When Jupiter meets Venus [การพบกันครั้งแรกของคุณดาวพฤหัส] P.2
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: When Jupiter meets Venus [การพบกันครั้งแรกของคุณดาวพฤหัส] P.2  (อ่าน 9533 ครั้ง)

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: When Venus meets Jupiter [พบกันครั้งที่สี่]
«ตอบ #30 เมื่อ27-10-2015 22:08:14 »

อีกฝ่ายเชิญชวนมาขนาดนี้ เราก็จัดไปอย่าให้เสียค่ะ เผื่อบรรยากาศเป็นใจ ตีหัวลากเข้าถ้ำเลยค่ะ  :m20:
เอ๊ะ ไม่น่าจะใช่  :jul3: บรรยากาศท่าทางจะดี เปิดใจกันเลยดีกว่า อิอิ :impress2:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: When Venus meets Jupiter [พบกันครั้งที่สี่]
«ตอบ #31 เมื่อ31-10-2015 19:03:55 »

ดวงดาวจะมีอิทธิพลต่อคนไหม ลุ้น ๆ

ออฟไลน์ Sirius

  • คุณหมาบนท้องฟ้า
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
Re: When Venus meets Jupiter [พบกันครั้งที่สี่]
«ตอบ #32 เมื่อ31-10-2015 21:12:23 »


การพบกันครั้งสุดท้ายของคุณดาวศุกร์



รถบัสจอดเทียบตัวรีสอร์ท นิสิตต่างพากันขนกระเป๋าจากใต้ท้องรถออกมา ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามกว่าๆแล้ว แต่พระอาทิตย์ก็ยังคงแผ่รังสีความร้อนแรงลงมาไม่หยุดหย่อน

วีรนัทปาดเหงื่อที่ไหลอาบข้างแก้ม ทั้งๆที่เพิ่งลงมาจากรถได้ไม่นาน กลับรู้สึกเหมือนยืนกลางแดดมาแล้วหลายชั่วโมง

"นิสิตครับ เดี๋ยวเราจะแบ่งห้องพักกันเป็นห้องละสี่คน ยังไงถ้ารวมกลุ่มกันได้แล้วนิสิตสามารถไปรับกุญแจได้ที่เคาท์เตอร์ด้านในเลยนะครับ" รุ่นพี่ปริญญาโทที่ตามมาช่วยอาจารย์ดูแลทริปในครั้งนี้กล่าวผ่านโทรโข่ง ก่อนที่จะรีบกลับไปช่วยอาจารย์และคนอื่นๆแบกกระเป๋าอุปกรณ์สำหรับใช้ดูดาว

วีรนัทถอนหายใจ ใจหนึ่งก็อยากให้อยู่กันแค่สองคน แต่อีกใจก็คิดว่าดีแล้วที่มีคนอื่นอยู่ด้วย ถ้าให้อยู่กันสองคนจริงๆวีรนัทคงไม่เป็นอันทำอะไร

"ว่าแต่เราจะหาใครมาอยู่ด้วยกันดีล่ะ?" วีรนัทถามหยั่งเชิง พฤหัสครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะตอบออกมา

"อยู่ห้องเดียวกับเด็กคณะผมไหมล่ะ เห็นมีอยู่สองคน" วีรนัทพยักหน้า จริงๆพฤหัสจะชวนใครมาจับกลุ่มพักในห้องเขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก เพราะในคลาสเรียนวิชานี้ไม่มีคนที่เขารู้จักมาเรียนเลยสักคน

และสุดท้ายก็เป็นไปตามนั้น พอทั้งหมดเข้าห้องได้ก็จัดวางกระเป๋าเข้าที่ สักพักรุ่นน้องของพฤหัสอีกสองคนก็ขอตัวออกไปเที่ยวด้านนอก เพราะตอนนี้เป็นช่วงฟรีไทม์ อาจารย์ให้ออกไปเดินเล่นแถวที่พักหรือจะออกไปเที่ยวด้านนอกกันก็ได้

"พี่ไม่ไปเที่ยวไหนหรอ?" พฤหัสหันมาถามหลังจากเห็นวีรนัทนอนเอกเขนกเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงนอนไม่ทีท่าว่าจะอยากไปไหน

"ไม่ล่ะ ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ว่าจะนอนสักหน่อย" วีรนัทค่อนข้างชอบความสงบ การที่ได้นอนเล่นเปิดแอร์อยู่ในห้องพักเป็นอะไรที่เขาชอบมากกว่าการออกไปเดินตากแดดร้อนๆ อีกอย่าง พอเดินทางมากๆแล้วเขาเองก็รู้สึกเพลียขึ้นมา

"งั้นผมออกไปเดินเล่นนะ พี่ก็นอนไปไม่ต้องล็อคห้องก็ได้"

"โอเค"

เสียงบานประตูปิดลง เหลือวีรนัทคนเดียวในห้อง เขาถอนหายใจก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือไว้บนหัวเตียง การตื่นแต่เช้าอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำเท่าไหร่ ซ้ำยังเดินทางหลายชั่วโมงอีก วีรนัทผู้ไม่เคยชินกับอะไรแบบนี้เลยรู้สึกเหนื่อย


ได้อยู่กับตัวเองคนเดียวบ้างก็ดี


เปลือกตาค่อยๆปิดลงเพราะความเหนื่อยล้า ก่อนที่ดาวศุกร์จะเข้าสู่ห้วงนิทรา...ในความฝันนั้นมีดาวพฤหัสโคจรรอบดวงอาทิตย์อยู่ในระบบสุริยะเดียวกัน






ดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยลับขอบฟ้า ช่วงเวลาหัวค่ำมาถึง

ตั้งแต่ตื่นมา วีรนัทก็พบพฤหัสอยู่ในห้องเสียแล้ว ซ้ำยังซื้อขนมเปี๊ยะเจ้าดังมาฝากอีก แถมยังขะยั้นขะยอให้กินเสียเดี๋ยวนั้นทันที เพื่อตัดความรำคาญวีรนัทเลยกินไปหนึ่งชิ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายก็ผุดขึ้นมาจนแก้มแทบปริ



วีรนัทมองไปรอบๆระหว่างทางเดินไปห้องสัมมนา ราวกับว่าอาจารย์เปิดโรงแรมนี้ให้เป็นโรงแรมส่วนตัวสำหรับนิสิตที่ลงเรียนวิชานี้ เพราะตลอดทาง วีรนัทไม่เห็นนักท่องเที่ยวอื่นเลย จะมีก็แต่นิสิตที่เรียนวิชาเดียวกันในคลาส หรืออาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวกัน?

เมื่อมาถึงห้องสัมมนา ทุกคนนั่งฟังบรรยายจากอาจารย์และวิทยากรที่ได้รับเชิญมา เมื่อการบรรยายจบลงอาจารย์และเหล่านิสิตจึงพากันออกไปยังลานกว้างหน้ารีสอร์ท

"เอาล่ะครับนิสิต ตามที่เราได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่คาบแรกที่เราเริ่มเรียนกัน ว่าการมาทริปครั้งนี้จะมีการสอบใช้แผนที่ดาวและการวัดมุม ขอให้นิสิตทุกคนเข้าแถวตามกลุ่มและเลขที่ของตัวเองเพื่อเตรียมสอบนะครับ..."

พฤหัสโบกมือลาวีรนัทด้วยท่าทางเหมือนเด็กประถมโบกมือลาเพื่อนเวลาแม่มารับกลับบ้าน วีรนัทยิ้มขำ คนที่เอาแต่ย้ำนักย้ำหนาว่าตัวเองเป็นพี่คนโต ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนน้องคนเล็กเสียอย่างนั้น

ระหว่างรอเข้าแถววีรนัทก็ทบทวนเรื่องที่จะต้องสอบไปพลางๆ เขาขอถ่ายรูปเลคเชอร์จากรุ่นน้องคนนึงในคลาสมาแล้ว เพราะตัวเองคงไม่มีปัญญามาจดอะไรแบบนี้แน่นอน และรอไม่นานก็ถึงคิวที่ตัวเองจะต้องสอบ

การสอบไม่ยากอะไรและก็จบลงด้วยดี หนำซ้ำยังได้รับคำแนะนำจากอาจารย์ที่คอยสอบอีก ถึงแม้ว่าผ่านไปอีกสักห้านาที วีรนัทจะลืมมันแล้วก็ตามที



หลังจากนี้เป็นเวลาพักผ่อนของเหล่านิสิต อาจารย์ปล่อยให้ทุกคนเดินเล่นหรือเข้าห้องพักได้ตามอัธยาศัย

พฤหัสเดินกลับมาหาวีรนัทที่เพิ่งสอบเสร็จได้ไม่นานพร้อมทั้งทวงสัญญาที่เมื่อเช้าเจ้าตัวได้ขอไว้ นั่นก็คือไปดูดาวด้วยกัน


ท่ามกลางลานกว้างหน้ารีสอร์ท และเหล่าคนที่ลงเรียนวิชาเดียวกันกำลังยืนจับกลุ่มถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึก มีชายหนุ่มสองคนกำลังนั่งดูดาวกันอย่างเงียบเชียบ

ลมเย็นๆที่พัดมา ทำเอาเผลอหลับตาเงยหน้ารับไอเย็นอยู่ชั่วครู่ คนที่ชวนมาดูดาวด้วยกันกลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แม้ว่าสีหน้าจะดูเหมือนคนที่อยากพูดอะไรบางอย่างออกมาก็ตาม

"จะบอกให้ว่าตรงนั้นคือดาวหมีใหญ่" สุดท้ายก็กลายเป็นวีรนัทเสียเองที่ทำลายความเงียบนี้ลงด้วยการชี้ดาวบนท้องฟ้ามั่วซั่ว พลันใบหน้านิ่งก็คลี่ยิ้มออกมา

"แปลว่ายังตั้งใจเรียนอยู่นะเนี่ย"

"เมื่อกี้มั่วนะเว้ย ถูกด้วยหรอ" วีรนัทเลิกคิ้ว ถ้ามั่วได้ถูกขนาดนี้เขาเองก็อยากให้มั่วข้อสอบตอนไฟนอลได้อย่างนี้บ้าง

"ฮะฮะ ไม่รู้เหมือนกัน ผมก็พูดไปงั้น..." หลายครั้งแล้วที่มักจะถูกพฤหัสหลอก แต่คนอย่างวีรนัทนั้นก็ไม่เคยตามทันคนตรงหน้าได้เสียที ยิ่งสีหน้าทะเล้นนั่นยิ่งทำให้รู้สึกหมั่นไส้เข้าไปอีก



"แต่ผมรู้นะว่าดาวสองดวงที่อยู่ชิดกันคือดาวอะไร"




คำพูดประโยคนี้ทำให้วีรนัทต้องเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าสีดำสนิทไร้เมฆ


จุดสีขาวสองจุดอยู่แนบชิดจนแทบจะติดกัน ในหัวก็พลันนึกไปถึงป้ายนิทรรศการเมื่อเช้า



"รู้สิ" ก็เพิ่งจะไปอ่านบทความที่ท้องฟ้าจำลองมานี่นะ



"แล้วพี่ชอบมันหรือเปล่า?"



ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างทั้งสองคนอีกครั้ง วีรนัทไม่พูดอะไร มีเพียงสายตาของคนสองคนที่จ้องประสานกัน ราวกับจะต้องการมองลึกให้ถึงข้างในจิตใจของอีกฝ่าย


"แล้วมึงล่ะ?"


"..." พฤหัสไม่ตอบอะไร


ไม่มีใครเอ่ยคำพูดอะไรออกมา


ในเมื่อบนท้องฟ้าตอนนี้ ดาวศุกร์กับดาวพฤหัสอยู่ใกล้กันขนาดนี้แล้ว แต่ดาวศุกร์ก็ไม่กล้าบอกความในใจออกไป แม้แต่จะหายใจเสียงดังก็ยังไม่กล้า ราวกับกลัวว่าดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้กันในตอนนี้จะรับรู้ถึงความรู้สึกของเขา




ถ้ารู้แล้วจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า? จะออกห่างไปหรือเปล่า?




ทั้งที่ได้เข้าใกล้ขนาดนี้แล้วแท้ๆ




เพียงชั่วอึดใจ คำพูดที่เก็บไว้มาตลอดก็หลุดออกมา



“แต่พี่ชอบนะ”



คำพูด เมื่อหลุดออกจากปากแล้วนั้น จะไม่มีวันย้อนกลับคืนมาได้อีก


วีรนัทได้แต่ก้มหน้ายอมรับผลต่อจากนี้ เขาเองก็อยากรู้ให้แน่ชัดไปเลย ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรกับเขา จะตอบรับความรู้สึกนี้ไหม? หรือจะรังเกียจคนอย่างเขาหรือเปล่า?


ถึงอย่างไรก็ตาม คนเราก็ย่อมมีคาบวงโคจรเป็นของตัวเอง การพบกันครั้งนี้ก็เป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ บังเอิญว่าเราเคยเข้าใกล้กัน  แต่หลังจากนั้นก็ต้องแยกจากกันอยู่แล้ว อย่างน้อยได้บอกความรู้สึกออกไปก็ยังดี เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกครั้งเมื่อไหร่



“พี่ไม่รู้ว่าเราคิดเหมือนกันหรือเปล่า แต่สำหรับพี่แล้ว”


“พี่ชอบ”


เป็นฝ่ายพฤหัสเองที่หลุบสายตาลงก่อน ในใจของวีรนัทตอนนี้รู้สึกเจ็บขึ้นมา ความอึดอัดในอกก่อตัวขึ้นจุกจนถึงลำคอ ทั้งๆที่เตรียมใจไว้แล้ว แต่พอความจริงมาถึงก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี


“ขอตัวก่อนแล้วกัน”


ถ้าขืนเขายังนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไปอีก


หยาดน้ำตาคงได้ทะลักออกมาต่อหน้าอีกฝ่ายเป็นแน่










ถึงจะอยู่ใกล้กันบนท้องฟ้าแค่ไหน ในความเป็นจริงแล้วกลับไม่ได้อยู่ใกล้กันเลย



เป็นไปไม่ได้หรอกที่ดาวศุกร์จะอยู่ใกล้ดาวพฤหัส




ท้องฟ้าก็แค่มุมมองหนึ่งที่เราใช้มองจักรวาลเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงแล้ว ยังมีมุมมองอื่นอีกที่เรายังไม่เห็น




When Venus meets Jupiter














The End



✩...






สวัสดีค่ะ หมาเองค่ะ ในที่สุด #น้องหัสพี่ศุกร์ ก็จบแล้วนะคะ

สำหรับตอนจบนี้ไม่ใช่ Happy End เนอะ ; v ;

โดยส่วนตัวของเราเอง ตอนเขียนเรื่องนี้เราวางมาแล้วว่าในWhen Venus meets Jupiter พี่ศุกร์จะไม่สมหวังค่ะ

เพราะเราคิดว่า มันก็เหมือนดาวบนท้องฟ้าแหละเนอะ วันนี้เวียนมาใกล้กัน แต่วันต่อๆไปก็ต้องห่างกันออกไปอยู่ดี

แต่มันก็ไม่แน่เสมอไปอีกนั่นแหละค่ะ เขาอาจจะได้กลับมาอยู่ใกล้ๆกันอีกก็ได้ เนอะ?

ปล. เมื่อวันที่26ต.ค. มีใครได้ดูดาวพฤหัสเข้าใกล้ดาวศุกร์ไหมคะ? จริงๆมันตอนตี5แหละค่ะ หมาตื่นไม่ทัน
ปลล. ต่อไปเชิญพบกับStar Chartค่ะ น่าจะราวๆอาทิตย์หน้านะคะ ขอโทษที่ให้รอนาน ; v ;
ปลลล. /วิ่งหลบหม้อชามไหกาละมังกลับทวิต

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
แงงงงงง ;-;
ทำไมล่ะะะะ คุณดาวศุกร์ที่น่าสงสารรร

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
ว่าแล้วเชียว
ผิดหวังครั้งแรกใช่ว่าต้องผิดหวังตลอดไป
พี่ศุกร์อย่าพึ่งท้อ ยังมีดาวดวงอื่นเต็มท้องฟ้าไปหมดใช่จะมีแค่ดาวพฤหัส

ออฟไลน์ wonderbe

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงง  :katai1:

ออฟไลน์ jejiiee

  • cannot open this page
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
แต่เรากลับชอบตอนจบแบบนี้นะ เพราะความจริงดาวศุกร์กับดาวพฤหัสไม่อยู่ใกล้กันเลย  :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ไม่ใช่ happy end แต่เราคิดว่ามันสวยมากกกกกค่ะ อีก 14 ปีต่อมาอาจจะได้เจอกัน แล้วก็มาหยอดกันอีกก็ได้ คิดๆแล้วก็อยากได้ตอนพิเศษ---- #หลบหม้อ

ออฟไลน์ lollita

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ Sirius

  • คุณหมาบนท้องฟ้า
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0


When Jupiter meets Venus




คุณดาวพฤหัส




“เอ้านี่! ทีหลังอย่าลืมอีกล่ะมึง” ‘จุฑา’ยื่นแฟ้มงานให้กับ ‘พุธ’ น้องชายบังเกิดเกล้าที่ดันลืมรายงานทั้งหมดไว้ที่บ้านเสียได้ เขาที่ออกจากบ้านทีหลังจึงต้องหยิบแล้วตามเอามาให้ที่คณะ

“ขอบคุณมากเลยพี่หัส รักพี่ชิบหายเลย ถ้าไม่ได้พี่นะผมต้องตายแน่ๆ”

“ไม่ต้องมากอดเลยมึง แหยงว่ะ” จุฑาดันตัวพุธออกอย่างไม่ใยดี ใครใช้ให้มากอดกันแบบนี้ ไม่ใช่สมัยอนุบาลที่จะได้มากอดแสดงความรักแบบพี่น้องแล้วคนจะมองว่าน่ารักน่าเอ็นดู

คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มซุบซิบนินทาเมื่อเห็นผู้ชายสองคนกอดกัน ในคราแรกที่พบคงไม่มีใครคิดว่าเป็นพี่น้องกันหรอก จริงไหม?

พุธบ่นกระปอดกระแปดน้อยใจ แต่ก็ยอมปล่อยอย่างว่าง่าย


“งั้นมึงรีบไปเรียนไป กูก็มีเรียนเหมือนกัน”


"แล้วเจอกันตอนเย็น"

หลังจากส่งน้องชายขึ้นอาคารเรียนไปแล้ว จุฑาเดินผ่านทางเชื่อมอาคารเรียนของคณะข้างเคียงเพื่อเป็นทางผ่านไปยังตึกเรียนที่จะต้องเข้าเรียนอีกที ระหว่างเดินก็มองรอบๆไปตามนิสัยคนชอบมองนู่นมองนี่ และเหมือนทุกครั้งที่จะต้องเจอใครคนหนึ่งอยู่ในระยะสายตาเสมอ



ผู้ชายตัวไม่สูงมาก อืม...ไม่ใช่ไม่สูงสิ ก็ความสูงมาตรฐานนั่นล่ะ แต่ผมสีน้ำตาลที่ดูเหมือนกับถูกย้อมมาทำให้ดูเด่นในหมู่ผู้คนพอตัว



ถ้าเป็นปกติทุกวันก็คงจะเจอเขาแบบผ่านๆ แต่วันนี้ดันไม่ปกติเสียได้ เพราะภาพที่เห็นตรงหน้ามีกลุ่มคนสามสี่คนยืนล้อมเขาไว้คนเดียว ดูเหมือนกำลังมีปากเสียงกันอยู่ จุฑาหยุดยืนดูโดยมีเสาต้นใหญ่ใต้ตึกกำบังไว้ คนบริเวณนั้นเริ่มมุงดู

คนถูกล้อมขมวดคิ้ว สายตาจ้องมองไปยังผู้หญิงใบหน้าซีดขาวสีหน้าราวกับจะร้องไห้อย่างโกรธแค้น ชายคนข้างหน้าตวาดเสียงดังราวกับต้องการจะประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่าชายหนุ่มนิสิตที่ถูกล้อมอยู่นั้นคบชู้กับแฟนสาว ช่างเป็นการกระทำที่ไม่ไว้หน้าผู้หญิงเอาเสียเลย


คนโดนล้อมไว้ดูเหมือนทนไม่ไหว พุ่งตัวเข้าใส่คนตรงหน้าทันที หมัดถูกซัดเข้าไปที่แก้มของคนหาเรื่อง และก็ถูกสวนกลับมาใส่คนที่เพิ่งปล่อยหมัดออกไปอีกหลายครั้ง




หมาหมู่ชิบหาย




ณ ตอนนั้นรู้สึกสงสารคนถูกรุมเหลือเกิน เลยทำทีเป็นตะโกนเรียกรปภ.ให้เข้ามาดูเหตุการณ์ เจ้าพวกที่เหลือเมื่อได้ยินว่ามีคนเรียกรปภ.ก็พากันแตกตื่นหนีกระจัดกระจายกันไป


คนถูกต่อยกุมมุมปากที่มีเลือดออกไว้ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น พอดีกับที่มีนิสิตชายอีกคนวิ่งมาเจอเข้า สีหน้าดูตกใจรีบวิ่งเข้าไปพยุงอีกฝ่ายทันที ดูเหมือนว่าจะเป็นเพื่อนกัน



เหตุการณ์นี้สงบลงพร้อมกับไทยมุงที่สลายตัวหายไป










หลังจากเรื่องวันนั้นก็ผ่านมาได้สองสามวันแล้ว จุฑายังคงเห็นเขาคนนั้นอยู่บ่อยครั้งบนรถประจำทางของมหาวิทยาลัย จนตอนนี้เริ่มจะชินเสียแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยเข้าไปพูดคุยกันเลยสักครั้ง ทำได้แค่แอบลอบมองอีกฝ่ายที่มักจะยืนคุยกับเพื่อนสนิทอย่างสนุกสนาน


แม้ว่าครั้งนี้จะมีพลาสเตอร์แปะมุมปากและรอยเขียวช้ำบริเวณแก้มที่เห็นได้เด่นชัด บวกกับอาการปวดด้วยแล้ว จึงทำให้เจ้าตัวทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับ และเหมือนบางครั้งจะลืมตัวจนเผลออ้าปากพูดขึ้นมาเยอะเกินจำเป็นจนต้องเอามือกุมแก้ม คิ้วขมวดกันเพราะความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาจากบาดแผล



เหอๆ น่ารักดี



ดันเผลอหัวเราะเหอๆออกมาตามความคิดเสียได้ จะว่าไปสมัยนี้ถ้าคิดว่าผู้ชายน่ารักนี่ไม่ผิดใช่ไหม? ทั้งๆที่ทางนั้นเองก็เป็นผู้ชายหน้าตาธรรมดาอย่างเราๆนี่ล่ะ

น่ารักเป็นคำใช้ได้กับทุกเพศทุกวัย แค่คำชื่นชมแบบผิวเผิน ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น ...คิดว่านะ...










"ว่าไงมึง ให้กูติวอีกใช่ไหม?" วันนี้จุฑามาหาไอ้พุธน้องชายบังเกิดเกล้าที่หอสมุดกลาง เพื่อจะติวสอบไฟนอลให้ ช่วงปีหนึ่งเหมือนเป็นช่วงเริ่มปรับตัว บางคนอาจจะยังไม่ชินกับการเรียนมหาลัย ไม่มีใครมาจ้ำจี้คอยให้เราตั้งใจเรียนเหมือนสมัยมัธยม

การติวเริ่มขึ้นเหมือนทุกครั้ง เวลาจะมีควิซหรืออะไรก็แล้วแต่ พุธมักจะร้องขอให้ช่วยเสมอด้วยเหตุผลที่ว่าจุฑาอธิบายแล้วเข้าใจได้ดี เขาเองก็ไม่ได้ลำบากอะไร เพราะปกติก็ติวให้เพื่อนเป็นประจำอยู่แล้วด้วย

อธิบายในส่วนเนื้อหาจนหมดเรียบร้อยแล้วจึงยื่นโจทย์ข้อสอบเก่าหลายข้อให้พุธลองทำดู ระหว่างนั้นก็พักสายตา เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ และสิ่งแรกที่เห็นก็ยังคงเหมือนเดิม



เจ้าของใบหน้าที่มีพลาสเตอร์กับรอยเขียวช้ำกำลังเดินผ่านเขาไป เป็นเรื่องบังเอิญที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง




จนเริ่มชินเสียแล้ว











หยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สีน้ำตาลเก่าแก่ของห้องเรียนสโลปขนาดใหญ่ วันนี้เป็นวันแรกที่เริ่มเรียนวิชาเลือกในช่วงซัมเมอร์ จริงๆจุฑาเองลงทะเบียนเรียนไว้สองวิชา คือวิชา 'Space and Astronomy for Student' และวิชาเยี่ยมชมธรรมชาติอะไรสักอย่างที่ลืมชื่อไปแล้ว แต่ผลปรากฏว่าเหลือที่เรียนได้แค่วิชาแรกเท่านั้น ก็เลยปล่อยเลยตามเลยเรียนแค่วิชาเดียวก็พอ ดีเสียอีก ช่วงบ่ายเขาจะได้ไปดูหนัง

ว่าแล้วก็เปิดประตูเข้าไป ภายในห้องมีนิสิตอยู่ประปราย อาจจะเป็นเพราะยังไม่ถึงเวลาเริ่มเรียน และราวกับมีเรดาห์ตรวจจับระเบิด สายตาดันเหลือบไปเห็น 'คนที่บังเอิญเจอกันบ่อย' กำลังนั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่

ตอนนี้บนใบหน้าไม่มีรอยช้ำและพลาสเตอร์ติดไว้เหมือนเดิมแล้ว ก็แหงล่ะ ผ่านมาตั้งหลายอาทิตย์



ยืนชั่งใจอยู่นานว่าจะเลือกนั่งตรงไหนดี





ที่ว่างภายในสโลปมีตั้งมากมายแต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เดินเข้าไปถาม





"ตรงนี้มีใครนั่งหรือเปล่า?"









TBC




สวัสดีค่ะะะะะะะะะ หมาเองนะคะ /วิ่งหลบหม้อชามไหจากตอนที่แล้ว/

จริงๆยังสอบไม่เสร็จ แต่เห็นว่าวันนี้เป็นวันน้องหัสเลยมาแปะค่ะะะะ กำลังหนีความจริงเรื่องสอบอยู่

คือ When Venus meets Jupiter จบไปแล้วแค่นั้นจริงๆค่ะ แต่อย่างที่บอก 'ท้องฟ้าก็แค่มุมมองหนึ่งที่เราใช้มองจักรวาลเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงแล้ว ยังมีมุมมองอื่นอีกที่เรายังไม่เห็น' /โอโห เหมือนจะหล่อ/

เพราะฉะนั้น เรามาลองมองฝั่งน้องหัสกันบ้างดีกว่า

แน่นอนว่าเรื่องนี้ยังคงเปื่อยเหมือนเดิมค่ะ อ่านเอาแก้เบื่อเนอะ

แล้วเจอกันใหม่ในตอนหน้านะคะ สวัสดีค่ะ /กลิ้งกลับไปสอบ/

รักคนอ่านทุกท่าน จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ :กอด1:


ปล. เค้าไม่ได้ใจร้ายนะ ;;; v ;;;

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ หลิว

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: When Jupiter meets Venus [คุณดาวพฤหัส] P.2
«ตอบ #40 เมื่อ04-12-2015 00:07:46 »

 (ใครกันนะจะเป็นเจ้าของวงแหวนหมั้นที่ครอบครอง โอบกอดคุณดาวพฤหัสไว้ตลอด ///ถถถถถ ถถ อย่าถือสาคนพร่ำเพ้อเลยนะคะ > <)
คนนี้เป็นใครกันน้อ คุณอังคารรึเปล่าเอ่ย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-12-2015 00:12:44 โดย หลิว »

ออฟไลน์ obstacle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: When Jupiter meets Venus [คุณดาวพฤหัส] P.2
«ตอบ #41 เมื่อ06-12-2015 05:42:50 »

เนื้อเรื่องน่ารักครับ เรื่อยๆ ดี อ่านเพลินๆ
พาร์ทนี้ happy ending ใช่มั้ย น้องหัสอย่าทำพี่ศุกร์เสียใจเลย

ออฟไลน์ monetacaffeine

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5
Re: When Jupiter meets Venus [คุณดาวพฤหัส] P.2
«ตอบ #42 เมื่อ08-12-2015 00:48:44 »

เราโอเคกับการจบ bad end นะ ถึงแม้ตอนแรกจะลุ้นให้ happy end ก็ตาม .. แต่ก็ แบบนี้ก็สวยงามดี
ถึงจะเป็นพาร์ทพฤหัสก็ยังอยากให้คงตอนจบแบบเดิมไว้อ่ะค่ะ แปลกไหมเนี่ย 555555555
เพราะบางครั้งมันก็มี คนที่รักแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเสมอไป สุดท้ายก็เหมือนดาวที่โคจรมาใกล้กัน
แล้วก็ต้องห่างกันออกไปอยู่ดี แต่ถึงจะห่างออกไปแค่ไหน ถ้ามองมาก็ยังเห็นดาวอีกดวง โคจรไปมา.. ไม่ได้ห่างหายไปไกล
ชอบแบบนี้ค่ะ :-)

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: When Jupiter meets Venus [คุณดาวพฤหัส] P.2
«ตอบ #43 เมื่อ16-12-2015 13:59:27 »

งื้อพี่ศุกร์สู้นะ

ออฟไลน์ Sirius

  • คุณหมาบนท้องฟ้า
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 47
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
Re: When Jupiter meets Venus [คุณดาวพฤหัส] P.2
«ตอบ #44 เมื่อ11-06-2016 01:23:32 »


การพบกันของคุณดาวพฤหัส



“ตรงนี้มีใครนั่งหรือเปล่า?”


คนถูกถามส่ายหน้าโดยไม่ได้หันขึ้นมามอง สายตายังคงจดจ้องอยู่กับโทรศัพท์มือถือในมือ


เมื่อเห็นว่าที่นั่งตรงนี้ยังไม่ถูกจับจองก็หย่อนก้นนั่งลง จุฑาแอบเหลือบมองโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายแม้จะรู้ว่าเสียมารยาทแต่ก็อยากรู้ว่าอะไรในนั้นที่ทำให้คนข้างๆไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถาม


หน้าจอปรากฏเป็นโปรแกรมแชทสีเขียว เจ้าของโทรศัพท์มือถือดูเหมือนกำลังถกเถียงเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ในกลุ่มอย่างตั้งอกตั้งใจ จนผ่านไปได้พักใหญ่คนในสโลปยิ่งเพิ่มมากขึ้นเพราะใกล้เวลาเริ่มเรียน เสียงภายในห้องดังอื้ออึงมากขึ้นกว่าเวลาก่อนหน้านี้


คนข้างๆเงยหน้าขึ้นมามองบรรยากาศรอบๆห้องเรียนสโลปที่คราคร่ำไปด้วยนิสิตมากมายเพราะอีกไม่ถึงห้านาทีก็จะถึงเวลาเรียนแล้ว



คาดคะเนไว้ว่าอีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้จะต้องหันมาทางจุฑาแน่ๆ



แล้วก็เป็นเช่นนั้น


“เอ่อ...สวัสดี…” เป็นคำแรกที่เขาทักมา


และหลังจากนั้นก็เป็นครั้งแรกที่ได้พูดคุยกัน ถึงจะเป็นแค่การถามคำตอบคำก็เถอะ ทางนั้นเองคงไม่รู้ตัวหรอกมั้งว่าเคยเจอกันบ่อยๆ ถึงจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ตาม


“อ่า...พี่อยู่ปีสาม ชื่อศุกร์ ยินดีที่ได้รู้จัก”



ศุกร์…?



เป็นชื่อที่เข้ากันได้ดีกับ‘พฤหัส’



แว๊บแรกที่เผลอคิดแบบนี้ทำเอาต้องแอบส่ายหัวกับตัวเองเบาๆ อีกเรื่องที่น่าตกใจคืออีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่ อย่างนี้ก็ควรจะพูดสุภาพให้ดูมีสัมมาคารวะด้วยสินะ











“พุธ กูเจอคนนั้นที่เคยเล่าให้ฟังแล้วว่ะ”


“เห้ย! จริงดิ!! เจอที่ไหนวะ!?”


“เรียนสเปซเซคเดียวกัน” พุธเลิกคิ้วด้วยความตกใจ

จุฑากับน้องชายสนิทกัน สนิทจนถึงขั้นเล่าเรื่องส่วนตัวบางเรื่องแก่กันได้ ไม่ว่าจะเรื่องที่ไอ้พุธกำลังถูกสาวมัธยมตามจีบหรือแม้แต่กระทั่งเรื่องพี่ศุกร์ในวันนี้


ดูท่าความบังเอิญนับครั้งไม่ถ้วนนี้จะไม่ใช่ความบังเอิญแล้ว


“โห เนื้อคู่กันหรือเปล่าวะ?” น้องชายพูดติดตลกปนขำพร้อมตบไหล่ดังป้าบหลายครั้ง เลยตบกบาลคืนไปหนึ่งทีหนักๆ


“เดี๋ยวเถอะมึงชักจะลามปามแล้ว”


“แหมพี่ ผมก็พูดเล่น” พุธลูบหัวตัวเองป้อยๆ ท่าทางเมื่อกี้จะหนักมือไปหน่อย
 


เนื้อคู่เนื้อคี่อะไรกัน แค่คนที่บังเอิญเจอกันบ่อยก็แค่นั้น...



แต่ช่วงเวลาเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ได้เฝ้ามอง ได้เห็นเรื่องราวต่างๆของอีกฝ่ายผ่านทางสีหน้า ทั้งรอยยิ้มเวลาพูดคุยกับเพื่อนขณะมาเรียนด้วยกัน ทั้งสีหน้าเวลาเครียดกับเรื่องสอบ แม้กระทั่งสีหน้าราวกับตกหลุมรักใครสักคน และบางครั้งที่เหมือนกับสายตาประสานเข้าด้วยกัน




นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน




ได้รู้ว่า คนที่เผลอมองเป็นประจำนั้น




คือดาวศุกร์ที่มักจะขึ้นในยามรุ่งสาง




และหายวับไปกับแสงอาทิตย์ในยามเช้า







-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บางทีแค่ได้มองห่างๆก็คงดีแล้วล่ะเนอะ ; )

ออฟไลน์ obstacle

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
หายไปนานเชียว ยินดีต้อนรับกลับครับ
รอติดตามนะครับ น้องหัสจะเอาไงกับพี่ศุกร์

ออฟไลน์ purple

  • Aventador FC
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
แอบตกใจที่จบแบบหน่วงงงงๆ T^T
แต่เราก็จะเก็บไปจินตนาการต่อว่าทั้งสองคนจะได้มาเจอกันอีก 55
รอตอนต่อค่าา

ออฟไลน์ darksnow

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ถ้าตอนพบกันสุดท้ายของคุณพฤหัส จะทำให้สมหวังมั้ยนะ รอนะคะ

ออฟไลน์ larynx

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
มีความหมาหยอกไก่ ซงซานแต่คุณดาวศุกร์

ออฟไลน์ Sunset and Eeyore

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สนใจขนาดนี้ ทำไมถึงเป็น bad ending ล่ะ?

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
 :m15: เหมือนจะรู้สึกพิเศษต่อกันนะ...

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด