...วาระซ่อนเร้น...ตอนพิเศษ บนสุดของห่วงโซ่อาหาร (31/07/2020) หน้า 53
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนพิเศษ บนสุดของห่วงโซ่อาหาร (31/07/2020) หน้า 53  (อ่าน 647784 ครั้ง)

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-8
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-12-2021 19:23:46 โดย Dezair »

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-8
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #1 เมื่อ15-03-2017 20:37:08 »

NOV: วาระซ่อนเร้น
By: Dezair
…………………..
ตอนที่ 1

   12.35 น.


   กรุงเทพมหานคร อุณหภูมิ 38 องศาเซลเซียส


   ความร้อนระอุแผดเผาไปทั่วทุกหย่อมหญ้า แม้กระทั่งที่ป้ายรถประจำทางใจกลางเมือง ผู้คนที่ยืนคอยรถต่างพากันหลบเข้าในที่ร่ม แต่...ใครบางคนกลับดูไม่ค่อยทุกข์ร้อนกับอากาศเลยแม้แต่น้อย


   ชายหนุ่มร่างโปร่งบางผิวขาวจัดในชุดนิสิตถูกระเบียบยืนคอยรถรับส่งของมหาวิทยาลัยอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่แสงแดดส่องถึง อากาศร้อนทำให้ใบหน้าขาวขึ้นสีน้อยๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจนักเพราะเอาแต่ก้มหน้าอ่านข้อความที่เพื่อนส่งคุยกันในแอพลิเคชั่นของโทรศัพท์มือถือ พวกนั้นคุยกันอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับสาวน้อยปีหนึ่งประจำคณะ ตามประสา ‘พี่ๆปีสี่’ ที่ขยันเอ็นดูน้องหน้าตาน่ารักเป็นพิเศษ


   ‘น้องมี่ยังไม่มีแฟน’ ข้อความจากเพื่อนซี้ร่างใหญ่นามว่า ‘กต’ ปรากฏขึ้นมา


   ‘มึงรู้ได้ไง กูเห็นตอนงานเฟรชชี่มีผู้ชายตามรับส่ง’ รายนี้เป็นจอมเจ้าชู้และทะเล้นของกลุ่ม เรื่องน้องหน้าตาน่ารักในมหาวิทยาลัย ต้องยกให้ ‘ไอ้แพท’ เพราะมันหูไวตาไวกับเรื่องพวกนี้ยิ่งกว่าเรื่องเรียน


   ‘ไม่พ่อก็พี่ชาย เชื่อกู’

   ‘รับความจริงหน่อยครับไอ้คุณกต สวยแบบนั้นจะเหลือเหรอ’

   ‘งั้นกูถามน้องมี่ให้เดี๋ยวนี้เลย’


   เพื่อนสองคนโต้ตอบกันไปมา ในขณะที่คนอ่านอีกรายอย่าง...เขา...ยังคงอ่านอย่างเงียบๆ


   ‘น้องมี่บอกว่ายังไม่มีแฟน’

   ‘เชี่ยกต นี่มึงถามจริง?’

   ‘จริงสิ น้องมี่เป็นหลานรหัสกู กูก็ต้องถามจริง’

   ‘อวดอีกนะไอ้หอกว่ามีหลานเป็นดาวคณะ แล้วมึงว่าไงครับ ไอ้คุณสิตางศุ์ อ่านเงียบ กะซุ่มเหรอ’


ข้อความปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เจาะจงถามคนที่กำลังอ่านอย่างเงียบๆโดยเฉพาะ


   คนชื่อสิตางศุ์ เลิกคิ้วน้อยๆเพราะไม่คิดว่าอยู่ดีๆจะถูกตั้งคำถาม ปลายนิ้วขาวพิมพ์ข้อความส่งกลับไป


   ‘เกี่ยวอะไรกับกูล่ะ’


   ข้อความจากเพื่อนไม่ทันส่งกลับมา เสียงรถวิ่งใกล้เข้ามาก็ดังขึ้น ใบหน้าขาวที่แดงเรื่อเพราะอากาศร้อนจัดเงยหน้าจากโทรศัพท์ในมือ พอเพ่งมองฝ่าเปลวแดดออกไปก็เห็นรถของมหาวิทยาลัยที่ออกมารับส่งนิสิตตามป้ายรถสาธารณะกำลังวิ่งตรงมาพอดี


   สิตางศุ์เก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกง รถวิ่งเข้ามาจอดสนิทที่ป้าย เขาก้าวเท้าขึ้นรถที่ค่อนข้างแน่น และหนึ่งในความแน่นเหล่านั้นคือใครบางคนที่เขาคุ้นตา


   ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านในสุดเป็นเพื่อนร่วมคณะของเขาเอง ถึงแม้จะเป็นคณะเล็กๆ แต่เพราะมีถึง 4 ภาควิชา ก็เลยทำให้พวกเขาเห็นหน้ากันบ่อยๆแต่แทบไม่เคยคุยกันเลย


   ร่างโปร่งผิวขาวจัดผงกศีรษะเป็นเชิงทักทายเพื่อนร่วมคณะที่ยืนอยู่ท้ายสุดของรถเล็กน้อยเมื่อต่างฝ่ายต่างเห็นกัน แต่เพราะมีคนยืนขวางอยู่อีกมากและไม่ได้สนิทกันมากพอที่เขาจะเดินเข้าไปหา จึงได้แต่ปักหลักยืนอยู่ใกล้ประตูรถ จนกระทั่ง...รถวิ่งออกจากป้าย


   ทว่า...สิตางศุ์ไม่รู้แม้แต่น้อย ว่าหลังจากผงกศีรษะทักทายไปแล้ว และเขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดอ่านข้อความที่เพื่อนคุยกันต่อ เขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคนที่ยืนอยู่ท้ายรถ...ตลอดทาง

................................

   “พี่โซ่ หวัดดีคร้าบ”

   “หวัดดีคร่า พี่ซอโซ่ อะฮ้ายยยยย...สว่างกว่าแดดตอนเที่ยงก็ตัวพี่นี่แหละคร่า เห็นทีไรร้อนกระเส่าไปทั้งตัวเลยยย...”

   “หวัดดีค่ะ พี่โซ่”


   สิตางศุ์เดินจากป้ายรถรวมของมหาวิทยาลัยมายังคณะของตนเอง และเพราะว่าเรียนที่นี่มาเข้าปีที่ 4 แล้ว มีน้องๆอีก 3 ชั้นปีตามหลัง เดินไปมุมไหนของคณะก็มีแต่น้องทักทายยกมือไหว้ เขาก็ได้แต่ยิ้มจางๆเหมือนทุกทีขณะที่ก้าวขาตรงไปยังโต๊ะม้าหินหน้าอาคารเรียนที่นัดเพื่อนเอาไว้


   “หน้าแดงมาเชียวไอ้โซ่ ร้อนหรือเขินวะ?” อลงกตหรือเจ้าของชื่อ ‘กต’ ที่อยู่ในกรุ๊ปพูดคุยในโทรศัพท์เมื่อครู่ออกปากทัก รายนี้เป็นสมาชิกชมรมฟุตบอลของคณะ เจ้าตัวเลยมีผิวเข้มร่างสูงใหญ่ ชนิดที่พอเทียบกับผิวขาวจัดของสิตางศุ์แล้วก็ไม่ต่างอะไรกับกาแฟดำและนมจืดเลยแม้แต่นิดเดียว


   “เขินเรื่องอะไร” คนที่ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งว่างๆย้อนถามด้วยความงุนงง


   อลงกตหัวเราะเบาๆ เหลือบตาไปสบตากับเพื่อนซี้หน้าทะเล้นอย่างพฤกษาหรือไอ้แพทผู้หูตาว่องไวกับเรื่องสาวๆทั้งในและนอกคณะ


   “ก็เรื่องน้องมี่ไง สรุปว่าไง เมื่อกี้น้องเขาก็ทักมึงด้วย” สิตางศุ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายพูดถึง ‘น้องมี่’ อีกแล้ว แต่ถึงจะพูดซ้ำๆ เขาก็ยังนึกหน้าน้องไม่ออกอยู่ดี อาจจะเคยเจอกันอยู่บ้าง แต่เขาอยู่ปีสี่แล้ว เลยไม่ค่อยเข้าคณะเท่าไรนัก ถ้าไม่มีเรียนหรือมาห้องสมุดก็ไม่แวะเข้ามา แล้วเขาจะนึกหน้าน้องออกได้ยังไงกัน?


   “อ้าว บื้ออีกมึง ก็น้องผู้หญิงที่ไหว้มึงเมื่อกี้ตรงนู้นไง หลานรหัสไอ้กตนะนั่น เป็นดาวคณะด้วย” พฤกษาชี้นิ้วไปยังทางที่เขาเดินผ่านมา สิตางศุ์หันกลับไปมอง แล้วก็ถึงเพิ่งนึกออกว่าเมื่อครู่นี้นอกจากน้องผู้ชายปีสามภาควิชาการปกครอง ก็มีติซซี่กะเทยปีสองจากภาคสังคมฯ แล้วก็...รายสุดท้ายคือน้องผู้หญิงที่เขาไม่คุ้นเท่าไรนัก


   “อ้อ...”


   “เชี่ยนี่ไม่สนใจใครเลย นอกจากนิตาแล้ว มึงไม่มีใครเป็นแรงบันดาลใจสำหรับวาเลนไทน์เลยเหรอวะ” พฤกษาบ่น


   “เลิกพูดถึงนิตาได้แล้ว...” สิตางศุ์ปรามเรียบๆ ‘นิตา’ เป็นเพื่อนในรุ่นของเขาแต่เรียนคนละภาคฯ เจอกันตอนช่วงปี 1 บ่อยๆเพราะมีวิชาเรียนรวม และเพราะเจอกันบ่อยๆ...เขาก็เลยแอบชอบ แต่ก็เท่านั้น คนอย่างสิตางศุ์เป็นคนเงียบๆ ก็เลยได้แต่แอบชอบเงียบๆ และสุดท้าย... ‘นิตา’ ก็เป็นแฟนกับเพื่อนอีกคนในคณะเดียวกับเขาไปแล้ว


   “กูถามจริง มึงยังชอบนิตาอยู่เปล่า” อลงกตตั้งคำถาม ทำเอาดวงตาคู่สวยของร่างโปร่งเหลือบมามอง


   “นิตามีแฟนแล้ว” เขาย้ำสถานะของหญิงสาว


   “แต่กูได้ยินมาว่านิตากับไอ้โจ๊กทะเลาะกันนะ” พฤกษาแทรก และนั่นทำเอาสิตางศุ์นิ่งไป


   ...อ่า...ใช่... ‘ไอ้โจ๊ก’ หมอนี่ล่ะ เพื่อนร่วมคณะแต่ต่างภาคฯ และเป็นแฟนของ ‘นิตา’ ...


   “...ไอ้กลองภาคสังคมฯบอกว่ามันได้ยินเสียงคนทะเลาะกันในห้องสมุดที่เก็บพวกวิทยานิพนธ์พี่ป.โทเลยเข้าไปส่อง ก็เลยเห็นสองคนนี่ทะเลาะกัน นิตาตบหน้าไอ้โจ๊กด้วย” พฤกษาเล่าต่อ


   “ต้นเหตุต้องมาจากไอ้โจ๊กแน่ๆ กูเห็นแม่งตั้งแต่ปีหนึ่ง ก็เปลี่ยนแฟนเป็นสิบแล้วมั้ง” อลงกตพูดแล้วเหลือบมองสิตางศุ์ที่นั่งเงียบ ก่อนจะยิ้มแฉ่ง “...ไม่เหมือนไอ้คุณโซ่เพื่อนเรา หน้าตาก็ดี แต่ไม่มีแฟนซ้ากกกกกกคน”


   คนถูกแซะเรื่องไม่มีแฟนจนเรียนปี 4 ถอนหายใจเบาๆ


   “กูบอกว่าให้เลิกพูดได้แล้วไง”


   “เฮ้ย เลิกพูดน่ะได้ แต่ถ้านิตากับไอ้โจ๊กเลิกกันจริง กูว่านี่เป็นโอกาสของมึงแล้วนะ” สิตางศุ์หันมามองเพื่อนหน้าทะเล้นอย่างพฤกษา


   “โอกาสยังไง”


   “ก็โอกาสจีบนิตาไง!” เป็นอีกครั้งที่คนตัวขาวจัดนิ่งไป ก่อนจะส่ายหน้าไปมา


   “แพท เป็นเพื่อนกันน่ะดี...” ยังพูดไม่ทันจบ สายตาซอกแซกของพฤกษาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่ตึกคณะเข้า เลยรีบหันไปตะโกนโหวกเหวกร้องเรียก


   “ไอ้โจ๊ก! ไอ้โจ๊ก แวะหน่อย!” แล้วไอ้คนทะเล้นก็ถึงได้หันมาขยิบตาและกระซิบกับเพื่อนผิวขาวจัดที่นั่งนิ่ง


   “โอกาสทองมาแล้วมึง เดี๋ยวกูถามให้เองว่ามันเลิกกับนิตารึยัง!”


แน่นอนว่าสิตางศุ์คนบื้อไม่มีโอกาสห้าม เพราะก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เขาบังเอิญเจอบนรถของมหาวิทยาลัยเมื่อครู่นี้ก็เดินแวะมาที่โต๊ะ


   ...ใช่...หมอนี่แหละ ‘ไอ้โจ๊ก’ แฟนของ ‘นิตา’ ผู้หญิงที่เขาแอบชอบมาหลายปี...


...............................


   ‘ไอ้โจ๊ก’ เป็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแบบลูกคนจีน โครงหน้าชัด โหนกแก้มสูงรับกับสันกราม ตาเรียวชั้นเดียวแต่คมกริบเหมือนตาเหยี่ยว นอกจากนั้นยังร่างกายสูงใหญ่ หน้าตาแบบนี้ หุ่นแบบนี้ สมควรจะถูกเชิญให้ไปเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้คณะหรือมหาวิทยาลัย แต่...ไม่เคยมีใครลากมันไปทำกิจกรรมแบบนั้นได้สำเร็จเลย กระทั่งสมัยปีหนึ่งมีประกวดดาวเดือน มันก็แหกกฎ ถูกส่งชื่อแต่ไม่ขึ้นเวที แถมมีเรื่องกับรุ่นพี่อีก เรียกง่ายๆว่าคนอย่าง ‘ไอ้โจ๊ก’ ถ้าโลกหมุนไปทางซ้าย มันก็พร้อมจะหมุนไปทางขวา ไม่ง้อโลก และไม่สนว่าจะมีใครหมุนขวาไปกับมันด้วย


   “ไม่เจอกันนานเลยนะมึง” พฤกษาซึ่งเรียกให้อีกฝ่ายแวะมาที่โต๊ะเป็นคนเอ่ยปาก ‘ไอ้โจ๊ก’ หรือชื่อเต็มๆตามประสาลูกชายร้านขายทองขายเพชรว่า ‘เจียระไน’ เดินมาหยุดอยู่ข้างร่างสูงโปร่งของสิตางศุ์ที่นั่งอยู่


   “อือ มีไรล่ะ”


   “นั่งก่อนมั้ยครับ นั่งๆ ไอ้โซ่ ขยับสิวะ ให้มันนั่งด้วย” พฤกษาสั่งเพื่อนซี้ สิตางศุ์เหลือบมองเพื่อนจอมบงการเล็กน้อย แต่ก็ยอมขยับให้มีที่ว่างบนม้านั่งพอที่ร่างสูงใหญ่จะทรุดตัวลงนั่งร่วมกัน


แต่...ม้านั่งของโต๊ะม้าหินไม่ได้ออกแบบมาสำหรับผู้ชายสองคน ยิ่งผู้ชายตัวใหญ่ไหล่กว้างอย่างคนมาทีหลังด้วยแล้ว เลยพลอยให้แขนของร่างสูงไปชิดกับแขนของสิตางศุ์จนคนถูกเบียดต้องขยับออกห่างอีกหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นอุณหภูมิของอีกฝ่ายก็เหมือนจะทำให้เขารู้สึกร้อนไปด้วย


   “กูได้ยินมาว่ามึงกับนิตาเลิกกันแล้ว จริงเปล่าวะโจ๊ก”


   “เฮ้ย! เชี่ยแพท เข้าประเด็นไวไปเปล่าเนี่ย” อลงกตหันไปด่าเพื่อนที่ยิงคำถามเดียวเข้าถึงประเด็นอย่างว่องไว เจียระไนเลิกคิ้วน้อยๆแต่รอยยิ้มยังไม่จากมุมปาก


   “พวกมึงอยากรู้ไปทำไม” คนมาใหม่ตั้งคำถาม ทำเอาสามเพื่อนซี้มองหน้ากัน ก่อนที่พฤกษาจะอาศัยความกะล่อนชิงตอบขึ้นมาก่อน


“ก็แหม ทั้งมึงทั้งนิตาก็เพื่อนพวกกูนี่หว่า พวกกูก็อยากรู้เป็นธรรมดา” คนถูกถามกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดูแล้วก็ไม่ได้จะเสียใจเท่าไรกับความสัมพันธ์ที่เลิกรากันไป


“อือ เลิกกันแล้ว” แถมยังตอบง่ายๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอีกด้วย สิตางศุ์รู้สึกเหมือนลำคอของตัวเองแข็งเกร็งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุกับน้ำเสียงที่คนข้างกายพูดเหมือนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ


... ‘เลิกกันแล้ว’ …ประโยคแบบนี้ พูดกันได้ง่ายๆอย่างนี้เลยหรือ...


“ทำไมเลิกกันวะ” พฤกษาถามอีก


“ก็เข้ากันไม่ได้” สาเหตุฟังไม่ขึ้นดังมาจากร่างสูง เป็นอีกครั้งที่สิตางศุ์ไม่พอใจกับคำพูดแบบนี้


“เฮ้ย คบกันตั้งแต่ปีสองไม่ใช่เหรอ”


เจียระไนหัวเราะน้อยๆไม่บอกอารมณ์ แต่กวาดตามองทั้งพฤกษาและอลงกตก่อนจะย้อนถาม


“มีอะไรจะถามกูอีกมั้ย เดี๋ยวกูต้องไปเรียนแล้ว”


“มีๆ ไอ้โซ่อยากรู้ว่าทำยังไงถึงจะจีบนิตาติด” แล้วไอ้คนทะเล้นก็รีบพูดอย่างรวดเร็ว สิตางศุ์ตาเหลือกโตด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันมองคนที่นั่งอยู่ข้างกาย เจียระไนเลิกคิ้วทีหนึ่ง แล้วยกยิ้มที่มุมปากเมื่อสบตากับเขา


“มึงจะจีบนิตาเหรอ” สิตางศุ์ไม่ตอบ แต่เหลือบตาไปจ้องเพื่อนซี้ปากไวทีหนึ่งเป็นการดุ


“กูสอนให้ก็ได้นะ”


ดวงตาคู่สวยหันกลับมามอง เจียระไนยังจับจ้องมาที่เขา ทว่าตาเรียวคมกริบคู่นั้นกลับมีแววประหลาดที่ทำเอาสิตางศุ์รู้สึกไม่ชอบมาพากล แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ก็ลุกจากเก้าอี้ที่นั่งร่วมกัน


“ถ้าอยากให้กูสอนวิธีจีบนิตาล่ะก็ เลิกเรียนแล้วมารอกูตรงนี้แล้วกัน” แล้วคนพูดก็หมุนตัวเดินเข้าตึกเรียนไป เมื่อเหลือเพียงเพื่อนสนิท สิตางศุ์เลยหันมาจ้องพฤกษา


“มึงไปบอกมันแบบนั้นทำไม ไอ้แพท”


“เฮ้ย นี่โอกาสทองเลยนะเว้ย ไอ้โจ๊กมันเลิกกับนิตาแล้ว ถ้ามึงไม่เสียบตอนนี้จะเสียบตอนไหน เราน่ะปีสี่กันแล้ว จะรอรับปริญญา แยกย้ายกันไปทางใครทางมันก่อนจะเริ่มลงมือรึไง?! แล้วมึงก็ได้ยิน เมื่อกี้มันบอกเองว่าจะช่วยมึงจีบ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!!!”


“แต่กูไม่ได้จะไปรบ”


“ก็เพราะมึงคิดว่ามันไม่ใช่การรบน่ะสิ ถึงได้โสดมาสี่ปีเนี่ย!”


“กูจะโสดหรือไม่โสดก็เรื่องของกูมั้ย”


“เอ้า! กูเพื่อนมึง กูก็อยากช่วยอยากเสือกนี่ครับ”


“พอๆ พวกมึงจะทะเลาะกันทำไม ไอ้โซ่ ถ้ามึงไม่สนใจ เลิกเรียนแล้วก็กลับบ้านไป ไม่ต้องเจอไอ้โจ๊ก แค่นั้นเอง”


อลงกตแทรก ทำเอาสิตางศุ์เงียบกริบ


จะว่าไม่อยากก็ไม่ใช่ เพราะอย่างไรเสียผู้หญิงที่อยู่ในใจของเขาเสมอมาก็คือนิตา และวันนี้ที่ได้รู้ว่าหญิงสาวเลิกกับคนรักแล้ว อะไรบางอย่างก็เหมือนจะวิ่งวนอยู่ในหัวใจ จะว่าดีใจก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะการเลิกกันของสองคนนั้น คงทำให้นิตาเสียใจไม่มากก็น้อย แต่จะว่าเสียใจก็ไม่ใช่ เพราะเขารู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย...หากอยากให้ความรักที่เก็บเอาไว้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ‘สมหวัง’ ก็ต้องคว้าเอาไว้


...ใช่ ถ้าอยากสมหวังก็ต้องมาเจอ ‘ไอ้โจ๊ก’ ...

แต่…ให้ตายเถอะ! เขาไม่ชอบสายตาของมันเลย

..................................

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 533
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1543/-8
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #2 เมื่อ15-03-2017 20:37:32 »


สี่โมงสิบห้า วันนี้วิชาที่เรียนเลิกเลทไปสิบห้านาที สิตางศุ์ค่อนข้างร้อนใจเพราะเกรงว่าคนที่เสนอว่าจะแนะนำวิธีจีบนิตาจะไม่อยู่รอ เขารีบก้าวเท้าไวๆไปที่โต๊ะม้าหินที่นั่งเมื่อตอนกลางวัน ตอนแรกพฤกษาจะมาด้วย แต่ติดธุระด่วน ส่วนอลงกตถูกเรียกตัวไปชมรมฟุตบอล สิตางศุ์เลยต้องมาคนเดียว


…ทว่า ตอนที่ก้าวเท้าเลี้ยวมายังลานที่ตั้งโต๊ะม้าหิน ร่างผอมบางของหญิงสาวที่อยู่ในชุดนิสิตก็ทำเอาเขาชะงัก…


… ‘นิตา’ …


…ใช่ นิตาอยู่กับไอ้โจ๊กที่โต๊ะม้าหิน…


“มาพอดี”


คนที่หันมาเห็นสิตางศุ์คือเจียระไน และนั่นทำเอานิตาหันมองตาม ก่อนจะส่งรอยยิ้มสดใสแล้วเอ่ยเสียงหวาน


“โซ่ หวัดดี”


จะหลบก็หลบไม่ทันแล้ว สิตางศุ์เลยต้องเดินเข้าไปทักทายตามมารยาท


“อือ หวัดดี วันนี้มีเรียนเหรอนิตา” 


“จ้ะ” หญิงสาวตอบสั้นๆ เจียระไนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และมันสูงกว่าสิตางศุ์ที่สูง 170 กว่าๆ ไปอีกราว 10 เซ็นต์


“ไอ้โซ่มาแล้ว ไปก่อนนะ” แล้วร่างสูงก็บอกลาหญิงสาวก่อนจะหันไปส่งสายตาให้สิตางศุ์เดินตาม อันที่จริงเขาไม่ได้อยากเดินตาม แต่เพราะดวงตาคมกริบของคนที่เดินนำออกไปทำให้ร่างโปร่งจำต้องก้าวเท้าตามอย่างไม่อาจคัดค้าน


เจียระไนเดินมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถรับส่งของมหาวิทยาลัย สิตางศุ์ถึงได้มีโอกาสเดินไปดักหน้า


“มีอะไร” ร่างสูงกว่าตั้งคำถามแล้วเลิกคิ้ว


“ไหนมึงว่า...จะคุยกัน” คำว่า ‘คุยกัน’ นั้นเบาหวิว เพราะคนพูดไม่อยากให้ใครได้ยิน


“ก็คุย แต่ตอนนี้กูหิว อยากหาอะไรกิน”


“งั้นก็ไปกินที่โรงอาหาร”


ถึงแม้จะมีร้านที่ยังเปิดอีกไม่มาก แต่มันก็พอจะประทังความหิวได้ ทว่าเจียระไนกลับหัวเราะหึ


“ไม่ล่ะ กูไม่อยากกินที่นี่ มึงจะกลับบ้านไปเลยก็ได้นะ ถ้าไม่อยากคุยแล้ว” สิตางศุ์พูดไม่ออก แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นแง่ แต่เพราะประโยคที่เพื่อนสนิทย้ำว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่เขาจะได้ทำให้ความรู้สึกในใจเป็นจริง ก็ได้แต่พูดไม่ออก


ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าขาวที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ก่อนจะเหลือบตาไปเห็นรถรับส่งของมหาวิทยาลัยวิ่งเข้ามาจอดที่ป้าย นิสิตที่ยืนรออยู่แถวนั้นเดินขึ้นรถไปทีละคนสองคน ชายหนุ่มก็เลยหันมาที่คนตรงหน้า


“กูไปก่อนนะ”


ตัวช่วยสำหรับโอกาสสุดท้ายในชีวิตรักของนิสิตปีสี่อย่างสิตางศุ์เบี่ยงปลายเท้าเดินขึ้นรถไปแล้ว ในขณะที่ร่างโปร่งยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ริมฝีปากสีจัดขบเม้มเข้าด้วยกันราวกับกำลังตัดสินใจ ก่อนที่...ร่างขาวในชุดนิสิตถูกระเบียบจะก้าวเท้าขึ้นรถเป็นคนสุดท้าย


เจียระไนยกยิ้มกับตัวเอง เมื่อเพื่อนร่วมคณะเดินมาหยุดยืนข้างกายด้วยใบหน้าไม่เต็มใจนัก ดวงตาคู่สวยจับจ้องมาที่เขา


“กินข้าวเสร็จ เราต้องคุยกัน” ไม่มีคำตอบจากคนตัวสูงกว่า นอกเสียจากไหล่กว้างที่ยกขึ้นหนึ่งที


รถรับส่งเคลื่อนตัวออกจากป้ายรถในมหาวิทยาลัยแล้ว คนที่เอาแต่ครุ่นคิดกับความรู้สึกและโอกาสสุดท้ายของชีวิตนิสิตไม่ทันตั้งตัวเลยเซไปชนไหล่คนที่ยืนอยู่ข้างๆ สิตางศุ์เหลือบตาไปมอง แต่ดูเหมือนเจียระไนจะไม่ได้ใส่ใจที่เขาชนนักเพราะเอาแต่กดโทรศัพท์มือถือยุกยิก


“โทษที” เขาเอ่ยเบาๆ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือไม่แต่ก็ไม่คิดจะพูดซ้ำให้ดังกว่านี้ ก่อนจะขยับถอยออกมาแล้วเบี่ยงสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถแทน


และเมื่อนั้น ดวงตาคมที่จดจ้องอยู่แต่กับโทรศัพท์มือถือในมือก็เหลือบมามองร่างขาวข้างกาย รอยยิ้มที่มุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่ปลายนิ้วกดส่งข้อความให้เพื่อนแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกับกระเป๋ากางเกงทันที

..................................

ร้านที่เจียระไนถึงกับต้องออกมากินนอกมหาวิทยาลัยเป็นร้านข้าวราดแกงในซอกของแหล่งช้อปปิ้งชื่อดังของกรุงเทพฯ ทั้งอับ ร้อน คับแคบ และเต็มไปด้วยผู้คน สิตางศุ์เหลือบมองไปรอบตัว เขาเคยมากับพฤกษาและอลงกต ในวันที่หิวจัด ต้องการความเร็ว และความง่าย จริงอยู่ว่าตอนนี้ เขาก็อยากรีบคุยให้เสร็จไป แต่รอบตัวเสียงดังเซ็งแซ่แบบนี้ จะคุยกันรู้เรื่องได้ไง


“ไม่กินอะไรเหรอ” เจียระไนเดินกลับมาที่โต๊ะซึ่งเป็นโต๊ะยาวนั่งรวมๆกัน เขาตั้งคำถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ลุกไปสั่งอะไรเลย แต่คนถามก็ดูไม่ได้สนใจจะเอาคำตอบเท่าไร เพราะหันไปตะโกนสั่งน้ำกระเจี๊ยบแก้วใหญ่จากร้านขายน้ำแล้ว


สิตางศุ์พยายามระงับอารมณ์ขุ่นๆในใจ เขารู้ดีว่ากำลังถูกเพื่อนร่วมคณะกวนโมโห หมอนี่เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เข้าปี 1 ไม่แปลกใจเลยที่เคยมีเรื่องกับรุ่นพี่ในคณะจนกลายเป็นเรื่องเล่าปากต่อปากจากรุ่นสู่รุ่นแบบนี้


ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งเมื่อลูกจ้างของร้านถือน้ำกระเจี๊ยบมาให้สองแก้ว และวินาทีต่อมาข้าวมันไก่ทอดก็ถูกยกมาวางตรงหน้า เขาหันไปจ่ายเงิน ยกน้ำกระเจี๊ยบแก้วนึงไปวางลงตรงหน้าสิตางศุ์ ก่อนจะตักเข้าปากอย่างไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


“ถ้ามึงไม่แดกอะไร เดี๋ยวได้โดนไล่ที่” อยู่ดีๆ คนที่สั่งน้ำกระเจี๊ยบมาเผื่อก็เอ่ยปากขึ้นมา สิตางศุ์มองไปรอบตัวก็ถึงได้สังเกตว่ามีลูกค้ายืนรอที่นั่งอีกหลายคน เขายอมหยิบแก้วน้ำที่อีกฝ่ายวางให้ขึ้นมาดูดอึกเดียวก็วางลง ทำเอาดวงตาคมเหลือบขึ้นมอง สีหน้าเหยเกของร่างโปร่งบอกให้รู้ว่าคงไม่ชอบรสชาติของน้ำกระเจี๊ยบนัก


“ไม่ชอบเหรอ”


“อือ กูไม่ชอบกินของเปรี้ยวน่ะ”


“ก็หัดแดกสิ เดี๋ยวก็ชอบเอง” เขาพูดแล้วก็ไม่ได้สนใจว่าสิตางศุ์จะหยิบน้ำกระเจี๊ยบขึ้นมาดูดอีกหรือไม่ ก้มหน้าก้มตาจัดการข้าวมันไก่ทอดในเวลาเพียง 5 นาทีก็เกลี้ยง คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นแบบนั้นเลยรีบพูด


“เรื่องนิตา...” ทว่าไม่ทันได้พูดอะไร ร่างสูงก็ลุกขึ้นยืน


“เดินไปคุยไป” เขาสั่งแล้วก้าวเท้าออกจากตรอกเล็กๆนั่น สิตางศุ์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ก็ทำได้เพียงลุกขึ้นเดินตาม

..............................

   “โจ๊ก...” เสียงของคนที่เดินตามหลังไม่ได้ทำให้ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าช้าลง ขายาวก้าวไปเรื่อยๆในแหล่งช้อปปิ้งที่เต็มไปด้วยผู้คนและร้านค้า สิตางศุ์ต้องก้าวเท้าให้ไวขึ้นจนทันเดินข้างกัน


   “ไหนมึงว่าจะคุยไง”


   “ก็คุยสิ มึงมีอะไรก็ถามมา”


   “ถาม?” ดวงตาคมกริบเหลือบมามองคนข้างกายที่ย้อนเขาเสียงสูง


   “ใช่ มึงอยากรู้อะไรก็ถามมา จะให้อยู่ดีๆกูเล่าทุกอย่าง กูก็ไม่บ้าขนาดนั้น” ว่าแล้วร่างสูงก็ก้าวเท้าเดินต่อ


   “ที่มึงบอกว่ามึงกับนิตาเข้ากันไม่ได้ เข้ากันไม่ได้เรื่องไหน” คำถามของคนที่เดินตามหลัง ทำเอาเจียระไนหยุดเดินทันทีก่อนจะหันกลับไปมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย


   “เท่าที่กูจำได้ เราตกลงกันว่ากูจะบอกวิธีจีบ ไม่ใช่บอกสาเหตุที่เลิก”   


   “ก็กูอยากรู้ว่าทำไมถึงเลิกกัน” และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น สิตางศุ์อยากรู้ว่านิตารู้สึกอย่างไร เสียใจมากแค่ไหน และอยากจะกลับมาคบกับมันอีกรึเปล่า


   “นิตาไม่ยอมนอนกับกู” คำตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความทำเอาคนถามนิ่งอึ้ง ดวงตาคู่สวยเหลือกโตด้วยความตกตะลึง


   “แล้วมึงก็เลิกเพราะเรื่องแบบนี้เนี่ยนะ?!” เจียระไนเลิ่กคิ้วเหมือนเป็นเชิงถามว่าแล้วจะทำไม สีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนไม่มีสำนึกใดๆยิ่งทำให้ร่างโปร่งอยากชกหน้าสักที


   “กูไม่ได้เป็นคนขอเลิก นิตาต่างหากที่ขอ”


   “มึงนี่มัน...”


   “มาแลกเปลี่ยนกันดีกว่า มึงถามไปแล้ว งั้นตากูถามมึงบ้าง” เจียระไนพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจ้องคนตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก


   “มึงชอบมาตั้งแต่เมื่อไร” ร่างโปร่งเหลือบมองคนถาม เขากับหมอนี่ไม่ได้สนิทกัน จะให้เล่าเรื่องส่วนตัวก็รู้สึกแปลกๆ แต่...ถ้าไม่เล่า เกิดมันโมเมสร้างเงื่อนไขอย่างอื่นขึ้นมาอีก คราวนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่องพอดี


   “ปี 1...เทอม 2...”


   “งั้นตอนปี 2 ที่กูกับนิตาคบกัน มึงก็มองตามตาละห้อยเลยสิ”


   “กูไม่ได้ตาละห้อย!” คนตัวขาวจัดข่มเสียงพูดลอดไรฟัน แต่ไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิดในสายตาคนสูงกว่าหนำซ้ำยังตัวใหญ่กว่าอย่างเจียระไน เขาก้มลงมองด้วยสายตากวนประสาท


   “แล้วตั้งแต่ปี 1 เทอม 2 จนถึงตอนนี้มึงเคยมีแฟนรึเปล่า”


   “มีหรือไม่มีก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมึง”


   “มึงแน่ใจเหรอว่ากูไม่เกี่ยว?” เจียระไนย้อนถาม ดวงตาคมดุสีดำสนิทนั้นมีแววดุดันและทรงพลังจนสิตางศุ์รู้สึกเหมือนมือตัวเองเย็นเฉียบท่ามกลางอากาศร้อนระอุของกรุงเทพฯ


   “แน่ใจใช่มั้ยว่ามึงจีบเองแล้วจะจีบติด? ตอนนี้มันเดือนอะไรเข้าไปแล้ว อีกไม่นานก็จะหมดเทอม 1 แล้วอีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบ มึงคิดว่ามึงตัวคนเดียว ไม่มีกูช่วย มึงจะได้นิตามาเป็นแฟนเหรอ? เหอะ! กูไม่ได้ดูถูกมึงนะโซ่ แต่ตัวเลือกที่ดีกว่ามึงน่ะมีอีกมาก นิตาไม่จำเป็นต้องหันมาเลือกมึง”


เหมือนเอามีดมากรีดหัวใจคนฟังให้เห็นว่าไร้ความสามารถแค่ไหนในการจีบผู้หญิงสักคน หนำซ้ำแม้แต่เจ้าตัวเองก็ยอมรับว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหากจะจีบผู้หญิงสักคน เขาควรเริ่มต้นจากตรงไหน 


   สิตางศุ์ได้แต่เบือนสายตาหนีไปทางอื่นแล้วเม้มริมฝีปากแน่น เขารู้...รู้แก่ใจว่าตัวเองไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะจีบผู้หญิงดีๆอย่างนิตามาเป็นแฟน แต่...เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง


   “ว่าไง? อยากจีบติดรึเปล่า” เสียงทุ้มถามย้ำ ราวกับขอนไม้ที่ลอยมากลางลำน้ำที่สิตางศุ์ได้แต่ลอยคอ หากไม่คว้าเอาไว้...เขาก็คงไม่มีโอกาสอีก


   “อยาก...” คำตอบสั้นๆนั้นเปลี่ยนสายตาร่างสูงให้กลายเป็นแข็งกร้าวเหมือนโกรธขึงในชั่ววูบหนึ่ง แต่วินาทีต่อมามันก็จางหายไปจนสิตางศุ์ไม่ทันเห็น


   เจียระไนข่มกรามตัวเองแน่น ยามมองร่างขาวตรงหน้า สิตางศุ์ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าอยากจีบแฟนเก่าของเขา ในฐานะเพื่อนร่วมคณะ เขาควรให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่


   ...แต่...คนอย่างเขา ถ้าจะช่วยแบบไม่เต็มที่ ก็ไม่เห็นจะผิดห่าอะไรเลย!...


   “มึงนอนกับกูสิ แล้วกูจะบอกเรื่องอื่นอีก”


   เสียงทุ้มยื่นข้อเสนอใหม่ล่าสุดและสัปดนที่สุด ทำเอาสิตางศุ์ชะงักกึกเงยหน้ามองคนพูดแทบไม่ทัน สายตากวนประสาทและสีหน้ายียวนของเจียระไนทำเอาเขาได้แต่อ้าปากค้าง และก่อนที่จะมีเงื่อนไขอื่นเพิ่มขึ้นมาอีก คนเงียบๆที่ไม่เคยมีเรื่องอะไรกับใครก็ผลักอกคนตัวใหญ่กว่าด้วยความโมโห


   “มึงนี่มัน!!!...” เพราะไม่เคยมีเรื่องกับใคร สิตางศุ์เลยไม่รู้ว่าเวลาที่โมโหที่สุดควรจะสบถด่าว่าอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็โกรธจนปากสั่นตัวสั่นไปหมด ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าขาวที่ขึ้นสีก่ำเพราะแรงอารมณ์ แต่ก็ยังยกยิ้มเหมือนไม่มีสำนึก


   “ยื่นหมูยื่นแมวหน่า...”


   “มึงไปยื่นกับคนอื่นก็แล้วกัน!!!” แล้วร่างโปร่งก็หมุนตัวผลุนผันจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย สายตากวนประสาทของเจียระไนที่มองตามเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่ออีกฝ่ายเดินจากเขาไปแล้ว


   แผ่นหลังบางๆใต้เสื้อนิสิตพอดีตัวนั่นสะท้อนอยู่บนนัยน์ตาสีดำสนิทจนหายลับไปทางมุมตึกที่อยู่ไกลที่สุด


   ...แกล้งไปแล้ว...เขาแกล้ง ‘ไอ้โซ่’ ไปแล้ว...


   มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นมาปิดปากตัวเองเพื่อซ่อนรอยยิ้มจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมา เขายังไม่อยากถูกหาว่าบ้าที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียวกลางย่านช้อปปิ้งที่อากาศร้อนระอุแบบนี้ แต่...ทำไงได้...มันหยุดยิ้มไม่ได้นี่หว่า...



   เขาตัดสินใจหยิบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความหาเพื่อน ในขณะที่ก้าวเท้าเดินไปยังสถานีรถไฟเพื่อกลับคอนโดตัวเอง

   ‘กูแกล้งมันไปแล้วว่ะ’

   ‘ไอ้สัด!’ ข้อความจากคู่สนทนาตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ดูก็รู้ว่ามันรอเขารายงานอยู่

   ‘อ้อ แต่กูเลี้ยงน้ำกระเจี๊ยบมันนะ’

   ‘สันขวาน! น้ำกระเจี๊ยบชดใช้ได้รึไง’

   ‘ไม่รู้ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่’

   ‘ยังจะคิดถึงวันพรุ่งนี้อีกนะไอ้หอก’

   ‘พรุ่งนี้มันมีเรียนมั้ย’

   ‘มึงแกล้งมันวันนี้ แล้วยังจะมีหน้ามาเจอมันพรุ่งนี้อีกรึไง’

   ‘ก็มันน่าแกล้ง เอาหน่า กูทำไปแล้ว อย่าด่าเยอะ พรุ่งนี้มันมีเรียนมั้ย’
 

ถามซ้ำครั้งที่สอง เจียระไนหงุดหงิดนิดหน่อยที่เขาต้องพึ่งพาไอ้ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์รายนี้ แต่ก็อย่างที่เขาพูดกับสิตางศุ์...ปี 4 แล้ว เทอมหนึ่งก็จะหมดแล้ว ถ้าไม่อยากเรียนจบไปพร้อมกับความรู้สึกค้างคาในใจ ก็ต้องลงมือ...ซึ่งคนอย่างเขา ไม่มีทางที่จะลงมือเพียงเพื่อที่จะได้ไม่ติดค้าง แต่คนอย่างเขา...ทุกอย่างที่ลงมือ ต้องประสบความสำเร็จ


   ‘กูไม่ช่วย ไอ้สัด’


นั่นไง ไอ้ที่ปรึกษากิตติศักดิ์ลอยแพเขาซะแล้ว แต่คนอย่างเจียระไนไม่ใช่คนง้อใคร ในเมื่อไอ้หมอนี่ไม่ช่วย เขาก็มีทางเลือกอื่น


   ‘กูสืบเองก็ได้ แล้วอย่าหวังว่าเพื่อนมึงจะรอด’

   ‘เชี่ย ขอให้แม่งอด’

   ‘โทษว่ะ คนระดับกู สะกดเป็นแต่คำว่าสำเร็จ’


   เจียระไนเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกง ในขณะที่มุมปากยังประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ คนอย่างเขาไม่เคยมีคำว่าไม่สมหวัง คนอย่างเขาถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ไม่ว่าจะต้องใช้เวลายาวนานเท่าไร


...ขอเพียงแค่ได้มา...

…ขอเพียงแค่ใครคนนั้นคือสิตางศุ์…

…ผู้ชายคนนี้พร้อมจะทำทุกอย่าง…

…เพื่อครอบครองทั้งตัว...และหัวใจ!...


ติดตามตอนต่อไป (วันพุธหน้าค่ะ)

กลับมาแล้วววววว กลับมาพร้อมกับนิยายมหาลัยและจุฬาเอ็กโป
(อันหลังนี่ไม่เกี่ยว แต่ในฐานะศิษย์เก่าก็โฆษณาซะหน่อย 15-19 มีนานี้นะคะ แวะไปเที่ยวมหา’ลัยเล็กๆแถวสยาม สามย่าน พญาไท อังรี กันค่ะ...คอนเฟิร์มว่าเป็นมหา’ลัยเล็กๆค่ะ เดินวันเดียวทั่ว :katai1:)


หลังจากหายไปสามเดือนครึ่ง ก็กลับมาพร้อมนิยายมหา’ลัย เรื่องนี้ตามที่สัญญาว่านายเอกดี(และซื่อมากกกกก เรื่องก่อนปวดหัวเพราะความเหวี่ยงของวิน เรื่องนี้จะปวดหัวเพราะความซื่อของโซ่นี่แหละค่ะ)


และรอบนี้เป็นนิยายมหา’ลัยแบบที่ไม่ได้เขียนมานานมากกกก แถมยังเป็นแบบที่ไม่ได้เล่าจากตัวเอกอย่างที่เคยเขียนบ่อยๆด้วย (ทั้งถ้วยฟู และฟิคอาคาเมะที่เคยเขียน บัวก็มักจะเขียนแนวมหาลัยเป็นแบบเล่าจากตัวเอกเนอะ) เพราะฉะนั้น เรื่องนี้ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ


ขอบคุณคนอ่าน คนคิดถึง คนเม้นท์และพื้นที่บอร์ดเช่นเคยค่ะ
เจอกันวันพุธหน้า


ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2948
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #3 เมื่อ15-03-2017 20:59:08 »

นายเอกนิสัยดี เรามาตามอ่าน ว่าแต่ไอ้ความซื่อนี่แหล่ะที่จะมีปัญหา 5555
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-03-2017 22:32:50 โดย kinjikung »

ออฟไลน์ MNIMD

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #4 เมื่อ15-03-2017 21:00:49 »

อ่านจบแล้วเขินเลยค่ะเขินอะไรก็ไม่รู้ พี่โจ๊กแกล้งโซ่ทำไม สมควรโดนโซ่โกรธ เลาจะรอดูวิธีจีบโซ่ เอ้ย วิธีสอนโซ่จีบนิตาจากพี่โจ๊ก โจ๊กต้องแอบมองโซ่อยู่นานแล้วแน่ๆ  :-[ ขอจองตัวโจ๊กล่วงหน้าเลยได้มั้ยคะ เขิน

ออฟไลน์ HuskyLover

  • นิยาย "วาย" ละมุน
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #5 เมื่อ15-03-2017 21:08:07 »

ขอมาติดตามด้วยคนนะครับ ไม่ได้อ่านงานของคุณนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
คุรเจียระไนยื่นข้อเสนอแบบนี้ เป็นผมก็ไม่กล้ารับหรอก อิๆ
จะรอดูครับว่าก่อนเรียนจบ ใครจะพิชิตใจใคร
แต่ดูท่าคุณเจียระไนน่าจะช่วยให้โซ่จีบสาวไม่สำเร็จแน่ๆ :)

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #6 เมื่อ15-03-2017 21:10:32 »

 :L2: :L1: :pig4:

มาแล้วววววววว
ดีใจ มาอ่านกัน

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #7 เมื่อ15-03-2017 21:25:38 »

นายเอกดี แต่พระเอกเลวแทนสินะคะ ฮา

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-4
    • facebook
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #8 เมื่อ15-03-2017 21:51:24 »




ชอบความแบ๊ดของพี่โจ๊กจังเลยฮะ
อยากรู้ว่าคนร้าย ๆ จะชนะใจโซ่ได้ยังไงน้อ
รอติดตามตอนต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^  :L2:




ออฟไลน์ maekkun

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #9 เมื่อ15-03-2017 21:58:11 »

ติดตาม :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
« ตอบ #9 เมื่อ: 15-03-2017 21:58:11 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ imymild

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #10 เมื่อ15-03-2017 22:27:12 »

เข้ามาหวีดร้อง

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #11 เมื่อ15-03-2017 22:46:33 »

อ่านจบแล้วตกหลุมรักโซ่เลยค่ะ ลุ้นให้น้องไม่ยอมคุณเจียระไนง่ายๆ แหม...ถ้ายอมง่ายก็ไม่มันสิใช่ไหมคะ?
เจียระไนนี่เป็นพวกปากร้ายแต่รักจริงใช่มั้ยคะ? เรื่องต่างๆ ที่ยกมาพูดทั้งหมดนั้นคือเป็นเพียงหนึ่งในการ 'น้องโซ่' เท่านั้นสินะคะ
อยากอ่านต่อมากๆ เลยค่ะคุณบัว

ขอบคุณสำหรับนิยายเรื่องใหม่นี้นะคะ

ป.ล. เดี๋ยวจะรออุดหนุนพินัยกรรมกามเทพและจันทร์จ้าวนะคะ

ออฟไลน์ uxij

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #12 เมื่อ15-03-2017 23:00:53 »

ก่อนอื่นขอกรี้ดก่อนนน ฮรือออ ตั่ยแหล่ว
อ่านละนึกถึงหน้านุ้งพอร์ชเป็นโซ่ เขิงเลยเขิง
ภาษาดีมากๆค่ะ อ่านเพลินมาก นอนยิ้มเป็นบ้าเลย

ออฟไลน์ wikawee

  • มีชีวิตอยู่เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-7
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #13 เมื่อ15-03-2017 23:01:08 »

โจ๊กจัดๆๆๆ อย่าช้า เดี๋ยวแม่นางโซ่จะลอยหายไป  :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #14 เมื่อ15-03-2017 23:04:35 »

งุยยยย คิดถึง
เห็นชื่อปุ๊บ มาตามปั๊บ อิอิ

คนดีถูกแกล้งซะแล้ว...สาวก็ไม่ได้ แถมจะโดนผู้ชายจีบอีกงี้ ^^"

เอาใจช่วยน้องโซ่คนดีกันดีกว่า จะรอดไปได้แค่ไหนหนอ ^^

ออฟไลน์ Mitra

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 469
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #15 เมื่อ15-03-2017 23:09:26 »

โซ่น่าร้ากกก
ไม่น่าพูดคำหยาบน้า ไม่เข้ากะหน้าเลย
อิอิ

ออฟไลน์ Babelilong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Facebook  เข้ามาขอเป็นเพือนได้เลย
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #16 เมื่อ15-03-2017 23:14:57 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ LALYNN

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #17 เมื่อ15-03-2017 23:49:46 »

รู้สึกเหมือนว่าไอ้เจ้ากตเจ้าแพทนี่แหละตัวขายเพื่อน ฮ่าา
น้องโซ่ซื่อแบบนี้พี่ชอบ และพี่อยู่ #ทีมโจ๊ก ด้วย อยากแกล้งโซ่บ้าง
ว่ากันว่าเด็กผู้ชายชอบแกล้งคนที่ตัวเองชอบ ว้ายตั่ยแล้ววว

ออฟไลน์ about

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #18 เมื่อ15-03-2017 23:56:35 »

 :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #19 เมื่อ15-03-2017 23:57:34 »

เรื่องใหม่ไฉไลมาก เห็นความกวนของนายโจ๊กแล้วปวดหัวแทนโซ่เลยค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
« ตอบ #19 เมื่อ: 15-03-2017 23:57:34 »





ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #20 เมื่อ16-03-2017 00:02:34 »

 :pig4:

ออฟไลน์ karamailpraleen

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #21 เมื่อ16-03-2017 00:26:05 »

รอดูต่อไป

ออฟไลน์ I C H A

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #22 เมื่อ16-03-2017 00:46:28 »

กรี๊ดมาแล้ว ชอบผลงานคุณบัวทุกเรื่องเลยค่ะ
เรื่องนี้น้องโซ่น่ารักมาก เราชอบพี่โจ๊กมากด้วยเช่นกัน งู้ย ติดตามรอต่อไปเลยค่ะ

ออฟไลน์ Starry[Blue]

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #23 เมื่อ16-03-2017 01:54:04 »

งู้ยเรื่องใหม่ของคุณบัว ดูรอมคอมแบบเต็มที่เลยด้วย  :L1: :L1: :L1:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #24 เมื่อ16-03-2017 02:04:03 »

โซ่ดูไม่น่าจะทันคนนะ 5555

ออฟไลน์ G-NaF

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #25 เมื่อ16-03-2017 02:24:26 »

มาแล้วนายเอกแนวใหม่ของคุณบัว ผ่านๆมาเหมือนจะมีแต่แสบๆทั้งนั้น
ว่าแล้วคนที่โจ๊กคุยด้วยต้องเป็นเพื่อนโซ่ แอบคิดว่าเป็นแพทนะ 555
รอติดตามตอนต่อๆไปนะคับ

ออฟไลน์ MooMiew

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 326
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #26 เมื่อ16-03-2017 02:48:43 »

ผู้ช่วยนี่ใช่ กตเพื่อนโซ่ ป่ะ 555555

ออฟไลน์ GOLDMIND

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #27 เมื่อ16-03-2017 04:07:08 »

สนุกกกกก โจ๊กมีความกวนติงสูงมากกกก ท่าทางโซ่ต้องทนไปอีกนาน

ออฟไลน์ akumapuyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #28 เมื่อ16-03-2017 04:16:26 »

เรื่องใหม่น่าติดตามอีหเช่นเคย รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ  :mew3:

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: ...วาระซ่อนเร้น...ตอนที่ 1 (15/03/2017)
«ตอบ #29 เมื่อ16-03-2017 05:31:30 »

โซ่น่ารักมาก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด