[เรื่องสั้น] Cosplayer UP! P.12[19/04]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] Cosplayer UP! P.12[19/04]  (อ่าน 67235 ครั้ง)

ออฟไลน์ 19august

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
    • https://twitter.com/19august___
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #90 เมื่อ07-10-2018 17:27:02 »

หูยยย อดใจรอไม่ไหวววว

ออฟไลน์ rcbpdr

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #91 เมื่อ07-10-2018 18:18:49 »

โดนตีแน่เลยน้องจิน555555555 เจ้าหมามันตีแน่ๆๆๆๆ น้องงงงงงง

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #92 เมื่อ07-10-2018 18:39:52 »

เตรียมทิชชู่รอเลยค่ะ  :z1:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-11
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #93 เมื่อ07-10-2018 19:14:57 »

ชอบบบบบ  สนุกกกกกก   :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

เติมเต็มกันนะสองคนนี้  น่ารักดี   :impress2:
พออยู่ด้วยกันลงตัวกันดี
เข้มแข็งกันไปคนละแบบ
อ่อนแอกันไปคนละอย่าง
ปากจินว่าไม่ใช่แฟน แต่หวงเคย์  :z3:
สาวๆฝากของให้ก็โยนลงถังขยะ   :really2: :really2: :really2:

เคย์  จิน   :กอด1: :กอด1: :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ drasil

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +95/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #94 เมื่อ07-10-2018 20:19:35 »

งือออ ตอนนี้น่าร้ากกกก ชอบความไปเฝ้าแฟนของหมาโง่ๆมั่กๆ

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #95 เมื่อ07-10-2018 22:32:56 »

ไม่รอดแน่ๆ
ตอนหน้าสงสัยต้องเตรียมเลือดสำรอง

ออฟไลน์ チイ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #96 เมื่อ08-10-2018 00:22:12 »

เจ้าหมาน่าสงสารตอนต้องออกไปเผชิญโลกกว้างนอกอนาเขตนั่น
แต่พอคืนสูป่าเท่านั้นแล่ะโอ้โหวววเขี้ยวโพล่แล้วจินเตรียมรับมือ
ให้ดีนะทีาทางจะหวงเจ้าของมาก

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #97 เมื่อ09-10-2018 07:46:54 »

หมาโง่น่ารักจังงง ชอบๆๆ :katai3:

ออฟไลน์ Morgen

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #98 เมื่อ12-10-2018 20:26:46 »

เจ้าหมาโง่ของน้อง เปลี่ยนเป็นเจ้าป่าพร้อมขย่ำน้องแล้วเด้อ ชุดทัเงหมดอยู่ไหนลูก รีบเอาออกมาใส่ดูเร็ว :hao7:

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #99 เมื่อ13-10-2018 00:18:34 »

รอตอนหน้า
หมาโง่จะจัดการจินยังไง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
« ตอบ #99 เมื่อ: 13-10-2018 00:18:34 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Hananijinji

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #100 เมื่อ13-10-2018 14:23:55 »

เป็นหมาที่โง่ แต่กุมใจเจ้าของอยู่หมัดเลยนาาาาา

ออฟไลน์ Piima

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #101 เมื่อ16-10-2018 15:08:31 »

ทำไมอีหมาโง่ ต้องหลอกล่อน้องด้วยยย

ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : Qipao [5/10/61]
«ตอบ #102 เมื่อ17-10-2018 02:05:56 »

“ขับรถให้หน่อย ไปคอนโดกู” ผมเท้าสะเอวสั่งเคย์ที่นอนกลิ้งเล่นอยู่บนเตียง เขาเงยหน้าขึ้นมามองผมงงๆ

“เข้าเมืองอ่ะน่ะ”

ใช่แล้วครับ คอนโดผมค่อนข้างอยู่ใจกลางเมือง ไกลจากมหาลัยผมพอสมควร แต่เพราะวันนี้ต้องไปเอาของบางอย่างมาจากคอนโด ผมที่ขับรถไม่เป็นจึงได้แต่ต้องใช้เจ้าหมานี่ช่วยขับไปให้เท่านั้น

“อือ มีของต้องไปเอาอ่ะ” ผมหยิบกุญแจรถโยนใส่คนตัวโตแล้วเดินออกจากห้องทันที ทำเอาคนที่ยังนอนอยู่บนเตียงต้องลุกลี้ลุกลนใส่กางเกงแล้วตามออกมารวมถึงล็อคห้องให้เรียบร้อย

“ถอดปลั๊กน้ำร้อนยัง” ผมถามเมื่อเรากดลิฟต์เรียบร้อยแล้ว

“ถอดแล้วๆ”

คำตอบนั้นทำให้ผมพยักหน้าอย่างพอใจ กดเช็คทวิตเตอร์เพื่อเช็คฟีดแบ๊คจากงานที่ผมไปขายโฟโต้บุ๊ค ได้รับเมนชั่นถล่มทลายและDMอีกเพียบ ผมละสายตาจากจอโทรศัพท์จ้องมองคนที่เหยียดตัวตรงมองด้านบนของลิฟต์เพื่อสังเกตจำนวนชั้นที่ผ่านไป

ว่าแต่…เคย์ยังไม่ได้ดูโฟโต้บุ๊คนั้นเหรอ

ถ้าบอกว่าดูแล้ว ปฏิกิริยาก็ชักจะนิ่งเกินไปแล้ว …หรือว่าชินแล้วกันน่ะ?

คิดๆแล้วก็รู้สึกวูบโหวงในใจ แต่ผมจะรู้สึกอะไรละ!? ก็แค่มันไม่หึงผมเหมือนเดิม ก็ดีแล้วนี่ เวลามันหึงน่ารำคาญจะตาย แฟนกันก็ไม่ใช่

ใช่แล้ว ที่ช่วงนี้มันไม่ค่อยคุยกับผม กลับมาห้องช้า ที่ไปอ่านหนังสือกับเพื่อนดึกดื่นนั้นก็ด้วยแถมไม่ค่อยได้โทรมารายงานตัวเหมือนตอนแรกๆนั้นไม่ได้สำคัญอะไรกับผมสักนิด

ผมหงุดหงิดงุ่นง่าน อารมณ์ดีๆที่เคยรู้สึกเพราะฟีดแบ๊คค่อยๆหดหาย สุดท้ายผมก็สลับแอคเมื่อไม่มีอะไรให้ดูอีก กลับมายังแอคที่ผมไว้ลงคลิปสั้นๆพวกนั้น มีคนเมนชั่นมาพอสมควรเพราะผมเว้นว่างจากการลงคลิปไป เป็นเวลานานพอสมควรที่เราไม่ได้มีอะไรกัน ส่วนนึงเพราะยุ่งกับงานมหาลัย อีกส่วน…

เหลือบมองเคย์อีกครั้งแล้วถอนหายใจพรู สองมือพิมพ์ก๊อกแก๊กอย่างหงุดหงิด

New clip coming soon!

ได้! ถ้ามันไม่มีอะไรกับผม ผมหาคนอื่นก็ได้ว่ะ!


เคย์ part

ไม่รู้ว่าจินหงุดหงิดอะไร แต่ผมเกร็งจนกล้ามจะขึ้นแล้ว

ตั้งแต่ขึ้นรถมา คนตัวเล็กก็หน้าหงิกหน้างอ กอดอกไม่ยอมคุยกับผม

จะถามก็ไม่กล้า เลยได้แต่เปิดเพลงคลอเบาๆไม่ให้เงียบ เหลือบตาไปมองกล่องที่เบาะหลังรถ ภาวนาไม่ให้เขาถามว่ามันคืออะไรหรือสนใจจนซนจะไปเปิดกล่อง ไม่งั้นผมคงได้กัดลิ้นตายแหงๆ

บอกตามตรงว่าหลังกลับมาจากงานครั้งนั้นคือยุ่งมากจนกระทั่งไม่ได้ทำอะไรสักอย่างแม้แต่การเปิดโฟโต้บุ๊คที่อยากได้นักอยากได้หนา แถมได้เวลานอนกลิ้งเล่นแค่วันเดียวจินก็สั่งให้ผมไปทำนู่นนี่รัวๆ ขนาดของที่ผมสั่งมายังเพิ่งนึกได้ แจ้นไปเอากับเพื่อนมาเมื่อวานเย็นนี่เอง โดนมันล้อไปอีกเป็นเดือนแหงๆ

คิดทบทวนไปก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนตัวขาวถึงได้ทำมึนตึงกับเขานัก

ผมตีไฟเลี้ยว เปลี่ยนเลนอย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเมื่อมีแฟนนั่งมาในรถด้วยอีกคน

เหลือบตามองคนนุ่มนิ่มที่นิสัยไม่นุ่มนิ่มตามรูปลักษณ์แล้วได้แต่ภาวนาให้ฟ้าบอกเขาสักทีว่าจินคิดอะไรอยู่


จิน part

พวกเรามาถึงคอนโดในเวลา2ชม. เป็นเวลาที่พอรับได้

ผมเดินนำเคย์ขึ้นมาข้างบน แตะคีย์การ์ดเข้าคอนโดแล้วเดินเข้าไปในห้องทันที ปกติแล้วถ้าไม่ได้อยู่ที่หอผมจะอาศัยอยู่ที่คอนโดนี่ แต่ก็กลับมาไม่ค่อยบ่อย ผมเคยอยู่คอนโดนี่กับแม่ แต่แม่เสียไปแล้ว ส่วนพ่อ…

เอาเป็นว่าพ่อก็มีความสุขดีกับครอบครัวใหม่ที่ผมไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่ง

โชคยังดีที่พ่อผมรวยพอและยังมีจิตสำนึกมากพอที่จะส่งเงินมาให้และซื้อของทุกอย่างที่ผมต้องการ ไอ้ตัวผมมันก็คนที่ต้องการเงินคนหนึ่ง และการที่พ่อทำให้ผมเกิดมานั้นหมายความว่าเขาต้องรับผิดชอบชีวิตผม เพราะฉะนั้นการที่เขาให้เงินผมเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ผมจึงไม่เคยปฏิเสธเงินเหล่านั้นแม้แต่ครั้งเดียวทำเอาครอบครัวใหม่ของพ่อเต้นเร่าๆเพราะต้องเสียเงินปีละล้านให้คนนอกอย่างผม

เอาเรื่องกตัญญูไปไกลๆตีนผมเถอะ ผมไม่ได้ขอร้องให้เขาทำให้ผมเกิดมาเสียหน่อย

ส่วนแม่ของผม เธอเป็นคนวิเศษยิ่งกว่าใคร เป็นคนแกร่งที่สอนเรื่องต่างๆให้ผม มอบความเข้มแข็งและสอนให้ผมรักชีวิตตัวเอง

ผมตรงเข้าไปในห้องนอนตัวเอง เปิดประตูตู้เสื้อผ้า รวบเอาเสื้อที่เคยใส่เพื่อถ่ายโฟโต้บุ๊คและอีเว้นต์ต่างๆออกมา เคย์เดินตามผมเข้ามาในห้อง สำรวจไปเรื่อยเปื่อยตามประสา

ระหว่างที่ผมวุ่นวายกับการเก็บของ เคย์เดินออกไปจากห้องและเมื่อเขากลับมา เขาแบกกล่องๆหนึ่งกลับมาด้วยและวางไว้บนเตียง ผมไม่ได้สนใจอะไรมากจนกระทั่งเก็บของทั้งหมดเสร็จและหันไปหาเขา

ร่างใหญ่ๆของเคย์กำลังทำท่าทางที่น่าขันมากๆ เขาเกร็งมือจนเห็นเส้นเลือด เหมือนอยากจะฉีกโฟโต้บุ๊คผมทิ้งแต่ในขณะเดียวกันก็อยากทะนุถนอมมันไว้

แสดงว่าเห็นคอลเลคชั่นในนั้นแล้วละสิ

“จิน…” เขามือสั่น “ให้ใครถ่ายรูปพวกนี้ให้นะ”

“คนรู้จัก” ผมตอบอ้อมๆ และสะดุ้งเมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของเจ้าหมาโง่

“แปลกดีเนอะที่ไม่เคยเห็นชุดพวกนี้เลย” เขายิ้มโชว์เขี้ยวขณะโบกโฟโต้บุ๊คของผมไปมา “อยากเห็นจัง กูเป็นแฟนนัมเบอร์วันของมึงเลยน่ะจิน”

“…” ผมเหงื่อตกเมื่อเห็นหางฟูๆของโกลเด้นเปลี่ยนเป็นหางหมาป่า

“เอาชุดทั้งหมดออกมาสิ เดี๋ยวกูจะ’ใส่’และ’ถอด’ให้มึงด้วยตัวเองเลย ให้เกียรติแฟนนัมเบอร์วันคนนี้หน่อยน่ะครับ”


“หือ รูปแรกนี่น่ารักดีน่ะ” เขาเปิดโฟโต้บุ๊คดูไปด้วยขณะหยิบเสื้อผ้าออกมา “อ้าว ถอดเสื้อออกสิจิน”

หางหมาป่ากระดิกพอๆกับอะไรสักอย่างใต้กางเกงคนตัวโต

“หรือจินอยากให้กูช่วยถอดให้ แล้วก็ไม่บอก” เคย์ยิ้มร่าเดินเข้ามาหาผม ผมดิ้นประท้วงส่งเสียงไม่ แต่คนหน้ายิ้มไม่สนใจ เขาจับผมยืน

“ชูมือขึ้นหน่อย” ผมเหยียบเท้าเขาไปเต็มเปา แต่คนตัวโตไม่สะดุ้งสะเทือน

“ไอ้โรคจิต” ผมด่า

“อือ” เขายิ้มรับคำ “คราวนี้ก็ชูมือขึ้นสักที ไอ้โรคจิตคนนี้อยากเล่นเกมแต่งตัวตุ๊กตา”

สุดท้ายผมก็ต้องชูมือขึ้น มือใหญ่ๆของเคย์ลูบตั้งแต่ช่วงเอวของผม ปลายนิ้วเกี่ยวเอาเสื้อยืดตัวบางติดขึ้นไปด้วย สุดท้ายเสื้อตัวนั้นก็หลุดออกจากตัวผม

“คราวนี้ก็กางเกง” เขาพูดเหมือนฮัมเพลงไปด้วย อารมณ์ดีจนผมต้องชกหน้าท้องแข็งๆของเขา

“รสนิยมนายมันทุเรศ ไอ้โรคจิต”

“แต่จินก็ชอบไม่ใช่เหรอ ตื่นเต้นดีนี่”

ผมได้แต่ปิดปากเมื่อโดนสวนกลับมาแบบนั้น มองเขาค่อยๆปลดกระดุมกางเกงผมและดึงมันลง เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง ผมจับไหล่ของเขาเพื่อพยุงตัวเมื่อยกเท้าขึ้นปล่อยให้กางเกงหลุดออกจากปลายเท้า เคย์ไม่หยุดที่แค่กางเกง เขาเกี่ยวขอบกางเกงในผมและดึงมันออกเช่นเดียวกับเสื้อผ้าชิ้นก่อนหน้านี้ จนตัวผมเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา

ผมอายจนตัวแดงไปหมด ขณะเดียวกันก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

คนตัวโตมองร่างกายผมด้วยสายตาลุ่มลึก ค่อยๆใช้สายตาไล่จากหัวจรดเท้า เขายังมีเสื้อผ้าติดกายทุกชิ้นในขณะที่ผมเปลือยเปล่า เอาล่ะ…รอบนี้เขาเป็นคนควบคุมผม

“งั้น…มาเริ่มด้วยชุดแรกกันมั้ย” เขาถามยิ้มๆ หยิบแพนตี้สีดำตัวจิ๋วกับกี่เพ้าแบบยาวสีขาวที่แหวกข้างยาวจนถึงเอว มีเพียงสายเชือกเส้นเล็กสีดำที่ร้อยรัดระหว่างรอยแยกนั้น กี่เพ้าตัวนี้เป็นคนละตัวกับที่ผมใส่ไปงานคอสเพลย์วันนั้น

เขาค่อยๆสวมแพนตี้ให้ผม ผมจับไหล่เขายามยกเท้าขึ้นทีละข้าง เคย์กดจูบเบาๆที่เรียวขาผม บางครั้งก็ขบกัดจนผิวขึ้นเป็นรอยแดง สัมผัสผ่านผิวผ้าเหมือนกระแสไฟฟ้า มือจิกขยุ้มกลุ่มผมเขาเมื่อคนตัวโตกดจูบที่ต้นขาด้านใน

รูมเมทผมหยิบกี่เพ้ามาสวมให้ มือใหญ่ๆค่อยๆร้อยรัดสายเชือกสีดำทั้งสองข้าง นิ้วใหญ่ๆนั้นจงใจสอดแทรกเข้าไปตามรอยแยกของผ้าและลูบไล่ผิวเนื้อที่เชือกไม่ได้คาดทับ

“นอนลงสิ” เขาสั่ง ผมจึงทอดตัวลงบนเตียง รอดูสิ่งที่เขาทำต่อไป

เคย์ยกขาผมขึ้น หยิบเอาถุงน่องสีดำมาสวมให้ ผมยกขาขึ้นสูง ใช้ปลายนิ้วเท้าสัมผัสลำคอแกร่งซึ่งเกร็งจนขึ้นเส้นเลือด ไล่ตามแนวกล้ามเนื้อตรงลำคอลงมาถึงแผ่นอกอย่างช้าๆ รับรู้ได้ถึงแรงกระเพื่อมของแผ่นอกเมื่อเขาหายใจเข้าออก ปลายนิ้วโป้งผมเขี่ยร่างกายแข็งแกร่งผ่านเสื้อยืด เขากลืนน้ำลายเอือกใหญ่

ผมกัดริมฝีปาก ขยับรอยยิ้มยั่ว

จุดอ่อนของเขาคือขาของผม รสนิยมหมอนี่คือถุงน่อง

เดือนคณะที่ใครๆก็เห็นว่าสมาร์ทนักหนาเป็นคนเฟติชถุงน่อง มีอารมณ์แค่เห็นคนคอสเพลย์ สมเพชชะมัด

“ใส่ให้หน่อยสิ” ผมพูดเสียงพร่า มองไปยังถุงน่องที่เขาได้แต่ถือเฉยๆมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

เคย์กลั้นหายใจยามจับขาของผม เขาค่อยๆใส่ถุงน่องสีดำนั้นบนเรียวขายาว ยามเขาโน้มตัวลง ผมขยับนิ้วเท้าใต้ถุงน่องไล่ไปตามสันกรามเขา ลมหายใจเขาสะดุด ผมรับรู้ได้ว่าเขาอยากให้ไอ้จ้อนตัวเองออกมาสัมผัสผมเสียแทบแย่

ตอนนี้ผมเป็นคนควบคุมเขา

“คุกเข่า” ผมสั่ง ลุกขึ้นจากเตียง ยืนค้ำหัวคนตัวสูงที่บัดนี้คุกเข่าอยู่บนพื้นตามสั่งแล้วเรียบร้อย “เอามือไพล่หลังด้วย”

เคย์ทำตามผมสั่งทุกอย่าง ผมแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ยกปลายเท้ากดเข้าตรงเป้ากางเกงอีกฝ่ายเบาๆ กดวนเบาๆ บางครั้งก็เขี่ยสะกิดมันผ่านผืนผ้าจนสิ่งใหญ่โตนั้นพองคับเป้า

“ปลดกางเกงออกซะ”

เขาปลดกระดุมกางเกงยีนส์ออก ผมใช้เท้าปัดมือเขาที่จะรูดซิบออก ทิ้งตัวนั่งบนเตียงแล้วไขว้ห้าง ยื่นปลายเท้าภายใต้ถุงน่องสะกิดซิบกางเกงจนมันเลื่อนลงสุด

เคย์มองมาที่ผมด้วยดวงตาวาวๆ ปลายเท้าผมขยับเกี่ยวชั้นในของคนตัวสูงลงมาจนบางอย่างดีดผึงตามแรงอารมณ์ ผมใช้ฝ่าเท้าถูกับแกนกายของอีกฝ่าย นิ้วโป้งขยับหยอกล้อกับส่วนหัวซึ่งปริ่มน้ำ

รูมเมทผมหอบหายใจแรง มือที่ไพล่หลังเกร็งแน่นจนขึ้นเส้นเลือด ผมเอียงคอในขณะที่ขยับปลายเท้าไล่ตามความยาวของสิ่งนั้น บางคราก็ใช้นิ้วโป้งหยอกล้อกับลูกบอลสองลูกข้างล่าง

“เสียวเหรอ” ผมถาม เท้าถูไถเข้ากับส่วนนั้นไม่หยุด “มีอารมณ์เพราะคนคอสเพลย์ไม่พอ ยังชอบให้คนเอาเท้าเล่นกับส่วนนั้นอีก”

ผมชักเท้ากลับมา ลุกขึ้นยืนและใช้นิ้วไล่ตามสันกรามเขา

“ไอ้โรคจิต” ผมจับไหล่เขา ใช้ฝ่าเท้าถูกับแก่นกลางใหญ่โตไม่หยุด

ในที่สุดเคย์ก็ละความอดทนจากการเอามือไพล่หลัง มือใหญ่ๆของเขาลูบขาผมไม่หยุด ซ้ำยังกดจูบที่ขาอ่อนของผมจนได้ยินเสียงจุ๊บ ตอเคราสากๆที่คนตัวโตไม่ได้โกนมาสองสามวันเพราะยุ่งกับการทำงานครูดกับผิวผมจนเป็นรอย

ผมเห็นท่าทางหื่นกระหายน่าสมเพชของคนข้างล่างแล้วอดพูดไม่ได้

“นายนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ”

ไม่นานหลังจากผมกดย้ำๆซ้ำๆบนแก่นกายของอีกฝ่าย เจ้าแท่งเนื้อก็พ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมา ผมใช้ปลายนิ้วไล่ตามโคนจรดปลายเสมือนเป็นการรีดหยาดหยดออกมาจากส่วนนั้นให้มากที่สุดในขณะที่มือร้อนๆของอีกฝ่ายยังคงลูบขาผมอย่างหลงใหล

น้ำขาวขุ่นออกมา แต่มันไม่ได้มากตามที่ผมคิดไว้ทั้งๆที่เคย์ไม่ได้มีอะไรกับผมมานานพอสมควร

หรือคู่นอนผมจะมีคนอื่น ที่มันไปทำงานจนดึกดื่น กลับมาก็ล้มตัวลงนอนทันที วันหนึ่งได้คุยกันแค่ห้าประโยคเพราะว่ามันเจอคนอื่นที่ถูกใจกว่า

เจอคนที่ตอบสนองความต้องการได้ดีกว่าผมงั้นหรือ

หรือจะเป็นเพื่อนผู้หญิงคนนั้นที่วนเวียนอยู่ข้างตัวอีกฝ่ายตลอด หรือคนที่ไลน์มาคุยเล่นด้วยตลอด แต่เคย์แทบไม่เล่นไลน์ เอาจริงๆอีกฝ่ายไม่ติดมือถือเสียด้วยซ้ำ ทำให้กว่าจะตอบเพื่อนฝูงทีก็ใช้เวลาเป็นสัปดาห์ถ้าไม่ใช่เรื่องงานจริงๆ

เขาเจอใครอีกคนข้างนอกที่ทำให้เขามีความสุขมากกว่าการอยู่กับผมเหรอ

ความคิดที่ทำให้ปวดใจจนต้องกุมอกแน่นๆ เพียงแค่คิดว่ามีอีกคนที่อาจได้รับรอยยิ้มอบอุ่นจากเขา ความใส่ใจของเขา มีคนอื่นนอกจากผมที่เคย์จำรายละเอียดต่างๆในชีวิตได้ มันก็ปวดใจจนหายใจติดขัด

“จิน” เสียงทุ้มเรียกผมให้หลุดออกจากความคิด คนตัวโตลุกขึ้นอุ้มผมวางบนเตียงอย่างระมัดระวัง ร่างใหญ่โตนั้นค่อยๆทาบทับผมเสียจนผมต้องเอนตัวลงตามแนวราบของเตียง

“คิดอะไรอยู่บอกหน่อยสิ” น้ำเสียงเขาติดจะเว้าวอน

ผมเม้มปากแน่น ต่อยแขนเขาซ้ำๆ

“มึงทำแบบนี้ได้ยังไง ฮึก…ทำแบบนี้กับกูได้ไง” น้ำตาคลอเสียจนทัศนีภาพพร่ามัว คำพูดผมพรั่งพรูออกจากปากอย่างไม่ยั้งคิด “มึงมีใครใช่มั้ย มีคนอื่นนอกจากกูใช่มั้ย”

“ที่มึงกลับมาถึงห้องแล้วไม่คุยกับกูเพราะเบื่อกูใช่มั้ย ที่กลับมาช้าเพราะว่ามึงไม่อยากอยู่กับกูแล้ว ที่ไม่ยอมมีอะไรกันเพราะมึงมีคนอื่นที่สนองมึงได้ดีกว่าใช่มั้ย ไอ้เหี้ย!”

ผมโวยวายจนเหนื่อย ถึงแม้จะมองอะไรไม่ชัดแต่รับรู้ได้ถึงแรงกอดรัดจากคนข้างบน

“เดี๋ยว จิน ไปกันใหญ่แล้ว” น้ำเสียงเขาลนลาน “กูไม่เคยมีใครน่ะ มีแค่มึงคนเดียว มึงเป็นแฟนกู กูไม่มีวันนอกใจมึง”

“จะเป็นแฟนกันได้ยังไง มึงไม่เคยขอกู!” ผมตวาด สะอึกสะอื้นเสียจนตัวโยน

คนตัวโตกอดผมก่อนจะล้มตัวลงนอน ตอนนี้พวกเรานอนตะแคงมองหน้ากัน แขนซ้ายของเขากอดรัดผมไว้แน่น ในขณะที่อีกมือของเขาปาดน้ำตาผมออก

“ขอโทษ” เขาพูดซึ่งผมไม่รู้ว่าเป็นการขอโทษเรื่องไหนกันแน่

“ขอโทษเรื่อง ฮึก…อะไร ถ้าเป็นเรื่องที่มึงมีคนอื่น…อึก กูไม่ให้อภัย!” ผมจิกเล็บไปที่แขนของอีกฝ่ายอย่างไม่ออมแรง

“เฮ้ย! กูไม่ได้มีใครน่ะจิน” เขาปฏิเสธอย่างตกใจ “ที่ขอโทษเพราะเรื่องที่ไม่ยอมขอเป็นแฟนต่างหาก กูนึกว่าเราเป็นแฟนตั้งแต่วันแรกที่กูเผลอปล้ำมึงไป”

เขากระแอมไอ ริ้วแดงพาดผ่านที่แก้ม น่าแปลกที่มันทำให้ใบหน้าคมคายน่ามองกว่าเดิม เคย์สบตาผมก่อนจะหลุบตาลง อธิบายต่อ

“แม่กูบอกว่าคนเรามีอะไรกับแฟนได้เท่านั้น กูก็เลย…คิดว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว ก็เลยไม่ได้ขอ”

“ไอ้หมาโง่” ผมสูดจมูกฟึดฟัด ยกเท้าขึ้นเตะหน้าแข้งอีกฝ่ายแรงๆจนเคย์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“จิน!” เขาประท้วงหน้ายู่จนผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เมื่อเขาเห็นผมยิ้ม เคย์ก็ยิ้มตามออกมา รอยยิ้มอบอุ่นของอีกฝ่ายปัดเป่าความไม่สบายใจของผมจนหมดสิ้น คนตัวโตจับมือทั้งสองข้างของผมมาจรดจูบในระหว่างที่จ้องตาผมไปด้วย

“จิน…” เคย์มองผมอย่างแน่วแน่ ดวงตาสีเข้มสุกสกาวเหมือนมีดาวประดับอยู่ในนั้น ผมเห็นภาพสะท้อนของตัวเองอยู่ในดวงตาเขาด้วย ความรู้สึกเหมือนผมเป็นอย่างเดียวที่เขาเห็นทำให้ผมอดรู้สึกเขินอายไม่ได้

“เป็นแฟนกับผมน่ะ”

ผมไม่รู้ว่าทำหน้ายังไงระหว่างเขินอายกับจะร้องไห้อีกรอบ รู้แต่ตัวเองพยักหน้าซ้ำๆทั้งๆที่ปากพูดว่า

“เห็นแก่ความพยายาม จะยอมก็ได้”

เขาหัวเราะจนตาหยี เสียงทุ้มดังกังวานทั่วห้องนอน

“ครับ ขอบคุณน่ะครับสำหรับความเมตตา แฟนผมนี่ใจดีจังเลย”

เจ้าหมาโง่ของผมพลิกร่างโตๆของตัวเองขึ้นเหนือผมอีกครั้ง จูบผมซ้ำๆโดยไม่ได้รุกล้ำจนได้ยินเสียงจุ๊บนับครั้งไม่ถ้วน

ไม่ใช่จูบที่ดูดดื่ม แต่เป็นจูบที่หากไม่ใช่คนรักกันคงไม่กระทำกันเช่นนี้

“อธิบายมา” ผมสั่งเสียงแข็งเมื่อเขามือเขาเริ่มปัดป่ายตามเนื้อตัวผมอีกครั้ง “เรื่องที่กลับดึก เรื่องที่ไม่คุยกันด้วย”

“ก็จินมีโปรเจ็ควิเคราะห์หุ้นไม่ใช่เหรอ นั่งดูหน้าเครียด เวลาจินทำงานจะไม่ชอบให้ใครพูดเสียงดังไม่งั้นจะคิดไม่ออก แถมโปรเจ็คกูก็ต้องปรึกษากับเพื่อน ก็เลยไปทำกันที่ศูนย์การเรียนรู้” เขาสบตาผมขณะพูดไปด้วยเพื่อสร้างความมั่นใจ แต่มือนี่ยังคงซุกซนไม่หยุด “แต่ผิดจริงๆที่กลับมาช้า แต่ที่บางทีไม่ได้โทรบอกเพราะบอกไปแล้วตอนเช้า จินจำไม่ได้เหรอ”

ผมนั่งนึกตาม ตอนเช้าผมจะขี้เซาโคตรๆ จำได้ว่าเคย์ชอบพูดอะไรงุ้งงิ้งข้างหูแต่รำคาญเลยไม่ได้ฟัง

“ง่วงเลยไม่ได้ฟังกูล่ะสิ” เขาบีบจมูกผมเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว “ไม่เป็นไร หลังจากนี้จะโทรบอกทุกวันเลย”

“…แล้วเรื่องที่ไม่ค่อยคุยกันล่ะ”

“เพราะจินอ่านหนังสืออยู่ ก็เลยไม่อยากรบกวน แต่หลังจากนี้จะคุยด้วยน่ะ ทุกๆวันเลย”

“…”

คิดๆไปก็เป็นผมอีกนั่นแหละที่จะหงุดหงิดหากอีกฝ่ายชวนคุยเรื่องไร้สาระ ส่วนหนึ่งเพราะผมอยากทบทวนบทเรียนทุกวันหลังเรียนเสร็จเพื่อจะได้ไม่ต้องตะลุยอ่านเดียวตอนสอบ

แม่งเอ๊ย สุดท้ายก็เป็นผมอีกที่เอาแต่ใจตัวเองจนน้อยใจอีกฝ่าย ทั้งๆที่เคย์รู้จักผมดียิ่งกว่าใคร เขาเลยเว้นระยะห่างให้ผมสบายใจ เป็นผมเสียอีกที่คิดมากจนงุ่นง่านอยู่คนเดียว

แต่ว่า…

จะโรแมนติกได้สักพักก็จะเข้าอีโรติคอีกแล้วเหรอวะ

ผมมองคนข้างบนด้วยแววตาว่างเปล่าเมื่ออีกฝ่ายค่อยๆดึงเชือกที่ผูกระหว่างรอยแยกของกี่เพ้าของผมออกทั้งสองข้าง เจ้าหมาโง่ของผมโยนเชือกลงพื้นแบบไม่ไยดี ปัดกี่เพ้าออกจนเห็นเรียวขาและแพนตี้สีดำ เขาค่อยๆถอดชุดให้ผมช้าๆ ดึงถุงน่องของจากขาเรียวของผมจนในที่สุดร่างผมก็เปลือยเปล่าอีกครั้ง

“อีกอย่างนะจิน ที่บอกว่ากูมีอารมณ์เพราะคนคอสเพลย์น่ะ ไม่ใช่หรอก” เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปาก จ้องมองร่างที่เขินอายจนตัวแดงของผม “กูมีอารมณ์เพราะมึงต่างหาก จะใส่ชุดธรรมดา คอสเพลย์หรือไม่ใส่อะไรเลย ถ้าเป็นมึงล่ะก็…มีอารมณ์ด้วยตลอดนั่นแหละ”

อาจจะเพราะเซ็กส์ของเราเป็นแบบ clothes on มาตลอด การที่ต้องถอดเสื้อผ้าออกจนหมดทำให้ผมไม่ชินเอาเสียเลย พาลเขินจนเหมือนทุกอย่างเป็นครั้งแรกไปซะอย่างนั้น

เจ้าหมาโง่เทเจลลงบนนิ้วของตัวเอง แล้วค่อยๆส่งมันมาในช่องทางของผมทีละนิ้ว เคย์คว้านนิ้วภายในตัวผม หาจุดกระสันที่ทำให้ผมบิดเร่า

“อื้อ!” ผมยกมือขึ้นอุดปากตัวเองเมื่อเขากดลงที่จุดหนึ่ง

“ตรงนี้เหรอ” เขาถาม กดย้ำซ้ำๆไปมาที่จุดนั้น ผมครางอื้ออึงในลำคอ แก่นกายผมตั้งชั้นด้วยอารมณ์ปรารถนา

“อื้อ…เอาอีก เคย์…เคย์ ชอบ” ผมพูดได้เท่านั้นก็ผวาเฮือกเมื่อร่างสูงถอนนิ้วออกแล้วแทรกด้วยบางสิ่งที่ใหญ่กว่า มือผมจิกผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความอึดอัด

เจ้าหมาโง่แกะมือของผมที่ดึงผ้าปูที่นอนแน่น เขาตรึงมือผมทั้งสองข้างไว้เหนือหัว นิ้วของเราสอดประสานกันแนบแน่นจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ

“ถ้าเจ็บบีบมือกูแรงๆเลยน่ะ” เขาว่า กัดฟันไม่ยอมขยับเพราะเห็นใบหน้าเหยเกของผม เราไม่ได้มีอะไรมานานจนผมไม่ชิน ช่องทางผมคับแน่นไปหมดยามรับตัวตนของเขาเข้ามา

“ไม่” ผมกระชับมือเราให้แนบแน่นขึ้น “ไม่เจ็บ…ขยับเลย…กู”

ผมเม้มปากแน่น ไม่แน่ใจว่าจะพูดดีมั้ย แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดอะไรที่ตรงกับใจสักครั้ง

“กูคิดถึงมึง”

ผมหลุดเสียงครางออกมาทันทีหลังจบประโยคนั้นเมื่อเคย์ขยับตัวเข้าออกอย่างรุนแรง ใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยแรงปรารถนา ดวงตาหวานเชื่อมนั้นสะท้อนภาพผมเพียงผมเดียว

ปึ่ก! ปึ่ก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง ผมแหงนหน้าร้องครางยามท่อนเนื้อโดนจุดกระสัน

“รัก” เสียงทุ้มเอ่ยยามฝังตัวเข้ามาในร่างกายผม แก่นกายผมปริ่มน้ำ รับรู้ถึงความรู้สึกที่เอ่อล้นออกมาจากอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

“รักมาก” เคย์กดจูบข้างแก้มผมยามเขาถอนท่อนเนื้อแล้วเสือกมันเข้ามาจนสุด

“อื้อ! เสร็จ อึก…เสร็จแล้ว” ผมสะอื้นออกมาเมื่อตัวเองไปถึงฝั่งฝันเพราะคำว่ารักของเขา มันเร็วกว่าทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน แต่ความรู้สึกอิ่มตีตื้นเข้ามาในอกผม

เจ้าหมาโง่หยุดขยับร่างกายเมื่อผมเสร็จ เขาถอนตัวออกมาทั้งๆที่ตัวเองยังคงแข็ง เคย์เอื้อมมือมาลูบหัวผม โน้มตัวลงมากดจูบที่หน้าผากเบาๆแล้วทำท่าจะลุกขึ้น

“เหนื่อยแล้วมึงนอนเถอะ”

เป็นผมที่คว้าแขนอีกฝ่ายไว้

“นั่งลง” ผมลุกขึ้นนั่งคุกเข่า ยื่นมือขวาจับแก่นกายใหญ่โต ชักรูดขึ้นลง กดนิ้วโป้งลงบนส่วนหัว ขยี้ซ้ำๆจนแท่งเนื้อกระตุกภายใต้มือผม

ผมโน้มตัวลงจูบเขา พาดแขนอีกข้างเข้ากับไหล่อีกฝ่าย เคย์จับเอวผม เอียงคอรับจูบ ลิ้นพวกเราเกี่ยวกระหวัดกันจนเกิดเสียงน่าอายดังทั่วห้อง

แต่ผมไม่สน และเขาก็ไม่สน

นี่คือวินาทีอันเป็นนิรันดร์ของเรา

ต่อให้เกิดอะไรขึ้นในอนาคต แต่ช่วงเวลานี้ได้เกิดขึ้นแล้ว

ผมกับเขาได้หลอมรวมกันเป็นหนึ่ง

ไม่ใช่เพียงทางร่างกาย มันลึกซึ้งกว่านั้น

ผมใช้มือชักท่อนเนื้อที่จับด้วยมือเดียวไม่หมดซ้ำๆในขณะที่จูบกันไม่หยุด เราหยุดเพื่อหอบหายใจ จ้องตากันและจูบกันใหม่ซ้ำๆ

ผมตัดสินใจถอนจูบ พวกเราต่างหอบหายใจ ผมมองเข้าไปในตาของอีกฝ่ายเมื่อพูดคำนั้นออกมา

“ชอบเหมือนกัน” 
 
พรวด!

ท่อนเนื้อของเคย์พ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนไหลเลอะมือผม ผมมองแก่นกายของอีกฝ่ายที่ยังคงปล่อยมันออกมาไม่หยุดจนไหลเยิ้มมือผมด้วยความแปลกใจ หันกลับมามองอีกทีก็เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงตาเบิกกว้าง

ตลกชะมัด

ผมยกมือขึ้นโกยน้ำเชื้อซึ่งไหลออกจากกลางกายอีกฝ่าย ปริมาณมากเสียจนไม่สงสัยแล้วว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาเขามีอะไรกับคนอื่นหรือไม่

ปลายลิ้นผมไล่เลียทุกหยาดหยดจากฝ่ามือ เคย์ลนลานหยิบทิชชู่มาเช็ดมือให้ผม ระหว่างที่เขาไล่เช็ดที่ละนิ้ว ผมรู้สึกได้ว่ามือเขาสั่น

ผมกล่าวกลั้วหัวเราะ

“น่าสมเพชจริงๆ สมกับเป็นหมาโง่”

เขาโยนทิชชู่ลงพื้นลวกๆ กอดรัดผมและทิ้งตัวลงบนเตียง

“เป็นหมาโง่ของมึงคนเดียว” เคย์ว่า “น่าสมเพชอย่างนี้ให้มึงเห็นคนเดียว”

ผมแย้มยิ้มจนตาหยี คนตัวสูงเหมือนโดนแอทแทคจนยกมือขึ้นกุมอก

“จินว่าคนเราจะตายเพราะมีความสุขมากเกินไปได้หรือเปล่าวะ วันนี้รู้สึกเหมือนจะตายแล้ว มีความสุขมากๆเลย จะสำลักความสุขตายจริงๆแล้วน่ะ”

 ผมยิ้มขำ เคย์พาดท่อนแขนใหญ่ๆนั้นบนตัวผม ผมเองก็ไม่ต่าง กอดรัดลำตัวหนาๆนั้นด้วยสองมือ

เราหลับตาลง หลับไปในอ้อมแขนของกันและกัน


-----------------------------------------------------------------------------------
ความสัมพันธ์ของคู่นี้พัฒนาไปอีกระดับแล้วค่า / จุดพลุ

เป็นแฟนกันแบบออฟฟิเชียลลี่แล้วน้า จริงๆอย่างที่บอกว่าเป็นนิยายไม่คุมธีม มันเลยจะมีทั้งโหมดหื่นโหมดดราม่าและต่างๆอีกมากมาย ตอนหน้าเอาเป็นเคย์พาไปเยี่ยมบ้านหรือดราม่าครอบครัวจินดี
แต่ก่อนจะเจอดราม่า เราจะไล่ชุดให้ครบทั้งโฟโต้บุ๊คก่อน หนูจินจะได้มีคลิปไปลงแอคลับซะที :hao7: :hao7:
ใครชอบฟีลตอนที่1 มันกำลังจะกลับมา55555555555 เรามีอารมณ์แต่งแล้วว
จริงๆอยู่ดีๆเราแค่คิดว่าความสัมพันธ์มันน่าจะขยับได้แล้ว เลยงอก3ตอนนี้มา
เราชอบฟีลUs against the worldของวัยรุ่นมากๆด้วย ความstubbornและเชื่อมั่นในความสัมพันธ์มากกว่าใช้เหตุผลนี่เป็นอีกเรื่องที่ทำให้ความรักวัยรุ่นมันpureมากๆ
อยากเขียนฟีลนี้แต่ขี้เกียจคิดเรื่องใหม่ เราเลยเอามายำในเรื่องเดียว

มีหลายรสหน่อยนะคะ หวังว่าจะไม่เบื่อกันไปซะก่อนน้า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-10-2018 02:33:20 โดย MeiHT »

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #103 เมื่อ17-10-2018 05:55:52 »

ตอนนี้หวานๆ ว่าแต่ไม่เอาดราม่าไม่ได้หรา  :hao5:

ออฟไลน์ Psycho

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #104 เมื่อ17-10-2018 08:53:54 »

 :pighaun:

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 885
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #105 เมื่อ17-10-2018 09:54:05 »

เลือดพุ่งงงง

ออฟไลน์ CLShunny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #106 เมื่อ17-10-2018 10:07:32 »

ร้อนแรงดังไฟนรก5555555. ไฟบาปมากๆๆๆค้พเทอออออออ  งื้อออฟินนน :hao6:  :mew4: :mew3:

ออฟไลน์ Lostmapb

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #107 เมื่อ17-10-2018 11:18:53 »

 :jul1: :jul1:

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #108 เมื่อ17-10-2018 15:02:20 »

ให้จินไปเจอครอบครัวของเคย์ก่อน
เลือดพุ่งอีกแล้วตอนนี้

ออฟไลน์ doubleu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #109 เมื่อ17-10-2018 15:27:47 »

ทีมหมาโง่ จับน้องจินใส่ให้ครบทุกชุดในโฟโต้บุ๊คไปเลย  :impress2: :impress2: :impress2: :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
« ตอบ #109 เมื่อ: 17-10-2018 15:27:47 »





ออฟไลน์ Piima

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #110 เมื่อ17-10-2018 20:38:25 »

แค่กๆๆ สำลักความสุขแทนคนทั้งคู่ค่ะ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-6
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #111 เมื่อ17-10-2018 20:43:17 »

เราไม่เคยเบื่อน้องงงงง อยากแต่ตัวชุดต่อไปแล้ววว  :hao5:

ออฟไลน์ mybear_sr

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #112 เมื่อ17-10-2018 20:52:28 »

อื้อหื้อ ใส่แล้วค่อยๆถอด... ขอเลือดค่าาาาา

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #113 เมื่อ17-10-2018 21:19:35 »

แงๆๆไม่เอาดราม่านะคะนะๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Quatree

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 180
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #114 เมื่อ17-10-2018 21:54:55 »

รอค้าาาาา :pig4:

ออฟไลน์ manami1155

  • ~I Still Love You~
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #115 เมื่อ17-10-2018 23:55:50 »

เปนแฟนกันแล้ววววฝ
ทีนี้ก้แซ่บๆบดๆเต็มทีเลยลูก

ออฟไลน์ กวังกีเมย์บี

  • วาย ว๊าย วาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #116 เมื่อ23-10-2018 03:11:10 »

ดราม่าได้ต่อย่าเยอะน้าาาา

ออฟไลน์ MeiHT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่1 [17/10/61]
«ตอบ #117 เมื่อ25-10-2018 22:51:55 »

เคย์ part
ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นย่ำแล้ว หลังจากตื่นมาแล้วจินก็เขกหัวผมโทษฐานที่ไม่ได้ใส่ถุงยางแล้วทำผ้าปูเตียงเขาเลอะ สุดท้ายก็ต้องมาเปลี่ยนผ้าปูเตียงให้คนตัวเล็กใหม่

ผมนั่งพิจารณาชุดที่เหลือที่จินหยิบออกมาจากตู้ ตะโกนถามเขาว่าให้พับเก็บกลับไปด้วยมั้ยและได้รับการตอบกลับมาว่าให้เอาไปให้หมดทุกชุด ผมจึงพับชุดพวกนี้ลงกล่องที่ขนมาจากในรถ

ว่าแล้วก็แง้มกล่องดู มีอุปกรณ์บางอย่างนอนนิ่งอยู่ในนั้น ตอนแรกกะจะเอามาใช้วันนี้แต่ท่าจะไม่ทัน

เป็นของที่ผมซื้อมาจากญี่ปุ่นตอนไปเที่ยวกับครอบครัว ย้อนกลับไปตอนนั้นคือผมแอบแทบตายกว่าจะเข้าไปในร้านได้ มีของแปลกๆเต็มไปหมด แต่สุดท้ายก็เอามาแค่ของที่ต้องใช้

ตอนครอบครัวเดินผ่านร้านนั้น พ่อยังเย้าผมอยู่เลยว่าผมเป็นพ่อหนุ่มเวอร์จิ้น แต่ผมกลับสำลักน้ำลายไอค่อกแค่ก ไม่อยากจะบอกพ่อเลย

เวอร์จิ้นผมมันเสียไปตั้งนานแล้วครับ แถมตอนนี้เชี่ยวมากด้วย

เวรกรรม ผมนี่โคตรภัยสังคมเลยวะ
แต่จะว่าไป…

เราเป็นแฟนกันจริงๆแล้วเหรอวะ

พอคิดแล้วไอ้ลูกชายในเป้ากางเกงก็เหมือนจะคึกคักขึ้นมาทันที ได้แต่ข่มจิตข่มใจให้ใจเย็นไว้ก่อนน่ะเจ้าหนู เราจะมาเริ่มวันเป็นแฟนกันวันแรกด้วยการมีอะไรกันทั้งวันไม่ได้!

…หรือได้กันน่ะ

ไม่โว้ย! วันนี้ต้องพาจินไปกินข้าวก่อน

แล้วจะกลับมาทำอะไรค่อยคิดอีกทีก็ได้

พยักหน้ากับความคิดตัวเองแล้วผมก็หยิบกล่องซึ่งอัดแน่นไปด้วยของต่างๆเรียบร้อยแล้วไปวางไว้หน้าห้องก่อนที่กระเป๋ากางเกงจะสั่นครืดเป็นสัญญาณว่ามีคนโทรเข้า

“ว่าไงชัย” ผมรับสายเพื่อนโอตาคุเพียงหนึ่งเดียวของผม

“ฮิเมะซามะอยู่กับมึงหรือเปล่า” เสียงของมันลอดมาตามสาย ผมรู้สึกรวนๆขึ้นมาเล็กน้อยจนเผลอกระชากเสียงไปว่า

“เขาอาบน้ำอยู่”

“อ่า งั้นดีแล้วๆ มึงออกไปคุยในที่ที่เขาจะไม่ได้ยินที” ผมเลิกคิ้วเมื่อได้ยินมันพูดแบบนั้น แต่สองขาก็ก้าวออกไปนอกระเบียง รับฟังสิ่งที่มันกำลังจะพูดต่อไป

“คืองี้น่ะ ในเว็บบอร์ดที่กูสิง มันมียูสเซอร์แปลกๆมาโพสภาพของของฮิเมะซามะที่หายไปในงานคอส พวกเสื้อผ้าอะไรทั้งหลายนั่นน่ะ แล้วมันก็เขียนประกอบประมาณว่ากลิ่นของคุณยังติดอยู่บนเสื้ออยู่เลย อารมณ์แบบ…กูไม่รู้วะ แต่ขนาดกูชอบเขามากๆยังไม่คิดจะทำอย่างนั้นเลย โคตรน่าขยะแขยง”

ผมกำโทรศัพท์แน่น

“เว็บบอร์ดไหน ส่งลิงก์มาให้กูดูที”

มันส่งไลน์มาให้ผมทันที ซึ่งผมก็เปิดอ่านข้อความบนเว็บบอร์ด ยูสเซอร์นั้นเป็นชื่อแปลกๆ ในกระทู้มีเพียงรูปโฟโต้บุ๊คของจิน ข้าวของของจินที่หายไปในวันงานคอสเพลย์ เป็นเสื้อผ้าและกางเกงของเจ้าตัวจริงๆ ผมจำได้เพราะปกติแล้วเป็นคนรีดผ้าให้เราทั้งคู่…บางครั้งก็ซักผ้าให้ด้วย

เอาจริงๆหลังๆก็ทั้งซักผ้าและรีดผ้านั่นแหละ

ผมขมวดคิ้วดึงตัวเองออกมาจากมโนความคิด นิ้วขยายภาพของเมื่อรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ ก่อนจะเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวผมลุกท่วมไปด้วยไฟ

บนเสื้อจินมีคราบขาวๆติดอยู่

ไอ้เวร คราบขาวๆนั่นซึ่งไม่ใช่คราบนมแน่ๆ

เวรเวรเวรเวร

เป็นแฟนกันได้หนึ่งวันก็มีไอ้โรคจิตโพสหาแฟนผมเหรอวะ สุดยอดไปเลย!

ชีวิตรักกูนี่มันไม่ง่ายจริงๆ!

จิน part

หลังออกมาจากห้องน้ำผมก็ได้เห็นเจ้าหมาโง่กำลังนั่งกดโทรศัพท์ยุกยิกอยู่บนเตียงซึ่งปูผ้าปูเตียงใหม่แล้วเรียบร้อย

“อาบน้ำมั้ย” ผมถามซึ่งคนตัวสูงก็พยักหน้า แต่ยังไม่ยอมละสายตาจากโทรศัพท์ คิ้วนี่ขมวดมุ่นจนแทบผูกเป็นโบว์ สักพักก็วางมันลงและเดินเข้าห้องน้ำไป

ทันทีที่เขาหายไปในห้องน้ำ ผมก็เปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเอาชุดกระโปรงตัวหนึ่งออกมา

วันนี้เป็นวันพิเศษนิดหน่อย เพราะฉะนั้นผมถึงอยากแต่งตัวให้เป็นพิเศษบ้าง

ก็แค่พิเศษนิดหน่อยจริงๆน่ะ!

ผมจัดการสวมเดรสสีฟ้าอ่อนยาวเท่าเข่า หยิบวิกผมมาสวมและแต่งหน้าอีกเล็กน้อย

ผมจ้องคนในกระจกนิ่ง ใบหน้าหวานที่ถูกแต่งเติมด้วยสีสันจ้องตอบผมกลับมา ยิ่งประกอบกับวิกผมแล้ว ไม่มีใครคิดว่าผมเป็นผู้ชายแน่ๆ

แต่อย่างนั้นก็อดกลัวไม่ได้

เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นชีวิตรักที่ล้มเหลวของพ่อกับแม่ มันเหมือนกับการฝังใจมาตลอดว่าความรักในแง่ของคนรักไม่มีทางยืนยาวตลอดไป แต่พอเห็นหมาโง่ที่คอยกระดิกหางให้ผมตลอด มันทำให้ผมอยากลองกับความสัมพันธ์นี้สักครั้ง

ถึงผมจะเป็นคนสนแต่ตัวเอง ให้ความรักกับตัวเองมากๆ แต่เคย์กลับไม่เป็นอย่างนั้น เขาแคร์คนรอบข้างตลอด ห่วงกับสายตาของสังคม และผมรู้ตัวดีว่าสังคมมองผู้ชายสองคนที่เดินจับมือกันอย่างไร

ผมวางลิปสติกเบาๆ รู้สึกขอบคุณตัวเองที่เกิดมาพร้อมกับใบหน้าสวยๆและงานอดิเรกแต่งหญิง

แกร๊ก!

คนตัวโตเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยอก มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันไว้ที่เอว ผมมองเขาเดินงุ่นง่านหาเสื้อผ้าในตู้ แต่เมื่อไม่เจอไซส์ที่สามารถใส่ได้ เขาก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าที่กองไว้ที่พื้น
 
“แฮะ ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วย ใส่ตัวเก่าแล้วกันน่ะ”

ผมเบ้หน้า ทำหน้ารังเกียจจนหน้าหมาๆสลด แต่เพราะไม่มีทางเลือกเขาจึงต้องกำเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

ผมมองตามหลังรูมเมท ต้องยอมรับว่าเคย์ร่างกายที่กำลังพอดีจริงๆ ตัวสูงๆกับแผ่นหลังใหญ่นั้นทำให้ดูแตกต่างจากผู้ชายปกติ รวมกับการออกกำลังกายสร้างเสริมกล้ามเนื้อยิ่งทำให้คนตรงหน้าน่ามองขึ้นไปอีก

แต่ถ้าถามผมที่เป็นรูมเมทเขามานับปีแถมยังเห็นมาหมดทุกอย่างแล้ว

จะกล้ามหรือซิกแพ๊คไม่ทำให้เขาใจเต้นหรอก

“เอ้า ไปกินข้าวกันเถอะ”


ผมกับเคย์มาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้คอนโดผม ร่างสูงใหญ่อึกอักเหมือนมีอะไรจะพูดด้วย หันมาเกริ่นหลายทีแล้วแต่จู่ๆก็เงียบไปจนผมแอบรำคาญอยู่ในใจ หลังจากพวกเราทานข้าวกันเสร็จแล้ว ผมก็แนะนำให้ลงมาซื้อของใช้จำเป็นข้างล่างเพราะเห็นทีคงจะได้ค้างคืนอยู่ที่คอนโด

ผมสังเกตเห็นผู้หญิงหลายๆคนจ้องมองมาที่เจ้าหมาโง่ซึ่งเข็นรถเข็นอยู่ข้างหน้า มองอะไรกันนักหนา! ก็แค่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์แค่นั้น!

นั่นหมาของเขา! หมา-ของ-เขา

มีเจ้าของแล้ว! ใส่ปลอกคอไว้แล้ว!

ผมจ้องเขม็งไปยังแขนขวาของเขาซึ่งแกว่งอยู่ข้างตัว ค่อยๆเอื้อมมือไปข้างหน้าหมายคว้ามืออีกฝ่ายมาจับแสดงความเป็นเจ้าของ แต่ตอนจะคว้าก็ดันวืดเพราะเคย์ยกมือหยิบของมาวางใส่ตะกร้าในมือซ้าย ทำเอาผมคว้าลมได้เท่านั้น หนำซ้ำเขายังหันมาเห็นท่าทีแปลกๆเหมือนจับอะไรกลางอากาศแล้วทำหน้าหมาโง่ถามผมอีกว่าเกิดอะไรขึ้น

“เวรเอ๊ย!” ผมสบถจนเขาสะดุ้งตกใจถามว่ามีอะไร

ผมกระทืบเท้าเคย์ไปทีหนึ่งจนคนตัวใหญ่ร้องโอดโอ๊ย ก่อนจะเดินนำหน้าไปจ่ายตังโดยไม่อธิบายอะไรทั้งสิ้น

ครั้งหน้าจะเอาปลอกคอจริงๆมาสวมไว้ซะ!!


ทั้งๆที่เป็นแฟนกันวันแรก เรากลับแทบไม่ได้คุยอะไรกัน เคย์มัวแต่จับมือถือขมวดคิ้วมุ่นเครียดๆ ซึ่งผมพอเข้าใจได้ว่าอาจจะมีงาน นอกจากนั้นเรายังจับมือหลับกันไปเฉยๆ ไม่มีท่าทีกระวีกระวาดของคนตัวสูงอย่างที่ผมคิดไว้

แต่ไม่ใช่ว่าผมคาดหวังอะไรเป็นพิเศษนักหรอก!
พวกเรากลับมาถึงหอพัก เขายกลังที่ใส่ของของผมขึ้นไปข้างบน ผมจ้องมองสีหน้าเคร่งเครียดของเขาอย่างนึกกังวล

“เออ…” รูมเมทผมยกมือขึ้นลูบท้ายทอย เป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะโกหกอะไรบางอย่าง “เดี๋ยวกูออกไปทำงานข้างนอกหน่อย”

เม้มปากทำหน้าเรียบนิ่ง

“อือ ไปดิ พวกกันต์เหรอ” เคย์สะดุ้งเมื่อได้ยินคำถามผม ผมแสร้งทำเป็นไม่เห็นพฤติกรรมนั้น ก่อนที่เขาจะพยักหน้า ยิ้มแหยๆให้ผมแล้วเดินออกจากห้องไป

เมื่อเขาออกไปจากห้องแล้ว ผมก็ต่อสายไปหาเพื่อนเคย์ทันที

“ฮัลโหล นี่จินรูมเมทเคย์ วันนี้มีทำงานกันหรือเปล่า--”


เคย์กลับมาตอนดึกๆ เขาทิ้งตัวแผ่หราบนพื้น ผมนั่งเท้าคางมองเขาจากบนเตียง นอนได้สักพักคนตัวโตก็เดินไปหยิบโฟโต้บุ๊คของผมมาพลิกดูด้วยท่าทีตั้งอกตั้งใจ

“มีแต่แบบเน้นรูปร่าง” เขาบ่น

“เน้นรูปร่างแล้วมันทำไม” ผมขู่ฟ่อ

“…ไม่มีอะไร ดูดีมากครับ”

หมาโง่บ่นงุ้งงิ้งเอาผ้าเช็ดตัวพาดบ่าแล้วเข้าห้องน้ำไป ผมเหลือบมองบานประตูห้องน้ำ ในมือไถทวิตเตอร์รับข่าวสาร

วันนี้มีเมนชั่นให้กำลังใจผมเข้ามาเยอะแปลกๆ พอเผือกๆจากการเสิร์ชคีย์เวิร์ดก็ได้ความว่ามีใครบางคนกำลังข่มขู่คุกคามผมอยู่ และเป็นคนเดียวกับที่ขโมยเสื้อผ้าและเครื่องสำอางผมในวันนั้น

เวรเอ๊ย โผล่มาสิ พ่อจะจับเข้าคุกให้ รู้มั้ยว่าคอนซีลเลอร์แท่งเท่าไรน่ะไอ้เวรเอ๊ย ขโมยอะไรไม่ขโมย ดันมาขโมยของแพงของเขา

น่าแปลกที่เวลานี้ผมไม่รู้สึกกลัว อาจจะเพราะตั้งแต่แรกๆเคยเจอการคุกคามแบบนี้มาแล้ว ถึงไม่ถึงขั้นขโมยของก็เถอะ

ว่าแต่ที่หมาโง่ทำหน้าเครียดๆมันเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า แต่จะเป็นไปได้ยังไง เขาแทบไม่เล่นโซเชียลเลยด้วยซ้ำ ทวิตเตอร์เล่นหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ไอ้แอคที่ลงรูปกับคลิป หมอนั่นก็ไม่เคยดู พอจะเอาให้ดูก็มีแต่หน้าแดงแล้วหนีไปข้างนอกเสียอย่างนั้น

ผมยกขาไขว้ห้าง เอานิ้วชี้เคาะคางเบาๆ จากนั้นก็ฉีกยิ้ม


“เอ่อ…ทำไมใส่เสื้อแบบนั้นล่ะ” คือคำแรกที่เขาถามเมื่อออกมาจากห้องน้ำ ผมนั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์เบาะนุ่มๆที่เราซื้อมาเพราะอ่านหนังสือบนเก้าอี้ไม้ธรรมดาแล้วปวดหลัง (และบางครั้งผมก็ชอบขดตัวอยู่ในเก้าอี้ตัวนี้พร้อมกับเอาหมอนมากองสุมๆกัน นุ่มอย่าบอกใคร)

ผมไม่ตอบ แต่กวักนิ้วเรียกเขาเข้ามาใกล้แทน

เคย์เดินเข้ามาจริงๆ เวลาผมเปรียบเขาเหมือนหมา นอกจากหน้าตาซื่อๆหน้าโง่ที่โดนแกล้งบ่อยๆแล้ว เขาก็มีนิสัยดีใจเวลาเห็นหน้าผมและหงอยเวลาเราต้องแยกกันเหมือนหมาไม่มีผิด

“ใส่รองเท้าให้หน่อยสิ” ผมชี้นิ้วไปยังคัทชูสีดำที่วางอยู่บนพื้น ตอนนี้ผมอยู่ในชุดสูทเต็มยศสีNavy กางเกงสแลคสไตล์เรียบหรูพอดีตัวรับกับเสื้อสูทและเน็คไทสีอ่อนได้อย่างมีสไตล์

“อ่า” เคย์ไม่เข้าใจนิดหน่อย แต่เขาก็หยิบรองเท้าคัทชูมาใส่ให้ผมทีละข้าง ร่างสูงชันเข่าขึ้นมาข้างหนึ่ง จับข้อเท้าผมขึ้น วางเท้าผมลงบนเข่าของเขาและค่อยๆใส่คัทชูให้ผม ทุกขั้นตอนนั้นมีผมนั่งเท้าคางจ้องมองเขา สายตาผมสั่นระริกอย่างซุกซน

ไม่รู้สิ บางทีผมก็แค่เป็นฝ่ายอยากเริ่มก่อน

เมื่อใส่รองเท้าให้ผมเสร็จทั้งสองข้าง ผมก็ยกขาขึ้นไขว้ห้าง วางแขนไว้บนต้นขาตัวเอง เท้าคางมองเขาอย่างเอ็นดู

“นั่งนิ่งๆ” ผมสั่งก่อนจะหยิบของที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง เคย์กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่เมื่อเห็นว่าของสิ่งนั้นเป็นอะไร เขาหลับตาปี๋เมื่อผมยื่นมือเข้าไปสวมใส่ของสิ่งนั้นให้อย่างเบามือ

ฟืด!

ผมดึงสายหนังให้กระชับเข้ากับลำคอของคนตรงหน้า

คอเขาเหมาะกับปลอกคอของผมดีน่ะ

ผมฮัมเพลงในลำคอ พันสายโซ่เข้ากับมือของผมก่อนจะกระตุกมันจนร่างแกร่งเซมาข้างหน้า กดถ่ายรูปหมาโง่ที่เห็นตั้งแต่ลำคอซึ่งถูกพันธนาการไว้ด้วยปลอกคอหนัง ไล่ลงไปจนถึงร่างท่อนบนเปลือยเปล่าและกางเกงขายาวสำหรับนอน

“จำได้มั้ยว่ากูใส่ชุดนี้ในเซ็ทโฟโต้บุ๊ค เป็นextraที่ไม่ใช่แทรปชุดเดียว” ผมพูดเรียบเรื่อย

เขาพยักหน้า

“แล้วชอบมั้ย”

ผมเห็นลูกกระเดือกของเคย์เคลื่อนที่ขึ้นลง เหมือนเขาจะประหม่าพอสมควรกับตำแหน่งฝ่ายถูกควบคุม ยิ่งทำให้เขาน่ารักขึ้นไปใหญ่

วันนี้ผมไม่ให้เขาแปลงเป็นหมาป่าหรอก

เขาต้องเป็นโกลเด้นของผมเท่านั้นแหละ

เพราะเขาไม่ตอบ ผมที่นั่งไขว้ห้างอยู่จึงยกเท้าซึ่งสวมคัทชูแตะเบาๆตรงเป้ากางเกงเขา เขี่ยปลายเท้าไล่วนก่อนจะเพิ่มแรงทีละน้อย

“ตอบมาสิ ชอบหรือไม่ชอบ”

“…ชอบครับ” เขาหลับหูหลับตาตอบ หน้าแดงเถือกเมื่อร่างกายแสดงความต้องการออกมา ดุนดันผ่านเนื้อผ้า ผมยังไม่หยุดรังแกเขา เท้าขยี้ส่วนนั้นไม่หยุดจนมีน้ำของความปรารถนาซึมผ่านเนื้อผ้ากางเกงนอนออกมา

หน้าเคย์แดงเถือก และผมคงเป็นคนที่แปลกมากๆเพราะผมดันมองคนตรงหน้าว่าน่ารักสุดๆ

“อุ้มหน่อย” ท่อนแขนแข็งแรงช้อนตัวผมลอยขึ้นจากเก้าอี้ ผมบังคับให้เขาเดินไปหยุดตรงขอบเตียงก่อนจะให้เขาปล่อยผมลง ผมผละไปหยิบกล้องตัวโปรด ตั้งไว้ในมุมที่น่าจะทำให้เห็นเพียงส่วนตัว

“เออ…จิน” เคย์ส่งเสียงออกมาอย่างไม่แน่ใจ ผมยกนิ้วชี้ขึ้นจุ๊ปากเป็นสัญญาณให้เงียบ เดินไปผลักเขาลงบนเตียง แต่คงจะประมาทไปหน่อยเมื่อร่างปั่นหลันนั่นนิ่งแข็งเสียจนผมผลักไม่ลง จวบจนผมถลึงตาใส่นั่นแหละ เขาจึงหายโง่งมยอมตัวอ่อนล้มบนเตียงอย่างเชื่อฟัง

 ผมกลอกตานิดๆ ผิดแผนหน่อยๆแต่ช่างมันเถอะ พอเข้าใจได้ โดนรุกครั้งแรกคงงกๆเงิ่นๆไปหน่อย

ผมถอดรองเท้าและเสื้อตัวนอกออก อดขำในใจไม่ได้เพราะตัวเองกำลังเหมือนเสี่ยเตรียมตัวพร้อมเอาอิหนูที่นอนอยู่บนเตียง ถึงขนาดคนบนเตียงจะไซส์ต่างจากคำว่าอิหนูมากก็เถอะ

“ทำไมวันนี้ร้อนแรงจัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามติดจะขำหน่อยๆ ผมเชิดหน้าย่นจมูกและส่งเสียงหึ

สงสัยจะหายอึ้งแล้ว

“เปลี่ยนรสชาติไง” ผมตอบ คลานเข่าขึ้นไปนั่งทับตักเขา เคย์ที่พิงหัวเตียงมองผมด้วยสายตาอ่อนใจ ยกมือยอมแพ้

ผมรู้สึกได้ถึงอะไรที่ดุนดันตรงก้นผม ผมจงใจบดสะโพกลงเรียกเสียงครางอย่างพอใจจากอีกฝ่าย และผมคงจะย่ามใจมากกว่านี้ถ้าไม่เพราะคนตัวโตยื่นมือมาล็อคสะโพกผมไว้เสียก่อน

“ใจเย็นหน่อย” เขาปรามทั้งๆที่เสียงยังสั่นจากความต้องการ

ผมขัดใจจนดึงโซ่ในมือให้หน้าเขาเข้ามาใกล้ผม เราจ้องตากันในระยะประชิด

“หา? ว่ายังไงนะ? พูดชัดๆอีกทีสิเจ้าหมาพันทาง เป็นแค่หมาอย่ามาหยิ่งผยองสั่งเจ้าของจะได้มั้ย” ว่าจบก็กระตุกโซ่ แนบจูบอีกฝ่ายอย่างร้อนแรง เขาเอื้อมมือมาช่วยผมถอดสูทอย่างร้อนรนทั้งๆที่ยังไม่ถอนจูบออก

“อึก…ฮา…อือ” พวกเราต่างหอบหายใจ ลมหายใจร้อนๆรินรดผิวกายเพิ่มความรู้สึกทางกายให้มากขึ้น ผมชันขา ถอดกางเกงสแลคออก โยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี

“จิน..เดี๋ยวยับ…ต้องส่งซัก”

“หุบปาก” ผมตัดบท ยกมือกอดคอเขา ป้อนจูบครั้งใหม่ที่ยาวนานกว่าเดิม เสียงจูบจ๊วบจ๊าบดังเมื่อปากเราคลอเคลียกันไม่หยุด ผมเม้มปากล่างเขา เขากดจูบตรงมุมปากผม เราต่างผลัดกันมอบความสำคัญผ่านรอยจูบนับครั้งไม่ถ้วน

สะโพกผมก็บดเบียดตัวตนของเขาไม่หยุด ตอนนี้ร่างกายผมเหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกรัดรึงด้วยShirt staysหรือสายรัดสีดำที่โยงจากชายเสื้อเชิ้ตถึงสายรัดตรงต้นขาให้เสื้อเชิ้ตเรียบตึงกับถุงเท้าสั้นสีเทา ฝ่ายเคย์ก็ยกมือขึ้นลูบไล้สะโพกผมไม่หยุด มือสากๆฟ้อนเฟ้นเนื้อผมอย่างไม่เบาแรงจนรู้ว่าหลังจากนี้ผิวผมต้องขึ้นรอยแดงหนักมากแน่ๆ

ผมพันโซ่เข้ากับมือตัวเอง ดึงโซ่ไปข้างหลังจนเคย์แหงนหน้าเผยลำคอแกร่งซึ่งมีเส้นหนังรัดอยู่โดยรอบ ผมกดจูบที่ไหล่ของเขา เม้มจนขึ้นรอยแดง

ใส่ปลอกคอจริงๆไม่ได้ ก็ใส่ปลอกคอปลอมๆให้หมาของผมแล้วกัน

เขาครางในลำคอเมื่อผมบดเบียดสะโพกเข้ากับหน้าขาเขา ควงมันเป็นวงกลม รับรู้ได้ถึงสิ่งแข็งขืนที่อยากปลดปล่อยเต็มทนผ่านเนื้อผ้า

“ชอบกูมั้ย” ผมยกมือโอบรอบคอเขา ดึงกางเกงเขาลงเพื่อให้รางวัลเจ้าหมาที่ตอบคำถามได้ดี

“รักเลยล่ะ” เขายิ้มกว้างจนตาหยี ที่หางตาปรากฎรอยย่นเส้นนึงจากการยิ้ม

ผมอดขำกับตัวเองในใจไม่ได้เมื่อถอดปราการชั้นในของตัวเองออก

ว่าเคย์โรคจิตแล้ว ผมอาจจะขั้นกว่า

เขาชอบขาของผม ส่วนผมเฟติชรอยย่นตรงหางตาเวลาเขายิ้ม

บ้าชัดๆ

ผมเบียดสะโพกเปล่าๆเข้ากับท่อนเนื้อแข็งขืนนั้น มันแข็งและร้อนเสียจนขยายใหญ่ มือใหญ่ๆของเคย์จับประคองสะโพกผมก่อนจะยกตัวผมขึ้น

“เลิกเล่นได้แล้ว เสียวไปหมดแล้วเนี่ย” เขาโอดครวญ

“ของดีต้องรอ” ผมลูบหัวเขาแปะๆ คุกเข่าเอนตัวไปข้างหน้าจนแผ่นหลังแอ่นโค้ง ผมเทเจลใส่มือตัวเอง ชโลมมันจนทั่วแล้วเอื้อมมือไปเล่นกับข้างหลังตัวเอง

ผมจัดการสอดนิ้วเพื่อเบิกทาง เป็นครั้งแรกที่ทำแบบนี้เลยหน้าร้อนไม่เบา ช่องทางของผมคับแน่นเสียจนผมแปลกใจ ในอึดใจต่อมาก็เปลี่ยนเป็นความกลัว

ทะ…ที่ผ่านมา ไอ้ท่อนเนื้อนั้นมันเข้าไปได้ยังไงน่ะ

ผมหน้าซีด เลิกกิจกรรมที่ทำอยู่ ขณะกำลังคิดว่าจะกระโดดลงจากเตียงในท่าไหนถึงจะรอด เคย์ก็ขยับรอยยิ้มมุมปาก ดึงตัวผมเข้ามารัดจนแน่นในขณะที่อีกมือส่งนิ้วเข้ามาในร่างกายของผม

“อื้อ~~~~~” ผมแหงนหน้าเมื่อความเสียวพุ่งเสียดขึ้นมา คนตัวโตไม่ออมแรงสักนิด เขาหมุนสองนิ้วคว้านไปมาในตัวผมอย่างชำนาญ โชคดีที่เจลหล่อลื่นยังอยู่ในตัวผม จึงทำให้เขาสามารถขยับได้อย่างไม่ฝืดเคือง

“อืมม ตรงนี้หรือเปล่าน้า” เขากระซิบ กดย้ำๆที่จุดนึงซึ่งทำให้ผมหลุดเสียงครางออกมา ผมเอามือปิดปากมีเพียงเสียงอื้ออึงในลำคอ

“หรือตรงนี้กันน~~~~” เขาพูดอารมณ์ดี ชักนิ้วเข้าออกเสียจนแกนกายผมตั้ง ส่วนผมก็ได้แต่อุดปากซบหน้ากับไหล่เขา

“เอ้า พร้อมแล้ว” เคย์ถอนนิ้วออกจากกายผม คนตัวโตฉีกซองถุงยางอนามัยและใส่ให้ตัวเองเสร็จเรียบร้อย ใบหน้าหมาๆยิ้มกว้าง

น่าแปลกที่ผมเห็นหูหมาป่าโผล่ออกมา

ผมคุกเข่าอยู่เหนือร่างเขา จับแกนกายเคียดขึ้งซึ่งสั่นเบาๆในมือผม ผมชักรูดมันนิดหน่อย บวกกับให้เวลาปลุกใจตัวเองนิดๆก่อนจะค่อยๆกดร่างลงมา

ความรู้สึกแรกคือมันคับแน่นมากเสียจนผมต้องผ่อนลมหายใจ เคย์กอดอกจ้องมองทุกการกระทำของผม เมื่อผมส่ายหน้าเบาๆ เขาก็ยื่นมือมาลูบหัวผม เกลี่ยแก้มแล้วกลับไปกอดอกเหมือนเดิม ใจเย็นต่างจากทุกที

ผมค่อยๆกดร่างตัวเองมาอย่างช้าๆ ท่อนเนื้อใหญ่ๆนั้นค่อยๆแทรกเข้ามาในร่างกายผม ก่อนที่ผมจะกลืนกินตัวตนทั้งหมดของเขา ผมนั่งนิ่งสักพักเพื่อปรับร่างกายตัวเอง เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็ได้เห็นใบหน้าคมเข้มนั้นสุขสม

“ฟิตฉิบ อย่าเพิ่งขยับน่ะ กูก็เหมือนจะไม่ไหวเหมือนกัน เสียวโคตร” เขาพูดเขินๆ ดวงตาเป็นประกาย สองมือประคองสะโพกผม

“จะล่มปากอ่าวมั้ย ไอ้คนไม่ได้เรื่อง” ผมแซวทั้งๆที่จุกจนพูดไม่ค่อยออก มันเข้ามาลึกกว่าทุกครั้งที่เคยมีอะไรกัน

“เบอร์นี้แล้วไม่มีทาง” เขายักคิ้ว สูดปาก “พร้อมแล้ว”

แต่ทางนี้ยังไม่พร้อมเว้ย!

ผมถลึงตาใส่ เคย์หยิบสายโซ่มาพันกับมือผม ขยับรอยยิ้มกว้าง

“เอาเลยครับ ขี่ผมเลยที่รัก เอาให้ผมหมดแรงไปเลย”

ทางนี้สิที่จะหมดแรง!

ผมค่อยๆขยับเอว ดันตัวไปข้างหน้าและหลังอย่างช้าๆ มือยันหน้าท้องอีกฝ่ายไว้ ความคับแน่นในตัวเหมือนจะขยายใหญ่มากขึ้นไปอีก

ผมมองใบหน้าเคย์ เขาครางเสียงทุ้ม เงยหน้าหลับตาด้วยความสุขสม

อยากเห็นมากกว่านี้อีก อยากเห็นเคย์มีความสุขมากกว่านี้อีก

ผมเริ่มขยับตัวแรงขึ้น บดเบียดสะโพกเข้ากับหน้าขาเขา สองมือของเคย์ประคองที่ก้นกลมๆของผม เขาชันขาขึ้นเล็กน้อยเมื่อผมเริ่มบดสะโพกเป็นวงกลม

“ดีมั้ย โอเครึเปล่า” ผมส่งเสียงเบาๆอย่างไม่แน่ใจ ก้นกลมๆแนบชิดสนิทกับต้นขาเขา

“อืม…อย่างนั้น อย่างนั้นแหละจิน ดีมากคนดี” เขาครางเสียงต่ำในลำคอ เหมือนเสียงคำรามของสัตว์ จนถึงจุดหนึ่งเขาก็จับสะโพกผมยกขึ้นแล้วขยับสะโพกสวนเข้าออกอย่างเร็ว

ผมจับไหล่เขา จิกแน่นเมื่อความเสียวเสียดพุ่งขึ้นมาจากท้องน้อย

“เคย์ อือ เบาหน่อย” ผมทุบไหล่เขาเบาๆเมื่อคนตัวโตเอวดุเสียจนผมขาสั่นระริก

“ทนหน่อย” เขากระซิบ “อีกนิด”

และเสียงเนื้อกระทบเนื้อก็ดังถี่ขึ้น ผมชักรูดแกนกายตัวเองสอดรับกับตัวตนเขาที่เข้ามาเติมเต็มจนสุดแล้วถอนออกจนวูบโหวง กระแทกโดนจุดนั้นจนถึงจุดหนึ่งผมก็ปลดปล่อยออกมา ผมเคลิ้มกับความสุขสมจากการปลดปล่อยเสียจนปล่อยให้เขาเล่นกับร่างกายผมตามใจชอบ

ปั่บ! ปั่บ! ปั่บ!

เขายังคงกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่เลิกทั้งๆที่บอกผมว่าอีกนิดเดียว ความเจ็บเสียดเริ่มแล่นเข้ามาจนผมดึงโซ่ซึ่งเชื่อมต่อกับปลอกคอเขาเป็นการสั่งให้หยุด

  “หยุดเดี๋ยวนี้…อ๊ะ!...จะพัง…จะพังแล้ว!..อือ…ไอ้หมาเวร ฟังสิ!” ผมแหวอย่างอ่อนแรง เคย์กัดฟันจับเอวผมกระแทกขึ้นลงอีกสองสามครั้งแล้วปลดปล่อยออกมา รูมเมทของผมครางเสียงต่ำ ถอนตัวตนออกและรูดถุงยางทิ้ง

ผมค้อนขวับ กระตุกโซ่ในมือจนใบหน้าพวกเราแนบชิด ผมกัดริมฝีปากล่างเขาจนได้เลือด เรียกเสียงร้องโอ๊ยจากร่างสูง

ไอ้หมาเลี้ยงไม่เชื่อง!!


“สรุป…มึงเห็นเพราะเพื่อนโอตาคุบอก และเห็นว่าไอ้รูปนั้นมันมีคราบแปลกๆ แล้วก็มโนไปว่าเป็นคราบไอ้นั่น”

“ไม่ได้มโน!” หมาโง่เถียงคอเป็นเอ็น “ทำไมยังทำใจเย็นอยู่ได้ นี่มันคุกคามชัดๆ”

“…” ผมนิ่งเงียบ ไม่อยากจะบอกว่าจนกระทั่งตอนนี้ผมยังได้รับDMรูปไอ้นั่นของผู้ชายส่งมาอยู่เลยทั้งๆที่ก็บอกไปตามตรงว่าเป็นสายแทรป

ขืนบอกไปละก็ต้องโดนสั่งให้ปิดแอคเคาต์แหงๆ

ผมส่ายหน้า เมินรูมเมทพ่วงตำแหน่งแฟนที่ส่งเสียงแง่งๆนอนอยู่ข้างตัว ผมดึงเมมโมรี่การ์ดออกจากกล้อง เสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์แล้วเลือกช่วงที่จะตัดออกมา

อ่า ช่วงที่ผมบดก้นนี่ไม่เลว มุมดีชะมัด

ว่าแต่ไอ้ท่อนเนื้อนั่นก็เข้าไปในก้นผมได้แหะ สุดยอดไปเลย

ผมมองภาพร่องก้นกลมๆของตัวเองซึ่งกลืนกินท่อนเนื้อสีเข้ม ขนาดร่างกายที่ต่างกันทำให้คลิปผมเป็นที่นิยมพอสมควรในดาร์กไซต์ทวิตเตอร์ ยิ่งพอเห็นมือของเคย์ที่จับเอวผม ผมยิ่งเริ่มรู้สึกได้ว่า

ควรออกกำลังกายได้แล้วแหะ

อาจจะเพราะผมเห็นเขาเป็นเจ้าหมาโง่ที่แกล้งได้หยอกได้ ถึงไม่ค่อยได้สังเกตว่าเขาตัวใหญ่กว่าผมขนาดไหน

ผมตัดคลิปนั้น ดูดเสียงออก แกล้งโชว์ให้คนขี้อายจนรูมเมทของผมขดตัวซุกอยู่ในผ้าห่มไม่ยอมออกมาแล้วโพสลงในทวิตเตอร์

ผมซุกตัวในผ้าห่ม ปล่อยตัวเองกับความสุขจนไม่รับรู้ถึงสิ่งที่จะตามมา


ในกล่องพัสดุของคอนโด มีพัสดุชิ้นหนึ่ง ส่งมาถึงผู้รับในห้องที่คุณลุงยามได้เห็นผู้ชายตัวเล็กๆขาวๆลงมาเอาบ่อยๆ เพียงแต่ว่าชื่อผู้รับในครั้งนี้ต่างจากทุกที

เขาเดาว่าคงเป็นรูมเมทของเจ้าเด็กตัวเล็กนั้น

เพียงแต่ว่ากลิ่นของพัสดุชิ้นนี้เหม็นเหลือเกิน คุณลุงยามได้แต่ถือวิสาสะเปิดกล่อง ตั้งใจจะขอโทษพ่อหนุ่มในตอนเช้า และจะกำชับว่าให้พ่อแม่ส่งอาหารมาด้วยวิธีที่ปลอดภัยกว่านี้ไม่ให้มันเน่าเสีย

เพียงแต่เมื่อเปิดกล่องออกมา คุณลุงยามก็ถึงกับผงะ ลุกลี้ลุกลนเดินไปแจ้งคนอื่นๆ พยายามจะไม่ให้นักศึกษาที่เดินไปเดินมาได้รับความตกใจ

ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดสนิท จะไม่ให้รู้สึกตกใจได้อย่างไร แข้งขาไม่สั่นจนเดินไม่ได้ก็ดีเท่าแล้ว

ในเมื่อของในกล่องพัสดุนั้นคือรอยเลือดเหมือนสาดเลือดเข้ามาในกล่อง และรูปของชายหนุ่มหน้าตาคมสันคนหนึ่งที่ถูกกากบาทหมายหัวเอาไว้

-----------------------------------------------------------------------------------------------
มาแล้วววว ไฟนอลลี่ก็คลอดออกมาจนได้ น่าจะมีสัก5ตอนนะคะ ซีรี่ย์แต่งตัวตามโฟโต้บุ๊ค ใน5ตอนนี้จับโรคจิตได้แน่นวล

ออฟไลน์ TheWanFah

  • ความใกล้ชิด บางครั้ง ทำให้เราเผลอคิดไปเอง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่2 [25/10/61]
«ตอบ #118 เมื่อ25-10-2018 23:09:29 »

หมาโง่เจอดีแล้ว
ตามหาไอ้โรคจิตกันเถอะ

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: [เรื่องสั้น] Cosplayer : ชุดที่2 [25/10/61]
«ตอบ #119 เมื่อ26-10-2018 02:15:27 »

แซ่บทุกตอนเลยค่ะเลือดจะหมดตัวแล้ว

เจ้าหมาป่าในร่างโกลเด้นนี่ช่างดุเหลือเกิน :jul1:

ไอโรคจิตมันเป็นใคร!เรามาช่วยกันตามจับโรคจิตกันเถอะ//เกียมมีด

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด