[Rainverse] Sexy Voice เสียงหวานในวันฝนพรำ :: ตอนที่ 11 (11/05/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [Rainverse] Sexy Voice เสียงหวานในวันฝนพรำ :: ตอนที่ 11 (11/05/2020)  (อ่าน 9919 ครั้ง)

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
แสนดีมากเลยพี่ปรานต์ แต่เขาก็ยังวนเวียน น่าเป็นห่วงจริงๆน่ะแหละ  :ling2:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3334
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
พี่ปรานต์ดูแลน้องดีจริงๆ  :mew1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +165/-7
กลับถึงห้องของให้มรสุมเข้า  :laugh:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7658
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2328
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-6
จ้า ตกหลุมความละมุนอบอุ่นของพี่ปรานต์ไปแล้วเรียบร้อยล่ะจ้าหนูน้อย

ออฟไลน์ Hazel_nut

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-3


ตอนที่ 11

ฝนพรำกับกิจกรรมยามว่าง


 

ช่วงหลังๆ มานี้ปรานต์มักจะอยู่กับพิณพนาในวันหยุดเสมอ ไม่น้องมาอยู่ห้องเขา ก็จะเป็นเขาที่ไปอยู่ห้องน้อง บางครั้งเขาก็สอนการบ้านน้อง หรือไม่ก็ทำงานของเขาไปแล้วมีน้องนั่งทำการบ้านอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ แต่ถ้าไม่มีงานส่วนตัวอะไรต้องทำ ทั้งคู่ก็จะหากิจกรรมต่างๆ ทำด้วยกัน หาหนังดู หาเกมเล่น บางครั้งก็ทำอาหาร

และตอนนี้ปรานต์กำลังมีความคิดว่าจะทำขนม หลังจากที่เห็นว่าเด็กสวมแว่นมีความสุขมากแค่ไหนกับการได้กินของหวานอร่อยๆ เหมือนที่เขากำลังเห็นอีกฝ่ายยิ้มกว้างหลังคัพเค้กช็อกโกแลตคำสุดท้ายถูกส่งเข้าปากไปแล้ว

ชายหนุ่มมองน้องยิ้มๆ พลางถาม “อิ่มมั้ย? อยากกินอีกหรือเปล่า”

“อยากครับ แต่ว่ามันหมดแล้ว” พิณพนายิ้มแหะๆ ก่อนจะชะงักไปเมื่อริมฝีปากถูกปลายนิ้วเรียวยาวยื่นมาเกลี่ยเช็ดคราบเปื้อนให้อย่างอ่อนโยน พอพี่ปรานต์ชักมือกลับ ใบหน้าเด็กหนุ่มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด “ขะ...ขอบคุณครับ”

“เดี๋ยวพี่มานะครับ”

“อ้าว พี่ปรานต์จะไปไหนเหรอครับ”

“พี่ก็จะไปซื้อคัพเค้กให้เราเพิ่มไง” ตอบพลางลุกขึ้นยืน “แล้วก็ว่าจะไปหาซื้อวัตถุดิบสำหรับทำขนมด้วย”

“ทำขนม...” สีหน้าของคนเด็กกว่าเต็มไปด้วยความสงสัย ก็รู้อยู่หรอกว่าพี่ปรานต์ทำอาหารเป็น เขาฝากท้องกับคนพี่มาตั้งหลายหนนี่นา แต่เรื่องทำขนมเนี่ย...ไม่คาดคิดมาก่อนเลย “พี่ปรานต์จะทำขนมทำไมอะครับ?”

“ทำให้เด็กแถวนี้กินไง” ปรานต์โยกหัวโซลเมตตัวน้อยอีกครั้ง “เห็นพิณชอบกินขนม พี่ก็เลยคิดว่าจะทำขนมให้เรากินดูน่ะ ถึงจะไม่ได้ทำนานแล้ว แต่ก็พอจะจำขั้นตอนได้อยู่นะ พวกเค้กอะไรแบบนั้น”

“เค้ก?” พิณพนาทวนเสียงสูง “ทำเค้กเนี่ยนะครับ พี่ปรานต์ทำเป็นได้ยังไงกันครับ”

“ก็ต้องเรียนมาอยู่แล้ว แม่พี่เปิดร้อนเบเกอรี่เล็กๆ ที่ต่างจังหวัดน่ะ ส่วนพ่อเปิดร้านอาหารตามสั่ง พี่ก็เลยได้วิชามาบ้าง” คำบอกเล่าของคนอายุมากกว่าทำให้พิณพนาทึ่งจนเผลออ้าปากค้าง นั่นทำให้ปรานต์หลุดขำ เขายังอธิบายเพิ่มเติมอีกว่า “โชคดีนะที่ตอนพี่ย้ายเข้ามาอยู่คอนโดฯ นี้ แม่พี่บังคับให้ซื้อเครื่องอบขนมมาไว้ด้วย เผื่อวันไหนท่านมาจะได้อบขนมให้พี่กินได้”

“พี่ปรานต์จะเก่งเกินไปแล้ว หนูสินอกจากต้มมาม่าก็ทำอะไรไม่เป็นเลย”

“เรื่องเล็กน้อยเอง แต่ถ้าพิณอยากเรียนพี่ก็สอนให้ได้นะ”

“จริงนะ?!” พิณพนามีสีหน้าสนอกสนใจปนตื่นเต้น เขาเผลอจับแขนคนเป็นโซลเมตไว้

เป็นอีกครั้งที่ปรานต์หัวเราะ...ด้วยน้ำเสียงมีความสุขเต็มเปี่ยม “แน่นอนสิ พี่จะสอนให้ทุกอย่างเลย แต่ตอนนี้น่ะพี่ขอไปซื้อของก่อน จำได้ว่ามีร้านขายวัตถุดิบไม่ไกลจากคอนโดฯ ด้วย แต่ว่าวันนี้กินคัพเค้กไปก่อนนะ ส่วนขนมที่พี่ทำเราอยากกินอะไรก็บอกมาได้เลย พี่จะทำให้วันพรุ่งนี้”

“อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่พี่ปรานต์เลย หนูกินได้หมดแหละ” บอกกับคนเป็นพี่เสียงใส ก่อนจะยิ้มแหะๆ “แต่หนูชอบช็อกโกแลตมากเป็นพิเศษ ว่าแต่ให้หนูไปด้วยไหมครับ พี่ปรานต์ต้องซื้อของเยอะแน่ๆ เลย”

“ไม่เป็นไร ทำการบ้านรอพี่อยู่นี่แหละ ฝนทำท่าจะตกอีกแล้ว พี่ไม่อยากให้พิณเปียกฝน”

“เอางั้นเหรอครับ”

“เอาตามนั้นแหละครับ เดี๋ยวพี่มานะ อยากกินอะไรเพิ่มก็โทร. หาพี่”

“ครับ”

ประตูห้องปิดลงคล้อยหลังร่างสูงของเพื่อนบ้านข้างห้อง พิณพนาแย้มยิ้มกว้าง จะให้คิดอีกกี่ครั้งเขาก็รู้สึกโชคดีมากจริงๆ ที่ได้พบโซลเมตอย่างพี่ปรานต์ ผู้ชายที่นิสัยดี ดูแลปกป้องเก่ง ทำให้เขาสบายใจเวลาได้อยู่ด้วยกัน แล้วตอนนี้ยังทำขนมให้เขาได้กินอีกด้วย ครบเครื่องเกินไปแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้พิณพนาก็หลุดขำออกมาเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าแล้วพาตัวเองกลับไปนั่งทำการบ้านที่เหลืออีกเล็กน้อยต่อ กระทั่งทำเสร็จเด็กหนุ่มจึงบิดขี้เกียจพลางดันแว่นขึ้นจากสันจมูก เหลือบมองออกไปนอกระเบียงก็เห็นว่าท้องฟ้าไร้แสงแดด เมฆครึ้มลอยเต็มไปหมด ฝนทำท่าจะตกมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่ตกลงมาสักที

และพี่ปรานต์ก็ยังไม่กลับมาด้วยเหมือนกัน

ขณะกำลังคิดว่าในเมื่อว่างแล้วเขาควรจะทำอะไรต่อดี กิจกรรมยามว่างของพิณพนามีไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่ก็จะวนอยู่แค่อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง นอน แล้วก็...

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ทำให้คนตัวเล็กหยิบมันขึ้นมาดู แล้วดวงตาใต้กรอบแว่นก็เบิกกว้างขึ้น แอคเคาท์ทวิตเตอร์ที่พิณพนาติดตามอยู่มีการทวีตคลิปใหม่ เห็นแบบนั้นเด็กหนุ่มก็ไม่รอช้า รีบกดเข้าไปดูทันที

คลิปใหม่มีความยาวแค่หนึ่งนาที พอดูจบพิณพนาก็กดลิ้งก์ที่แนบมาเพื่อดูตัวเต็มต่อทันที ตัวคลิปเต็มเป็นชายหนุ่มสองคนเหมือนเดิม คนหนึ่งผิวแทนร่างกายกำยำ อีกคนตัวเล็กกว่าและมีผิวขาวใส ทั้งคู่นั่งอยู่ด้วยกันบนเตียงก่อนที่ร่างใหญ่กว่าจะบอกให้อีกคนนอนลงแล้วแยกขาออกกว้าง รอบกายของทั้งสองมีของเล่นอยู่สามสี่ชิ้น

วันนี้ใช้เซ็กซ์ทอยด้วยแฮะ

เด็กตัวขาวคิดพลางเลื่อนแว่นขึ้นจากสันจมูกอีกครั้ง จดจ่ออยู่กับคลิปที่กำลังเล่นไปเรื่อยๆ กระทั่งคลิปจบ พิณพนาก็พบว่าตัวเองกำลังรู้สึกอยู่ แน่ล่ะ คลิปพวกนี้กระตุ้นเขาให้เกิดอารมณ์ได้เสมอ

ร่างเพรียวบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วคว้าเอากล่องของเล่นออกมาวางลงบนเตียง เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนเหลือแค่เสื้อยืดแขนยาวตัวเดียวบนร่างกาย แล้วกระโดดขึ้นเตียงเพื่อกดดูคลิปอีกครั้ง พลางทำตามคลิปไปด้วย

ของเล่นที่พิณพนามีแม้จะไม่กี่ชิ้น แต่ก็มากพอให้เด็กหนุ่มใช้มันสร้างความสุขให้ตัวเอง และมันก็ทำให้เขารู้สึกดียิ่งกว่าตอนนั้น...ตอนที่เขาถูกคนที่นับถือเป็นพี่ทำ

ความสุขสมแล่นพลิ้วไปทั่งร่าง มานึกดูแล้วเขาก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าไม่ได้ช่วยตัวเองมาหลายวันแล้ว นอกจากตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วปฏิกิริยาของร่างกายเป็นไปเองตามธรรมชาติ พิณพนาก็ไม่ได้ทำเพราะอยากเองเลยด้วยซ้ำ

เขาเล่นสนุกกับตัวเอง โดยลืมไปว่ากำลังรอพี่ปรานต์อยู่

 

ร่างสูงคว้าเอาถุงทั้งหมดมาหิ้วหลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว เขาเร่งฝีเท้าเดินกลับคอนโดฯ ด้วยกลัวว่าฝนจะตกลงมาแล้วทำให้ของที่เขาซื้อเปียก อีกเหตุผลที่ทำให้ชายหนุ่มรีบก็เพราะกลัวเด็กน้อยรอกินคัพเค้กด้วยนั่นล่ะ นี่เขาก็ออกมาเกินครึ่งชั่วโมงได้แล้ว เป็นเพราะคนในซูเปอร์มาร์เก็ตมีเยอะมาก ทำให้กว่าจะได้จ่ายเงินก็รอคิวซะยาวเลย

ฝีเท้าหนักแน่นของปรานต์เป็นอันต้องชะงักเมื่อเขาเห็นใครบางคนยืนหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคอนโดฯ แน่นอนว่าปรานต์จำอีกฝ่ายได้ เขาเห็นคนคนนี้อยู่บ่อยครั้ง เจ้าตัวมักจะมาดักรอพิณพนาอยู่หน้าคอนโดฯ ไม่ก็หน้าโรงเรียน

เขาเห็นและพาน้องเลี่ยงอีกฝ่ายตลอด เพราะรู้ว่าน้องไม่อยากเจอผู้ชายคนนี้ แต่วันนี้เขาคงเลี่ยงไม่ได้ แถมฝ่ายนั้นก็หันมาเห็นเขาแล้วด้วย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวจำปรานต์ได้

เราต่างฝ่ายต่างจำกันได้

พิทานขยับตัวยืนตรง ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าเคร่งขรึมมองตรงมาที่ปรานต์ สองเท้าก้าวเข้ามาจนกระทั่งพวกเขายืนห่างกันราวห้าก้าวเห็นจะได้ ปรานต์ไม่ได้พูดอะไร คนเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อนจึงเป็นอีกฝ่าย

“จำผมได้ไหมครับ”

คนถูกถามใช้ดวงตาคมกริบสบตาคนถาม “จำได้ครับ ทำไมจะไม่ล่ะ ก็ในเมื่อคุณ...”

“...”

“คือคนที่จะข่มขืนน้องพิณเมื่อตอนนั้น”

บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองหนักอึ้งขึ้นมาในทันที หลังจากที่ชายหนุ่มกล่าวจบ ดวงตาของพิทานแฝงประกายไม่พอใจเอาไว้เต็มเปี่ยม สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจเช่นกัน

“ถ้าคุณไม่รู้อะไรก็อย่าพูดพล่อยๆ ดีกว่า”

“ผมก็แค่พูดตามสิ่งที่เห็นและสิ่งที่น้องบอก”

“คุณเป็นแค่คนนอก แต่ผมกับพิณเป็นญาติกัน”

นั่นเป็นเรื่องใหม่ที่โซลเมตของเด็กแว่นเพิ่งรู้ และมันทำให้เขาแปลกใจ เพราะว่า... “ถ้าเป็นญาติกัน แล้วทำไมคุณถึงทำกับน้องแบบนั้น สภาพน้องวันนั้นมันบ่งบอกมันแล้วว่าคุณทำร้ายน้อง”

“หุบปากไปซะ! อย่าเสือก! แล้วบอกมาแค่ว่าพิณอยู่ไหน!?” คราวนี้พิทานโมโหแล้วจริงๆ เขาแทบจะตวาดใส่

“คุณมาถึงคอนโดฯ ที่น้องอยู่ คุณไม่รู้หรือไงครับว่าน้องอยู่ไหน”

“ไปเรียกน้องลงมาหาผม”

ปรานต์กระตุกมุมปาก ยกยิ้มสมเพชผู้ชายตรงหน้าที่อ้างว่าเป็นญาติของโซลเมตเขา แต่กลับทำพฤติกรรมแย่ๆ ใส่พิณพนา...ชายหนุ่มไม่รู้หรอกว่าระหว่างทั้งสองเกิดอะไรขึ้น เขารู้แค่ว่าคนคนนี้อันตรายสำหรับน้อง และเขาจะไม่มีวันยอมให้น้องต้องโดนทำร้ายอีก

สาบานด้วยเกียรติของการเป็นโซลเมตเลยล่ะ

“น้องไม่อยากเจอคุณ ผมคงช่วยคุณไม่ได้”

“ไอ้...!”

คอเสื้อของปรานต์ถูกกระชาก แต่ร่างสูงก็ไม่หวั่นไหวแม้รู้ว่าตัวเองอาจจะโดนต่อย เขาตัดสินใจบอกเรื่องหนึ่งกับอีกฝ่ายออกไป “เลิกยุ่งกับน้องซะเถอะครับ เพราะน้อง...เป็นโซลเมตของผม”

“..!” สีหน้าของพิทานตกตะลึงตาค้าง มือที่กำคอเสื้อคนแปลกหน้าเอาไว้นิ่งงัน “อะไรนะ!?”

“ผมพูดชัดแล้ว ผมกับน้องเป็นโซลเมตกัน ในเมื่อน้องไม่อยากเจอคุณ ผมก็จะทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่มีวันได้เจอน้อง ต่อให้คุณจะเป็นญาติพี่น้องหรืออะไรก็ตาม” ปรานต์ใช้มือเดียวแกะมือที่กำเสื้อเขาอยู่สะบัดออก ปัดเสื้อให้เข้าที่เข้าทางเล็กน้อยแล้วบอกทิ้งท้าย “กลับไปเถอะครับ อย่ามายุ่งกับพิณอีก”

พูดจบชายหนุ่มร่างสูงก็หมุนตัวเดินเข้าคอนโดฯ จนเมื่ออยู่ในลิฟต์แล้ว สมองของเขาก็ยังคิดวนเวียนถึงความสัมพันธ์ของโซลเมตตัวน้อยกับผู้ชายคนเมื่อกี้

วันนั้นพิณพนามีสภาพเหมือนคนโดนย่ำยี...โอเค ก็อาจจะแค่เกือบโดน แต่ถึงอย่างนั้นสภาพของน้องมันก็ชัดเจนว่าโดนทำร้ายมาจริงๆ แถมน้องยังบอกว่าไม่อยากเจออีกฝ่าย ห้ามคนคนนั้นเข้าคอนโดฯ และยังขอให้เขาช่วยเหลือเวลาไปกลับโรงเรียน ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วว่าพิณพนาไม่อยากเจอคนที่อ้างว่าเป็นญาติของเขาจริงๆ

ระหว่างคนทั้งคู่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ปรานต์อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าโซลเมตของเขามีท่าทีว่าไม่อยากจะเล่าก็ตาม

มือหนารูดคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง เขากวาดสายตามองหาเด็กหนุ่มสวมแว่นแต่กลับไม่เห็นอีกฝ่าย

“หรือว่าเข้าห้องน้ำ”

คาดเดาพลางเดินเอาของทั้งหมดไปวางลงบนเคาน์เตอร์ครัว ตั้งใจว่าจะกลับห้องตัวเองเมื่อไหร่ก็ค่อยหยิบกลับไปเมื่อนั้น ไม่ลืมแยกเอาคัพเค้กกับมื้อเย็นที่แวะซื้อมาเผื่อน้องไปวางลงบนโต๊ะที่พวกเขานั่งด้วยกันเสมอด้วย

เหลือบมองสมุดการบ้านที่ถูกจัดวางซ้อนกันอย่างเรียบร้อย นั่นแปลว่าพิณพนาทำมันเสร็จหมดแล้ว ชายหนุ่มจึงหันไปมองประตูห้องน้ำก็ต้องแปลกใจที่เห็นว่ามันเปิดอ้าไว้ นั่นแปลว่าเจ้าของห้องไม่ได้เข้าห้องน้ำอย่างที่เขาเข้าใจ

“อ้าว ไปไหนล่ะเนี่ย หรืออยู่ในห้องนอน”

คิดได้ดังนั้นก็ตั้งใจจะเดินไปที่ห้องนอนน้องเพื่อส่งเสียงบอกพิณพนาว่าเขากลับมาแล้ว แต่ทุกอย่างเป็นอันต้องชะงักไปเมื่อประตูสีขาวไม่ได้ปิดสนิท มันแง้มไว้มากพอให้ปรานต์บังเอิญมองลอดเข้าไปแล้วได้เห็น...

ร่างกายขาวนวลเนียนของพิณพนากำลังนอนอ้าขาอยู่กลางเตียงใหญ่ ในมือของเด็กคนนั้นมีของเล่นที่ปรานต์รู้จักดีเพราะเขาเองก็เคยเห็นมันในหนังโป๊ที่เคยดู แต่ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นของจริงเข้าโดยบังเอิญ แถมคนที่ใช้มันยังเป็น...โซลเมตของเขาอีกด้วย

เสียงหวานครางเครือด้วยความเสียวซ่านดังมาให้ได้ยิน ปรานต์อึ้งเกินกว่าจะขยับถอยหลัง เขาได้แต่มองทุกการกระทำของพิณพนาตาค้าง ยิ่งเห็นว่ามือเล็กๆ นั่นกำลังขยับเจ้าดิลโด้สีใสเข้าออกช่องทางเล็กๆ นั่น หัวใจของปรานต์ก็พลันเต้นระรัว

เสียงของน้องดังชัดขึ้นกว่าเดิมราวกับกำลังร้องครางอยู่ข้างหูเขา กระทั่งเขาเพิ่งตระหนักได้ว่าที่มันเป็นอย่างนั้นก็เพราะฝนกำลังตก เสียงรอบกายหายไปแล้ว หลงเหลือเพียงเสียงเดียวที่ดังชัดในหู

ลมหายใจของปรานต์สะดุด เขาได้สติในเวลาต่อมาเมื่อเสียงของโซลเมตตัวน้อยเอ่ยเรียกชื่อเขา...

“พี่ปรานต์”

ให้ตายเถอะว่ะ!

เจ้าของชื่อหมุนตัวหันหลังเดินหนี เขาพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูขังตัวเองเอาไว้แล้วกล่อมตัวเองให้ใจสงบ ปากก็เอ่ยตอบเด็กหนุ่มเจ้าของห้องไปด้วยแม้เสียงของเขาจะแหบพร่าก็ตาม

“เอ่อ พี่กลับมาแล้วครับ แต่ว่าพิณ...พิณตามสบายเลย”

“ฮึก หนู...หนูขอโทษ หนูทำแบบนี้อีกแล้ว ทำให้...ทำให้พี่ปรานต์ต้องเดือดร้อน”

เสียงของอีกฝ่ายดูเหมือนจะร้องไห้ แต่มาคิดดูแล้วปรานต์ก็ไม่แน่ใจนักว่าน้องร้องไห้เพราะละอายใจหรือกำลังรู้สึกดีกันแน่ แต่ที่แน่ๆ น้ำเสียงหวานๆ ที่สั่นพร่าอย่างนั้นทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มราวกับถูกกระตุ้น

ปรานต์สบถด่าตัวเองในใจ เขาเกิดอารมณ์กับเด็กอายุสิบเจ็ดอีกแล้ว นี่มันอาชญากรรมชัดๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรพิณพนาเลยก็ตามทีเถอะ!

“พี่...คือพี่เคยบอกแล้วไงครับว่ามันเรื่องปกติ พิณทำให้เสร็จเถอะ ไม่ต้องห่วงพี่”

“พี่ปรานต์ ฮึก หนูขอโทษจริงๆ นะ”

“หยุดขอโทษได้แล้วครับ พี่ไม่ได้โกรธเลย แค่...แค่ทำต่อไปก็พอ ตกลงมั้ย?”

“อะ...ครับ อ๊ะ”

เวรเอ๊ยๆๆๆๆ

ปรานต์สบถในใจอีกระลอก ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก เขาพยายามระงับความรู้สึกร่วมด้วยของตัวเอง แต่ยอมรับตามตรงว่ามันยากมากเพราะเสียงของน้องยังดังก้องอยู่ในหูของเขา

เสียงหวานๆ ที่แม้จะเคยได้ยินมาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่เคยทำให้ชายหนุ่มชินได้เลย ยิ่งพิณพนาครางดังมากเท่าไหร่ แสดงออกผ่านเสียงใสๆ นั่นว่ารู้สึกดีมากแค่ไหน ปรานต์ก็ยิ่งเกิดอารมณ์ตามไปด้วย

ชายหนุ่มปลดกางเกงตัวเองออกทั้งที่มือสั่น เขาไม่อยากทำแบบนี้แต่ทนอึดอัดไม่ไหวเช่นกัน ร่างสูงลูบคลำตัวเองไปด้วยในระหว่างฟังเสียงโซลเมตตัวเองกำลังกระสันซ่านในทุกวินาที เขาเร่งเร้าจังหวะมือสลับลูบไล้อย่างเนิบช้า เผลอจินตนาการท่าทางของน้องที่เขาได้เห็นก่อนหน้านี้แล้วก็ยิ่งรู้สึกมากกว่าเดิม

ถ้าเขาได้สัมผัสน้องด้วย...

หยุดคิดเดี๋ยวนี้ไอ้ปรานต์ หยุด!

เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มต้องเตือนตัวเองให้หยุดคิดไม่ดีกับเด็กอายุสิบเจ็ด

เขาเร่งเร้ามือให้ขยับหนักหน่วงมากขึ้น หยอกเย้าจุดที่รู้ดีว่าตัวเองชอบ ก่อนจะปลดปล่อยออกมาเต็มมือ หลังจากที่พิณพนาไปถึงฝั่งฝันก่อนหน้าเขาไม่กี่นาที

อย่างกับเซ็กซ์โฟน

ปรานต์คิด เขาหอบหายใจไปพร้อมๆ กับโซลเมตตัวน้อย จัดการทำความสะอาดอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะกลับออกไปแล้วเอ่ยถามขึ้น

“น้องพิณ เอ่อ เสร็จแล้วก็ออกมานะครับ”

“พี่ปรานต์ หนู...หนูอาย หนูไม่กล้าออกไปเจอพี่” พิณพนาตอบเสียงสั่น เขาซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่กล้าออกไปเจอหน้าโซลเมตข้างห้องอย่างที่พูดจริงๆ

ปรานต์กลั้นหายใจในตอนแรก ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวพลางเดินไปที่ห้องนอนของน้องอีกครั้ง “พี่ขอเข้าไปในห้องนะครับ”

เจ้าของห้องไม่ได้ตอบรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ปรานต์จึงเดินเข้าไปหาน้อง มองก้อนกลมๆ ในผ้าห่มด้วยความมึนงงชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบขัน เสียงหัวเราะของเขาทำให้เด็กที่หลบอยู่ในนั้นส่งเสียงเหมือนแมวครางออกมา ปรานต์จึงเอื้อมมือไปแตะส่วนที่คิดว่าน่าจะเป็นศีรษะของน้อง แล้วจับโยกไปมาเหมือนที่ชอบทำ

“พี่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยนี่ครับ แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกด้วยที่...เอ่อ ที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้”

“ฮื่อ...”

“แต่ถ้าน้องพิณอาย งั้นพี่กลับห้องก่อนก็แล้วกันนะครับ” ร่างสูงบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาเหลือบมองสายฝนที่ยังคงพร่างพรมลงมาจากท้องฟ้ากว้าง ก่อนจะเบนสายตากลับมามองกองผ้าห่ม “พี่วางคัพเค้กกับข้าวเย็นเอาไว้ให้บนโต๊ะ อย่าลืมกินนะครับ แล้วก็...เจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

ปรานต์ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้เช้าน้องจะเลิกอายเขา และเอาเข้าจริง...เขาก็เริ่มจะอายแล้วเหมือนกันนะเนี่ย





______________________

บ้านเราฝนตกเลยต้องอัปหน่อยแล้ววว อิอิ อากาศเย็นๆ เหมาะกับบรรยากาศเรื่องนี้จริงๆ ค่ะ

พี่ปรานต์ได้คุยกับพี่พิทานแล้ว เรียกคุยหรืออะไรดีล่ะนั่น 555 แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ จุ๊บๆ





ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2328
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-6
คราวนี้ไม่ได้มีแต่เสียงแล้วนะ มีภาพจริงให้ดูด้วย แล้วพี่จะใจแข็งไหวไหมล่ะนั่น

อิตาพิธานรู้เรื่องโซลเมตน้องแล้ว จะเลิกตอแยมั้ยน้อ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +165/-7
ทนได้ไหม ทนไม่ได้ หันหลังกลับไปหาน้องเขาไป  :hao6:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3334
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
แหม..มมมมมม เขินแทน   :o8:

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
 :hao7: :hao7: พี่ปรานต์คนดี อดใจเก่งจัง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7658
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ PKT

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ไม่ไหวแล้ว เลือดจะหมดตัว ฝนต้องตกทุกวันแล้วล่ะ

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-6

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2060
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
ไม่ไว้ใจพิธานเล้ยยยย
แต่ว่าน้องนะน้องงงงงง  :hao7:

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-1
หัวเราะดัง คุกๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Keane

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +152/-0

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0
 o13
 :pig4:
ใครอายแต่คนรอดูไม่อายนะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด