[ชีวิตรัก หมอนักผ่า] UP.ตอนพิเศษ (31-03-59)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ชีวิตรัก หมอนักผ่า] UP.ตอนพิเศษ (31-03-59)  (อ่าน 180608 ครั้ง)

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
55555555555เงิบไปดิหมอซัน ขอน้องคบแต่น้องเบรกไว้ซะหงายเงิบ
ไม่เป็นไรเดี๋ยวขอจนกว่าจะยอมคบ
บอกเลยว่าคู่เเข่งไม่มีผล คนเค้าใจตรงกันแล้วย้ะะะ
เบ้ปากใส่ค่ะ55555
ส่วนหมอโจเบวเสมอต้นเสมอปลาย ความเลวคงที่ความดีไม่ปรากฏ สักวันปลกรรมจะสนองแกอย่างสาสม !!!!!!!!

ออฟไลน์ toevaey

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
หมอที่เป็น ศ. นี่คือแก่ๆทั้งนั้นเลยนะคะ อย่างผศ.ที่เราเรียนด้วยก็อายุอานามปาเข้าไป 40+ แล้วค่ะ ถ้าสามสิบต้นๆคือเพิ่งจบดร.กันใหม่ๆเลย 

ไม่งั้นหมอซันนี่ขยันทำวิจัยมากค่ะ TT//ไม่เป็นไรค่ะ อ่านเพื่อความฟิน แหะๆ


ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
อ.หมอ เอาแต่ใจคิดจะรวบรัด นี่ถ้าไม่เห็นว่าเจ็บตัวอยู่จะสมน้ำหน้ากว่านี้นะเนี่ย พระพายน่ารัก ทำถูกแล้วคับ 555+

แต่หมอใหญ่โดนแทงในรพ.ขนาดนี้ เรื่องยาวแน่นอนนน อยากอ่านต่อไวๆ จังเลย ตื่นเต้นๆ

ออฟไลน์ question09

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-10
 :sad4:  :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4: :sad4:

จารย์หมอโดนแทงเลย พระพายดูแลด่วน

ออฟไลน์ ::UsslaJlwaJ::

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1021
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-4
ถามกันโต้งๆ ดีชัดเจนดี 55555 พะพายสู้ๆ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
เข้มข้นมาก ผู้ร้ายก็มา คู่แข่งก็มา หมอซันโดนหนักเลย
ไม่เป็นไรนะหมอพายรักเดียวใจเดียวอยู่แล้ว

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
อาจารย์หมอ

น่ารักไปแล้วนะ

ต้องใช้เวลาคิดทบทวนอีกหรอ
มองตาก็รู้ใจกันแล้วนะ

เขินแทนเลย

ออฟไลน์ konjingjai

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +226/-4
รุกเร็วจริงๆ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
อ้ากกกก ิใช่ไหมทีบอกต้องจิกหมอนนน โอ้ยย ฉันฟิน

คนร้ายหมอโจจ้างมาใช่ไหม จัดการๆๆๆ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
อยากเป็นลูกบาสพระพาย ใครๆ ก็มารุมแย่งชิง 5555

หมอซันมาเร็วเคลมเร็วที่สุด!


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Maledbook

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
หมอซันมาได้จังหวะมาก o13

ปล. pm ไป ไม่ทราบได้รับหรือเปล่า

ออฟไลน์ G-bazo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1
หมอซันมาได้จังหวะมาก o13

ปล. pm ไป ไม่ทราบได้รับหรือเปล่า

ได้รับค่าาา :)

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 639
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
หมอซันตรงมากกกกกก
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ zabzebra

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
ติดใจเรื่องนี้อย่างรุนแรงงงงง
แง้งงง เชียร์พี่หมอซันให้แพ้ ให้สารภาพก่อน
อยากเห็นคนเย็นชาสารภาพรักกกกก

ออฟไลน์ Honeyhoney

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
พึ่งได้เข้ามาอ่านครั้งแรก อ่านไปติดหนึบเลยค่าชอบมากๆเลยการดำเนินเรื่องมีความสมจริงไม่เพ้อมากไปแถมได้ความรู้เรื่องการผ่าตัดอีกชอบมากๆเลยเวลามีการผ่าตัดรู้สึกเหมือนได้ดูซีรีย์เรื่องนึง ตัวละครแต่ละตัวทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่ไม่ได้มีแต่รักใคร่ แต่สอดแทรกเรื่องราว อาชีพ ในแต่ละวันมาด้วย ชอบมากๆๆๆค่า :mew1: :mew1:   รอติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ Mickey199663

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
หมั่นไส้หมอซัน 555 มีการแกล้งเจ็บอีก สำออยอ่ะ 55555
เห็นด้วยนะว่าหมอไม่คิดจะจีบหน่อยเหรอ เป็นไงโดนน้องเบรคเลย

ออฟไลน์ Sugar

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อยากอ่านต่อๆๆๆๆ จิลงแดงค๊าาาาาาาา

ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
DONE DONE DONE คิดถึงพระพายอยากอ่านต่อออออ
 :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ G-bazo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1
-13-


                 ข่าวอาจารย์แพทย์หนุ่มโดนทำร้ายในโรงพยาบาลเมื่อกลางดึกที่ผ่านมาแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในเช้าวันนี้ ถึงแม้ว่าจะพยายามปิดข่าวแค่ไหนก็ตาม ไม่ว่าพระพายจะเดินผ่านแผนกไหนก็มักจะได้ยินคนจับกลุ่มพูดคุยกันถึงเรื่องนี้และเดาสาเหตุกันไปต่างๆนาๆ


"พาย!" เสียงตะโกนเรียกให้เจ้าของชื่อชะงักเท้า ก่อนจะหันกลับมามองยังต้นเสียง ร่างสูงของเรสสิเดนท์หนุ่มต่างแผนกวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหาเขาที่หยุดรออยู่


"มีอะไรรึเปล่า ทำไมต้องรีบขนาดนั้น?" พระพายเอียงคอถามอย่างสงสัย


"เราเพิ่งรู้เรื่องเมื่อกี๊นี้เอง พายเป็นอะไรไหม มันทำร้ายรึเปล่า แล้วคนร้ายเป็นใคร ต้องการอะไร?" เขาถามอย่างร้อนรน พลางจับเพื่อนตัวเล็กหันไปมาเพื่อดูว่าบาดเจ็บตรงไหน เมื่อครู่ที่รู้เรื่องก็ตกใจและเป็นห่วงมากก่อนจะรีบออกมาหาเพื่อนที่แผนก แต่กลับเจอระหว่างทางเสียก่อน


"ใจเย็นๆ เราไม่เป็นอะไร อาจารย์หมอมาช่วยไว้ก่อน ส่วนคนร้ายเราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นใครเหมือนกัน"


"แล้ว ... อาจารย์ของพายเป็นยังไงบ้างล่ะ" คุณหมอกุมารฯถามอ้อมแอ้ม จะว่าเป็นห่วงอาการของอาจารย์หมอคนนั้นไหมก็ใช่ แต่ก็รู้สึกไม่ดีเล็กน้อยที่อาจารย์อาจจะได้ใจของพระพายไปจากเหตุการณ์ครั้งนี้


"โชคดีที่มีดอันเล็ก เข้าไม่ลึกมาก" บอสพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ พระพายยิ้มบาง ก่อนบอกเพื่อนของตนว่าต้องรีบไปก่อน   อีกฝ่ายจึงไม่คิดจะรั้งไว้


                    ขายาวก้าวฉับๆตรงไปยังห้องพักฟื้นของอาจารย์หมอ หลังจากกลับไปคอนโดในเวลาออกเวรช่วงเช้ามืดที่ผ่านมา เขาเองก็แทบไม่ได้พักผ่อน เรื่องที่ฝ่ายนั้นขอคบทำเอาเขาคิดหนักจนหลับตาไม่ลง อาจารย์กับศิษย์จะมีความสัมพันธ์แบบนั้นได้อย่างไร หากใครๆรู้เข้าอาจารย์หมอเองที่จะเป็นฝ่ายดูไม่ดีในสายตาคนอื่น แต่ก็อดจะยอมรับไม่ได้ว่าประโยคขอคบนั้นทำเอาหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปและรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่หัวใจของตนและอีกฝ่ายตรงกัน ...

                    ตาคู่สวยแอบมองคนเจ็บผ่านช่องสี่เหลี่ยมที่ประตูไม้บานใหญ่ของห้องพักฟื้น เมื่อเห็นว่าคนในห้องกำลังนอนหลับใหลจึงเปิดประตูเข้าไปเงียบๆ ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องก็ถึงกับต้องห่อไหล่เพราะข้างในอุณหภูมิเย็นเฉียบ แต่คนเจ็บกับนอนห่มผ้าแค่ช่วงเอวหนาเท่านั้น


"เป็นหมีขั้วโลกหรือไง" คุณหมอหน้าหวานบ่นอุบ พลางหยิบรีโมทเครื่องปรับอากาศเพิ่มระดับอุณหภูมิให้อยู่ในเกณฑ์ปกติ ก่อนจะดึงผ้าห่มหนาให้ขึ้นมาอยู่ในระดับอกของอาจารย์หมอ


พระพายนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ตาคู่สวยมองคนนอนหลับอย่างพินิจ ตั้งแต่ได้รู้จักกันมาก็ไม่เคยได้เห็นอีกฝ่ายในขณะหลับแบบนี้ คนที่ใครๆต่างก็พูดกันว่าใจร้ายและแสนเย็นชาราวกับคนไม่มีหัวใจ แต่ในตอนหลับใหลกลับเป็นผู้ชายธรรมดาๆที่ไร้พิษสงใดๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเมื่อใช้สายตามองอาจารย์ของตนได้สักพัก จนอีกฝ่ายขยับตัวและนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่แผลเล็กน้อย


"ขยับเบาๆสิครับ" เขาพูดเมื่อเห็นภูตะวันปรือตาขึ้นมา พลางช่วยจัดท่าทางให้อีกฝ่ายนอนได้สบายมากยิ่งขึ้น


"... เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ได้พักผ่อนเลยใช่ไหม?" เห็นลูกศิษย์มีสีหน้าอิดโรยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เข้าใจดีว่าการเป็นหมอย่อมมีเวลาพักน้อยกว่าคนอื่นเพราะเขาเองก็เคยผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว แต่ก็อยากให้ลูกศิษย์ของตนใช้เวลาที่พอมีพักผ่อนเสียบ้าง ไม่ใช่ว่าเอาเวลาที่ควรจะพักมาหาเขาแบบนี้


"สักพักแล้วครับ อาจารย์เจ็บแผลรึเปล่าฮะ?" พระพายไม่ตอบประโยคหลังและเลี่ยงมาเป็นถามกลับแทน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายก็คงจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว


"ไม่เป็นไรมากแล้ว คุณไปพักผ่อนเถอะ" อาจารย์หมอพูดเสียงเหนื่อย มองนาฬิกาเห็นว่ากว่าจะได้เวลาทำงานก็อีกตั้งชั่วโมงกว่า จึงอยากให้ลูกศิษย์ได้ใช้เวลาที่มีอยู่นี้พักผ่อน


"ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ อาจารย์ต่างหากที่ควรจะพักผ่อน พูดมากระวังแผลจะอักเสบ"


"เด็กดื้อเอ๊ย!" ภูตะวันบ่นอย่างไม่จริงจังนัก เอื้อมมือไปขยี้ผมอีกฝ่ายที่กำลังหัวเราะเบาๆอยู่จนยุ่งเหยิง


"ซัน! เป็นยังไงบ้าง!?" ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอย่างแรงพร้อมด้วยเสียงตกใจของอาสะใภ้ภูตะวัน เขาเหลือบตาขึ้นบนเล็กน้อยอย่างเบื่อหน่ายว่าอาของเขาทั้งสองคนรู้เรื่องได้อย่างไรในเมื่อไม่ให้ใครบอก


"อารู้กันได้ยังไงครับเนี่ย"


"คิดว่าอาไม่มีหูไม่มีตาหรือไง" ประสิทธิ์พูดตำหนิอีกฝ่ายที่คิดจะปกปิดเรื่องใหญ่โตแบบนี้กับคนเป็นอาอย่างเขา ถ้าหมอท่านหนึ่งที่สนิทกันไม่โทรไปบอก พวกเขาก็คงจะรู้เรื่องทีหลังคนอื่น


"ก็ผมไม่อยากให้อาเป็นห่วงไงครับ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมากด้วย" นายแพทย์หนุ่มตอบสีหน้าเหนื่อย เพราะรู้สึกเจ็บแผลขึ้นมาเสียดื้อๆ อาจจะเพราะพูดมากเหมือนที่ลูกศิษย์พูดจริงๆ พระพายที่คิดว่าตอนนี้ตัวเองคงเป็นคนนอกอยากจะให้ครอบครัวได้พูดคุยกัน ทว่ากลับหาโอกาสพูดแทรกไม่ได้เสียที


"แล้วคิดว่าถ้าอารู้ทีหลังจะห่วงเราน้อยกว่านี้หรือไงตาซัน" ณิชชาอรเอ่ยตำหนิหลานชายที่ชอบทำให้เขาเป็นห่วงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ด้วยอีกฝ่ายไม่ชอบให้เขาประคบประหงมมากจึงมักจะไม่ค่อยบอกอะไรให้พวกเขารู้


"ขอโทษครับ" ภูตะวันรู้สึกผิดที่ทำให้คนในครอบครัวที่เหลือทั้งสองคนเป็นห่วงมากขนาดนี้ จึงยอมประนมมือไหว้และขอโทษอาทั้งสอง ณิชชาอรถอนหายใจจับมือหลานชายไว้เป็นการรับคำขอโทษ ทอดมองคนเจ็บด้วยความเป็นห่วงเป็นใย


"เอาล่ะๆไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว แล้วตำรวจว่ายังไงบ้าง?" ประสิทธิ์ถามความคืบหน้าของคดีความ ภูตะวันที่ไม่รู้เรื่องเพราะไม่ได้เป็นฝ่ายคุยกับตำรวจจึงมองลูกศิษย์ที่ยืนอยู่อีกฝั่งแทน คนแก่กว่าทั้งสองจึงได้มองตาม


"ตายจริง! มัวแต่ตกใจไม่ทันได้สังเกตว่าคุณหมออยู่ด้วย เสียมารยาทจริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ" ณิชชาอรบอกอย่างรู้สึกผิด พระพายเองที่เด็กกว่าก็ไม่คิดถือโทษโกรธอะไร กลับเข้าใจเสียด้วยซ้ำ ก่อนจะยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองตามนิสัยนอบน้อมที่ถูกพร่ำสอนมาจากมารดาและยาย


"ไม่เป็นไรเลยครับ" คุณหมอหน้าหวานระบายยิ้ม ก่อนจะเล่าถึงเรื่องที่คุยกับตำรวจเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา


"เท่าที่ผมเช็คมันไม่ได้อะไรไปครับ ตำรวจเขาสันนิษฐานว่ามันน่าจะมาหาอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ทรัพย์สินมีค่า"


"ส่วนกล้องวงจรปิดเช็คแล้วว่าเมื่อคืนที่ผ่านมา มีการปรับปรุงระบบจึงทำให้กล้องใช้งานไม่ได้จนถึงแปดโมงเช้าของวันนี้ครับ"


"แสดงว่าต้องเป็นคนที่รู้ว่าเมื่อคืนกล้องจะใช้งานไม่ได้ คุณมีอะไรเอกสารหรือว่าอะไรที่สำคัญรึเปล่าพาย?" ภูตะวันถามอย่างสงสัย ตามที่ได้ฟังอีกฝ่ายเล่ามาก็น่าจะจับใจความได้ไม่ยากว่าคนร้ายคงจะเป็นคนในที่รู้การเคลื่อนไหวของโรงพยาบาล


"...เวชระเบียน" พระพายใช้เวลาเพียงครู่สั้นๆในการคิด ก่อนจะเหลือบตามองภูตะวันอย่างตกตะลึงเมื่อคิดว่าสิ่งที่มันต้องการอาจจะเป็นเวชระเบียนผู้ป่วยที่เขามีอยู่จริงๆ


"อาจจะเป็นหมอโจอย่างนั้นเหรอ?" ประสิทธิ์ถามเพื่อความแน่ใจว่าความคิดของตนตรงกับที่หลานชายคิดหรือไม่ ทว่าพระพายกลับขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าทำไมประธานของโรงพยาบาลถึงคิดว่าเป็นหมอโจ แต่ก็ยังเก็บความสงสัยนั้นต่อไป


"... ก็อาจจะเป็นไปได้ครับ" ภูตะวันตอบหน้าเครียด จากที่ลำดับเหตุการณ์ ตั้งแต่ที่พวกเขาเข้าไปในห้องเก็บเวชระเบียน และฝ่ายนั้นก็อาจจะรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขาถึงได้แอบเข้าไปในห้องทำงานของพวกเรสสิเดนท์ในแผนก แต่บังเอิญพระพายเข้าไปเห็นพอดี สิ่งที่คาดเดาไว้ก็ไม่น่าจะผิดเพี้ยน


"แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ?" ณิชชาอรเครียดไม่แพ้กัน ถ้าหากเป็นไปตามที่สามีและหลานชายของเธอคิด เท่ากับว่าฝ่ายนั้นถือไพ่เหนือกว่าพวกเขาอยู่มาก


"เราก็ต้องสู้ไปตามหลักฐานที่มี แต่ก็ต้องคำนึงถึงความรอบคอบและปลอดภัยให้มาก"


"อาให้นักโปรแกรมของโรงพยาบาลหาข้อมูลให้แล้วนะ สักสองสามวันคงจะได้" ประสิทธิ์พูดก่อนจะถอนหายใจ เครียดและกังวล
ไม่น้อยที่เกิดเหตุการณ์รุนแรงถึงขั้นใช้อาวุธกันในโรงพยาบาล ซึ่งอาจจะทำให้องค์กรขาดความน่าเชื่อถือได้


"จะทำอะไรก็ระวังด้วยนะซัน แล้วก็พักผ่อนเยอะๆ ระหว่างแผลยังไม่หายก็ไม่ต้องเข้าผ่าตัดล่ะรู้ไหม?" ณิชชาอรกำชับหลานชายอีกครั้ง ถึงแม้ว่าภูตะวันจะมีความเป็นผู้ใหญ่อยู่มาก แต่สำหรับเธอเขาดื้อเงียบอยู่เสมอตั้งแต่เล็กจนโต คนเจ็บจึงทำได้แต่ยิ้มน้อยๆแทนคำตอบ


"ต้องขอโทษคุณหมอด้วยนะคะที่เกิดเรื่องไม่ดีในโรงพยาบาล ตาซันหายดีเมื่อไหร่หวังว่าคงจะได้ทานข้าวร่วมกัน ดิฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" ณิชชาอรพูดทิ้งท้ายกับคุณหมอหน้าหวานที่ได้แต่เหล่มองอาจารย์ของตนเป็นเชิงขอคำตอบ ซึ่งภูตะวันก็ทำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อย พระพายจึงระบายยิ้มและตอบรับผู้ใหญ่กลับไป


"อาของคุณรู้เรื่องครอบครัวผมแล้วเหรอครับ?" ถามในสิ่งที่สงสัยทันทีเมื่อทั้งสองคนออกจากห้องไป


"อืม แต่คุณไม่ต้องห่วงหรอกว่าเรื่องจะแพร่งพรายออกไป มีแค่พวกเราเท่านั้นที่รู้และอาผมจะช่วยเราได้มาก"


"ครับ" พระพายพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ เขาอยู่กับอาจารย์หมอได้สักพักจึงขอตัวออกไปทำหน้าที่ของตนอย่างเช่นทุกวัน โดยที่ไม่
ได้พูดอะไรกันถึงเรื่องเมื่อคืนอีก หมอซันเองก็ไม่อยากที่จะเซ้าซี้ถามด้วยไม่ใช่นิสัยของตนเป็นทุนเดิม จึงปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาและเป็นเรื่องของลูกศิษย์ที่จะตัดสินใจเอง



               แพรดาวและอนุวัฒน์ประจำอยู่ที่วอร์ดผู้ป่วยในอย่างทุกวัน ระหว่างที่กำลังดูชาร์จผู้ป่วย พยาบาลสาวก็จับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทั้งสองเองก็ตกใจแต่เมื่อรู้ว่าเพื่อนและอาจารย์หมอปลอดภัยจึงคลายกังวลลงไปบ้าง แต่แพรดาวก็ยังข้องใจและอยากจะรู้รายละเอียดให้มากกว่านี้ตามนิสัยของผู้หญิง จนเมื่อพระพายเดินเข้ามา


"สวัสดีครับ" พระพายทักทายพยาบาลสาวที่อายุมากกว่าอย่างที่ทำทุกวัน จนเหล่านางพยาบาลและผู้ช่วยต่างพากันชื่นชมในความมีเป็นเด็กมีสัมมาคารวะของคุณหมอพระพาย


"เป็นไงมั่งพาย ทำไมถึงเกิดเรื่องขึ้นได้?" แพรดาวเอ่ยถามทันที เช่นเดียวกันกับอนุวัฒน์ที่ก็ยืนรอฟังคำบอกเล่าของเพื่อนอย่างตั้งใจ


"ไม่เป็นไง มาขโมยของนี่แหละ แต่ไม่ได้อะไรไป" เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนัก ด้วยเป็นคนโกหกไม่เก่งจึงต้องเลี่ยงการสบตาด้วยการอ่านชาร์จผู้ป่วยที่ได้จากรุ่นพี่พยาบาลแทน


"แล้วอาจารย์หมอเป็นไงบ้าง?"


"ไม่เป็นไรแล้ว ราวน์เสร็จก็ไปเยี่ยมสิ" พระพายระบายยิ้มก่อนจะเดินนำเข้าห้องผู้ป่วยรวมที่ยังมีนักศึกษาแพทย์และอาจารย์หมอกลุ่มอื่นอยู่ในนั้นด้วย แต่แยกกันทำงานคนละอย่าง


"... แต่แปลกนะ อาจารย์อยู่ที่นั่นตอนนั้นได้ยังไง มันควรจะเป็นเวลาพักผ่อนของเขามากกว่า" อนุวัฒน์ตั้งข้อสงสัยของเขาเองเฉยๆ


"นั่นสิ เมื่อวานเย็นเราก็เห็นอาจารย์กลับไปแล้วหรือว่าอาจารย์มาหาพาย" แพรดาวพูดเสริมขึ้นมาบ้าง ทำให้พระพายชะงักเท้า เงยหน้าขึ้นมาจากชาร์จที่ถืออยู่หันกลับมาหาเพื่อนสองคนที่เดินตามหลัง


"... โรงพยาบาลเขานี่ จะมาเมื่อไหร่ก็ได้ ก็แค่บังเอิญ คิดอะไรกันมากมาย" พระพายตอบแกมหัวเราะ เดินหนีเพื่อนทั้งสองคนเพื่อทำการตรวจอาการของผู้ป่วยตามปกติ แพรดาวและอนุวัฒน์จึงทิ้งความสงสัยไว้ต่อไปและตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองแทน



 Rrrrrr Rrrrr!!
สมาร์ทโฟนเครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงผู้ป่วยแผดเสียงดัง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองว่าใครที่โทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์จากแพทย์รุ่นใหญ่แผนกอายุรกรรม จึงรับสายทันที


"ครับ"


(ขอโทษที่รบกวนนะหมอซัน ผมรู้ว่าคุณอยู่ในช่วงพักฟื้น แต่มีเคสที่ค่อนข้างยากและต้องอาศัยทีมแพทย์จากหลายสาขา) ปลายสายบอกเสียงเครียด


"ถ้างั้นเจอกันที่ห้องทำงานผมนะครับ" เขาตอบรับปลายสายไปในทันทีโดยไม่ลังเล ยังไงชีวิตของผู้ป่วยก็สำคัญ ก่อนจะกดเรียกพยาบาลให้ต่อสายถึงพยาบาลประจำแผนกของตนให้เรียกทีมแพทย์ในแผนกไปรวมกันที่ห้องทำงานของเขาเอง



                  ตึกๆๆๆๆ เสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งกรูกันมาที่ห้องทำงานของอาจารย์แพทย์ภูตะวันด้วยความรีบร้อนและสงสัย เรสสิเดนท์ปีหนึ่งทำความเคารพรุ่นพี่ต่างแผนกที่ไม่ค่อยเห็นหน้ากันนักที่ก็ถูกเรียกตัวเข้ามาด้วย


"ต้องมีเรื่องด่วนแน่ๆ" แพรดาวยืนหอบหายใจก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะยาวสำหรับนั่งประชุมในห้องทำงานใหญ่ของเจ้าของห้อง


"ก็ดูสิมากันหลายสาขาขนาดนี้ เรื่องใหญ่ชัวร์" อนุวัฒน์เอนตัวกระซิบกับเพื่อนเสียงเบา พระพายได้แต่มองบรรยากาศภายในห้องเงียบๆ หัวใจเขาเต้นระรัวเพราะไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรถึงต้องเรียกมาด่วนและพร้อมหน้ากันขนาดนี้


             ระหว่างนั้นประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ร่างของอาจารย์แพทย์ยังหนุ่มก็เดินเข้ามาหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักเนื่องจากแผลยังสดใหม่ แต่ถึงอย่างนั้นอาจารย์หมอก็พยายามปรับสีหน้าให้ดีขึ้น ไม่อยากให้ใครหลายๆคนต้องเป็นห่วง โดยเฉพาะศิษย์หน้าหวานที่กำลังมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจนัก


"อาจารย์ยังไม่หายดี ออกมาก่อนทำไมครับ?" พระพายคิ้วขมวด พลางลุกขึ้นไปช่วยพยุงอีกฝ่ายให้นั่งลงเก้าอี้ตัวที่ยังว่าง


"ผมไม่เป็นไรแล้ว" ถึงแม้จะตอบไปแบบนั้น แต่มือข้างซ้ายก็ยังคงจับไว้บริเวณที่เป็นแผลเบาๆ เพราะไม่อยากให้สะเทือนมาก พระพายได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเดินกลับมานั่งที่ของตัวเองเพื่อรอฟังการประชุม


"ต้องขอโทษหมอซันด้วยจริงๆที่รบกวน" นายแพทย์รุ่นใหญ่แผนกอายุรกรรมบอกอีกฝ่ายด้วยสีหน้าตึงเครียด โดยปกติการรักษาก็ต้องร่วมมือกับแพทย์สาขาอื่นบ้างในบางเคสอยู่แล้ว ทว่าหากเกิดในขณะที่ภูตะวันศัลยแพทย์ที่เก่งและฝีมือดีในแผนกหัวใจและหลอดเลือดไม่บาดเจ็บอยู่เขาก็คงจะไม่เกรงใจอีกฝ่ายมากขนาดนี้


"ขอโทษทำไมครับ การช่วยชีวิตผู้ป่วยก็เป็นหน้าที่หมออย่างเราที่ต้องร่วมมือกันอยู่แล้ว" ภูตะวันคลี่ยิ้มเล็กน้อยเพื่อให้แพทย์ต่างแผนกสบายใจ ก่อนจะบอกให้เริ่มการประชุมได้เลย


"ผู้ป่วยรายนี้เป็นโรคซับซ้อนขั้นวิกฤติ เขามาด้วยความดันตกและช็อคหมดสติไป รวมถึงมีท้องอืดใหญ่ เท่าที่ทางเราตรวจดูคือมีการสูญเสียเลือดทางช่องท้อง" แพทย์อายุรกรรมบอกรายละเอียดให้กับแผนกของภูตะวันได้ฟัง


"สิ่งที่เรานึกถึงมากที่สุดในผู้ป่วยอายุมากและเป็นโรคเส้นเลือดตีบ จึงวินิจฉัยว่าหลอดเลือดแดงโป่งพองแตก จึงได้ให้น้ำเกลือและยาเพิ่มความดันไป ก่อนจะส่งไปเอ็กซเรย์ที่แผนกรังสี"


"ขอดูผลเอ็กซเรย์ครับ" ภูตะวันพูด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากชาร์จคนไข้ในแฟ้มไปที่จอโปรเทคเตอร์


"ผลตรวจพบว่ามีเส้นเลือดแดงโป่งพองในช่องท้องประมาณ 8 เซนติเมตร" รังสีแพทย์ (แพทย์ที่ใช้รังสีในการรักษา รวมถึงการตรวจและแปรผลด้วยรังสี เครื่อง CT Scan อัลตราซาวน์) บอกหลังจากที่เปิดผลเอ็กซเรย์คอมพิวเตอร์ให้แพทย์ภายในห้องได้ดู


"เส้นเลือดแดงในช่องท้องของคนปกติทั่วไปจะอยู่ที่ประมาณ 1.8-2.2 เซนติเมตร ถือว่าผู้ป่วยรายนี้ค่อนข้างผิดปกติ ขอขยายใหญ่กว่านี้อีกนิดครับ" ภูตะวันบอกทีมรังสีแพทย์ ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย มองผลเอ็กซเรย์บนจออย่างตั้งใจ โดยมีสายตาของลูกศิษย์หน้าหวานลอบสังเกตอยู่เป็นระยะ


"เส้นเลือดมีรอยแตกต่ำกว่าเส้นเลือดที่ไปเลี้ยงไต ทำให้เลือดไหลออกไปอยู่ในช่องท้อง ต้องรีบผ่าตัดด่วนครับ ไม่อย่างนั้นเขาจะเสียชีวิต" อาจารย์หมอคนเก่งวินิจฉัยทันทีเมื่อได้ดูผลเอ็กซเรย์ แพทย์สามสาขาในห้องต่างมีความเครียดไม่หยิ่งหย่อนไปกว่ากัน


"คุณบาดเจ็บอยู่ ใครจะเป็นศัลยแพทย์ผ่าตัด?" แพทย์อายุรกรรมพูดเสียงเครียด ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจศัลยแพทย์คนอื่น ทว่าภูตะวันเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านนี้ที่เก่งและดีที่สุด ที่ใครๆต่างก็นับถือและเคสนี้ค่อนข้างยาก การจะให้ศัลยแพทย์ที่ยังไม่เจนจัดมากนักก็ตัดสินใจลำบาก


"... ผมจะผ่าตัดเอง"


"อาจารย์ครับ!!" พระพายพูดเสียงดัง จนคนที่อยู่ในห้องต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียว ภูตะวันไม่ได้หันไปมองหน้าลูกศิษย์แต่อย่างใด เพราะถ้าหากเขาหันไป ก็คงจะได้เห็นสีหน้าและสายตาของอีกฝ่ายที่อาจทำให้เขาใจอ่อนไม่ผ่าตัดเคสนี้


"ขอโทษครับ" หมอพายกล่าวอย่างรู้สึกผิดและก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงขอโทษ เขาไม่ได้อยากจะขัดขวางการรักษา เพียงแต่ห่วงใยอีกฝ่ายเท่านั้น หากเข้าผ่าตัดต้องยืนตลอดการผ่าตัด อีกทั้งยังต้องขยับเคลื่อนไหวร่างกาย อาจทำให้แผลอักเสบและติดเชื้อได้ เขามีเจตนาเพียงเท่านี้ ทว่าอีกคนกลับทำเป็นไม่รับรู้


"ผู้ป่วยรายนี้เป็นโรคหัวใจร่วมด้วยเคยทำการบายพาสเมื่อหลายสิบปีก่อน ทำให้การบีบตัวของกล้ามเนื้อหัวใจไม่ดีนัก รวมถึงปอดก็ทำงานได้ไม่ดีเนื่องจากการสูบบุหรี่" ภูตะวันคิดหนักกว่าเดิม เมื่อเป็นโรคที่ซับซ้อน ถึงแม้จะผ่าตัดก็ยังมีความเสี่ยงอยู่สูงกว่าปกติ แต่ถึงอย่างไรการผ่าตัดก็คือทางออกที่ดีที่สุด


"มีอัตราการเสี่ยงของการเสียชีวิตมากกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ แต่ทางเดียวคือต้องผ่าตัดฉุกเฉิน และต้องทำภายในระยะเวลาไม่เกิน 30 นาที หากเลือดไปเลี้ยงอวัยวะต่างๆไม่ทันจะเกิดปัญหาตามมา"


"ถ้างั้นก็ตามนี้ ผมจะส่งผู้ป่วยเข้าผ่าตัดอีกหนึ่งชั่วโมง" แพทย์อายุกรรมมองภูตะวัน แพทย์รุ่นใหม่ฝีมือดีอย่างเชื่อมั่นและฝากความหวังไว้กับเขา ก่อนทุกคนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน


"อึก!!" อาจารย์หมอหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความรีบร้อนไปหน่อย จึงทำให้เจ็บแผลจนต้องทรุดนั่งลงที่เก้าอี้อีกครั้ง ท่ามกลางสายตาของเหล่าแพทย์ที่เหลือ


"อาจารย์!! ไหวไหมคะ?" แพรดาวและอนุวัฒน์เป็นฝ่ายที่วิ่งเข้าไปดูอาการของอาจารย์ตนเอง ซึ่งพระพายได้แต่หักห้ามใจตัวเองไม่ให้เข้าไปหาอีกฝ่ายถึงแม้ในใจจะเป็นห่วงแค่ไหนก็ตาม หากจะโกหกว่าไม่เป็นไรก็ควรที่จะแสดงว่าไม่รู้สึกเจ็บอะไรให้แนบเนียนกว่านี้เสียหน่อย


"พวกคุณไปเตรียมตัวเข้าผ่าตัดกันเถอะ" เขาบอกลูกศิษย์ด้วยเสียงเนือย มือยังกุมแผลเอาไว้หวังบรรเทาความเจ็บปวด แพรดาวและอนุวัฒน์จึงพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบ


"ตามไปนะ" แพรดาวบอกกับพระพาย เพราะคิดว่าเพื่อนคงอยากจะคุยกับอาจารย์ที่คุ้นเคยกันมากกว่าตน พระพายจึงพยักหน้าตอบกลับไป ก่อนจะเหลือบตามองคนเจ็บที่ก็นั่งมองเขาอยู่เช่นกัน


"จะโกหกกันก็ทำให้เนียนๆสิครับ" พูดตัดพ้อจนอาจารย์หมออย่างภูตะวันรู้สึกผิดขึ้นมา พระพายไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร ก้าวเท้าจะเดินออกจากห้องด้วยอารมณ์ขุ่นมัว


"พาย!" ภูตะวันเรียกลูกศิษย์เอาไว้ พร้อมกับลุกขึ้นพุ่งไปรั้งเอวอีกฝ่ายเอาไว้ทำให้ตัวของทั้งคู่ชนกันเจ้าเต็มแรง


"โอ๊ย!!" ภูตะวันร้องเสียงดัง สีหน้าเจ็บปวดอย่างที่สุด แต่มือข้างที่ว่างก็ยังไม่ปล่อยออกจากเอวของลูกศิษย์ที่ตอนนี้พิงเขาไว้ทั้งตัว ตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องของอีกคน


"เจ็บมากไหมครับ!?" เขาพยายามดันตัวเองออกจากร่างสูงใหญ่ของอีกคนเพื่อจะดูว่าแผลอักเสบหรือไม่ แต่ก็ถูกมือหนารั้งเอวเอาไว้ไม่ยอมปล่อย


"ไม่มีอะไรเจ็บเท่าคุณเมินผมหรอก" เขาพูดเสียงนุ่ม คลี่ยิ้มบางเมื่อเห็นว่าลูกศิษย์มีสีหน้าเปลี่ยนไป จากตกใจเมื่อครู่ก็กลายเป็นบึ้งตึงแทน


".........." พระพายไม่พูดอะไร ได้แต่มองจ้องเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของอีกฝ่ายเป็นเชิงบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกดีกับประโยคเมื่อครู่ ภูตะวันจึงกระชับมือที่โอบเอวอีกฝ่ายให้ชิดเข้ามาและมองตาคู่สวยที่จ้องมองเขาอย่างไม่พอใจเพื่อจะบอกให้รู้ความรู้สึกของเขาบ้าง


"ผมขอโทษ ผมไม่อยากให้คุณไม่สบายใจว่าผมเจ็บแค่ไหน คุณจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงและกังวลเรื่องผม"


"... ถ้าอย่างนั้นก็ควรพักครับ ผมจะได้ไม่เป็นห่วง"


"ผมต้องเข้าผ่าตัด ความหวังของคนไข้และญาติของเขาฝากไว้กับผม" คนตัวเล็กกว่าถอนหายใจ ก่อนจะดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของอีกคน


"ผมเข้าใจนะครับว่าชีวิตคนไข้ฝากกับหมอ แต่ถ้าหากหมอไม่ดูแลตัวเอง คนไข้จะเชื่อใจหมอได้ยังไงล่ะครับ?"


"ผมทำได้ แผลแค่นี้เจ็บนิดหน่อยไม่ถึงตายหรอก คุณงอนแบบนี้เหมือนเราเป็นแฟนกันเลยรู้ไหม? หึหึ" อาจารย์หมอหัวเราะในลำคอ ยิ่งรู้จักยิ่งรู้สึกว่าพระพายจะน่ารักขึ้นทุกวัน ซึ่งคนถูกแซวถึงกับเบะปากอย่างหมั่นไส้


"ผมไม่ได้งอน แค่เป็นห่วงต่างหาก" หมอพายตอบอ้อมแอ้ม ก่อนจะถูกคนตัวสูงรั้งเข้าไปกอดเบาๆและเขาเองก็ไม่ได้คิดที่จะขัดขืน ด้วยกลัวว่าจะกระทบกับแผลของอีกฝ่าย


"...ขอบคุณ" ภูตะวันระบายยิ้ม นานแค่ไหนที่หัวใจไม่ได้เต้นรัวแรงแบบนี้ นานแค่ไหนที่ไม่ได้รู้สึกอยากจะรักใครสักคน จนคนตัวเล็กนี่เดินเข้ามา เมื่อถึงวันที่พระพายพร้อมจะคบกับเขา เขาก็ไม่คิดที่จะปิดบังหรือแคร์สายตาใครต่อใคร ในเมื่อเขาก็เป็นผู้ชายธรรมดาที่รักคนหนึ่งที่บังเอิญเป็นผู้ชายเหมือนกันเท่านั้นเอง ...


             พระพายยกมือขึ้นกอดตอบอีกฝ่ายเบาๆ หากแต่สีหน้ามีแต่ความกลัวและกังวลอยู่เต็มหัวใจ ด้วยหน้าที่การงานที่ต่างกันและความรักในแบบผู้ชายกับผู้ชาย ทำให้เขากลัวและกังวลไปต่างๆนาๆ อยากจะรักเหมือนที่ใจบอกก็กลัว อยากจะหยุดเอาไว้ก็ทำไม่ได้ ต้องทำยังไงถึงจะก้าวผ่านความกลัวนี้ไปได้เสียที ...

           

***************


Talk : ผ่าตัดเอาไว้ตอนหน้าเนาะ ตอนนี้รู้สึกจะยาวเกินไป เรื่องดำเนินช้ามาก แต่รอให้หมอซันหายก่อนเถอะ หึหึ บู๊กระหน่ำแน่ (ใช่เหรอ?) พบกันตอนหน้าเร็วๆนี้ค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-02-2016 22:31:41 โดย G-bazo »

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
สวมวิญญาณหนูพระพาย
ตอบตกลงไปเลย.  5555  :z2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4460
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
หมอซันอึดมาก เจ็บตัวอยู่ก็ยังไม่ทิ้งหน้าที่ จบเคสแล้วดูแลตัวเองด้วยนะ
เดี๋ยวคนเป็นห่วงเขาจะเสียใจ

ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +293/-2
กรี๊ดดดดดดดดด ดีใจ ขออ่านได้อ่านเลยพอดิบพอดี
 :katai2-1:
หมอซันเนียนกอดเชียวนะ ทียังงี้ไม่เจ็บแผลเลยน๊า 555
หมอพายอย่าคิดมาก ใครมองยังไงช่างเค้าเหอะ

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
 :-[ :-[

รอตอนต่อไป~~

ออฟไลน์ Tatangth

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
รู้สึกว่าตอนนี้หมอซันน่าร้ากกกก

อยากเอาพระพายมาเลี้ยงที่บ้าน จะน่ารักไปไหน
 :ling1:

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
หมอซันสปิริตสูงมากกกก แต่กลัวแผลจะปริตอนลงมือผ่านี่ดิ แค่ร้องเจ็บพระพายยังงอน ถ้าแผลปริ มีง้อกันยาวอะ 555555555
แต่ก็ดีใจ เห็นคนเค้าห่วงกันอคร์กัน น่ารักกก

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0
อาจารย์หมอไม่หวงตัวเองเลย
ไม่รู้จะว่ายังไงชีวิตคนไข้ก็สำคัญ
แต่หมอก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ
หมอพายต้องดูแลอย่างใกล้ชิดนะ

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
เพิ่งได้อ่านเรื่องนี้ สนุกมาก เรื่องลื่นไหลดี ชอบๆ

ยิ่งตอนหมอซันขอคบนี่ ตรงดีมาก ไม่เสียเวลาอ้อมค่อมเลย เลิศจริงๆ 555555

ออฟไลน์ JustWait

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-4
หมอซันฝืนก็ไม่ดีนะคะ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
หนักเลยหมอซัน ตัวก็เจ็บ งานก็ด่วน ต้องง้อเด็กอีก
จับผู้ร้ายให้ได้น้า

ออฟไลน์ Sugar

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อร้ายยย หมอซันลุยเลยๆๆๆ เจ็บๆ เนี่ยอ้อนหนักๆ เลย

ขอบคุณคนต่งค๊า รออ่านต่อๆ  :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด