตัวเข้ารูปถูกนำมาสวมเป็นอันดับสุดท้ายก็พอดีกับที่ประตูห้องถูกเปิดเข้ามา

เล้งที่มาถึงซักพักแล้วยืนมองอีย้งที่ยืนตาโตอยู่ในห้อง ร่างบางเห็นสายตาที่พี่เล้งมองมาที่ตัวก็เกิดประหม่ามือเรียวดึงชายเสื้อมาปิดเรียวขาแม้ว่ามันจะไร้ประโยชน์ก็ตาม

   “ไปเปลี่ยน”เล้งไม่พูดพร่ำทำเพลงหลังจากแสกนกรรมเรียบร้อยแล้วเขาก็พูดสั้นๆแต่เรียกใบหน้าหงิกให้อีย้งทันที

ย้งไม่ได้แต่งหน้าหรือแต่งหญิงบ่อยนัก เพิ่งจะเริ่มแต่งหน้าเมื่อตอนมาสนิทกับอันอันเพราะว่าบ้านอันอันเป็นร้านเสริมสวยดังนั้นอันอันจึงคายตะขาบใส่อีย้ง

เมื่อก่อนตอนมันหัดแต่งหน้าแรกๆเล้งคิดว่าอีย้งจะไปเล่นละครลิงหน้าขาววอกคิ้วหนาเป็นปื้น แต่วันนั้นที่เล้งไปตามมันที่บ้านอันอันเป็นการแต่งหน้าที่ดีที่สุดของมันเท่าที่เล้งเคยเห็น

อันนี้เล้งแค่บอกว่ามันแต่งหน้าได้ดีที่สุดเท่าที่เคยเห็นเฉยๆนะเล้งไม่ได้ชมว่ามันสวยอย่าเข้าใจผิดล่ะ เบ้าหน้าอีย้งน่ะห่างไกลคำว่าสวยนักสำหรับเล้ง

เล้งไม่ชอบเลยเวลาอีย้งแต่งหน้า เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันคนก็ชอบมองมัน

สวยก็ไม่สวยสงสัยจะมองด้วยความพิลึก

   “แต่...”อีย้งเตรียมจะประท้วงแต่เล้งจ้องหน้ากดดันมันแบบที่อีย้งแพ้ตลอด

   “ถ้าไม่เปลี่ยนก็ไม่ต้องไป”เล้งยื่นคำขาด เขาไม่ใช่คนตามใจ ตั้งแต่เล็กจนโตอะไรที่เล้งบอกว่าไม่ย้งไม่มีสิทธิ์โอดควรญอะไรทั้งนั้น ดังนั้นอีย้งเลยไปเลือกเสื้อผ้าแล้วผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง เมื่อออกมาเล้งก็แทบจะตบขมับตัวเองด้วยความปวดหัว

คราวนี้ยาวกว่าเดิมแต่ก็ยังเห็นขาอ่อนอยู่ดีแถมยังเป็นกระโปรงเสียอีก อีย้งเองก็พอจะรู้ว่าพี่เล้งไม่ชอบให้ใส่สั้นมันรีบเดินมาเกาะแขนแถมยังเอาหน้ามาไถแขนเขาอย่างประจบ

   “ตัวนี้เฮียยี่ส่งมาให้ พี่เล้งให้ย้งใส่เถอะน๊ะๆๆๆ”มันทำตาปริบๆใส่เล้ง เล้งจ้องหน้ามันมองขนตาที่มันปัดมาสคาร่าที่กระพริบปริบๆอย่างมันเขี้ยว

อีย้งเป็นเด็กขนตายาวยิ่งมาแต่งหน้าแต่งตา ตามันก็ยิ่งสวย เล้งถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อสำรวจอีตัวดีอีกทีชุดนี้ก็ไม่ได้น่าเกลียดนักมันจึงพยักหน้า

ขื่นไล่มันไปเปลี่ยนชุดอีกวันนี้คงไม่ต้องไปไหนนั่งทะเลาะกันอยู่ในห้องนี่แหละ อีย้งกระโดดร้องเย้แต่เพราะไม่ทันได้ระวังร่างบางจึงเซเสียหลักดีที่เล้งไวพอตัวจับต้นแขนมันประคองไว้ได้ทันก่อนที่อีย้งจะล้มหน้าทิ่ม

ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ อีย้งช้อนตาขึ้นสบนั่นทำให้เล้งรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช๊อตเข้าเต็มเปา เขารีบปล่อยอีย้งราวกับว่ามันเป็นของร้อน

   “เซ่อ”มันสบถออกมาเบาๆนั่นทำให้อีย้งยู่ปากใส่เขาทันที

   “เห็นมั้ยทำอะไรไม่รู้จักระวังหน้าทิ่มหัวแตกอย่ามาร้องแงๆขี่ม้าสามศอกไปฟ้องไอ้ยี่แล้วกัน”

   “ย้งไม่ได้ฟ้องซักหน่อย ย้งแค่เล่าสู่กันฟังตามประสาพี่น้อง”มันเถียงข้างๆคู่ๆก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กที่มีทั้งกระเป๋าเงินและโทรศัพท์จากนั้นจึงเดินนำเล้งออกจากห้อง

ย้งยี้ดีใจที่เห็นว่าวันนี้พี่เล้งเอารถกระบะมาย้งไม่ชอบแดดในตอนบ่ายมันทั้งร้อนและแสบผิว พี่เล้งเอากระบะมาอย่างน้อยย้งก็ได้นั่งเย็นมีแอร์ หม่าม้ายื่นกระดาษจดรายการของที่ต้องซื้อยาวเหยียดจนย้งอยากจะเอาไปทำหางว่าวจุฬาเสียให้รู้แล้วรู้รอด แบงค์พันจำนวนหนึ่งถูกส่งมาให้ย้งเก็บเพื่อซื้อของ

ใช้เวลาในการเดินทางเกือบ 20 นาที เล้งก็พาย้งมาถึงห้าง ชายหนุ่มไปหยุดดูรองเท้าอยู่ครู่หนึ่งเมื่อไม่มีรุ่นที่อยากได้ก็เลยพาอีย้งไปกินข้าว มื้อนี้เล้งพามันมากินพิซซ่าหลังจากอิ่มหนำสำราญแล้วก็เป้นเวลาของอีย้ง มันพาเขาเดินขึ้นชั้นบทที่แวดล้อมไปด้วยบูธขายเครื่องสำอางค์หลากหลายยี่ห้อ ปกติอีย้งจะชอบเดินทอดน่องเข้าร้านนู้นออกร้านนี้แต่วันนี้มันเดินแบบคนคิดมาจากบ้านแล้วว่าจะมาที่นี่ อีย้งปรี่เข้าชอปเครื่องสำอางค์แบรนด์เนมก่อนจะบอกชื่อรุ่นให้กับพนักงาน มันง่วนอยู่กับการลองลิปติกส่วนเล้งก็เดินดูนู่นดูนี่ไปตามเรื่อง เขาไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงจะต้องแต่งอะไรนักหนา

   “ปากก็มีแค่ปากเดียวมึงจะมีลิปทำไมเป็นร้อยแท่ง”เล้งเคยถามมันตอนที่มันเข้าร้านเครื่องสำอางค์เป็นร้านที่ 5

   “จิตใจหยาบกระด้างอย่างพี่เล้งจะไปรู้อะไร”มันเคยว่าแถมค้อนเล้งตาแทบกลับ

   “พี่เล้ง”เล้งหลุดจากภวังค์เมิอได้ยินเสียงมันเรียก

   “สีไหนสวย”มันยื่นแขนที่ปาดลิปเรียงกันเป็นแนวบาวมาให้ดู เล้งฟังชื่อสีที่มันบอกด้วยความเวียนหัว

สีเหี้ยอะไรวะ ในสายตาเล้งก็เห็นแค่ ชมพูอ่อน ชมพูเข้ม ชมพูนม ชมพูบานเย็น ชมพู ชมพู และชมพู...

ผมมองชมพูสารพัดเฉด มองปากมัน มองสีบนแขนมันอีกครั้งก็เลือกชมพูอ่อนที่สุดให้มัน

   “ใจเดียวกันเลยพี่เล้ง แล้วเมื่อไหร่จะใจตรงกันมั่งอ่ะ”อีตัวดีมันว่ายิ้มๆก่อนจะเดินไปหยิบลิปสีที่เล้งเลือก เล้งไปหยิบดูราคาแพงชิปหายลิปอะไรวะแท่งละ 1350

เล้งเดินตามอีย้งไปที่พนักงาน เห็นมันกำลังง่วนอยู่กับการให้เขาทาปากให้ก่อนจะหันมาหาเล้งแล้วส่งยิ้มหวาน

   “สวยมั้ยพี่เล้ง”มันยืนรอคอยคำตอบด้วยความประหม่า เล้งจ้องปากสีชมพูที่คล้ายกับสีปากปกติของมันที่เพิ่มเติมคือชมพูดแบบสุขภาพดีและมีความฉ่ำวาวของมันก็คิดว่าแม่งก็คุ้มราคาอะเนอะ 1350 เล้งกระแอมในลำคอเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของพนักงานที่มองอยู่

   “อืม...ก็สวยดี”พูดจบเล้งก็เสมองไปทางอื่น เล้งไม่รู้หรอกว่าตอนนี้หูของมันแดงแค่ไหนแต่พอได้ยินเสียงอีย้งบอกว่าเอาแท่งนี้ค่ะเล้งก็นึกขึ้นได้เดินไปยื่นเงินให้พนักงาน

   “เฮ้ยพี่เล้ง ย้งจ่ายเอง”อีตัวดีมันยึดมือของเล้งไว้พลางดันเงินที่เล้งยื่นให้พนักงานกลับให้เล้งก่อนจะหยิบกระเป๋าเตรียมควักเงินจ่ายเอง

   “กูซื้อให้”

   “จะมาซื้อให้ย้งทำไม มันแพง ม้าให้เงินย้งมาแล้ว”ย้งปฏิเสธ ย้งไม่อยากให้พี่เล้งมาซื้อของแพงๆให้ย้งหรอกถ้าเป็นของกินหรือของราคาไม่เท่าไหร่อันนั้นยังพอรับได้

   “กูให้เป็นของขวัญวันเกิดมึงล่วงหน้า”เล้งยื่นเงินให้พนักงานอีกครั้งพยักหน้าให้รีบคิดๆเงินมาซักทีไม่งั้นคงได้ยืนเถียงกันอีกนาน อีย้งหุบปากกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย รอจนได้ของเดินออกมาจากช็อป

   “วันเกิดย้งอีกตั้งครึ่งปี”มันว่าเสียงเบา

   “อยากซื้อให้เพราะย้งน่ารักก็บอกกันตรงๆก็ได้ไม่เห็นต้องอ้างวันเกิงวันเกิด”มันเงยหน้ามาส่งสายตาเป็นประกายม๊อบแม๊บ ม๊อบแม๊บให้เขาจนเล้งอยากจะตบให้วิกหลุด

   “พูดมาก รำคาญว่ะ”เล้งผลักหน้ามันเบาๆแล้วเดินหนีได้ยินเสียงอีย้งหัวเราะไล่หลังมาเบาๆ

ก็เออ

ก็น่ารักแหละ

แต่น่ารักนิดเดียวนะ

ยกเครดิตให้ลิปดิออร์ที่มันทาไปแล้วกัน





................................


ก็บอกว่าไม่ได้เขินไงวะ ใครเถียงเตะปากแตก

#พี่เล้งแซ่บมาก

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-02-2019 06:33:14 โดย thanatcha »

ออฟไลน์ todiefor

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
โอ๊ยๆๆๆๆ ไม่ได้เขินนนเลยจ้าาาาา เชื่อจ่ะเชื่ออออออ

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

จ้า...ไม่ได้เขินจ้า   อิอิ

ออฟไลน์ zenesty

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
จร้าาาาาาาาาาา~~~~~~ ไม่เขินจริงๆ นั่นล่ะเนอะพี่เล้งเนอะ!!  o3 o3

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-25

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด