เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 17 5/7/2017 p.47 40 %
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 17 5/7/2017 p.47 40 %  (อ่าน 270544 ครั้ง)

ออฟไลน์ Virginsnow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-1
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ 

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.เรื่องสั้นให้จั่วคนว่าเรื่องสั้นด้วยนะครับ และนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


...เพียงฝุ่นธุลี...

เปิดเรื่อง 28/3/2559



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-07-2017 01:23:41 โดย Virginsnow »

ออฟไลน์ Virginsnow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 1 28/3/59
«ตอบ #1 เมื่อ28-03-2016 23:46:15 »

บทนำ

     มันสุ่มนิ่งอย่างเงียบเชียบ หายใจแผ่วเบาเพื่อเฝ้ารอ มันไม่สนใจความหนาวเย็นหรือแม้แต่ยุงริ้นไรที่มาเกาะตามตัวของมัน ในเวลานี้มันคล้ายได้กลายเป็นหินตามชื่อของมัน ชื่อที่นายตั้งให้มัน
     “จากนี้ไปเธอชื่อหิน ฉันชอบชื่นนี้”
     คำพูดของนายทำให้มันอุ่นวาบ หัวใจชืดชาของมันคล้ายได้รับการโอบกอดอย่างอบอุ่น ชีวิตไร้ค่าของมันเหมือนได้รับน้ำทิพย์ให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไป...เพื่อนายคนเดียวเท่านั้น
     แต่วันนี้ ทั้งชีวิตที่อุทิศเพื่อนายกำลังจะสิ้นสุดลง นับจากที่มันได้แตกสลายไปพร้อมกับประกาศิษย์สั่งตายที่นายหยิบยื่นให้แก่ทาสที่ซื่อสัตย์อย่างมัน
     สายตาแหลมคมมองทะลุความมืดอย่างค่ำคืนเข้าไปภายในตัวคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่า มันเคยเข้าไปในนั้น...ในยามที่นายต้องการมัน มันทอดตัวเหมือนข้าทาสที่ซื่อสัตย์ เป็นเหมือนหมาล่าเนื้อที่เชื่องเพื่อนายเพียงผู้เดียว ร่างกาย จิตใจ ความนึกคิดหรือแม้แต่ศักดิ์ศรีความเป็นผู้ชาย มันพร้อมมอบให้นายขยำขยี้ด้วยความเต็มใจและยินดียิ่ง แต่นับจากนี้มันจะขอยุติตามที่นายต้องการ
     รถยนต์สปอร์ตคันหรูแล่นเข้าไปในบ้าน สายตาอันของมันจ้องร่างของนายที่โอบกอดสาวน้อยกับหนุ่มน้อยหน้าตาสวยงามไว้คนละข้าง มันรู้ดี มันรู้ว่านายไม่เคยขาดจาดเรื่องโลกีย์ได้ นายหลงใหลและเสพสมมันอย่างไม่เคยพอ แต่เหยื่อของนายมักไม่ทนมือ อ่อนแอขาดใจตายไม่ทันข้ามคืนด้วยกันทั้งนั้น มีแต่มันที่อึดทนยิ่งกว่าวัวควาย นายจึงชอบเล่นกับมันในยามเกรี้ยวกราดเพราะเห็นว่ามันทนไม้ทนมือ ตายยาก...จริงของนาย มันตายยาก
     มันทนรออีกหลายอึดใจ จึงย่องเงียบออกจากที่สุ่ม มันทำตัวเหมือนโหงพราย ไปมาเงียบเชียบ ไร้ร่องรอย ทุกสิ่งที่มันเป็น นายเป็นคนสรรหาคนมาฝึกให้มันทั้งนั้น นายบอก...เพื่อให้มันทำตามคำสั่งของนายได้ วันนี้ มันคงต้องคืนสนองนาย

.............

....................

     ทางที่มันเดินข้ามชุ่มไปด้วยเลือด ตีนเปล่าของมันย่ำลงบนกองหย่อมเลือดเหมือนแอ่งน้ำ ร่างของเพื่อนพ้องที่มันเคยเชื้อในตกตายด้วยมีดและมือของมัน
     เลือดสาดกระเซ็นย้อมผนังกำแพงและเครื่องเรือนหรูหราจนกลายเป็นสีแดงชาด นายชอบสีแดงมันจึงบรรจงตั้งใจย้อมบ้านของนายให้กลายเป็นสีที่นายชอบ
     รอยยิ้มบิดเบี้ยวของมันแสยะออกเมื่อมันเดินมาถึงห้องของนาย มันเปิดประตูช้า ห้องนี้นายสร้างขึ้นเพื่อกักเก็บเสียงจากภายใน ป้องกันเสียงกรีดร้องของเหยื่อในยามที่นายกำลังสนุกสนาน
     สิ่งแรกที่มันเห็น คือร่างขาวโพลนที่กองอยู่บนพื้น สาวน้อยแสนสวยคนนั้นนอนตาย ตาเบิกโพลงไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เลือดเกรอะไปทั้งตัว ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างโดนกรีด เลือดกำลังไหลรินออกจากกายจนเปื้อนพื้นหินอ่อนเป็นแอ่ง มันมองร่างไร้ลมหายใจอย่างชืดชา เด็กคนนี้คงทำให้นายไม่พอใจ ความตายจึงมาเยือนอย่างรวดเร็ว
     มันเดินก้าวข้ามร่างนั้น เดินตรงไปยังห้องกว้างภายใน ร่างของเด็กหนุ่มโดนขึงด้วยโซ่ ขาทั้งสองข้างโดนแยกออกกว้างโดยที่เท้าทั้งสองโดนตอกตรึงด้วยตะปูติดกับแท่นไม้ นายยินอยู่ตรงกลางร่างนั้น ขยับสะโพกสวนแทงความเป็นชายเข้าออกช่องทางหลังของเด็กหนุ่มซึ่งกำลังกรีดร้องเหมือนสัตว์บาดเจ็บ การทรมาณของนายล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับความพอใจ หากนายพอใจมาก เหยื่อจะค่อยๆถูกละเล็มอย่างช้าๆจนกว่าจะขาดใจตาย หากนายไม่พอใจก็อาจจะตายอย่างโหดเหี้ยม แต่มันจะจบลงอย่างรวดเร็วมากกว่า
     มันนับว่าโชคดีอยู่บ้างที่นายต้องการเก็บมันไว้ใช้งานนานๆ และนับว่าโชคดียิ่งกว่าเมื่อนายตัดสินใจให้คนอื่นฆ่ามัน
มันไม่เคยขัดใจนายสักครั้ง เช่นเดียวกับครั้งนี้มันตั้งใจมาตายแต่เพราะมันเป็นทาสที่ซื่อสัตย์ มันจึงมาเพื่อส่งนายให้ตายพร้อมกับมัน
     มันรักนายมากพอๆกับที่มันเกลียดชัง มันจึงมอบความตายให้นายอย่างรวดเร็วและเรียบง่ายที่สุด มันมองแผ่นหลังของนายอย่างรักใคร่ก่อนจะขยับมีดในมือ

     มันอุ้มร่างของนายเข้าไปในห้องน้ำ ล้างคราบคาวและคราบเลือดที่มันบรรจงปาดลงบนลำคอขาวๆนั้นอย่างฉับไว บาดแผลที่มันสร้างเป็นเส้นตรงตัดฉับตรงหลอดลมได้อย่างสวยงามที่สุด
มันเลือกชุดที่นายชอบมาใส่ให้ วางนายลงบนเตียงสีขาว ห่มผ้าให้นายหลับสบายที่สุด มันคุกเข่าและบรรจงจูบหลังมือเรียวสวยด้วยความรัก
     น้ำตาแห่งความรักและความแค้นของมัน ชีวิตไร้ค่าของมันกำลังมาถึงจุดจบ มันไม่เคยเชื่อเรื่องการเริ่มต้นใหม่ มันไม่เคยเชื่อเรื่องความหวัง ชีวิตของมันเปื้อนเลือก ล้างผลาญชีวิตผู้อื่นมานับไม่ถ้วน ทุกสิ่งมันทำเพียงเพื่อนายเหมือนมันเท่านั้น นายที่ดึงมันมาจากความโสมมให้จมลงในความโสมมที่ยิ่งกว่า
     นายคือคนที่มอบชีวิตแต่ก็เป็นคนพรากชีวิต พรากหัวใจของมันไปเช่นกัน
มันเป็นเพียงคนโง่ ไร้ความคิด ไม่มีสมอง มันจึงเลือกที่จะตอบแทนนายให้หลุดพ้นไปจากความโสมมเหล่านี้
มันรัก มันชัง มันเกลียด มันกลัว มันขยะแขยงและมันสงสาร ทั้งหมดเป็นความรู้สึกที่มันมอบให้แก่นายไปพร้อมๆกับที่มันมอบให้แก่ตัวของมันเอง
     มันล้วงปืนที่มันเก็บไว้ในเอวออกมาถือไว้ ปืนกระบอกนี้เป็นปืนกระบอกแรกที่นายยื่นให้มันและยืนมองดูมันยิงคนที่นายต้องการให้ตายด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ กระสุนนัดเดียวภายในมันไม่ได้ใช้เพื่อพรากชีวิตใครอีกต่อแล้ว

กริ๊ก

     กระบอกเย็นเฉียบจรดตรงขมับอย่างแช่มช้า มันเฝ้ามองใบหน้าของนายด้วยความรู้สึกอันไม่สามารถบรรยายออกมาได้อีก นอกจากความว่างเปล่า

     มันยิ้มและเหนี่ยวไก

     ปัง!!!!

     จบชีวิตไร้ค่าที่เป็นได้แค่เพียง “ฝุ่นธุลี”



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-03-2016 21:49:54 โดย Virginsnow »

ออฟไลน์ Virginsnow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 1 28/3/59
«ตอบ #2 เมื่อ28-03-2016 23:48:01 »

ตอนที่ 1 ไม่อาจเรียกได้ว่าปาฏิหาริย์
[/size]

     มันตื่นขึ้นมาเพื่อพบว่าตัวมันทะลึ่งพรวดขึ้นสู่ผิวน้ำและสูดลมหายใจเข้าปอดด้วยสัญชาตญาณมากกว่าสติ ร่างกายของมันถูกมัดไว้ด้วยอะไรบางอย่าง มันจึงดิ้นและสะบัดจนหลุดออกจากสิ่งที่ยึดพันมันเอาไว้ก่อนจะตะเกียกตะกายว่ายน้ำไปสู่ฝั่ง
     มันตะกายพื้นโคลนเปียกๆสู่พงหญ้าคาสูงจรดศีรษะ ร่างกายของมันหนาวสะท้านและเปลือยเปล่า สมองของมันมึนงงและหนักอึ้ง ภาพบางอย่างฉายติดๆดับๆจนยากจะประติดประต่อ
     เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของมันดังแผ่วเบาอย่างโดดเดี่ยว สายตาฝ้าฟางไม่เห็นอะไร มันนอนจนโคลน ร่างกายหนักอึ้งและรับรู้ได้ถึงความอ่อนแอที่มันไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในชีวิต
     มันไม่รู้ว่ามันนอนอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน สติของมันติดๆดับๆเหมือนสัญญาณโทรทัศน์ที่ไม่เสถียร ภาพหลายอย่างยังคงไหลวน มันปวดหัวแทบระเบิด หรือตอนนี้มันกำลังอยู่ในนรกกันแน่
     มันไม่เคยรู้จักชีวิตหลังความตาย มันจึงคิดว่าความตายคือความหลุดพ้นประเภทหนึ่ง มันไม่มีความรู้มากนักเพราะไม่เคยเรียนหนังสือและก่อนที่สติอันเลือนรางของมันจะดับลง
     แสงไฟวูบวาบก็ส่องกระทบตาของมันพร้อมกับเสียงตะโกนเซ็งแซ่ทำให้มันรับรู้ได้ว่า ชีวิตของเศษผงไร้ค่าอย่างมันยังไม่ตายอย่างที่ใจมันหวัง



     มันตื่นมาพร้อมความอบอุ่นมากกว่าเดิม กลิ่นแรกที่รับรู้ได้คือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรคที่ใช้โดยทั่วไปในโรงพยาบาล เสียงแรกที่ได้ยินคือเสียงทุ่มเถียงกันของชายหญิงคู่หนึ่ง
     “เพราะคุณ คุณรับปากว่าจะเลี้ยงลูกอย่างดี แล้วทำไมลูกฉันถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้”
     “นี่ใจคอคุณจะโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของผมคนเดียวให้ได้ใช่ไหม คนนอกอย่างคุณจะรู้อะไร ไอ้ฝุ่นมันไม่รักดี เป็นเกย์วิปริตผิดเพศไม่พอ มันยังปาร์ตี้ติดย่ามั่วเซ็กซ์ไม่เว้นวัน แล้วที่มันต้องมานอนเป็นผักอยู่อย่างนี้เพราะอะไรรู้ไหมคุณ เพราะมันอับยาจนช็อคไง เขาคิดว่ามันตายเลยเอามันไปทิ้งเพราะกลัวความผิด หมอเขาก็บอกว่าในเลือดมันมีแต่สารเสพติด เหอะ คุณเห็นรึยังว่าลูกที่แสนดีของคุณมันเป็นยังไง ใฝ่ต่ำผิดเพศไม่พอ มันยังทำชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของผมป่นปี้หมดแล้ว”
     “ฮึก ไม่ ไม่จริง ลูกฝุ่นของฉันไม่มีทางทำตัวอย่างนั้น มันเป็นเพราะนังเมียผู้ดีของคุณไง มันคงเลี้ยงลูกฉันแบบทิ้งๆขว้างๆ คุณเองก็เหมือนกัน คุณสัญญากับฉันว่าจะเลี้ยงลูกอย่างดี แล้วไหนล่ะ ถ้าคุณให้ลูกไปกับฉันตั้งแต่แรก ฝุ่นก็คงจะไม่เป็นอย่างนี้”
     “คุณก็เอาแต่โทษคุณหวาน คุณไม่รู้หรอกว่าคุณหวานเขาพยายามกับลูกชายตัวดีของคุณมากแค่ไหน เขารักมันมากกว่าลูกแก้วลูกขวัญ ลูกแท้ๆของตัวเองเสียอีก แต่เพราะลูกคุณมันใฝ่ต่ำเองต่างหาก”
     “ไม่จริง” เสียงแหลมกรีดร้อง
     “จริง” เสียงที่ตะคอกกลับทำให้มันที่นอนฟังขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความมึนงง “ผมไม่คิดว่าตัวเองเลี้ยงลูกไม่ดี ผมให้มันทุกอย่าง การศึกษา เงินทอง อะไรก็ตามที่มันต้องการผมก็หามาให้ มันมีชีวิตสุขสบายยิ่งกว่าเด็กคนๆไม่รู้กี่ร้อยเท่า”
    “คุณมันก็ดีแต่ให้เงินให้ความสะดวกสบาย แต่คุณไม่เคยให้ความรักเลย ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ คุณไม่เคยให้ความรักลูกเหมือนที่คุณไม่เคยให้ฉัน คุณเอาแต่หลงไหลอีนังหวาน คุณจำได้ไหม ตอนที่คุณแทบสิ้นเนื้อประดาตัว มันไม่เคยชายตาแลคุณ แต่พอคุณได้ดีมันถึงได้หันมาจับ หันมาแย่งผัวคนอื่น แต่ฉันสิ ฉันที่สู้ทนฝ่าฟันมาเพื่อคุณเป็นได้แค่เศษเดนเก่าๆที่คุณหมางเมิน ตอนเลิกกันใหม่ๆ ฉันต้องการลูก แต่คุณก็ไม่ยอมให้ คุณอ้างว่าอะไร จำได้ไหม คุณอ้างว่าฉันคบชู้ อ้างว่าผู้หญิงไร้การศึกษาอย่างฉันเลี้ยงลูกไม่ดี นังเมียใหม่ผู้ดีของคุณเหมาะสมกว่า แล้วตอนนี้ล่ะ เป็นยังไง ลูกที่น่าสงสารของฉันต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้เพราะอะไร มันเป็นเพราะคุณ เพราะคุณได้ยินไหม”
     “ถ้าคุณคิดว่าเลี้ยงลูกได้ดีก็เอาไปสิ ผมยกให้ เอาลูกที่น่าสงสารแสนดีของคุณออกไปจากตระกูลผมได้เลย ผมแถมค่าเลี้ยงดูมันให้ด้วย ห้าสิบล้านเป็นไง คนเห็นแก่เงินอย่างคุณชอบอยู่แล้วนี่ แล้วผมก็ขอสั่งห้ามคุณ อย่ามาว่าคุณหวานเธออีก เธอบริสุทธิ์ไม่เคยคิดที่จะแย่งสามีใคร เป็นผมเองที่รักคุณหวาน ผมเองที่บังคับ”
     “กรี๊ดดดด”
     เสียงกรีดร้องอย่างทุกข์ระทมทำให้มันขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก มันรู้สึกเศร้าโศกและเสียใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ
     แค่กๆ
     เสียงไอของมันทำให้เสียงทะเลาะเบาะแว้งหยุดชะงักลง
     “ฝุ่น ฝุ่นลูกแม่ หมอ หมออยู่ไหน ลูกดิฉันฟื้นแล้ว”
     จากนั้นความวุ่นวายก็เริ่มต้นขึ้น มันพบว่า ชีวิตของมันพลิกคว่ำพลิกหงายเกินกว่าจะคาดเดา



     มันฟื้นขึ้นมาในร่างของคุณอื่น คนซึ่งมันไม่เคยรู้จัก ตอนแรกมันงุนงงแต่มันก็ยังมีความฉลาดพอที่จะเงียบและคิด มันไม่โวยวายเพราะมันไม่เคยทำ มันไม่ตกใจเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวมันช่างแปลกประหลากเกินกว่าจะตกใจ
     มันที่ควรตายตามนายไปกลับมาอยู่ในร่างของคนอื่น เด็กคนนี้ชื่อฝุ่น ความทรงจำที่หมุนวนในสมองของมันกระจ่างชัดขึ้น เมื่อมันได้สติได้ในสัปดาห์ที่สอง มันมีความทรงจำของเด็กคนนี้ บางภาพชัดเจน บางภาพพล่าเลือน ความรู้สึกบางอย่างก็ยังเป็นมันที่ไร้ความรู้สึก แต่บางครั้งมันก็รู้สึกต่างออกไป คงเป็นความคุ้นชินของเจ้าของกายคนเดิม
     ฝุ่น อดีตเจ้าของร่าง เป็นเด็กที่ใช้ชีวิตเหลวแหลกตามแบบของลูกคนมีเงินที่โดนตามใจจนไร้หัวคิด ความรู้สึกอ่อนไหวและเปราะบางจนเลือกทางเดินที่ตกต่ำลงไปเรื่อยๆ แต่สำหรับคนที่เกิดมาในสังคมโสมมอย่างมัน กลับรู้สึกว่าชีวิตของเด็กคนนี้มีส่วนที่คล้ายกับมันอยู่บ้างเหมือนกัน
     เป็นความเหมือนที่แตกต่าง เพียงแต่เราสองคนอยู่กันคนละสถานะ เด็กคนนี้มีเส้นทางมากมายให้เลือกเดิน แต่มันไม่มี
     “ฝุ่น ตื่นแล้วเหรอลูก” หญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวยแต่ร่องรอยของความทุกข์ทำให้เธอดูหมองหม่นจนทำให้ความสวยดูจืดจางลงไปมาก หากแต่ความทระนงบางอย่างในแววตานั้นทำให้มันรู้ เธอเป็นผู้หญิงแกร่งคนหนึ่งทีเดียว
     “อือ” มันพยักหน้า มองใบหน้าของหญิงสาวที่ดูผ่อนคลายมากขึ้น
     “ม แม่นึกว่าฝุ่นจะเกลียดแม่จนไม่...” หญิงสาวกล้ำกลืนคำพูดนั้นลงไป ความทุกข์ที่ฉายชัดทางแววตา ทำให้ภาพเหตุการณ์หนึ่งเริ่มทำงาน

     “ฝุ่นเกลียดแม่ ไปให้พ้น ไป๊” เสียงที่เด็กหนุ่มตั้งใจดัดจนแหลม ลักษณะท่าทางตุ้งติ้งบ่งบอกถึงอะไรได้หลายๆอย่าง เด็กฝุ่นสาดน้ำใส่หน้ามารดาที่พยายามเข้ามาพูดคุยอย่างไม่ไว้หน้า
     “ฝุ่น แม่”
     “อย่ามายุ่ง” เด็กหนุ่มผลักแม่จนล้มลงไปกองบนพื้น


     ความเกรี้ยวกราดที่เด็กคนนี้สาดใส่มารดายังเกิดเกล้านั้นยิ่งทำให้หญิงสาวตรงหน้ามันดูหน้าสงสาร ในชีวิตก่อนที่มันจะอยู่กับนาย มันเพียงเด็กที่โดนแม่แท้ทุบตีไม่ว่าจะในยามมีสติหรือเมาเหล้าเมายาเสียแทบจะเดินไม่ไหว มันที่ยังเล็กทำได้แค่คู้ตัวยอมรับฝ่ามือหรือไม่ก็ไม้กวาดที่ฝาดลงมา ต่อมาเมื่ออยู่กับนายมันก็ได้เห็นแม่อีกรูปแบบหนึ่ง แม่ที่เมินเฉยต่อลูกกับแม่ที่ยกยอลูกราวกับเทวดา แต่แม่ที่อดทนอดกลั้นต่อลูก แม้ลูกจะทำร้ายก็ยังมองลูกด้วยความรักนับว่าเป็นครั้งแรก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยได้ยินเรื่องราวทำนองนี้มาเลย
     “แม่” อยู่ๆมันก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้านั้นอย่างอ่อยโยน เป็นความแปลกใหม่สำหรับมันไม่น้อยทีเดียว ความอ่อนโยนที่ไม่คิดว่ามันจพมอบให้ใครนอกจากนายคนเดียว
     “ฝุ่นๆ ฮึก แม่ขอโทษ แม่ขอโทษ” หญิงสาวตรงโถมเข้ามากอดมันไว้ ร้องไห้จนเสื้อเปียกชุ่ม
     “อึกอัด” มันบอก ทำให้หญิงสาวรีบผละออกมา ลูบเนื้อลูบตัวมันอย่างอ่อนโยนรักใคร รอยยิ้มทำให้ใบหน้านั้นอ่อนโยนมากขึ้น
     “ฝุ่นๆ ฮึก จากนี้ฝุ่นไปอยู่กับแม่นะ แม่จะดูแลฝุ่นเอง อาจไม่สุขสบายเท่าอยู่กับพ่อ แต่แม่สัญญาว่าจะดูแลฝุ่นเอง นะลูก” เธอละล่ำละลักพูดขณะปาดน้ำตาไปด้วย
     “พ่อ” มันเรียกผู้ชายคนนั้นเพราะนึกชื่อไม่ออก สมองมันลั่นแปลบปลาบ จึงได้นึกออกมา พ่อของเด็กฝุ่นเป็นนักธุรกิจใหญ่ ใครๆก็เรียกว่าเสี่ยคณิน หย่าเมียคนแรกคือ คุณเง๊กลั้งก็แต่งงานกับเมียคนใหม่ทันที เด็กฝุ่นอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงมาตลอด ส่วนแม่แยกตัวออกไปหลังจากหมดสิทธิในตัวสามีและลูกจะมาเยี่ยมลูกทุกๆสามเดือน
     แปล๊บ
     มันปวดหัวเมื่อข้อมูลมากมายมหาศาลในสมองตีรวนกันขึ้นมาจนต้องรีบผลักไสข้อมูลเหล่านั้นออกไป ถึงแม้ว่าร่างกายนี้จะเป็นของเด็กฝุ่น แต่ตอนนี้มันต่างหากที่เป็นเจ้าของ มันไม่อยากขุดลึกเข้าไปในความทรงจำของคนอื่นที่มันไม่ได้สนใจอะไรนัก
ใจจริงตอนที่มันตัดสินใจตาย มันก็แค่คิดว่าถ้ามันจบชีวิตไร้ค่าของมันไปพร้อมกับนายคือสิ่งที่สมควรที่สุด แต่กลายเป็นว่ามันต้องฟื้นมาอยู่ในร่างของคนอื่น หากมันเลือกตายอีก มันจะไปได้หลุดพ้นอย่างที่หวังหรือจะหมุดวนไปอยู่ในร่างอื่นอีก ไม่มีอะไรแน่นอนทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งที่มันควรสนใจอันดับแรก คือ การอยู่รอด
     “พ่อเขาอนุญาตแม่แล้ว เขาคงอยากจะอยู่กับครอบครัวใหม่มากกว่านะฝุ่น แม่รู้ว่าฝุ่นคงเสียใจมาก แต่แม่อยากให้ฝุ่นยอมรับว่าเขาไม่รักเราแล้วจริงๆ” ประโยคสุดท้ายมันคิดว่าคุณเง็กลั้งคงจะพูดกับตัวเองเสียมากกว่า

     มันอยู่ในโรงพยาบาลอีกสองวันหมอก็ให้อนุญาตให้กลับบ้านได้ คุณเง็กลั้ง...แม่ มันอยากเรียกเธอว่าแม่เพราะคิดว่าอย่างน้อยตอนนี้ร่างกายที่มันอาศัยอยู่ก็เป็นลูกของเธอ กระตือรือร้นจัดแจงทุกอย่าง ตั้งแต่ปลุกมันอาบน้ำ เอาเสื้อผ้ามาให้มัน
ภาพสะท้อนจากกระจกในห้องน้ำ เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปี มีผิวขาวจัดเหมือนแม่ที่มีเสื้อสายจีน รูปร่างค่อนข้างอ้วนเจ้าเนื้อ หน้าตาจัดว่าหน้าตาดีทีเดียว เค้าหน้าไม่เหมือนแม่เสียทีเดียว คงเหมือนไปทางพ่อ
     คิดถึงพ่อ พ่อก็มา เสี่ยคณินเป็นชายร่างสูงใหญ่ รูปหล่อมาดภูมิฐาน จมูกโด่งปากบางได้รูป ที่สำคัญคือมีดวงตาคมๆดูเย่อหยิ่ง ลักษณะเป็นชายที่ค่อนข้างกลมกลิ้ง อัธยาศัยดี เข้าหาคนเก่งประกอบกับรูปหน้าหล่อเหลา ทำให้คนหลงรักได้ง่ายๆ ไม่น่าแปลกใจอะไรเมื่อเห็นสายตาที่เขาทอดมองมา มันเย็นชาและไร้ซึ่งความรักให้แก่สองแม่ลูก ส่วนคนที่เดินตามติดเสี่ยคณินเข้ามาเป็นหญิงสาวแสนสวย ลักษณะท่าทางเรียบร้อยอ่อนหวาน อ่อนโยน ดวงตาฉายชัดถึงความเมตตาเกื้อกูน ดูใจดีน่าคบหาไม่แพ้เสี่ย คนๆนี้คือแม่เลี้ยงของเด็กฝุ่น คุณน้ำหวาน
     แม่มีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีที่สองคนนี้ก้าวเข้ามา คุณน้ำหวานยกมือขึ้นไหว้แม่อย่างอ่อนหวานชดช้อยเป็นผู้ดีทุกระเบียดนิ้ว
     “สวัสดีค่ะ พี่เง๊ก”
     “หล่อนมาทำไมยะ” แม่กัดฟันถาม
     “หวานมาดูลูกฝุ่นค่ะ ตั้งแต่ลูกฝุ่นเข้าโรงพยาบาลหวานก็เป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ จะรีบมาเฝ้าไข้ลูกหลายครั้งแต่ติดที่คุณพี่ไม่อนุญาต” สายตาที่เธอทอดมองมันเต็มไปด้วยความรักใคร่ น้ำตาคลอนัยน์ตาคู่สวยนั้นแฝงไปด้วยความสงสารจับใจ
หืม มันขนลุก สัญชาตญาณดิบของมันบอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นอย่างที่แสดงออกมาได้ไร้ที่ติ เธอเป็นนักแสดงมืออาชีพทีเดียว หากเป็นคนอื่นเขาคงเชื่อแต่กับมันที่อยู่กับนายมานาน สายตาของนายตอนกำลังจัดการกับเหยื่อเต็มไปด้วยความเมตตายิ่งกว่านี้ร้องเท่าพันเท่า
     “ไม่จำเป็นหรอกย่ะ ฉันกับลูกจะไปเดี๋ยวนี้แล้ว ส่วนคุณ” แม่หันไปทางพ่อ “ฉันหวังว่าคุณจะรับปากตามที่พูด”
     “ผมให้ทนายจัดการแล้ว” มันเพิ่งสังเกตว่ามีชายสูงวัยร่างอ้วนคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังเสี่ย คนๆนี้คือทนายสมชาติ เขายิ้ม สายตากลอกกลิ้งไปมาไม่น่าเชื่อถือ แม่รับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียด
     “ฉันต้องแน่ใจว่าเงินห้าสิบล้านจะถึงมือฝุ่นจริงๆ จัดการโอนให้หมดเรื่อง อ้อ ที่ดินอีกห้าแปลงที่ฉันบอกล่ะ”
     “เอ๊ะ ที่ดินอะไรกันคะ คุณพี่” คุณน้ำหวานถามเสียงสูงกับสามี แต่แม่ตอบด้วยรอยยิ้มขรึมๆ
     “ที่ดินสิบไร่ตรงสุขุมวิทย์ ที่ดินอีกห้าสิบไร่ที่จันทบุรี ที่ดินอีกสี่ไร่สามงานที่พัทยา ที่ดินพร้อมตลาดอีกสิบห้าไร่ตรงรังสิตและเกาะมุกดาที่พังงา ที่ตรงนั้นเป็นที่ดินที่ฉันจัดการได้มาเองทั้งนั้น มันเป็นหนึ่งในสินสมรสที่แบ่งกันตอนหย่า ฉันกับคณินตกลงกันไว้ว่าจะยกให้ฝุ่นตั้งแต่แรก ในเมื่อฝุ่นจะไปอยู่กับฉันแล้วก็ทำเรื่องให้เป็นของฝุ่นไปเลยเสียตั้งแต่ตอนนี้ คนที่มันจ้องจะฮุบจะไม่มาสะเออะกับของๆลูกฉันไม่ได้”
     “ได้ ผมเตรียมไปไว้แล้ว ไปทำเรื่องโอนกันตอนนี้เลย” เสี่ยกัดฟันพูด
     “แต่คุณพี่” คุณน้ำหวานค้านแต่เมื่อสามีตบหลังมือปรามเธอก็ต้องเงียบ แววตาใจดีมีเมตตาหายวับในทันที เมื่อรู้ว่าจำนวนเงินและทรัพย์สินที่ต้องให้ไปมากมายกว่าที่คิดเอาไว้
     “เธอเองก็ทำตามสัญญาด้วย จากนี้ไปคุณกับลูกจะมาเรียกร้องอะไรจากผมไม่ได้อีก แม้แต่นามสกุลก็ไม่มีสิทธิ์ใช้”
     “ดีค่ะ พูดง่าย จัดการเร็วดี ฉันชอบ” แม่จบประโยคก่อนจะพยักหน้าให้บุรุษพยาบาลเข็นรถของลูกชายเดินนำออกไปด้วยแผ่นหลังเหยียดตรง

     จัดการทุกอย่างเสร็จภายในสองชั่วโมง ตลอดเวลามันเงียบไม่เอ่ยแย้งแม้แต่คำเดียว เพียงพริบตา มันที่เป็นเด็กฝุ่นก็กลายเป็นเศรษฐีที่มีเงินในบัญชีจำนวนห้าสิบล้านบาทถ้วน มีชื่อเป็นเจ้าของที่ดินห้าแห่ง สามในห้า เป็นคอนโดหรู บ้านพักตากอากาศและตลาดใหญ่ ที่เหลือ หนึ่งแห่งเป็นรีสอร์ทเชิงอนุรักษ์กับเกาะอีกหนึ่งเกาะที่ยังมีสรรพยากรทางธรรมชาติบริบูรณ์ มูลค่ามากว่าห้าร้อยล้านบาท
     ส่วนแม่ที่นั่งรถมาพร้อมกับมันก็ร้องไห้มาเงียบๆไม่หลงเหลือภาพลักษณ์หยิ่งทระนงที่แสดงให้สามีเก่าเห็นมาตลอดทาง
     “ฝุ่นอาจมองว่าแม่เห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน แต่แม่อยากให้ฝุ่นรู้ แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกของแม่ แม่ทำเพื่อให้ฝุ่นมีสมบัติติดตัว เงินทั้งหมดมันยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งมีแม่กับพ่อเขาร่วมกันสร้างมาด้วยซ้ำไป แม่ถือว่านำพักน้ำแรงทั้งหมดที่แม่ทุ่มเทจะต้องตกถึงมือลูกของแม่ ไม่ใช่คนอื่น”
     มันมองหน้าแม่คนใหม่ของมันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันนับว่าโชคดีที่ตื่นขึ้นมาในร่างที่มีเสาหลักเข้มแข็งอย่างคุณเง๊กลั้ง อย่างน้อยๆตอนนี้มันก็ไม่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดเหมือนที่แล้วๆมา สิ่งที่มันต้องการคือการหาที่ตั้งหลักที่ดีพอจะทบทวนเรื่องราวต่างๆได้ไปพร้อมกับการตัดสินใจอะไรบางอย่าง
    แม่พามันมาที่สนามบินเพื่อนั่งเครื่องไปยังบ้านอีกหลังของแม่ซึ่งอยู่ต่างจังหวัด เมื่อก่อนมันเคยนั่งเครื่องกับนายไม่กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งมักจะเป็นเครื่องบินส่วนตัวเสียมากกว่า ระหว่างนั่งรอมันจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของเด็กฝุ่นมาถือไว้ กดเปิดแอพพลิเคชั่นที่เมื่อก่อนมันไม่เคยสนสักนิด ความทรงจำทำให้มันรู้ว่าเด็กฝุ่นเสพติดโซเชี่ยลมีเดียมากแค่ไหน
    ทันทีที่มันเปิดไอค่อนตัวเอฟสีขาวบนสีน้ำเงินขึ้นมาการแจ้งเตือนมากมายก็ดังขึ้น นึ่งนั้นเป็นคลิปวิดีโอความยาวหนึ่งนาที มันค้นหาหูฟังในกระเป๋าขึ้นมาเสียบต่อและกดเล่นคลิปวิดีโอดังกล่าวที่มีชื่อว่า
ลงอีตุ๊ดอ้วนเมายา ครางเสียงดังเป็นหมูเลย
    หัวใจมันเต้นระรัว เสียงร้องไห้ของเหยื่อในคลิปทำให้ขอบตาของมันร้อนผ่าว มันรู้สึกโกรธอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานานมากแล้ว มืออวบอ้วนกำโทรศัพท์แน่นจนแทบจะบี้คามือราวกับตัวมันเองที่โดนกระทำ จะไม่ใช่ตัวมันเองก็ไม่ถูกนักต้องบอกว่านี่คือร่างกายที่มันอาศัยอยู่นี้ต่างหากที่โดนกระทำ
     ความทรงจำไหลย้อนไปอย่างกับภาพถอยหลังกลับ
     เด็กฝุ่นโดนรุมซ้อม จับฉีดเฮโรอีนก่อนะจะโดนรุมโทรมจากผู้ชายกลัดมันหลายสิบคน เด็กฝุ่นหวาดกลัว กรีดร้อง อาการประสาทหลอนจากยาเสพติดยิ่งทำให้หวาดกลัว กรีดร้องมากขึ้นเรื่อยๆ เด็กฝุ่นพยายามตะกายหนีเข้าไปในห้องน้ำ ยกมือไหว้วิงวอนขอชีวิต พวกมันหัวเราะสนุกไม่ปราณี จับหัวเด็กฝุ่นจุ่มลงไปในโถชักโครกจนขาดอากาศหายใจแน่นิ่งไป ขาดใจตายอย่างน่าอนาถและกลายเป็นมันที่ฟื้นขึ้นมาเมื่ออยู่ใต้น้ำ คงโดนเอาศพมาทิ้งเพื่ออำพรางคดี
     มันหลับตานิ่ง ปิดคลิป ตัวอักษรที่ถูกส่งเข้ามาทางข้อความ เป็นคำขู่ให้ปิดปากเงียบ คงรู้แล้วว่าเด็กฝุ่นยังไม่ตาย หึ คิดว่าคำขู่แค่นี้มันจะรู้สึกกลัวขึ้นมาเหรอ
     มันไม่ใช่เด็กฝุ่น มันเคยเป็นมาแล้วทุกอย่าง มือปืน นักฆ่า มันคือเดนนรกที่ใครหลายๆคนเคยหวาดกลัว นายเคยกล่าวถึงชื่อเสียงของมันที่ไม่เคยทำงานพลาดทำให้มันยืดอกอย่างภูมิใจอยู่หลายวัน
     คอยก่อนเถอะ มันในตอนนี้ยังไม่พร้อม ร่างของเด็กฝุ่นอ่อนแอเกินกว่าจะสู้รบกับใครได้ ไม่ว่าใครก็ต้องการเวลาทั้งนั้นไม่เว้นแม้แต่มัน

     “ฝุ่น  เสียงแม่เรียกทำให้มันลืมตาและลุกขึ้นยืน
     “ง่วงเหรอลูก ฟังเพลงจนหลับเชียว”
     “เปล่าครับ” แม่เดินเข้ามาลูบหน้ามัน
     “ฝุ่นรู้ไหมว่าตั้งแต่ฝุ่นฟื้นขึ้นมา ฝุ่นเงียบแล้วก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แม่รู้ว่าเรื่องราวในอดีตมันน่าเจ็บปวดสำหรับฝุ่น แม่เองก็เจ็บที่เห็นลูกของแม่ต้อง...” มันคิดว่ามันรู้ว่าเพราะอะไรแม่ถึงได้เงียบไป แม่รู้ หมอที่รักษาไม่มีทางรู้ว่าร่างกายนี้โดนอะไรมา
     “เรามาเริ่มนับหนึ่งใหม่นะฝุ่น เอ้อ ฝุ่นจะต้องชอบบ้านของแม่แน่ๆ มันสวยมากเลย แม่แต่งห้องไว้ให้ฝุ่นนานแล้ว ถ้าฝุ่นไม่ชอบก็เปลี่ยนใหม่ได้เลยนะลูก ฝุ่นไม่มีปัญหาเรื่องย้ายโรงเรียนใช่ไหม แม่” มาอึกอัก “แม่คิดว่าฝุ่นน่าจะอยากย้าย”
     “ครับ ฝุ่นตามใจแม่”
     “ขอบคุณมากลูก มันเหมือนเป็นปาฏิหาริย์สำหรับแม่เลยรู้ไหม แม่ดีใจที่ลูกอยู่กับแม่ เราสองคนจะได้เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน ชีวิตของฝุ่นจะสดใส แม่สัญญา” มันฟังและพยักหน้าให้แม่ พลางคิดในใจว่า
     สำหรับมันที่อยากจะตายไปพร้อมกับนายแต่กลับต้องกลับได้มาเกิดใหม่ในร่างคนอื่นนั้น...ไม่อาจนับได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
     นาย...มันคิดถึงนาย ไม่ว่าตอนนี้นายจะอยู่ที่ไหน มันก็จะระลึกถึงนายเสมอ
ไม่ว่าจะรักหรือชัง นายก็ยังเป็นที่สุดในดวงใจของมันไม่เปลี่ยนแปลง
     มันไม่หวังว่านายจะให้อภัย มันไม่หวังว่านายอาจจะไปเกิดในร่างใครเหมือนมันหรือเปล่า มันไม่หวังอะไรทั้งนั้นเพราะรู้ว่าความหวังเป็นสิ่งที่มันจับต้องไม่ได้
     เส้นทางที่มันจะเดินไปนับจากนี้ มีเพียงก้าวเดินและฝ่าฟันไปด้วยตัวเองเท่านั้น…..

จบตอน

ขอบคุณที่ติดตามค่าาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-03-2016 21:55:17 โดย Virginsnow »

ออฟไลน์ Virginsnow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 2 31/3/59
«ตอบ #3 เมื่อ31-03-2016 21:47:26 »

ตอนที่ 2 เปลี่ยนแปลง
[/b][/size]

     บ้านของแม่อยู่เป็นไร่ดอกไม้ขนาดใหญ่ กินพื้นที่มากกว่าหนึ่งร้อยไร่ แม่หย่ากับเสี่ยคณินตอนเด็กฝุ่นอายุได้ห้าขวบ สิบสามปีต่อมา ผู้หญิงตัวเล็กๆเพียงคนเดียวสามารถบุกเบิกที่ดินเปล่าอันได้มาจากมรดกตกทอดของอากงซึ่งเป็นพ่อค้าเก่าเชื้อสายจีนให้กลายมาเป็นไร่ขนาดใหญ่ที่สามารถส่งผลผลิตขายในประเทศรวมทั้งส่งออกได้กำไรต่อปีไม่น้อยหน้านักธุรกิจที่มีหน้าทีตาในจังหวัดหลายๆคน
     คุณนายเง๊กลั้ง เป็นชื่อที่ไม่ว่าใครก็เรียกกันจนติดปาก นาทีแรกที่มันมาเห็นที่นี่ มันชอบมาก ไร่ธุลีสรวงเป็นสถานที่ที่สวยงามราวกับสวรรค์ อากาศสะอาดสดชื่น ห่างไกลความวุ่นวายทั้งหมดทั้งมวล
บ้านเรือนไทยหลังใหญ่กลางไร่ก็สวยไม่แพ้กัน แม่ซื้อบ้านมาจากเจ้าของบ้านเก่าซึ่งเป็นนายพลวัยเกษียร ก่อนตายด้วยรู้ว่าลูกหลานไม่ชื่นชอบบ้านไม้ อยากจะขายไปปลูกบ้านเป็นตึกใหญ่หรูหราเต็มแก่ ยกให้ไปก็ขายทิ้งอยู่ดี ซ้ำถ้าขายให้คนไม่รู้ค่าคงได้แต่โดนรื้อทิ้ง ท่านถูกชะตากับแม่และเห็นว่าแม่ชอบจึงยอมยกขายให้ แม่ซื้อมันด้วยราคาที่สูงมากอย่างเต็มใจและสั่งช่างให้รื้อและย้ายมาปลูกในไร่โดยไม่ให้ผิดรูปร่างเดิม ต่อเติมเพิ่มอีกหลายอย่างจนออกมาเป็นบ้านหมู่เรือนไทยแข็งแรงที่ผสมกับเครื่องอำนวยความสะดวกไว้อย่างลงตัว
     ห้องที่เตรียมไว้ให้ลูกชายคนเดียว เป็นห้องกว้างแบ่งเป็นสัดส่วน หน้าต่างด้านหนึ่งมองเห็นลำธารสวย อีกด้านมองเห็นทุ่งดอกไม้ในไร่ เรียกว่าเป็นมุมที่ดีที่สุดของบ้าน ในห้องนอกจากเตียงนอนก็ยังมีโทรทัศน์ขนาดใหญ่ คอมพิวเตอร์รุ่นใหม่ เครื่องเล่นเกมส์รุ่นที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ ทุกอย่างครบครันเกินพอสำหรับเด็กวัยรุ่นอย่างเด็กฝุ่น เสียดายเพียงอย่างเดียวคือมันไม่ใช่เด็ก อายุก่อนตายของมันก็สามสิบสี่ปีไปแล้ว ของพวกนี้มันจึงไม่ได้สนใจอีก ตู้เสื้อผ้าๆไม้สีเข้มด้านในมีแต่เสื้อผ้าวัยรุ่นที่ออกไปในทางสาวตามรสนิยมเดิมของเจ้าของร่างคนเก่า มันเมินใส่ทันทีที่เห็น
เมื่อแม่ชวนไปซื้อของในตัวจังหวัดในวันต่อมา  มันจึงเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเปลี่ยนแปลง สิ่งแรกคือการแต่งตัวเนื่องมันไม่ได้มีรสนิยมแบบเด็กฝุ่น แต่อาจจะเป็นความนิยมรักการแต่งตัวที่ฝังอยู่ในเซลล์สมองอยู่บ้าง ทำให้มันประณีตกับการแต่งตัวมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว
     “ฝุ่นไม่ชอบตัวนี้เหรอ แม่คิดว่าฝุ่นชอบสีชมพูเสียอีก”
     “ไม่ชอบ” เมื่อมันค้านนิ่งๆ แม่ก็พยักหน้าเข้าใจหันไปพามันไปซื้อของอย่างอื่นอย่างเพลิดเพลิน มันได้เสื้อผ้าและชั้นในใหม่ทั้งหมดหลายตัว ก่อนจะกลับมันจึงแจ้งความต้องการอีกอย่างของมันและเดินนำเข้ามาในแผนกกีฬา
     “ฝุ่นอยากได้นวมกับกระสอบทรายจริงเหรอ” แม่ถามอย่างไม่มั่นใจนัก
     “ของพวกนี้ด้วย” มันชี้ไปทางดัมเบลแล้วเงียบ แม่มองมันอย่างแปลกใจก่อนจะยิ้ม หันไปบอกพนักงานขายที่เต็มใจขายเป็นอย่างยิ่ง พนักงานอะไรแนะนำแม่ก็เอาหมด มีบ้างที่หันมาถามความเห็น เมื่อมันส่ายหน้าของสิ่งนั้นก็ตกไปทันที
     “แม่ดีใจที่ฝุ่นหันมารักษาสุขภาพ” แม่ยิ้มกว้าง “เหมือนฝันเลยที่เราสองคนมาเดินซื้อของด้วยกัน ฝุ่นอยากกินอะไรลูก ร้านขนมหวานตรงนั้นน่าอร่อย ร้านก็น่ารักด้วย” มันมองตามก่อนจะพยักหน้าแล้วก็ต้องชะงักไป
มันเกลียดของหวานๆแต่ตอนนี้กลับรู้สึกอยากกิน ดูท่าว่าเด็กฝุ่นจะชอบของจำพวกขนมกวานเอามากๆ
     “ดีจัง ลูกอยากกินอะไรเลือกเลยนะ”
มันนั่งเกร็ง มองรอบตัวมีแต่เด็กสาวๆเต็มไปหมด แม่เห็นมันนิ่งก็หันไปสั่งให้มันแทน
     “แม่สั่งแต่ของที่ฝุ่นชอบทั้งนั้นเลย” แม่ยิ้มหน้าบาน มันกำหมัดแน่นและยิ่งแน่นขึ้นเมื่อขนมเค้กหลายชนิดมาเสิร์ฟตรงหน้า ไม่ไม่ชอบของพวกนี้เลย ยิ่งเกลียดท่าเป็นของเลี่ยนๆ

     เอื๊อก

     แต่ร่างกายกลับค้าน น้ำลายมันสอเต็มปากจนต้องกลืนไปอึกใหญ่
     “ว้าว เค้กช็อกโกแลตลาวาน่าอร่อยมาก เอานี่จ้ะ แม่ป้อน” แม่ตักเค้กที่มีลาวาช็อกไหลออกมายื่นจ่อปาก มันเกร็งแน่น ตัวแข็งค้างแต่สุดท้ายสมองก็บังคับจิตใจมันให้เปิดปากรับ
     ง้ำ
     “คิกคิก ฝุ่นทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะลูก เดี๋ยวเกร็งเดี๋ยวฟิน ตลกจัง” แม่หัวเราะจนมันหน้าร้อนซู่
     “เอ้าๆ หน้าแดงใหญ่เลย ลองชิ้นนี้บ้างดีกว่านะ อ้าม” พอช้อนมาใกล้มันก็งับอีก
     อึก
     “ฮ่าๆๆ ฝุ่นน่ารักจังเลยลูก ดูสิ ทำตาเยิ้มหวานเลย อร่อยมากใช่ไหม” มันไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหน เลยได้แต่ตอบอ้อมแอ้มไปว่า
     “ก็ไม่ได้แย่อะไรนี่”
     ไม่รู้ทำไม แม่หัวเราะไม่หยุดเลยจนกระทั่งกลับถึงบ้าน



     ยามเช้าตรู่ ภาพของเด็กหนุ่มร่างอวบที่ผอมลงกว่าเดิมพอสมควรวิ่งไปรอบไร่กลายเป็นสิ่งที่คนงานในไร่คุ้นชินไปเสียแล้ว เมื่อวิ่งวนกลับมาถึงบ้านภาพลูกที่กำลังเตะต่อยกระสอบทรายอย่างกระฉับกระเฉงก็กลายเป็นภาพที่คุณนายเง็กลั้งเคยชินเหมือนกัน ท่วงท่าการออกหมัดดุดัน ชำนาญจนน่าแปลกใจแต่เมื่อถามแล้วลูกให้คำตอบว่าจำมาจากในคลิปสอนออกกำลังกายในยูทูปก็เลยต้องเชื่อในเหตุผล ยิ่งเมื่อเห็นว่าลูกผอมลงจริงๆคนเป็นแม่ยิ่งต้องให้การสนับสนุน คุณนายสั่งแม่ครัวทำอาหารคลีนเพื่อสุขภาพเอาใจลูกและหันมาใส่ใจกินเป็นเพื่อนลูกไปอีกคน
     ย่างเข้าเดือนที่สาม ฝุ่นก็ยังไม่ยอมเข้าเรียนตามที่เธอต้องการ คุณนายรู้สึกหนักใจเรื่องการศึกษาของลูกอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจว่าเป็นเพราะลูกผ่านเรื่องราวเลวร้ายที่เธอไม่อยากนึกถึงพวกนั้นมาจึงไม่ทำการบังคับลูก กลัวว่าแกจะเตลิด ยิ่งเมื่อกลับมาสังเกตพฤติกรรมหลังๆ ฝุ่นเหมือนเป็นคนละคนกับลูกที่เธอเคยรู้จัก
เด็กหนุ่มไม่มีท่าทีเกรี้ยวกราดขี้โมโห ขัดใจอะไรหน่อยจะร้องกรี๊ดออกมาสุดเสียง ท่าทางเหมือนตุ๊ดแต๋วก็ไม่ปรากฏให้เห็นอีกจนน่าแปลกใจ โดยส่วนตัวคุณนายไม่ได้รังเกียจเพศที่สาม เนื่องจากด้วยเหตุที่รักลูกมากก็ทางหนึ่ง อีกทางเพราะร้านดอกไม้หลายสาขาของเธอเองก็มีพนักงานเพศที่สามหลายสิบคน แต่ละคนก็เอางานเอาการ ขยันและเก่ง หัวศิลปะสร้างสรรค์ผลงานเยี่ยมๆจนลูกค้าพอใจ ติดใจในฝีมือก็มาก นอกจากจะไม่อารมณ์เสียง่ายๆแล้วฝุ่นกลับกลายเป็นคนใจเย็น พูดน้อย ติดจะทื่อๆในบางครั้งและอ่านยากเข้าไปทุกวัน แต่คุณนายก็รู้สึกชอบลูกชายที่เป็นแบบนี้มากกว่าเมื่อก่อน จึงคิดหาสาเหตุเอาเองว่า อาจเป็นเพราะโดนการกระทำเลวร้ายพวกนั้นมา ฝุ่นคงอยากจะเข้มแข็งมากขึ้น แต่เรื่องการศึกษาก็สำคัญอยู่ดี คุณนายกลับมาคิดวกไปวนมาอีกครั้ง

     เย็นวันนั้นเธอจึงเอ่ยปากถามลูกอีกครั้งหลังจากจบมืออาหาร
     “ฝุ่น”
     “ครับ” ขานรับแล้วเงียบไปคล้ายรอฟังคำสั่งราวกับทหาร
     “เรื่องเรียน”
     “ไปที่ห้องกันครับ” คุณนายเริ่มจะชินกับการพูดคุยด้วยประโยคสั้นๆของลูกชายบ้างแล้ว
     เมื่อมาถึงห้องนอนที่เปลี่ยนไปมาก ตอนแรกเธอแต่งออกมาทางหวานๆด้วยซ้ำแต่ตอนนี้กลายเป็นห้องขรึมแบบผู้ชาย แม้ไม่รกแต่ก็ไม่เรียบร้อยเกินไป ของทุกอย่างเป็นที่เป็นทาง ไม่ขยับไปจากจุดวางสักนิด มีครั้งหนึ่งแม่บ้านย้ายของไปวางผิดที่ ฝุ่นก็รู้ทันที ลูกชายของเธอไม่โมโห แต่ท่าทีขมวดคิ้วน้อยๆ หน้านิ่ง ตาที่ค้อนข้างหวานแต่ดูดุเสียจนแค่ปรายตาแล้วถามสั้นๆ แม่บ้านก็เข่าอ่อนแล้ว เดี๋ยวนี้คนงานในไร่กลัวลูกชายเธอมากกว่าเธอเสียอีก จากนั้นก็ไม่มีใครกล้าย้ายของของลูกชายเธอผิดที่เธอเลยแม้แต่นิดเดียว
     คุณนายเง็กลั้งนั่งบนเบาะยาวสำหรับเอนนอนตรงระเบียง มองลำธารที่มีน้ำไหลเอื่อยๆสบายตา ลูกชายเดินถือแฟนเข้ามานั่งตรงข้ามแล้วส่งให้
     “โฮมสคูลเหรอ ฝุ่นจะเรียนที่บ้าน”
     “ครับ จะเรียนใหม่ทั้งหมด”
     “เรียนใหม่” คุณนายเลิกคิ้ว เปิดแฟ้มในมือ มีข้อมูลอย่างละเอียด แสดงว่าฝุ่นหาข้อมูลมาอย่างดี
     “ฝุ่นแน่ใจแล้วเหรอ เรียนที่บ้านแสดงว่าต้องขยันมากกว่าเดิม ถ้าบางวิชาฝุ่นทำได้ไม่ดีแม่จะให้ครูมาสอน แล้วตอนนี้ฝุ่นสิบแปดแล้ว ปีหน้าก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย”
     “สองปี” ลูกชายเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง “จะเรียนให้จบม.หกในสอบปี”
     “แล้วมหาวิทยาลัย”
     “จะสอบให้ได้แน่นอน” คุณนายมองหน้าลูกชาย สบสายตาแน่วแน่ไม่หวั่นไหวนั้นก็พยักหน้า
      เธอจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง
      “ตกลง ฝุ่นพร้อมที่จะเริ่มวันไหน” ฝุ่นลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพื้นฐานด้านภาษาอังกฤษมาวางตรงหน้าเธอ
      “วันนี้”
      “เพื่อฝุ่น แม่จะทำเต็มที่เหมือนกัน” คุณนายยิ้ม เธอคิดว่าเชื่อใจลูกชายได้ ฝุ่นในตอนนี้ทำได้แน่


     นอกจากเรียนที่บ้าน มันยังต้องเริ่มช่วยงานในไร่ด้วย
     สาเหตุที่มันเรียนที่บ้าน เพราะมันคิดว่ามันแก่เกินกว่าจะไปนั่งเรียนกับเด็กอีกแล้ว อีกทั้งความรู้ของมันไม่มีทางตามนักเรียนคนอื่นทันเพราะเด็กฝุ่นที่ตายไปก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนสักนิดเดียว สมองกลวงไม่ต่างจากมันเลยแม้แต่น้อย
ในความทรงจำ แม่เลี้ยงไม่เคยเคี้ยวเข็ญให้เด็กฝุ่นเรียนหนังสือ อยากทำอะไรก็ให้มันทำ ตามใจเข้าว่าทั้งยังช่วยปิดบิดา ปกป้องเมื่อครูมาฟ้องว่าเด็กฝุ่นเกเร สอบไม่ผ่านก็เอาเงินยัดให้ผ่าน สนับสนุนในทางผิด ต่างกับลูกของตัวเองที่ผู้หญิงคนนั้นจะเข้มงวดและใส่ใจกวดขัน ไม่แปลกใจที่เด็กฝุ่นจะกลายเป็นคนไม่เอาถ่านในสายตาของคนอื่นๆ
     ดังนั้นการเริ่มเรียนใหม่จึงเป็นความคิดที่เข้าท่าที่สุด เรื่องจะเข้ามหาวิทยาลัยก็ค่อยว่ากันทีหลัง มันเรียนรามเอาก็ยังได้
มันเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างมุมานะ แต่ก่อนมันเป็นคนมีความอดทนสูง เพราะชีวิตสอนให้มันทน ก้าวพลาดเพียงนิดก็เท่ากับตาย มันจึงต้องใจเย็นและคิด นายสอนให้มันให้คิดเป็นระบบและมันก็ทำได้ดี ความรู้บางอย่างมันมีมากกว่าอาจารย์ในโรงเรียนเสียอีก แต่บางอย่างก็เป็นศูนย์โดยเฉพาะพวกวิชาการ
     คุณนายเง๊กลั้งไม่ใช่คนไม่มีการศึกษา เธอหัวสมัยใหม่อยู่เสมอ การเรียนการสอนจึงสนุกและราบรื่น มันที่ไม่เคยได้เรียนอะไรจริงจังบวกกับความอดทนและจดจำแม่นยำทำให้คนสอนก็กระตือรือร้นที่จะป้อนข้อมูลใส่ลงไปได้เรื่อยๆไม่มีวันเต็ม
เมื่อเห็นว่ามันทำได้ดีในวิชาการเรียน แม่ก็เริ่มเล่าถึงเรื่องการทำงานและสอนสิ่งอื่นนอกจากตำราเรียนไปด้วย เมื่อสอนก็ต้องพาไปให้เห็นจริง เมื่อเห็นก็เริ่มลองทำจนกลายเป็นว่าได้รับมอบหมายงานจากเล็กๆน้อยๆไปจนถึงงานที่มีความรับผิดชอบมากขึ้น


     เมื่อครบหนึ่งปีกับอีกสามเดือนนับแต่มันมาอยู่ในร่างนี้ เงาร่างของเด็กหนุ่มร่างอวบอ้วนตุ้งติ้งก็ไม่เหลืออยู่ ทุกคนจะชินตากับคุณฝุ่น เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งสมส่วนแข็งแรง ผิวขาวจัดส่งให้ใบหน้าที่กลับไปได้รูปไข่อีกครั้งนั้นหล่อเหลา ดวงตาคู่คมโต ตาดำใหญ่ทำให้ดูหวานหากแพขนตาหนายาวเป็นธรรมชาติกลับส่งเสริมให้ดวงตาคู่นั้นดูดุมากไปเสียได้ จมูกโด่งเป็นสันสวย ปากบางสีชมพูอ่อนธรรมชาติ ไม่ว่าใครมองก็ต้องถอนหายใจออกมาทั้งนั้น รวมทั้งกริยานิ่งๆท่าทางยืนตัวตรง แสดงออกทางแววตามากกว่าสีหน้า พูดน้อยสุภาพ การแต่งกายก็เข้าสมัยหล่อเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า คุณฝุ่นจึงเป็นที่พูดถึงในหมู่สาวๆ หรือแม้แต่ผู้ชายเองก็ยังอดที่จะชื่นชมไม่ได้
     วันนี้แม่เดินออกจากห้องมาด้วยชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มเกาะอกอิ่มเอาไว้ดูยวนตา ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นมวยมีดอกกล้วยไม้ประดับไว้อย่างมีศิลปะ ช่วงไหลบอบบางมีผ้าไหมผืนงามเป็นผ้าคลุมไหล ชายกระโปรงยาวลากพื้นผ่าข้างขึ้นมาถึงขาอ่อน แม่แต่งหน้าโทนเข้มทำให้ดูสวยสง่ามากกว่าเดิม
     “เป็นยังไงบ้าง”
     “ก็ดี”
     “อะไรแค่ดีเหรอ แม่อุตส่าห์จัดเต็มแล้วนะ”
     “นี่จัดเต็มแล้วเหรอ ทำไมไม่เลือกเครื่องเพชร”
     “ใส่เครื่องเพชรทำไมให้หนัก แม่เป็นแม่ค้าขายดอกไม้ก็ต้องโชว์สินค้าของบ้านเราสิ” แม่หมุนตัวให้ดูดอกกล้วยไม้สวยที่ประดับผม
     “อืม สวยดี” คำชมของลูกชายไม่บ่งบอกว่าชมดอกไม้หรือคนกันแน่ทำให้ผู้เป็นแม่เท้าสะเอว
     “นี่ตกลงชมแม่หรือกล้วยไม้”
     “ก็ถามถึงอะไรก็ชมอย่างนั้นแหละ”
     “จ้าๆ พ่อลูกชายแสนประเสริฐของแม่ วันนี้แม่คิดว่าแม่สวยที่สุด ถ้าอย่างนั้นก็ชมแม่แล้วกัน” คุณนายเง็กลั้งหยิกแก้มลูกชายที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหมดอยู่บนตั่งไม้ ในมือมีหนังสืออยู่หนึ่งเล่มอย่างเอ็นดู
     ทุกวันนี้มันได้หลอมรวมกับความทรงจำของเด็กฝุ่นโดยสมบูรณ์แล้ว ความสนิทสนมของมันกับคุณนายเง็กลั้งจึงแนบสนิทเป็นแม่ลูก เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน มันชื่นชมแม่คนใหม่ของมันมาก เธอเป็นตัวอย่างของผู้หญิงเข้มแข็งที่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองอย่างดีเยี่ยม ทุกวันนี้ด้วยสภาพจิตใจที่ดีขึ้นพร้อมกับการดูแลตัวเองไปพร้อมลูกชายทำให้ความสาวสวยได้กลับคืนมาสู่แม่หม้ายสาว จึงทำให้คุณนายดูเด็กกว่าอายุจริงเสียจนบางคนยังมองว่าเป็นพี่สาวของมันมากกว่าจะเป็นแม่
และเป็นธรรมดาที่ม่ายสาวสวย ร่ำรวยจะพราวเสน่ห์เหมือนกระดังงาลนไฟ หากแต่แม่ก็ยังไม่ได้ตกลงปลงใจกับใคร ดูเหมือนว่า ชีวิตนี้เธอจะอุทิศให้ลูกชายเพียงคนเดียวไปหมดแล้ว
     “ฝุ่นแน่ใจเหรอว่าจะไม่ไปกับแม่”
     “ขี้เกียจ” มันยักไหล่ อ่านหนังสือต่อ
     “เฮ้อ ทำยังไงดีน้า ลูกชายรูปหล่อของแม่เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในไร่ ปล่อยแม่ไปผจญฝูงจระเข้หื่นกลางโรงแรม” คุณนายบ่นทำให้มันเงยหน้าขึ้นมอง
     “ก็ไม่ต้องไปสิ”
     “ถ้าทำได้ก็สิฝุ่น งานนี้แม่รับปากท่านส.ส.ศิวะไปแล้ว งานเลี้ยงใหญ่ประจำจังหวัดเสียด้วย คู่การค้าของเราไปกันหลายคน” มันทำหน้าขรึมกว่าเดิมทำให้คุณนายเง็กลั้งมองกลับมาคล้ายกับรู้ความคิดของมัน
    “นี่ ห้ามคิดเป็นอื่นเชียวนะ ท่านส.ส.ไม่มีอะไรกับแม่ทั้งนั้น แม่เบื่อแล้วล่ะความรัก แค่รักลูกคนเดียวแม่ก็ไม่มีที่เหลือเผื่อใครแล้ว” มันเขินนิดๆเวลาแม่แสดงความรักกับมัน เลยเสเปลี่ยนเรื่อง
     “รีบไปเถอะ”
     “จ้า อ้าวแล้วนั่นจะไปไหน” แม่ร้องถามเมื่อเห็นมันเดินไปเปิดเก็บกุญแจ
     “จะไปส่งแล้วรอรับกลับ” แม่ยิ้มกว้างเดินคล้องแขนมันลงบ้าน ลุงเล็กคนรถยืนรออยู่แล้ว แม่จึงบอกลุงเสียงใส
     “ลุงไปนอนเถอะ วันนี้คุณฝุ่นใจดีจะคอยรับส่งแม่”

     มันขับรถมาส่งแม่ถึงงานแต่ไม่ยอมเดินเข้าไป เมื่อเห็นมันยืนยันหนักแน่น แม่ก็ไม่คะยั้นคะยออีก งานจัดที่โรงแรมใหญ่ประจำจังหวัด คนมีฐานะทางสังคมหลายคนทยอยลงจากรถ คุณหญิงคุณนายพราวระยับไปด้วยเครื่องเพชรที่ประโคมใส่ตัว ทกคนยิ้มแย้มทักทายแม่ราวกับเป็นญาติสนิทคุ้นเคย มันเอียนสายตาที่มองมาที่มันกับแม่ราวกับประเมินสินค้าว่าควรแก่การซื้อหรือไม่พวกนี้
     “ต๊าย วันนึ้ควงหนุ่มหล่อที่ไหนมาคะคุณน้องเง็ก” คุณนายท่านหนึ่งถามด้วยเสียงสูงปรี๊ด หลายสายตามองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเศรษฐินีเนื้อหอมประจำจังหวัด
     “สวัสดีค่ะคุณพี่” แม่ยกมือไหว้มันก็ไหว้ตาม “นี่ลูกชาย น้องฝุ่นไงคะ ปกติแกไม่ค่อยชอบออกงานน่ะค่ะ แต่วันนี้อาสามารับส่งเป็นห่วงว่างานเลิกดึก” แม่ตอบคำถามและแนะนำมันอย่างไหลลื่น
    “อุ๊ย ลูกชายเหรอคะ ต๊าย คุณพี่นึกว่าลูกชายคุณเง็กจะเล็กกว่านี้เสียอีก คุณเง็กดูสาวมากจนไม่นึกว่าจะมีลูกโตขนาดนี้ หน้าตาไม่เหมือนคุณเง็กเท่าไหร่เลย”
   “เขาเหมือนพ่อน่ะค่ะ โขกกันมาทีเดียว อุ๊ย สวัสดีค่ะคุณหญิง” แม่หันไปไหว้ทักทายสตรีสูงวัยดูภูมิฐานอีกท่านหนึ่ง มันจึงกระซิบและขอแยกตัวออกมาอย่างรวดเร็วก่อนที่จะต้องตกอยู่ในวงสนทนาของบรรดาคุณหญิงคุณนายทั้งหลายจนหาทางออกไมได้
    อีกหลายชั่วโมงกว่างานจะเลิก ในเมื่อหลวมตัวมาแล้ว มันก็เลือกที่จะเดินเที่ยวไปในตัวเมืองซึ่งไม่ค่อยได้มาบ่อยนัก ไม่ไกลจากโรงแรมเป็นแหล่งชุมชน มีตลาดนัดกลางคืน ถัดออกไปอีกมุมถนน ลึกเข้าไปก็เป็นแหล่งสถานบันเทิงหลายร้าน หนุ่มสาวนักตระเวนราตรีต่างกำลังเริงร่าในส่วนนั้นอย่างคึกคัก
     ความเจริญในเมืองและแสงสี ทำให้มันรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ มันจะลืมได้อย่างไรว่า เด็กฝุ่นชื่นชอบแสงสีพวกนี้มากแค่ไหน หลงใหลคลั่งไคล้จนต้องออกเที่ยวแทบจะทุกคืนก่อนที่ความรักสนุกจะพาไปสู่หายนะจนต้องตกตายอย่างน่าสังเวชเช่นนั้น
     ส่วนมันที่ผ่านชีวิตเบื้องหลังแสงสีล่อใจมามาก มองเห็นความโหดร้ายและการดิ้นรนของหลายชีวิตหรือแม้แต่เป็นคนดับชีวิตของผู้อื่นมามากมายไม่แพ้กันก็พาลให้หวนคิดถึงคืนวันเก่าๆ

     ...นาย...

     มันถอนใจ ไม่ว่าอย่างไรมันก็ไม่เคยลืม แม้สมองและร่างกายของเด็กฝุ่นจะทำให้มันเปลี่ยนไปบ้าง แต่นายก็ยังเป็นทุกสิ่งที่ฝังลึกในจิตวิญญาณของมัน
     มันทอดสายตาไปไกลพร้อมกับห้วงคำนึงอันไม่อาจลืมได้ โดยไม่รู้เลยว่า ภาพของเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่กำลังยืนเด่นท่ามกลางผู้คน เริ่มกลายเป็นจุดรวมสายตาของคนหลายคน
     เสน่ห์ของความลึกลับน่าค้นหาบวกกับรูปร่างหน้าตาอันหล่อเหลา บุคลิกโดดเด่นแตกต่างจากเด็กหนุ่มทั่วไป ยิ่งทำให้หลายต่อหลายคนอยากเข้ามาทำความรู้จักและค้นหาตัวตนของคนตรงหน้าอย่างไม่อาจห้ามใจได้

     “แม่งทั้งหล่อทั้งเท่ห์เลยว่ะ ใครวะ” เสียงซุบซิบของเด็กสาวกลุ่มหนึ่งที่มองมาทางมันตาไม่กระพริบทำให้มันขยับตัว บ่ายหน้าเดินไปทางฝั่งถนนที่เป็นตลาดนัดริมถนนกลางคืน
     รูปร่างหน้าตาที่กลับมาสมส่วนของเด็กฝุ่นนับว่าเป็นที่ดึงดูดสายตาโดยธรรมชาติได้อย่างง่ายดาย แตกต่างจากตัวมันในการก่อนที่หน้าตาขี้ริ้วไม่โดดเด่นแทบจะกลืนหายไปในฝูงชนยากแก่การจดจำ ความโดดเด่นจึงเป็นสิ่งที่มันไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย การเป็นที่จับตามากเกินไปไม่ใช่เรื่องดี
     มันจึงหาซื้อหมวกมาใส่และเดินเที่ยวไปเรื่อย หยุดมองเมื่อมีสิ่งที่น่าสนใจแปลกใหม่ มันเพิ่งจะรู้ตัวมาเมื่อไม่นานนี้เองว่า ยุคสมัยที่มันเคยอยู่ล้าหลังกว่ายุคสมัยของเด็กฝุ่นอยู่ไม่ต่ำกว่าสามสิบปี แต่เพราะสมองของร่างกายนี้ทำให้มันสามารถใช้ชีวิตไปกับความแปลกใหม่ได้อย่างกลมกลืนโดยแทบไม่รู้ตัว
     มันเดินมาหยุดหน้าร้านขายแผ่นเสียงเก่าร้านหนึ่ง จึงเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล มองแผ่นเสียงเก่าๆในยุคนั้นอย่างเพลิดเพลิน นอกจากจะขายอัลบั้มเก่าๆแล้วยังเปิดเพลงเก่าๆให้ลูกค้าฟังด้วย
มีดวงใจหนึ่งดวง จะมอบให้เธอไว้ครอง
เมื่อยามสองเรา..ต้องจากไกล
พาดวงใจเลื่อนลอย ฝากบทเพลง บรรเลงให้ไว้
เธอโปรดเก็บใจ..เอาไว้เพื่อรอ  --- เพลง รอวันฉันรักเธอ คีรีบูน---
[/i]

     เพลงนี้ทำให้มันคิดถึงนาย
     มันเคยเปิดวิทยุตอนมันขับรถให้นาย และเพลงนี้ก็ดังขึ้น นายที่ไม่เคยชมเพลงอะไรให้มันได้ยินมาก่อนเอ่ยกับมันว่า
     “เพลงนี้เพราะดีนะ...”
     เสียงของนายดังก้องอยู่ในหัวมัน แต่ทำไมมันถึงได้ยินในความเป็นจริง
     “...เพลงนี้เพราะดีนะ” เสียงนี้... เสียงของนาย มันตัวสั่น

     กริ๊ง

     เจ้าของเสียงออกไปจากร้าน มันก้าวตามไปโดยทันทีหากแต่ก็สายไป คนที่มีเสียงเหมือนนายหายไปท่ามกลางฝูงชนเสียแล้ว ขาของมันก้าวอีกครั้ง มันเดินหาเผื่อว่าจะได้ยินเสียงนั้นอีก ในใจยังมีความคิดมากมาย
     ถ้ามันมาอยู่ตรงนี้แล้วนายล่ะ นายจะมาเหมือนมันด้วยรึเปล่า?...


100%
[/size][/b]

ครบแล้วจ้าาา ขอบคุณที่ติดตามนะคะ


ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-16
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 1 28/3/59
«ตอบ #4 เมื่อ31-03-2016 21:55:47 »

โอ้วววววววว

มาแนวไม่คาดฝันอย่างแรง

แต่สนุก!!! มาต่อเรื่อยๆนะคะ :D

นายจะมาเกิดในร่างใครล่ะหนอออ?

ออฟไลน์ wnkth

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-2
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 1 28/3/59
«ตอบ #5 เมื่อ31-03-2016 22:46:32 »

รออ่นต่อยอู่นะครับ น่าติดตามมาก

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 1 28/3/59
«ตอบ #6 เมื่อ01-04-2016 08:32:30 »

รอตอนต่อไปค่ะ
ให้กำลังใจคนเขียน

ออฟไลน์ rinny

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 1 28/3/59
«ตอบ #7 เมื่อ01-04-2016 14:56:58 »

สุดยอดเลยจริงๆค่ะ เป็นเรื่องแนวตายแล้วเกิดใหม่ที่่ให้ความรู้สึกแตกต่างกับเรื่องอื่นๆมาก
อ่านแล้วอารมณ์มาเต็มมากค่ะ เด็กฝุ่นคนนเก่าชีวิตน่าสงสารมาก ตอนนี้ฝุ่นเป็นคนใหม่แล้ว
อยากรู้จริงๆว่านายจะกลับมาเกิดเหมือนฝุ่นรึเปล่า ติดตามนะคะ มาต่ออีกไวๆเลยนะ รอค่ะ

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 2 31/3/59
«ตอบ #8 เมื่อ01-04-2016 19:37:58 »

สนุกมากอ่ะ  :o8: :o8: :o8: :o8:

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2056
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 2 31/3/59
«ตอบ #9 เมื่อ01-04-2016 20:24:20 »

สนุกมาก น่าติดตามอย่างรุนแรง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 2 31/3/59
« ตอบ #9 เมื่อ: 01-04-2016 20:24:20 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Virginsnow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59 [1]
«ตอบ #10 เมื่อ25-04-2016 23:15:53 »

ตอนที่ 3 เหตุสุดวิสัย

     แม่โทรเรียกมันกลับมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว มันไม่เคยเผชิญอารมณ์แบบนี้ในตัวคุณนายเง็กลั้งมาก่อนด้วยซ้ำไป เมื่อมันมาถึงแม่หม้ายสาวในชุดราตรีกรุยกรายก็คว้ากุญแจจากมือมันแล้วขับรถออกไปโดยที่มันยังไม่ทันได้ปิดประตูให้สนิทด้วยซ้ำ
     “คาดเข็มขัด ฝุ่น” แม่สั่งมันโดยใช้เสียงแบบที่สั่งลูกน้องในยามที่ไม่ได้ดั่งใจ มันจึงทำตามอย่างไม่ลังเล
     “เกิดอะไรขึ้น” มันถามเมื่อขับออกได้สักพัก “แม่”
     “แม่ไม่อยากให้พวกญาติตามเราทันน่ะสิ ไม่น่าเลย ไม่น่ามางานนี้เลยจริงๆ” มันขมวดคิ้ว ญาติของมันนี่ใคร ในความทรงจำของเด็กฝุ่นมีความทรงจำเกี่ยวกับญาติน้อยมาก
     “ญาติ พ่อเหรอ”
     “ถ้าเป็นพวกญาติทางฝั่งพ่อลูกก็ดีน่ะสิ พวกนั้นไม่มาสนใจเราหรอก เพราะถือว่าไม่เกี่ยวข้องกันมานานมากแล้ว” งั้นก็แสดงว่าทางแม่
     “แม่ยังมีพี่น้องอยู่เหรอ” มันถามขณะพยายามเค้นสมองนึก
     “หึหึ” แม่หัวเราะในลำคอ “นี่อย่าบอกนะว่า ฝุ่นคิดว่าแม่ไม่มีญาติพี่น้องมาตลอด เฮ้อ ก็จริง แม่ไม่เคยพูดเรื่องพี่ๆน้องๆแม่ให้ฝุ่นฟังเลยนี่น่า”
     เง็กลั้งถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ ก่อนจะเอ่ยปากเล่าเรื่องในอดีตให้ลูกฟัง “ครอบครัวแม่เป็นครอบครัวที่สืบเชื้อสายจีนแล้วก็เป็นครอบครัวใหญ่ มีด้วยกันหลายคน แต่ก็มีกฎระเบียบที่ยังคงรูปแบบความหัวโบราณไว้อย่างเคร่งครัด”
เง็กลั้งเป็นลูกคนที่สองในบรรดาลูกสี่คนของเตี่ย โดยมีเฮียเล้ง พี่ชายคนเดียวซึ่งเป็นเหมือนลูกรักหัวแก้วหัวแหวนของเตี่ยกับม๊า เฮียคือทุกสิ่งทุกอย่าง อยากทำอะไรก็ได้ตามใจ ส่วนลูกสาวอีกสามคนก็เหมือนเครื่องประดับในบ้านที่จะเอาไปตั้งไว้ตรงไหนหรือจะยกให้ใครไปก็ได้
     ความหัวโบราณของครอบครัวเธอก็คือ ความคิดที่ว่าลูกผู้หญิงเกิดมาเป็นสมบัติของพ่อแม่ เมื่อแต่งงานไปก็เป็นสมบัติของสามี เป็นเหมือนพลเมืองชั้นสองที่ไม่มีสิทธิมีเสียงในบ้าน มีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งโน่นนี่ ออกนอกลู่นอกทางไม่ได้ เรียนสูงไปก็จะเกินหน้าเกินตาผู้ชสย หาสามีแต่งงานไม่ได้ เง็กลั้งมองดูพี่สาวสองคนของตนเองซึ่งตกอยู่ภายใต้กฏเหล่านี้มาตั้งแต่เล็กจนโต
โชคดีของเง็กลั้งที่มีเหนือกว่าพี่สาวทั้งสองก็คือ การเกิดมาเป็นลูกคนเล็กของลูกชายคนโต อากงเลยค่อนข้างที่จะให้ความรัก เอื้อเอ็นดูและถือหางอยู่มากกว่าลูกๆหลานๆผู้หญิงคนอื่น อีกทั้งยังเกิดมาหน้าตาสะสวยน่ารักกว่าพี่ๆน้องๆ หรือลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ ตอนเล็กๆมีแต่คนบอกว่าเธอน่ารักเหมือนตุ๊กตา พอไปไหนมาไหนก็มีแต่คนชม จึงยิ่งเป็นที่เอ็นดู
     อากงกับอาม่ามีลูกกันถึงแปดคน ชายห้า หญิงสาม ทั้งหมดล้วนแต่แต่งเขยแต่งสะใภ้เข้าบ้านทั้งนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีการแข่งขันกันสูงในหมู่ลูกหลาน ถ้าเป็นลูกหลานฝั่งผู้ชายก็จะแข่งเรื่องการเรียน ธุรกิจ หัวการค้าและหาเงิน ส่วนลูกหลานฝั่งผู้หญิงก็จะแข่งกันเรื่องแต่งงาน มีผัวร่ำรวยเป็นที่นับน่าถือตา
เง็กลั้งที่เป็นน้องน้อยเล็กสุด แม้จะเป็นหลานรักของอากงก็ไม่ได้อยู่ข้อยกเว้นนั้น ตั้งแต่เล็กจนโต เง็กลั้งเป็นเด็กที่ฉลาด ซุกซนและดื้อรั้นเอาการ
     เมื่อโตขึ้นเธอจึงเป็นหญิงสาวในรุ่นเพียงคนเดียวที่ได้เรียนสูงถึงระดับปริญญาตรี บวกกับเป็นคนที่มีหัวสมัยใหม่ เป็นกบฏในบ้าน อะไรที่เขาห้ามเง็กลั้งทำหมด ไม่ว่าจะมีเพื่อนต่างวัย ออกไปตะลอนทำงานพิเศษ หาเงินเก็บรวมไปถึงเรื่องมีแฟนและไม่เคยมีความคิดที่จะปกปิดให้เป็นความลับด้วย
     คงด้วยนิสัยอย่างนั้นจึงเป็นคนที่มักจะโดนทำโทษบ่อยที่สุดเสมอหากแต่เง็กลั้งก็ไม่เคยเข็ด สามารถเถียงเตี่ยได้คอเป็นเอ็น โดนตีก็เถียง ตีหนักๆก็กระชากไม้มาหักขว้างทิ้ง โดนขังในห้องก็ปีนหน้าต่างหนี โดนอดอาหารก็ไม่สน แอบไปหากินเอาจนได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นคนที่มีเงินเก็บเยอะและเรียนเก่งมากเสียด้วย เธอเรียนข้ามชั้นเร็วกว่าเด็กวัยเดียวกันถึงสามปี
ด้วยนิสัยไม่ยอมคนนี้เอง ทำให้อากงห่วงหลานสาวคนนี้มาก อากงเลยทำพินัยกรรมและโอนที่ดินซึ่งมีคนเอามาจำนองไว้ สุดท้ายไม่มีเงินจ่ายหนี้จ่ายดอกก็ยึดไว้ให้ ที่ดินอยู่ต่างจังหวัดทางภาคเหนือ สมัยนั้นที่ดินราคาไม่แพงเท่าสมัยนี้ ราคาจึงไม่ได้มากจนทำให้ญาติๆคนอื่นคัดค้าน คงเพราะเห็นว่าธุรกิจด้านอื่นๆของครอบครัวทำเงินได้มากกว่า ที่สำคัญอากงก็แบ่งยกที่ดินให้หลานๆทั้งหมดเหมือนกัน ล้วนเป็นที่ดินในเมืองทั้งสิ้น เมื่อเทียบราคากันถือว่าพอๆหรืออาจจะมากกว่าที่ดินที่ยกให้เง็กลั้งด้วยซ้ำไป
     เง็กลั้งใช้ชีวิตอยู่ในบ้านโดยมีอากงคอยให้ท้ายได้อยู่จนกระทั่งเรียนจบ อากงก็เสียชีวิตด้วยวัยชรา ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงก็เริ่มขึ้น จริงอยู่ที่พินัยกรรมลูกทั้งแปดต่างได้กรรมสิทธิ์ในธุรกิจด้วยกันทุกคน ลูกชายได้เยอะหน่อย ลูกสาวน้อยลงมาเพราะถือว่าแต่งงานมีลูกเขยเป็นหลักของครอบครัว สินสอดก็ยกให้ครบถ้วน อากงเก็บไว้อย่างดีไม่หักเข้ากองกลางมรดก คนที่ได้เยอะที่สุดก็ไม่พ้นเตี่ยของเธอที่เป็นลูกชายคนโต แต่ที่เป็นธุรกิจหลักของครอบครัวอันเป็นร้านทองกว่าสิบสาขานั้นเป็นธุรกิจที่บริหารกำไรในระบบกงสี กำไรปันส่วนหนึ่งไว้ลงทุน ส่วนหนึ่งให้เป็นค่าใช่จ่ายรายเดือนแก่ลูกๆทั้งแปด เพื่อให้เก็บดอกผลกินไปตลอดชีวิตห้ามแบ่งแยกเด็กขาด
     อย่างที่บอก เมื่อจุดเปลี่ยนมาถึง งานแต่งงานของเง็กลั้งก็ถูกกำหนดขึ้น เจ้าบ่าวของเธอก็คือผู้จัดการธนาคารที่เธอทำงานอยู่ เขาเป็นเพื่อนรุ่นน้องของเตี่ยแต่ก็มีอายุมากกว่าเง็กลั้งถึงสิบห้าปี
แน่นอนว่าเง็กลั้งขัดขืนสุดฤทธิ์ เนื่องด้วยตอนนั้นเธอหลงรักเพื่อนชายคนสนิทอย่างคณิน เธอตั้งมั่นจะต้องแต่งงานกับเขาให้ได้ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม แต่เตี่ยกับม๊าไม่ยอม เพราะแม้คณินจะมีเป็นลูกผู้ดีแต่ก็เป็นผู้ดีตกอับ สถานะทางการเงินคลอนแคลนใกล้ล้มละลาย เง็กลั้งไม่สนใจว่าเขาจะเป็นคนตัวเปล่า หญิงสาวเชื่อว่าความรักทำให้เธอสามารถหยัดยืนเคียงข้าง ต่อสู้ไปพร้อมกับผู้ชายคนนี้ได้ แม้ว่าเขาจะเอาแต่หลงรักรุ่นน้องสาวแสนสวยในมหาวิทยาลัยอย่างน้องน้ำหวาน หัวปักหัวปำก็ตาม คณินเพียรเฝ้าตามรักตามจีบเหมือนคนบ้า แต่น้องน้ำหวานก็ไม่แยแสแม้คณินจะได้ชื่อว่าเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่สุดหากแต่สถานะทางครอบครัวของเขานั้นเรียกได้ว่าแทบจะมีแต่ตัว
     เง็กลั้งที่ถูกบังคับให้แต่งงานจึงคิดวางแผนการขึ้น เธอเข้าหาคณินซึ่งเมามายด้วยความเสียอกเสียใจที่น้องน้ำหวานคนสวยได้เข้าพิธีแต่งงานใหญ่โตกับลูกชายนักการเมืองคนดัง งานแต่งงานใหญ่โตระดับประเทศ เป็นข่าวเกรียวกราวลงหนังสือพิมพ์ทุกสำนัก ชื่อเสียงและความสวยงาม กริยามารยาทอ่อนหวานประหนึ่งนางในวรรณดีของน้องน้ำหวานเป็นที่ชื่นชมของทุกคนในฐานะเบญจกัลยาณีผู้เพียบพร้อม เง็กลั้งอาศัยความเมามายของคณินสร้าวเหตุการณ์ให้ได้เสียกัน
     เรื่องนี้เธอตั้งใจเป็นอย่างมากให้ครอบครัวรับรู้ เตี่ยกับม๊าโกรธเป็นไฟ ประกาศตัดพ่อตัดลูก ตายไม่เผาผีทั้งยังขับไล่เธอออกจากตระกูล ห้ามให้ใช้นามสกุลแซ่เพ็ง เง็กลั้งเสียใจมาก ไม่คิดว่าบิดามารดาจะทำได้ลงคอ ซ้ำยังด่าสาดเสียเทเสีย สาปแช่งว่าอกตัญญู ด้วยความที่ยังอยู่ในวัยเลือดร้อน เง็กลั้งจึงออกจากบ้านแบบไม่หันหลัง กลับไปบังคับให้คณินรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน
     เง็กลั้งเป็นคนสู้ ไม่ยอมแพ้แม้ในวันยากลำบาก มีเพียงเงินออมทั้งชีวิตกับที่ดินมรดกจากอากงเพียงเท่านั้นที่เป็นต้นทุนสำหรับเธอ เง็กลั้งตัดสิยใจเอาเงินออมและที่ดินไปจำนอง ตัดสินใจเดิมพันเริ่มต้นร่วมกันทำธุรกิจที่กำลังล่อแล่ของครอบครัวสามี จนกระทั้งผงาดขึ้นสู่การเป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้า เง็กลั้งมีความสุขมาก เธอคิดว่าทุกอย่างสมบูรณ์พร้อม มีเงิน เป็นที่นับหน้าถือตาและมีลูกหลังจากแต่งงานได้สองปี แม้จะแลกมาด้วยความเหนื่อยยากแทบขาดใจ เธอทระนงในตัวเองเพราะเงินหนึ่งล้านบาทในตอนนั้นกลายเป็นเงินหนึ่งพันล้านในตอนนี้ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีจนกระทั่งนังน้ำหวานที่ชีวิตสมรสกับลูกชายนักการเมืองล่มไม่เป็นท่าภายในเวลาไม่นาน ก้าวเข้ามาในชีวิตคู่ของเธอกับคณิน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
     “แม่สู้มาทั้งชีวิตนะฝุ่น ตอนแม่ลำบากพี่ๆน้องๆ ญาติแม่ไม่มาช่วยเหลือด้วยซ้ำ แล้วฝุ่นรู้อะไรไหม ตอนที่แม่หย่ากับพ่อ แม่ที่กำลังอ่อนแอได้บากหน้าไปหาเตี่ยกับม๊า แต่เตี่ยกลับใช้ให้คนเอาน้ำมาสาดไล่แม่ พี่ชายแม่ถึงกับแจ้งตำรวจว่ามีคนบ้ามาวุ่นวายที่บ้าน พวกเขาแกล้งแม่จนต้องนอนในคุกถึงสองคืนเต็มๆ
      นับจากวันนั้นมาแม่เจ็บเจียนตายเลยฝุ่น มีแต่คนสมน้ำหน้าแม่ที่ถูกผัวทิ้ง เป็นหม้ายสิ้นเนื้อประดาตัว แม่เลยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่อ่อนแอบากหน้าไปขอความช่วยเหลืออีก ที่ดินที่อากงยกให้ แม่เอามันกลับไปจำนองอีกครั้งและเริ่มทำไร่ธุลีสรวงขึ้นมา แม่ใช่ชื่อลูกมาตั้ง ธุลีผสมกับความตั้งใจที่จะให้ที่มั่นสุดท้ายเป็นสรวงสวรรค์ของแม่”
     “ทำไมแม่ถึงได้ตั้งชื่อผมว่าธุลี ชื่อเล่นว่าฝุ่น” มันถามแม่ที่น้ำตาไหลพรากมาระยะหนึ่งแล้ว
     “เพราะ ตอนนั้นแม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนเศษฝุ่นที่พ่อเขาไม่ต้องการ แม่ระแคะระคายมาสักพักแล้วว่าเขากลับไปติดต่อนังน้ำหวานแต่ก็ยังหลอกตัวเอง แม่คิดว่าเขาจะเจ็บแล้วจำ ที่ไหนได้ แม่มารู้แน่ชัดจริงๆก็ตอนคลอดลูกที่โรงพยาบาลแล้วเขาไม่มาเฝ้า แม่เลยจ้างนักสืบถึงรู้ว่าเขาทิ้งแม่ที่กำลังคลอดแล่นไปหานังน้ำหวานที่กำลังหย่ากับผัวเก่ามัน ไปปลอบมันจนเปรมอยู่สามเดือน ถึงได้กลับมาเพราะแม่ขู่ว่าจะขายบริษัททิ้ง แม่อดทนหวังว่าลูกจะรั้งผู้ชายคนนั้นไว้ได้บ้าง แต่ไม่เลย เขาไม่สนใจ แม่ก็เลยประชด หันไปคบหนุ่มๆบ้าง แม่รู้ว่าตัวเองบ้าแต่ก็ยังจะบ้าให้ถึงที่สุด จนกระทั่งวันหย่า แม่ตาสว่างเมื่อรู้ว่าจะเสียลูกไป เฮ้อ แต่มันเป็นเรื่องอดีต ตอนนี้แม่มีฝุ่น แม่ก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ฝุ่นไม่เสียใจใช่ไหมเรื่องชื่อ ลูกจะเปลี่ยนชื่อก็ได้ ถ้า...”
     “ไม่ต้องหรอกครับ ผมชอบชื่อนี้ เพราะมันเป็นชื่อที่ดีที่สุดแล้ว”
แม่กระพริบตาถี่ไล่น้ำตาก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ
     “ฮ้า ได้ระบายออกมาก็สบายใจขึ้น รีบกลับบ้านกันดีกว่านะฝุ่นนะ”
     “ครับ” มันไม่ถามอะไรอีก เพราะพอจะเดาเรื่องราวได้ แม่คงเจอญาติคนใดคนหนึ่งในงานแล้วก็คงได้ปะทะคารมกันหลายคำ ถึงได้หนีออกจากงานมา
     เด็กฝุ่นกับมันมีเรื่องราวที่คล้ายกันอีกเรื่องหนึ่งแล้ว คือ เรื่องไร้ญาติขาดมิตร ส่วนที่แตกต่างคือ เด็กฝุ่นมีแม่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดและตอนนี้ก็เป็นแม่ของมันด้วย





     มันอ้าปากหาวหวอดขณะกำลังวิ่งออกกำลังกายยามเช้าตรู่เหมือนทุกวัน แม้จะนอนดึกแต่มันก็ยังตื่นลุกขึ้นมาวิ่ง พื้นที่ไร่กว้างขวาง การจะวิ่งให้รอบแทบจะเป็นไปไม่ได้ มันจึงเลือกที่จะวิ่งไปไปตามแต่อารมณ์
     “ตื่นแต่เช้าเลยครับคุณฝุ่น” เสียงคนงานชายหญิงทักทายมันอย่างคุ้นเคย มันยิ้มน้อยๆส่งไปให้ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไป จุดมุ่งหมายของวันนี้คือการไปให้ถึงท้ายไร้ซึ่งสามารถทะลุเข้าไปในเขตอุทยานได้ เส้นทางตรงนั้นเป็นเส้นทางไต่เขาขึ้นไปเป็นระดับก่อนจะสามารถวกเข้าในไปส่วนของน้ำตกได้ ช่วงเช้าๆนักท่องเที่ยวยังมีไม่มาก ทิวทัศน์ในส่วนนั้นจะสวยงามมากเป็นพิเศษ
     ซ่าๆๆ
     มันก้มลงวักน้ำล้างหน้าล้างเหงื่อออกจากตา น้ำเย็นจัดและบรรยากาศชุ่มชื่น เสียงน้ำตกไหลเอื่อย หล่นตกกระทบหิน บรรยากาศโดยรอบบริสุทธิ์กระจ่างใสพาให้สดชื่น จังหวะของชีวิตช้าลงอย่างเห็นได้ชัด มันนั่งทอดสายตามองทิวไม้ เป็นกระรอกโผจากกิ่งไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้น เสียงนกร้องจิ๊บๆน่าฟัง สิ่งเหล่านี้ชีวิตเก่าก่อนของมันไม่อาจได้ประสบบ่อยนัก ครั้งสุดท้ายก่อนตายตัวมันได้มาน้ำตกหนหนึ่ง แต่ครั้งนั้น เลือดจากร่างเหยื่อของมันย้อมแม่น้ำจนกลายเป็นสีแดงฉาน รอบตัวของมันมีแต่เสียงก้องกังวานและกลิ่นดินปืนนัดสุดท้ายของมัน
     มันไหวตัวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าค่อนข้างเบาดังมาจากทางด้านหลัง
     “มาอีกแล้วเหรอน้องฝุ่น” เสียงทุกทายคุ้นเคยทำให้มันผ่อนลมหายใจช้าๆ นิสัยมือปืนเก่าของมันใช่ว่าจะหายไปได้ง่ายๆ
     “สวัสดีครับป่าไม้” มันทักทานชัยยศ ป่าไม้รุ่นหนุ่มในชุดเครื่องแบบ มันได้ทำความรู้จักชัยยศนับตั้งแต่มาที่นี่ครั้งแรก
     “เรียกป่าไม้อีกแล้ว เรียกผมพี่สิ ผมอุตส่าห์เรียกคุณว่าน้องทุกคำ”
     “เราสนิทกันขนาดนั้นเหรอครับ”
     “ว่ะ ไอ้เด็กคนนี้ กวนใช่ไหมเรา” แม้นำเสียงจะกระชากแต่ก็เต็มไปความเอ็นดูที่มีให้แก่มัน “เอ้อ พี่ว่าจะไปคุยกับคุณนายอยู่พอดีเหมือนกันนะ งั้นบอกเราไว้ก่อนเลยจะดีกว่า ช่วงนี้มีพวกลักลอบตัดไม้มาเพ่นพ่านบนเขา ตามจับกันแบบไม่ไหว น้องฝุ่นก็เตือนๆพวกคนงานในไร่หน่อยนะ บางคนมันเห็นแก่เงินเล็กน้อย ไปรับจ้างตัดไม้โดยไม่รู้ความผิด เตือนๆกันไว้จะได้เป็นหูเป็นตากันหลายๆทาง”
     “ช่วงนี้มากันเยอะเหรอครับ” มันถาม
     “เยอะอยู่ บนเขาสูงมีไม้งามๆเยอะ คนมันโลภไม่สนใจผลกระทบ กำจัดไปเท่าไหร่ก็ไม่หมดซักที” ชัยยศบ่นก่อนจะว่า “ช่วงนี้ก็ระวังตัวไว้เสียก็ดี เผื่อว่าพวกมันนอกจากจะปล้นทรัพยากรประเทศชาติแล้วจะเหิมเกริมปล้นบ้านใครเข้า”
     “ครับ คงต้องวางเวรยามเพิ่มเติม”
     “ดีแล้ว พี่เองก็อดเป็นห้วงน้องฝุ่นกับคุณนายไม่ได้” น้ำเสียงตอนเอ่ยคำว่าคุณนายดูอ่อนโยนลงหลายส่วน มันรู้อยู่แล้วว่าคุณนายเง็กลั้งเป็นแม่หม้ายเนื้อหอม เสน่ห์ของดอกกระดังงาลอยพัดโชยไปไกล รุนแรงจนยากจะหักห้ามใจ
     “ป่าไม้อยากจะสมัครเป็นพ่อเลี้ยงผมเหรอ” มันดักคอถามทำเอาป่าไม้หนุ่มสะดุ้งโหยง หน้าขึ้นสี
     “เฮ้ย เรานี่ก็พูดไปเรื่อย คุณนายอายุมากกว่าพี่ตั้งเกือบสิบปี ใครมันจะไปกล้าคิดเกินเลยได้ พี่ไปแล้วดีกว่า ว่าจะไปเดินตรวจรอบๆนี้เสียหน่อย” ว่าแล้วก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกไป มันมองว่าป่าไม้นี่ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ต่อให้อายุห่างกันเป็นยี่สิบปีถ้าความพิศวาสมันเข้าครอบงำ อะไรๆก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น...
     ใช่ อะไรก็เกิดขึ้นได้ คำๆนี้ทำให้มันกลับไปคิดของคนผู้มีเสียงเหมือนนาย
     ...นายของมัน...

     “คุณฝุ่น คุณฝุ่นคร้าบบบ”
     “มีอะไร” มันร้องถามไอ้ก้อน คนงานในไร่ที่ตอนนี้แม่ได้เลื่อนตำแหน่งให้มาทำหน้าที่พิเศษ โดยการติดหน้าตามหลังมันประหนึ่งพี่เลี้ยง พร้อมกับเพิ่มเงินเดือนให้อีกสองเท่า ก้อนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
     “โอ๊ย คุณวิ่งมาถึงที่นี่ ผมละวิ่งหาแทบตาย คุณน่าจะพกโทรศัพท์เสียหน่อย ไอ้ก้อนจะได้ไม่เหนื่อย แฮ่กๆ” ไอ้ก้อนล้มตัวลงนอนพังพาบกับพื้นด้วยความเหนื่อย
     “แล้ววิ่งมาตามทำไม เดี๋ยวก็กลับแล้ว”
     “แฮ่กๆ คุณนายให้มาตาม บอกมีเรื่องด่วน” มันขมวดคิ้วก่อนจะพยักหน้า
     “ก้อนก็พักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยตามกลับไร่ก็แล้วกัน ผมไปก่อน”
     “เดี๋ยวครับ นี่คุณฝุ่นจะวิ่งไปเหรอครับ” มันพยักหน้าเป็นคำตอบให้
     “โอย อย่าเลยครับ ไกลเป็นสิบกิโล ผมว่ายืมรถมอเตอร์ไซค์ป่าไม้ดีกว่า” ก้อนแนะนำ น้ำเสียงยังหอบสั่น
     “เอางั้นก็ได้อยู่หรอก แต่ความจริงทางที่ผมวิ่งมาก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่นี่”
     “โอยยย ไม่ไกลที่ไหนคุณฝุ่น ถ้าให้ไอ้ก้อนวิ่งไปกลับอย่างคุณ ตายแน่ๆครับ ตายอย่างเดียว” นายก้อนทำท่าทางอย่างจะเป็นลมไปอีกรอบ
     สุดท้ายมันก็ได้นั่งรถป่าไม้ แต่ไม่ใช่มอเตอร์ไซค์เพราะป่าไม้อาสาขับรถปิ๊กอัพมาส่งมันอย่างกระตือรือร้น
เมื่อกลับมาถึงบ้าน แม่ก็มายืนรออยู่หน้าบ้านพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระหนึ่งใบ บอกเร่งๆว่า
     “แม่มีธุระต้องไปกรุงเทพด่วน ระหว่างที่แม่ไม่อยู่สิทธิ์ขาดการติดใจทั้งหมด แม่ยกให้ฝุ่นดูแล” กุญแจหลายพวงพร้อมแฟ้มเอกสารถูกยัดใส่มือมัน
     “ธุระด่วนมากเหรอ”
     “มาก” แม่ตอบสีหน้าเคร่งเครียด “ช้าไม่ได้ ไว้หลังจากจัดการเสร็จแม่จะโทรมาหานะลูก ป่าไม้จะรบกวนไหมคะถ้าฉันจะขอให้ไปส่งที่สนามบินหน่อย พอดีเพิ่งลุงเล็กกับป้าสมรไปจ่ายตลาด จะโทรให้ลุงเล็กกลับมาก็กลัวจะเสียเวลา” แม่หันไปขอความช่วยเหลือซึ่งป่าไม้หนุ่มก็รีบรับปาก ฉีกยิ้มกว้างยิ่งกว่าคำว่ายินดี

     มันมองท้ายรถกระบะของป่าไม้ขับออกจากไร่ไปพร้อมกับคิดเรื่องธุระของแม่ ซึ่งมันคิดว่าคงจะเกี่ยวกับเรื่องของญาติพี่น้องที่บังเอิญเจอกันในงานเลี้ยงไม่มากก็น้อย แต่ด้วยมันไม่ใช่คนชอบเซ้าซี้จึงไม่คิดสอบถามให้มากความ เพราะถึงยังไงเดี๋ยวแม่ก็ต้องกลับมาเล่าให้มันฟังอยู่ดี
     สองสามวันต่อมามันจึงยังคงทำหน้าที่ดูแลงานในไร่รวมทั้งตรวจกิจการอื่นในนามคุณนายเง็กลั้งอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง อย่างเช่นวันนี้ ยามเช้าตรู่มันจึงเป็นคนขับรถดอกไม่มาส่งที่ตลาดประจำจังหวัดพร้อมทั้งยังเข้าไปตรวจร้านดอกไม้ หลังจากนั้นช่วงสายก็มาคุมงานในไร่ พันธุ์ดอกไม้ล็อตใหม่กำลังทยอยนำต้นกล้าลงดิน ในส่วนนี้ต้นกล้าทุกต้นได้รับการดูแลประหนึ่งลูกในอุทร แปลงอนุบาลในโรงเรือนจะมีคนงานคอยตรวจสอบแทบจะตลอดเวลา โดยเฉพาะพันธุ์กล้วยไม้ซึ่งบางสายพันธุ์เปราะบางและมีราคาสูงมันก็ยิ่งต้องได้รับความใส่ใจเพิ่มเป็นพิเศษ
     ตกบ่าย มันก็จะกลับมาตรวจเอกสารต่างๆในห้องทำงาน รายได้จากทรัพย์สินในส่วนของเด็กฝุ่น แม่เป็นคนดูแลทั้งหมดโดยไม่ได้รับผลตอบแทนแม้แต่นิดเดียว เงินทุกบาททุกสตางค์อันเป็นส่วนผลของกำไรโอนเข้าบัญชีธนาคารในชื่อของลูกชายไม่มีตกหล่น
     เข้าอาทิตย์ที่สอง แม่โทรมาหามันสองครั้ง บอกว่ายังสบายดีและใกล้จะกลับแล้ว มันก็ไม่ว่าอะไรอีกนอกจากเล่าเรื่องงานและได้ดำเนินการใดๆไปบ้าง


มีต่อค่าาา

ออฟไลน์ Virginsnow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59 [2]
«ตอบ #11 เมื่อ25-04-2016 23:17:13 »

ตอนที่ 3 [2]

     “คุณ คุณฝุ่น คนงานตีกัน”
     มันที่กำลังยืนอยู่หน้าเรือนเผาะชำจึงรีบก้าวเดินไปยังทิศทางที่นายก้อนชี้บอก
คนงานรุ่นหนุ่มกำลังชกกันอุตลุด มันก้าวยาวๆตรงเข้าไปกลางวง กระชากคนที่อยู่ใกล้ที่สุดมาเหวี่ยงลงพื้น มันคนนั้นสบถขรมแต่เมื่อเจอเข้ากับสายตาคมที่มันปรายมองก็รีบลุกขึ้นถอยห่างมาจากวงชก มันจึงหันไปจับคนต่อไปเหวี่ยงออก ใครที่ยังเลือดร้อนไม่รู้เหนือรู้ใต้ มันก็จัดการชกเข้าไปตรงส่วนที่เป็นจุดอ่อนไหวบนใบหน้า ความเร็วและแรงของหมัดทำให้คนโดนร่วงลงพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัวแทบทุกคน
     “งานการยังไม่เสร็จก็หาเรื่องชกต่อย คิดว่าผมจะจ้างพวกคุณไว้ทำไมให้รกไร่” แม้ร่างกายของมันตอนนี้จะยังเป็นแค่เด็กหนุ่ม แต่วิญญาณไม่ใช่ อำนาจทางสายตาของมันจึงกดข่มให้พวกคนงานวัยฉกรรจ์ระย่อได้ไม่ยาก
เมื่อสืบสาวราวเรื่องจึงรู้ว่าคนงานทะเลาะกันเนื่องจ่ากไปติดพันผู้หญิงในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เสน่ห์ของเธอเป็นที่ต้องการของชายหนุ่มอารมณ์กลัดมันรวมไปถึงคนงานกลุ่มที่กำลังหมายปองผู้หญิงคนเดียวกันด้วย แต่ดูเหมือนคนที่ได้รับความสนจากสาวเจ้ามาที่สุดคือนายไม้ คนงานหนุ่มผิวคล้ำรูปหน้าคมสัน เลยเกิดการหึงหวงปะทะกันกลางไร่จนกลายเป็นเรื่องราวอย่างที่เห็น
ครั้งนี้มันยังไม่ไล่ออกแต่จะคาดโทษเอาไว้โดยไม่หักเงินเดือน หากแต่ถ้ายังมีเรื่องกันโดยไม่ลดราวาศอกอีก โทษสถานเดียวที่มันจะให้คือการไล่ออก

     “โอ้โห คุณฝุ่นเด็ดจริง ฝีมือเยี่ยมอย่างนี้เลย” ไอ้ก้อนเอ่ยชมเปาะ ยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองมือ “ทำยังไงไอ้ก้อนถึงเก่งได้เท่าคุณฝุ่นบ้าง”
     “ถ้าอยากเก่งก็ตื่นมาวิ่งให้ทันฉันสิ รับรองเก่งแน่” มันตอบทีเล่นทีจริงก็เดินหายเขาไปในออฟฟิศกลางไร่ เพื่อเริ่มทำงานของมันต่อไป

     ตกค่ำนายก้อนที่เลิกงานไปอาบน้ำแต่งตัวใส่น้ำหอมฟุ้งไปทั้งตัวก็มารอมันซึ่งเพิ่งจะตรวจงานแทนแม่เสร็จ หน้าตาซื่อๆผิวเข้มคร้ามแดดของไอ้ก้อนพาให้มันดูซื่อเซ่อแบบหนุ่มบ้านนา น่ารักไปอีกแบบ
     “อ้าว นึกว่าตามพวกคนงานคนอื่นไปเที่ยวกันแล้วซะอีก ได้ข่าวว่าจะไปคาราโอเกะกันไม่ใช่เหรอ” ร้านคาราโอเกะของที่นี่เป็นกึ่งร้านอาหาร มีเหล้าเบียร์ขายและมีตู้คาราโอเกะแบบหยอดเหรียญให้ร้องแบบสดๆ ใครเสียงดีไม่ดีก็รู้กันตรงนี้ ที่สำคัญมีสาวเสิร์ฟหน้าตาจิ้มลิ้มให้ได้คอยจีบคอยแซว พวกคนงานหนุ่มโสดจะมีร้านประจำไม่กี่ร้านในอำเภอ นานๆสักครั้งถึงจะไปเที่ยวผับบาร์ในตัวจังหวัดเพราะราคาแพงกว่ามาก
     “ไม่ไปครับคุณ แต่วันนี้ไอ้ก้อนจะมาชวนคุณไปดูรำวงรอบกองไฟของนักศึกษาที่เขามาเข้าค่ายพัฒนาชนบทกันแถวๆอุทยานโน่น สาวๆกทมสวยๆแจ่มๆทั้งนั้น ดีกว่าอีชมพู่ อีออย อีกระแตที่ร้านลุงฮงเยอะ สาวไร่เรายังสู้ไม่ได้”
     “อ้าว แล้วที่เพิ่งจะพร้ำเพ้อถึงไปเมื่อวานนี้ ชื่ออะไรนะ กาเหว่าใช่ไหม เบื่อแล้วเหรอ”
     “ฮ้ายคุณฝุ่น พูดถึงมันทำไม โบราณเขาว่าพูดถึงเสือ เสือมันก็มา นี่พูดถึงน้องกาเหว่า เกิดแม่รู้ว่าผมแอบไปดูสาว คงได้กระโดดถีบยอดอกผมกันพอดี”
     “ก็เห็นชมว่าสาวๆกทม.แจ่มกว่าสาวชาวไร่ โดยเฉพาะสาวไร่ธุลีทรวง” มันเย้า ไอ้ก้อนหน้าหดเหลือสองนิ้วรีบหัวเราะแหะๆ อ้อมแอ้มว่า
     “มันสวยคนละอย่างกัน อย่างสาวๆร้านลุงฮงก็สวยแบบบ้านๆ สาวนักศึกษาก็สวยกระชุ่มกระชวยหัวใจ แต่สวยแบบน้องกาเหว่านี่”
     “สวยแบบฉันมันยังไงพี่ก้อน” เสียงเขียวๆดังมาจากทางด้านหลังไอ้ก้อนทำเอานักเลงบ้านไร่สะดุ้งโหยง รีบเบียดเอาร่างใหญ่โตของมันมาหลบหลังเด็กหนุ่มผู้เป็นนาย
     “ก็สวยที่สุดในโลก สวยที่สุดในหัวใจพี่ไงจ้ะน้องกาเหว่า”
     “หึ ปากดีนะพี่ก้อน”
     กาเหว่า สาวสวยผิวน้ำผึ้งยอดรักของไอ้ก้อนเป็นลูกสาวของลุงเล็กกับป้าสมร แต่ก่อนก็ทำงานในบ้านเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งของมารดาโดยเรียนหนังสือไปด้วย ต่อมาพอเรียนจบปวส.ก็ไม่คิดอยากเรียนอีก จะให้ไปทำงานไกลบ้าน ป้าสมรก็ห่วงแม่เลยเข้ามาแก้ปัญหาให้เพราะเห็นว่ามีฝีมือเลยให้ไปทำงานที่ร้านดอกไม้สาขาใหญ่แทน กาเหว่าถือว่าเป็นลูกจ้างที่สูงกว่าคนงานผู้หญิงในไร่อีกระดับหนึ่งเพราะได้ติดตามคุณนายเง็กลั้งไปในเมือง ได้ทำงานในร้านติดแอร์เย็นฉ่ำไม่ต้องทนร้อนตรากตรำ เงินเดือนสูงเพราะมีค่าฝีมือ ยิ่งลูกค้าชื่นชอบต้องการระบุตัวให้จัดดอกไม้โดยเฉพาะจะได้ค่าจ้างแยกต่างหากจากแม่เป็นโบนัส สาวๆในไร่หลายคนทั้งอิจฉาและชื่นชมล้วนแล้วแต่พยายามฝึกฝีมือเพื่อได้ไปทำงานในร้านอย่างกาเหว่าด้วยกันทั้งนั้น
     “คุณฝุ่น พี่ก้อนมากวนคุณรึเปล่าคะ ยิ่งชอบทำกะหล่อนเถรไถลตลอด นี่อย่าให้จับได้นะว่าจะไปร้านคาราโอเกะอีก ไม่อย่างนั้นตายแน่”
     ฝุ่นนึกขำไอ้ก้อนที่สะดุ้งโหยง พยักหน้ารัวๆกลัวคำขู่ของคนรักที่ตัวเล็กกว่าตนเองมาก ทั้งน้ำเสียงข่มขู่ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย
     “ไม่ไปหรอกจ๊ะ นี่แค่จะมาชวน เอ้ย มาคอยดูแลคุณฝุ่นตามคำสั่งของคุณนาย พี่ไม่ได้เหลวไหลจริงๆนะกาเหว่า”
     “ก็ใครว่าอะไรล่ะ อยู่กับคุณฝุ่นก็ดี ฉันจะได้ไปดูรำวงรอบกองไฟของนักศึกษาแถวอุทยานกับเพื่อนสบายใจ”
     “หา ไปทำไม ผู้ชายเยอะแยะ” ไอ้ก้อนอุทานเสียงหลง
     “ก็เขามีโชว์จากนักศึกษาด้วยไง น่าสนุกออก”
     “งั้นพี่ไปด้วย” ก้อนรีบอาสา
     “ไม่ต้องหรอก พี่อยู่เป็นเพื่อนคุณฝุ่นเถอะ ฉันเองก็จะไปกับเพื่อนๆฉันเหมือนกัน” กาเหว่าเชิดหน้าก่อนจะเดินหันหลังจากไป ไอ้ก้อนก็ยิ่งละล้าละลังไม่รู้จะไปทางไหนดี
     “ทำยังไงดีครับ”
     “จะตกใจทำไม ก็ตามไปสิ ฉันจะขึ้นบ้านแล้ว ไม่ต้องการพี่เลี้ยงตอนนี้” คำตอบของผู้เป็นนายทำให้ไอ้ก้อนยิ้มได้ในที่สุด


     “ธุระของแม่ยังไม่เสร็จ ฝุ่นเหงารึเปล่าลูก” แม่เฟสไทม์คุยกับมัน ใบหน้าสวยตามเชื้อชาติจีนของแม่ดูซูบซีดไปมาก
     “ไม่หรอกครับ ผมสบายดี แม่เถอะ ทำไมถึงหน้าซีดขนาดนี้ ได้นอนบ้างรึยัง” มันนึกชื่นชมเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ทำให้คนเราสามารถพูดคุยกันแม้จะอยู่ไกลกันคนละที่
     “ได้นอนบ้างแล้ว ไม่เกินสามวันแม่คงกลับไป”
     “ครับ จริงๆถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงจริงๆ ผมคิดว่าสามารถช่วยเรื่องธุระของแม่ได้” แม่ยิ้มอ่อนโยน ส่ายหน้า
     "แม่รู้ว่าฝุ่นของแม่เก่ง แต่เรืองนี้เป็นเรื่องที่แม่ต้องสะสางด้วยตัวเอง” มีเสียงเรียกชื่อแม่จากหน้าประตูห้อง แม่จึงบอกรักและสั่งให้มันนอนไวๆ คุยกันอีกสองสามประโยคก็ยุติการสนทนา
     มันปิดคอมพิวเตอร์และเดินไปล้มตัวนอนบนเตียงนอนขนาดใหญ่ของมัน คล้ายกับนอนไม่ได้นิดเดียวเท่านั้น เสียงเอะอะจากหน้าบ้านก็ทำให้มันลืมตา ผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเดินไปดึงสลักไม้ออกและเปิดประตู เดินเร็วๆเข้าไปในห้องแม่ซึ่งมีปืนเก็บไว้ มันคว้าปืนสั้น .45 ม.ม. ปลดล็อกดึงแม็กกาซีนออกมาดูกระสุนปืน เห็นว่าบรรจุครบก็สอดกลับเข้าไปที่เดิม เตรียมพร้อมสำหรับยิง
     “คุณครับ คุณฝุ่น” เสียงลุงเล็กเรียกเบาๆตรงหน้าห้องมัน
     “ผมอยู่นี่ครับ”
     “เกิดเรื่องที่แค้มป์ครับ เห็นว่านักศึกษาไปมีเรื่องกับพวกนักเลงเจ้าถิ่น เห็นว่าแย่งผู้หญิงกัน จนฝ่ายนักเลงมันยกพวกไปฉุดผู้หญิงในแค้มป์มาสามคน หนีมาทางไร่เรา”
     “ก้อนล่ะ”
     “มันพากาเหว่ามาส่งแล้วรออยู่ที่ตีนบันไดบ้านครับ” มันพยักหน้าเข้าใจ
     “ปลุกคนงาน พวกเด็กกับผู้หญิงให้อยู่หลบอยู่แต่ในบ้าน อย่าออกมา หรือถ้ามีโจรบุกเข้าไปก็ซ่อนตัวและรีบแจ้งข่าวมาทางผม” มันก้าวลงบันไดพลางสั่งลุงเล็ก เจอก้อนที่มีกาเหว่าตัวสั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดพร้อมๆกับคนงานวันฉกรรจ์อีกหลายสิบคน
     “ปกติเรามีเวรยามเฝ้าอยู่ทุกทางเข้าออก ทำไมถึงมีโจรหลุดเข้ามาได้” มันถามนายชัยหัวหน้าคนงานวัยห้าสิบปีเศษ
     “คืนนี้เป็นเวรไอ้จันทร์ ก็หนึ่งในพวกที่มีเรื่องกันเมื่อตอนกลางวันนั่นแหละครับ ไอ้จันทร์มันหลงนังเชอร์รี่เด็กเกะ ยิ่งรู้ว่านังเชอร์รี่ไปติดพันไอ้ไม้มันก็ยิ่งร้อนใจเลยทิ้งเวรยามไปครับ”
     “เรื่องนั้นช่างก่อน ทางตำรวจล่ะ”
     “ฝั่งพวกนักศึกษาเข้าแจ้งความกันแล้วครับ”
     “ถ้าอย่างนั้นก็ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ทุกอย่าง ส่วนพวกที่เหลือตีล้อมเดินสำรวจไร่ มันคงหลบได้ไม่ไกลหรอก ที่สำคัญ อย่ายิงส่งๆเด็ดขาดเพราะอาจจะถูกพวกเดียวกันได้ ถ้าเจอใครน่าสงสัยให้แจ้งลุงเล็ก ผม น้าชัยหรือตำรวจที่เข้ามาควบคุมพื้นที่ ระวังตะวกันด้วย ไป”
     สิ้นคำสั่ง ภารกิจเร่งด่วนของเหตุสุดวิสัยในค่ำคืนนี้จึงเริ่มขึ้น มันรวมตัวกับคนงานเดินปูพรมหาไปทั่วไร่ คนงานทุกคนล้วนมีอาวุธตามแต่จะหาได้ครบมือ แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือกำลังตำตรวจที่คาดว่าแทบจะเกณฑ์มาทั้งจังหวัด ไร่ธุลีทรวงจึงเปิดไฟสว่างจ้า ผู้คนเต็มไปหมด
     “ดูท่าว่าหนึ่งในคนที่โดนจับตัวมาจะเป็นคนสำคัญครับคุณฝุ่น สารวัตรใหญ่ถึงได้มาเอง เห็นบอกว่าจะมีเฮลิคอปเตอร์เข้ามาในพื้นที่ด้วย” ชัยเดินเข้ามากระซิบเด็กหนุ่มผู้ซึ่งตอนนี้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดเหนือคนทั้งไร่ มันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะก้าวเดินไปทางนายตำรวจที่ยศใหญ่ที่สุด มันยกมือไหว้เรียบร้อยก่อนถาม
     “ดูเหมือนว่าเรื่องจะใหญ่กว่าที่ผมคิดไว้นะครับ สารวัตรก้องภพ” สารวัตรหนุ่มใหญ่หันมามองมันอย่างแปลกใจเล็กน้อย มันจึงแนะนำตัว
     “ผมธุลีครับ เป็นลูกชายคุณนายเง็กลั้ง”
     “อ้อ น้องฝุ่นนั่นเอง เรียกลุงภพได้เลยนะ ลุงเป็นเพื่อนกับเง็ก ลูกเง็กก็เหมือนลูกลุง” สารวัตรตบบ่าเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างอารีย์
      มันมองฝ่ามือที่ตบบ่ามันก่อนจะมองใบหน้าคร้ามแดดของอีกฝ่าย แววตาที่ฉายแววเอื้อเอ็นดูมันเกิดเหตุทำให้มันเดาได้ไม่ยากว่า สารวัตรก้องภพก็เป็นอีกหนึ่งภมรที่กำลังพยายามตามพิชิตใจแม่หม้ายทรงเครื่องอย่างแม่ของมัน
     “เรื่องนักศึกษา” มันย้ำเตือนเสียงเรียบไม่บอกอารมณ์ทำให้สาวัตรเอ่ยปาก
     “เรื่องนี้มันซับซ้อน แล้วเง็ก...”
     “แม่ไม่อยู่ครับ ไปกรุงเทพ” มันตัดบทด้วยรู้ทัน “ตอนนี้ที่ไร่มีผมดูแลอยู่คนเดียว”
     “เก่งจริงๆนะหลาน” คราวนี้มันไม่เลือกที่จะถล่มตัวและเริ่มมองด้วยสายตาคาดคั้นเล็กๆ สารวัตรก้องภพจึงกระแอมไอแล้วบอก
     “เด็กที่โดนฉุดมามีอยู่สามคน คนหนึ่งในนั้นเป็นถึงหม่อมราชวงศ์ ครอบครัวมีอิทธิพลมาก ต้องรีบหาตัวให้เร็วที่สุดไม่อย่างนั้นคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ถ้าคุณชายเป็นอะไรไป”
     “คุณชายเหรอครับ”
     “ใช่ หม่อมราชวงศ์ภูตะวัน บดินทร์ธร ลุงว่าฝุ่นเองก็ระวังตัวไว้ด้วยนะลูก”
     “บดินทร์ธร” สมองของมันปวดแปลบขึ้นมา ความทรงจำของเด็กฝุ่นดีดตัวขึ้นมาราวกับลูกกระสุน มันไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน
      “น้องฝุ่น เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า” เสียงเรียกของสารวัตรก้องภพทำให้มันสะบัดหน้า กระพริบตาถี่ๆเพื่อให้ปรับตัวเข้ากับอาการที่เกิดขึ้นในชั่วขณะนั้นได้
     “ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ เพียงแค่ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ร่างกายอาจจะยังปรับตัวไม่ทัน”
     “งั้นลุงคิดว่าน้องฝุ่นควรจะไปพักที่บ้าน ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทางตำรวจเถอะ” ไม่รอให้มันตอบรับหรือปฏิเสธ ก้องภพก็สั่งให้ตำรวจนายหนึ่งมาเป็นคนพามันกลับบ้าน
     “จ่า พาคุณฝุ่นไปส่งที่บ้านแล้วก็ดูแลด้วย”
     “ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวให้คนงานไปกับผมก็ได้” มันกวักมือเรียกก้อนกับเพื่อนคนงานของมันมาอีกคน สารวัตรจึงพยักหน้าเข้าใจและปล่อยให้มันเดินกลับบ้านไป
     ระหว่างทางเดินมันเฝ้าครุ่นคิดและพยายามดึงความทรงจำของเด็กฝุ่นขึ้นมา ความอิจฉาริษยาประการหนึ่งฉายชัดออกมาในความทรงจำ
     ภูตะวัน คุณชายตะวันตัวน้อยผู้สวยงามราวกับเทพธิดา ใครๆก็รักและชื่นชม ไมว่าใครก็อยากใกล้ชิด อยากได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนของหม่อมราชวงศ์ภูตะวันทั้งนั้น เด็กฝุ่นก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน แต่คุณชายผู้มีแต่เพื่อนผู้แสนดี ร่ำรวย ชาติตระกูลสูงเพียบพร้อมมีหรือจะชายตาแล อยากเป็นเพื่อนสนิทกับไอ้ตุ๊ดอ้วน ที่แม้จะได้ชื่อว่าเป็นลูกตระกูลผู้ดีอยู่บ้างแต่เชื้อสายอีกส่วนก็เป็นแค่หลานเจ้าของร้านทองในเยาวราช โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือไม่อาจเทียบได้กับแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดาที่เป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วในสายเลือด
     เด็กฝุ่นจึงเปลี่ยนจากความชื่นชมให้กลายมาเป็นความอิจฉาริษยาที่มีต่อคุณชายภูตะวัน ตั้งตัวเป็นปรปักษ์ และเพราะความถือดีอย่างโง่เขลานี้เองทำให้ผู้คนรอบตัวของคุณชายภูตะวันผู้แสนงดงามทั้งกายใจชักนำเด็กฝุ่นไปสู่สังคมเสื่อมทรามอย่างแท้จริงและจุดจบก็กลายเป็นมันที่ยืนอยู่ตรงนี้

     “แกควรไปงานนะ คุณชายอยากเจอแก”
     “เงินล่ะเอามารึเปล่า ถ้าไม่มีเงินคุณชายไม่ยอมให้แกเข้างานหรอกนะ”
     “จ่ายไปก่อนด้วยนะสามแสน คุณชายดีใจแน่ถ้าแกเอาของมาได้”


     “คุณฝุ่นครับ” เสียงเรียกของนายก้อนทำให้มันตื่นจากความทรงจำของเด็กฝุ่น
     “พวกนายไปพักเถอะ ตอนนี้พวกตำรวจก็มากันแล้ว คงไม่ต้องเดินปูพรมหาอีก แต่ช่วยกำชับเวรยามอย่าให้หละหลวมๆไปมากกว่านี้” มันบอก
     “ที่บ้านนี้ไม่มีใครเลย ผมคิดว่าให้กำลังตำรวจมาเฝ้าที่นี่ส่วนหนึ่งน่าจะดีกว่า” ก้อนบอกด้วยความรอบคอบ มันเกือบจะส่ายหน้าปฏิเสธอยู่แล้วถ้าสัญชาติญาณของมันไม่รับรู้ความเคลื่อนไหวบนบ้านเสียก่อน
      เพราะคนงานออกไปตามหาตัวคนร้ายในไร่ ทำให้ที่นี่มีคนเฝ้าอยู่แค่หนึ่งคนและตอนนี้มันไม่เห็นใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
ไอ้ก้อนก็คิดเช่นนั้น จะอ้าปากตะโกนเรียกเพื่อน แต่เมื่อเห็นนายน้อยของไร่ยกนิ้วขึ้นจรดริฝีปาก ก็พากันเงียบ
     มันดึงปืนออกมาจากด้านหลัง ย่องเงียบกริบขึ้นบันไดบ้าน พวกไอ้ก้อนก็เงียบกริบตามหลังมาอย่างรู้หน้าที่กันดี
ภายในโถงรับแขกกลางบ้าน ร่างสามร่างโดนหมัดมือไพล่หลัง ทั้งสามขดตัวเข้าหากันด้วยความหวาดกลัวโดยมีชายฉกรรจ์อีกห้าคน สามในห้ากำลังรื้อค้นหาของมีค่า คงคิดจะหาเงินเพื่อหนีเพราะเรื่องราวที่พวกมันก่อรุนแรงเกินกว่าที่คิดไว้
มันหันมาออกคำสั่งในความเงียบ ชี้ให้ไอ้ก้อนอ้อมด้านหลัง ส่วนอีกคนมันสั่งให้วิ่งไปตามพวกตำรวจมาช่วย
     เสียงร้องไห้ดังขึ้นมาจากสองสาวเนื่องจากความหวาดกลัวและกดดัน ส่วนหนุ่มน้อยคนเดียวยังเอาแต่ก้มหน้าเงียบ ถือว่าสติดีที่สุดแล้ว โชคดีที่คนพวกนี้เป็นแคโจรมือสมัครเล่นที่บังเอิญก่อคดีโดยไม่เจตนาจึงทำให้มีความเหี้ยมไม่มากพอ แต่ก็โชคร้ายที่เพราะความไม่เจตนานี่เอง หากเกิดสติแตกขึ้นมาก็ยากที่จะรับมือ มันควรจะลงมือก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น อย่างน้อยก็เพื่อไม่ให้บ้านแสนรักของคุณนายเง็กลั้งแปดเปื้อน มันขี้เกียจมาฟังแม่โวยวายและบ่นไม่หยุดโดยเฉพาะเรื่องความปลอดภัยของมัน
มันตัดสินใจย่องเงียบแต่ว่องไวไปทางด้านระเบียงด้านห้องนอนของมัน ตรงนั้นมันผูกบันไดเชือกไว้สำหรับทางออกฉุกเฉินของมันเอง ไต่เชือกขึ้นไป จรดฝีเท้าเงียบเชียบลงบนระเบียงบ้านซึ่งทอดยาวเลยจากห้องมันไปถึงโถงกลางบ้านได้
     มีหนึ่งคนที่อยู่ยืนถือปืนอย่างกระวนกระวายอยู่ด้านหน้าของมัน
     ฟึบ
     ปิดปาก ลากตัวเข้ามาในเงามืด ทุบเข้าที่ด้านหลังต้นคอ มันไม่ต้องการให้ตายเอาแค่สลบเท่านั้น
เสร็จไปหนึ่งเหลืออีกสี่ อีกด้านไอ้ก้อนก็จัดการไปแล้วอย่างเงียบเชียบ มันไม่แปลกใจว่าทำไมคุณนายเง็กลั้งถึงได้ยินยอมให้ไอ้ก้อนมาคอยติดตามมัน ถ้าไม่มีฝีมือก็คงไม่ได้ตำแหน่งพี่เลี้ยงกิตติมศักดิ์ของมันไปครอง
มันยังคงซ่อนตัวอยู่ความมืดอันเป็นสิ่งที่มันคุ้นเคยราวกับเป็นส่วนหนึ่งของตนเอง กลิ่นอายของการต่อสู้กรุ่นกำจายอยู่ภายใต้จมูกของมัน มันรู้สึกคล้ายได้กลับไปอยู่กับนายอีกครั้ง ลมหายใจของมันยาวและแผ่วอ่อน ตาของมันมองเห็นได้ชัดถนัดและหูของมันฟังอย่างตั้งใจ
     “ป ปล่อยพวกเราไปเถอะ ฉันมีเงิน นายอยากได้เท่าไหร่ก็ได้ พ่อฉันจะต้องจ่ายให้นายแน่” ผู้หญิงคนหนึ่งพยายามต่อรอง
     “บ้านฉันรวย เอานี่ไปแล้วปล่อยฉันไปเถอะ” ผู้หญิงอีกคนพยายามถอดนาฬิกาสร้อยคอและต่างหูให้”
     “มึงคิดว่ากูโง่เหรอ ถ้ากูเรียกค่าไถ่มึง กูตายแน่ ตำรวจมาเต็มไร่หมดแล้ว” โจรคนหนึ่งตะโกน เห็นได้ชัดว่ากำลังสติแตกเต็มที
     “ถ้าอยากหนีรอดก็ปล่อยเราไว้ตรงนี้สิ เอาของมีค่าไปเท่าที่พวกนายอยากได้แล้วหนีไปซะ เพราะไม่ว่าจะยังไง ถ้าพวกนายยังดึงดันที่จะเอาตัวพวกเราไปด้วย พวกนายไม่รอดแน่” คุณชายภูตะวันที่เงียบมาตลอดพูด “เชื่อเถอะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันโดนลักพาตัว และไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเห็นจุดจบคนที่มาแตะต้องฉันหรอกนะ พวกนายควรจะรีบหนีก่อนที่พี่ชายฉันจะมา ไม่อย่างนั้นพวกนายตายแน่”
     “ปากดีนักนะมึง”
     เสียงของอะไรบางอย่างกระทบผิวเนื้อทำให้ส่วนสมองที่ยังมีความทรงจำของเด็กฝุ่นอยู่ลิงโลดไม่น้อย สงสัยคุณชายจะโดนตบเข้าให้แล้ว
     ตอนนี้มังคงถึงเวลาลงมือแล้ว
     เคร้ง
     มันเตะแจกันใบสวยของแม่ล้มลงแตก
     “เฮ้ย มึงไม่ดูดิ” คนหนึ่งสั้ง เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาๆ
     ตึบ
     มันล็อคคอ ปิดปากไม่ให้ส่งเสียงและจัดการจนอีกฝ่ายสลบก่อนจะค่อยๆวางลงบนพื้นไม่อย่างเบามือ มันมองร่างสลบเหมือดอย่างเย็นชา ถ้าเป็นมันเมื่อก่อนคงไม่ลังเลที่จะปลิดชีพพวกตัวเกะกะให้พ้นทาง
     เหลือสองคนแล้ว

      คุณชายภูตะวันรู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือดในปาก ทำไมคนพวกนี้ถึงได้โง่เง่าอย่างนี้ อุตส่าห์เสนอทางรอดดีๆให้ก็ยังไม่ยอมเชื่อ พี่ชายของเขาน่ากลัวเสียยิ่งกว่าตำรวจเสียอีก บางทีการติดคุกอาจจะดีกว่าต้องมาตายเปล่า แต่กว่าพวกมันจะตายเขาคงๆได้ตายเสียก่อน ไม่น่าหนีมาเที่ยวที่นี่เลย ตะวันมานึกเสียใจกับความดื้อรั้นของตนเอง
     “ถ้ายังไม่หยุดปากดีกูจะฆ่าพวกมึงให้หมด” เสียงกรรโชกทำให้เพื่อนสาวที่มาด้วยกันร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัวมากกว่าเดิม
     “ฮือออ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฮึก ถ้านายอยากได้ตัวประกันก็เอาคุณชายไปสิ แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร นี่หม่อมร่ชวงศ์ภูตะวัน บดินทร์ธร ถ้านายเอาตัวเขาไป ต้องหนีรอดแน่ ไม่มีใครกล้าทำอะไรหรอก ฮืออออ”
     “ใช่ๆ เอาพวกเราไปก็ไม่มีประโยช์หรอก ฮือออ”
     สองสาวร้องกันระงม โยนทุกอย่างมาที่เขา โจรสองคนมาท่าทีลังเลใจ มองหน้ากัน  เขาคิดว่าพวกมันอาจจะยังไม่ทันสงสัยว่าเพื่อนอีกสามคนของมันยังไม่กลับ ภูตะวันชักจะใจชื้นบางทีคนของพี่รามอาจจะมาถึงและเริ่มลงมือแล้ว
     “มึงเป็นคุณชายจริงเหรอ” หนึ่งในนั้นถาม ภูตะวันตัดสินใจพยักหน้าแม้จะไม่พอใจการกระทำของเพื่อน ไม่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เพื่อนแล้ว คนอย่างภูตะวัน บดินทร์ธร ไม่ต้องการเพื่อนประเภทนี้ น่าเสียดายที่คนรอบข้างเขาก็เป็นเช่นนี้ด้วยกันทั้งนั้น
     “ใช่ ตัวผมมีค่ามากกว่าผู้หญิงไร้ประโยชน์สองคนนิ้จนเทียบไม่ได้” พี่รามมาช่วยน้องเร็วๆ
     “ดี งั้นมึงมานี่” ชายผิงคร้ามแดดกระชากร่างโปร่งบางจนแทบจะปลิวติดมือ ภูตะวันเสถลาลงกองกับพื้น ทันในนั้นเอง เงาหนึ่งก็ทาบทับมาจากด้านหลัง
     ฉึก
     เลือดสดๆกระเด็นเปรอะดวงหน้าขาวเนียนเป็นดวง ร่างที่กระชากเขาค่อยๆล้มลงนอนกอง เลือดไหลออกมาจากช่วงลำคอ ราชสกุลหนุ่มตะลึงงัน รีบตะเกียดตะกายออกห่างจากภาพสยดสยอง
     “ไม่ต้องห่วง ไม่ถึงตายหรอก” เสียงทุ้มนิ่มเย็นๆดังขึ้น เด็กหนุ่มรูปร่างสูงสะอาดสะอ้านทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับพลิกร่างที่ล้มอยู่นอนหงาย ภูตะวันจึงเห็นว่าสิ่งที่แทงอยู่ในลำคอของโจรเป็นปลอกปากกา ที่น่าตกใจกว่าคือคนที่ลงมืแทงเป็นเพียงเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน ทั้งยังกำลังเริ่มลงมือปฐมพยาบาลร่างตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
     ตึง
     “อย่าดิ้นนะมึง เดี๋ยวก็ศพไม่สวยเหมือนเพื่อนมึงหรอก” เสียงห้าวดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ภูตะวันรีบหันไปมอง ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังนั่งทับหนึ่งในโจรเอาไว้ ในมือมีมีดทำครัวคมกริบจ่อไว้ตรงลำคอของคนที่นั่งทับ
     “มีดว่าที่แม่ยายกูคมน่า ถ้ามึงดิ้นกูไม่รับประกันความตาย”
     “อย่าขู่เขาอย่างนั้นสิก้อน อีกอย่างคุณคนนี้ก็ยังไม่ตายแล้วก็ไม่ได้เป็นศพด้วย” ภูตะวันหันกลับมามองเด็กหนุ่มคนเดิมที่เดินมาทรุดตัวคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา
     “ในฐานะที่ช่วยนายไว้นะตะวัน ฉันขอเรียกเก็บค่าตอบแทนเลยก็แล้วกัน”
     “อะไร” ภูตะวันอ้าปากจะถามอย่างงุนงง มือที่ถูกมันโดยอีกฝ่ายแก้ออกอย่างง่ายดายพร้อมกับยัดปลอกปากกาที่ใช้แทงโจรใส่มือเขาในช่วงเวลาที่กำลังตำรวจกรูเข้ามาเต็มบ้าน
     “เกิดอะไรขึ้นน้องฝุ่น” ตำรวจยศใหญ่ที่สุดในที่นี่ถาม เจ้าของชื่อก็กันไปตอบเสียงที่แสดงชัดถึงความตื่นเต้นออกมา
     “พวกโจรพากลุ่มนักศึกษามาหลบในบ้านครับ คงเห็นว่าไม่มีใคร ผมเลยให้ศักดิ์วิ่งไปตามสารวัตรมาที่นี่ โชคดีที่คุณชายภูตะวันแทงปากกาใส่คนร้ายเพื่อต่อสู้ และสามารถเอาชนะได้ ไม่อย่างนั้นผมกับก้อนอาจจะตายไปด้วยแล้ว”
      เด็กที่ชื่อฝุ่นเล่าเรื่องได้อย่างคล่องปาก ไร้พิรุธใดๆทั้งสิ้น แน่นอนว่าทุกคนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ต้องเชื่อ ภูตะวันหันมามองสองสาวที่สลบไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้อย่างระอาใจ
     “คุณชายครับ” เสียงเรียกจากสารวัตรทำให้ราชนิกูลหนุ่มน้อยได้สติ
     “ค ครับ ผมไม่...”
     “คุณชายไม่ต้องห่วง มันเป็นการป้องกันตัว คนพวกนี้สมควรโดนเสียบ้าง” ประโยดต่อไปหลังจากนั้นภูตะวันแทบจะไม่ได้ตั้งใจฟังอะไรเลย นอกจากจ้องมองแผ่นหลังที่เดินลงบันไดหายไปจากครรลองสายตา

     ฝุ่น เขาชื่อฝุ่น...

      ชาตินี้ทั้งชาติ ชื่อนี้ ภูตะวันจะไม่มีวันลืมเลย



เนื่องจากเพิ่งกลับมาจากบ้านที่ต่างจังหวัดจึงเป็นเหตุให้อัพช้าค่ะ

ไม่ถนัดฉากบู้เท่าไหร่ 555
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

 :-[ :-[

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #12 เมื่อ26-04-2016 00:19:05 »

ฝุ่นสุดยอดเลย
ว่าแต่ฝุ่นนี่เคะหรือเมะอ่ะ (อยากให้ฝุ่นเคะจัง...) แต่ถ้าคู่กับคุณชายภูตะวัน ฝุ่นก็น่าจะเมะล่ะมั้ง
พี่รามนี่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ไหมคะ หรือว่าเป็นบอดี้การ์ด
หวังว่าแม่ของฝุ่นจะไม่เป็นไรนะ แอบกลัวว่าแม่ของฝุ่นจะได้รับอันตรายอะไรหรือเปล่า
รอตอนต่อไปค่ะ
ให้กำลังใจคนเขียนค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-04-2016 08:49:05 โดย sirin_chadada »

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2056
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #13 เมื่อ26-04-2016 00:31:47 »

สนุกมาก แล้วใครคือนายที่มาเกิดใหม่กัน

ออฟไลน์ Freja

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2631
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +143/-4
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #14 เมื่อ26-04-2016 01:17:08 »

โห   สนุกมากค่ะ   อ่านติดๆกันรวดเดียว
บุคลิกของตัวละครแต่ละตัวน่าสนใจมากๆ  ชอบเง็กลั้งค่ะ  ใจสู้สมเป็นยอดหญิงเลย
อยากให้นางเจอผู้ชายดีๆ ลืมไอ้ผัวเฮงซวยนั่นไปเสีย

นางน้ำหวานแม่เลี้ยงน้องฝุ่นนี่มาร้ายลึกจริงๆ  ใช้แนวพ่อแม่รักแกฉันมากำจัดลูกเลี้ยง
สงสัยว่าเจ้าของเสียงของ*นาย*อาจจะเป็นรามพี่ชายคุณชายหรือเปล่านะ

ฝุ่นคนใหม่นี่น่าติดตามมากๆ  เราอยากรู้ว่าฝุ่นจะเอาโอกาสกับชีวิตใหม่ที่ได้มานี้ไปในทางใด  จะพยายามใช้ชีวิตใหม่ดีๆหรือว่ากลับมาแก้แค้น   เพราะดูๆแล้วที่น่าจะเป้นไปในข้อหลังก็น่าจะเป็นส่วนที่เกิดขึ้นในชีวิตของฝุ่นคนเก่าเสียมากกว่า  เพราะว่าชีวิตของทั้ง 2 ฝุ่นมันแยกออกไม่ได้แล้ว

sequence การเดินเรื่องทำให้เราชอบมากค่ะ  จังหวะจะโคนน่าติดตาม  ถ้าเป็นหนังสือก็วางไม่ลงเลยทีเดียว  การกลับมามีชีวิตใหม่เป็นแนวที่กำลังติดเทรนด์จากนิยายจีน  แต่เท่าที่อ่านมาก็ให้บรรยากาศไทยๆดี

มาข้อเสียนะคะ   สะกดผิดเยอะมากๆค่ะ อ่านแล้วสะดุดเป็นช่วงๆเลย  เช่น ติดยาเป็นติดย่า    แนะให้ตรวจทานดีๆก่อนอัพค่ะ  ช่วยได้มากในอนาคตตอนตรวจทานค่ะ

รออ่านตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-6
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #15 เมื่อ26-04-2016 08:19:28 »

ฝุ่นจะเคะหรือจะเมะ ถ้าเป็นเคะนี่เป็นเคะนางพญาเลยนะ

ชีวิตฝุ่นในร่างใหม่จะเป็นยังไงหนอ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ZYSQ_

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #16 เมื่อ26-04-2016 10:47:02 »


เหมือนฝุ่นจะคู่กะภูตะวันเลยเนอะ งืออออ

นายอยู่ไหนคะ? ชอบนาย รักนาย อยากเจอนาย

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #17 เมื่อ26-04-2016 11:20:24 »

นึกว่าจะไม่อัพแล้ว :o8: :o8: :o8: :o8:

ออฟไลน์ polkadot

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #18 เมื่อ26-04-2016 12:16:08 »

ชอบตัวเอกนิสัยแบบฝุ่น นี่แหละนิยายที่ตามหามานาน o13

ออฟไลน์ lightseeker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #19 เมื่อ26-04-2016 16:32:58 »

ชอบเรื่องแนวนี้สุด อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป
แอบเชียร์ให้ฝุ่นเป็นเคะ  :hao7: มาต่ออีกไวไวนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
« ตอบ #19 เมื่อ: 26-04-2016 16:32:58 »





ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #20 เมื่อ26-04-2016 21:34:08 »

สนุกมากค่ะ ชอบ

ออฟไลน์ Kryptonite

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #21 เมื่อ26-04-2016 22:52:02 »

ชอบนิสัยฝุ่นจัง
แอบเชียร์ให้ฝุ่นเป็นเคะนะ
นิยายสนุกน่าติดตามมากค่ะ

ออฟไลน์ 111223

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 997
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-4
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #22 เมื่อ27-04-2016 01:43:43 »

ชอบนิสัยฝุ่นมากมาย กินขาดมาก กรี๊ดดดดดด

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #23 เมื่อ27-04-2016 10:08:19 »

ชอบมากเลยค่ะ
รอรอนะค่ะ
ฝุ่นคนใหม่นี่สุดยอด

ออฟไลน์ nunnuns

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #24 เมื่อ27-04-2016 11:11:44 »

สนุกฝุดฝุด

ติดตามค่า และขอบคุณค่าาา

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #25 เมื่อ27-04-2016 13:28:14 »

ลุ้นมากๆๆๆตื่นเต้นตลอดเวลาเลย

ออฟไลน์ skyberry

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 137
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #26 เมื่อ27-04-2016 15:34:32 »

สนุกกกกกกกก( ก.ล้านตัว55555) อยากรู้ว่าตอนนี้นายของฝุ่นไปเกิดเป็นใครแล้ว ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องสนุกๆให้อ่าน :กอด1:

ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #27 เมื่อ27-04-2016 15:53:43 »

ยังไงต่ออออออออ
ค้างอีกแล้ววว

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1062
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #28 เมื่อ28-04-2016 14:18:31 »

อยากจะกรีดดังๆเลยค่าา แกรมันสนุกมากกกก มาต่อบ่อยๆน้าาา

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
Re: เพียงฝุ่นธุลี ตอนที่ 3 25/4/59
«ตอบ #29 เมื่อ28-04-2016 18:57:40 »

นิดนึงครับ
 สุ่ม -> ซุ่ม
 เชื้อใน -> เชื่อใจ
อาจมีคำผิดนิดหน่อยที่ผมคิดว่าหาไม่เจอ ฮ่าๆ
 ถ้า"นาย" มาเกิดใหม่ด้วย นิสัยจะดีขึ้นมั้ย จะใจดีขึ้นรึเปล่า จากคำบรรยาย กลัวรสนิยมของนายแกมาก _ _"

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด