[เรื่องสั้น]Lock On MyBeloved "ที่รักเป้าหมายรักครั้งนี้คือคุณ"ตอนจบ*8/12/58[จบ]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น]Lock On MyBeloved "ที่รักเป้าหมายรักครั้งนี้คือคุณ"ตอนจบ*8/12/58[จบ]  (อ่าน 3011 ครั้ง)

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-12-2015 16:26:47 โดย jaengs »

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/
 :pig2: :pig2:

ขออนุญาติทักทายเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นที่แต่งเป็นเรื่องแรก

ผิดพลาดประการขออภัยมาณที่นี้ด้วยจ้า :pig4: :pig4:

ฝากติดตาม

[ รักเอย...อยู่หนใดhttp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=48470.0
 
 [เรื่องสั้น]Hello Mybeloved ที่รักผมเอารักมาทักทาย http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51168.msg3275485;topicseen#msg3275485
 
 เธอ..คือหนึ่งในไม่กี่คน http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=51171.0
 
 เริ่มต้นเรื่องร้าย ลงท้ายเรื่องรัก http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=54740.msg3422187#top
 
 Glad to meet LoVe.ยินดีที่ได้รู้จัก...ความรักhttp://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=55745.msg3475213#msg3475213


*******************************************************************************************


Chapter 1

“อรอย่าไปเลยนะผมขอร้องถ้าไม่เห็นแก่ผมก็ถือว่าสงสารลูก”

“หึ สงสารคุณสงสารลูกแล้วมีใครเห็นใจฉันบ้าง”

“ผมขอโทษที่ไม่ค่อยมีเวลาให้คุณผมขอโอกาสได้ไหม”

“ปล่อยฉันไปเถอะตอนนี้ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว”

“คุณจะไปกับชายชู้คนนั้นใช่ไหม”

“นี่คุณรู้”

“ใช่ผมรู้รู้ทุกอย่างผมอดทนทุกอย่างเพื่อลูก”

“คุณแม่อย่าทิ้งผมไป..คุณแม่..”

คุณแม่ คุณแม่ เสียงเรียกเบาๆคล้ายละเมอออกมาจากปากทัณฑ์เทพทำให้เขาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาภาพเหตุการณ์เมื่อเขายังเล็ก

มันผ่านมาหลายปีแล้วแต่ภาพและเสียงยังคงชัดเจนในความรู้สึกของเขา ฝันอีกแล้วหรอนี่เขาฝันถึงผู้หญิงใจร้ายคนนี้บ่อยมาก

ขึ้นตั้งแต่ที่กลับมาเหยียบที่เมืองไทยอีกครั้ง

ทัณฑ์เทพลุกขึ้นจากที่นอนเดินไปเปิดหน้าต่างออกไปสูดอากาศยามเช้าที่หน้าระเบียงนี่คงเป็นเช้าอีกวันที่เขาตื่นมาพร้อมกับ

ความรู้แย่ๆถึงแม้อากาศยามเช้าจะรู้สึกสดชื่นแต่กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่

“ทัณฑ์ตื่นรึยังลูกเดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ”เสียงเคาะประตูเรียกทัณฑ์เทพ

“ครับผมตื่นแล้วครับเดี๋ยวผมลงไป”เขาตะโกนตอบรับเสียงเรียกคนที่อยู่หน้าประตูแล้วเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเตรียมไป

โรงเรียน

.............................................................................

“ทัณฑ์กินข้าวลูก”เสียงเรียกของผู้ชายคนหนึ่ง

“วันนี้ป๊าทำอะไรกินครับ”ทัณฑ์ถามผู้ชายที่เป็นเหมือนพ่ออีกคนของเขาตั้งแต่ที่แม่ของเขาจากไปไม่นานก็มีผู้ชายร่างบางหน้าตา

ดีทำงานเก่งคนนี้เข้ามาอยู่ในครอบครัวของเขาในฐานะคนรักของพ่อเขาเป็นผู้ชายในครั้งแรกที่พ่อบอกให้ทัณฑ์รับทราบเขารู้สึก

แปลกใจแต่เขาก็เข้ามาเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตจนทุกวันนี้เขารู้สึกไม่ขาดอะไรแล้ว

“วันนี้พี่แจ่มทำข้าวต้มปลาลูก ฝันร้ายอีกแล้วหรอเราทำไมหน้าตาเป็นอย่างนั้น”นทีถามฑัณ์อย่างเป็นห่วงถึงทัณฑ์ไม่ใช่ลูกแท้ๆ

แต่เขาก็เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กๆจึงทำให้รู้สึกผูกพันเหมือนลูกแท้ๆ

“ขอบคุณครับพี่แจ่ม แต่อาการป่วยคงไม่มีปัญหาอะไร เอ่อแล้วคุณพ่อยังไม่ตื่นหรอครับ”เขาขอบคุณหญิงวัยกลางคนถือถ้วย

ข้าวต้มมาเสริฟให้แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันทียังไม่อยากให้นทีเป็นห่วง

“เดี๋ยวก็ลงมา นั่นไงตายยากจริงๆ”

“คุยอะไรกันอยู่สองคน”อภิภัตร์เดินถือกระเป๋าและเสื้อสูทรเดินลงมาจากชั้นสองเห็นลูกชายกับชายอันเป็นที่รักนั่งคุยกันที่โต๊ะ

อาหารเขาเดินวางของไว้ที่เก้าอี้ข้างแล้วเลื่อนเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ข้างๆคนรักออกมาแล้วนั่งลง

“ไม่มีอะไรครับกำลังนินทาคนแก่อยู่”

“คงไม่ใช่ผมนะเพราะผมยังไม่แก่อันนี้คุณพิสูจน์แล้ว”อภิภัตร์ส่งสายตาวิบวับมาให้นที

“ครับ ครับ ไม่แก่”นทีล่ะอ่อนอกอ่อนใจกับคนรักที่แสดงความรักออกมาไม่อายใครเขาไม่เห็นรึไงว่าลูกชายนั่งอยู่ด้วยพี่แจ่มก็ยืน

อยู่ใกล้ๆ
“ทัณฑ์ผลสอบออกมาแล้วนะส่วนเรื่องกำหนดการและรายเอียดอยู่ในจดหมาย”อภิภัตร์ยื่นจดหมายให้ทัณฑ์

“ทัณฑ์จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกันกับที่ป๊าสอนด้วยแต่อยู่คนละคณะ”

“ดีเหมือนกันที่รักจะได้ดูแลลูกด้วย”

ทัณฑ์รับจดหมายจากพ่อมาเปิดอ่านอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าเขาก็จะกลายเป็นนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยแล้วมันคงจะดีกว่าที่อยู่

โรงเรียนที่น่าเบื่อ เขานั่งมองภาพคนทั้งสองกำลังอยู่ในโลกส่วนตัวไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะทำให้พ่อของเขามีความสุขได้ขนาดนี้

ตั้งแต่วันที่ผู้หญิงคนนั้นจากไปพ่อต้องดื่มเหล้าทำงานอย่างหนักทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวเขาว่าพ่อเสียใจมากพ่อทำทุกอย่างเพื่อ

ครอบครัวแต่เมื่อวันหนึ่งไม่มีครอบครัวแล้วพ่อจึงทุ่มเททุกอย่างมาให้เขาจนวันที่ผู้ชายอีกคนก้าวเข้ามาในชีวิตพ่อทำให้รอยยิ้ม

ของพ่อกลับมาอีกครั้ง

“ทัณฑ์พ่อมีคนจะแนะนำให้รู้จักเขาจะมาอยู่กับเราตั้งแต่วันนี้”

“อาชื่อนทีนะครับยินดีที่ได้รู้จักอาขอมาอยู่ด้วยคนนะครับ”

ด้วยเพราะรอยยิ้มนั้นทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้ไม่นานรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของพ่อก็กลับมาพร้อมกับอาการป่วยของเขาก็

ปรากฏขึ้นมาทำให้เขาต้องไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ

เขากลับมาที่เมืองไทยได้เกือบปีแล้วช่วงระยะเวลาสามปีที่ต้องไปอยู่ต่างแดนแต่ถ้าพ่อหรือว่าป๊าว่างเมื่อไหร่พวกเขาจะบินไป

เยี่ยมเขาเสมอทำให้ทัณฑ์ไม่รู้เหงาเท่าไหร่

.......................................................................................

“เฮ้ย ทัณฑ์”เสียงเรียกชื่อเขาดังมาจากด้านหลังเจมส์เพื่อนสนิทของทัณฑ์เพราะเป็นเพื่อนของเขาตั้งแต่เด็ก

“เออ ว่าไงมาเช้าได้นะ”

“ฮ่า ฮ่า ไม่มีอะไรเปลี่ยนบรรยากาศไงอีกไม่กี่วันก็จะจบไปแล้วก็อยากมาซึมซับบรรยากาศเก่าๆ”

“หรอ ก็ดีที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเรียนจบ”

“อ้าวไอ้นี่ ถึงฉันจะเป็นอย่างนี้แต่เวลาเรียนฉันก็ตั้งใจนะถึงจะเก่งเหมือนแกก็ตามทีเถอะแล้วนี่แกคิดจะเดินตามเขาไปจนถึงวันสุดท้ายเลยรึไง”

“ใครเดินตามใคร”

“อ้าว ก็นั่นไงนัทจังไม่ใช่รึไงที่เดินอยู่ข้างหน้า”

“แกรู้ได้ไงว่าฉันเดินตามเขา ฉันแค่จะไปโรงอาหารก็เท่านั้น”

“จ้า พ่อผู้ร้ายปากแข็งไงก็ไปฉันก็หิวเหมือนกัน”

“นัทตี้ รอพวกเราด้วย”

“หวัดดี หนึ่งสองทำไมวันนี้มาเช้าได้ล่ะปกติไม่ใช่เวลานี่นา”นัททักทายเพื่อนฝาแฝดทั้งสองที่วิ่งเข้ามาทักทายเขา

“วันนี้หนึ่งอยากกินข้าวเช้าที่โรงอาหารนี่นาต่อไปจบไปแล้วก็ไม่ได้กินนะสิ”

“เราก็ยังไม่ได้กินอะไรมาเหมือนกัน”

“หนึ่งนัทตี้นั่นเขามีอะไรกันหรอ”

“อ้อ นั่นไงคุณชายทัณฑ์เทพกับเพื่อนไงเนื้อหอมน่าดูพวกสาวๆคงเอาขนมของขวัญมาให้ใกล้จบแล้วนี่นาแต่เย็นชาเหมือนมาจากอาร์กติกยังไงไม่รู้”

“ใครกันทำไมเราไม่เห็นรู้จักเลย”

“นัทจังเอาแต่เรียนแล้วก็อยู่กับเพื่อนๆคงไม่รู้อะไรหรอก”

“นัทจังอย่าไปสนใจหนึ่งเลยนัทจังเป็นของสองคนเดียวก็พอ”

“แล้วจะห้ามได้หรอไอ้พวกที่มาคอยเกาะแกะ นัทตี้ก็เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนี่”

“รีบเดินเถอะเดี๋ยวสายแล้วเข้าเรียนไม่ทันพูดเรื่องไร้สาระตลอดเลยทั้งสองคนนี่”

“อ้า นัทจังรอพวกเราด้วย”นัทรีบวิ่งไปที่โรงอาหารอาคารสูงใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดปลายทางเดินเขาเบื่อฟังคนทั้งสองพูดแล้ว

เสียงหัวเราะพูดคุยยอกล้อของทั้งสามเรียกรอยยิ้มให้คนที่อยู่รอบๆข้างโดยเฉพาะนัทธนพัฒน์ที่เป็นที่รักของเพื่อนๆและคนรอบ

ข้าง

..............................................................

สวัสดีทักทายเริ่มเรื่องสั้นเรื่องแรก

ชอบไม่ชอบยังไงรบกวนด้วยนะคะ

 :pig4: :pig4: :pig4:

โปรดติดตามตอนต่อไป

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-09-2016 15:41:15 โดย jaengs »

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/

Chapter 2

 “นักเรียนทั้งหมดตรง..ทำความเคารพ”

“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะนักเรียนทุกคนวันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันจากนี้ทุกคนต่างรู้แล้วจะทำอะไรต่อไปหลังจากที่เรียนจบการ

ศึกษาครูก็ขอให้ทุกคนโชคดี”เสียงคุณครูประจำชั้นที่ดูแลทัณฑ์และเพื่อนๆมาตลอดหนึ่งปีเต็มกำลังพูดอวยพรอยู่หน้าชั้นเรียน

สลับกับเสียงสะอื้นของเด็กนักเรียนผู้หญิงบางคนเวลาผ่านเร็วกว่าคิดซะอีกคงต้องเตรียมตัวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยแล้วซินะ

“ทัณฑ์ ทัณฑ์”

“อือ”ทัณฑ์หันไปมองเจมส์ที่อยู่ดีดีก็เรียกเขาขึ้นมา

“นึกว่ากำลังร้องไห้”เสียใจนายคงไม่มีวันที่จะได้เห็นน้ำตาฉันหรอก

“เรียกฉันมีอะไร”ทัณฑ์ใช้สายตามองอย่างเคืองๆ

“ไม่มีอะไรฉันหิวแล้วอ่ะเราไปหาอะไรกินเปล่าตอนนี้คุณครูก็ปล่อยแล้วด้วย”เจมส์พยายามพูดจาหว่านล้อมให้ทัณฑ์ไปที่โรง
อาหารเป็นเพื่อน

“อืม ก็ได้”ดีกว่าเฉยๆเหมือนกัน

“ว่าไปแล้วก็คิดถึงสาวๆน่ารักที่โรงเรียนนี้เหมือนกันไม่รู้ว่าไม่ฉันอยู่สาวๆจะเหงาแค่ไหน”

“หึ”

“หึ อะไรแกอิจฉาฉันใช่ไหมอิจฉาฉันละซิแกต้องเข้าใจว่าเพื่อนแกป๊อปแค่ไหนแกต้องหัดใจกว้าง นั่นไงนั่นไงสาวๆถือของขวัญ

มาให้ฉันแล้วเดี๋ยวแกรอตรงนี้ก่อนนะอย่าเพิ่งไปไหนนะ”ทัณฑ์ยืนรอคนเนื้อหอมขวัญใจสาวๆแต่สายเขากำลังมองหาใครคนนั้นที่

อยู่อีกฝากตึกทั้งๆที่ห้องอยู่เลขติดกันแต่ทำไมห้องถึงได้ไปอยู่ไกลกันคนละตึกอย่างนั้นก็ไม่รู้ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่นะวันนี้

ยังไม่ได้มีโอกาสเห็นหน้าเลยทั้งๆที่วันนี้เป็นสุดท้ายที่ต้องเรียนที่นี่แล้วแต่เขาก็ยังกล้าเดินเข้าไปคุยเขายังจำวันแรกที่เจอกัน

หากวันนั้นผมไม่เล่นฟุตบอลกับเพื่อนแล้วเกิดอุบัติเหตุแล้วไอ้เจมส์ไม่พาเขาไปที่ห้องพยาบาลเขาก็คงไม่ได้พบกันแค่ครั้งแรกที่

ได้พบรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนลงสายตามองเห็นใบหน้าเขาและหูได้ยินเพียงเสียงของเขาเท่านั้นทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

เหมือนฝันเขามารู้สึกอีกทีก็เลิกเรียนไปแล้ว

“นัทจังทำอะไรอยู่”นัทเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะหันมายิ้มให้หนึ่งกับสอง

“นัทกำลังเขียนเฟรนชิฟให้เพื่อนน่ะ พอดีหัวหน้าห้องบอกว่าเพื่อนต่างห้องฝากมา”นัทตอบคำถามเพื่อนแล้วก้มก้มตาเขียนต่อ

จากที่ค้างไว้

“เพื่อนต่างห้องหรอ ว่าแต่ของใครทำไมหนึ่งกับสองไม่เห็นจะได้เขียนเลย”

“สองมาดูนี่เร็วมีตั้งหลายเล่มแน่ะ ที่วางไว้ตรงนี้นัทจังเขียนเสร็จหมดแล้วใช่ไหม”

“ใช่แล้ว”เล่นเอาเหนื่อยกันเลยทีเดียว

“หนึ่งดูซินัทจังเขียนนิดเดียวเองเหมือนกันเกือบทุกเล่มเลยมีวาดรูปติดสติกเกอร์ด้วย น่ารักจังนัทจังได้ติดสติกเกอร์ให้สองไหม”

“ติดสิเราติดให้ทุกคนเลย”เพราะเขียนอย่างเดียวก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรเพื่อนต่างห้องที่เอามาเขียนเขาไม่รู้จักเลยไม่รู้ว่าจะเขียน
อะไรลงดี

“เล่มนี้ล่มสุดท้ายใช่เปล่า”หนึ่งกับสองเกาะอยู่ข้างขอบโต๊ะทำหน้าตาน่าสงสารไม่รู้จะอ้อนเอาอะไรอีก

“นัทสองหิวแล้วพวกเราหาอะไรกินกันดีกว่า”นัทยิ้มให้กับท่าทางน่าเอ็นดูสองฝาแฝดแล้วปิดสมุดเฟรนชิฟลง

“งั้นก็ไปกันเถอะเอาหนังสือนี่ไปคืนหัวหน้าห้องด้วย”

“เฮ้ยเดินรอกันบ้างดิ จะรีบไปไหนฉันยังคุยกับสาวๆไม่เสร็จ”เจมส์ตะโกนเรียกทัณฑ์

“แล้วใครบอกว่าหิวชวนฉันลงมาที่โรงอาหาร”

“เอ่อใช่ งั้นก็ไปโรงอาหารกันนี่ๆ น้องเขาฝากฉันมาให้แก”

“ไม่เอาแกเอาไปเถอะแกก็น่าจะจะรู้ว่าฉันไม่ชอบ”

“เออๆ ไม่เป็นไรฉันรับไว้ก็ได้”

“แกอยากกินอะไรก็ไปซื้อฉันจะไปนั่งรอที่โต๊ะ”

“นัทตี้เดินเร็วซิ ทางนี้ทางนี้”เสียงคนเรียกชื่อที่คุ้นทำให้ทัณฑ์อดที่มองหาเจ้าของชื่อไม่ได้เขายังน่ารักเหมือนเดิมเขาเดินลงมา

จากอาคารพร้อมกับเพื่อนๆของเขาโดยที่มีสองฝาแฝดเกาะซ้ายเกาะขวาดูแล้วน่ารำคาญ

“ไงอยากกินไอติมกับเขารึไง เอ๊ะไม่รู้ว่าไอติมที่อยู่ในถ้วยที่เขาถือกับตัวเขาอันไหนมันจะหวานกว่ากัน”

“โอ้ย ไอ้บ้าตีมาได้ฉันก็แค่พูดเล่นอย่าบอกนะว่าแกคิดไปแล้ว...อะอะ ไม่แล้วไม่เล้วยอมแล้วคราบ”ไอ้เจมส์บ้าพูดอะไรบ้าๆทำให้

เขาอดคิดไม่ได้

...................................................................................

ตอนที่สองจบไปแล้ว

 :katai4: :katai4: :katai4:

โปรดติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/

Chapter 3

“ทัณฑ์ ทางนี้”เจมส์ตะโกนโบกมือเรียกทัณฑ์ที่ยืนอยู่หน้าประตูให้เข้ามาในห้องทัณฑ์รู้สึกว่าห้องเรียนวันนี้แปลกกว่าทุกวันปกติ

ไม่ได้ดูคึกคักหรือคนเยอะขนาดนี้นี่นามีอะไรรึเปล่าเขากวดสายตามองไปรอบๆห้องแล้วเดินไปนั่งโต๊ะข้างเจมส์

“มันเกิดอะไรทำไมคนเยอะผิดปกติ”ทัณฑ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยรู้สึกหน้าห้องจะกำลังวุ่นวายอะไรกันอยู่เขามองไปที่นาฬิกาที่แขวน

ติดไว้ที่ข้างฝาผนังห้องอีกประมาณไม่เกินสิบนาทีจะถึงเวลาเข้าเรียน

“เดี๋ยวก็รู้”ทัณฑ์หันหน้าไปมองหน้าเพื่อนที่ยิ้มท่าทางมีพิรุดอะไรของมันทัณฑ์เลิกสนใจหยิบหนังสืออ่านเล่นขึ้นมารอเวลา

อาจารย์เข้าสอน

“สวัสดีค่ะนักศึกษาวันนี้.....”

“ทัณฑ์ ทัณฑ์ ดูนั่น”เจมส์สะกิดเขาให้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือเมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนที่เขาไม่ว่าจะได้เจอ

“เขามาทำอะไรที่นี่”

“ไอ้นี่ไม่ฟังที่อาจารย์พูดรึไงเขามานำเสนองานกับพวกเรา”

“เขาเรียนsectionเดียวกับเราหรอ”เท่าที่รู้เรียนกันคนละคณะเวลาเรียนก็ไม่ใช่เวลานี้นี่นา

“ก็งานที่อาจารย์ให้ทำเป็นกลุ่มไงที่เราจะได้นำเสนอวันนี้อาจารย์สอนคงห้องเดียวกันกับของนัทด้วยมั้งเลยได้เอางานมานำเสนองานแล้วให้พวกเราให้คะแนนไง”

“จริงหรอว่ะแล้วแกรู้ได้ไง”

“ก็อาจารย์พูดหน้าห้องเมื่อครู่ไง มิน่าอาจารย์ถึงนัดให้พวกเรานำเสนองานวันนี้คงจะให้ห้องอื่นให้คะแนนพวกเรา”ทัณฑ์คิดตาม

คำพูดของเจมส์ตั้งแต่ที่เข้ามาเรียนที่นี่เขายังแค่ได้แอบมองนัทอยู่ตลอดเวลาแต่วันนี้ไม่ต้องคอยมองหาเขากลับมาอยู่ตรงหน้า

“สวัสดีครับพวกเรา.....”เริ่มการนำงานแล้วเสียงของเขาที่ดังผ่านเครื่องกระจายเสียงนี่ฟังแล้วรู้สึกสบายหูยังไงไม่รู้ท่าทางที่ยืน

อยู่หน้าห้องนำเสนองานต่อหน้าคนเกือบร้อยไม่ท่าทีเขินอายดูมั่นใจมากเขาดูน่ารักขึ้นคงเป็นผมที่ยาวขึ้นทำให้เขาดูน่ารัก

มากกว่าเดิม

“มองเปรมเลยสิแก กระพริบตาบ้างก็ได้ วันนี้ดูทุกคนจะตั้งใจเรียนมากกว่าปกติถ้าเขามาสอนแทนอาจารย์ทุกคนคงได้เอกันทุกคน”

“ทำไม”

“ก็ดูสิทุกคนสนใจคนที่อยู่หน้าห้องทุกคนเลย”ฟังเพื่อนพูดแล้วเขารู้สึกไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่ทุกสายตากำลังจับจ้องไปที่คนตัวเล็กที่ยืนเด่นอยู่หน้าห้อง

“ขอโทษครับช่วยกรอบแบบสอบถามด้วยครับ”มีนักศึกษาคนหนึ่งกำลังเดินแจกแบบสอบถามให้คะแนนทัณฑ์รับแบบสอบถามอ่านละเอียดคร่าวๆแล้วหรอกลงไป

“คะแนนเต็มเลยหรอไม่ค่อยลำเอียงเลยน้า อ๊ะ อ๊ะ มีเขียนข้อเสนอแนะด้วยไม่เขียนชื่อที่อยู่เบอร์ติดต่อกลับลงไปด้วย”

“เออ น่าไม่ยุ่งสักเรื่องได้ไหม”เรื่องอย่างนี้ต้องให้คะแนนตามเนื้อผ้าเมื่อผลงานดีการนำเสนอฟังแล้วเข้าใจ

“ไม่ทราบว่าเพื่อนักศึกษาคนไหนมีคำถามหรือข้อสงสัยสามารถสอบถามได้ครับ”

“คนนำเสนอมีแฟนรึยังครับ”เสียงนักศึกษาชายคนหนึ่งยกมือขึ้นแล้วตะโกน

“........”

“นักศึกษาสำรวมด้วยถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญกลุ่มต่อไปได้”

“ไอ้บ้านั่นก็ถามมาได้เล่นเอานัทหน้าแดงใหญ่เลย”เออน่ารักจริงด้วย

“เพื่อเป็นการยุติธรรมอาจารย์นักศึกษา.....”

“ทัณฑ์ อาจารย์เรียกแล้ว”

“......”

“อาจารย์ให้กลุ่มเรานำเสนอเป็นกลุ่มต่อไป”

“นัทจังทำได้ดีมากเลย”เสียงพูดคุยกลุ่มนักศึกษาที่ออกไปนำเสนองานเดินเข้ามาประตูด้านข้างแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าของทัณฑ์

“ไม่หรอกเราก็ตื่นเต้นมากเหมือนกันถ้ามาไม่ได้ทุกคนช่วยกันงานก็คงออกมาไม่ดีอย่างนี้หรอก”ทัณฑ์ยิ้มที่มุมปากบางๆมองคนตัวเล็กกำลังคุยกับเพื่อนแล้วรีบเดินตามเจมส์ออกไป

“ผลคะแนนในแบบสอบถามเป็นยังไงบ้างหนึ่ง”นัทหัหน้าไปถามเพื่อนที่กำลังรวบรวมแบบสอบถามอยู่นี่เป็นครั้งแรกที่นำเสนอ

งานต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนี้รู้สึกตื่นเต้นมากเลยแต่นั่งตรงนี้รู้สึกจะมองไม่ค่อยเห็นข้างหน้าเลย

“สวัสดีครับ....”ห้องเรียนอีกห้องกำลังเริ่มนำเสนอผลงานแล้ว

“แบบสอบถามครับ”ทัณฑ์ยื่นแบบสอบถามให้นัทที่กำลังตั้งใจฟังนัทรับแบบสอบถามมาหันกลับไปอีกทีทัณฑ์ก็ไม่อยู่แล้ว

“สองไม่เห็นได้แบบสอบถามเลยทำไมนัทได้คนเดียว”

“เดี๋ยวเราจะขอให้นะ”ไม่รู้ว่าคนแจกเดินไปไหนแล้ว

“ไงแกไปทำอะไรเขาทำไมเขามองตามแกวะ”ทัณฑ์รู้สึกพอใจในคำถามของเพื่อน

“ไม่ได้ทำอะไรแค่เดินไปแจกแบบสอบถาม”แล้วแจกไม่ครบก็เท่านั้น

“เดินไปอีกดิ แผนสูงนะแก”ขอบใจที่ชม

“แบบสอบถามครับ”

“เอ่อครับ”คราวนี้ครบนัทยื่นแบบสอบถามให้เพื่อนในกลุ่ม

“กลุ่มนี้ก็นำเสนอดีนะ”สองเสนอความคิดพร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นทุกคนรวบรวมแบบสอบถามคืนกลุ่มนำเสนอแล้วกลุ่มต่อไปก็ขึ้นนำเสนอผลงานทัณฑ์และเพื่อนกลับมานั่งลงที่โต๊ะ

“ไอ้ทัณฑ์ข้างหน้าเลยนี่หว่า”ทัณฑ์ไม่ตอบอะไรยังคงนั่งซีกหน้าด้านขวาสลับกับมองหน้าห้องเรียนถ้าได้มีโอกาสเรียนด้วยกันทุกวันอย่างนี้ก็คงจะดี

“เอ๊ะ..”

“เป็นอะไรนัทจัง”

“เปล่ารู้สึกเหมือนมีใครจ้องอยู่น่ะ”

“ไอ้บ้าจ้องเขาจนเขารู้สึกตัวบ้าไปมึงอ่ะ”

“เอื้อ”เกือบไปแล้วทัณฑ์ถอนหายใจรู้สึกโล่งอกเพราะอยู่ดีๆนัทก็หันหน้ามาคงเป็นเขาจ้องมาเกินไปจนทำให้นัทรู้สึกตัวคราวหน้าคงต้องระวังตัวให้มากกว่านี้

...

เสร็จไปอีกตอนแบ้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/

Chapter 4

อากาศเย็นสบายโอบรอบไปทั่ว กลิ่นอับของกระดาษเก่าๆเครื่องปรับอากาศขนาดดังค่อยๆจนรู้สึกชิน นักศึกษากำลังจำจับกลุ่ม

นั่งอ่านหนังสือที่นี่คือหอสมุดกลางของหมาวิทยาลัยมีทั้งหมดหกชั้น

ทัณฑ์เลือกที่จะเข้ามานั่งชั้นสามโซนนวนิยายเงียบดีจังเป็นสิ่งเขาชอบไม่ต้องนั่งทนฟังเสียงของพวกผู้หญิงที่เข้ามาหาเขา

ฑัณฑ์เปิดหนังสือขึ้นมาอ่านหยิบหูฟังขึ้นมาเปิดเพลง

ปึก ปึก เสียงหนังสือตกลงจากชั้น

“จะหยิบเล่มไหน”เสียงดังขึ้นมาจากข้างนัทเขารู้สึกตกใจมากกว่าจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มที่ต้องการแต่เล่มที่ไม่ต้องการดัน

ตกลงมาดีที่โซนนี้มีคนเข้ามาใช้บริการไม่มากไม่งั้นต้องโดนด่าแน่ๆเขาหันหน้าไปตามเสียงที่ดังขึ้น

นัทกำลังตกใจที่เห็นใบหน้าคนที่เขาหันมองผู้ชายคนนี้ดูดีมาก

“เอ่อ เล่มชั้นบนสันสีเขียวครับ”นัทรีบเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วหลีกทางให้เขาเขาตัวโตจังสูงเท่าไหร่นะหัวเขาน่าจะอยู่แค่ไหร่

ผู้ชายคนนี้หรือแค่หน้าอกนะ

“นี่”ทัณฑ์ยื่นหนังสือเล่นนั้นให้นัท

“ขอบคุณนะครับ ขอโทษด้วยที่รบกวน”ผู้ชายคนนี้เขาคงไม่พอใจนัททำหนังสือตกเสียงดังรบกวนแน่นอน

“เอ่อ ว่าแล้วเป็นอะไรมากรึเปล่า”

“.....”
“อ้อ ไม่เป็นไรครับผมไม่โดนหนังสือตกใส่”

“ทีหลังก็ระวังด้วยละกัน ยิ่งตัวเล็กๆอยู่ด้วย”

“ครับ ขอบคุณครับ”ทัณฑ์เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วนัทเก็บหนังสือที่หล่นลงพื้นไปวางไว้ที่ชั้น

“เป็นไงวะทำตัวเป็นพระเอกเข้าไปช่วยเขา”

“เรื่อง!! มานานแล้วรึไง”

“ก็นานพอจะเห็นฉากโรมานติกส์เมื่อครู่แอบตามเขามาอีกรึไงวะ”

“ห้องสมุดสาธารณะใครก็เข้าได้”

“บังเอิญว่างั้น”

“จะทำไหมรายงานถ้าไม่ทำก็กลับไป”

“น่า น่า ไม่พูดแล้วว่าแต่บังเอิญจริงหรอวะ”

นัทกำลังนั่งมองคนผู้ชายทั้งสองคนพูดคุยแล้วมีผู้ชายอีกสองคนเดินมานั่งที่โต๊ะนัทรู้สึกคุ้นหน้าคนที่มาช่วยหยิบหนังสือเหมือน

เคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ

“นัทจังรอพวกเรานานไหม”หนึ่งสอง

“อืม ไม่นาน”

“โทษทีส่งงานอาจารย์แล้วมีปัญหานิดหน่อยนัทจังนี่ดีนะงานที่ส่งไม่มีปัญหา อะว่าแต่กำลังมองอะไรอยู่”

“เอ๊ะ นั่นมันคุณชายอาร์กติกของแกนิยายสอง”

“ไหนๆ”

“นั่นไง กำลังนั่งเขียนอะไรอยู่กับเพื่อนๆน่ะ”

“อุ๊ย หนึ่งเขามองเราด้วยแหล่ะ”

“หลงตัวเอง”

“เฮ้ย เต็มทำไมพูดแบบนี้มาสายแล้วยังปากเสียอีกนะ”

“พอเถอะน่า ทั้งสองคนนี่ห้องสมุดนะทำงานได้แล้วรบกวนคนอื่นคนเขา”

“ใช่ๆ สองนั่นแหล่ะพูดมาก.....”

สายตาของทัณฑ์ไม่สามารถหยุดมองคนที่ข้างหน้าได้เลยตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นนัทนั่งอยู่โซนนวนิยายเขาเลือกที่นั่งที่จะสามารถ

มองเห็นนัทได้ชัดเจนเขามองคนตัวเล็กแก้มใสเปิดอ่านหนังสือในมืออย่างตั้งใจบางครั้งก็มีรอยยิ้มบางๆออกมาจากปากเล็กๆนั่น

เขากำลังอ่านอะไรอยู่นะทัณฑ์อยากรู้ว่าหนังสือที่ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกพอใจได้อย่างนี้จะเป็นเรื่องแบบไหนนะมือขาวๆเรียวเล็ก

เปิดแผ่นหน้ากระดาษไปเรื่อยจากแผ่นหนึ่งเปลี่ยนเป็นแผ่นที่สองเสียงทัณฑ์เปิดเพลงฟังและก้มมองดูหนังสือที่เปิดไว้เป็นระยะ

ไม่ได้เปิดอ่านแต่ทำให้เหมือนว่ากำลังอ่านเพื่อไม่ให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขากำลังแอบมองอยู่

ปึก ปึก เสียงหนังสือหล่น

ให้ตายเถอะเผลอหันไปมองที่อื่นแผล็บเดียวได้เรื่องเลยทัณฑ์รีบเดินไปดูคนตัวเล็กดีที่เป็นหนังสือตกลงมาไม่ใช่ชั้นวางหนังสือ

“จะหยิบเล่มไหน”เขารู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยเป็นห่วงเจ้าตัวเล็ก เจ้าตัวเล็กหน้ามาเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยืนเผชิญกับนัทใกล้ขนาด

นี้ใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนมาจากคนตัวเล็กกลิ่นนี้ทำให้รู้สึกเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่หัวใจเขาเต้นเร็วมากอันตรายจริงๆ

ตัวแค่นี้แต่อันตรายมากทัณฑ์รีบยื่นหนังสือให้แล้วอดที่จะถามไม่ได้ว่าเป็นอะไรมากรึเปล่า

“เฮ้ย มึงจะมองให้ทะลุเลยรึไงวะเขาช้ำไปทั้งตัวแล้วมึง”

“.......”

“ใครวะไอ้เจมส์ อ้อนัทจังน่ารักนะมึง”นนท์พูด

“พวกแกรู้จักด้วยหรอไอ้นนท์”

“ดังจะตายแต่คงไม่เข้าใกล้ง่ายๆ เพื่อนๆเขาแสบๆทั้งนั้น”เอกพูด

“ใช่น่ารักยิ่งมองยิ่งหน้ารักใช่ไหมวะคุณชาย”เจมส์หันหน้าไปถามเพื่อนแล้วยักคิ้วให้

“............”

“ทัณฑ์มันเป็นอะไรของมันเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วแกทำอะไรมันอีกไอ้เจมส์มันยิ่งไม่ค่อยพูดอยู่ด้วยแต่แปลกทำไมสาวๆชอบมัน

นักวะถ้าไม่รู้จักมันก็คิดว่ามันเป็นใบ้หรือไม่ก็หยิ่ง”

“มึงกูลองไม่พูดดิวะนนท์กูเห็นมึงพูดมากอยู่คนเดียวพูดน้อยๆสาวๆอาจจะชอบก็ได้นะมึงเผลอๆอาจจะป๊อปกว่าไอ้ทัฑณ์ก็ได้”

“ไอ้นนท์แกก็อย่าไปบ้าจี้ตามไอ้เอกมึงไม่พูดแต่รูปร่างหน้าตามึงสู้ไอ้ทัณฑ์ได้รึไง”

“เออ ก็ว่างั้นดีที่กูหลงเชื่อไอ้เอกมันว่าแต่ไอ้ทัณฑ์มันไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ช่างมันเถอะมันกำลังอยู่ในโลกส่วนตัวมันอย่าไปสนมันเลยว่าแต่พวกมึงวันนี้จะเสร็จไหมงานอ่ะ”

“เออ เออ เร่งอยู่ได้เขียนผิดเลยเห็นไหม เอาปากกาลมคำผิดมาดิ”

“ใครจะไปมีของแบบนั้น อ้าวแล้วนั่นคุณชายมันจะไปไหนของมัน”

“นี่ ขอยืมปากาลบคำหน่อยสิ”ทัณฑ์ลุกขึ้นเดินมาที่หยุดที่โต๊ะนัทและเพื่อนๆนั่งอยู่ทุกคนที่นั่งอยู่มองทัณฑ์เป็นสายตาเดียวกัน

ทัณฑ์ไม่สนใจสายตาที่มองมาที่เขาเขาสนใจคนเดียวคือคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเท่านั้น

“อืม ได้สิ”นัทเปิดกระเป๋าหยิบกระเป๋าดินออกมา

“เราขอยืมหมดนี่แล้วกัน เสร็จแล้วจะเอามาคืนเรานั่งอยู่โต๊ะนั้นนะ”ทัณณ์ชี้ไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนๆของเขานั่งอยู่

“อืม ได้สิ”นัทยิ้มให้คนตัวโตทำให้ทัณฑ์รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีทัณฑ์รีบกลับมานั่งที่โต๊ะ

“เฮ้ย เพื่อนเราใจกล้าว่ะ”

“ไอ้เราก็นึกว่าจะได้แต่มองไปทั้งชาติทำอย่างอื่นก็เป็นนี่หว่า รู้สึกยังไงบ้างวะ”

“ไอ้ทัณฑ์เอากระเป๋ามาเปิดดูสิว่าข้างในมีอะไร”

“ไอ้นนท์แกนี่ไม่มีมรรยาทเลยไปแอบดูของคนอื่น ว่าแต่ฉันก็อยากดูว่ะจะได้เอาคุยกับคนอื่นได้”

“เอานี่ปากกาลบคำผิด ที่เหลือไม่ได้ใช้ไม่ต้องมายุ่ง”

“หวงจังเลยน้า เป็นอะไรก็ไม่ใช่”

“พูดอะไรเจมส์ อย่าคิดว่าฉันไม่ได้ยินนะ”

“ครับๆ ไม่ยุ่งแล้ว เฮ้ยทำงานๆเจ้านายสั่งแล้ว”

เวลาค่อยเดินไปช้าๆในที่สุดทุกคนก็ทำงานของตัวเองเสร็จ นนท์ เอก และเจมส์ กลับไปก่อนเหลือแต่ทัณฑ์ที่นั่งอ่านหนังสือรอ

คนตัวเล็กทัณฑ์หยิบปากกาออกมากระเป๋าดินสอปากกาที่ใช้นี่ก็น่ารักเหมือนเจ้าของเลยนะมีติดสติกเกอร์เล็กๆน่ารักด้วยนัท

กำลังโบกมือลาเพื่อนหลังจากที่ทำงานเสร็จแล้ว

“นี่ เราขอกระเป๋าดินสอคืนได้ไหมเราต้องกลับแล้ว”

“ไปกินกันข้าวไหม”

“เอ่อ “

“ขอบคุณที่ให้ยืมปากกาลบคำผิดถ้าไม่มีมันงานเราก็ไม่เสร็จ”

“งั้น ก็ได้เดี๋ยวรอเราเก็บของก่อนนะ”

เมื่อทั้งสองออกมาจากห้องสมุดก็เห็นแสงตะวันลาลับขอบฟ้าไปแล้วทัณฑ์มองคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มี

โอกาสได้เดินไปด้วยกันอย่างนี้อยากให้ถนนเส้นนี้มันยาวออกไปเรื่อยๆเผื่อเขาจะได้เดินอยู่ข้างๆนัทไปนานๆ ทั้งสองคนเดินไป

ด้วยเงียบโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาถึงแม้จะค่ำแล้วแต่ยังมีนักศึกษาเล่นกีฬาวิ่งออกกำลังกาย จับกลุ่มคุยกันการที่ทั้งสองคน

เดินไปด้วยกันเป็นจุดน่าสนใจแก่คนที่พบเห็นและเดินสวนไปมา

“เอ่อ เราชื่อนัทคณะพยาบาล ปี1ตอนมัธยมเราเคยเรียนที่โรงเรียนเดียวกันด้วยใช่ไหม”นัทแนะนำตัวเพื่อทำลายบรรยายเงียบๆ

“ใช่ เราชื่อ ทัณฑ์เทพ วิศวกรรม ปี1”ทัณฑ์ยิ้มน้อยอย่างพอใจ

“แล้วเราจะไปกินอะไรดีล่ะ”

“โน่นไง”ทัณฑ์ชี้ไปที่ร้านสเต็กที่อยู่ไม่ไกลจาหน้ามหาวิทยาลัยมากนัก

ทัณฑ์พานัทเดินเข้าไปร้านคนที่นั่งอยู่ในร้านมองคนทั้งสองเป็นตาเดียวทัณฑ์มองหาที่นั่งเป็นส่วนตัวไม่ให้คนอื่นมารบกวนเวลา

อันมีค่าของเขา

“อืม อร่อยจังเราเพิ่งเคยมากินร้านนี้ บรรยากาศก็ดีด้วย”ทัณฑ์รู้สึกว่าอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่วิเศษมากสำหรับเขาเขามองดูนัทกิน

อร่อยแค่นี้ก็ดีใจแล้ว

“อร่อยก็กินเยอะๆ คนทำจะได้ดีใจ”

“อื้ม”นัทยิ้มตอบมองคนข้างหน้ากินอาหารอย่างช้าเขาดูดีเหมือนที่เพื่อนๆเรียกว่าคุณชายเลยนี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขามีโอกาสได้

กินข้าวกับคนอื่นที่ใช่เพื่อนๆแต่แปลกจังทำไมรู้สึกคุ้นเคยทั้งๆที่เคยเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาก่อนแต่ไม่เคยพูดจาทักทายกัน

“นัทมีแฟนรึยัง”

“ยังไม่มีหรอกเราขี้อายน่ะ”

“งั้นเราจีบนัทได้ไหม”

"..............."


...

โปรดติดตามตอนต่อไป


ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/

Chapter 5

“เอ้ย ยิ้มอะไรคนเดียววะหนังสือเรียนของแกมันต่างจากของฉันตรงไหนทำแกอ่านไปยิ้มไปวะหรือว่ามีเรื่องอะไรบอกมานะ”

เจมส์เห็นทัณฑ์เทพนั่งยิ้มบางๆที่มุมปากแทนทำหน้าตาเบื่อหน่ายไปวันที่สำหรับทัณฑ์เทพยังอ่านหนังสือไปด้วยนี่สิมันเกิดอะไร

ขึ้นหรือกินยาลืมเขย่าขวด เอ๊ะรึเมื่อวานเกิดเรื่องอะไรดีขึ้นโดยที่เขาไม่รู้

“ไม่มีอะไร”แค่เขานึกเรื่องเมื่อวานที่เขาพูดออกไปตรงๆทำให้ตัวเล็กรู้สึกว่าจะตกใจเล็กน้อย

“เราเราเป็นผู้ชายนะ ทัณฑ์เข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า”

“เรารู้ว่านัทเป็นผู้ชาย ถ้าไม่ใช่ผู้ชายไม่ใช่สิต้องบอกว่าถ้าไม่ใช่นัทเราก็ไม่ชอบหรอก”

“แต่..”

นึกถึงใบหน้าคนตัวเล็กเมื่อวานแล้วรู้สึกดียังไงไม่รู้แล้วก็ไม่รู้อะไรดลใจที่ทำให้เขาพูดออกไปตรงอย่างนั้นทั้งๆที่ทนเก็บความ

รู้สึกนี้ไว้เป็นปีทำตัวเหมือนคนโรคจิตเดินตามแอบมองอยู่บ่อยๆทัณฑ์หยิบปากกาลบคำผิดออกมาจากกระเป๋า

“เฮ้ย ไอ้ทัณฑ์แกขโมยไอ้นี่มาจากนัทหรอร้ายนะมึงจากแอบมอง แอบเดินตาม เดียวนี้หันมาขโมยของเขาด้วย”

“อืม ขอบใจที่ชม”

“ทัณฑ์คุยอะไรกันอยู่คะน่าสนุกจังแคนดี้คุยด้วยคนได้ไหมคะ”อารมณ์ของทัณฑ์เมื่อครู่ที่รู้สึกดีๆก็ต้องสะดุดขึ้นมาทันทีเพราะผู้

หญิงที่ชื่อแคนดี้คนนี้เธอพยายามเข้ามาตีสนิทบ่อยๆจนบางครั้งทำให้เขารู้สึกรำคาญ

“ใจเย็นทัณฑ์ ขอโทษด้วยนะครับแคนดี้พอดีพวกเรามีเรียนต่อต้องรีบไป..ไปทัณฑ์”

“กูไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นก็ดีแล้ว”

“มึงว่าถ้าเขารู้ว่ากูป่วยเขาจะรังเกียจกูไหมวะ”เขาไม่สนใจถ้าคนอื่นจะรู้สึกไม่ดีกับเขาแต่คนเดียวที่เขากังวลไม่กล้าเข้าใกล้ก็

เพราะกลัวนัทจะรังเกียจเขาแล้วเดินจากไป

“กูอยากหายว่ะแต่หมอบอกว่าต้องใช้เวลา”

“มึงก็อย่ากังวลไปเขาไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอกเชื่อกูดิ อีกอย่างวันนี้มึงก็ทำได้ดีนะ”

“ก็ถ้าพูดคุยธรรมดาไม่ล้ำเส้นกูก็ไม่ปัญหาหรอกถ้ามากกว่านั้นกูก็ไม่ไหวว่ะ”

“อย่าคิดมากไปหาอะไรกินดีกว่า ตอนเย็นมึงไปเล่นบาสกับพวกกูเปล่ามึงไม่ได้ไปนานแล้วนะออกกำลังกายบ้างจะได้ไม่

เครียด”ทั้งสองเดินไปตามทางเดินไปที่โรงอาหารคณะถึงจะเป็นโรงอาหารคณะแต่ก็โรงอาหารที่ใหญ่เพราะต้องรองรับนักศึกษา

คณะใกล้เคียงเลยเวลาพักเที่ยงไปไม่ถึงชั่วโมงนักศึกษาบางกลุ่มก็รีบเตรียมตัวขึ้นเรียนในคาบบ่าย

“นัทจังนั่งจองอยู่ตรงนี้เดี๋ยวพวกเราจะไปซื้อข้าวมาให้”

“นั่งดีๆนะอย่าให้มาอุ้มไปไหนนะ”นัทพยักหน้ารับทราบนั่งรอเพื่อนๆที่โต๊ะตอนนี้โรงอาหารคนเริ่มบางตาแล้ว

“ตรงนี้ว่างไหมขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ”นัทหันหน้าไปเห็นเจมส์ทัณฑ์และเพื่อนนั่งลงโต๊ะข้างๆที่ว่างอยู่

“เพื่อนหายไปไหนหมดนัททำไมมานั่งคนเดียว”ทัณฑ์รู้สึกดีใจที่ได้เจอนัทที่โรงอาหารถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ได้เจอกัน

“หวัดดี เพื่อนๆไปซื้อข้าวเรานั่งจองโต๊ะให้เพื่อนๆน่ะอะนั่นไงมากันแล้ว”

“อะไรนัทจังไปไม่นานมีใครมากวนใจรึเปล่านิ”เพื่อนกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วจากที่บรรยากาศไม่ค่อยดีแต่หลังจากที่ทุกคนได้พูดคุย

กันแล้วก็ดูเหมือนว่าทุกคนจะเข้ากันได้ดีโดยเฉพาะทัณฑ์และนัทดูจะสนิทสนมกันเป็นพิเศษเจมส์รู้สึกแปลกใจที่ทัณฑ์ดูความสุข

พูดมากกว่าปกติแล้วยิ้มบ่อยขึ้นถึงแม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มบางๆเท่านั้นก็ทำให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหันมามองแบบไม่วางตาคน

ทั้งคู่จะรู้รึเปล่านะว่าตอนนี้กำลังตกเป็นเป้าสายตาอยู่

................................................................................

โปรดติดตามตอนต่อไป


ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/

Chapter 6

 “คุณทัณฑ์ช่วงนี้มีอาการผิดปกติรึเปล่าครับ”คุณหมกวินแพทย์ประจำตัวของทัณฑ์กำลังสอบถามอาการป่วยของเขา

“ช่วงนี้ไม่มีอะไรผิดปกติครับ.....”ทัณฑ์เล่าอาการและชีวิตประจำที่ต้องเล่าให้แพทย์ประจำตัวฟังรายงานอาการให้คุณหมอฟัง

เขาป่วยเป็นโรคบกพร่องทางอารมณ์ด้วยสาเหตุนี้ที่เขาต้องไปรักษาที่ต่างประเทศสาเหตุเกิดจากผู้หญิงที่เป็นแม่ทิ้งเขาไปตั้งแต่
เด็ก

“คุณแม่ คุณม่ครับ ทัณฑ์กลับมาแล้ว”เขาตะโกนเรียกแม่เพื่อให้รู้ว่าเขากลับมาจากโรงเรียนแล้วแต่เรียกอย่างไรก็ไม่ได้ยินเสียง

ตอบรับของคนเป็นแม่เขาจึงเดินตามหาแม่ไปทีละห้องไปจนถึงห้องที่ประตูเปิดแง้มอยู่

“อ้า อ้า ซี๊ด อย่างนั้น....”ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของทัณฑ์เขาไม่รู้ว่าแม่กำลังทำอะไรอยู่บนเตียงกับผู้ชายคนหนึ่งที่เขาไม่

เคยเห็นหน้ามาก่อนทั้งสองไม่ได้สวมเสื้อผ้า

“คะ..คุณแม่ครับทัณฑ์กลับมาแล้วครับ”คนทั้งคู่ได้ยินเสียงของทัณฑ์ตกใจทันที

“เอ่อ ทัณฑ์กลับมาแล้วหรอแล้วมีอะไรรึเปล่าลูก”อรพูดกับลูกชายด้วยเสียงตะกุกตะกัก

“ทำไมอรคุณกลัวอะไรในเมื่อไม่ได้รักสามีคุณแล้วทำไมคุณไม่ไห้เด็กนี่เอาเรื่องของเราไปบอกพ่อของมันคุณจะได้เลิกกับมันสัก

ทีผมจะได้เลิกหลบๆซ่อนๆ”นี่เป็นจุดเริ่มต้นของบาดแผลเกิดขึ้นในใจของทัณฑ์โดยไม่มีใครรู้เมื่อเขาต้องมาจากโรงเรียนมาเจอ

แม่กำลังมีอะไรผู้ชายคนที่ใช่พ่อโดยที่เขาไม่สามารถเล่าเรื่องที่ให้ใครฟังได้แม่แต่พ่อของเขาจนในวันหนึ่งทำให้ทัณฑ์เกิดอาการ

เกลียดกลัวไม่กล้าเข้าใกล้สัมผัสพูดคุยกับเพศตรงข้ามได้

“ถึงแม้ว่าอาการจะขึ้นดีแล้วก็ต้องรักษาต่อไปเรื่อยๆทัณฑ์ต้องออกกำลังกาย.......”คุณหมอแนะนำการใช้ชีวิตให้กับทัณฑ์กวิน

รักษาการป่วยของทัณฑ์ตั้งแต่ที่ทัณฑ์กลับมาจากต่างประเทศเป็นเคสที่ต้องดูแลพิเศษครั้งแรกที่เขาเจอทัณฑ์ครั้งแรกเขารู้สึกว่า

เด็กคนนี้น่าสงสารเขาต้องเก็บเรื่องราวอันเจ็บป่วยคนไข้รายนี้ไว้และก็เป็นเขาเองที่แนะนำครอบครัวของทัณฑ์ให้ส่งทัณฑ์ให้ไป

รักษาที่ต่างประเทศเขามองหน้าใบหน้าหล่อเหลาแววตาที่ดูเหมือนชีวิตชีวาเขาคงได้เจออะไรดีๆมาบ้างซินะอยากรู้จังเลยว่าใคร

หรืออะไรที่ทำให้เจ้าชายทะเลน้ำแข็งเปลี่ยนไปได้

“วันนี้ไม่อะไรแล้วทัณฑ์กลับได้แต่ต้องมาตรวจตามปกตินะครับ”

“ขอบคุณอาหมอมากครับ”ทัณฑ์ยกมือขึ้นไหว้แล้วเดินออกมาจากห้อง เฮ้อทัณฑ์ถอนหายใจรู้สึกโล่งอกนี่อาการเขาดีขึ้นอีกแล้ว

แนวโน้มที่อาการจะหายสนิทไม่กลับมาป่วยก็สูงขึ้นนี่คงเป็นเรื่องดีอีกเรื่อง

Trrr Trrr

“อืม”ทัณฑ์กดรับโทรศัพท์

‘ทัณฑ์ว่างไหมเข้ามาที่มหาวิทยาลัยหน่อยมีเรื่องให้ช่วย’ทัณฑ์แปลกใจที่เจมส์เรียกให้เข้าไปในม.มีอะไรรึเปล่าทั้งๆที่วันนี้เป็นวัน

หยุดไม่ใช่รึไง

............................................................................

ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันหยุดแต่มีนักศึกษาเข้ามาอ่านหนังสือทำรายงานและกิจกรรมต่างๆทัณฑ์เดินผ่านนักศึกษาหลายกลุ่มทุกคน

ต่างหันหน้ามาทัณฑ์อย่างสนใจเวลาปกติที่สวมเขาชุดนักศึกษาผู้ตัวสูงหน้าตาดีจะเป็นที่สนใจของนักศึกษาทั่วไปแล้วแต่ยิ่งใส่

ชุดลำลองยิ่งทำให้เขาดูดีไปอีกแบบอีกอย่างวันนี้บรรยากาศรอบๆตัวเขาก็ไม่เย็นยะเยือกเป็นน้ำแข็งเหมือนทุกวัน

“ทัณฑ์ หล่อมาแต่ไกลเลยนะมึง”เจมส์โบกมือเรียกทัณฑ์ไอ้หมอนี่มันดูดีขึ้นทุกวันๆเลยแฮะ

“อืม มีอะไรเรียกกูมาวันนี้”ทัณฑ์สอดส่องสายตาไปรอบโรงยิมบาสคณะที่มีนักกีฬากำลังเล่นอยู่ในสนาม

“ทัณฑ์ รับ”เสียงนนท์เรียกให้ทัณฑ์รับลูกบอลที่ตัวโยนไป

“เก่งนี่หว่ารับได้ด้วย ทัณฑ์ช่วยลงเล่นทีดิพี่ที่เป็นนักกีฬาแกบาดเจ็บหาคนไม่ทัน”

“กูก็ขอร้องด้วยคนถือว่าช่วยคณะที่สำคัญ...”เจมส์ขยับเข้ากระซิบใกล้ๆหูเขาทำให้เขาแปลกใจ

“พวกกูไปก่อนมึงเอาชุดที่กูบอกมาด้วยใช่ไหมโน่นห้องน้ำไปเปลี่ยน อย่าไปนานนะมึงหึหึ”เจมส์กับนนท์วิ่งกลับไปรวมกับคนอื่น

ในโรงยิม

.....................................................

“นัทจังกำลังอ่านอะไรอยู่ให้สองดูด้วยสิ”นัทกำลังตั้งใจอ่านหนังสือโดยที่หูก็ฟังเพลงเบาๆไปด้วยวันนี้เป็นวันหยุดแต่ต้องออกมา

ช่วยหนึ่งสองทำงานเพราะของเขาทำเสร็จเรียบร้อยแล้วเมื่อไม่มีอะไรทำจึงหยิบหนังสือมาอ่านและฟังเพลงไปด้วย

“หนึ่งดูสิผู้ชายคนนั้นสิหล่อจังเลยมากับผู้หญิงคนนั้นสวยอ่ะ”แล้วตกลงว่ามาทำงานหรือมาทำอะไรกันเนี่ย

“ฉันก็แกชอบไปหมดแหล่ะทั้งหญิงผู้ชายไอ้สอง”ปากบ่นให้น้องส่วนมือก็กำลังเขียนอยู่

“หึ หึ”เต็มหัวพอใจกับคำพูดของเพื่อน

“หัวเราะอะไรเต็มอยู่เฉยๆไปเลยนะนัทจังอย่าเพิ่งรำคาญสิอีกอย่างวันหยุดก็อยากมาเปิดหูเปิดตาบ้าง”คำพูดของสองทำให้

เพื่อนๆต้องส่ายหัว

“เราว่าไปหาห้องน้ำก่อนนะรู้สึกง่วงอยากไปล้างหน้าล้างตาซะหน่อย”นัทคั่นหน้าหนังสือไว้แล้วปิดลงพร้อมกับหยุดเสียงเพลงไว้

“สองทำตัวน่ารำคาญเห็นไหมนัทจังเดินหนีไปแล้ว”

“จริงดิ”

“เต็มอย่าว่าสองเลยมันเป็นมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้วนัทจังคงชินแล้วล่ะ”

ว่าแต่คณะนี่เป็นครั้งแรกที่นัทได้เดินเข้ามาในคณะนี้วันนี้สวมชุดลำลองเลยดูเหมือนเป็นนักศึกษาคณะนี้

“นัท”เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังทำให้นัทต้องหยุดหันหลังหกลับไปมอง

“หวัดดีทัณฑ์มาทำอะไรวันหยุด”

“เรามาเล่นบาสกับเพื่อนน่ะนี่ก็กำลังจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วว่าแต่นัทมาทำอะไรที่คณะเรา”นัทรู้สึกอายขึ้นมาทันทีไม่รู้ว่าตอบยัง

ไงถ้าจะบอกว่ามาเข้าห้องน้ำมันก็คงไกลไปหน่อยนัทจึงได้เงียบแล้วยิ้มให้ทัณฑ์แทนคำตอบ

“ทัณฑ์ เอ่อไม่เข้าเปลี่ยนในห้องล่ะ”คนอะไรอยู่เฉยๆก็ถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนเฉยเลยแล้วว่าแต่ทำไมต้องอายคนถอดสิต้องอายไม่ใช่
เขา

ทัณฑ์มองท่าทางเขินน้อยๆของนัทเขาไม่ได้ตั้งใจให้คนตัวเล็กเขินแค่อยาแกล้งเท่านั้นเวลาที่นัทหน้าแดงนี่น่ารักจังเลยนัทเปิด

น้ำก้มหน้าล้างหน้าในอ่างล้างหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองที่กระจก

“ผ้าเช็ดหน้า”ทัณฑ์ยิ่นผ้าเช็ดหน้าของเขาให้นัทแก้มใสๆของนัทเวลาโดนน้ำแล้วนี่ใสกว่าเดิมอีกนะ

“ไม่เป็นไรของเราก็มี”ว่าแต่อยู่ไหนล่ะนัทคลำหาผ้าเช็ดหน้าที่คิดว่าอยู่ในกระเป๋า หว๋าลืมหยิบมาจากกระเป๋า

“รับไปเถอะเดี๋ยวเราต้องไปแล้วเราเจอกันนะ”นัทรับผ้าเช็ดหน้าผืนหนาจากคนตัวโตแล้วยิ้มเป็นการขอบคุณนัทมองเจ้าของ

ผ้าเช็ดหน้าเดินไปที่โรงยิม

...............................................

“มาช้าว่ะทัณฑ์ ว่าแต่เจอเขารึยัง”

“อืม”

“มิน่า”

“อะไร”

“เปล่า”

“พี่กร พี่เทม พี่ภาคครับนี่ไอ้ทัณฑ์เพื่อนผมที่ว่าจะมา....”ทัณฑ์ยืนฟังเจมส์กำลังแนะนำตัวเขาให้รุ่นพี่ฟังแต่ในใจกำลังคิดถึงเรื่องคนตัวเล็ก

“ถ้าพร้อมกันแล้วเราก็มาลองเล่นกันดู”เสียงลูกบาสกระทบพื้นเป็นจังหวะเหมือนเสียงหัวใจเต้น ตึก ตึก เสียงรองเท้าเสียดสีกับ

พื้นสนามโรงยิมดังเอี๊ยดอ๊าดเสียงตะโกนเรียกให้รับลูกเสียงลูกบาสกลมลอยไปกระทบแป้นแล้วลงห่วง สวบ

“เจมส์เพื่อนมึงเก่งอย่างที่คุยไว้นี่นาถ้าเป็นอย่างนี้ปีนี้มีลุ้น”

“ครับพี่”

“ทัณฑ์ มีคนมองมึงว่ะ”ทัณฑ์หันหน้าไปมองตามที่เพื่อนบอก

“นั่นเดินมาโน่นแล้ว”

“เล่นเก่งจังเลยนะคะ หลิวค่ะ”หลิวเดินเข้ามาหาทัณฑ์แล้วยื่นขวดน้ำดื่มให้ทัณฑ์

“ผมเจมส์ส่วนไอ้นี่ชื่อทัณฑ์ครับ”เจมส์ยื่นมือไปรับน้ำเปล่าจากหลิวแทนทำให้เธอไม่ค่อยพอใจที่ทัณฑ์ไม่สนใจเธอแต่ผู้ชาย
อย่างนี้แหล่ะที่เธอชอบ

“แล้วเจอกันนะคะ”หลิวกลับไปนั่งที่เดิมกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิง

“สวยว่ะมึงดูเขาคงชอบแกว่ะไอ้ทัณฑ์”

“ทัณฑ์”

“นัท มีอะไร”

“เราเอาผ้าเช็ดหน้ามาให้เผื่อทัณฑ์จะได้ใช้”นัทยื่นผ้าเช็ดผ้าให้ทัณฑ์

“เป็นของนัทเองแต่ผืนเล็กไปหน่อยเรายังไม่ได้ใช้นะไม่รู้ว่าทัณฑ์รังเกียจรึเปล่าแลกกับของทัณฑ์ให้นัทยืมไงส่วนผ้าเช็ดหน้า

ของทัณฑ์นัทจะซักมาคืนให้วันหลัง”

“ได้”เจมส์ยื่นไปออกไปรับผ้าเช็ดหน้าแต่ต้องโดนทัณฑ์ห้ามไว้

“ยุ่ง”ทัณฑ์รีบรับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กไว้

“นัทจังเสร็จยังหนึ่งบอกว่าหิวข้าวแล้วเร็วๆ”

“นัทต้องไปแล้วนะขอบคุณอีกครั้งสำหรับผ้าเช็ดหน้า”

“แน่ แน่ มีแลกผ้าเช็ดหน้ากันด้วยร้ายนะมึงไปอีท่าไหนล่ะขอดมบ้างดิ”

“บ้าเปล่าวะ”

“เฮ้ย ไม่บ้าลองคิดดูว่าผ้าเช็ดผ้าผืนนี้เขาเคยหน้าเช็ดแก้มนุ่มๆของเขามาแล้ว”

“เขาบอกว่ายังไม่ได้ใช้”

“แต่มันก็อยู่กับเขากลิ่นของเขายังอยู่ไม่เชื่อแกเอามาให้พิสูจน์ดูได้..โอ๊ยไอ้บ้าตีมาได้....น่าๆเอาดมหน่อย”ทัณฑ์รู้สึกตกใจที่คน

ตัวเล็กเอาผ้ามาให้แล้วด้วยคำพูดของเจมส์ทำให้เขารู้หวงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาก็ว่าจะใช้แต่ถ้าใช้กลิ่นของนัทก็จะหายไปเก็บไว้ดี
กว่าที่สำคัญนัทให้แล้วไม่คืนให้ง่ายๆหรอก

................................................................................

โปรดติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13896
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/

Chapter 7

“defence! defence! defence!”เสียงกองเชียร์ตะโกนร้องอยู่ซีกหนึ่งของสนามและเพื่อนนักกีฬาตัวสำรองที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง

สนามวันนี้เป็นอีกวันแข่งกีฬากระชับความสัมพันธ์ระหว่างคณะตอนนี้เป็นการชิงชัยของบาสเก็ตบอลของคณะวิศกรรมศาตร์และ

คณแพทยศาสตร์ทั้งสองที่เป็นคู่ปรับกันมานานฝีมือคู่คี่สูสีกันต่างผัดกันนำจนมาถึงคลอเตอร์สุดท้ายอีกไม่กี่นาทีก็จะจบเกมส์

ความรู้สึกตึงเครียดของนักกีฬาผู้ชายทั้งสิบคนในสนามเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเพราะความเหนื่อยเหงื่อที่ไหลออกมาที่ไม่มี

ทีท่าจะหยุดเวลาก็เหลือน้อยลงทุกทีทุกคนต่างวิ่งไล่ตามลูกบอลกลมๆทั้งด้วยความรู้สึกสนุกและอยากจะเอาชนะเหนือฝ่ายตรง

ข้ามทุกคนต่างเหลือบไปมองที่ป้ายบอกคะแนนเสมอฝ่ายที่บุกก่อนได้เปรียบแต่ถ้าพลาดนั่นหมายถึงความเสี่ยง

“เจมส์ส่งมา”เสียงเรียกพี่ภาคเรียกเจมส์ให้ส่งบอลให้ พี่ภาครับบอลเลี้ยงลูกผ่านเข้ามาในเขตของอีกฝ่ายแล้วส่งต่อ พี่ภาคเลือก

ที่จะบุกก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ลูกมาถึงขั้นนี้ก็คงต้องเสี่ยงกันหน่อย

“ทัณฑ์”พี่ภาคส่งลูกต่อให้ทัณฑ์รับหน้าที่ชู๊ตลูกทำคะแนนทัณฑ์รับลูกบาสมาเทคตัวขึ้นกลางอากาศแล้วใช้ข้อมือขวาส่งออกไป

ลูกค่อยๆลอยออกไปทั้งสนามต่างเงียบเสียงลงทุกคนลุ้นตัวโก่งเอาใจช่วยให้ลูกนี้ลง

“สวบ”เสียงลูกบาสลงไปในห่วง

“ปรี๊ดๆๆๆ”พร้อมกับเสียงกรรมการเป่านกหวีดหมดเวลา

“เฮ้ๆๆๆๆๆ”เสียงตะโกนโฮ่ร้องด้วยความยินดีของกองเชียร์

“เก่งมากมึงไอ้ทัณฑ์”เจมส์วิ่งเข้าความยินดีกับเพื่อนพร้อมกับรุ่นพี่เสียงปรับมือแสดงความยินดีดังลั่นสนามนักกีฬาทั้งฝ่ายสัมผัส

มือครั้งสุดท้ายเพื่อแสดงความมีน้ำใจนักกีฬานักกีฬาทั้งสองไหว้สวัสดีโบกมือขอบคุณกองเชียร์ที่เข้ามาเชียร์พวกเขาในวันนี้

ทัณฑ์เดินที่วางกระเป๋าดูเวลาบนโทรศัพท์เย็นแล้วหรือเนี่ย

“เก่งจังเลยนะคะ สมกับที่หลิวมาเชียร์ดื่มน้ำไหมคะ”หลิวสาวสวยส่งเครื่องดื่มให้ทัณฑ์

“พอดีเลยครับผมกำลังหิวไอ้ทัณฑ์ก็ขอนะ”เจมส์ไม่รู้มาจากไหนรับเครื่องดื่มจากมือหลิวมาแล้วเปิดออกดื่ม

“ขอบคุณนะครับ ไปไอ้เจมส์กูหิวแล้ว”ทัณฑ์ขอบคุณหลิวเป็นพิธีแล้วเดินหันหลังจากไปกลับเพื่อน หลิวมองตาทัณฑ์ที่เดินห่าง

ออกไปไม่สนใจเธอนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผู้ชายคนนี้ปฏิเสธเธอแต่คนอย่างเธออยากได้อะไรแล้วต้องได้ยิ่งได้ยากยิ่งชอบ

“ท่าทางผู้หญิงคนนั้นจะร้ายไม่เบานะแกระวังตัวไว้ละกัน แล้วนั่นแกกินอะไรวะ”

“น้ำไง”

“ทำไมของฉันเป็นน้ำเปล่าวะ อย่าบอกว่าเขาเอาให้แก”

“ก็ตามนั้น”

“เขามาตอนวะไอ้ทัณฑ์ทำไมฉันไม่เห็น”แล้วเขาเป็นอะไรกับแกเจ้าบ้าว่าแต่น้ำนี่อร่อยเป็นบ้าเลย

“แกว่างเปล่าวะวันนี้ไปดูของสวยๆงามไหมวะ”

“อะไร”

“ก็วันนี้มีประกวด Freshly and lovely boy”

“แล้วไง....อย่าบอกนะว่า”

“ไม่ใช่..แต่เพื่อนสนิทเขา”ทัณฑ์ยิ้มน้อยๆ

..........................................

“หนึ่ง สู้ๆนะเราเอาใจช่วย”

“นัทจังไม่ต้อง ถ้านัทจังประกวดต้องชนะแน่ๆ”

“หนึ่งนี่แหล่ะเขาเรียกว่าเวรกรรมตามทัน...”ที่จริงคนที่ต้องการให้ประกวดเป็นนัทแต่ด้วยความผิดพลาดทำให้เกิดส่งชื่อผิดไม่

สามารถแก้ไขได้ทางรุ่นพี่ก็ไม่อยากให้ยกเลิกจึงเป็นเหตุให้หนึ่งมานั่งอยู่หลังเวทีให้เพื่อนๆรุมปลอบใจอีกไม่กี่ชั่วอึดใจผู้เข้า

ประกวดทุกคนต้องขึ้นไปเวทีเพื่อโชว์ตัวและแสดงความสามารถของแต่ละคน

“น้องๆทุกคนพร้อมนะครับมาเข้าแถวตรงนี้เลยครับ”

“นัทจังหนึ่งตื่นเต้น”หนึ่งแสดงท่าทีกังวลอีกครั้งก่อนที่ออกไปยืนหน้าเวทีนัทมองเพื่อนสนิทที่เดินไปเข้าแถวเตรียมออกไปหน้า

เวทีแต่ยังหน้ามามองเขาและเพื่อนๆไม่รู้จะรอดรู้สึกเป็นห่วงยังไงไม่รู้

“สองว่าพวกเราไปหน้าเวทีดีกว่าหนึ่งจะได้เห็นพวกเรา”เป็นความคิดที่ดีเพราะนัทก็อยากเห็นการแสดงของแต่ละคนบนเวที

เหมือนกันเสียงดนตรีที่ดังเป็นจังหวะดังลอดออกจากหอประชุมเสียงกรี๊ดโห่ร้องผสมกับเสียงตะโกนเสียงปรบมือพร้อมทั้งสียง

พิธีกรที่พูดผ่านเครื่องขายายเสียงเมื่อนัทและเพื่อนมาถึงหน้าเวทีก็ต้องตกใจว่าทำไมคนถึงได้เยอะขนาดนี้คงเข้าไปใกล้กว่านี้ไม่

ได้แต่ถ้ายืนตรงนี้ก็พอจะมองเห็นนัทเหลือไปเห็นบรรไดขนาดใหญ่แล้วรีบปีนขึ้นไปนั่งแล้วสองก็ตามขึ้นไปส่วนเต็มตัวโตขนาด

นั้นความสูงไม่เป็นปัญหา

“และแล้วก็มาถึงผู้เข้าประกวดอีกคนจากคณะพยาบาล.....”หนึ่งเดินของมายืนหน้าเวทีวันนี้หนึ่งดูน่ารักกว่าทุกวันยิ่งโดนแสงไฟสี

นวลๆแล้วยิ่งดูดี

“วันนี้หนึ่งน่ารักเป็นพิเศษ”

“แน่นอนสองน่าตาดีหนึ่งก็ต้องน่าตาดี นั่นๆหนึ่งมองมาทางนี้แล้ว หนึ่งพวกเราอยู่ทางนี้”สองตะโกนและโบกมือเรียกพี่ชาย

ฝาแฝดของตัวเองหนึ่งโบกมือและยิ้มรับขณะที่ยืนอยู่บนเวที

“หนึ่งร้องเพลงเพราะจังเลย”

“แน่นอนสองซ้อมให้ทุกวันกว่าจะร้องได้ขนาดนี้”เหมือนทุกคนในประหอประชุมถูกสะกดไว้ด้วยเสียงเพลงของหนึ่งไม่นานเสียง

ปรบมือก็ดังกึกก้องเสียงประกาศผู้ประชนะการประกวดและการมอบรางวัลก็ได้เริ่มขึ้น

“แพ้คณะอื่นไปซะแล้ว”

“ได้ที่2ก็ดีแล้วหนึ่งคงไม่ถูมิใจหรอกถ้าจะมีใครบอกว่าน่ารัก”

“นั่นสินะสองก็ลืมไปหนึ่งเป็นผู้ชายทุกทีเลย คริคริ”เมื่อการประกาศผลเสร็จพร้อมมอบรางวัลแล้วผู้ชมก็ทยอยออกจากหอประชุม

แต่คนทั้งสามก็รอให้คนอื่นออกไปก่อนเพราะไม่ต้องการเบียดคนเยอะขนาดนั้นออกไป

“ทัณฑ์ดูสิมีลูกลิงสองตัวอยู่บนนั่นดูดิ”เสียงพูดที่ดังของเจมส์ทำให้คนทั้งสามอดที่หันไปมองคนที่พูดไม่ได้

“นายเจมส์นายว่าใครเป็นลิง”สองรีบกระโดนลงมาจากบันไดแทบไม่ทันแล้วแทบจะพุ่งเข้าใส่คนปากเสียที่ว่าตัวเอง

“ก็เปล่าพูดไปเรื่อยเปื่อย”เจมส์ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ปล่อยให้สองเต้นเหยงๆกับคำพูดของเจมส์คนเดียว

“นัทขึ้นไปทำอะไรบนนั้นเดี๋ยวก็ตกลงหรอก”ทัณฑ์เดินเข้าไปหานัทที่นั่งหัวเราะกับเจมส์และสองที่คุยกันอย่างสนิทสนมกันทำให้

นัทตกใจเสียงดุๆนั้นแล้วตกลงมา

“ catch up รับได้สวยมากไอ้ทัณฑ์”เจมส์พูดทำให้สองที่กำลังทะเลาะกับเจมส์อยู่ฝ่ายเดียวเต็มที่ยืนหัวเราะอยู่หันไปหันภาพที่

ชวนให้คิด

 “กูว่ามึงเปล่าเขาได้แล้วมั้งจะกอดเพลินไปรึเปล่ามึง”คำพูดของเจมส์ทำให้สติของนัทกลับคืนมาพร้อมทั้งรีบผละออกจากอ้อม

กอดของทัณฑ์แล้วอดที่จะรู้สึกอายไม่กล้ามองหน้าทัณฑ์

“ข..ขอบใจนะ”นัทเกือบหาเสียงตัวเองไม่เจอทั้งอายที่เกือบตกลงมาจากบันไดหัวใจของนัทเกือบหลุดไปอยู่ที่ตาตุ่มแต่ก็ต้อง

อายอีกรอบที่ทัณฑ์มาช่วยรับไว้ทัน

“หึ หึ”ทัณฑ์หัวเราะพอใจที่ได้สัมผัสคนตัวเล็กในอ้อมกอดแม้จะเวลาแค่เสี้ยวนาทีแต่ก็ทำให้เขารู้สึกใจเต้นได้เหมือนกัน

“เฮ้ นัทจัง”หนึ่งตะโกนเรียกแล้ววิ่งเข้ามาหาเพื่อน

“หนึ่งดีใจด้วยนะ ว่าแต่ทำไมเปลี่ยนชุดเร็วจัง”

“หนึ่งว่ามันน่าอายเลยรีบเปลี่ยนแต่นี่หนึ่งได้เงินรางวัลมาด้วยวันนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวหนึ่งเลี้ยงเอง เออว่าแต่สองคนนี้มาอยู่นี่ได้
ยังไง”

“พวกเรามาเชียร์นายไง”เจมส์พูดแก้ตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด

“งั้นพวกนายไปทานข้าวกับพวกเราไหมมื้อนี้เราเลี้ยงเอง”เมื่อทุกคนตกลงกันได้ก็เดินไปที่หน้ามหาวิทยาลัยมองหาร้านอาหารเพราะขี้เกียจไปที่อื่น

ทัณฑ์แอบมองเสี้ยวหน้าของนัทที่กำลังยิ้มและเสียงหัวเราะน่าฟังนั่นอีกนัทกำลังฟังหนึ่งเล่าเรื่องที่เขาขึ้นประกวดโดยมีสองเต็ม

และเจมส์เข้าไปมีส่วนร่วมโชคดีจริงๆที่ตัดสินใจกลับมาดูงานตอนเย็นทัณฑ์ยิ้มให้กับคนตัวเล็วที่หน้ามาสบตากับเขาแล้วรีบหัน

กลับไปในที่สุดวันนี้ก็ได้เข้าไปใกล้อีกก้าวหนึ่งแล้วถึงแม้จะแค่ก้าวหนึ่งก้าวเล็กๆแค่นี้ก็ดีใจแล้วสำหรับเขา

...
อย่าลืมมาเป็นกำลังให้คนทั้งคู่ด้วยนะคะ
โปรดติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/

Chapter 8

 “ป๊าพี่แจ่มวันนี้มีอะไรทานบ้างครับ”

“อ้าว กลับมาแล้วหรอลูกกลับมาก็ถามหาของกินเลย”

“พี่แจ่มมีอะไรให้ผมช่วยกินไหมครับ”แม้จะเป็นคำพูดที่พูดจากันธรรมดาเหมือนเช่นทุกวันแต่เป็นคำพูดที่ฟังแล้วทำให้ทัณฑ์ไม่รู้สึกเบื่อหน่าย

“ท่าทางคงหิวมากนะคะคุณทัณฑ์”

“ครับหิวมากเลย..ป๊าคุณพ่อละครับ”

“อยู่ในสวนมั้งลูก แล้วทำไมวันนี้กลับเร็วได้ไม่ได้ไปรอส่งใครรึไงเราว่างๆก็พามาเที่ยวบ้านก็ได้นะ”

“โอ๊ะ คุกกี้นี่น่าทานจังเลยนะครับ..อื้มอร่อยด้วย”

“อ๋อ ลูกศิษป๊าทำมาให้ชิมน่ะเจ้าของเขารู้คงดีใจแน่ๆเลย”

“อย่างคุณทัณฑ์อะไรก็อร่อยหมดและค่ะ”

“ทัณฑ์ไปช่วยพี่แจ่มตั้งโต๊ะปะอาหารจะเสร็จแล้วเดี๋ยวป๊าไปเรียกพ่อเราก่อน”

ทัณฑ์ช่วยพี่แจ่มตั้งโต๊ะอาหารมื้อค่ำถึงแม้ว่าทุกคนต่างมีภาระหน้าที่แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องมีเวลาที่ต้องทานข้าวร่วมกัน

เพราะว่ายังไงคำว่าครอบครัวก็ต้องสำคัญที่สุดเมื่อทุกคนนั่งพร้อมหน้าอาหารที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกคนจัดการทัณฑ์รู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง

ที่นั่งทานข้าวกับครอบครัวของเขาถึงเขาจะไม่มีแม่เหมือนคนอื่นก็ไม่เคยรู้สึกเสียใจเพราะความรักที่คนทั้งสองมีให้เขามันมั่นคง

และอบอุ่นเป็นที่สุดหลังอาหารมื้อค่ำทัณฑ์ช่วยพี่แจ่มและป๊าเก็บโต๊ะให้เรียบร้อยแล้วขอตัวขึ้นไปบนห้อง

ทัณฑ์เปิดประตูออกไปยืนอยู่ที่ระเบียงรับลมเย็นที่พัดโชยมากระทบผิวเขาเบาๆถึงแม้ท้องฟ้าจะมืดแต่ก็ยังคงมีพระจันทร์กับดวง

ดวงเป็นเพื่อนให้ความรู้ที่ว่าความมืดนั้นที่ว่าน่ากลัวน่าเบื่อหน่ายกลับสวยขึ้นมาเพราะแสงสว่างเล็กจากพระจันทร์และดวงดาว

ก๊อก ก๊อก “ทัณฑ์นอนยังป๊าเข้าไปได้ไหม”

“ครับ ประตูไม่ได้ล็อค”

“ดึกแล้วยังไม่นอนหรอลูกคิดถึงเจ้าของผ้าเช็ดหน้าอยู่รึไงเรา”ทัณฑ์รีบเก็บผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋ากางเกงทันที

“ดึกแล้วป๊าไม่นอนละครับ หรือพ่อทำงานดึกอีกแล้ว”

“ครับ ป๊าเลยอยู่เป็นเพื่อนแต่เดี๋ยวก็จะนอนแล้วแหละแต่เห็นห้องทัณฑ์เปิดไฟอยู่เลยเข้ามาดู”สิบกว่าปีแล้วที่นทีได้เข้ามาเป็น

ส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้แต่ก่อนเขาเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานคนหนึ่งอายุเพียงสิบเก้าปีเขาได้พบกับผู้ชายที่เป็นเจ้าของบริษัท

ผู้ชายที่ตั้งใจทำงานคนนั้นก็คืออภิภัตร์บางครั้งก็พาทัณฑ์ลูกชายของเขาอายุเพียงหกขวบมาที่บริษัททัณฑ์เป็นเด็กผู้ชายที่น่ารัก

นิสัยดีจนเขาอดนึกสงสัยไม่ได้ว่าทำไมไม่เคยเห็นแม่ของทัณฑ์จนได้มารู้ว่าอภิภัตร์เลิกลากับภรรยาแล้วมันเป็นเรื่องน่าเศร้าที่

ผู้ใหญ่สองคนเลิกลากันไปแต่เด็กเป็นผู้รับเคราะห์เขาได้รู้จักกับอภิภัตร์จนในวันหนึ่งที่อภิภัตร์เข้ามาสารภาพว่าชอบเขาแล้วได้

เข้ามาในบ้านหลังนี้เป็นบ้านหลังใหม่เพราะบ้านหลังเดิมอภิภัตร์ยกให้ภรรยาไปแล้วเขาคิดว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะให้เด็กเข้าใจ

ความสัมพันที่ไม่ปกติของคนทั้งสองแต่ความรักของเขาที่มีให้คนทั้งคู่ก็จะประคับประคองมันมาเรื่อยและในวันหนึ่งเขาก็ได้รู้ว่ามัน

ไม่เพียงพอเพราะทัณฑ์ป่วยเป็นโรคความพกพร่องทางอารมณ์ทัณฑ์เริ่มทำตัวเกเรเรียกร้องความสนใจโดดเรียนชกต่อยจนเขา

และอภิภัตร์ต้องตัดสินใจส่งทัณฑ์ไปรักษาตัวที่ต่างประเทศความรู้สึกที่เจ็บในวัยเด็กไม่ได้รับการรักษานานวันจึงเกิดเป็นหนอง

สุดท้ายกลายเป็นแผลเป็นที่ไม่มีวันที่ลบเลือนไปได้แต่ตอนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้นแล้วเขาคิดว่าเวลาและความรักจะเป็นยาที่

ช่วยรักษาความเจ็บป่วยให้ทุกคนในครอบครัวได้

“ทัณฑ์ดึกแล้วนอนได้แล้วลูกเจ้าของผ้าเช็ดหน้านั่นก็หลับไปแล้วมั้งป่านนี้แล้ว”นทีปิดประตูห้องลงเบาๆแล้วเดินกลับไปที่ห้อง

นอนของตัวเองบางทีทัณฑ์อาจจะได้เจอคนที่ดีสำหรับเขาแล้วก็ได้อาจจะเป็นคนที่ช่วยรักษาแผลที่มีอยู่ให้หายก็หวังว่าจะเป็น

อย่างนั้นนะแต่เอ๊ะอยากรู้จักเลยว่าเขาคนนั้นจะเป็นคนยังไงกันน้าแต่ที่แน่ๆเจ้าของผ้าเช็ดหน้านั่นไม่ใช่ผู้หญิงสินะ


....................................


“ทัณฑ์ ติวหนังสือให้กูหน่อย”

“ไม่”

“เฮ้ย ได้ไงจะสอบแล้วนะกิจกรรมหมดแล้วก็ต้องมานั่งเคลียงานอ่านหนังสือน่าติวให้กูหน่อย”เจมส์บ่นให้ทัณฑ์ฟังพร้อมอ้อนวอนทำสายตาน่าสงสาร

“ไม่”ทัณฑ์ยังยืนคำตอบเดิม

“อร่อยว่ะมึง มึงซื้อมาจากไหนวะขนมเนี่ยวันหลังฉันจะซื้อไปฝากสาวๆบ้างว่าแต่ทำไมมันเยอะจังวะอย่าบอกนะว่าแกซื้อมาให้นัทอ่ะ”เจมส์กำลังหยิบคุกกี้เข้าปากอย่างอร่อย

“เปล่า มีคนเอามาให้”

“ยายหลิวหรอท่าทางคงไม่ใช่แค่คนเดียวช่างมันเถอะดีแล้วแกรู้จักเปลี่ยนตัวเองถ้าเป็นแต่ก่อน.....”

“ก็แค่พูดคุยก้ไม่มีปัญหาหรอกแต่ถ้าล้ำเส้นมากไปก็ไม่แน่”

“นัททำให้มึงเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันหมายถึงบรรยายรอบตัวแกก็ดีขึ้นไม่รู้สึกเย็นยะเยือกเหมือนทะเลน้ำแข็งเหมือนแต่ก่อนจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แล้ววันไปหาที่คณะยัง”

“อืม”

“ถามจริงถ้ามีผู้ชายน่าตาน่ารักมาชอบแกแกจะว่ายังไง”

“ไม่รู้สิรู้แต่ว่าตรงนี้ฉันมีแต่นัทว่ะ”

“ไปแล้วเว่ยเพื่อนกู”

“ไอ้เจมส์ ไอ้ทัณฑ์ทำไรวะว่างเปล่า”นนท์กับเอกเดินเข้าทักคนทั้งสอง

“ทัณฑ์เรื่องรบกวนว่ะ เอ่อติวหนังสือให้หน่อยดิ”

“เอ่....”

“นัทจัง ทางนี้”

“อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเชียวกำลังทำอะไรกันอยู่หรอ”

“พวกเราพึงเรียนเลยมานั่งรอนัท เอ้ยรอเพื่อนกินข้าวน่ะใช่ไหมทัณฑ์”เจมส์หันไปมองเพื่อนส่งสัญญาณ

“อืม นัทมาคนเดียวหรอ”

“เดี๋ยวคนอื่นก็ตามมาพอดีคุยกับอาจารย์อยู่น่ะแล้วทัณฑ์ไม่กินข้าวหรอหรือว่ากินขนมอิ่มแล้ว”

“เปล่าหรอกพอดีพวกเรากำลังขอร้องให้ไอ้ทัณฑ์ช่วยติวหนังสือให้ก่อนสอบน่ะ”

“อือ ทัณฑ์นี่เก่งจังเลยแถมใจดีช่วยติวให้เพื่อนด้วย”เจมส์หันไปยิ้มให้ทัณฑ์รอยยิ้มของผู้ชนะ

“ไม่หรอกก็ช่วยๆกัน”ทัณฑ์ปฏิเสธไม่ออกแต่ต้องกัดฟันพูดเมื่อต้องเจอไม้นี้ของเจมส์เข้าไป

“ขอบคุณนะทัณฑ์ เดี๋ยวฉันกับไอ้เอกไปส่งอาจารย์ก่อน ไปก่อนนะนัทจัง”นนท์กับเอกรีบเดินออกจากโรงอาหารไปส่งงาน
อาจารย์โดยที่ไม่รู้เรื่องที่ทัณฑ์โดนเจมส์มัดมือชก

“เราขอนั่งรอเพื่อนด้วยคนนะ”นัทยิ้มให้คนตรงหน้ารอยยิ้มนี่แหละที่ทัณฑ์อดใจรอมาทั้งวันถ้าไม่คิดว่าจะได้มารอเจอนัทที่

โรงอาหารเขาก็ไม่ต้องมานั่งให้พวกผู้หญิงนั่งจ้องหรือเข้ามาคุยป่านนี้คงไปไหนต่อไหนแล้ว แค่นี้ก็ทำให้โลกเขาดูสดชื่นขึ้น
ทันตา

“นัทกินนี่รองท้องก่อนไหม”ทัณฑ์ยื่นน้ำผลไม้ให้นัทนัทรับไปแล้วดื่ม

“นัทจังโทษมาช้ากินอะไรรึยัง”

 “อื้อ แล้วงานเป็นยังไงบ้าง”

“ไม่มีอะไรแล้วแหล่ะได้นัทจังดูให้งานเลยไม่มีปัญหาแต่ว่ายังไงก่อนสอบก็ต้องติวให้สองนะไม่งั้นสองตายแน่ๆ”

“วิชาอะไรนัทจัง”เจมส์ถามขึ้นมาอดสงสัยไม่ได้เจ้าสองรู้สึกจะอ้อนนัทตลอดเจมส์เหลือบไปมองทัณฑ์ที่ยังนั่งนิ่งเขาควรทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีตอบแทนที่ทัณฑ์จะช่วยติวให้รึเปล่านะ

“ภาษาอังกฤษน่ะ”

“งั้นดีเลยนัทจังช่วยติวให้ทัณฑ์ด้วยสิ”

“อ้าว ไหนว่าเคยไปอยู่เมืองนอกมาไม่ใช่รึไง”สองไม่ค่อยชอบใจที่เดียวนี้รู้สึกบังเอิญเจอคุณชายอาร์ติกบ่อยๆแล้วเวลาที่เจอต้อง

เป็นเวลาที่คุณชายนี่อยู่กับนัทจังของเขาด้วยยิ่งเดียวนี้ชอบมาหานัทที่คณะเอาโน่นนี่นั่นมาให้บ่อยๆคิดจะจีบนัทละสิแต่เสียใจนัทของเขาไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นหรอกนะ

“สองทำไมพูดอย่างนั้น”หนึ่งเห็นน้องตัวเองพูดไม่ค่อยดีออกไปจึงต้องปราม

“ก็ใช่ มันเคยไปอยู่ แต่ที่นั่นเขาไม่ได้มานั่งวิเคราะห์ประโยคหรือโครงสร้างเหมือนที่ประเทศไทยไง”

จากที่ฟังเจมส์อธิบายทุกคนก็พอเข้าใจทัณฑ์ยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ

“ไงมึงค่าตอบแทนค่าติวของกูพอใจเปล่า”เจมส์หันไปพูดกับเพื่อนเบาๆ

“มาก”ทัณฑ์รีบตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความเขาแทบจะอดใจรอวันที่ติวหนังสือไม่ไหวแล้วสิ

.......................................

“นัทจัง ทางนี้”เจมส์ตะโกนเรียกคนตัวเล็ก

“หวัดดี ทัณฑ์กับเจมส์มารอกันนานแล้วหรอ”

“ไม่นานหรอกทัณฑ์ก็เพิ่งมา”ได้เกือบชั่วโมงแล้วไม่มีอะไรมากก็แค่ดีใจจากที่ทุกวันที่ต้องทำบังเอิญไปเจอนัทเดี๋ยวนี้ก็ไปหานัท

ที่คณะบ้างเอาขนมไปให้นัทบ้างเขาอยากให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไปไม่อยากเร่งรีบนักทัณฑ์มองคนตัวเล็กที่วันนี้สวมเสื้อยืดสี

ขาวเกินไชด์ที่จะใหญ่กว่าคนเล็กน้อยแต่ดูดีเสื้อแขนยาวมีฮู้ดกางเกงยีนสีซีดมีรอยขาดเล็กน้อยรองเท้าผ้าใบสะพายเป้สีดำใบเก่งของเขาดูแล้วลงตัวมาก

“นัทจัง เอาอะไรมาด้วยน่ะ”

“ขนมน่ะพอดีเราหัดทำเลยเอาให้ทุกคนลองทานด้วยถือเป็นสะเบียงไงเวลาอ่านหนังสือจะได้ไม่หิวที่สำคัญรับรองไม่อ้วน”

“ดูสิไอ้ทัณฑ์มีแต่ขนมหน้าตาอร่อยทั้งนั้นเลย...”เจมส์กำลังตื่นเต้นกับขนมของนัททัณฑ์จึงขยับที่นั่งให้คนตัวเล็กมานั่งข้างๆเขา

ไม่นานเพื่อนของนัทก็มาครบทุกคนพร้อมกับขนมขบเคี้ยว

“จากที่เราดูแล้วและที่อาจารย์สอบสรุปได้ตามที่เราทำชีตแจกให้จะมี

Conversation สถานนะการณ์ต่างๆแต่จะเน้นการใช้สำนวนโต้ตอบ Part แรกทุกคนน่าจะไม่มีปัญหา

ต่อมาเป็น Reading การอ่านจะเน้นที่คำศัพท์คำตอบตัวไหนไม่มีในเนื้อเรื่องไม่ต้องไปสนใจ Writing น่าจะมาจากงานที่อาจารย์

ให้เขียนส่งรายบุคคลน่าจะมีชื่อเรื่องให้เลือกแล้วเขียนน่ะ สุดท้าย Grammar วิเคราห์โครงสร้างประโยคอันนี้จะยากหน่อย”

“สองว่าสองตายตั้งแต่อันแรกเลยนะเนี่ยภาษาอังกฤษตั้งสามหน่วยตัดเกรดกับกับคณะแพทย์ เภสัช เทคนิคฯ สาธา วิศวะตายอย่างเดียว”

“ไม่หรอกน่าดูจากงานที่อาจารย์ให้ทำคะแนนเก็บก็เยอะอยู่นะ ที่ทำได้ตอนนี้เรามาดูWritingที่แต่ละคนส่งอาจารย์.....”

ทุกคนตั้งใจฟังและพยายามจดจำรูปแบบการเขียนของตัวเองพร้อมทั้งดูชีทที่นัททำสรุปมาให้

“ถ้า อาจารย์สอนเข้าใจอย่างนี้ฉันไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจอย่างนี้หรอกวะทัณฑ์”ทัณฑ์ส่ายหน้ากับคำพูดของเพื่อนเขาคิดว่าคงเป็น

เพราะนัทช่วยดูงานเขียนที่ส่งอาจารย์ไปของแต่ละคนอีกช่วยวิเคราะห์ว่าทำไมถึงผิดต้องแก้ไขอะไรเพิ่มเติมมันจึงรู้สึกว่าเข้าใจ

ง่ายขึ้น ทัณฑ์หยิบเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพขึ้นมาวางไว้บนหนังสือของนัท

“จะได้สดชื่น”

“ขอบใจนะ”นัทเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ

“กินเลยไหมทัณฑ์เปิดให้”นัทไม่ตอบแต่พยักหน้าและยิ้มให้ทัณฑ์

“ทุกคนอาหารเครื่องดื่มมาแล้วเร็วๆพักกันก่อน”สองกับเต็มอาสาไปซื้อเครื่องและอาหารมื้อเย็นเพราะทุกคนมัวแต่ยุ่งไม่มีใคร

ทานข้าวทุกคนรีบเก็บหนังสือที่วางไว้บนโต๊ะแล้วรีบอาหารกล่องไปทาน

ตอนนี้ทัณฑ์และเพื่อนมานั่งอ่านหนังสือที่อาคารกิจกรรม(Activity hall)ช่วงกลางวันจะมีนักศึกษามาทำกิจกรรมแต่ตั้งแต่ช่วงเย็น

ที่นี่จะกลายเป็นที่รวมนักศึกษามาอ่านหนังสือส่วนตอนนี้พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานหลายชั่วโมงแล้วอาคารหลังนี้มีสี่ชั้น

อากาศถ่ายเทได้สะดวกแต่ตอนนี้อยู่ในช่วงฤดูหนาวต้นไม้เล็กใหญ่ที่ปลูกใกล้อาคารหลังกำลังขยับโยกย้ายตามแรงลม

“หนึ่งน้องนายป่วยรึเปล่า”ทุกคนหันหน้าไปมองสองด้วยความสงสัย

“สองแกป่วยหรอ”

“ก็ไม่นิ ทำไมอ่ะ”

“เปล่า!! ก็เห็นกินหญ้า”ทุกคนหันไปมองสิ่งที่สองกำลังกินมือสองกำลังกินน้ำผลไม้ยี่ห้อหนึ่งที่มีส่วนผสมของหญ้า

“ไอ้เจมส์บ้าฉันไม่ใช่หมารึแมวนะเวลาป่วยจะได้กินหญ้า”

“ก็เปล่าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แค่คิดว่าเปลี่ยนแนวอาหารไง”เสียงสองทะเลาะกับเจมส์ฝ่ายเดียวดังขึ้นเป็นระยะพร้อมกับเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ

ทัณฑ์ของหน้าคนตัวเล็กกำลังนั่งอยู่ข้างๆนี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งใกล้ไม่รวมกับที่กอดในอุบัติเหตุครั้งก่อนเขาได้กลิ่นหอมๆออก

จากตัวนัทผมสีดำยาวเลยติ่งหูเคลียอยู่ที่คอขาวๆเลยลงมาระกับใบหน้าหวานแก้มใสถ้าเอื้อมือไปสัมผัสคงจะนุ่มน่าดูแล้วแก้มนี่

อีกถ้าเขากดจมูกลงไปมันคงจะหอมและนิ่มน่าดูแต่ก็ต้องตัดใจได้แต่บอกตัวเองว่ามันยังไม่ถึงเวลาแล้วกลับมาสนใจอาหารตรงหน้า



............................................................................................

 :mew1: :mew1: :mew3: :mew3:

โปรดติดตามตอนต่อไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/


Chapter 9


ทัณฑ์เทพเขียนคำตอบสุดท้ายลงในกระดาษก่อนเปิดดูว่าตอบครบหมดทุกข้อยังแล้วคว่ำกระดาษข้อสอบลงไว้ที่โต๊ะหยิบปากกา

แล้วเดินออกมาจากห้องสอบเขารีบเดินออกจากห้องสอบหลังจากที่สอบเสร็จวิชาสุดท้ายของเขาเดินออกมาก็เจอเจมส์ยืนรออยู่
หน้าห้อง

“ไงมึงทำข้อสอบได้ไหมมึงแต่กูไม่น่าถามเลยอย่างคุณทัณฑ์เทพสุดหล่อพ่อรวยแฉมเรียนเก่งขนาดนี้มีรึจะทำไม่ได้”

“ทำไม่ได้สองสามข้อนี่แหล่ะ”

“กูยังดีใจที่คนยังมึงยังมีอะไรที่ทำไม่ได้ด้วยแล้วจะไปหานัทเลยรึเปล่า”ทั้งสองเดินลงจากอาคารอย่างเงียบๆเพราะยังมีอีกหลาย

ห้องที่ทำการสอบอยู่อีกทั้งวิชาที่ทัณฑ์สอบยังไม่หมดเวลา

“น่านัท ถือว่าช่วยพี่ซักครั้งนะนะกลับมาพี่เลี้ยงข้าวตอบแทนมันเป็นเหตุขัดข้องจริงๆนะ”

“แต่เอ่อ..”

“พี่ขอร้องช่วยพี่รหัสคนนี้ซักครั้งนะ”

“ตะ..แต่ว่า”

“นัทเอาเพื่อนๆไปด้วยก็ได้ นี่ๆพี่มีสมัครเยอะเลย”

“ตะ..แต่ว่า”

ทัณฑ์กับเจมส์ยืนมองนัททำหน้าตาไม่ค่อยสบายใจไม่รู้ว่าผู้ชายที่กำลังคุยกับนัทเรื่องอะไรแต่เขาไม่อยากเข้ารบกวนทัณฑ์กับ

เจมส์เดินเข้าไปหาเพื่อนๆของนัทที่นั่งรออยู่บนม้าหินอ่อนไม่ไกลมากนักมองคนตัวเล็กรู้สึกว่ามันจะนานเกินไปแล้วนะในที่สุด

ความอดทนของเขาหมดทำให้ต้องเดินไปหาคนตัวเล็ก

“มีอะไรรึเปล่านัท”ทัณฑ์รู้ว่ามันเป็นการเสียมรรยาทที่เข้าไปขัดจังหวะการพูดคุยแต่เขาก็รอเวลาที่จะอยู่กับนัทเหมือนกัน

“ทัณฑ์ หวัดดีสอบเสร็จหรอ”นัทยิ้มทักทายทัณฑ์ขึ้นทันทีทีเห็นผู้ชายตัวโตเดินเข้ามา

“ครับ แล้วนั่นมีอะไรกันรึเปล่า”

 “พอดีเลย น้องเป็นเพื่อนน้องนัทใช่ไหมว่างรึเปล่าสนใจไปออกค่ายกับนัทไหม”

“ออกค่าย”

“คือพี่อยากรบกวนให้น้องนัทไปออกค่ายแทนพี่พอดีว่ามีติดธุระนิดหน่อยแต่เป็นค่ายนี่มันเกี่ยวกับชื่อเสียงมหาวิทยาลัยเขาบอก

พี่ให้หาคนไปแทนพี่ไม่เห็นใครเลยก็เลยมาขอเพิ่งนัทที่เป็นน้องรหัสน่ะนี่พี่ใบสมัครมาเผื่อเพื่อนๆน้องนัทด้วยนะ อะใกล้ถึงเวลาที่

พี่ต้องเข้าสอบแล้วสงสัยอะไรน้องนัทติดต่อพี่มาได้นะไปแล้ว บาย”นัทกับทัณฑ์หันมามองกันงง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”แล้วหัวเราะพร้อมกัน

“เป็นไงพี่รหัสมาทำอะไร”หนึ่งถามทันทีที่นัทเดินมาลงที่โต๊ะ

“พอดีว่านัทจะชวนทุกคนไปออกค่าย”นัทวางใบสมัครไว้บนโต๊ะมีหนึ่งกับเต็มหยิบขึ้นไปอ่านเงียบ

“ไม่เอาเหนื่อย ร้อน ตื่นสายไม่ได้ด้วยปิดเทอมแล้วอยากนอนตื่นสายบ้างใช่ไหมหนึ่ง”สองแสดงท่าทางไม่สนขึ้นมา

“แต่ว่าค่ายนี่เป็นของมหาวิทยาลัยนะได้ยินว่าเป็นค่ายร่วมของที่ไหนบ้างนะทัณฑ์”อยู่ดีๆนัทก็หันมาทัณฑ์

“มหาวิทยาลัยของภาคอีสานกับภาคเหนือ”เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่นัทถามเขา

“จริงรึวะไอ้ทัณฑ์”เจมส์รีบหยิบใบสมัครขึ้นมาดูแทบมาทัน

“ใช่ๆแล้วปีนี้ก็ไปเข้าค่ายกันที่ลำพูนด้วยช่วงนี้อากาศหนาวถ้าได้ไปสัมผัสอากาศหนาวดูทะเลหมอกไหนจะสาวๆจาวเหนือสาวอี
สาวอีก”

“ไปวันไหนหล่ะถ้าเผื่อสองว่าง”สองเอื้อมมือไปหยิบใบสมัครที่วางอยู่ขึ้นมาดู

“ทัณฑ์มึงไปกับไหมวะกูว่างเสมอสำหรับเรื่องทำความดีมึงไปเป็นเพื่อนกูเลยนี่มึงนัทอุส่าต์ชวนพวกเราไปด้วยนะมึง”ทัณฑ์ยิ้มให้ความเจ้าเล่ห์ของนัทที่ยิงครั้งเดียวได้นกหลายตัว

“ดูจากกำหนดการแล้วหนึ่งว่างนะแล้วเต็มล่ะ”

“เต็มไม่มีปัญหาถ้าทุกคนไปเต็มก็ไป”เป็นอันตกลงว่าทุกคนไป

ทัณฑ์ยังรู้สึกกังวลใจเล็กน้อยว่าปิดเทอมแล้วจะไม่ได้มีโอกาสเจอนัทแต่การไปค่ายก็ดูไม่เลวร้ายเท่าไหร่ที่จะได้มีช่วงเวลาดีๆได้อยู่กับคนที่เขาคิดถึงตลอดเวลา

........................................................................................

ในที่สุดการสอบปลายภาคของทุกคณะก็ผ่านไปได้ด้วยผลคะแนนอย่างไม่เป็นทางการก็ออกมาแล้วผลคะแนนของทัณฑ์ออกมาค่อนข้างน่าพอใจ

ทัณฑ์เงยหน้ามองนาฬิกาอีกไม่นานก็ถึงเวลานัดแล้วเขาจึงต้องเร่งมือลงไปหาเพื่อนข้างล่าง

“ทัณฑ์เสร็จยังลูกเพื่อนๆรอแล้วนะ”ทัณฑ์รีบสะพายกระเป๋าใบโตลงมาข้างล่าง

“คุณทัณฑ์เอาเสื้อกันหนาวกางเกงขายาวไปด้วยไหมคะ”

“ไปครับพี่แจ่ม”

“พี่แจ่ม ทัณฑ์ไปค่ายแค่สองอาทิตย์นะครับไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้นก็ได้”

“ก็พี่แจ่มไม่เคยเห็นคณทัณฑ์ไปไหนกลับเพื่อนนี่คะคุณนที”

“ไปเด็กๆขึ้นรถเดี๋ยวไปสายสายกัน”

“คุณพ่อไปก่อนนะครับ/พี่แจ่มหวัดดีครับ”นนท์ เอก เจมส์และทัณฑ์ไหว้สวัสดีคนทั้งสองนทีมีหน้าที่ดูความเรียบร้อยนักศึกษา

ก่อนออกเดินทางไปค่ายครั้งนี้เขารู้สึกดีใจไม่น้อยที่เด็กชายคนนี้โตขึ้นพร้อมที่ออกไปเผชิญโลกใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นในวันที่

ทัณฑ์เดินเข้ามาบอกว่าจะไปออกค่ายอาสานทียังรู้สึกแปลกใจว่าอะไรคือเหตุผลให้เด็กคนนี้สนใจการออกค่ายเข้าสังคมมันคง

ไม่ใช่การออกค่ายธรรมดาสินะนทีเหลือบไปมองทัณฑ์ผ่านกระจกมองหลังดูหน้าตาท่าทางลูกชายของเขามีความสุขอย่างเห็น

ได้ชัดเจนถึงแม้จะไม่มีรอยยิ้มมีเพียงใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ก็เดาได้ไม่ยากว่ากำลังพอใจอะไรซักอย่าง

“โหคนเยอะจังเลยว่ะไอ้ทัณฑ์”เจมส์เรียกทัณฑ์ให้ดูนักศึกษาที่มาถึงก่อนหน้ากำลังเตรียมตัวอยู่บริเวณแถวหอประชุมทัณฑ์ลง

จากรถได้สิ่งแรกที่ต้องทำคือมองหาคนคนนั้นทันทีตั้งแต่วันสอบวันสุดท้ายก็ไม่ได้มีโอกาสเจอกันอีกเลยเขาไม่กล้าที่ขอเบอร์ติด

ต่อของนัทกลัวว่าถ้าได้มาแล้วเขาโทรไปรบกวนนัทจนนัทรำคาญ

“มึงลืมไปแล้วรึไงว่าเขาเป็นสต๊าฟ โน่นอยู่โน่นกำลังทำงานอยู่”เจมส์เดินเข้ามาชี้ทางสว่างให้เพื่อนเพราะทนมองท่าทางชะเง้อจนคอจะยาวเป็นยีราฟของเพื่อนไม่ไหว

“ไปมึงกูจะพาทำคะแนนแสดงความมีน้ำใจดีกว่ายืนอยู่เฉยสาวๆจะได้ชอบพวกมึงไปไอ้นนท์ไอ้เอกตามพวกกูมา”

“นัทจังมีอะไรให้พวกเราช่วยไหม”

“หวัดดีเจมส์ นนท์ เอก ทัณฑ์หวัดดี”นัทเงยหน้าขึ้นมาจากงานตรงหน้าแล้วทักทายทุกคนนัทต้องมาเตรียมงานช่วยทุกคนนัท

เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่รหัสของตนถึงสละสิทธิ์ไม่ได้แล้วต้องหาคนมาแทนในเมื่อเป็นถึงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายสวัสดิการและเลขานุ

การค่ายนัทอ่านรายชื่อหัวหน้าแต่ละคนที่ได้รับผิดชอบที่ฝ่ายมีเพียงเขาคนเดียวเป็นชั้นปีที่หนึ่งแต่เพื่อไม่ให้เสียชื่อพี่รหัสและพี่ๆ

ทุกคนก็รับปากจะช่วยเหลือหากนัทมีปัญหาเมื่อรับกระดูกมาแขวนคอแล้วก็คงต้องเต็มที่กับมันสินะ

“นัทจังพวกเราทำตรงนั้นเสร็จมีอะไรให้ช่วยอีกเปล่า อ้าวพวกนายมากันเหรอ”

“งั้นคงเหลือแต่เป็นขนน้ำขนมกล่องพยาบาลที่เราเตรียมไว้ให้รถแต่ละคัน”รถสำหรับออกค่ายทั้งหมดสามคันจอดเปิดท้ายอยู่

ทัณฑ์และเพื่อนๆช่วยกันขนของขึ้นรถให้แต่ละคัน

“น้องนัทมาทางหน่อย”

“ครับพี่พงษ์”

“น้องนัทนี่พี่จิ๋ว มนุษย์ ปี4เพื่อนพี่หัวหน้าฝ่ายโภชนาการที่จะรถไปกับนัทและเพื่อนๆนะนี่รายชื่อของคนที่ขึ้นคันที่สามส่วนนี่เงิน

ค่าน้ำมันให้เขาออกบิลในนามมหาวิทยาลัยที่อยู่ด้วยส่วนเวลาที่แจกอาหารเครื่องเดิมก็ตามสมควรน้องนัทใช้งานมันได้เต็มที่เลย

พี่อนุญาตถ้ามันอู้ก็บอกพี่ได้พี่จะจัดการมัน อ้าวเฮ้ยนั่น.....”พี่พงษ์ประธานค่ายแจ้งงานโดยคร่าวๆแล้วเดินไปดูงานส่วนอื่นๆอีกพี่

จิ๋วรับหน้าที่เรียกชื่อนักศึกษาขึ้นรถแล้วนัทและเพื่อนนั่งด้านหลังดูแลสมาชิกด้านหน้าเป็นพี่จิ๋วคอยดูแล

“มึงจะนั่งกับกูไหม แหมกูไม่น่าถามเอ้า!!เอากระเป๋านี้ไปด้วยแล้วไปนั่งตรงโน้นไป”ทัณฑ์รับกระเป๋าหน้าตาคุ้นมาจากเจมส์แล้ว
เดินเข้าไปนั่งที่ๆเพื่อนบอก

“เฮ้ย นายเจมส์นายมานั่งตรงนี้ได้ไงนัทจังนั่งตรงนี้นะลุกไปเลย”

“ใครบอก โน่นกระเป๋านัทจังอยู่กับไอ้ทัณฑ์โน่น”สองไม่เชื่อแต่มองเห็นกระเป๋าของนัทวางไว้บนเบาะข้างๆทัณฑ์ทำไมเขาต้อง

มาทนนั่งกับนายจอมปากเสียด้วยนะแต่สุดท้ายก็ต้องยอมอย่างไม่เต็มใจ

“สวัสดีค่ะชาวค่ายพี่จิ๋วนะคะส่วนนี่น้องนัท.......”ข้างหน้ากำลังพูดแนะนำตัวกฎการอยู่ร่วมกันของชาวค่ายสถานที่จุดที่แวะพักเข้า

ห้องน้ำและจุดหมายปลายรถคันที่หนึ่งเคลื่อนที่ออกจากรั้วมหาวิทยาลัยตามด้วยคันที่สองและสามทัณฑ์มองดูภาพบรรยากาศ
นองกระจกรถสลับกับมองคนตัวเล็กทัณฑ์และเพื่อนๆลุกขึ้นช่วยกันเดินแจกน้ำของว่างอาหารมื้อดึกข้าวเหนียวหมูทอด

“นัทนั่งตรงนี้หรอ”นัทแปลกใจที่ได้นั่งกับทัณฑ์แทนที่จะเป็นสอง

“นัทเข้าไปนั่งในไหม”

“ไม่เป็นไรนัทต้องลุกบ่อยทัณฑ์นั่งข้างในนั่นแหล่ะ”ทัณฑ์อดเป็นห่วงนัทไม่ได้เพราะตั้งแต่มาถึงเขายังไม่เห็นนัทพักเลย

“นัทเหนื่อยไหมอยากดื่มน้ำรึเปล่า”

“อืม นิดหน่อยขอบใจนะ”นัทรับดื่มจากทัณฑ์ไปดื่มเสียงพูดคุยกันในรถยังไม่ซาลงทุกคนยังตื่นเต้นกันอยู่กลิ่นหมูทอดส่งกลิ่น

เรียกน้ำลาย

“นัทจังหมูทอดอะไรอ่ะซื้อมาจากร้านไหนอ่ะ”เสียงของสองดังขึ้น

“อร่อยทุกอย่างละแกเจ้าสอง”

“หนึ่งอ่ะ”เสียงสองคนพี่น้อยคุยกันไปมาเรียกเสียงหัวเราะให้เพื่อน

“ทัณฑ์อิ่มไหมไม่พอกินกับนัทก็ได้นะนัทกินคนเดียวไม่หมดหรอก”

“ได้ ทัณฑ์มีซาลาเปาน่ะพอดีป๊าซื้อมาให้นัทลองชิมดูไหม”ทัณฑ์อยากให้นัทกินเยอะๆ

“นัทจังกินอะไรให้สองกินด้วยคนสิ หนึ่งลองกินนี่ดูซิ”สองที่ตามกลิ่นซาลาเปามาทัณฑ์ยื่นซาลาเปาให้สองสองหยิบส่งต่อให้

หนึ่งกับเต็มทัณฑ์ส่งให้เจมส์นนท์และเอกทุกคนอร่อยกับอาหารมื้อดึกแบบง่ายแต่ก็ทำให้ทัณฑ์กับนัทอิ่มมากเมื่อท้องอิ่มทุกคนก็

เข้าความสงบไฟในรถก็ถูกปิดลงเงียบๆ

...............................................................................................

โปรดติดตามตอนต่อไป



ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/


Chapter 10


ดวงตะวันกำลังส่องแสงที่ปลายขอบฟ้าไกลๆในที่สุดรถบัสทั้งสามคันก็แล่นเข้าสู่เขตจังหวัดลำพูนสถานที่ที่จุดหมายปลายทางในการเดินทางครั้งนี้

ทัณฑ์กำลังมีความสุขที่ตอนนี้คนตัวเล็กกำลังนอนหลับสบายพิงไหล่กว้างของเขาอยู่อยากที่จะกดจมูกไปที่หน้าผากน้อยหัวทุยๆ

นี่เสียจริงแต่ก็กลัวรบกวนเวลานอนของนัทเมื่อคืนกว่าเขาจะข่มตานอนหลับลงได้ก็ใช้เวลานานเลยทีเดียวส่วนคนตัวเล็กไม่รูว่า

ได้นอนรึเปล่าเพราะเมื่อรถจอดแวะพักรถสองครั้งต้องลงไปดูความเรียบร้อยท่าทางคงจะเหนื่อยน่าดูอากาศยามเช้าหนาวมาก

มองออกไปข้างนอกหมอกยังหนาอยู่เลยทัณฑ์เลื่อนผ้าห่มให้นัทโชคดีที่เขาเตรียมผ้าห่มผืนเล็กมาด้วยนี่ซินะคือข้อดีของกูเกิ้ล

เขาค้นหาข้อมูลคร่าวๆเกี่ยวกับออกค่ายต้องเตรียมอะไรไปบ้างรู้สึกว่าบางทีจะเข้าท่าก็ได้

“นัท นัท ตื่นเร็วถึงแล้ว”

“อืม อือ ถึงแล้วหรอ อรุณสวัสดิ์ทัณฑ์”นัทตื่นมานั่งตัวตรงทำหน้างงกับทรงผมที่เพิ่งตื่นนี่น่ารักอย่าบอกใครจนทำให้ทัณฑ์อดคิดไม่ได้ว่าถ้าทุกเช้าตื่นขึ้นมาเห็นนัทอย่างนี้ทุกเช้าก็คงดี

“สวัสดีทุกคนครับผมรับหน้าเป็นประธานค่ายครั้ง.....”นักศึกษาจากตัวแทนสามมหาวิทยาลัยจากทั้งสามภาคมาพร้อมกันแล้ว

ตอนนี้คนที่ทำหน้าที่เป็นประธานค่ายคิมกำลังพูดจาทักทายปีนี้มหาวิทยาลัยจากภาคเหนือเป็นเจ้าภาพพร้อมทั้งแจ้งกำหนดการ

และมีคณะกรรมการของแต่มหาวิทยาลัยออกไปยืนด้านหน้าส่วนทัณฑ์และเพื่อนๆกำลังขนของไปเก็บไว้ที่ห้องที่เตรียมไว้สำหรับเก็บของชั่วคราว
“โห เต้นนอนน่ารักดีอ่ะน่านอนกว่าที่พวกผู้หญิงนอนในอาคารอีกนะ”สองตื่นเต้นกับที่พักแบบเป็นเต็นท์ทรงสูงแล้วมีผ้าใบผันรอบ

พื้นมีไม้กระดานยกสูงเว้นที่ตรงกลางสำหรับเดิน

“เดี๋ยวค่อยมาจัดที่นอนเราไปทานข้าวกันก่อนดีกว่า”

“เฮ้ย ทัณฑ์กินข้าว มองเขาอยู่ได้จะอิ่มไหมน่ะ”ตอนนี้ทุกคนออกมานั่งทานข้าวเป็นกลุ่มวงกลมเพื่อให้ทุกคนได้มีโอกาสนั่งกินข้าวกับคนอื่น

“เออ แต่ถ้ากูได้กินเขาจริงคงอิ่มไปหลายวันเลยละ”ทัณฑ์พูดออกไปเบาๆด้วยน้ำเสียงเคืองๆ

“ฮ่า ฮ่า เพื่อนกูท่าทางจะคิดมาก”

“สองว่าน่าหมั่นไส้อ่ะไอ้พี่หมอนั่นทำเอาเรื่องคณะกรรมการมาอ้างที่จริงอยากเข้าใกล้นัทละซิไม่ว่า เชอะ”ทัณฑ์มองคนร่างบาง

กำลังนั่งทานข้าวกับคณะกรรมการทั้งสามมหาวิทยาลัยบอกได้ทันทีว่าไม่ค่อยพอใจ

“ขอโทษนะคะตองนี้ว่างไหมคะ ขอพวกเรานั่งด้วยนะคะ”

“ว่างครับเชิญๆตามสบาย”

“ขอบคุณค่ะไม่ทราบว่ามาที่ไหนกับคะไหมค่ะนี่ แอม กอหญ้าและฝ้ายพวกเรามาจากมหาวิทยาลัยภาคเหนือค่ะ”ไหมแนะนำตัว

เองและเพื่อนแต่สายตากำลังมองบอกว่าสนใจคนร่างสูงที่สายตายังมองไปนัทเป็นระยะไม่สนใจอะไร

“ผมเจมส์ครับนี่เอกนนท์ทัณฑ์หนึ่งสองและเต็มสิบพวกเรามาจากมหาวิทยาลัยภาคกลางครับ”เจมส์มองออกทันทีว่าไหมมา

ท่าทางเพื่อนของเขาเสียงพูดคุยทักทายดังเป็นระยะสลับกับเสียงหัวเราะภายในโรงอาหาร

หลังจากที่ทานข้าวเช้าไม่นานพิธีเปิดค่ายอาสาก็เปิดขึ้นโดยมีผู้ใหญ่ทางมหาวิทยาลัยเจ้าภาพมีเป็นประธานและผู้สนับสนุนมอบ

เงินให้พิธีการผ่านไปอย่างเรียบง่ายโดยมีกลุ่มนักศึกษาและชาวบ้านบางส่วนร่วมเป็นสักขีพยานเสร็จงานพิธีการชาวก็เข้ามาร่วม

ทานข้าวเที่ยงด้วยกันถึงแม้จะพูดคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ทุกคนก็ยิ้มพยักหน้าแทนคำตอบตกบ่ายชาวบ้านแยกย้ายส่งแขกผู้หลัก

ผู้ใหญ่งานของทุกคนก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังช่วงเวลาที่แสนวุ่นวายและดูเร่งรีบภายใต้แสงตะวันที่ร้อนระอุแต่ยังโชคดีที่ยังมีร่ม

เงาจากต้นไม้อาคารและลมพัดโชยตลอดเวลาช่วยบรรเทาความรู้แย่ๆลงไปได้

นัทตัดสินใจหย่อนก้นลงนั่งม้าหินอ่อนที่อยู่ใต้ต้นไม้เพื่อพักเหนื่อยกว่าจะหนีจากพี่หมอที่เป็นประธานค่ายมหาวิทยาลัยภาคเหนือ

มาได้แทบตายคนอะไรไม่รู้ตามตื้ออยู่ได้จนน่ารำคาญแล้วงานนี่มันอะไรกันทำไมมันถึงเยอะขนาดนี้นี้นะให้ตายเถอะพี่รหัสนะพี่

รหัสทำกับเขาได้กลับเมื่อไหร่เรื่องนี้ไม่จบง่ายแน่แต่ที่แน่ๆเขาจะกลับไปโดยครบสามสองรึเปล่าแค่วันแรกก็แทบแย่แล้วเขาวาง

ปึกเอกสารวงบนโต๊ะแล้วฟลุบหน้าลงไปพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ

“อุ๊ย”นัทตกใจที่มีอะไรเย็นมาสัมที่แก้ม

“เหนื่อยละซิ ทานนี่หน่อยไหมเพิ่มพลัง”นัทหันหน้าไปเห็นทัณฑ์ที่นั่งลงข้างๆแล้วส่งไอติมกะทิมาให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทีที่เห็น

คนตัวโตไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่เห็นหน้าทัณฑ์ทำให้นัทรู้สึกดีทุกครั้งแบบเรียกว่าชอบได้รึเปล่านะไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าเหมือนกับว่า

ทัณฑ์จะเฝ้ามองเขาตลอกเวลาเพราะเมื่อใดที่นัทมองไปก็จะเห็นทัณฑ์ที่กำลังมองมาที่ตลอด

“อืมขอบใจนะ ว่าแต่ทัณฑ์ไปซื้อมาจากไหนอ่ะ”นัทรับรับถ้วยไอติมมาแล้วตักเข้าปากได้อยู่กับทัณฑ์แล้วรู้สึกดีจังเลยเขารู้ทัณฑ์

ชอบเขาแต่นัทก็ยากให้เรียนรู้อะไรให้มากกว่านี้

“นั่นไงมีรถเข้ามาของในค่ายด้วยเดี๋ยวต่อไปคงมีคนเข้ามาขายของเลยล่ะ”นัทมองที่รถขายไอติมที่คนเดินยืนรุมยิ่งอากาศร้อนได้

กินอะไรเย็นที่ช่วยได้เยอะทีเดียว

“นัท”สองและเพื่อนมาที่โต๊ะที่คนทั้งคู่นั่งอยู่

“นัท นัทดูนี่ไอติมของสองเป็นรูปผีเสื้อด้วยดูสิดูสิสวยใช่ใหม่”สองที่แกะไอศกรีมยี่ห้อหนึ่งออกมาจากบรรจุภัณ์กำลังแสดงให้นัท

ดู

“อื้ม อร่อยด้วย”

“อ้า นัทขโมยกินของสองทำไมปีกแหว่งเลย”การกระทำของนัทและสองเรียกเสียงหัวเราะให้เพื่อนทำให้ความรู้สึกเหนื่อยของทุกคนดีขึ้น

“รีบกินเถอะสองเดียวละลายหมด”

“สองกินกี่แท่งแล้วนิ่ เดี๋ยวก็ท้องเสีย”นัททำเสียงดุใส่สองแต่สองไม่สองตอบทำท่าทางไม่สนใจ

“สาวๆในค่ายนี่มีแต่สวยๆทั้งนั้น แต่แต่งตัวแม่งเหมือนมาเที่ยวไม่เหมือนมาค่ายอาสา”เจมส์กำลังบ่นให้เอกกับนนท์ฟัง

“ชอบไม่ใช่หรอวะ ดีแล้วผู้ชายอย่างเราจะได้มีกำลังทำงาน”

“แต่กูว่ามันไม่ค่อยศักดิ์สิทธิ์หรือแบบว่าน่าเชื่อถือว่ะพวกมึงอย่าลืมนะว่าตอนนี้พวกเราได้เชื่อว่าเป็นนักศึกษาเป็นอนาคตของชาติ

แล้วตอนนี้มีคนทั้งหมู่บ้านกำลังจับตามองเราอยู่อีกทั้งเด็กๆที่เป็นนักเรียนที่โรงเรียนนี้ก็เข้ามาดู”

“นัทก็คิดเหมือนเอกพูดนะถ้าผู้หญิงแต่ตัวไม่เหมาะสมมันเป็นอันตรายอย่าลืมว่านะที่นี่ก็มีวัยรุ่นในพื้นที่ด้วยเราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไร

ขึ้นที่นี่บนภูเขานะทั้งภาษา วัฒนธรรม ความเชื่อก็ต่างกันแล้วพวกเราก็ต้องเซฟตัวเองให้มากที่สุด”

“โฮ นัทพูดซะสองกลัวเลย”

“นัทเขาไม่ได้พูดให้กลัวแต่พูดให้คิดทำอะไรแกคิดก่อนทำเจ้าสอง”

“หนึ่งอ่ะว่าสองอยู่เรื่อย”

“น้องนัท”

“ครับพี่พงษ์”

“นัทเข้าเมืองกับพวกพี่หมอหน่อยสิพอดีต้องติดต่อเรื่องขอเจ้าหน้าที่ตำรวจมาดูความเรียบร้อยให้ส่วนพวกพี่จะดูแลทางนี้เอง”

“ตอนนี้เลยหรือครับ”

“ใช่ทุกคนรอนัทอยู่โทษทีนะพอดีพี่งานค้างอยู่ทางนี้แต่ถ้าทางเราไม่มีใครไปเลยมันจะน่าเกลียดรถจอดรออยู่หน้าอาคารพี่ฝาก

ด้วยนะ”พี่พงษ์วิ่งมาสั่งแล้ววิ่งจากไปทิ้งให้นัทต้องลำบากใจอยู่ไม่น้อยแต่มันคือหน้าที่นัทก็ต้องวิ่งไปขึ้นที่หน้าอาคารตามที่พี่

พงษ์บอก

“น่าสงสารนัทเนอะสองยังไม่เห็นนัทได้พักเลย กลับไปสองไปจัดการพี่รหัสนัทซะหน่อย....”สองบ่นสงสารเพื่อนตัวเล็กทัณฑ์

มองไปตามร่างเล็กที่วิ่งไปที่รถที่จอดรอมีไอ้พี่หมอที่เปิดประตูให้นัทเข้าไปนั่งแล้วก็ตามเข้าไปใหตายเถอะทำไมหัวใจเขามัน

รู้สึกเจ็บแปลบๆขึ้นมาทันที

“ทัณฑ์มึงเป็นอะไรวะหรือไม่สบายอีกแล้ว”

“เปล่า”

“ไม่สบายรีบบอกนะเว้ย”

“ไม่เป็นไร ขอบใจว่ะ”ทัณฑ์ที่เฝ้าแต่คิดเรื่องของนัทจนรู้สึกแย่รีบรวบรวมสติกลับมาสนใจงานที่อยู่ตรงหน้า

งานก่อสร้างคืองานหลักสร้างอาคารเอนกประสงค์หนึ่งหลังโรงอาหารหรึ่งหลังและห้องสมุดอีกหนึ่งหลังเป็นงานที่หนักมากเพราะ

ต้องแข่งกับเวลานักศึกษาบางคนก็เริ่มบนออกมาแล้วและแล้วการทำงานของวันนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดีทั้งที่ต้องเหนื่อยจากเดินทาง

มาไกลแล้วต้องมาเริ่มทำงานหนักตั้งแต่วันแรกแล้วยังอากาศที่ร้อนในเวลากลางวันพอเริ่มตกเย็นอากาศที่เริ่มเย็นขึ้นมาทันที

ทำให้หลายคนมีการป่วยตามมา

“ไอ้หล่อนั่นมันเป็นใครวะ”เจมส์พูดมาขณะที่ทุกคนกำลังนั่งล้อมวงกินข้าว

“สองได้ยินนัทบอกว่าเป็นผู้กองอะไรสักอย่างจะมาช่วยดูแลความปลอดภัยของพวกน่ะ”

“สองนี่เก่งนะรู้ไปทุกเรื่องเลย”

“อะไรนะนายที่พูดหมายความว่ายังนายว่าฉันสอดรู้สอดเห็นหรอ”

“ก็เปล่า”สองกับเจมส์พูดคุยกันอย่างสนุกคงมีแต่เท่าที่รู้ทัณฑ์ไม่ค่อยพอใจที่นายผู้กองคนนั้นทำตัวสนิทสนมกับนัทมากเกินไป

“ข้าวทุกจานอาหารทุกอย่างอย่ากินทิ้งขว้างเป็นของมีค่าผู้คนอดยากมีมากหนักหนาสงสารบรรดาเด็กตาดำดำ”เสียงท่องบทสวด

ก่อนทานข้าวดังขึ้นทุกคนก็พร้อมนั่งประจำที่หลังจากที่ทำงานมาเหนื่อยๆอาหารที่อยู่ตรงหน้ามันดูคุณค่ามาก

“ให้ตายเถอะกูไม่เคยกินข้าวที่ไหนอร่อยเท่าที่นี่มาก่อนเลยหิวจนมือสั่นกูนึกว่ากูลงแดง”

“เออ กูรู้คุณค่าของอาหารเลย”

“ไอ้นนท์กินไม่พูดไม่จาเลยท่าทางจะหิวมาก”

“เปล่ากูมีมรรยาทเวลากินข้าวเขาไม่ให้พูดเสด็จพ่อเสด็จแม่สอนมาดี”

“หรอ”ประสานเสียง

“ดีนะสองเอาขนมของกินมาด้วยอีกอย่างร้านขายของที่นี่ก็อยู่ตั้งไกล”

“สองแอบออกไปข้างนอกมาหรอ”

“เปล่านะหนึ่งสองถามเด็กนักเรียนที่เข้ามาเล่นที่โรงเรียนไงเด็กเขาเข้ามาเล่นกับสอง”

“อย่าซนนะถ้าซนมากหนึ่งจะบอกนัทให้จัดการ”

“งื้อ สองไม่ซนหนึ่งอย่าว่าสองสิ”ความมืดที่คลืบคลานมาแทนที่แสงสว่างไม่พอยังหอบเอาความหนาวเย็นพร้อมลมมาด้วย

กับข้าวมื้อเย็นผ่านไปด้วยความเงียบเพราะงานที่หนักทำให้ทุกคนหมดแรงไปตามๆกัน

“เหนื่อยว่ะ แล้วยิ่งกินข้าวอิ่มยิ่งง่วง”

“บ่นอยู่ได้ไอ้เอกเหนื่อยเป็นคนเดียวรึไงมึง”

“อ้าว นัทจังเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แฮ่ ๆ สิบนาทีได้แล้วมั้งนัทเพลียน่ะเลยว่าแอบงีบเดี๋ยวมีกิจกรรมสันทนาการอีกนัทต้องประต่ออีกแล้วเห็นว่านัทต้องไปตลาดไปช่วยซื้อของอีก”

“นัทของสองสู้ๆนะ”สองเข้าไปสวมกอดนัทที่นั่งอยู่บนที่นอน ทุกคนจัดที่นอนให้เข้าที่สองนัทหนึ่งและเต็มสิบนอนด้วยกันเจมส์ทัณฑ์นนท์และเอกนอนฝั่งตรงกับนัท

“ทำไมเราไม่นอนฝั่งนั้นวะ”

“นอนฝั่งนี้กูจะมองเห็นเขา มึงคิดว่านอนฝั่งกูจะได้นอนใกล้เขารึไง”

“เออว่ะ แต่นั่งมองตรงนี้เห็นชัดเลยสิมึง”

“อืม”

“พวกมึงไปอาบน้ำว่ะกูเหนียวตัวดึกแล้วจะหนาวด้วย”

“ก็ดีกว่าจะเรียกรวมอีกครั้ง สองไปอาบด้วยกันไหม”สองหันมาแลบลิ้นใส่เจมส์แต่ก็เดินออกไปอาบน้ำพร้อมกัน ทุกคนปล่อยให้

นัทได้พักไม่มีรู้นัทนอนพักสายตาไปนานเท่าไหร่เขารู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงกลองที่ตีเป็นจังหวะพร้อมหัวเราะสลับกับเสียงปรบมือ

นี่เขาหลับไปนานแค่ไหน?นัทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาสามสิบนาทีแล้วที่เขาหลับไป

“นัท ตื่นแล้วหรอ”

“อ่อเออครับ พี่หมอมีอะไรกับนัทรึเปล่า”

“เปล่าหรอกพี่แค่เดินดูความเรียบร้อยเฉยๆน่ะ เห็นว่ามีชาวค่ายบางคนป่วยด้วยว่าแต่นัทคงไม่ได้ป่วยหรอกใช่ไหม”ยังไม่ทันตั้ง

ตัวพี่หมอก็ใช้มือวางบนที่หน้าผากของนัทเบาๆนัทไม่ชอบพี่เขาเลยติดรำคาญด้วยซ้ำเขาคิดว่าแสดงท่าทางชัดเจนแล้วนะว่าไม่

ชอบแต่ทำไมถึงชอบจับโน่นจับนี่เขาอยู่เรื่อยทำท่าทางไม่พอใจยังยิ้มให้อยู่ได้หลังกิจกรรมทุกอย่างเสร็จสิ้นลงชาวค่ายต่างกลับ

ที่พักซึ่งแยกชายคนละฝากฝั่งยิ่งดึกอากาศยิ่งหนาวยิ่งที่ห่างไกลความเจริญไม่มีเสียงเครื่องยนต์มีเพลงเสียงแมลงตอนกลางคืน

ร้องแข่งกับเสียงใบไม้ใบที่เสียดสีกับแรงลมและเสียงพูดคุยกันของกลุ่มผู้ชายชาวค่ายผู้ใหญ่บ้านลูกบ้านจำนวนหนึ่งและตำรวจ

นอกเครื่องแบบกำลังนั่งเวรยามสลับกันพร้อมทั้งก่อไฟไล่ความหนาว

“นัทให้ทัณฑ์ไปเป็นเพื่อนไหม”นัทตกใจเล็กน้อยที่เดินออกจากเต็นท์จะไปอาบน้ำเห็นทัณฑ์ยืนรออยู่

“อื้ม รบกวนด้วยนะทัณฑ์ไม่ง่วงรึไงดึกขนาดนี้แล้วแล้วอากาศยังหนาวอีกตะหาก”

“เป็นห่วงเห็นนัทยังไม่เข้ามาเลยรอ กำลังจะเข้าไปเห็นนัทเดินออกมาก่อนเพิ่งประชุมเสร็จหรอ”

“ทัณฑ์สนุกไหมมาค่ายกับนัทนัทขอโทษนะที่ไม่มีได้คุยกับทัณฑ์เลยอีกอย่างนัทกลัวทัณฑ์เบื่อ”

“ไม่หรอก พรุ่งนี้เช้าให้ทัณฑ์ไปช่วยไหม”ทัณฑ์พูดแต่หันหน้าไปทางอื่น

“แล้วกลับไปนัทจะเลี้ยงหนังตอบแทนนะ”นัทบอกแล้ววิ่งเข้าไปอาบน้ำปล่อยให้ทัณฑ์ยืนใจเต้นด้วยความดีใจมันหมายถึงเดทรึ

เปล่านะทัณฑ์อดที่ยิ้มกับความคิดของตัวเองไม่ได้ทัณฑ์นั่งฟังเสียงน้ำตกกระทบพื้นเป็นระยะไม่นานคนตัวบางใบหน้าซีดก็โผล่

ออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมๆฉพาะของเจ้าตัวทัณฑ์อยากดึงนัทเข้ามากอดแต่กลัวว่ามันจะไม่ค่อยเหมาะ

“หนาวระสิเดี๋ยวก็ไม่สบาย ผ้าห่มอุ่นรึเปล่า”

“อุ่นนะ”

“งั้นให้ทัณฑ์นอนด้วยคนสิ”ทัณฑ์พูดยิ้มให้นัท

“บ้า”นัทรีบหลบหน้าทัณฑ์แล้วรีบเดินกลับเข้าไปในเต็นท์ทัณฑ์เดินตามนัทแล้วหัวเราะกับท่าทางน่าเอ็นดู

...................................................................

ไฟในเต็นท์นอนกับอาคารนอนถูกปิดลงหมดแล้วเสียงลงพัดกระทบกับผืนผ้าใบสีน้ำเงิน

“นัท นัท ตื่นได้แล้ว”ทัณฑ์ตั้งนาฬิกาไว้ตามเวลาที่นัทบอกแล้วเดินไปปลุกคนตัวเล็กที่กำลังนอนสบายโดยมีสองฝาแฝดขนาบ

ซ้ายขวาทัณฑ์หันไปทางขวารู้สึกแปลกใจกับภาพที่เห็นแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะไม่ใช่เรื่องของเขา

“อื้อ ทัณฑ์รอนัทแปป”ทัณฑ์ออกมายืนยืดเส้นยืดสายรอนัทด้านนอก

“เรียบร้อยแล้วหรอ เดี๋ยวก่อน”ทัณฑ์เรียกนัทให้หยุดแล้วสวมผ้าพันคอให้

“สวมไว้จะได้อุ่นๆ”

“ขอบใจนะ”

ทั้งๆที่เป็นช่วงปิดเทอมทำไมนัทต้องมาตื่นแต่เช้าขนาดนี้ด้วยนะโอ้ยคิดถึงที่นอนนุ่มๆอุ่นๆจังเลยแต่ก็รู้สึกดีใจที่มีโอกาสออกค่าย

อาสาถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตว่าแต่ตลาดที่จะซื้อของที่ว่านี่มันอยู่อีกไกลไหมเนี่ยผ้าผันคอนี่กลิ่นเดียวกับเจ้าของเลยนะ

“อ้าวเด็กๆลงได้แล้วลุงจะจอดลงตรงนี้นะอะไรที่หนักถือเอาทิ้งไว้ที่รถก่อน”ลุงคนขับรถบอกทุกคนจากนั้นหัวหน้าก็แบ่งหน้าที่ไป

ซื้อของไม่นานของที่ต้องการก็เต็มรถยังพอมีเวลาทุกคนได้เวลาเดินเที่ยว

“ทัณฑ์ซื้ออะไรน่ะ”

“ของใช้กับอาหารเสริมมาให้คนแถวนี้เดี๋ยวป่วยแล้วอดไปดูหนังฟรี”คำพูดของทัณฑ์ทำให้นัทยิ้มออกมาทันที

ระหว่างทางตอนที่ออกมาจากค่ายท้องฟ้ามืดสนิทไม่มีแสงไฟแต่ตอนขากลับมองเห็นแสงตะวันอยู่ไกลๆปลายขอบฟ้าหมอกยาม

เช้ายังปกคลุมความหนาวเย็นยังคงอยู่มันช่างเป็นภาพและความรู้สึกที่น่าจดจำเสียจริง



.......................................................................................

ใกล้จบแล้ว ใกล้จบแล้ว  :mew3: :mew3: :hao5: :hao5:
โปรดติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/


Chapter 11


“นัทจังมาดูนี่เร็วเกรดออกแล้ว”

“ว่าไงนะสองเกรดออกแล้ว”

“จริงๆด้วยเกรดสองดีนี่นา”

“สองอยากดูของนัทบ้าง”

“เอาไว้ว่างนะ นัทซื้อปาท่องโก๋มาฝากทุกคนด้วย”

“ขอบคุณนะนัทเจมส์กำลังหิวเลย”

“นายเจมส์เอาแบ่งเลยนะ”

“เฮ้ย เจมส์มึงดูคะแนนเทอมนี้กูดิว่าแต่สัญญาณเน็ตที่นี่เร็วดีนะ”

“เพื่อนนท์ครับหันศีรษะน้อยๆของคุณดูทางโน้นซิครับ”

“เฮ้ย นั่นมันโตเกียวทาวเวอร์”

“พลั๊ว”

“โอ๊ย เจ็บนะไอ้เจมส์”

“นั่นมันโตเกียวทาวเว่อบ้านพี่อาคุณหรอครับนั้นหอไอเฟ่ว”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“นัทแล้วเรื่องที่เรียนช่วงซัมเมอร์เอาไงจะเรียนไหม”

“แล้วหนึ่งว่าไงแต่นัทว่าก็ดีนะปีสามปีสี่จะได้ไม่หนักมาก”

“เต็มว่าเรียนเถอะหนึ่ง ทัณฑ์ไม่สนใจลงเรียนหรอหรือว่าไปเที่ยวที่ไหน”

“ก็ดีนะ”

วันเวลาค่อยค่อยผ่านไปจากวันที่หนึ่งเป็นวันที่สองสามผ่านไปงานทุกอย่างก็เป็นรูปเป็นร่างและเสร็จสิ้นก่อนกำหนดเพียงหนึ่งวัน

ทุกคนต่างยืนมองอาคารเอนกประสงค์โรงอาหารและห้องสมุดที่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจเสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อแสดงความยินดีใน

พิธีรับมองอาคารทั้งสามให้กับโรงเรียนโดยมีผู้อำนวยการรับมอบพิธีทางการเสร็จสิ้นลงในช่วงเช้าจากนั้นเป็นกีฬาสานสัมพันธ์

ระหว่างชาวค่ายกับชาวบ้าน

“หลบมาทำอะไรตรงนี้คนเดียวไม่ไปร่วมกิจกรรมกับเขา”

“ไม่อ่ะอยากพักบ้าง มือแข็งแล้วนิจับปากกาเขียนหนังสือไม่เป็นตัวแล้วไม่รู้กลับไปจะอ่านหนังสือออกรึเปล่า”

“เว่อร์ไปมั้งนัทแล้วนั่นทำอะไร”

“เปล่านัทมาเขียนเฟรนชิฟไงยังไม่ได้เขียนให้คนอื่นเลยแต่มีคนมาเขียนให้นัทเต็มเลยดูสิมีแจกอีเมล์เบอร์โทรด้วยนะ ทัณฑ์หาอะไรอยู่ถ้าเป็นของทัณฑ์อยู่กับนัทนะ”

“นัทจะเขียนให้ทัณฑ์หรอ”

“อืม ทำไมรึไม่อยากให้เขียนว่าแต่ทำไมของทัณฑ์นี่มีแต่ของสาวๆเขียนเต็มเลย”

“ไม่ใช่ นัทจำตอนเด็กที่เรียนได้ไหม”

“ทำไม อย่าบอกนะว่าแกแล้วคิดถึงเรื่องตอนเด็ก”

“หึหึ ทัณฑ์หมายถึงเกมส์สิบคำถามน่ะ”

“ทัณฑ์จะให้นัทเขียนคำตอบว่างั้น”ทัณพยักหน้าแล้วยิ้มอย่างพอใจ”ได้ว่ามา”

“อาหารที่นัทชอบ”

“อ๋อ เข้าใจแล้วไม่ต้องมาแอบดูเลยถ้าแอบดูเดี๋ยวเขียนให้นะ”

“ได้ๆ ไม่กวนแล้ว”

“ชอบเพลงแนวไหน..........”ทัณฑ์เป็นคนถามส่วนนัทเป็นตอบทั้งคู่ใช้เวลาถามตอบกันอยู่นาน

“อ่ะเสร็จแล้วห้ามเปิดดูนะต้องกลับไปก่อนถึงเปิดดูได้”

“ดู นิดเดียวเองนิดเดียวก็ไม่ได้หรอ เอางี้เดี๋ยวทัณฑ์เลี้ยงไอติมเลยนั่นๆรถไอติมอยู่ตรงนั้น”

“อะ อะก็ได้เห็นว่าเป็นทัณฑ์นะถ้าเป็นคนอื่นไม่ยอมนะเนี่ย”

“เฮ้ย ทำไมมันว่างเปล่าอย่างนี้นี่นัทไม่ได้เขียนอะไรเลยนี่นา”

“ก็บอกแล้วถ้าเปิดก่อนเวลาตัวหนังสือมันจะหายไป”

“ไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่แล้วมั่วแล้ว”

“ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นน่าเรื่องอย่างนี้มันต้องมาเรียนรู้ด้วยตัวเองความลับบอกไม่ได้หรอก”ทัณฑ์ยิ้มกับคำพูดของคนตัวเล็กนี่เขาจะรู้รึ

เปล่านะว่าสิ่งที่พูดเมื่อครู่น่ะมันหมายถึงให้มาคบกันดูให้ตายเถอะคนตรงหน้านี่รักจริงท่าทางเจ้าเล่ห์นี่อีกสักวันเถอะเขาจะทำให้

คนตัวเล็กหายใจไม่ทันเลยทีเดียว



............................................................................................


ใกล้จบแล้ว ใกล้จบแล้ว เย้ๆๆๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป





ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-17
 :กอด1:


ทัณฑ์เนื้อหอมจริงไรจริง ว่าแต่คุณหลิวนี่จะโผล่มาให้รำคาญอีกไหมคะ?

เราว่าการเขียนมันทื่อๆไปหน่อยนึง ถ้าเขียนให้ไหลมากกว่านี้จะดีมากๆเลยค่ะ :)

สู้ๆนะ  :กอด1:

ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/


Chapter 12


“หนึ่งสองทางนี้”นัทตะโกนโบกมือเรียกเพื่อนทั้งสองคน

“นัททำไมมาเร็วจัง”

“พอดีนั่งอยู่เฉยๆก็จะหลับให้ได้เลยต้องมาหาอะไรทำ”นัทมองสีหน้าเพื่อนทั้งสองที่ไม่ต่างจากตัวเองมากนัก

“ว่าแล้วหนึ่งเป็นเหมือนกันกลับจากค่ายมาได้ห้าวันแล้วแต่เรี่ยวแรงมันไม่กลับมาซักที”

“สองไม่นึกว่าไปออกค่ายมันจะหนักและเหนื่อยอย่างนี้”

“แต่ก็รู้สึกสนุกคุ้มค่าใช่ไหมล่ะ”

“อืม ก็ใช่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้พาเด็กทำกิจรรมและสอนให้พวกเรารู้เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพอนามัย ฮ้าว”

“ไม่รู้ว่าวันนี้จะเรียนรู้เรื่องรึเปล่านะ ยังไงพวกเราฝากนัทด้วยนะ”

“แล้วนัทเป็นไงบ้าง”

“หมายถึง”

“คุณชายทัณฑ์เทพไม่เฝ้าหรอไง”

“หึหึ”

“ทำเป็นเล่นตัวเดี๋ยวก็มีคนแย่งหรอกชอบเขาไม่ใช่รึไงทัณฑ์ออกเป็นดีขนาดนั้น”

“เอาใจช่วยรึเกินนะได้มาเท่าไหร่ละ”

“เปล่าก็แค่อยากเห็นเพื่อนมีความสุขเท่านั้น”

“หนึ่งเอาเรื่องตัวเองให้รอดเถอะสองยังไม่เห็นเต็มเลยนะวันนี้”

“ชิร์เงียบไปเลยเจ้าสอง”

ไอ้ชอบนัทไม่ปฎิเสธหรอกแต่อยากได้เวลาเพื่อพิสูจน์อะไรหลายอย่างเท่านั้นแล้วไม่อยากมานั่งเสียอกเสียใจทีหลังช่วงเวลา

เรียนภาคฤดูร้อนของนัทผ่านไปได้ด้วยโดยที่มีทัณฑ์และเพื่อนเรียนด้วยความสัมพันของทั้งคู่นับวันยิ่งดีและพัฒนาขึ้น

.....................................................

ตึง ตึง ตึง เสียงกลองถูกตีเป็นจังหวะให้นักศึกษาใหม่เต้นเข้าจังหวะเพื่อทำกิจกรรมถึงแม้จะเข้มงวดเรื่องรับน้องระเบียบเชียร์แต่

ก็ช่วงเลาที่ให้น้องๆผ่อนคลายบ้างเพราะอะไรที่มันตรึงเกินมันจะขาด

“นัทรอทัณฑ์นานไหม”ทัณฑ์วิ่งมาหาคนตัวเล็กที่นั่งรออยู่ใต้อาคารเรียน

“อืม ไม่หรอกทัณฑ์เหนื่อยไหม”นัทยื่นขวดน้ำให้ทัณฑ์

“ขอบคุณนะ ทัณฑ์ไม่ได้ทำอะไรเลยแค่ไปยืนทำหน้าหล่อๆใส่น้องเฉยๆไม่ได้เหนื่อยอะไรทำงานอยู่หรอ”

“อืม”

“หิวรึยัง”

“นิดหน่อยครับ ทัณฑ์นั่งพักก่อนเถอะ”

นัทละสายการงานตรงหน้าหันมาสนใจผู้ชายตรงหน้าที่เดินมานั่งลงที่โต๊ะด้วยกันผู้ชายหน้าตาดีคนดีเป็นขวัญใจสาวๆหลายคน

แต่ก็ไม่ใครมีหาแต่ล่าสุดก็คงเป็นสาวสวยที่ชื่อหลิวที่กัดทัณฑ์ไม่ปล่อยแต่ก็ได้นัทและเพื่อนๆช่วยในที่สุดเอก็ยอมรามือไปใน

ที่สุด

“ทัณฑ์นัท ไปกินข้าวกันไหมทัณ์วันนี้กูไม่มีเพื่อนไปกินข้าวกูถูกทิ้งว่ะ นัทวันนี้เราขอเป็นก้างซักวันนะ”

“เขาทั้งมึงหรือมึงทิ้งเขา”

“ทั้งสองนั่นแหล่ะ ก็กูยังไม่คนที่ใช่อย่างมึงไงมึงก็เห็นใจกูหน่อย”

“ขอโทษนะครับ พี่ทัณฑ์เนทไม่ได้เอารถมาพี่ทัณฑ์ไปส่งเนทกับเพื่อนได้ไหมครับ”หนุ่มน้อยน่าสวยเดินเข้ามาหาทัณฑ์ที่เป็นพี่รหัส

“นุ่มนิ่มรบกวนด้วยนะคะ”

“แค่น้องรหัสนัทไม่มีอะไรเชื่อเจมส์”นัทมองไปที่น้องรหัสของทัณฑ์ดูท่าคงไม่มีปัญหาแต่ปัญหาคงเป็นอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

เป็นอันว่าทุกคนตกลงไปทานข้าวกันก่อนก่อนที่ทัณฑ์จะไปส่งน้องๆ

ทุกคนเดินมาหยุดที่ร้านสเต็กบุฟเฟ่หน้ามหาวิทยาลัยที่ตอนนี้เริ่มมีคนทยอยเข้าไปในร้านเมื่อทั้งห้าคนเปิดประตูเข้าไปก็มี

พนักงานพาไปที่โต๊ะพร้อมวางเมนูเครื่องดื่มและใบสั่งไว้ร้านอาหารเป็นแบบปิดติดเครื่องปรับอากาศ

“ทานได้เลยตามใจวันนี้ป๋าทัณฑ์เลี้ยง”

“หึ ให้มันได้อย่างนี้ไอ้เจมส์”

“น่าๆ เลี้ยงเพิ่มอีกคนสองคนจะเป็นไรไป”ทัณฑ์ส่ายหัวกับเจมส์เบาๆ

“นัทเอาเหมือนเดิมไหม”

“อื้ม”นุ่มนิ่มชำเลืองมองหน้านัทน้อยก่อนที่จะสั่งอาหารของตัวกับเนท

ทัณฑ์ลุกขึ้นแล้วเดินไปตักอาหาร

“พี่ทัณฑ์นี่ใจดีจังเลยนะคะถ้าใครได้เป็นแฟนคงโชคดีมากๆเลย”นัทรู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับเพื่อนน้องรหัสทัณฑ์ยังไม่รู้บอกไม่ถูก

“เรียบร้อยนะเดี๋ยวพี่เอาเมนูเครื่องดื่มไปส่งเขาก่อน ป่ะเนสไปตักอาหาร”

“นุ่มนิ่มรอที่โต๊ะนะเดี๋ยวเนสตักมาให้”

“ขอบคุณนะ”ทัณฑ์กับเจมส์ลุกขึ้นไปตักอาหารเสียงมีดช้อนส้มกระทบด้วยจานเสียงกัวเราะพูดคุยของลูกค้าโต๊ะรอบๆ

“พี่ทัณฑ์น่ารักดีนะคะ พี่นัทเป็นเพื่อนกับพี่ทัณฑ์รู้รึเปล่าคะว่าพี่ทัณฑ์มีแฟนแล้วรึยัง”นัทหันไปมองหน้านุ่มนิ่มตรงแล้วยิ้มที่มุม
ปากอย่างพอใจ

“พี่ว่าลองถามพี่ทัณฑ์ดีกว่าเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของพี่ตอบแทนไม่ได้น่ะ”

“ก็ใช่ค่ะนุ่มนิ่มถามเนท เนทก็บอกอย่างนั้นเหมือนกันแต่ถ้านุ่มนิ่มเป็นผู้หญิงให้ไปถามอย่างนั้นตรงๆนุ่มนิ่มอายค่ะ”

“นุ่มนิ่มนี่เป็นเด็กดีจังน้า”

“แน่นอนซิคะพ่อแม่สอนมาดี จะให้มาเดินตามหลังผู้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรกันนุ่มนิ่มทำไม่ได้ค่ะ”

“แล้วนุ่มนิ่มรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเขาอาจจะเป็นอะไรกันมากกว่าที่นุ่มนิ่มคิดก็ได้”

“คงมีแต่พวกที่วิปริตคิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียวอีกฝ่ายคงเห็นเป็นแค่เพื่อนก็เท่านั้นก็แค่หน้าตาบังเอิญดีแต่ยังไงก็ไม่ใช่ของแท้

ของเทียมจะสู้ของแท้ได้ยังกันใช่ไหมคะ”

“สู้ได้ไม่ได้พี่ไม่รู้หรอก รู้แต่ว่าไอ้พวกที่เรียกตัวเองว่าเป็นของแท้กลัวแพ้เลยมาเที่ยวกัดคนนั้นนี้ไปทั่วเหมือนหมาบ้า”

“พี่นัท”นุ่มนิ่มเรียกชื่อนัทออกมาด้วยความรู้สึกโกรธอย่างลืมตัว

“มีอะไรรึเปล่านัท”ทัณฑ์ที่เดินกลับมาที่โต๊ะเห็นท่าทางแปลกของนุ่มนิ่มแต่คนของเขากำลังยิ้มอย่างพอใจ

“เปล่า ว่าแต่ทำไมไปนานจังเลย”

“โทษทีพอดีแถวยาวน่ะ”

“น่ากินจังเลย”

“นัทจังอันนี้ก็น่ากินเจมส์ตักมาเผื่อ นี่ของนุ่มนิ่ม”เจมส์วางจานสเต็กที่ช่วยเนทถือมาวางไว้ตรงหน้านุ่มนิ่ม

ถาพที่ทัณฑ์กำลังนั่งกินเสต็กกับนัทพูดคุยหัวเราะกันทำให้นุ่มนิ่มไม่พอใจ

“ทำไมพี่ทัณฑ์ไม่ไปส่งพี่นัทก่อนล่ะคะจะได้ไม่ต้องวลกลับมา”

“........”ไม่มีคำตอบออกมาจากทัณฑ์เขารู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องมาตอบคำถามผู้หญิงคนนี้ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนของน้องรหัส

เขาก็ไม่อยากจะใส่ใจถึงแม้อาการที่รู้สึกไม่ดีกับผู้หญิงจะดีขึ้นโดยที่มีนัทคอยให้กำลังแต่มันเป็นความรู้สึกฝังใจจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะไม่ให้มีอคติกับผู้หญิง

“ขอบคุณนะครับพี่ทัณฑ์พี่นัทสำหรับอาหารเย็นและที่มาส่งเนทกับนุ่มนิ่ม”นัทยิ้มพยักหน้าให้ออกจากหอพัก

ครืน ครืน นัทหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเปิดอ่านดูแล้วยิ้ม

“มีอะไรรึเปล่านัทใครส่งอะไรมา”

“เปล่าหรอกแค่มีคนอยากลองดี”นัทเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าแล้วยิ้มให้ทัณฑ์ที่นั่งอยู่ข้างๆยายเด็กนี่ร้ายเหมือนกันที่มีเขาอยู่ในมือคงจะเตรียมตัวมาดี

เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่
-นุ่มนิ่ม-

................................................................................................

ใกล้จบแบ้ว ใกล้จบแล้ว กำลังพยายาม  :mew3: :mew2:

โปรดติดตามต่อไป




ออฟไลน์ jaengsRU

  • ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 163
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +32/-1
    • https://www.facebook.com/jaengsruchengschan/


Chapter 13


“ทัณณ์วันนี้นัดเลี้ยงน้องหรอ”

“อือ”

“กูไปด้วยด้วยดิ”

“ได้แต่ไม่เลี้ยง”

“นั่นไม่ใช่ปัญหาแค่อยากมีเพื่อนกินเหล้าว่ะนัทก็ไปใช่เปล่าวะ”

“ไป”

“ดีเลยจะได้มีเพื่อนเยอะๆเดี๋ยวชวนไอ้เอกไอ้นนท์ไปด้วย”

“ทุ่มหนึ่ง ร้านนั่งเล่นเพลิน”

“ได้ ได้แล้วกูโทรหา”ทัณฑ์มองเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กที่วิ่งไปหาเอกกับนนท์คงอยากจะเที่ยวมากเพราะตั้งแต่ที่เริ่มสนิทกับ

นัทเจมส์ก็เลือกที่ให้เขาได้ใช้เวลาส่วนตัวอยู่กับนัทมากขึ้นเขาคงเป็นเพื่อนที่แย่ที่ปล่อยให้เจมส์เหงาเขามองดูนาฬิกาข้อมือบ่าย

สามโมงอีกนานกว่าจะถึงเวลาวิชานี้เป็นวิชาสุดท้ายแล้วส่วนนัทน่าจะเรียนเสร็จตั้งแต่บ่ายสองโมงเขารู้สึกคิดถึงร่างบางขึ้นมาจึง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“นัทอยู่ที่ไหนครับ”

“ครับ นัทอยู่ที่ห้องทัณฑ์เรียนแล้วหรอ”

“ครับ”

“จะมานั่งเล่นที่ห้องนัทก่อนก็ได้นะหิวรึเปล่าถ้าอยากินอะไรก็ซื้อมานะ”

“นัททำให้กินหน่อยสิ”

“อือ ได้สิอาหารง่ายๆนะ”

“ขอบคุณครับ แล้วเจอกัน”ทัณฑ์วางโทรศัพท์เก็บของบนโต๊ะแล้วรีบเดินออกจากห้องที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เขา

จะได้เข้าไปนั่งทานข้าวในห้องของนัทเขาแวะร้านเบอร์เกอร์รี่ซื้อเค้กขนมและอะไรอีกสองสามอย่างไปฝากคนตัวเล็ก

ก๊อก ก๊อก

“มาเร็วจัง เข้ามาก่อนสิมีของฝากด้วยกลัวนัทไม่ทำอะไรกินล่ะซิ”

“น่าอยู่จังเลย”ทัณฑ์เข้าไปในห้องรู้สึกว่าบรรยายในห้องน่าอยู่มีกลิ่นของนัทลอยเต็มห้องไปหมด

“อยากอยู่ไหมห้องข้างๆยังว่างนะเดี๋ยวนัทถามเจ้าของให้”

“ไม่เป็นไรครับ นัททำอะไรให้กิน”

“ยังไม่เสร็จเลย ทัณฑ์วางของบนโต๊ะทานข้าวนะนั่งรอที่โซฟาแล้วกัน”นัทเปิดทีวีแล้วเดินหายเข้าไปในครัวทัณฑ์วางของที่ซื้อ

มาบนโต๊ะอาหารนี่ก็เป็นโซฟาที่นัทนั่งทุกวันนัทนั่งลงตรงนี้รีโมทอันนี้นัทก็จับอยู่บ่อยๆทัณฑ์มองไปที่ประตูที่ปิดไว้สองห้องต้องมี

ไหนห้องหนึ่งที่เป็นห้องนอนของนัทห้องที่มีเตียงนอนนุ่นๆที่นัทนอนทุกคืนทัณฑ์เลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วเดินตามนัทเข้าไปในครัว

กลิ่นอาหารชวนน้ำลายไหล

“หิวแล้วหรอตามเข้ามาในครัวใกล้เสร็จแล้ว”

“มีอะไรให้ทัณฑ์ช่วยไหม”

“ทัณฑ์แน่ใจนะ”

“เห็นทัณฑ์อย่างนี้ทัณฑ์ช่วยป๊าทำอาหารบ่อยๆนะ”

“โอเคงั้นเตรียมจานนัทจะตักข้าวพัดทะเลให้”นัทตักข้าวพัดลงในจานวางแตกกวาที่หั่นไว้มะนาวครึ่งซีกและตักน้ำซุปใส่ถ้วย

“อื้อ หอมจังเลย”

“ทัณฑ์อาหารอยู่ในจาน”

“อ้าว กลิ่นหอมหอมเหมือนกันนึกว่าเป็นอาหารโทษที”นัทส่ายหน้ายิ้มกับอาการขี้เล่นของทัณฑ์

“เป็นยังไงอร่อยไหม”นัทแสดงสีหน้าลุ้นว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไรออกมาเขารู้สึกไม่มั่นใจเพราะเป็นครั้งแรกที่ทำกับข้าวให้ทัณฑ์

กินจึงไม่รู้ว่าจะถูกปากรึเปล่า

“อร่อยมาก”เมื่อได้ยินคำชมก็ทำไห้นัทถึงกับยิ้มแก้มปริทั้งสองคนกินข้าวข้าวไปคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยจนอิ่มทัณฑ์จึงอาสา

จ้างถ้วยจานส่วนนัทก็เข้าไปทำความสะอาดครัวทั้งคู่ออกมานั่งดูรายการโทรทัศน์รอเวลานัดหมาย

“ทัณฑ์ ทัณพ์ตื่นได้แล้ว”อืม นี่เขาหลับไปหรือเนี่ยไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน

“นัท อาบน้ำแล้วหรอ”

“อืม”

ฟอด

“ทัณฑ์ ทำอะไร”นัทจับแก้มที่ข้างที่ถูกล่วงเกินเดินให้ห่างทัณฑ์หน้าก็เริ่มแดงเฮ่อเพราะความอาย

“พิสูจน์กลิ่นไงถ้าเหมือนข้าวผัดแสดงว่ายังไม่อาบแต่เมื่อกี้หอมแสดงว่าอาบแล้ว”ทัณฑ์อยากหัวเราะกับท่าทางอายของคนตัว

เล็กทำไมมันถึงน่ารักอย่างนี้เขายันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าห้องน้ำรีบอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เตรียมมา


.......................................................................

“เรียบร้อยนะครับอาหารรอซักครู่”ทัณฑ์สั่งอาหารเครื่องดื่มให้ทุกคนพรุ่งนี้เป็นวันหยุดดูท่าเพื่อนของเขาคงมาดื่มโดยเฉพาะร้าน

ที่เขาและเพื่อนมาเลี้ยงน้องวันนี้เป็นร้านอาหารกึ่งบาร์ส่วนมากที่มาจะเป็นนักศึกษาส่วนใหญ่บรรยายน่านั่งแถมยังมีการแสดง

ดนตรีสดบนเวทีด้วยตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในร้านทุกคนก็มองนัทและเพื่อนๆคนตัวเล็กที่ดูมีเสน่ห์ดึงดูดให้ทุกคนอยากเข้าใกล้ไม่รู้ว่า

มีคนมองมาที่เขาเรื่อยๆทำให้ทัณฑ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ๆกันกันเบียดนัทจะไหล่ข้างหนึ่งซ้อนอยู่ด้านหลังของนัท

“ไม่ได้มานั่งบรรยากาศแบบนี้นานแล้วมาเปิดหูเปิดตาบ้างรู้สึกดีเป็นบ้า”

“หรอ ไอ้นนท์กูเห็นวันๆมึงเอาแต่หลับในห้อง”เจมส์กวนเพื่อนไม่ได้

“ แต่ได้ข่าวว่ามึงก็นั่งหลับอยู่ข้างๆกูนะ”

“กูก็กลัวมึงเหงาไง”

“น้องเนทกับนุ่มนิ่มน้องอยากได้อะไรบอกพี่เอกนะพี่เอกจะช่วยบอกพี่ทัณฑ์ให้”

“Fine กูก็นึกว่ามึงจะใจดีเลี้ยงน้องช่วยไอ้ทัณฑ์”

“เออน่า ก็น้องๆมันน่าเอ็นดูไงมึง”

“ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ”

“สองอย่ากินเยอะเดี๋ยวปล่อยให้นอนใต้สะพานลอย”

“ชิร์ หนึ่งใจร้ายเดี๋ยวคืนนี้ไปนอนกับนัทก็ได้ นะนัท”

“ไม่หล่ะ นัทจะนอนกับหนึ่งพรุ่งนี้ไปดูหนังด้วย”

“อ้า สองไปด้วยอย่าทิ้งสองสิ”

ทัณฑ์เลี้ยงน้องเพราะพี่ๆคนอื่นไม่ว่างหน้าที่นี้จึงตกมาที่ทัณฑ์น้องเนทไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนเขาจึงชวนเพื่อนสนิทอย่างนุ่มนิ่มมา

ด้วยเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานนานๆทีจะมีดื่มสังสรรค์กัน

“พี่ทัณฑ์คะช่วยตักต้มยำให้นุ่มนิ่มได้ไหมคะ พอดีมันไกลนุ่มนิ่มเอื้อมไม่ถึง”ทัณฑ์ที่กำลังสนใจแต่นัทรีบดึงสติคืนมาช่วยตัก

ต้มยำในหม้อให้เธอ

“โอ๊ย”

“เฮ้ย พี่ขอโทษ”

 “ไอ้ทัณฑ์ เป็นไรวะมึงแค่นี้มือไม้อ่อน”

“ทัณฑ์มึงพาน้องห้องน้ำเลย”

“เป็นอะไรไหมเรา พี่ขอโทษ”

“ไม่เป็นไรมากค่ะ”

นัทที่นั่งมองเหตุการณ์เมื่อครู่รู้สึกทันทีว่าไม่ปกติแต่ไม่นึกว่ายายเด็กนี่จะลงทุนขนาดนี้แต่ก็สำเร็จนะเพราะเธอลากทัณฑ์ไปที่

ห้องน้ำแล้ว

ครืน ครืน  โทรศัพท์โปรแกรมแชทเตือนว่ามีข้อความเข้าเขาหยิบขึ้นมาเปิดดูสิ่งที่ทำให้เห็นคือภาพผู้หญิงคนนั้นกำลังกอดทัณฑ์อยู่นัทรีบกดปิดลงทันทีเมื่อทั้งสองคนกลับมาที่โต๊ะ

“น้องเป็นไปไรมากไหมทัณฑ์”

“ไม่เป็นมากแค่โดนลวกเป็นรอยนิดหน่อยที่มือ”

นัทพยายามไม่ให้เป็นไปตามเกมส์นุ่มนิ่มยิ้มอย่างพอใจมองมาที่นัท

ตอนนี้บางคนเริ่มมีอาการบ้างบางคนก็นั่งฟังเพลงหันหน้าไปมองบนเวทีหนุ่มๆจับกลุ่มคุยกันอีกกลุ่มเป็นนัทหนึ่งและสองที่กำลังกินอาหาร

“นัท เผ็ดน่ะหนึ่งขอน้ำหน่อย”นัทรีบหันไปมองหน้าเพื่อนกำลังจะเติมน้ำเปล่าให้เพื่อนแต่ไม่ทันหนึ่งหยิบแก้วของเขาแล้วดื่ม

เข้าไปแล้วเขาส่ายหัวทันทีทั้งที่รู้ว่ากินเผ็ดไม่ค่อยได้แต่ก็ชอบกินหนึ่งวางแก้วน้ำลงที่หายไปเกือบครึ่งลงพลันสายตานัทเหลือบ

ไปเห็นรอยลิปติกทำไมแก้วของเขาถึงมีรอยลิปติกแล้วโต๊ะนี้มีแต่ผู้ชายตัวเขาเองก็ทาแค่ลิปมันแต่ลอยที่อยู่บนแก้วมันคือลิปติกสี

ครืน ครืน โทรศัพท์นัทสั่นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จักเบอร์ใคร

“พี่นัทเป็นไงบ้างคะสบายดีรึเปล่า”

“หมายความว่าไง”ยายเด็กบ้านี่เป็นอะไรมากรึเปล่า

 “ยังไม่รู้หรอคะว่าไอ้ที่ดื่มเข้าไปน่ะมันไม่ใช่เครื่องดื่มธรรมดา”

“เธอกำลังพูดเรื่องอะไร”เขารู้สึกใจคอไม่ดี

“อะ อะ ก็ได้นุ่มนิ่มจะช่วยให้หายโง่ แก้วนั้นเป็นของนุ่มนิ่มนะคะ ซักหน่อยพี่นัทก็จะรู้สึกแปลก.....”นี่หมายความว่ายายเด็กนี่
วางยาเขาหรออารมณ์ของนัทที่นิ่งมานานรู้สึกโกรธขึ้นมาเพราะคนที่อยู่ข้างๆเป็นคนดื่มเข้าไป

“เห็นว่ายากมีผัวจนตัวสั่นนุ่มนิ่มเลยอยากช่วยสงเคราะห์ อ้อถ้าเป็นพี่ทัณฑ์คงไม่ได้เพราะตอนนี้พี่ทัณฑ์กำลังจะส่งนุ่มนิ่มกับเน

สกลับมาพี่นัทคงมีผัวไปหลายคนแล้วมั้งโชคดีมีความสุขในคืนนี้นะคะ อ้อแล้วอย่าลืมเลือกด้วยนะคะว่าจะเอาคนไหนเลือก

หน้าตาด้วยไม่ใช่ว่าใครก็ได้ อิอิ”นี่มันเรื่องบ้าอะไรอะไรเขาทั้งที่นิ่งไม่สนใจแล้วไม่อยากมีเรื่องแต่ทำไมเธอถึงไม่หยุดนะที่สำคัญ

ที่ดื่มน้ำในแก้วนั้นไปจนเกือบหมดไม่ใช่เขานี่สิเขาไม่น่าใจดีปล่อยให้ทัณฑ์ไปส่งยายเด็กบ้านั่นเลย

“นัทเป็นอะไรรึเปล่าทำไมหน้าดูหงุดหงิด”

“ทะ ทัณฑ์”

“อืม ทัณฑ์ทำไม”

“ไปส่งน้องๆไม่ใช่หรอ”

“ใช่ไปส่ง แต่เป็นลานจอดรถ”

“ก็นึกว่า..”

“ถ้าไปส่งที่หอทัณฑ์ก็ต้องพานัทไปด้วยสิทัณฑ์ไม่กล้าทิ้งนัทไว้คนเดียวหรอก ส่วนน้องๆทัณฑ์ให้เนทโทรบอกที่ให้บ้านมา

รับ”นัทรู้สึกโล่งอกที่เห็นทัณฑ์ยังอยู่กับเขาไม่ไปไหนรู้สึกดีจังเลยที่ผู้ชายคนนี้ให้ความสำคัญกับเขา

“หนึ่ง หนึ่งเป็นอะไรนัทดูหนึ่งหน่อยทำไมหน้าแดงเหงื่อออกเยอะจัง”นั่นไงอาการเริ่มออกแล้ว

“สองไปเรียกเต็มมาเร็ว นัทว่าต้องกลับได้แล้ว ทัณฑ์เรียกเก็บเงินเดี๋ยวนัทดูหนึ่งเอง”

“หนึ่งดื่มน้ำเปล่าก่อน ไปรอที่รถนะเดี่ยวพาไปที่รถนะ”นัทพยุงหนึ่งไปที่รถของเต็มพยุงหนึ่งเข้าไปนั่งด้านหลัง

“หนึ่ง หนึ่ง”นัทพยายามเรียกสติเพื่อนไม่รู้ว่ายาที่กินเข้าไปมันรุนแรงขนาดไหน

“นัท ช่วยหนึ่งด้วยหนึ่งทรมาน”นัทกอดเพื่อนไว้แต่หนึ่งยังดิ้นทุรนทุรายพยายามที่จูบนัท

“เฮ้ย หนึ่งทำอะไรนัท”

“สองไปขับรถ เต็มมาดูหนึ่งเร็ว .....”นัทปล่อยให้เต็มดูแลหนึ่งแล้วออกจากรถมองดูรถที่แล่นออกจากลานจอดรถเรื่องนี่ต้องจบง่ายๆแน่

 ค่ำคืนที่เริ่มต้นด้วยความสนุกสนานก็กลับกลายเป็นความรู้สึกแย่ๆขึ้นมา

“นัทคืนนี้ให้ทัณฑ์อยู่เป็นเพื่อนนะ”

“ทัณฑ์ไม่ไว้ใจอาการนัท”แค่ถูกหนึ่งจูบนิดเดียวอารมณ์ของเขาก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เขาเริ่มมีความต้องการแต่ก็

สามารถควบคุมอารมณ์ไว้ได้นัทที่กินเข้าไปไม่มากยังรู้สึกขนาดนี้แล้วหนึ่งจะเป็นยังไงบ้าง

....................................

 แสงตะวันที่โผล่พ้นขอบฟ้ากำลังส่องแสงรับวันใหม่เมฆสีขาวลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า

ทัณฑ์ค่อยๆลืมตาขึ้นหันหน้ามองใบหน้าใสๆที่กำลังนอนหลับตาสูดลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมออยู่ข้างๆเขาตอนนี้มองนัทที่กำลัง

นอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับเขาผ้าห่มผืนเดียวกันคนที่คิดมาเสมอว่าตัวเล็กยิ่งมาอยู่ใกล้ชิดอย่างนี้ยิ่งตัวเล็กลงไปอีกนี่มันเหมือน

ความฝันเลยเขาใช้มือไล่สัมผัสเบาไปที่หน้าผากคิ้วตาโตที่จ้องมองทีไรจะเห็นเขาอยู่ในนั้นจมูกแก้มใสนุ่มๆ

“จักจี้ทัณฑ์ทำอะไร”นัทลืมตาขึ้นเพราะรู้สึกจักจี้ที่แก้ม

“ปลุกคนขี้เซาไง อรุณสวัสดิ์ครับ ฟอด”

“ทัณฑ์ขี้โกงหอมแก้มนัท”

“อ้าว นัทอยากหอมแก้มทัณฑ์บ้างก็ไม่บอก มา มา เร็วโปรโมชั่นนะหอมแก้มซ้ายแถมแก้มขวานี่ทัณฑ์ยอมขาดทุนสุดๆเลยเพื่อ
นัทคนเดียวนะเนี่ย”

“บ้า”

“นอนต่อไหมเมื่อคืนนอนดึกไม่ใช่หรอ ดีขึ้นแล้วใช่ไหมที่จริงก็อยากช่วยนัทนะแต่ก็กลัวใจตัวเอง....อยากให้นัทพร้อมกว่านี้และ
เกิดจากความรู้สึกของเราจริงๆ”

“อื้ม ขอบคุณทัณฑ์นะที่เข้าใจนัท และอยู่ข้างๆนัทตลอด ไม่รู้ว่าหนึ่งเป็นไงบ้าง”

“ทัณฑ์ไม่อยากตื่นเลยอยากอยู่ย่างนี้นานๆ”

“เดี๋ยวต่อไปก็ได้อยู่จนเบื่อ”

“แสดงว่านัทตกลงเป็นแฟนกับทัณฑ์แล้วใช่ไหม”

“อืม ดีใจอะไรขนาดนั้นเล่า”

“ก็ทัณฑ์ขอมาทั้งหลายครั้งไม่เคยให้คำตอบ เมื่อคืนที่ตอบตกลงเราก็เข้าใจว่าเมาเลยพูดอะไรแปลกๆออกมา”

“พอแล้วทัณฑ์นัทหายใจไม่ออก”

“เดี่ยวช่วยผายปอดเอาไหมเรื่องนี้ทัณฑ์เก่ง ไม่ต้องเรียนพยาบาลหลักสูตรนี้ทัณฑ์สู้ขาดใจเลย”

“บ้า ไม่คุยด้วยแล้วนัทหิวแล้ว”นัทรีบลุกขึ้นจากเตียงเพรากลัวว่าลุกจากเตียงช้ากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ลุก

“ทัณฑ์ ทำไมตู้เย็นไม่มีอะไรเลย”

“นัทหิวหรอ”

“อือ นิดหน่อย”

“กินทัณฑ์ลองท้องก่อนไหม”

“คนบ้า ไม่พูดด้วยแล้วไปอาบน้ำดีกว่า”

“สนใจอยากได้คนถูหลังให้ไหมครับ”นัทไม่สนใจคำพูดของทัณฑ์เดินหน้าแดงวิ่งเข้าห้องน้ำส่วนทัณฑ์ได้แต่ส่ายหัวกับความน่า

รักของคนที่อายหนีเข้าไปในห้องน้ำนัทไม่รู้เลยว่าเขาต้องใช้ความอดทนมากขนาดไหนที่พยายามหักห้ามใจที่จะไม่ให้ล่วงล่วง

เกินร่างบางที่สวมเสื้อยืดของเขาที่ความยาวเกือบถึงเข่าด้านล่างมีเพียงชั้นในตัวเดียวแค่เห็นขาเล็กๆขาวๆนั่นเขาก็แทบไมเป็นตัวของตัวเอง

..........................................................................................


“อารมณ์ดีนะมึงมีอะไรดีดีวะ”

“เปล่า”

“รึว่าได้แล้ว”

“เปล่า นี่หน้าตาก็แสดงออกชัดเจนเลยหรอวะ”

“ก็จะมีซักกี่เรื่อที่ทำให้คุณชายอารมณ์ดีได้ขนาดนี้อีกละครับ ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น”

“ไม่มีอะไรหรอกแค่ นัทยอมเป็นแฟนกับกูแล้ววันศุกร์นี้จะกินข้าวที่บ้านกูด้วย”

“นี่ขอมาตั้งหลายรอบในที่สุดก็ใจอ่อนซะที เขาเป็นแฟนมึงตั้งนาน แต่มึงพึ่งได้เป็นแฟนเขาว่างั้น”

“เออ”

 “เต็ม มาทำอะไรวะ”

“อ้าว ก็นี่คณะกู”

“เฮ้ย มึงเรียนคณะนี้หรอนึกว่าเรียนพยาบาล”

“คนละเอกเถอะอีกอย่างหัวใจกูที่นั่น ตัวกูก็ตามไปเป็นเรื่องธรรมดา ไอ้ทัณฑ์กูแค่จะมาเตือนมึงเรื่องเพื่อนน้องรหัสมึงให้เลิกคบ

ยายนั่นซะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ดีอย่างที่เห็นหรอกแล้วเรื่องยานั่นกูก็ไปเตือนแล้วเล่นเอากูเกือบตายเลยเพราะถ้ากูไม่ลงมือก่อนนัทลงมือมันจะเป็นเรื่องใหญ่”

“หมายความว่าไงวะ”เจมส์ทำหน้างงสงสัย

“นัทน่ะเวลาโกรธน่ากลัวนะมึงกูเป็นเพื่อนมาต้องแต่เด็กๆเคยเจอมาแล้ว”

“มิน่า เวลาไอ้สองมันดื้อหนึ่งบอกว่าจะบอกนัททีไรสองมันกลัวมาก”

“อือ ก็ตามนั่นแหล่ะไปแล้ว”

 “กูไม่นึกเลยว่าน้องเขาจะคนอย่างนั้นเห็นน่ารักอย่างนั้นก็เถอะแต่นิสัยอย่างนั้นก็ไม่เอาด้วยว่าไปแล้วไอ้นนท์ก็เจอว่ะวันก่อนไปเที่ยวไปหิ้วผู้หญิงมาอย่างสวยแต่พอลอกคราบออกมาอย่างศพ”

“ธรรมดาไม่ใช่รึไงทั้งเที่ยวทั้งกินทั้งดื่มจะให้สวยมันก็เป็นไปไม่ได้ก็คงต้องแต่งกันละมั้ง”

“มันก็จริงของมึง ถ้ากูต้องการใครสักคนก็คงต้องเลิกไปที่อย่างนั้นแล้วละว่ะ ไปมึงไปกินข้าวกันป่านนี้นัทรอแย่แล้ว”

คนทั้งสองเดินออกจากห้องเรียนเดินไปยังโรงอาหารที่นัทและเพื่อนๆนั่งรออยู่ถึงแม้ความรักของเขาจะไม่หวือหวาเหมือนคนอื่นๆ

แต่ความรักที่เขามีให้นัทก็ไม่ได้น้อยไปกว่าคู่รักคนอื่นๆแม้จะใช้เวลานานกว่าจะได้ครอบครองหัวใจของคนคนนี้แต่มันเป็นเพียง

จุดเริ่มต้นที่เขาและนัทต้องเผชิญไปด้วยกันไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรขอแค่มีนัทอยู่เคียงข้างเขาแค่นี้ก็พอใจที่สุดแล้ว


..........................................................................................

จบแล้ว เรื่องสั้นเรื่องแรก ...เป็นครั้งแรกที่ได้ลองแต่งแบบใช้สรรพนามบุรุษที่ 3
กว่าจะแต่งได้ยากมาก แต่งแล้วไม่เลื่อนไหลด้วย ท้อไปหลายรอบ
แต่ในที่สุดก็จบจนได้ ขอบคุณทุกคำติชม ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน
อย่าลืมติดตามเรื่องต่อไปนะคะ ไม่รู้ว่าจะเรื่องยาวหรือสั้น

 :mew2: :mew1: :mew2: :mew1: :mew2: :mew1:

จบจ้า The end
 




ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ ketekitty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 786
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0

ออฟไลน์ blove

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-0
เออสนุกดี ค่อยๆรักกัน แต่อยากอ่านคู่ป๊ากับพ่อจังค่ะ 5555  :pig4: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด