.....ผมผิดไปแล้วครับ (แนวเจ้านายกับคนใช้) - บทที่ 14 [12.10.2020]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: .....ผมผิดไปแล้วครับ (แนวเจ้านายกับคนใช้) - บทที่ 14 [12.10.2020]  (อ่าน 16820 ครั้ง)

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +792/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
บทที่ 12 โฉมหน้าที่แท้


[บรรยาย]

ดูเหมือนว่าเรื่องของไอ้โม่งที่เข้าไปทำร้ายพระพายถึงในบ้านนั้น จะมีเพียงไอ้ต๊อดคนเดียวที่เป็นฝ่ายเล่าให้ทั้งเจ้านายและคุณปลัดฟัง เพราะพระพายก็เอาแต่จิตตก หวาดกลัวลนลาน จนไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาเลย...

แถมยังทำท่าทางเหมือนกับว่า...หวาดกลัวไอ้ต๊อดเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะต่อหน้าคนเยอะ ๆ

คนนอกอย่างปลัด...ก็ทำได้เพียงรับฟังทุกฝ่ายอย่างเป็นกลาง แล้วให้เป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่ตำรวจไป

ส่วนคนในอย่างสายลมนั้น เขากลับมีความรู้สึก....ลังเล

หากพระพายแสดงออกมาตรงๆ ชัดเจนไปเลยว่ากลัวไอ้ต๊อด หรือกล่าวหาออกมาโต้ง ๆ ว่าไอ้ต๊อดคือคนร้าย เขาคงจะไม่ปักใจเชื่อ แต่เพราะอีกฝ่าย 'แสร้งทำเป็นว่าไม่กลัว' หรือ 'ข่มความกลัว' ยามที่ไอ้ต๊อดเข้ามาใกล้ๆ ก็ทำท่าสะดุ้งผวา ก่อนจะรีบแก้ตัวว่าไม่มีอะไร แล้วก็ยิ้มแย้มเป็นปกติ ทั้งที่แววตานั้นกำลังหวาดหวั่น นั่นแหละ ที่ทำให้สายลมอดคิดไม่ได้ ว่าไอ้ต๊อดนั้นก็อาจจะ....

ก็แค่ความเป็นไปได้น่ะ!

แต่คนที่เชื่อไอ้ต๊อดอย่างหมดใจ กลับเป็นนายโชค กับป้าจิต คนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ไอ้ต๊อดยังเป็นเด็กน้อย ป้าจิตที่ไม่ชอบพระพายเป็นทุนเดิม ถึงกับพูดขึ้นว่า....'ก็เพราะนิสัยแบบนี้ ปากแบบนี้ กูไม่แปลกใจหรอกวะ ที่แฟนเก่าจะตามมาราวีมันน่ะ'

ส่วนนายโชคนั้น...ก็ดูเหมือนจะมีอะไรอยู่ในใจ สีหน้าเป็นกังวลอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น เนื่องจากชายหนุ่มนั้นก็เป็นเพียงแค่คนงานคนหนึ่งเหมือนกับไอ้ต๊อด ไม่ได้มีความสลักสำคัญอะไร



[หลายวันก่อนหน้านี้]

เรื่องที่เขาได้ฟังมาจากไอ้โม่งนั้น เป็นเรื่องที่ยากจะทำใจให้เชื่อ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ชายหนุ่มยังลังเลที่จะไปแจ้งความ และยังเก็บตัวเจ้าคนร้ายที่บาดเจ็บเอาไว้ในห้องนอนของเขากับลูกคอยทำแผล ป้อนข้าว ป้อนน้ำ ไล่เจ้าโชคชัยให้ไปกับนอนกับไอ้ต๊อดเป็นการชั่วคราว

น่าเห็นใจเด็กคนนี้อยู่ไม่น้อย

ใบหน้านั้นถูกทำให้เสียโฉม นิ้วมือทุกนิ้วนั้นถูกทำลายรอยนิ้วมือ เป็นแผลเป็นแสนน่าเกลียด

"กินข้าวซะ...แล้วถ้าอยากเข้าห้องน้ำก็บอก ข้าจะพาไป แต่อย่าคิดหนีเชียว ที่นี่น่ะปลอดภัยที่สุดแล้ว และถ้าเอ็งไม่ดื้อ เชื่อฟังข้า ข้าจะพาเอ็งไปหาคุณปลัด เล่าเรื่องทุกอย่างให้แกฟัง แบบที่เล่าให้ข้าฟัง เขาจะช่วยเอ็ง แล้วเราจะกระชากหน้ากากคนร้ายด้วยกัน...โอเคไหม"

"ผมอยากฆ่ามัน...."

"ข้ารู้ว่าเอ็งแค้น แต่เอ็งอยากได้ชีวิตของเอ็งกลับคืนมาไม่ใช่เหรอ....พระพาย"

เด็กหนุ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อได้ยินคนอื่นเรียกชื่อนี้ขึ้นมาอีกครั้ง เขานึกถึงตัวเองในอดีตที่เป็นถึงทายาทเศรษฐี เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูล ที่มีทรัพย์สมบัติมากมายที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้ ก่อนที่พวกท่านทั้งสองจะจากไปด้วยอุบัติเหตุ มีคนรักเป็นชายหนุ่มเพศเดียวกันกับเขา....นามว่าบดินทร์ธร หรือ พี่ดิน ที่พ่อกับแม่ของเขานั้นรับเข้ามาเป็นลูกบุญธรรม ส่งเสียเลี้ยงดูเป็นอย่างดีเหมือนเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกท่าน และเข้ามาอยู่ในครอบครัวในฐานะพี่ชายคนโต ก่อนที่พวกท่านจะให้กำเนิดเขา ซึ่งเป็นทายาทแท้ ๆ ทางสายเลือด

ทว่าเขากับพี่ชายนั้นกลับลักลอบได้เสียกัน และแอบคบหากันประหนึ่งคนรัก

หลังจากสูญเสียพ่อกับแม่ พี่ดินที่เป็นทั้งพี่ชายและสามี ก็เป็นเพียงที่ยึดเหนี่ยวเดียวของเขา

ด้วยความที่ไว้ใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกคนรักหักหลัง ทรัพย์สมบัติของเขานั้นก็ค่อย ๆ ถูกถ่ายโอนไปเป็นของพี่ชายจนหมด ผู้ชายที่เขารักนั้น....ดูแลและทะนุถนอมเขามาตลอดอย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่มีเปลี่ยน ไม่ว่าจะเป็นตอนที่พ่อแม่ยังอยู่ หรือพวกท่านจากไป คน ๆ นี้ก็ดีต่อเขา แม้แต่วันที่สมบัติชิ้นสุดท้ายถูกถ่ายโอนไป นั่นก็คือบ้านพักตากอากาศหลังนี้....หลังที่ไอ้พระพายตัวปลอมที่สวมรอยเป็นเขานั้น หนีเข้ามาอาศัยกบดาน ชุบตัว สร้างชีวิตใหม่อย่างหน้าด้าน ๆ ทั้งที่มันทำลายชีวิตคนไปถึงสองคน

ถึงแม้เขาจะเหลือแต่ตัวเปล่า ๆ แต่พี่ดินก็ยังดีต่อเขา ดูแลเขาในฐานะเมียคนหนึ่ง จนกระทั่งวันที่ไอ้สารเลวนั่นโผล่เข้ามา ทำลายทุกอย่าง สมบัติของเขาถูกผลาญไปจนหมดสิ้น นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับการที่มันพรากคนสำคัญคนสุดท้ายที่เขามีไปจากเขา

เขายังจำสีหน้าโรคจิตในวันนั้นของมันได้ดี ตอนที่มันกรีดใบหน้าของเขาจนเป็นแผล ทรมานเขา เฉือนเนื้อตรงปลายนิ้วของเขาออกไปทีละนิ้ว

"พี่ดินต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น....ไหนพี่บอกว่ามันเป็นแค่แหล่งสูบเงินของพี่ไง ทำไมพี่ถึงต้องเข้ามาขวางด้วย....ดูสิ....ต้องมาตายเลยเห็นไหม....แทนที่พี่จะดูมันตายไปต่อหน้าต่อตาเสียก่อนน่ะ....อิอิอิอิอิอิอิ"

เขาจะต้อง

กระชากหน้ากากของมัน....ดึงมันลงมาจากวิมานให้จงได้

คอยดูเถอะ....ไอ้ตัวปลอม



[กลับมาที่ปัจจุบัน]

[ไอ้ต๊อดเล่า]

ต๊อดตัดสินใจแล้วครับ....ว่าจะหนีไปตายเอาดาบหน้า ดีกว่าทนอยู่ให้คุณเขาตราหน้า....ว่าเป็นไอ้บ้า ไอ้โรคจิต

คงเพราะต๊อดน่ะ....ทนหลอกตัวเองว่าไม่เจ็บปวดต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

การที่ถูกคนที่เรารักและเทิดทูน....มองเราด้วยสายตาหวาดระแวง มันเป็นอะไรที่โคตรเจ็บปวด

ยิ่งคุณลมพูดออกมา....ว่าไม่เอาต๊อดแล้ว แถมยังกางแขนปกป้องคุณพระพายออกขนาดนั้น ต๊อดก็คงไม่มีอะไรจะพูดอีกต่อไป

เรื่องของไอ้โม่งที่ทำร้ายคุณพระพายน่ะ......ต๊อดไม่รู้เรื่องจริง ๆ เลยนะครับ ต๊อดก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้

จำได้เดินเล่นในสวนอยู่ดีดี ต๊อดก็ถูกใครสักคนตีจนวูบไป พอต๊อดได้สติตื่นขึ้นมาก็เจอคุณพระพายถูกตีหัวจนเลือดอาบ และพบว่าเราสองคนนั้นมานอนสลบกันอยู่ตรงลานหน้าลำธาร ตรงน้ำตกที่เราเคยมาปิคนิคกันเมื่อคราวก่อนนั่นแหละครับ ต๊อดพยายามปลุกแก....แต่แกก็ไม่ตื่น ไอ้ครั้นจะแบกแก...ไอ้เราก็ไม่ไหว ก็เลยไลน์บอกเจ้านายไป แล้วนั่งรออยู่อย่างนั้น คอยมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระหว่าง ว่าไอ้โม่งดำนั้นจะโผล่ออกมาเมื่อไหร่

จะให้หนีแล้วทิ้งคุณเขาเอาไว้แบบนั้น ต๊อดก็ทำไม่ลง ถึงแม้ว่าต๊อดน่ะ....จะไม่ชอบคุณพระพายเอามาก ๆ เลยก็ตาม

สักพักคุณลม พี่โชค คุณปลัด ก็พากันวิ่งเข้ามา แล้วพอคุณพระพายฟื้น แกก็ทำท่าว่ากลัวต๊อด

สุดท้ายต๊อดนั้นกลายเป็นผู้ต้องสงสัยไปเสียอย่างนั้น เพราะมีคนใช้โทรศัพท์ของต๊อด ส่งข้อความนัดคุณพระพายออกมาเจอ แถมยังขู่จะแฉภาพลับของคุณพระพายอีก

ถึงคุณพระพายจะไม่ได้โทษต๊อดออกมาตรง ๆ แต่ภาษากายที่คุณเขาแสดงออกมา ก็ทำเอาคุณสายลมนั้นพูดออกมาอย่างใจร้าย ใส่หน้าของต๊อด.....แม้ว่าจะไม่ได้พูดกับต๊อดโดยตรงก็เถอะ

"ขจร....ฝากนายจัดการด้วยก็แล้วกัน เราไม่เอาเด็กคนนี้แล้ว....ถ้าผิดก็ว่าไปตามผิดเลย"

คำว่า...ไม่เอาแล้ว....แรงอยู่นะครับ หน้าต๊อดนี่สั่นเหมือนโดนตบเลย จุกจนร้องไม่ออก ได้แต่ยืนสตั๊นท์ มองดูเจ้านายประคองคุณพระพายเดินจากไป

นั่นแหละ....วันนี้ต๊อดก็เลยตัดสินใจที่จะเก็บข้าวเก็บของใส่เป้....หนีไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า

กลัวแหละครับ....ขืนอยู่ต่อไป ไม่รู้ว่าสักวันหนึ่ง ต๊อดจะถูกใส่ร้ายว่าเป็นฆาตกรฆ่าคนไหม

ทำไมต้องมาเกิดเรื่องแบบนี้กับต๊อดด้วยนะ...วู้ ต๊อดก็อยู่อย่างเจียมตัวมาตลอดมั้ยอ่ะ อยู่ ๆ จะไปตีหัวแฟนเจ้านายเพื่ออะไร เพราะยังไง...ต่อให้ไม่มีคุณพระพาย ก็ใช่ว่าคุณสายลมจะเอาต๊อด ต๊อดรู้ตัวของต๊อดดีมาตลอด แต่ถ้าเรื่องนี้เป็นการจัดฉากของไอ้โม่ง หมอนั่นก็ใจร้ายมากเลยนะ ที่มาโยนความผิดให้คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างต๊อดน่ะ

การที่คุณเขาไม่จับตัวต๊อดส่งตำรวจเดี๋ยวนั้น ตอนนั้นเลย นั่นก็ถือว่าเป็นความเมตตาแล้ว คุณปลัดเสนอมาว่าให้ต๊อดไปอยู่ในไร่ของแก เพื่อรอดูความเคลื่อนไหวของคนร้ายก่อน เพราะแกคิดว่าต้องมีคนสร้างสถานการณ์แน่ ๆ  ต๊อดก็ซาบซึ้งนะ ที่ทุกคนยังเชื่อในตัวต๊อด

แต่ต๊อดน่ะ....อยากให้คนที่ต๊อดรัก เชื่อมั่นในตัวต๊อดสักนิดก็ยังดี

ไม่ต้องมารักกันก็ได้อ่ะ แค่เชื่อใจกัน ในฐานะที่อยู่ด้วยกันมานานก็ได้อ่ะครับ

ก็น่าจะรู้ว่า.....นิสัยเสีย ๆ ของไอ้ต๊อดน่ะ นอกจากอู้เก่ง ก็กินจุ....แค่นั้นแหละ

เฮ้อ.....น้ำตาไหลเฉย...ฮึบ ๆ นะต๊อด เข้มแข็งนะ....เราจะไม่ร้องไห้

ของสำคัญก็มีแค่สมุดบัญชี บัตรประชาชน บัตรเอทีเอ็ม เสื้อผ้าตัวเก่งสองสามตัวก็พอ ที่เหลือไปหาซื้อเอาใหม่

ต๊อดคงไม่รบกวนคุณปลัดหรอกครับ ต๊อดขอหนีไปอยู่ไกล ๆ ดีกว่า คิดในแง่ดี ก็เป็นการเดินทางสู่โลกใหม่ ที่เคยคิดเอาไว้เล่น ๆ ไงครับ

ต๊อดเขียนจดหมายลาเสร็จแล้ว และสอดไว้ใต้หมอนที่เจ้าโชคชัยนั้นนอนหลับปุ๋ยอยู่ เป็นเด็กนี่ดีจัง ไม่ต้องมีเรื่องปวดหัวทุกข์ใจ คงเพราะพี่โชคเลี้ยงลูกดีด้วยแหละ ถึงเจ้าโชคชัยจะขาดแม่ แต่แกก็ยังมีพ่อที่ให้ความรักความอบอุ่น เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่ต๊อดมีแม่คอยดูแล ทอดไก่อร่อย ๆ ให้กินจนอ้วนตุ๊บ

ตอนกลางคืน...บรรยากาศนั้นน่ากลัวเอามาก ๆ แต่ต๊อดนั้นนัดกับพี่พร้าวเอาไว้ ขอร้องให้แกมารับต๊อดไปส่งที่ในเมือง เพื่อไปรอขึ้นรถไฟเที่ยวแรกของวัน

โลกข้างนอกจะเป็นยังไง ต๊อดก็นึกไม่ออกหรอกครับ อยู่แต่ในไร่มาทั้งชีวิตแล้ว

แต่เอาเถอะ เงินเก็บเราก็พอมี เรี่ยวแรงก็ยังมี สองมือ สองเท้า กับสมองน้อย ๆ วุฒิ ม.6 คงจะหางานใช้แรงทำได้แหละ ไปเป็นหนุ่มโรงงาน ไม่ก็เด็กเสิร์ฟตอนกลางคืน ก็น่าจะทำได้ ไม่ยากเย็นอะไร

กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็มีคนย่องมาจากด้านหลัง รวบตัวต๊อดเอาไว้ ล็อคคอปิดปากไม่ให้ส่งเสียง

"ชู่ว์....อย่ากลัว....พี่ไม่ทำร้ายเรา"

แล้วอยู่ ๆ พี่โชคกับพี่พร้าวก็โผล่ออกมาจากด้านหน้า ก่อนที่บุคคลปริศนา จะปล่อยต๊อดเป็นอิสระ

อ......ไอ้โม่งคนนั้นนี่....คนที่บุกบ้านคุณพระพายวันนั้นไงเล่า

"พี่พร้าว....พี่โชค....ช่วยต๊อดด้วย"

"ต๊อด...เอ็งเงียบก่อน อย่าแหกปาก"

โดนพี่พร้าวดุเฉย งงเด้อ.....งงไปหมดแล้ว นี่มันอะไรกัน แต่งงได้ไม่นาน พี่โชคก็พูดขึ้นมา

"ต๊อด....เอ็งน่ะ ตอนนี้ไปอยู่กับคุณปลัดก่อนไป ส่วนเรื่องทางนี้ พวกข้าจะกระชากหน้ากากคนร้ายเอง"

คนร้ายน่ะ.....ก็ไอ้โม่งที่กำลังยืนหัวโด่อยู่นี่ไม่ใช่หรือไง


ใครสักคนช่วยเหลาให้ต๊อดเข้าใจที


To be con


ตัดฉับแบบละครไทย

ไฟจงมา....ไฟสร้างสรรค์นะ....ไฟร่านน่ะพักก่อนเด้อ

ไปตามงานอื่น ๆ ของเราได้ที่ ReadAWrite สิงที่นู่นเป็นหลัก นาน ๆ เข้าเล้าที

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-0

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
ดีใจที่มาต่อมากค่ะ เรานึกว่าเรื่องนี้จะโดนเทซะแล้ว

เราสนับสนุนต๊อดให้ออกห่างจากอิคุณลมนะ อย่าไปอยู่ด้วยเลย ปล่อยไปเถอะ  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
มาเกาะขอบรอจ้า

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +792/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
บทที่ 13 บ้านที่ไม่มีต๊อด



"กาแฟค่ะคุณลม"

หน้าที่เสิร์ฟกาแฟให้เขาตอนนี้กลายเป็นของป้าจิต แม่ครัวคนเก่าคนแก่ แทนที่เจ้าเด็กรับใช้หน้าตาซื่อบื้อคนเดิม สายลมเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และสีหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

ไอ้ต๊อดนั้นหนีไปได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว ป่านนี้ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน

สายลมพยายามที่จะไม่สนใจ สำหรับเขา ไอ้ต๊อดก็แค่เด็กไม่ดีที่คิดอะไรตื้น ๆ จะเตลิดเปิดเปิงไปไหนก็ช่างสิ ไอ้ต๊อดอยู่กับเขามาตั้งแต่ยังเด็ก ชีวิตของมันก็วนเวียนอยู่แค่ที่บ้านหลังนี้ กับออกไปเล่นซนนอกบ้านตามประสา ซึ่งก็ไปได้ไม่ไกลมากนัก ออกไปได้ไกลสุดก็คือตามไปช่วยงานที่ไร่กับเขาเป็นครั้งคราว กับติดรถพี่โชคเข้าไปในตัวเมืองเพื่อซื้อของตามสั่ง จะหนีไปได้ไกลสักเท่าไหร่กันเชียว ประเดี๋ยวไปไม่รอดก็คงจะหัวซุกหัวซุนกลับมากอดแข้งกอดขาเขาอย่างสำนึกผิด ขอโอกาส ถึงเวลานั้นก็ค่อยว่ากันอีกที ว่าจะยกโทษให้ดีไหม

ไม่อยากจะเชื่อ ว่าไอ้ต๊อดจะทำเรื่องไม่ดีกับคนของเขา

รู้หน้าไม่รู้ใจ คนในครอบครัวแท้ ๆ บางครั้งก็ยังทำร้ายเราได้ โดยที่เราไม่ทันได้คาดคิด เพราะความไว้เนื้อเชื่อใจกันล้วน ๆ ข่าวก็มีให้เห็นอยู่บ่อย บนโลกนี้...อะไรที่ดูเป็นไปไม่ได้ มันก็สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ

เขาทบทวนตัวเองว่าที่ผ่านมา เขาดูแลเด็กในปกครองที่มีเพียงแค่คนเดียวอย่างไอ้ต๊อดไม่ดีตรงไหน งานของมันไม่ได้หนักหนา เมื่อเทียบกับคนงานที่ไร่ แต่ค่าจ้างที่ให้มันใช้ ก็ถือว่าจ่ายไปเกินคุ้ม ส่วนหนึ่งเพราะความผูกพันธ์ระหว่างเขากับพวกคนงานในบ้าน ไอ้ต๊อด ป้าจิต พี่โชค คนพวกนี้ไม่เคยทอดทิ้งเขา แม้ว่าจะสิ้นบุญของแม่ไปแล้ว และตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนสำคัญของตระกูล เป็นแค่ลูกของเมียคนที่เท่าไหร่ของพ่อก็ไม่รู้ แต่ทั้งสามคนนั้นยังจงรักภักดี รับใช้เขามานาน คงไม่แปลกอะไรที่เขาจะให้ค่าจ้างคนพวกนี้สูงหน่อย...

แค่นี้ไม่พออีกหรือ

อยู่แบบเจียมเนื้อเจียมตัว อย่างที่ปากเคยพูดเอาไว้....ไม่ได้หรืออย่างไรกันนะ ไอ้ต๊อดเอ้ย

ทำไมไอ้ต๊อดต้องคิดการใหญ่ ทำไมถึงได้ใฝ่สูง อาจเอื้อมที่จะจับจองเป็นเจ้าเข้าเจ้าของนักเขียนนิยายรักหวานเลี่ยนอย่างเขา ผู้ที่มีไร่กับรีสอร์ตเป็นของตัวเองซึ่งใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ในจังหวัดนี้ก็เท่านั้นเอง เขารู้ว่าเขามันทั้งหล่อเหลา เบ้าหน้าระดับเทพพระเจ้าปั้น อีกทั้งยังทรงเสน่ห์ มีรสนิยมลึกล้ำ ลีลาบนเตียงก็สุดแสนจะเร่าร้อนบาดจิตบาดใจ มันเป็นไปไม่ได้ ที่เขาจะคว้าเอาเด็กบ้าน ๆ มาเป็นเมียแบบออกหน้าออกตา ให้เสื่อมเสีย อับอายขายขี้หน้าแก่วงศ์ตระกูลอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ ไม่ต้องเรียนสูงก็น่าจะรู้ดีมิใช่หรือ

เป็นแค่เมียเก็บลับ ๆ ของเขา ทำงานไม่ได้หนักมาก แถมยังมีเงินกินไปตลอดชีวิต นั่นยังไม่พออีกหรือไงกัน

ทำเป็นไปตีสนิทกับคนนั้นคนนี้ ทำเหมือนจะยั่วให้เขาหึงจนหน้ามืด คิดหรือว่าคนอย่างสายลมจะจนตรอกถึงขนาดจะแยแสเมียบ่าวแก้ขัด พี่โชคเอย ไอ้เด็กบ้ามะพร้าวเอย ไหนจะไอ้ปลัดที่กางปีกปกป้อง ทั้งที่ไอ้ต๊อดนั้นลงมือทำร้ายคนของเขา หลักฐานมันก็เห็น ๆ อยู่

เขาว่าเขาจะไม่คิดถึงไอ้ต๊อดแล้ว แต่มันก็อดไม่ได้

รู้ตัวอีกที...ในหัวของเขาก็มีแต่เรื่องของมัน

หน้าโง่ ๆ รอยยิ้มโง่ ๆ ที่ฉีกยิ้มจนตาปิด ความเด๋อด๋า เซ่อซ่าซุ่มซ่าม ความตลกบริโภค ความกวนประสาทของมัน ที่เขาคุ้นชิน เพราะว่าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาไปแล้ว

ตอนนี้ไม่มีมันแล้ว ชีวิตของสายลมคงจะ....ง่ายขึ้นเยอะกระมัง

ทั้งที่ควรจะเป็นเช่นนั้น แต่ว่าเขานั้นกลับเอาแต่คิดซ้ำไปซ้ำมา ว่าทำไมไอ้ต๊อดต้องทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้

ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องให้ยุ่งยากไปทำไมกันนะ

เลิกคิด....เลิกคิดถึงไอ้ต๊อดเสียทีเถอะ

สายลมพร่ำบอกกับตัวเองซ้ำ ๆ



พระพายกับเขามีความสัมพันธ์กันแทบทั้งวันทั้งคืน พระพายไม่ปล่อยให้เขาได้ออกไปไหน สูบพลังเขาจนแห้งเหือดคาเตียง หมดเรี่ยวแรงที่จะคิดหรือทำสิ่งใด

พระพายเองช่วงนี้อารมณ์ร้าย แปรปรวนชอบกล ท่าทางหวาดกลัว บางครั้งก็เหมือนจะบ่นพึมพัมอะไรออกมาคนเดียว หลายครั้งที่สายลมต้องสะดุ้งตื่นกลางดึก หากพระพายไม่ละเมอกรีดร้องโหยหวนออกมา ก็มักจะดิ้นขืนอย่างแรงขณะที่มือนั้นพยายามจะบีบคอตัวเอง

พระพายเป็นฝ่ายเริ่มบทรักบนเตียงในทุกครั้ง กระชากตัวเขามาจูบไซร้ ผลักเขาลงบนเตียงแล้วเป็นฝ่ายรุกเขาอย่างร่านสวาท ขึ้นขย่มบนตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง รุนแรง จนน่ากลัวว่าช่องทางสีชมพูคับแน่นของพระพายนั้นจะฉีกขาด เพราะขนาดไซส์ของหนุ่มลูกเสี้ยวอย่างเขานั้นก็ไม่ใช่น้อย ๆ บางครั้งที่เขาไม่อาจสนองตอบได้ เพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าและสมองที่ตึงเครียด ทำให้ความต้องการที่เคยมีมากมายนั้นลดลง พระพายก็จะน้อยอกน้อยใจ บ้างก็ร้องไห้สะอื้น บ้างก็เกรี้ยวกราด บางครั้งก็ช่วยตัวเองต่อหน้าเขา ขย่มของปลอม ส่งเสียงซี้ดซ้าดคล้ายกับต้องการจะปลุกเร้าเขา

แอบน่ากลัว...แต่ก็น่าสงสารในสายตาของสายลม พระพายคงเจอเรื่องแย่ ๆ มาเยอะมากจนเสียศูนย์ไปแล้ว เขาคงไม่สามารถทิ้งคน ๆ นี้ได้ แต่ประเดี๋ยวคงต้องเกลี้ยกล่อมให้พระพายลองเข้าพบจิตแพทย์ดู

จนมีอยู่วันหนึ่งที่เขาได้ยินเสียงเอะอะดังลงมาจากด้านล่าง และพบว่าป้าจิตคนครัวนั้นเนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยกาแฟ

"อีแก่....มึงเป็นแค่ขี้ข้า มีสิทธิ์อะไรมาจ้องกูแบบนั้น"

"พระพาย!!!! ป้าจิต!!!! หยุดนะ"

เขารีบวิ่งลงไปห้าม ก่อนจะมีการวางมวยเกิดขึ้น เพราะนางสมจิตรคนครัว ถลกแขนเสื้อเงื้อมือเตรียมจะตบสั่งสอนเด็กจองหองจากเมืองใหญ่

"พี่ลมต้องไล่มันออกนะ....มันด่าพาย" พระพายโผเข้ากอด และชิงฟ้องก่อนที่ป้าจิตคนครัวจะทันได้เอ่ยปากอะไร

"ไม่ครับพาย ไล่ป้าจิตไม่ได้นะ....ป้าจิตเป็นเก่าคนแก่ของที่นี่ ไม่มีป้าจิต ใครจะทำงานบ้าน ใครจะทำอาหารให้เราล่ะครับ"

"ไม่รู้....แต่มันด่าพาย"

"แต่พระพายก็สาดกาแฟใส่แกไม่ใช่เหรอ"

"ก็มันพูดจาไม่ดีกับพายก่อนนี่"

"งั้น.....ถ้าป้าจิต...ขอโทษพระพาย....พระพายจะหายโกรธใช่ไหมครับ"

สายลมพยายามจะไกล่เกลี่ย และเข้าใจทุกคนอย่างเต็มที่แล้ว เขารู้ว่าป้าจิตไม่ได้ชอบพระพาย และมีอคติส่วนตัวตั้งแต่แรกเห็น อีกทั้งยังแสดงท่าทีปั้นปึ่งใส่พระพายหลายต่อหลายครั้ง ส่วนพระพายเองก็กำลังไม่สบายทางใจ เนื่องจากพบเจอเรื่องร้าย ๆ ติดกันแบบไม่ได้เว้นวรรค เลยไม่อาจควบคุมอารมณ์ให้อยู่กับร่องกับรอยได้

แต่เพราะเขาลืมไป ไม่ทันคิดให้รอบครอบ หรือเพราะลึก ๆ ในใจแล้ว เขาไม่ได้มองคนงานเหล่านี้เป็นเหมือนคนในครอบครัว อย่างที่เคยบอกกับตัวเอง และเมื่อใช้หัวโขนในฐานะนายจ้างตัดสิน ผลก็คือทำร้ายจิตใจคนใกล้ชิดโดยไม่รู้ตัว

เพราะอยากให้เรื่องจบ และไม่คิดที่จะไล่ออก ก็เลยแค่ให้อีกฝ่ายที่มีสถานะต่ำกว่า หรือก็คือลูกจ้าง ยอมก้มหัวขอโทษพระพาย ที่เป็นคนของเขาในอีกฐานะหนึ่ง จากนั้นก็แยกย้ายกันไป

เพียงแค่เขาเอ่ยปากสอบถามเรื่องราว และให้ความเป็นธรรมมากกว่านี้ คนที่ควรจะต้องขอโทษ อาจจะเป็นพระพายก็ได้

นางสมจิตรรู้สึกน้อยใจ เธอเลี้ยงเด็กคนนี้มา ให้ความรักความเอ็นดูเสมือนลูกหลาน แถมยังยกทูลขึ้นเหนือหัว ในฐานะลูกชายของนายหญิงที่เธอเคารพรัก มาวันนี้ แม้แต่ความเชื่อใจ คุณหนูสายลมยังเลือกที่จะเข้าข้างคนนอกที่เพิ่งมาใหม่มากกว่าเธอ หากคุณหนูมาเร็วสักนิด คงได้ยินไอ้เด็กพระพายคนนี้บริภาษใส่เธอด้วยภาษาต่ำ ๆ ที่บางคำ คนระดับล่างอย่างเธอเองก็ยังไม่เคยใช้ด่าใคร แถมยังพูดจาดูถูกไอ้ต๊อด เด็กหนุ่มอีกคนที่เธอนั้นก็ทั้งรักและเอ็นดู

สมจิตรจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

"คุณลม....ความอดทนของป้ามันมีขีดจำกัดนะคะ เอาอย่างนี้ละกัน เพื่อความสบายใจ ป้าขอลาออกเอง"



[ไอ้ต๊อดเล่า]

ต๊อดคิดว่าคุณปลัดแกจะให้ต๊อดไปทำงานในไร่ หรือช่วยพี่พร้าวทำงานเอกสาร หรือไม่ก็ทำงานบ้านที่ไอ้ต๊อดถนัดสุด แต่ก็เปล่าเลย แกให้ไอ้ต๊อดนั้นเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง รอจนกว่าเรื่องเลวร้ายจะคลี่คลาย เสมือนว่าไอ้ต๊อดนั้นหนีไปไกลแสนไกลแล้ว

อ้อ....ตอนนี้ที่ไร่คุณปลัด มีป้าจิตกับเจ้าโชคมาอยู่ด้วยแล้วนะครับ เท่ากับว่าที่บ้านของเจ้านาย เหลือแค่พี่โชคเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนเก่า แต่เห็นพี่โชคบอกว่าคุณลมให้พวกคนงานในไร่สองสามคนเข้าไปช่วยทำงานที่บ้าน แล้วก็ผลัดกันเฝ้าเวรยาม เผื่อว่าจะมีคนร้ายบุกเข้าไปทำร้ายคุณพระพาย....เอ่อ.....หมายถึง......พระพายตัวปลอมน่ะครับ

'ไอ้เหี้ยมิค'

นั่นแหละ...คือชื่อจริงของเจ้าตัวปลอม คุณพระพายตัวจริงเป็นคนบอกพวกเราเองกับปาก เพราะไม่อยากให้ใครก็ตามเรียกชื่อเจ้าตัวปลอมด้วยชื่อของเขาอีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยก็ต่อหน้าเขา คุณพระพายตัวจริงนี่ ถ้าไม่ติดที่หน้ามีรอยแผลเป็น แกก็จัดว่าเป็นคนที่หน้าตาดี ดวงตาโตสวย จมูกโด่ง ปากอิ่มสีชมพู เผลอ ๆ ดูดีกว่าคุณพระพาย....เอ่อ...ไอ้เจ้ามิคนั่นด้วยซ้ำ เสียแต่ชอบทำหน้าบึ้ง เคียดแค้นอยู่ตลอดเวลา

ทุกคนที่ย้ายมาอยู่กับคุณปลัดก็ดำเนินชีวิตไปตามปกติ ยกเว้นต๊อดกับคุณพระพายตัวจริงนี่แหละ ที่ถูกสั่งให้เก็บตัว คุณเขาพูดน้อยมาก ติดจะหยิ่ง ๆ ไม่ต่างจากเจ้าตัวปลอม แต่ก็ไม่ได้พูดจาดูถูกหรือทำกิริยาไม่น่ารักใส่ใคร แม้แต่กับขี้ข้าอย่างต๊อด แกก็พูดกับต๊อดดีแหละครับ(ถ้าจำเป็นต้องพูดกันน่ะ) ส่วนเรื่องที่แกเจอมา ต๊อดก็ฟังจากพี่โชคมาบ้างแล้ว(ต๊อดก็ไม่กล้าไปถามเจ้าตัวตรง ๆ เดี๋ยวเขาจะว่าเราเสือก) ก็เลยรู้สึกเข้าใจและสงสารมากกว่า คนที่เคยมีทุกอย่าง กลับถูกขโมยไป แม้แต่ตัวตนของตัวเอง

"คุณพระพาย....ต๊อด....เอ่อ....เอาอาหารเช้ามาให้ครับ"

ก็ตกใจเหมือนกัน ที่เห็นคุณพระพายนั่งหัวเราะกับตัวเองในกระจก ห้องหับก็ปิดไฟเสียมืด ผ้าม่านก็ไม่ยอมเปิด

"ต๊อด.....มาหาพี่สิ" แกหันมาเรียกต๊อด ที่วางถาดอาหารให้แล้วเตรียมจะเผ่นหนี ไม่อยากรบกวนน่ะครับ "เปิดไฟก็ได้นะ...ไม่ต้องกลัวพี่ว่าหรอก พี่ชินกับการดูหน้าตาทุเรศ ๆ ของตัวเองมานานแล้ว"

ต๊อดก็เลยเดินไปนั่งข้าง ๆ ทีแรกไอ้เราก็จะนั่งพื้น เพราะติดนิสัยเดิม ก็ไอ้เรามันเป็นขี้ข้ามาทั้งชีวิต เคยนั่งตีเสมอใครที่ไหน แต่คุณพระพายกลับบอกให้ต๊อดขึ้นมานั่งข้าง ๆ กัน

คุณพระพายคว้าตัวไอ้ต๊อดกอดหมับ บีบต้นแขนไอ้ต๊อดอย่างหมั่นเขี้ยว(ฮือ...อ้วนน่ะครับ) มือของแกจับคางของต๊อดพลิกไปพลิกมา ก่อนจะยกยิ้ม

"ต๊อดหน้าตาน่ารักมากนะ....ผิวพรรณก็ดี จับตัดผมดี ๆ ลดน้ำหนักเสียหน่อย ก็จะดูดีขึ้นอีกเยอะเลยนะ"

"อ่า....ขอบคุณที่ชมครับ"

"พี่พูดจริง ๆ นะต๊อด เห็นหน้ากันมาก็ตั้งหลายวัน ยังไม่มีโอกาสได้นั่งคุยกันจริงจังเลย อยู่เป็นเพื่อนพี่หน่อยนะครับ"

เนี่ย....คุณตัวจริงดูนิสัยดีกว่าเยอะเลยแหละครับ ทั้งคำพูดคำจา ทั้งท่าทางก็ดูจริงใจกว่า แต่คุณแกก็ดูไม่ค่อยปกติอ่ะ ต๊อดกลัวนะ เกร็งมากเลยตอนที่อยู่ ๆ คุณพระพายก็ลุกพรวดขึ้นมา มือคว้ากรรไกรได้ก็มายืนอยู่ข้างหลังต๊อดเนี่ย จับไหล่กดให้นั่งไว้ ไม่ให้ลุกขึ้น คุณพระพายโน้มตัวลงมา จนใบหน้าของเราอยู่ใกล้กัน พอดูแบบนี้แล้วเห็นชัดเลย ว่าคุณพระพายเครื่องหน้าดีมากจริง ๆ ต่อให้มีแผลก็เถอะ แล้วเทียบกับหน้าบาน ๆ ของเราแล้ว.....เฮ้อ

"อยู่นิ่ง ๆ"

"จะทำอะไรต๊อดอ่ะครับ"

"พี่ไม่ฆ่าไม่แกงเราหรอก ถ้าจะทำ พี่ทำไอ้เหี้ยนั่นดีกว่า กรีดหน้ามันให้ยับ....ยับยิ่งกว่าหน้าพี่อีก...หึหึหึหึ เอาล่ะ เชื่อใจพี่นะ....ผมต๊อดยาวแล้ว พี่จะตัดผมให้"

อืม....ต๊อดนี่เกร็งเลย



คุณตัวจริงนี่ตัดผมเก่งนะครับ เก่งกว่าช่างในเมืองร้านที่ต๊อดไปตัดอีก แกแงบ ๆ เล็ม ๆ ครู่หนึ่ง ก็เป่าหัวต๊อดฟู่ ๆ เอามือขยี้ ๆ เป็นอันเสร็จ

"ผมต๊อดหนานะ หยักศกนิด ๆ ด้วย เซ็ทง่าย เอาผมลงก็น่ารัก เสยขึ้นก็ดูดีนะ....ถ้าอยากไว้ยาว ๆ ปล่อยเซอร์ ก็ต้องลดน้ำหนัก หน้าต๊อดกลม....เพราะแก้มเยอะ" แกเอามือจับแก้มต๊อด ดึงยู่ไปข้างหลังจนตึง "ที่จริงโครงหน้าก็ไม่ได้กลมขนาดนั้น จัดฟันสักหน่อยหน้าจะได้วีลง....หรือถ้าให้วีกว่านี้ก็เหลากราม...แล้วก็เสริมจมูก...แต่ถึงไม่เสริมต๊อดก็ไม่ได้ดูขี้เหร่หรอกนะ พี่แค่แนะนำเราเฉย ๆ เสริมจมูกให้โด่งอีกนิด หน้าจะดูคม มีมิติขึ้นน่ะ....หล่อเลย....อ่า.....ขอโทษทีนะที่คนหน้าตาแบบพี่ เอาแต่พูดเรื่องสวย ๆ งาม ๆ อยู่ได้ ตลกดีว่าไหม....เหอะ....พระพายหน้าผี แผลเป็นนี้ ยังไงก็คงลบไม่ได้แล้ว"

"ไม่.....ไม่ได้น่าเกลียดนะครับ แล้วก็ไม่ใช่ผีด้วย"

ต๊อด....ตะโกนลั่นเสียงดังไปหรือเปล่านะ แค่ไม่อยากให้คุณเขาด่าตัวเองอ่ะ เพราะว่าคุณพระพายไม่ได้น่าเกลียดเลย

"ต๊อดปลอบใจพี่เหรอ"

"ไม่ใช่ครับ ถึงยังไงคุณพระพายก็หน้าตาดีกว่าต๊อดครับ อดทนอีกนิดนะครับ พอเรื่องทุกอย่างจบแล้ว คุณพระพายจะได้ทุกอย่างคืน"

"พี่ไม่เหลืออะไรแล้วครับ....พ่อแม่....คนที่พี่รัก....ไม่อยู่แล้ว"

"อย่างน้อยตอนนี้ คุณพระพายก็ยังมีพวกเรานะครับ ต๊อดเชื่อคุณ ต๊อดอยู่ข้างคุณนะครับ"

"ขอบคุณนะครับ"

อ่า.....ต๊อดถูกคุณพระพายกอดด้วยแหละ กอดแน่นมากเลย ต๊อดรวมความกล้าอยู่อึดใจหนึ่ง กอดตอบแกไป แกก็ไม่ได้ว่าอะไร สักพักใหญ่ ๆ แกก็ผละออกมา(คงเมื่อย) แล้วก็ยิ้มกริ่มแปลก ๆ

"รักเขาสินะ....ผู้ชายคนนั้นน่ะ"

"อ่า.....หมายถึงอะไรเหรอครับ"

"หมอนั่นชื่อสายลมใช่ไหม โง่ดีนะ ที่เชื่อใจคนอย่างมัน แทนที่จะเชื่อต๊อดน่ะ"

"ก็ ระหว่างแฟนกับเด็กรับใช้ในบ้าน เขาเลือกเชื่อแฟนก็ถูกแล้วนี่ครับ"

"หูหนวกตาบอดดีนะ ทิ้งคนที่อยู่ด้วยกันมานาน แล้วเลือกเก็บงูพิษเอาไว้น่ะ"

"คุณพระพาย....ไม่หิวเหรอครับ ข้าวต้มกับกาแฟคงเย็นหมดแล้ว ให้ต๊อดเปลี่ยนให้ใหม่ไหมครับ"

คุณพระพายไม่ตอบ แต่กลับแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์น่ากลัว ดูคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ คุณเขาเปิดลิ้นชักแล้วหยิบซองยาออกมาเสียมากมาย

"อะไรครับนั่น"

"ยาระงับประสาทน่ะ ต้องกินเป็นกำ ๆ เลย ไม่อย่างนั้นคงบ้า"

ต๊อดเห็นใจแกจริง ๆ นะ นอกจากเสียโฉม เสียตัวตน แถมร่างกายบางส่วนยังบาดเจ็บสาหัสจนหยิบจับหรือเดินเหินได้ไม่เท่าคนปกติแล้ว ยังต้องกินยาพวกนี้ไปตลอดชีวิตอีก

"อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิต๊อด....พวกนี้มันใช่ยาของพี่ที่ไหนล่ะครับ หึหึหึหึ"

"อ่า....ถ้าอย่างนั้น...ยาพวกนี้"

"อีกไม่นานหรอกต๊อด....อีกไม่นาน มันได้เผยธาตุแท้ออกมาแน่ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

คุณพระพายหัวเราะลั่นห้องอย่างสาแก่ใจ แต่จิตใจของไอ้ต๊อดนั้นกลับนึกเป็นห่วงคุณสายลม อดีตเจ้านายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ถึงเจ้านายจะเกลียดต๊อดแล้ว


แต่คงไม่ผิดใช่ไหมครับ ที่ต๊อดจะยังเป็นห่วงเขา


To be con

คนใหม่ก็ร้าย ๆ เจ้าตัวปลอมก็จิตสุด คุณสายลมไม่ปลอดภัยแล้ว หวังว่าพวกพี่โชค จะช่วยคุณสายลมจากเงื้อมมือไอ้โรคจิตได้ทันท่วงทีนะ เป็นกำใจให้ด้วย

จบจากเรื่องนี้แล้ว ไม่แน่ว่าต๊อดอาจจะไปอยู่กับคุณพระพายตัวจริงก็ได้นะ (หรือไม่ดีนะ เพราะคุณเธอก็โหดอยู่นิด ๆ)

ได้รู้ชื่อของตัวปลอมแล้วเย้ ๆ ส่วนคุณสาย ตอนนี้ก็ยังคิดถึงต๊อดด้วยตรรกะแปลก ๆ อยู่ แต่หลังจากนี้ แกจะคิดถึงเด็กมันจนน้ำตาไหลแน่ ๆ



ออฟไลน์ CKJPQQ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
อิคุณลมนี้คงต้องโดนฟันซักแผล้ เผื่อสมองจะได้คิดได้ว่าสมควรห่วงความรู้สึกใครบ้าง อ่อ บางที่อาจจะได้เลิกโง่ หมั่นไส้

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ mutyamania

  • สามารถติดตามงานติดเรทที่ลงเล้าไม่ได้ที่ ReadAWrite ในชื่อมัสยากลับมาจากป่าช้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +792/-139
    • https://mutyawhocamebackfromthedead.readawrite.com
บทที่ 14 กระชากหน้ากาก


สายลมลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองนั้นถูกมัดขึงอยู่บนเตียงนอน ปากของเขาถูกปิดพันด้วยเทปกาวเสียแน่น

ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เห็นก็คือคนงานที่เฝ้าเวรยามถูกทำร้ายจนสลบ แล้วเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากตัวบ้าน เขากับพี่โชคที่วันนี้ออกไปในเมือง และทิ้งพระพายให้อยู่บ้านตามลำพัง จึงรีบวิ่งเข้าไปดูในบ้านอย่างรีบร้อน

อ่า.........

รู้สึกว่าในบ้านนั้น อยู่ดีดีไฟก็ดับลง และเขาถูกตีจากด้านหลัง แรงมาก ๆ จนวูบหลับไป

พระพาย

พระพายที่เขานั้นเป็นห่วง บัดนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ไม่รู้ว่าฝันหรือว่าตาฝาดไปหรือเปล่า ที่เขานั้นเห็นพระพายกำลังสวมชุดเจ้าสาว....ใช่ ชุดเจ้าสาวสีขาวเกาะอก พระพาย....หนุ่มหน้าใสจากในเมืองที่แสนดูดีมีเสน่ห์คนนั้น พอมาสวมชุดผู้หญิง ใส่วิกผมยาว แล้วแต่งหน้าแต่งตาเสียหนาเตอะ กลับดูน่าสะพรึง ขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก

เกิดอะไรขึ้น

"เจ้าสาวไร่ส้ม.....นิยายเล่มแรกที่พายซื้อ หนังสือของพี่ ชื่อมันตลกเป็นบ้า ที่ซื้อเพราะว่าปกสวย แถมยังลดราคา ไม่น่าเชื่อว่าพอได้อ่านแล้วกลับติดใจจนวางไม่ลง ตัวละครในเรื่องเป็นเด็กกำพร้าเหมือนกันกับพายเลย แถมต้องหนีออกจากบ้านเพราะถูกพ่อเลี้ยงลวนลามอีกต่างหาก นี่ก็เหมือนพาย แต่ว่าเรื่องจริงพายหนีไม่พ้นหรอก ถูกมันเอาตั้งเป็นปี ไอ้แก่สกปรกนั่นให้เงินพายทุกครั้งที่มันนอนด้วย พายก็เลยเอาเงินของมันนี่แหละ ซื้อยาเบื่อหนูผสมข้าวให้มันกิน....หึหึหึหึหึ"

"อื้ออออออออ"

อีกฝ่ายพล่ามพรรณาไม่หยุด ขณะที่เขานั้นก็เอาแต่ดิ้นขืน พร้อมกับส่งสายตาเพื่ออ้อนวอนขอความเห็นใจ

"สุดท้ายนางเอกก็มาทำงานในไร่ของพระเอก แอบรักพระเอกที่เป็นนักเขียนหนุ่มที่ชอบเก็บตัวเสียด้วย พระเอกเองก็เป็นลูกกำพร้า แถมยังเป็นแค่ลูกเมียน้อยที่ถูกคนในตระกูลดูถูก กดขี่ รังเกียจ จนต้องหลบมาใช้ชีวิตบูดเบี้ยวอยู่ในไร่ นี่มันก็ชีวิตของพี่เหมือนกันหรือเปล่า หืม? พายตามอ่านงานของพี่ทุกเล่ม ทาสรักอสูร , เงินตรากับค่าของหัวใจ , เกาะดอกไม้ , ระบำกระต่าย , พายุเพลิงราคะ นิยายรักประโลมโลกที่สุดท้ายแล้ว ตัวละครที่ผ่านเรื่องเลวร้ายมาตลอด ก็พบกับความสุขของชีวิตในที่สุด มันช่วยให้พายหนีจากโลกแห่งความเป็นจริงได้ดีชะงัด แถมฉากร่วมรักพี่ก็บรรยายออกมาได้สวยงามชวนฝัน ตอนหลังพี่เริ่มแทรกคู่รักชายกับชายด้วย พายยิ่งชอบ....ไม่สิ....คลั่งไคล้งานของพี่เข้าไปใหญ่......"

"................."

"ไม่คิดเลยว่าคนเขียนนิยายที่พายชอบ กับพี่ที่พายเองก็ชอบ จะเป็นคนเดียวกัน แพรวพรรณ...คือสายลม อ้อ....จริงสิ ชูครีมด้วย แต่งานของชูครีมมันออกวัยรุ่นแจ่มใสไปหน่อย พายไม่ค่อยอินเลย พายชอบงานของพี่ที่ใช้ภาษาสวย ๆ งานเขียนสำหรับผู้ใหญ่อ่านมากกว่า ชีวิตวัยรุ่นของพาย มันไม่ได้สวยงามอะไรขนาดนั้นเสียหน่อย เว้นเรื่องที่โดนผัวซ้อมไปอึ๊บไป อันนั้นตื่นเต้นเร้าใจ พี่น่าจะตบตีพายบ้างนะ ตอนที่เราเอากัน พายชอบลีลาของพี่แหละ แต่ขอติงว่าให้ปรับอีกนิด เพิ่มความแรงอีกหน่อย....อิอิอิ"

"................."

"พี่กับพายเหมาะกันขนาดนี้ พี่เป็นพระเอก พายเป็นนางเอก....ไม่สิ....ต้องนายเอกสินะ อืม.....จะว่าไป นิยายของพี่ทุกเล่ม ไม่มีตัวเด่นที่เป็นเด็กรับใช้ผู้ชายในบ้านเลยสักตัวนะ อย่างไอ้ต๊อดเนี่ย กินลงได้ยังไง สารรูปแบบนั้น สกปรก เหมือนหมู.....พี่มีเรื่องอยากพูดสินะ ขอโทษทีที่ปิดปากพี่แบบนั้น ขอโทษ ๆ"

พระพายปล่อยเขาให้เป็นอิสระ....แค่ปากเท่านั้น

สายลมพยายามรวบรวมสติ ทำใจดีสู้เสือ

"พาย....ทำแบบนี้ทำไมครับ พี่อยู่ข้างพายนะ"

"โกหก พี่เอาแต่คิดถึงมัน ตอนนอนก็ยังละเมอชื่อมันออกมา ไอ้หมูนั่นมันมีอะไรดีกว่าพายวะ แถมพี่ยัง....พามันกลับมา ให้มันมาเดินลอยหน้าลอยตาเย้ยพาย"

"พาย....พี่ไม่ได้พาต๊อดกลับมา ต๊อดหนีไปแล้ว ไม่อยู่แล้ว"

"ไม่จริง เมื่อเช้า....เมื่อวาน พายยังเห็นมันอยู่เลย"

"พายปล่อยพี่ แล้วเรามาคุยกันดีดีนะครับ พี่อยู่ข้างพายนะ อยู่มาตลอด"

ยาระงับประสาทที่ถูกสับเปลี่ยน อีกทั้งเจ้าตัวเองเดิมทีก็ไม่ได้กินอย่างสม่ำเสมอ ตั้งแต่ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ พระพายก็มัวแต่วุ่นวายไปกับการหว่านเสน่ห์ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ผู้ชายหลายต่อหลายคน ไม่ใช่แค่สายลมหรือคุณปลัด แต่ยังมีทั้งพวกคนงาน และคนอื่น ๆ ที่บังเอิญต้องตาต้องใจ

ไม่มีใครคอยควบคุมให้เขากินยา

ผู้ชายคนนั้น....ตายไปแล้วนี่ ตายไปพร้อมกับพระพายตัวจริง

คิดว่ากลับใจ ทำดีกับเขาแล้ว จะลบล้างเรื่องเหี้ย ๆ ที่ทำไว้ได้เหรอ ซ้อมเขา เอากับเขา ไหนว่าจะปลอกลอกสมบัติของมันมาไง ในเมื่อได้มาหมดแล้ว ทำไมถึงยังเลือกมัน ไม่เลือกเขา

คิดจะเขี่ยเขาให้พ้นล่ะสิ

เขาไม่ได้บ้าเสียหน่อย

ใช่ไม่ใช่.....ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่

ใช่ไม่ใช่.....ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่

ใช่ไม่ใช่.....ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่

ใช่ไม่ใช่.....ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่

ใช่ไม่ใช่.....ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่......ใช่ไม่ใช่

"พายครับ....ปล่อยพี่นะ"

"ไม่....ปล่อยไม่ได้ พี่ลมเป็นของพาย คราวนี้จะไม่ทำลาย ไม่ทำลายศพแล้ว แต่จะต้องเก็บไว้"

"มิค"

เสียงของใครอีกคนดังขึ้นมา....พระพายในชุดเจ้าสาวหันควับไปทางต้นเสียงนั้น ร่างของใครอีกคนก็ปรากฏขึ้น ผู้ชายในชุดดำปกปิดมิดชิด แม้กระทั่งมือ ก็สวมถุงมือเอาไว้ เหมือนกับไอ้โม่งดำที่บุกมาทำร้ายเขาในวันนั้น คนที่เขาแทงสวนกลับไป ไอ้โม่งหน้าโง่ที่แรงจะจับมีดให้มั่นยังไม่มีปัญญา หึหึหึหึ สมควรแล้ว

แต่ในวันนี้ไอ้โม่งคนนั้นเปิดเผยโฉมหน้า ชายหนุ่มใบหน้าขาวซีด ที่มีรอยแผลจากการถูกมีดกรีดเป็นทางยาว สีหน้าเย็นชา สงบนิ่ง เสมือนมาจากโลกแห่งความตาย

อีพระพายตัวจริง ทำไมมันถึงยัง

"มึง.....มึงตายไปแล้วนี่ ทำไมถึงยัง"

"พูดอะไรน่ะมิค เราเนี่ยนะจะตาย ทำไมเราต้องตายด้วยเล่า"

"กูเห็นกับตา....ไม่สิ กูบีบคอมึงตาย แล้วก็เป็นคนจับมึงยัดใส่รถเองกับมือ กูฆ่ามึงเอง พร้อมกับไอ้ดิน แถมยืนดูรถตกเหว ระเบิดตู้มมมม กูเป็นคนส่งผัวทรยศ กับเมียคุณหนูหน้าโง่ไปยมโลกด้วยมือของกูเอง"

"หึๆๆๆๆ มาเถอะมิค มาอยู่ด้วยกัน เรากับพี่ดินเหงามาก มาอยู่ด้วยกันสามคนผัวเมียไง หึหึหึ"

"ปวด....ป....ปวดหัว......ออกไปนะ.....ฮืออออ"

มีดในมือของมิค หรือพระพายตัวปลอม ตวัดกวัดแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามจะพุ่งเข้าไปทำร้ายพระพายตัวจริง หมายจะจ้วงแทงให้สาแก่ใจ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายได้เสียที เหมือนร่างของพระพายนั้นลอยห่างออกไปเรื่อยๆ ยิ่งเขาเดินไปข้างหน้าเท่าไหร่ พระพายก็ยิ่งห่างออกไปไกลเท่านั้น

พอ....

พอที....

ทรมาน.....

ปวดหัวไปหมดแล้ว.....

ยาอยู่ไหนกันนะ จะกินให้หมด...กินไม่ให้เหลือเลย

"เข้ามาสิ จะรอให้ผมโดนมันฆ่าตายก่อนหรือไง" ชายหนุ่มในชุดดำหันไปเอ่ยกับคนที่อยู่ด้านนอก ด้วยสุ้มเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความแข็งกร้าว เพียงไม่กี่อึดใจ นายโชคกับปลัดขจร และพวกคนงานที่แกล้งทำทีเป็นว่าถูกทำร้ายจนสลบตามแผนการที่ได้จัดฉากเอาไว้ ก็พากันเข้ามาล้อมจับพระพายตัวปลอมที่ตอนนี้สติได้หลุดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ใครสักคนหนึ่งกดโทรหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ สายลมเองก็รู้สึกช็อค จวนเจียนจะเป็นลมเต็มที เนื่องจากพักหลังมานี้ เขาใช้ทั้งสมองและแรงกายอย่างหนักหน่วงไปกับการเรื่องพระพาย

ภาพสุดท้ายในสายตาที่พร่าเลือน

เขาเห็นคนที่เขานั้นอยากเห็นมากที่สุด คน ๆ นั้นเดินเข้ามาในห้องของเขา แต่กลับไม่สนใจเขา

"ถ่ายไว้หมดใช่ไหมครับต๊อด"

"ครับคุณพระพาย"

"ขอบคุณมากนะครับ"

นี่มันเรื่องอะไรกัน!!!



"เจ้านายครับ"

"ต๊อดรู้ครับ ว่าควรมาลาเจ้านายต่อหน้า แต่ต๊อดไม่กล้าพอ ต๊อดขี้ขลาดเองแหละ ต่อไปนี้ไม่มีต๊อดแล้ว เจ้านายดูแลตัวเองดีดีนะครับ....แหะๆ ทำเหมือนต๊อดอยู่ แล้วต๊อดช่วยงานเจ้านายได้เยอะอย่างนั้นแหละ ต๊อดรู้ครับ ว่าต๊อดไม่สำคัญเลย....

ป้าจิตจะกลับมาทำงานให้เจ้านายเหมือนเดิมนะครับ ต๊อดว่าเจ้านายขอโทษป้าแกด้วยก็จะดีมาก ๆ เลย ป้าแกรักเจ้านายมากนะครับ ต่อไปนี้ เจ้านายต้องดีกับแกให้มาก ๆ นะรู้ไหม ไม่ทำร้ายจิตใจกันอีกแล้วนะครับ ป้าร้องไห้เสียใจมาก ที่เจ้านายไม่เชื่อใจ ต๊อดเองก็เสียใจเหมือนกัน แต่ต๊อด.....จะไม่เสียใจอีกแล้วครับ ต๊อดน่ะ...จะไม่....ต๊อดรักเจ้านายมากครับ แต่ต๊อดพอแล้ว ต๊อดจะตัดใจ แล้วไปตามทางของต๊อด ต๊อดรู้ว่าเราไม่คู่ควรกัน ไม่สิ...เจ้านายนั่นแหละ ที่คิดว่าต๊อดไม่คู่ควร มีคนบอกต๊อดครับ ว่าเราทุกคนมีคุณค่าในตัวเองเสมอ อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นมันไหม ต๊อดยังไม่เห็นหรอกนะครับ แต่จากนี้ไป ต๊อดจะต้องหาเจอแน่ ๆ อ่า....ต๊อดพูดมากเกินไปแล้วแหละ เอาเป็นว่า...ลาก่อนนะครับเจ้านาย"



"ต๊อด!!!!! ต๊อดดดดดดด"

สายลมสะดุ้งตื่นขึ้นมา พร้อมกับร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะพบว่าตัวเองนั้นอยู่ในห้องพักผู้ป่วยพิเศษในโรงพยาบาล พร้อมกับสายน้ำเกลือเสียบต่ออยู่ที่หลังมือ

"ฟื้นแล้วหรือคุณหนู ฟื้นขึ้นมาก็เรียกหาเขาเลยนะ"

เป็นปลัดขจรที่เฝ้าเขา สายลมกวาดสายตาไปทั่วห้อง ก็ไม่พบเจอกับใครอื่นอีก

"พระพายเป็นยังไงบ้าง"

"พระพายคนไหนล่ะ ตัวจริงหรือตัวปลอม"

"นายอย่ากวนเราได้ไหม เราไม่ตลก"

"คุณหนูนี่เอาแต่ใจจังเลยนะ เอาเถอะ พร้อมจะฟังไหมล่ะ เรื่องมันค่อนข้างซับซ้อน"

ปลัดหนุ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับสายลมฟัง ทั้งเรื่องของนายมิคที่สวมรอยเป็นพระพาย ที่ตอนนี้ถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลประสาท และพระพายตัวจริงที่เป็นผู้รอดชีวิตจากคดีฆาตกรรมเมื่อราว ๆ ต้นปีก่อน ที่ตอนนี้ได้ตัวตนและทรัพย์สินทุกอย่างรวมไปถึงตัวตนกลับคืนมา

"คุณหนูจะไม่ถามถึงอีกคนหนึ่งหน่อยเหรอ"

"เราอยากพักผ่อนแล้ว ขอบใจที่เฝ้า แต่นายไปเถอะ เราอยากอยู่คนเดียว"

"ก็ตามใจนะ แต่ถึงอยากรู้....เราก็ไม่มีอะไรจะตอบนายอยู่ดี"

ปลัดหนุ่มไปแล้ว....ทว่าสายลมก็ยังคงลืมตานอนจ้องเพดานอยู่เช่นนั้น เขานอนพักมาพอแล้ว และบางอย่างที่วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตอนนี้ ก็ทำให้เขาไม่สามารถพักผ่อนได้อย่างที่กล่าวอ้าง เพื่อไล่ปลัดหน้าหนวดคู่อริให้ออกไปจากห้อง

เขานั้นคิดถึง....

คิดถึงไอ้ต๊อดเหลือเกิน



เพราะสุดท้ายแล้วจะด้วยความรัก หรือความสำนึกผิดก็ตามแต่ ที่ทำให้พี่ดินของเขานั้นโอนคืนทรัพย์สินทุกอย่างกลับเป็นชื่อเขา และนั่นเป็นสาเหตุให้นายบดินทร์ธรต้องจบชีวิตลง เพราะความแค้นและความคุ้มคลั่งของนายมิค...คู่ขาโรคจิต

พระพายกลับมาใช้ชีวิตที่กรุงเทพ พร้อมด้วยเด็กหนุ่มอีกสองคนที่ตัดสินใจเข้ามาเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย คนหนึ่งอยู่ในความดูแลของปลัดขจร ปลัดหนุ่มรูปงามหล่อเหลาแบบดิบเถื่อน ส่วนเด็กอีกคนนั้น เขาตัดสินใจที่จะอุปการะส่งเสียเลี้ยงดูค่าเทอมให้ เพราะความเอ็นดูและถูกชะตา

พระพายขายทรัพย์สินบางส่วนเพื่อนำมาใช้จ่าย เขาปล่อยเช่าตึกแถว และคอนโด เพื่อเป็นรายได้อีกทางหนึ่ง ส่วนบ้านของพ่อกับแม่ และบ้านพักที่ต่างจังหวัดนั้น เขาตั้งใจจะเก็บเอาไว้อย่างนั้น สักวันหนึ่งที่แผลในใจหายดีแล้ว เขาอาจจะย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้เขากับพี่ดิน บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายทั้งดีและร้าย

พระพายเลือกที่จะมาใช้ชีวิตอยู่ในคอนโดแบบดูเพล็กซ์สามห้องนอน เนื่องจากรู้สึกปลอดภัยกว่าการอยู่บ้านหลังโตที่มีพื้นทึ่กว้าง และซอกมุมมากมาย ห้องเล็กสองห้องนั้น เขาให้นายพร้าวกับต๊อดอาศัยอยู่เสียด้วยกัน จะได้ไม่ต้องไปเช่าหอพักอยู่ให้สิ้นเปลือง นอกจากจะได้คนช่วยทำความสะอาดแล้ว เขายังได้คนมาอยู่เป็นเพื่อนให้อุ่นใจ

"พี่พาย....ยังไม่นอนอีกเหรอครับ ดึกแล้วนะ"

"แล้วต๊อดล่ะ ไม่นอนหรือ"

"ต๊อดก็ยังไม่ง่วงครับ ให้ต๊อดนั่งเป็นเพื่อนนะ"

"ได้สิ ตื่นเต้นไหม อีกไม่กี่อาทิตย์ จะได้เป็นนักศึกษาแล้วนะ"

"ตื่นเต้นมาก ๆ เลยครับ"

"ตั้งใจเรียนนะ จะได้มีงานดี ๆ ทำ เอาไว้ซื้อของอร่อย ๆ กิน รู้ไหม"

พระพายขยี้หัวไอ้ต๊อดอย่างเอ็นดู พลัน...ภาพในอดีตที่พี่ดินผู้เป็นทั้งพี่ชายและคนรักที่กำลังแสดงความเอ็นดูต่อเขา ก็ฉายซ้อนขึ้นมา พระพายชะงักมือค้างไว้ ก่อนจะชักมือกลับ ใบหน้านั้นเศร้าหมอง

"พี่พาย....ให้ต๊อดเรียกว่าพี่ เพราะมองต๊อดเป็นน้องใช่ไหมครับ"

"ใช่สิ ทั้งพร้าว ทั้งต๊อด ก็เป็นน้องพี่ทั้งคู่ แล้วต๊อดล่ะครับ...ต๊อดอยากให้พี่เป็นพี่ชายของต๊อดไหมครับ"

"อยากครับ ต๊อดน่ะ อยากมีพี่ชายมาก ๆ เลย ต๊อดเป็นลูกคนเดียวเหงาแท้"

"หึหึหึ"

"งั้นถ้าเราเป็นพี่น้องกัน น้องคนนี้ขออะไรพี่ได้ไหมครับ"

"อืมมม....อยากได้อะไรเล่า รองเท้าใหม่ไหม หรือเสื้อผ้า พี่น่ะ ไม่ยอมให้น้องพี่แต่งตัวไม่ดีหรอกนะ น้องของพี่ต้องได้สิ่งที่ดีที่สุด..."

"ต๊อดขอให้พี่พายเลิกเศร้า แล้วยิ้มให้เยอะ ๆ ได้ไหมครับ"

สิ้นประโยคนั้น น้ำตาของเขาที่ไม่ได้ไหลมานานแล้ว พลันทะลักออกมาอย่างสุดกลั้น พระพายนั้นสะอื้นจนตัวโยน จนไอ้ต๊อดนั้นต้องรีบเข้ามากอดแน่น ๆ

"โธ่......พี่พาย ต๊อดขอโทษครับ ไม่ร้องนะครับ....ฮึก.....พี่พาย....ทำให้ต๊อดร้องตาม....เลยเห็นไหมครับ"

"ฮือออออออออออออออ"

อ้อมกอดของเด็กบ้านนอกนั้นอบอุ่นจนพระพายต้องซุกหน้าเข้าไปแนบชิด ราวกับเด็กน้อยซุกหน้าเข้าหาผู้ใหญ่เพื่อหาที่กำบัง นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รับความใส่ใจจากใคร นานแค่ไหนแล้วที่ต้องต่อสู้อยู่เพียงลำพัง ก็ประโยคเดียวที่ได้รับจากไอ้ต๊อด ก็ทำเอาคนหัวใจเย็นชานั้น รู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

"อยู่กับพี่นะต๊อด เป็นน้องชายของพี่นะ พี่จะไม่ให้น้องของพี่ต้องน้อยหน้าใคร"

"ครับ....ต๊อดจะอยู่รับใช้..."

"ไม่....เป็นน้อง ต๊อดเป็นน้อง"

"ครับ เป็นน้องครับ ต๊อดจะดูแลพี่พายเองครับ"

ดูเหมือนว่าไอ้ต๊อดนั้น รู้สึกว่าตัวมันเริ่มจะมองเห็น 'คุณค่า' ในตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว


To be con

ออฟไลน์ meteexp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0

ออฟไลน์ HanATarO

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-2
มันต้องแบบนี้สิ ต๊อด เราก็มีคุณค่าในตัวของเรา ขอให้ชีวิตต่อจากนี้ ทั้งของต๊อดและของพระพายมีแต่ความสุขนะ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1976
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-0

ออฟไลน์ CKJPQQ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
งื้อออออ ไรท์รอนะคะ มันบีบหัวใจนุส่เหลือเกิน :katai1: :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด