Error403 : เมื่อรักติดบัค #พาซวย || รายละเอียดการเปิดจองหนังสือ :]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Error403 : เมื่อรักติดบัค #พาซวย || รายละเอียดการเปิดจองหนังสือ :]  (อ่าน 180304 ครั้ง)

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook
 :กอด1:ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

****************************************************************************************


สวัสดีค่ะ zearet17 เอง มีใครยังจำเราได้ไหม เรายังไม่ตาย...เราแค่โตขึ้น 555
นิยายเรื่องนี้กลั่นกรองจากประสปการณ์ที่ผ่านๆมาของเราเองค่ะ
หลังจากเรียนจบแล้วผันตัวเข้าไปทำงานในซอฟแวร์เฮาส์ปีกว่าๆ
เจอกับอะไรที่ไม่สามารถคุยกับคนอื่นได้
เพราะคนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าใจว่าคนเหล่านั้นทำงานยังไง กินอยู่ยังไง
ทำไมไม่มีใครเข้าใจเขา ทำไมเขาไม่มีเวลา

ธีมหลักๆของเรื่องนี้นอกจากจะเป็นเรื่องงานจ๋าแล้ว
เราวางความสัมพันธ์ของตัวเอกให้ค่อนข้างซับซ้อน
เพราะที่ผ่านๆมานั้นเขียนแต่อะไรง่ายๆ ความสัมพันธ์ง่ายๆ รักแบบง่ายๆและดีต่อใจ
ซึ่งความเป็นจริงแล้ว พอโตขึ้นแล้วพึ่งรู้ว่ารักไม่ได้ง่ายเลย
และทั้งหมดทั้งมวลเกิดความเก็บกดจึงกลายมาเป็นนิยายเรื่องนี้ค่ะ 555

หลังจากเขียนแล้วลบมาหลายรอบถึงรู้ว่านิยายเรื่องนี้เขียนค่อนข้างยากสำหรับเรา
ทั้งภาษาที่พยายามเกลาออกมาแต่ยังอ่านยากเพราะศัพท์แปลกๆและเพราะร้างมานาน
ทั้งไม่รู้ว่าคนอื่นจะอ่านแล้วเข้าใจไหม
แต่หวังว่าจะสนุกกับมันนะคะ :)



นิยายเรื่องอื่นๆที่อยากให้อ่านจ่ะ

||*Hardcore Cinderella*||เจ้าชายและนายซิน | จบ
||Hardcore xxx|หมอโหดกับคนโสดข้างบ้าน | จบ
[เรื่องสั้น] คุณลูกค้า...รับอะไรดีครับ? | จบ


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-11-2018 23:09:03 โดย zearet17 »

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook
ชีวิตติดบัค


“ไอ้ซวย datepicker* มึง bug* อีกแล้ว อะไรนักหนา”
ยักษ์ประจำแผนก Development เดินเข้ามากระชากเก้าอี้น้องพาโชคที่ไม่เคยพาความโชคดีเข้ามาในชีวิตตัวเองเลยในช่วงระยะเวลา 2 ปีที่ทำหน้าที่เป็น UX/UI and Front-End Website/Application Developer แค่ชื่อตำแหน่งก็ยาวและเรียกยากแล้ว ชีวิตจริงของพาโชคยากกว่านั้นเยอะ
“เฮ้ย เครื่องผมมันใช้ได้นะพี่ พี่เคลียร์แคชยัง”พาโชคว่าพลางเถียงคอเป็นเอ็นด้วยประโยคติดปากของชาวดีเวลลอปเปอร์หรือที่ชาวไทยยังคุ้นชินกับคำว่าโปรแกรมเมอร์
“เคลียร์แล้ว ของมึงเวอร์ชันอะไร”
คนที่ถูกลูกน้องเรียกว่ายักษ์เพราะทำหน้ายักษ์ตลอดเวลาเลิกคิ้วถาม
“ล่าสุดเลย ของพี่เวอร์ชันเก่ารึเปล่า”
คนเป็นทั้งลูกน้องและอายุรุ่นน้องถามด้วยความหวาดหวั่นและเหนื่อยอ่อนกับโปรเจคเงินทุน 2 แสน แต่ความต้องการของลูกค้านี่ประเมินราคาได้ 5 ล้านบาทเข้าไปแล้ว
“แล้วมึงคิดว่าคนบนโลกใบนี้เขาอัพเดท browser* ตลอดเวลาทุกคนเหรอวะ ทำให้มันใช้ได้ทุกอันสิ”
พาโชคที่เป็นชาวไอทีเต็มตัวช่างเหนื่อยใจกับเหล่า user* ทั้งหลายเหลือเกิน
“พี่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”
“มันเป็นหน้าที่มึงนะพาซวย”
“พี่ครับ ผมชื่อพาโชคครับพี่ ไม่ได้ชื่อพาซวย”
พาซวยหรือชื่อเล่นจริงๆคือพัชเป็นมนุษย์เนิร์ดในยุคสมัยที่ไอโฟนออกมาปีนึงสองรุ่น มันเป็นคนที่ชอบเทคโนโลยีและคิดว่าตัวเองจะตามเทคโนโลยีไปจนแก่ พัชเรียนจบจากคณะไอทีมาโดยตรงและเข้าทำงานบริษัทซอฟท์แวร์ใจกลางเมืองด้วยมุ่งหวังว่าจะเป็นผู้สร้างเว็บไซต์และแอปพลิเคชันล้ำสมัยขึ้นมา
   พาโชคผู้พึ่งทำงานมาได้สองปีเริ่มรู้สึกว่าโลกเทคโนโลยีนั้นไม่ได้สนุกอย่างที่คิด ตำแหน่งของพาโชคคือผู้สร้างฝัน กล่าวคือต้องรับความต้องการของลูกค้ามาทำให้เป็นจริงโดยอาศัยความรู้ทั้งด้านดีไซน์และด้านเทคนิค
   วันๆต้องคิดว่าเว็บขายของของลูกค้านี่มีฟีเจอร์อะไรบ้าง ทำอะไรได้บ้าง แต่ละหน้าเว็บมีหน้าอะไรบ้าง พัชจะเอามาร่างคร่าวๆก่อนจะส่งให้ดีไซน์เนอร์เติมความสวยเข้าไป ฟังดูเหมือนง่าย
’พี่ขอตรงนี้มีรูปสไลด์ฟึ๊บๆนะ ตรงนี้เมาเมาส์ชี้แล้วรูปเด้งออกมาเศษสามส่วนแปดก็พอ’
ลูกค้าท่านนึงได้กล่าวไว้
   ไม่ว่าจะฟื๊บ เฟี้ยว หรืออะไรก็ตามแต่พาโชคต้องทำออกมาให้มันเกิดขึ้นจริงโดยการนั่งเขียน code* หรือตัวหนังสือยึกยือที่คนอื่นไม่เข้าใจ โดยเฉพาะแม่มันที่คิดว่าลูกเคาะแป้นพิมพ์หน้าจอดำเล่นไปวันๆ ส่วนพ่อมันนี่ไปกันใหญ่
 …คิดว่าลูกติดเกมส์…
   ทำงานกับลูกค้าว่ายากแล้วทำงานกับเทคโนโลยีก็ยากพอกัน เดี๋ยว
เบราว์เซอร์ก็อัพเดท เดี๋ยวภาษาโปรแกรมมิงสิบภาษาที่เขียนแล้วยังไม่คล่องซักอันก็เปลี่ยนเวอร์ชัน เดี๋ยวไอ้ซอฟท์แวร์ที่ใช้เขียนก็อัพเดท บางวันชีวิตติดบัค*ตั้งแต่สิบโมงเช้าจนเช้าของอีกวัน มีรายละเอียดอีกล้านแปดที่พาโชคอธิบายได้ไม่หมด เพราะแค่นี้ก็คิดๆอยู่ว่าคนอ่านจะเข้าใจมันไหม
   “เวลาพี่มาร์ค ไปเจอลูกค้าทีไร UI* มึงบัคตลอด กูต้องหงุดหงิดไหม”
พาโชคส่ายหัวด้วยอารมณ์เหนื่อยหน่าย เมื่อพูดถึงลุง project manager ที่ไปขายงานแบบไม่ดูความยากลำบากของพวกที่นั่งเขียนโปรแกรมหลังขดหลังแข็งเลย
   ถ้าพาโชคคือคนที่สร้างฝัน เซลล์กับโปรเจคเมเนเจอร์ก็คงเป็นพวกขายฝัน ฝันเฟื่องไปวันๆว่าจะเอาอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ถามว่าทำเองเป็นไหม
...ก็ไม่...
งานถูกโยนมาที่มันอยู่ดี
“แล้วพี่รู้ไหมว่าส่วนไหนของซอฟท์แวร์ที่ยากที่สุด”พัชย้อนถามหัวหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยล้า
“UI”หัวหน้าเองก็ตอบอย่างเหนื่อยล้าเช่นกัน
   นอกจากดีไซน์ที่สวยงามของงานแล้วนั้น UI หรือ User Interface คือส่วนที่สำคัญที่สุดของการออกแบบเว็บไซต์หรือแอปพลิเคชันก็ว่าได้ เพราะมันเป็นส่วนที่คนทำต้องคำนึงถึงว่า user หรือคนใช้อย่างคนรุ่นลุงจะกดปุ่มนี้ได้ไหม กดแล้วเลื่อนลงหรือเลื่อนขึ้น กดแล้วจะไปไหน งงไหม อธิบายไปมาพาโชคก็เริ่มงงแล้วว่านี่คือนิยายอะไร
“จะได้กลับตอนไหนล่ะครับพี่น้องวันนี้”พี่เอกถาม
   พี่เอกนี่เป็นสาวก Apple ตั้งแต่ iPhone iMac Macbook ลามไปถึง Apple watch และอะไรอีกมากมาย แต่เดิมพี่เอกเรียนวิศวะไฟฟ้ามาแต่เรียกได้ว่าคลั่งลุงสตีฟ จอบส์ จนตอนนี้ผันตัวมาเป็น IOS Developer หรือคนเขียนแอปของฝั่งแอปเปิลเองเสียเลย
“เที่ยงคืนพอ กูลากยาวทำมินิเกมส์ให้เว็บบอลมาสามวันละ ปวดหัวฉิบหาย”หัวหน้ามองนาฬิกาก่อนจะบอกทุกคน เพราะเห็นนั่งหลังขดหลังแข็งกันแบบนี้ไม่มีโอทีให้นะครับ
“อยากไปเตะบอลโว้ย”พี่เอกที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับหัวหน้าโวยวาย ทั้งๆที่ตอนนี้หน้าจอตัวเองเต็มไปด้วยตัวหนังสือสีแดงฉาน บ่งบอกว่ากำลังบัค บัคที่ว่าไม่ใช่แมลงแต่อย่างใด แต่เป็นการทำงานผิดพลาดของระบบอะไรสักอย่าง อะไรที่แม้แต่คนที่ทำขึ้นมาเองยังไม่รู้เลยว่าผิดตรงไหน
“หนูคิดถึงแฟน”
เจนที่หมู่นี้ไม่ได้ออกไปชอปปิ้งลัลล้ากับเพื่อนๆเริ่มงอแงแต่มือกับตาก็ยังจ้องอยู่ที่จอ
“แฟนเกาหลีเจนอะนะ”
“ขอเปิดยูทูปดูแฟนสร้างกำลังใจแป๊ปได้ไหมคะพี่ยู”
เธอหันมาหาหัวหน้าที่มีชื่อเล่นน่ารักว่ายูริ แต่ทุกคนชอบเรียกสั้นๆว่ายักษ์เพราะพี่แกชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ถ้าเจนคิดว่าจบโปรโตไทป์*แอปเมนูอาหารสามพันฟีเจอร์เสร็จก็เอาเลย”พี่ยูของน้องๆหันมาบอกด้วยท่าทางโหดตามเคย

เห็นแบบนี้ชื่อยูริได้มาตั้งแต่เกิดเพราะเหล่ากงเป็นคนตั้งให้ เห็นว่าตั้งตามยูริ กาการินที่เป็นนักบินอวกาศชาวรัสเซีย แต่เวลาใครถามพี่ยูก็จะบอกว่าพ่อมีเมียน้อยเป็นคนญี่ปุ่นเพราะขี้เกียจอธิบาย
“นี่ไม่มีเวลาให้แฟนเลย”เจนบ่นหงุงหงิงแล้วหันไปเปิดเพลงของอปป้าเกาหลีที่เธอสถาปนาสถานะให้เป็นแฟน
เอาวะ...ดูไม่ได้ฟังเสียงก็ยังดี
“พี่ว่าที่มึงทำมาน่าจะมีปัญหาหลายอย่างว่ะ เดี๋ยวดูให้
”ถึงจะถูกหาว่าเป็นยักษ์เป็นมารแต่ยังไงหัวหน้าก็ยังต้องรับผิดชอบและให้คำปรึกษาในสิ่งที่ลูกน้องทำไม่ได้อยู่ดี พี่ยูนั่งลงข้างพาโชคที่อายุน้อยสุดในห้องก่อนจะโน้มตัวเข้าไปมองหน้าจอ
“ไม่เหมือนพี่ยู ยุ่งแค่ไหนก็มีเวลาให้แฟน”
พี่ยูที่กำลังจะจิบกาแฟไปด้วยถึงกับสำลัก เล่นเอาพาโชคต้องเอามือปิดหน้าตัวเองไว้เพราะกลัวพี่แกพ่นกาแฟใส่
“แฟนอะไร”หัวหน้าหันไปถามผู้หญิงคนเดียวในทีมที่เอาจริงๆแล้วไม่มีใครคิดว่าเป็นผู้หญิง
“ยุ่งแค่ไหนก็แก้บัคให้แฟน”
เจนที่ชอบจับคู่ผู้ชายกับผู้ชายอยู่เป็นนิจปรายตามาทางพาโชคกับหัวหน้าที่ตอนนี้กำลังช่วยงานกันอย่างขยันขันแข็งอย่างเหมือนเคยที่ผ่านๆมา
“อะไรของเจนวะ”หัวหน้าว่าก่อนจะส่ายหัว ส่วนเจนก็ได้แต่ผิวปากแซวไปอย่างมีความสุข
“เจนรู้ เจนมีจิตสัมผัส”
“ไร้สาระ”พี่เอกที่เริ่มรำคาญบอก เพราะเมื่อเช้าเจนก็จับคู่พี่เอกกับน้องยามหน้าบริษัท ไม่รู้จินตนาการมันจะล้ำเลิศอะไรขนาดนั้น
“พี่เอกอย่ามาว่าน้องไร้สาระ รุ่นนี้ไม่ต้องคิดกันเองแล้วค่า”
เพราะเจนคร่ำวอดกับวงการชายรักชายมานาน เจนจึงมีเรดาร์พิเศษจับเกย์บ้าง คู่รักชายชายบ้าง และเอาจริงๆเจนว่าเรื่องนี้มันมีมูล เพราะวันนั้นเจนเห็นพาโชคกับหัวหน้ามาทำงานพร้อมกันทั้งๆที่เจนจำได้ว่าบ้านพาโชคกับ บ้านหัวหน้านั้นอยู่คนละฟาก
   วันนั้นเป็นวันหยุดที่ต้องเข้ามาออฟฟิศแบบกระทันหัน เจนขับรถคุณพ่อมาแทนการนั่งรถไฟฟ้า ตอนที่กำลังจะจอดรถเห็นรถหัวหน้าเข้ามาจอดเทียบกันอยู่ข้างๆจึงอาศัยความดำมืดของฟิล์มกระจกรถมองพาโชคที่หลับอยู่เบาะข้างหัวหน้า 
   เจนเห็นว่าเขาปลุกกันได้น่ารักมากเมื่อหัวหน้าใช้มือลูบหัวไอ้พัชเบาๆ ส่วนไอ้เด็กคนนั้นพอตื่นมาก็ปัดมือของลูกพี่ทิ้งอย่างไม่สนใจ จะว่าเจนคิดอกุศลก็ได้เพราะเจนไม่ได้คิดหรอกว่าผู้ชายสองคนอาจจะไปค้างคืนกันเพราะอาจจะเล่นเกมส์ดึก หรือไปดูบอลกัน มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น
...ซึ่งเจนคิดถูก...





วันนั้นหลังจากงานเลี้ยงส่งน้องฝึกงานแล้วพัชกับหัวหน้าเมาจนเดินไม่ไหว เรื่องมันเกิดเมื่อพาซวยเองเป็นพวกเมาแล้วหื่นและเลื้อยซึ่งไม่ต่างจากพี่ยักษ์แม้แต่น้อย
“พัชอย่า”หัวหน้าที่พยายามมีสติบอกลูกน้องที่ตอนนี้กำลังไถจมูกเข้ากับคอของตัวเอง
หลังจากที่นั่งซบกันคอพับคออ่อนออกมาจากร้านอาหารแห่งหนึ่งบนแท็กซี่ มึนก็มึนแต่มันส์ก็มันส์เลยไม่รู้จะทำยังไงนอกจากสอดมือเข้าที่เอวของคนข้างๆเพื่อที่จะผลักออก แต่เอาไปเอามากลับลูบเอวเขาอยู่แบบนั้นไม่วางมือ
“เอ่อ...”
พี่แท็กซี่ผู้กำลังจะเลี้ยวเข้าซอยข้างหน้า แต่ไม่แน่ใจว่าถูกทางหรือเปล่า เอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะขัดใจลูกค้าหนุ่มหน้าตาดีที่กำลังนัวเนียกันอยู่แต่พี่แกกำลังจะหลงทาง
“ซอยไหนนะครับ บ้านน้องคนนั้น”
“พี่ยูอย่า...”เสียงนี่กระเส่าดีเหลือกัน
 พี่แท็กซี่กลืนน้ำลายเมื่อเห็นชายคนที่น่าจะโตกว่าก้มลงงับปากของเด็กอีกคน ดูแล้วขนลุกพิกล ทั้งๆที่ตอนแรกเห็นสองคนนี้ขึ้นรถมาเหมือนคนเมาปกติแท้ๆ
“ผมไม่อยากกวนนะ แต่บ้านน้องที่จะให้ไปส่งก่อนอยู่ไหนนะครับ”
“พัช เปิดปากหน่อย”
“พี่ยูเดี๋ยว ขอผมบอกที่อยู่พี่เขา...อื้ม”
พี่แท็กซี่ที่ตอนนี้มองกระจกหลังไปหน้าแดงไปไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิต คิดว่ายังไงตอนนี้ก็ควรจะส่งสองคนนี้ลงจากรถไปก่อนที่จะได้ดูหนังสด
“ถอดเสื้อหน่อยพัช”
“ถอดไม่ได้!”นั่นไม่ใช่เสียงพาโชคแต่อย่างใดเพราะตอนนี้มันชูมือจะให้เขาถอดเสื้อเรียบร้อยแล้ว แต่เป็นเสียงพี่แท็กซี่ที่เหยียบคันเร่งเกือบร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
ก่อนจะมาถึงหน้าบ้านของลูกค้าสักคนที่บอกมั่วแล้วต้องวนอ้อมกลับไปกลับมาถึงสามรอบ
“เอ่อ ถึงแล้ว ไปถอดกันข้างในนะ”พี่แกบอกด้วยความหวังดีก่อนจะแบบมือรับเงินห้าร้อยบาท ดูไม่คุ้มกับที่เกือบจะได้ชมหนังสดเอาเสียเลย


“ฮือ”พาโชคไม่ใช่ไก่อ่อน แต่จูบรสขมที่ผสมทั้งเหล้าและกลิ่นบุหรี่ทำให้มันยั้งตัวไม่อยู่
ปากเล็กของพัชอ้าขึ้นเพื่อให้อีกคนสอดลิ้นเข้ามาโดยง่าย ก่อนที่ตัวเองจะค่อยๆงับลงดูดลิ้นเขาไว้ โดยลืมไปว่านั่นเป็นหัวหน้า และนั่นก็เป็นผู้ชายด้วยแถมยังลืมไปอีกว่านี่มันในลิฟต์ บางที่รปภ.คอนโดคงกำลังดูไปถ่ายคลิปไปอย่างแน่นอน 
   ตามประสบการณ์ของพาโชคนั้นเคยผ่านศึกมาเฉพาะกับผู้หญิงใสๆวัยเดียวกันแต่พาโชครู้ดีว่ารสนิยมลึกๆของตัวเองนั้นชอบคนมีประสบการณ์ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ขอให้เป็นรุ่นน้ารุ่นป้า หรือไม่ก็ต้องเป็นสาวที่สามารถต่อกรกับมันได้
พอมาเจอพี่ยูขาหื่นที่ปกติก็เล่นมุขใต้สะดือไปทำงานไปอยู่แล้ว น้องมันถึงกับระทวย
“รอนะพัช พี่เปิดประตูก่อน”เจ้าของห้องบอกพร้อมกับรั้งมืออีกคนที่เริ่มลูบลากผ่านบริเวณกลางลำตัวไว้ ทันทีที่ประตูเปิดออกพี่ยูที่รู้ว่าห้องนอนตัวเองอยู่ไหนก็รีบลากตัวลูกน้องที่ปกติตีกันในออฟฟิศ ขึ้นมากกกันอยู่บนเตียง อย่าเรียกว่าเพราะพิศวาสเลย เรียกว่ามันในอารมณ์เสียมากกว่า


   กลับมาที่ปัจจุบัน หัวหน้านั้นจำได้ว่านัวเนียกับน้องบนแท็กซี่ แต่ไม่รู้อีท่าไหนถึงไปนอนกองกันอยู่ที่บ้านตัวเองได้ แต่ที่จำได้ขึ้นใจคือได้กันแล้ว ส่วนพาซวยผู้ซวยมาทั้งชีวิตจำได้ว่าเมามาก เสียวมากแต่ก็เจ็บมากเช่นกัน 
   สำหรับผู้ชายสองคนที่ไม่ได้มีความละเอียดอ่อนในหัวใจแล้วอาจจะรู้สึกแปลกๆหน่อยที่หลังจากนั้นจะต้องมามองหน้ากันในที่ทำงาน แต่แค่ไม่นานพวกมันก็ทำตัวเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
“โรแมนติคฉิบหาย มีแฟนมาแก้บัคให้เนี่ย”พาโชคบ่น เพราะจำได้ว่าหลังจากเสร็จกิจวันนั้นตื่นมาเมาค้างเจ็บตูดแต่ก็ต้องเข้ามาทำงานเพราะเว็บลูกค้ามีปัญหา
หัวหน้าส่ายหัวน้อยๆก่อนจะมองหน้าพาซวยที่ตอนนี้ตาเหมือนหมีแพนด้าเพราะไม่ได้นอนมาวันกว่าแล้ว
“จริงของเจนมัน ที่สุดของสายซอฟท์แวร์แล้ว ดีใจกว่ามีผัวเป็นเสี่ยอีก”พี่เอกบอกขึ้นมาพลางหัวเราะ
“ดีใจไหมซวย”หัวหน้าถามลูกน้องที่กำลังทำหน้าเซ็งโลก ส่วนตัวเองยิ้มกรุ้มกริ่ม
“ไม่บัคจะดีใจกว่าพี่”พัชว่าพร้อมกับถอนหายใจอย่างเบื่อชีวิต เบื่อที่หัวหน้าแม่งไม่เนียนเลย เดี๋ยวเขาก็รู้กันหมด
...แล้วกูก็จะได้ซวยเหมือนชื่อที่เขาเรียกกันจริงๆ...








*datepicker – เครื่องมือไว้เลือกวันวันเวลา eg.การเลือกวันเดือนปีเกิดในการสมัครสมาชิกเว็บไซต์ *user - ผู้ใช้งาน
*code - ภาษาที่ไว้เขียนโปรแกรม
*bug - การทำงานผิดพลาดของระบบ
*prototype - ตัวต้นแบบ, แบบร่าง เป็น process ก่อนนำมาสร้างจริง คล้ายๆ mockup, wireframe
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10-10-2018 14:42:00 โดย zearet17 »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
จิตสัมผัสของน้องเจนแม่นมาก เอ๊ะ หรือฟลุ๊ค

ออฟไลน์ 205arr

  • เราคงอยู่ไกลกันเป็นพันหมื่นลี้
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
พยายามทำความเข้าใจภาษาของพวกหนุ่มๆ เค้า ฮ่าๆ
ชอบค่ะ มาต่อไวๆ นะคะ :mew1:

ออฟไลน์ ตีสี่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-5
    • 61'
อาชีพในฝันอ่ะอาชีพนี้
ฟิลลิ่งกิ๊กกันในที่ทำงานนี่เห็นอนาคตได้เลย ตอนดีก็ดี้ด้า แต่เวลาทะเลาะกัน ไม่ต้องทำงานกันทั้งออฟฟิต

ออฟไลน์ เสพศิลป์

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 280
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[  พยายามจะทำความเข้าใจภาษา ฮ่าๆๆๆ

เคยฝึกงนาร่วมกับพวกโปรแกรมเมอร์เหมือนกัน  แบบนี้เลย พูดอะไรของพวกมัน นี้คิดตลอดเวลา ฮ่าๆๆ

สนุกค่า แล้วน้องเจนที่บอกว่า พี่เอก กับ ยาม ั้นอะไรคะ มีมูลหรอออออ

ออฟไลน์ aiLime13

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 874
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1146/-11
    • twitter
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #6 เมื่อ01-03-2017 14:56:23 »

55555555555555555555555555555555555555555

ขำมาก ขำในขำ คืออ่านแล้วอิน
เราเรียนคอมพิวเตอร์มาด้วย ถึงจะไม่ได้ลงรายละเอียดลึกเท่าพวกวิศวะคอมหรือวิทยาการคอม
แต่ก็รู้สึกว่าเฮ้ยยยย มันใช่! ปวดหัวกับพวกยูสเซอร์เหลือใจ ชีวิตบัดซบ ก๊ากกกกกกกกกกกก

สรุปว่าน้องพาซวยกับหัวหน้านี่ได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้วสินะ
บันเทิงค่ะ สังหรณ์ใจว่าชีวิตของพาซวยจะต้องซวยยิ่งๆ ขึ้นไป

เราจะรอติดตามความบัดซบของพาซวยในตอนหน้า 555555555555555


ปล.ชอบน้องเจนจิตสัมผัส นางเหมือนเป็นตัวแทนของสาววายครึ่งประเทศ ก๊ากกกกกกกกก

ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #7 เมื่อ01-03-2017 15:32:28 »

มีความมุ้งมิ้ง(?) :-[

ออฟไลน์ melodyuh

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #8 เมื่อ01-03-2017 16:22:14 »

กรี๊สสสสส เขินคำว่าเมียหัวหน้ามากกกกกกก
โอ้ยยยยยยยยยยยย ฮื่อออออออออ

ออฟไลน์ reverofjs

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #9 เมื่อ01-03-2017 17:16:54 »

มาตอนแรกก็ได้กันแบบมึนๆซะละ 55555555
รอตอนต่อไปค่ะ  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
« ตอบ #9 เมื่อ: 01-03-2017 17:16:54 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PAiPEiPEi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-3
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #10 เมื่อ01-03-2017 18:55:25 »

ไม่ได้เรียนคอมแต่ชอบมาก    เปิดมาเค้าก็ได้กันเเล้วหรอคะคู้ณณณณ     แถมทำเนียนกันอีกตางหาก     

ออฟไลน์ Inwoสูs

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #11 เมื่อ01-03-2017 19:44:08 »

อ่านไปฮาไป เราเรียนวิศวคอมฯ มันใช่อะ บัคไรมากมาย พิมพ์ถูกก็ยังบัค  :katai1:

อู๊ยยย เค้าได้กันแล้วว

ออฟไลน์ Malimaru

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1572
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-4
    • facebook
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #12 เมื่อ01-03-2017 21:00:27 »




รอติดตามความผัวเมียเดเวลอปเปอร์ค่ะ (นี่ยืมศัพท์เทคนิคมาใช้เฉยยยย!)



ออฟไลน์ marisa9397

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #13 เมื่อ01-03-2017 23:04:34 »

สนุกค่ารอติดตามม   o13

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #14 เมื่อ02-03-2017 00:17:39 »

จำอะไรไม่ได้แต่จำได้ว่า 'ได้กันแล้ววว' เค้าได้กันแล้วค่ะทั่นผู้โชมมมม  :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #15 เมื่อ02-03-2017 02:00:06 »

ชอบบบบบบบบบ พยายามเข้าใจภาษาพวกนี้แรงมาก แต่จะพยายามเข้าใจกว่านี้นะคะ สรุปเขาได้กันแล้วนี่คู่กันใช่ไหมคะ จะได้ปักธง ไม่มีใครเข้ามาเพิ่มแล้วเนอะ 555555555555  :mew1:

ออฟไลน์ kiolkiol

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 351
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #16 เมื่อ02-03-2017 07:28:27 »

สนุกค่าาาปักธงรอ

ออฟไลน์ Kaikaaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Error 403: Forbidden Love || intro:ชีวิตติดบัค
«ตอบ #17 เมื่อ02-03-2017 21:27:24 »

เจนสัมผัสได้ สายตาและเซ้นเจนไม่ติดบัค  :hao3:  :mew3:

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook
2.เทสเตอร์กับดีเวลลอปเปอร์เป็นเพื่อนกันไม่ได้


ถ้าถามถึงสเป็คสาวๆส่วนใหญ่คงอยากมีแฟนเป็นวิศวะ หมอ มีธุรกิจส่วนตัวหรือไม่ก็เป็นเสี่ยไปนู่น ตั้งแต่เกิดมาพาโชคยังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนบอกว่าอยากเป็นเมียโปรแกรมเมอร์เลย
“แกเคยเห็นผู้ชายชั้น 29 ฝั่งไอทีไหม หล่อระดับหนุ่มคลีโอ”
หรือไม่ก็อาจจะมีก็ได้ ผู้หญิงที่ชอบโปรแกรมเมอร์ พัชลอบมองหญิงสาวสองคนในลิฟท์อย่างอยากรู้อยากเห็น
“ชั้น 29 ที่แต่ละคนอย่างกับซอมบี้เหรอวะ”
“คนเป็นหัวหน้าโปรแกรมเมอร์หล่อแก ตัวขาวๆล่ำๆ”
คนขาวๆล่ำๆที่ว่านี่ไม่พ้นลูกพี่ไอ้พัชอย่างแน่นอน แม้พี่ยักษ์แกจะบ้างานโหดเหี้ยมกับลูกน้องเพียงใดก็บฏิเสธไม่ได้ว่าแกหล่อและโปรไฟล์ดี แม้ตอนปกติจะผมยาวหนวดรุงรัง แต่ถ้าใส่สูทไปประชุมงานแล้วละก็พาโชคนึกว่าผู้บริหารหนุ่มไฟแรง เดินไปกันกับไอ้พัชนี่มันเหมือนคนขับรถ
“ล่ำๆนี่แมนไหมแก”
หนึ่งสาวในนั้นถามไปด้วยหัวเราะไปด้วย ส่วนอีกคนเริ่มหน้าเจื่อน
“แมนมั้ง ก็พี่เขาขอไลน์เราตอนประชุมงานเสร็จวันก่อน”
“ร้ายนะคะ”
พอพูดเสร็จพวกเธอก็หัวเราะกันคิกคักกันอย่างสนุกสนานตามประสาสาวๆ พาซวยที่ยืนอยู่ข้างในกรอกตาโดยไม่รู้ตัว มันไม่รู้หรอกว่าจะนิยามคำว่าแมนไม่แมนหรือปกติไม่ปกติอย่างไร แต่การที่หัวหน้าจีบผู้หญิงแต่...กับผู้ชายได้นั้น ลูกพี่ยูคงมีทางเลือกในชีวิตหลากหลายน่าดู อย่าว่าแต่เขาเลย ตัวพัชเองก็งงอยู่เหมือนกันว่าเหตุใดตัวเองมองแขนใหญ่ๆของลูกพี่ในคืนวันนั้นแล้วถึงรู้สึกว่าเซ็กซี่ได้ หรือบางทีคงเป็นเพราะเมา
“ขอออกหน่อยครับ”
พาโชคไม่ได้อยากจะขัดจังหวะใคร แต่ลิฟท์หยุดลงตรงชั้น29 พอดิบพอดี มันเดินออกมาด้วยหน้าตาที่คิดว่าเป็นปกติถ้าเจนไม่ทักเสียก่อน
“อะไรของมึงวะโชค ทำหน้าตาเหมือนแฟนทิ้ง”
พาโชควางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ก่อนจะไล่เปิดน้องแมคมินิคู่ใจ เครื่องสำรองไฟ รวมไปถึงหน้าจอขนาด 29 นิ้วอีกสามจอ ถามว่าใช้อะไรเยอะขนาดนั้น พัชอยากจะบอกว่าตอนงานรีบๆมีสามจอยังไม่ทันเลย อยากได้สัก 5 จอ ไว้ดูดีไซน์จอนึง เปิดเทอร์มินอลไว้รันจอนึง เขียนโค้ดจอนึง เปิดกูเกิลหาก็อปโค้ดชาวบ้านอีกจอ...ไม่เอาไม่เรียกก็อป เขาเรียกหาแรงบันดาลใจส่วนจอสุดท้ายไว้เปิดเพลงเกาหลีดูสาวเต้นให้บรรเทิงใจ
“หล่ออย่างผมมีแต่ทิ้งเขาพี่”
พาโชคบอกผู้หญิงคนเดียวในห้องแต่เขากลับเบ้หน้าใส่
“มึงหาแฟนจริงๆให้ได้ก่อนค่ะ”
เจ็บที่สุด...เจ็บกว่าบัค ก็เพราะพาโชคเกิดมาเนิร์ดตัวซีดๆใส่แว่นกลม ผมนี่ปรกหน้าปรกตาเพราะไม่มีเวลาตัด วันๆก็ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์เก่าๆลากแตะมาทำงาน รปภ.ให้ขึ้นตึกก็บุญหัวแล้ว
“อ๋อลืมไป มีพี่ยูอยู่ข้างมึงพาซวย ด้อนวอรี่บีแฮปปี้”
พาโชคส่ายหัวให้กับเจนที่ไม่เลิกจับคู่ ก่อนจะเริ่มเรียงลำดับเหตุการณ์ตามนิสัยคนชอบเอานั่นเอานี่มาคิด ว่าไปแล้วผู้หญิงคนบนลิฟท์นั้นน่าจะประชุมงานกับลูกพี่เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาส่วนพัชได้กับหัวหน้าสองอาทิตย์ที่แล้ว พูดแล้วก็กระดากปาก แสดงว่าหัวหน้านอกใจแต่จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ได้อีก เพราะแต่เดิมกับพี่ยูก็ไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้ว จะว่าพาโชคไม่เป็นมืออาชีพก็ได้ แต่ให้มานั่งมองหน้ากันทำงานด้วยกันเหมือนปกติมันก็ว่าแปลกๆอยู่เหมือนกัน บางทีก็แอบอึดอัดไม่กล้าสบตาเสียดื้อๆ แต่ในเมื่อพี่ยูดูปกติดี พัชก็เลยทำตัวปกติตามไปกับเขาด้วย
“พี่ยูมาพอดี วันนี้ไอ้โชคเมนส์ไม่มาหน้าบูดตั้งแต่เช้า”
หัวหน้าที่เดินถือกาแฟเข้ามาหันมาเลิกคิ้วมองนิดหน่อยก่อนจะหันไปเปิดคอมพิวเตอร์ฝั่งของตัวเองโดยไม่ได้ลืมที่จะเล่นกับลูกน้อง
“ไปท้องกับใครมาล่ะ”
พัชที่หน้าหงิกอยู่ตั้งแต่แรกหน้าหงิกเข้าไปอีกห้าเท่า ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร
“เมาแล้วลืมบอกให้เขาใส่ถุงพี่”
ออฟฟิศนี้เล่นมุขเรื่องใตสะดือเป็นเรื่องปกติจนไม่มีใครคิดอะไร ยกเว้นก็แต่คนที่พูดเองกับคนที่ตามสอดรู้สอดเห็นอย่างเจน พาโชคว่าแล้วก็หันหน้าเข้าจอตัวเองพลางคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ วันนั้นพัชตื่นมาด้วยอาการปวดท้องเจ็บตูดและพอเข้าห้องน้ำถึงได้รู้ว่าไอ้คนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงไม่ได้สวมถุงยาง คิดแล้วก็อยากจะฆ่าหัวหน้าตัวเองทิ้ง
“พาโชค localhost*ใช้ได้ไหม”
หัวหน้าที่นั่งงมอยู่หน้าจอตัวเองถามลูกน้องด้วยน้ำเสียงปกติเสมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับบทสนทนาก่อนหน้านั้น
“พอร์ท 80 ใช้ไม่ได้ครับ”
แต่ลูกน้องกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงอย่างกับกำลังประชด
“ของกูพอร์ท 88 ก็ใช้ไม่ได้”
“ผมใช้ 88 อยู่ครับ ขอโทษครับ”
หัวหน้าหันมามองพาโชคด้วยหน้าตาติดสงสัย แม้จริงๆแล้วพาโชคจะเป็นเด็กแต่มันก็ไม่เคยพูดจาไพเราะกับหัวหน้าหรือกับใครขนาดนี้มาก่อน ออกจะกวนตีนมากแท้ๆ
“อะไรของมึงวะพาซวย”
พี่ยูหันมาถามไอ้เด็กแว่นด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด 
“ไม่มีอะไรครับ”
ทั้งที่เมื่อกี้ยังปากดีเล่นกับเจนอยู่แท้ๆ สงสัยอารมณ์แปรปรวนเพราะเป็นเมนส์แบบที่เจนมันบอกจริงๆ
“เออลืมบอก อาทิตย์สิ้นเดือนเข้าประชุมใหญ่ด้วยนะ”
ยูถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอกเหนื่อยใจกับลูกน้องแต่ละคน ก่อนจะเริ่มเข้าโหมดทำงานเต็มตัว

***

เขาว่ากันว่าผู้ชายและผู้หญิงเป็นเพื่อนกันไม่ได้ฉันใด หัวหน้ากับลูกน้องที่ได้กันแล้วก็ฉันนั้น ทฤษฎีนี้รวมถึงเทสเตอร์และดีเวลลอปเปอร์ที่ตีกันอยู่ทุกวันด้วย
“น้องพัชครับ ทำไมเว็บที่ให้พี่เทสตัว stylesheet*ใน firefox ใช้ไม่ได้สักอัน”
ตัวอย่างเช่นพี่ธามหัวหน้าฝั่งเทสเตอร์ที่ขยันเดินมาหาเรื่องพาซวยทุกวี่ทุกวันไม่รู้ว่างหรืออู้งาน
“ตอนผมdeploy*ก็ปกตินะ”
พาโชคถอดหูฟังที่ไม่ได้ฟังเพลงอะไรออกจากหูพร้อมกับตอบพี่ธามที่เป็นเพื่อนกับพี่ยู เห็นว่าเรียนจบมาจากที่เดียวกันยังตามกันมาทำงานที่เดียวกันอีก นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนกันมันก็แอบคิดไปแล้วว่าเป็นคู่ขา แต่ถ้าเป็นจริงๆคงขนลุกน่าดูไม่รู้ใครจะกดใครเพราะตัวใหญ่ทั้งคู่ แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้เพราะขนาดเรื่องที่มันได้เสียกับหัวหน้ายังเป็นเรื่องจริงเลย
“พัชลืมอิมพอร์ตไฟล์ใส่ลงไปรึเปล่า ไม่ใช่ฮาร์ดกอปปี้ไว้แต่เครื่องตัวเองนะ”
สิ่งที่พาโชคเกลียดรองจากลูกค้าก็พี่ธามนี่แหละ ขยันหาเรื่องตั้งแต่เข้าทำงานใหม่ๆจนเวลาล่วงเลยมาจนป่านนี้ ทั้งๆที่ความจริงรีพอร์ตบัคมาทางอีเมลก็ได้แต่นี่เดินมาได้ทุกวี่ทุกวันทั้งๆที่ทำงานคนละชั้น คือถ้าไม่ได้มาหาเรื่องก็นึกเรื่องอื่นไม่ออกแล้ว
“ถ้าผมลืมมันก็ต้องมี error file not found ที่ log พี่ดิ นี่ผมไม่ได้ลืม”
เพราะวันนี้พาซวยอารมณ์ไม่ดีเรื่องอะไรที่มันก็ไม่รู้เหมือนกันมาตั้งแต่เช้า เพราะฉะนั้นแล้วตอนนี้จะหน้าบูดและเสียงห้วนเกินปกติก็ไม่แปลก อย่าถามถึงวุฒิภาวะและความเป็นมืออาชีพในการทำงานเลย พาโชคไม่เคยมีให้พี่ธามมาตั้งแต่แรก ให้เรียกพี่นี่บางทียังกระดากปาก
“แล้วพัชจะหาว่าคนเทสพลาดเองเหรอ มันต้องพลาดมาจากเราแล้วรึเปล่า”
ถ้าพูดเปล่าจะไม่ว่าเลย นี่ชอบพูดไปยิ้มไปลอยหน้าลอยตาไปถ้าพัชมันไม่ใช่คนใจเย็นได้ต่อยกันไปหลายรอบแล้ว
“ทำไมพี่พูดแบบนี้ล่ะ ถ้าใน chrome ใช้ได้ใน firefox ก็ต้องใช้ได้สิ”
พาซวยที่ปกติจะทำหน้าเอ๋อๆวันนี้ตาขวางอย่างไม่สบอารมณ์
“เอ้า เดี๋ยวก็ตีกัน ไอ้ธามกูว่ามึงลืมเคลียร์แคช อย่ามาหาเรื่องน้องมัน”
พี่เอกที่ดูจะสุขุมที่สุดในห้องนี้บอกขึ้นมาพลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ พี่เอกเห็นไอ้พวกนี้ตีกันแต่ละครั้งแล้วไมเกรนจะขึ้น ไอ้คนกวนก็สักแต่กวนโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเดี๋ยวจะโดนน้องมันเกลียดจริงๆเข้าสักวัน
“ออกไปดูดบุหรี่กับกูดีกว่า”
พี่เอกว่าพลางลากพี่ธามที่ยืนยิ้มอยู่ออกไปด้วย
“เดี๋ยวคราวหน้ากูซ่อนบัคแม่งเลย ให้เทสกันยาวๆสักสามอาทิตย์”
ส่วนไอ้คนที่นั่งหน้ายุ่งอยู่ในห้องบ่นหงุงหงิงโดยลืมไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว
“มึงซ่อนมึงก็ต้องเอากลับมาแก้เองอยู่ดี”
พี่เดี่ยวที่วันๆนั่งแก้แต่ระบบขายของพูดขึ้นมาพลางส่ายหัวกับความปัญญาอ่อนของเด็ก

***

นานๆทีเหล่าดีเวลลอปเปอร์จะมีวันหยุดกับเขาบ้าง วันหยุดที่ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องพะวงว่าเว็บเมื่อวานจะบัคไหมงานใกล้เดทไลน์หรือยัง พอนานๆทีมีวันหยุดที่เป็นวันหยุดจริงๆไอ้พัชเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง พาโชครู้สึกแปลกๆเสมือนโลกใบนี้หยุดหมุน จนกระทั่งมายืนอยู่ห้างใหญ่ใจกลางเมืองก็ยังรู้สึกแปลกๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาทำอะไรที่นี่
“กี่ท่านคะ”
“คนเดียวครับ”
กินบุฟเฟต์คนเดียวหรือดูหนังคนเดียวนี่ถือว่าเป็นเรื่องเด็กๆของพาโชค ขนาดพูดคนเดียวยังทำมาแล้ว เพราะพ่อแม่ของพัชย้ายไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่พาโชคขึ้นม.ต้น ฉะนั้นไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงโตขึ้นมาเหมือนเด็กขาดสารอาหารแบบนี้ 

งานอดิเรกของพาโชคตั้งแต่เด็กคือการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์กับกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพราะฉะนั้นแล้วงานที่ทำอยู่ตอนนี้ถึงไม่ได้ต่างอะไรกับชีวิตปกติก่อนหน้านี้นัก จะว่าไปแล้วช่วงนี้พาซวยอ้วนขึ้นนิดหน่อยเพราะติดน้ำหวานแต่ก็ยังถือว่าน้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์กว่าชาวบ้านอยู่ดี พาโชคตัวสูงประมาณ 177-178 เซนติเมตร แต่น้ำหนักนี่ไม่เกิน 65 กิโลกรัมอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นจึงห่างจากคำว่าสุขภาพดีอยู่หลายขุม ซึ่งนั่นต่างจากหัวหน้าลิบลับ แม้คืนนั้นจะเมาแต่พาโชคก็จำได้ว่าหัวหน้ามีกล้าม มีซิคแพ็ค มีวีคัทและที่สำคัญคือต่ำลงไปยิ่งกว่านั้น...
“ถามได้นะคะ”
พนักงานสาวบริเวณร้านเสื้อผ้าผู้ชายเดินมาถามลูกค้าตัวเพรียวที่กำลังด้อมๆมองๆชุดสูทสีน้ำเงินเข้มบริเวณหน้าร้านไปพลางหน้าแดงไปพลาง พอทักไปเขาก็สะดุ้งก่อนจะตอบกลับมา
“เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ”
พูดถึงการแต่งตัวของพาซวยเองเป็นคนที่แฟชั่นเชยสะบัด อย่างวันนี้ก็มาเดินห้างด้วยเสื้อยืดตั้งแต่สมัยมัธยมและกางเกงไปทะเลรองเท้าก็หรูด้วยแตะหนีบสมัยพระเจ้าเหา ถ้าตัวไม่ขาวและซกมกอีกหน่อยคงเหมือนคนเร่ร่อนพิกล นอกจากคุณสมบัติที่เพียบพร้อมที่กล่าวมาจากข้อมูลข้างต้นแล้ว ลักษณะเด่นของพาซวยอีกอย่างคือตื่นคน คงเพราะอยู่แต่กับคอมพิวเตอร์และหนังสือจนเกินไปจึงทำให้การเข้ากันได้กับมนุษย์ติดลบ แต่นั่นไม่นับกับการทำงานเพราะคนที่ทำงานคุยภาษาเดียวกัน มีงานอดิเรกและจุดร่วมกันอยู่เยอะจึงไม่ได้ทำให้พาโชครู้สึกเหมือนตัวเองแปลกแยก จะว่าไปก็เพราะหัวหน้าด้วยที่คอยช่วยให้ตัวมันเองรู้จักการเข้าสังคมบ้างโดยการบังคับให้มันเข้าประชุมเป็นประจำ จะว่าไปก็เหมือนเห็นพี่ยักษ์เมื่อกี้แว็บๆ
“เอ๊ะ”
พาโชคเหลือบไปเห็นหัวหน้ากับสาวเดินคลอเคลียกันไปฝั่งโรงหนังและถ้ามันจำไม่ผิดสาวคนนั้นเป็นคนเดียวกับคนบนลิฟท์ที่อ้างว่าพี่ยูขอเบอร์ไป ตอนเจอครั้งแรกว่าน่ารักแล้วเจอตอนที่แต่งตัวออกมาเที่ยวแบบนี้แล้วยิ่งสวย พอเหลือบไปเห็นตัวเองที่กระจกแล้วอุบาทพิกล พัชเสยผมที่ปรกแว่นก่อนจะตัดสินใจเดินดุ่มๆหันกลับไปอีกทาง
“เอ๊ะ”
โลกกลมเกินไปไหม? พาโชคถามตัวเองพลางขยับแว่นที่ไม่ค่อยเข้ากับสายตาดูให้ชัดว่าคนตรงหน้าเป็นใคร พอรู้ว่าเป็นพี่ธาม พาซวยที่วันนี้น่าจะซวยสมซื่อก็หันหลังไปอีกทางทันที แต่คงช้าไปหน่อยเพราะอีกคนสาวเท้าเข้ามาหาด้วยความเร็วแสงเสียแล้ว
“น้องพัช”
“สวัสดีพี่”
เมื่อเลี่ยงไม่ไหวจึงต้องยกมือไหว้อย่างเสียไม่ได้
“มาทำอะไรคนเดียว ท่าทางเหมือนพึ่งตื่นนอน”
ถ้าจะทักแบบนี้ไม่ต้องทักก็ได้ พาโชคมองผู้ชายที่ดูท่าทางเหมือนพึ่งเดินลงมาจากฟิตเนสแล้วรีบบอกปัด
“ผมมีธุระ ไปละครับ”
ธุระที่ว่านั้นไม่มีจริง พัชว่าก่อนจะออกจ้ำแต่อีกคนก็จ้ำตามอย่างไม่ยอมแพ้้
“ธุระอะไรที่ห้าง มาธนาคารเหรอ”
เรื่องของกู...พาโชคคิด
“มาตัดผมพี่”
มันกำลังโกหก
“เฮ้ย มีร้านประจำไหมพี่มีร้านนึงแนะนำ”
พาโชคถึงกับสะอึกเพราะคิดว่าหัวหน้าฝั่งเทสเตอร์จะล่าถอยแต่เปล่าเลย จะให้โกหกต่อก็คงไม่ได้เพราะมันได้รู้จักร้านตัดผมไหนเลยในห้างนี้ ปกติตัดกับลุงหน้าปากซอย 50 บาทรวมโกนหนวดแต่ไม่คุ้มเพราะโชคไม่มีหนวด
“มะ ไม่มีครับ”
“ร้านแบล็คคัทชั้นใต้ตินตัดดีมากเลยพัช พี่เป็นลูกค้าประจำ”
พาโชคมองสารรูปของหนุ่มฮ็อตชั้น 31 แล้วยอมรับว่าคงจะดีอย่างที่เขาว่าจริง ถ้าไม่นับความกวนตีนพาโชคว่าพี่ธามคงเป็นคนที่น่ามองคนนึงทีเดียว เหนือสิ่งอื่นใดที่พาโชคยังนับถือเขาอยู่นั้นเพราะพี่แกเป็นคนเดียวในบริษัทที่ไม่เรียกมันว่าพาซวย
“เอ่อ ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมไปเดินหาดู”
ธามมองเด็กคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพลางยิ้มให้ก่อนจะออกเดินนำ
“มา เดี๋ยวพี่พาไป”
พาโชคมองตามหลังพี่ที่ทำงานก่อนจะลอบถอนหายใจพลางปัดๆผมที่ยาวลงมาระแว่นของตัวเองออก จะว่าไปตัดผมก็คงดีเหมือนกันเพราะขืนไปประชุมใหญ่ด้วยสภาพแบบนี้เดี๋ยวก็โดนหัวหน้าว๊ากอีก พัชเดินตามพี่อีกคนมาถึงร้านตัดผมร้านใหญ่ข้างล่างที่ตกแต่งโทนสีดำเทา ดูก็รู้ว่าราคาน่าจะโหดเอาเรื่อง
“พี่มีบัตรลดไม่แพงมากหรอก ลองตัดร้านดีๆดูแล้วจะติดใจ”
นี่ก็รู้ใจกันไปทุกอย่าง อาจจะเพราะพี่ธามแกเป็นคนละเอียดโดยนิสัยแบบนี้ก็ได้มั้งถึงนั่งเทสแล้วหาบัคทุกอันเจอ บางทีคิดว่าบัคไม่ถึงสิบรีพอร์ทของไอ้พี่ธามส่งกลับมาทีบัคเป็นร้อย พาซวยนี่นั่งแก้ไปบ่นไปเป็นเดือนก็ไม่เสร็จ 
“ดูทรงไหนไว้ไหมครับ”
ดีที่วันนี้คิวไม่เยอะพาโชคเลยนั่งเอ๋อรอช่างไม่นาน แล้วที่มันไม่เข้าใจคือทำไมแม้แต่ช่างตัดผมยังหล่อ โลกนี้แม่งเป็นอะไรไปหมด ไม่เหลือที่ยืนให้พวกเฉิ่มๆอย่างพาโชคเลย พัชมองผมสีน้ำตาลอมเขียวของช่างทำผมก่อนจะตอบ
“เปล่าครับ”
“ถ้าไว้ยาวกว่านี้แล้วรวบก็ดูดีนะครับ ไม่งั้นก็ไว้ข้างหน้ายาวนิดนึงแล้วตัดเป็นทรงวินเทจหวีเรียบเอา”
“เอ่อ ตัดสั้นไปเลยครับพี่”
พี่ธามผู้นั่งมองพาโชคเอ๋อมาสักพักบอกช่างประจำ เพราะรู้ดีว่าปกติน้องไม่เคยทำอะไรกับผมเลย เกิดปล่อยให้ยาวคงปรกหน้าปิดตาหรือถ้าตัดทรงแฟชั่นที่ต้องเซ็ทก็คงไม่เหมาะกับพาโชคผู้ปกติเดินมาทำงานแบบซอมบี้ สู้ตัดสั้นให้หน้าตาดูสดใสดีกว่า 
“ผมว่าไม่ต้องสั้นมากดีกว่าเนอะ”
เพราะกำลังทำตัวไม่ถูกพัชถึงได้แต่นั่งมองผมดำสลวยตรงของตัวเองถูกหั่นออกไปทีละนิด พาโชคหลับในไปถึงสามรอบถึงตื่นมาเจอใครไม่รู้ในกระจก
“หล่อเว้ย นั่นใครวะ”
ไอ้พี่ธามแซวพลางพยายามกลั้นขำท่าทางของอีกคนเพราะกลัวน้องมันเข้าใจผิดว่าขำทรงผมเกาหลีน้องมัน พอจ่ายตังค์เสร็จเจ้าตัวก็เดินต้อยๆตามพี่ธามที่ไม่รู้คิดอะไรอยู่ถึงแบกเป้ฟิตเนสมานั่งรอตัดผมเกือบสองชั่วโมง
“กินซูชิไหมพัช เดี๋ยวพี่เลี้ยง”
พัชที่บุฟเฟต์ย่อยไปหมดแล้วตามสภาพพวกระบบเผาผลาญดีมองหน้าลูกพี่ฝั่งเทสเตอร์ที่ปกติตีกันเรื่องงานจะเป็นจะตายพร้อมกับตอบ
“เดี๋ยวผมเลี้ยงเองค่าพาไปตัดผม”
พอบอกออกไปแบบนั้นเขาก็ยิ้มกว้างให้ก่อนจะเดินนำเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดัง
“กินปลาดิบได้ไหม”
“ได้พี่”
พาโชคที่ไม่เคยชินกับการไปไหนมาไหนกับคนอื่นมากนักเหมือนจะได้เพื่อนใหม่ ว่าไปแล้วก็ไม่ได้มีเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยกันมานาน คนที่แก่กว่าเกือบสิบปีอย่างพี่ธามนั่งมองเด็กอีกคนที่กำลังตั้งใจกินข้าวไปด้วยคีบแซลม่อนชิ้นใหญ่เข้าปากไปด้วย 

ในบรรดาเด็กที่เข้ามาสัมภาษณ์งานในช่วงสองปีที่ผ่านมาพาโชคเป็นคนแรกที่เขาจำได้ติดใจ นอกเหนือจากความสามารถ เรซูเม่และเกรดเฉลี่ยระดับเกียรตินิยมของน้องมันแล้ว พาโชคเป็นคนที่พูดแล้วดูน่ามองดีเพราะความไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองทำให้พาโชคดูขัดเขินอยู่แทบจะตลอดเวลา ต่างจากเวลาที่โมโหแล้วเถียงเรื่องงาน คิ้วดำที่เรียงกันเป็นระเบียบเหมือนเส้นผมจะขมวดแน่น พร้อมกับตาขวางคล้ายจะกระโดดฟัดเหมือนหมาตลอดเวลา แต่น่าจะเป็นหมาชิสุเพราะดูไม่ได้น่ากลัวอะไรเลยในสายตาคนแก่กว่าแบบเขา
“หาเรื่องเหรอพี่”
ถ้าเป็นเวลางานพาโชคคงไม่กล้าพูดแบบนี้เมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามจ้องหน้ามันไปพลางยิ้มไปพลาง
“เปล่า ทรงผมหล่อเหมือนคนเลือก”
คนตอบว่าพลางยักคิ้ว แต่เดิมพาโชคมักซ่อนซ่อนใบหน้าส่วนใหญ่ของตัวเองไว้ภายใต้กรอบแว่นกับผมยาวๆเสมอ พอตัดผมออกแบบนี้ถึงเห็นได้ชัดว่าหน้าตาน้องมันนี่อาตี๋พิมพ์นิยมชัดๆ
“พี่ธามมาทำอะไรที่นี่”
นี่อาจจะเป็นประโยคพื้นฐานที่ไม่ค่อยได้ยินจากปากพาโชคนัก ธามกลืนซูชิคำโตลงคอก่อนจะตอบ
“มาฟิตเนสเฉยๆ”
อีกคนพยักหน้ารับรู้ก่อนที่การพูดคุยจะจบลงเท่านั้น หลังจากข้าวเย็นมื้อใหญ่ที่ไม่ได้แพลนไว้แล้ว ไอ้พี่ธามที่ไม่เคยรู้ว่าพาโชคอยู่บ้านทางเดียวกันมาก่อนขับรถมาส่งน้องมันตามประสาคนใจดี
“ขอบคุณครับพี่”
“ไม่เป็นไร เจอกันวันจันทร์นะพัช”
“ครับ”
พัชว่าพร้อมกับมองรถเก๋งคันใหญ่ขับออกไป

***

“เฮ้ย กูนึกว่าเกาหลีที่ไหน”
พี่เอกที่ทำงานไปกินข้าวเหนียวหมูปิ้งไปด้วยทักขึ้นมาด้วยความตกใจในยามเช้าวันจันทร์
“ปกติพี่”
คนหล่อคนใหม่ของห้องเอ่ยปากทักทายพี่ๆที่เริ่มเงยหน้ามองมัน นี่ไม่นับว่าเนิร์ดและก้างนี่พาซวยก็ดูดีอยู่ ดูดีไปหมด
“เกิดอะไรขึ้นวะ โอ๊ะ...อ้ปป้า”
“ซารางเฮพี่เจน”
คนเด็กสุดในห้องว่าพลางทำมือรูปหัวใจก่อนจะวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ตัวเองพร้อมรับคำถามจากพี่ๆที่ปกตินั่งใส่หูฟังเงียบเชียบ ยกเว้นแต่มีมุขลามกหรือมีอะไรแปลกๆให้เล่นนั่นแหละถึงออกมาจากโลกส่วนตัวกัน และวันนี้ของแปลกที่เรียกร้องความสนใจพวกเขาได้ก็คือพาซวย
“ทำไมมึงพึ่งตัดผมวะ น่าจะตัดตั้งนานแล้ว”
นี่คือสิ่งที่พี่เดี่ยวผู้นั่งข้างกันมาตลอดสองปีบอก
“เหมือนได้เพื่อนร่วมงานใหม่”
พี่บอลผู้วันๆไม่ค่อยคุยกับใครนอกจากหน้าจอเงยหน้ามาบอกก่อนจะยิ้มล้อเลียน เล่นเอาน้องซวยของทุกคนเริ่มเขิน แต่ก่อนจะได้เขินเสียงสวรรคค์ก็ดังมาจากหน้าห้อง
“ไอ้ซวย google analytic ที่ให้สรุปอยู่ไหน มึงช้าตะ...หลอด”
ลูกพี่โผล่หน้ายักษ์เข้ามาก่อนจะจ้องที่มันเขม็ง แต่น้องเจนกลับกำลังยิ้มกริ่ม หัวหน้าเดินเข้ามาในห้องพลางมองลูกน้องที่วันนี้แปลกตาไปมาก...ไม่สิ เปลี่ยนไปเลยมากกว่า ก็พอรู้ว่าจริงๆแล้วพาโชคค่อนข้างหน้าหวาน ผิวเนียนขาวแต่ไม่คิดว่าแค่น้องมันตัดผมก็ดูเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้
“ใครวะ”
หัวหน้าถามด้วยความกวนตีน
“ผมพาซวยครับ จะพาพี่ซวยเพราะทำสรุปการประชุมไม่ทัน”
และลูกน้องก็กวนตีนไม่แพ้กัน
“ปากเสีย”
ตอนแรกพี่ยูว่าจะฟาดกบาลทีแต่เกรงใจทรงผมใหม่มัน 
“น้องน่ารักดิพี่ยู แหม่”
เป็นใครไม่ได้เลยนอกจากเจนที่รอเวลาพอเหมาะพอเจาะจะเล่นหัวหน้าอยู่ พี่ยูชี้หน้าคาดโทษดีไซน์เนอร์คนเดียวในห้อง
“หัดไปทำตัวน่ารักเหมือนน้องด้วยนะ”
พอบอกออกมาแบบไม่ปฏิเสธเสียงโห่ในห้องก็ดังขึ้นอย่างสนุกสนาน ทั้งแซวพาซวยที่จู่ๆก็เขินหน้าแดงไร้สาระ แซวหัวหน้าและสมน้ำหน้าเจนไปผสมปนเปกัน ความเอะอะมะเทิ่งกินเวลาไม่นานเมื่อในที่สุดแล้วทุกคนก็เริ่มทำงาน และเมื่อดีเวลลอปเปอร์เริ่มทำงาน หัวหน้าเทสเตอร์ก็เดินเข้ามาในห้อง
“พัชลืมสายชาร์ตมือถือไว้”
คำทักทายวันนี้ต่างจากเดิมที่เป็นเรื่องงาน วันนี้ลูกพี่ชั้น 31 เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับชูสาย usb สีดำขึ้น
“ผมนึกว่าลืมไว้ที่บ้าน”
“อยู่ในรถพี่”
ไม่ใช่แค่เจนที่เสียบหูฟังแต่ไม่ได้ฟังเพลงคิดว่ามันแปลก แต่ทุกคนที่กำลังตั้งใจฟังมวยคู่นี้หาเรื่องกันมองหน้ากันไปมาอย่างต้องการคำตอบ แม้กระทั่งหัวหน้าเองก็ตาม
“ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
เพราะเจนมัวแต่จิ้นลูกพี่กับพาซวยจึงไม่ทันได้สังเกตเคมีแปลกๆของพี่ธาม
“งานมือถือเดือนหน้าไปไหม”
เจนไม่รู้หรอกว่าที่ไปที่มาหรือที่มาเป็นยังไง แต่สองคนนี้ต้องมีเรื่องลับที่เจนไม่รู้แน่นอน
“ไปครับ ฝากจอง pixel สีน้ำเงินไว้ด้วยนะพี่ธาม”
พาซวยบอกเพราะเมื่อวานตอนอยู่บนรถคุยกันเรื่องงานมือถือแล้วพบว่าพวกมันทั้งคู่มีรสนิยมเรื่องเทคโนโลยีคล้ายๆกัน อารมณ์เหมือนเจอเพื่อนดูบอลทีมเดียวกันเลยเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย พี่ธามพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มคุยเรื่องงาน
“เออพัช พี่ส่งรีพอร์ตบัคของnavbar*มานะ เปิดในคอมโอเคแต่ในมือถือตัวหนังสือมันเด้งลงไปข้างล่าง”
“ตั้งแต่หน้าจอเท่าไหร่ลงไปครับ”
“ต่ำกว่าไอแพด retina ลงไปใช้ไม่ได้”
“อือ ถ้ามีปัญหามากเดี๋ยวผมเขียนให้มือถือใหม่ ไม่ใช่ responsive* แล้ว”
“ตามนั้นครับ”
“ขอบคุณครับพี่ธาม”
“ไม่เป็นไร ตอนเย็นกลับพร้อมพี่ไหม มีงานค้างป่าว”
“มี!”
เจนที่นั่งฟังเทสเตอร์กับฟรอนต์เอนคุยกันไปเพลินๆเสียงยักษ์เสียงมารก็ดังขึ้นมาขัดเสียก่อน
“ไอ้ซวยต้องอยู่ช่วยกูทำสรุปประชุมอาทิตย์หน้า”
นี่ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า พาซวยคิดในใจ เพราะแต่เดิมลูกพี่บังคับให้กลับไปสรุปงานที่บ้านเพราะไม่อยากให้เอาเวลามาเบียดบังงานปกติที่ปวดหัวอยู่แล้ว พัชมองหน้าพี่ยักษ์ที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้งงๆ
“navbar มึงถ้าปัญหาเยอะมากแบบก็ดีไซน์ใหม่แม่งเลย”
นี่ไม่ใช่เสียงตวาด ไม่ใช่เสียงดุแต่ไม่ใช่คำตำหนิติเตียนแต่เจนรู้สึกขนลุกพิกล
“อ่า ครับ”
พัชที่งงกับหัวหน้าตอบรับพลางพยักหน้า
“ธาม ไปดูดบุหรี่กับกู”
เจนชักสงสารพี่ธามสุดหล่อแล้ว เพราะนอกจากจะเสี่ยงเป็นเร็งปอดแล้วยังเสี่ยงจะโดนเพื่อนตัวเองฆ่าในข้อหาจีบเด็กเขาอีก
“เออๆ พัชเดี๋ยวดึกๆพี่โทรหานะ”
คำแรกพี่ธามหันไปพูดกับลูกพี่ยูที่ตอนนี้ยืนทำหน้ายักษ์อยู่หน้าประตู ส่วนประโยคหลังหันมาบอกน้องเพราะคุยกันไว้ว่าจะช่วยดูคอมพิวเตอร์ตัวใหม่ให้ และก่อนไปมีการเดินมาจับหัวน้องมันพร้อมกับบอก
“เจนๆ ทรงผมนี้เหมาะกับพัชมันนะ พี่เป็นคนเลือกให้”
เจนผู้กำลังประมวลข้อมูลหลายอย่างในหัวยิ้มเมื่อสบตากับหัวหน้าที่ไม่รู้อยากบุหรี่หรืออยากฆ่าคน
“ไอ้ธามเร็ว”
“เจนเคยบอกพี่ไม่ใช่เหรอว่าเทสเตอร์กับพวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ได้”
พี่เอกหันมาถามสาวคนเดียวในห้องที่ดูก็รู้ว่ากำลังวางแผนอะไรสักอย่างของมันอยู่
“เป็นเพื่อนไม่ได้ก็เป็นอย่างอื่นได้นิคะ”
ดูไปดูมา เจนว่าจะลองเปลี่ยนไปอยู่ฝั่งเทสเตอร์ดูเหมือนกัน

 
 



TBC.

localhost : server จำลองบนเครื่อง
stylesheet : css (Cascading Style Sheets) ภาษาที่ไว้เขียนตกแต่งเว็บไซต์
deploy: การย้าย software ขึ้นไปยัง server จริง เพื่อทดสอบและใช้จริง
navbar : ชื่อเรียก menu bar ด้านบนของเว็บไซต์หรือแอปพลิเคชัน
responsive : การเขียน css เพียงชุดเดียวให้รองรับในทุก devices (มือถือ, แทปเล็ต, pc)

 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-08-2018 22:39:39 โดย zearet17 »

ออฟไลน์ valenpinkpink

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
หวายยยยยหัวหน้าหึงเหรอะคะ /กระซิกๆ/
55555 จะว่าไปพี่ธามก็ดูอบอุ่นดีนะคะ :mew2:
 
ชอบน้องเจนมาก เหมือนมองเห็นตัวเอง :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ lnudeel

  • I wanna be a CAT!!
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-5
แอร๊ยยยยยยย!~~~~~  กรีดร้อง ฟินนนน~~~ :z3: :z3:

ออฟไลน์ marisa9397

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
งอนพี่ยู ทำไมนอกใจน้อง

ออฟไลน์ PAiPEiPEi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-3
พาซวยคนฮ็อต  พอองค์เมียมาสถิติออร่าต่างๆที่ตามมานี่ดูจะฟุ้งกระจายไปทั่วเลยนะจ๊ะพาซวย

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
มีพลังงานบางอย่าง
ดูเหมือนอารมณ์พี่ยูจะมีบัค

ออฟไลน์ XVIII.88

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
    • XVIII.88
หวาย แพ้ หึงน้องออกหน้าออกตา  :hao7:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-09-2017 22:48:04 โดย XVIII.88 »

ออฟไลน์ MooMiew

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
:katai2-1:

เอาละเหวยผลัดกันหึงผลัดกันหวง แต่พี่ยูนี่ออกหน้าออกตามากเลยนะคะ หวงก้างกับเพื่อนก็ไม่เว้น  :hao7:

มีคำถามค่ะ สังเกตว่ามีบางคำใช้ทับศัพท์ บางคำพิมพ์อังกฤษเลย มีความนัยอะไรหรือเปล่าคะ

แต่ก็กำลังคิดว่าถ้าคำบางไม่เขียนทับศัพท์แต่เขียนเป็นอังกฤษไปเลย นิยายเรื่องนี้จะดูมีแต่ศัพท์เฉพาะภาษาอังกฤษเยอะมากเลยอะ เพราะเป็นแนวนี้อะเนอะ ศัพท์เลยเยอะหน่อย55555

เราชอบนะ เหมือนมาตีแผ่บางมุมของอาชีพนี้เลย  :katai2-1:

ติดตามค่ะ  :pig4:

ออฟไลน์ idoloveyou555

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 98
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ ยอดมนุษย์ขนมปัง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 325
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-4

ออฟไลน์ w-for-winnie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
แอร๊ยยย จะ #พัชยู หรือ #พัชธาม ดี เลือกไม่ถูก
พี่ธามก็รุกหนักดี ที่มาหาเรื่องงานน้อง จะมีจีบน้องแน่ๆ
ส่วนพี่ยู น่าหมันไส้ ได้น้องพัชแล้ว นอกจากไม่รับผิดชอบ ยังมีควงสาวต่ออีก แต่ก็ยังหึงน้อง งงกับพี่ยูจริงๆ

ช่วยแก้คำผิดค่ะ
“ถ้าผมลืมมันก็ต้องมี error find not found ที่ล็อกพี่ดิ นี่ผมไม่ได้ลืม” => file not found
ตานี่ขวา => ตานี่ขวาง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด