ยังเบลอ... [Ch.13 : จบแบบหวานๆ][p.60][290316]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ยังเบลอ... [Ch.13 : จบแบบหวานๆ][p.60][290316]  (อ่าน 628186 ครั้ง)

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
อ้างถึง
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************

สารบัญ

เบลอ

Chapter 1 Chapter 2 Chapter 3 Chapter 4 Chapter 5 Chapter 6 Chapter 7 Chapter 8 Chapter 9 Chapter 10 Chapter 11 Chapter 12 Chapter 13 Chapter 14 Chapter 15 Chapter 16 Chapter 17 Chapter 18 Chapter 19 Chapter 20 Chapter 21 Chapter 22 Chapter 23 Chapter 24 Chapter 25 Chapter 26 Chapter 27 Chapter 28 Chapter 29 Chapter 30 Chapter 31 Chapter 32 Chapter 33 Chapter 34 Chapter 35 Chapter 36 Chapter 37 Chapter 38 Chapter 39 Chapter 40 (จบภาค)

ยังเบลอ

Chapter 1 Chapter 2 Chapter 3 Chapter 4 Chapter 5 Chapter 6 Chapter 7 Chapter 8 Chapter 9 Chapter 10 Chapter 11 Chapter 12 Chapter 13(END)



อ้างถึง
นิยายทั้งหมดของฮัสกี้ค่ะ  :กอด1:

Nisreen, the white rose of the desert
เงาจันทร์ในม่านหมอก
เหนือเมฆ
แต่กาลก่อน
ภูสอยเดือน

(husky's page)  :pig4:

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-05-2021 05:42:04 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ pajajahaha

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #1 เมื่อ03-02-2015 16:37:54 »

อ่าววว รอเน้ออออออออ :กอด1:

ออฟไลน์ สายลมที่หวังดี

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-1
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #2 เมื่อ03-02-2015 16:48:24 »

พุ่งมารอนิยายคุณฮัสกี้อีกเรื่องค่ะ :กอด1:

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #3 เมื่อ03-02-2015 16:49:54 »



**นิยายทุกเรื่องของฮัสกี้ ไม่อนุญาตให้นำออกจากเล้า และไม่อนุญาตให้นำไปโพสต์ที่บอร์ดอื่นๆ เด็ดขาดค่ะ


Chapter 1


ตฤณ พัชรวิทิต

ยามเช้า ณ ชั้นสิบสามของแผนกวิศวกรรมเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของบริษัท NS ซึ่งมีวิศวกรนับห้าสิบชีวิตแออัดกันแน่นเหมือนปลาซาร์ดีนกระป๋องอยู่ภายในห้องทำงานขนาดย่อม วันนี้ก็ไม่ต่างไปจากทุกวัน เสียงพูดคุยถามสารทุกข์สลับปรึกษางานกันดังสนั่นลั่นไปทั้งตึก

“ไอ้ตฤณ ยิ้มหน้าบานจนตีนกาขึ้นเป็นริ้วขนาดนี้ มีเรื่องอะไรดีๆ ในชีวิตกับชาวบ้านเขาด้วยรึไงกันวะ” กิตติ หนึ่งในเพื่อนร่วมงานส่งเสียงทัก

ตฤณหัวเราะร่าเย้ยคำสบประมาท “ก็ไม่มีอะไรมาก เอาเป็นว่า... มึงหัดเรียกกูว่าหัวหน้าไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ได้ใช้แน่ๆ”

“หือ? ใครว่าอะไรนะ หัวหนา หัวหมา หรือ หัวหน่าว”

“เฮ้ย! หัวหน้าโว้ย เรียกให้มันดีๆ สิวะ!” ชายหนุ่มหันไปดุเพื่อนร่วมงานอีกคนที่กำลังทำหน้าง่วง ดูเหมือนไม่อยากจะสนอกสนใจอะไรกับใครเขานัก แต่ก็ยังจะโผล่หน้าเข้ามาค่อนขอดกันซะได้ “เดี๋ยวกูได้เป็นหัวหน้าเมื่อไหร่ จะใช้งานพวกมึงให้หนัก!”

“ว่าแต่ท่านหัวหน้า เมื่อไหร่เขาจะประกาศตำแหน่งใหม่ของท่านหัวหน้าสักทีล่ะขอรับ อย่าลืมพาพวกกระผมไปเลี้ยงให้เมาลืมโลกด้วยนะขอรับ” กิตติคิดว่า ถึงจะยังไม่รู้ผลประกาศว่าใครจะมาประจำตำแหน่งแทนที่ผู้จัดการ หรือหัวหน้าเก่าที่เกษียณไป แต่ประจบไว้ก่อนก็ไม่เสียหลาย

“คงจะเร็วๆ นี้แหละไอ้พวกลูกน้องทั้งหลาย โฮะๆ”

ตฤณเป็นวิศวกรไฟแรงที่มีผลงานชิ้นใหญ่ๆ มากมาย ตำแหน่งงานของเขาอยู่ในระดับซีเนียร์ทั้งที่อายุยังน้อย ชายหนุ่มมีรูปร่างสูงใหญ่ราวกับคนจากประเทศทางตะวันตก ผิวสีน้ำผึ้งเข้ากันได้ดีกับใบหน้าคมเข้ม ดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์สีดำขลับดูคมกริบราวกับตาเหยี่ยว มีลักยิ้มบุ๋มที่แก้มทั้งสองข้าง ส่งผลให้รอยยิ้มของเขามีเสน่ห์มากขึ้น ทว่าเส้นผมที่ไม่เคยถูกหวีให้เป็นทรง ยุ่งเหยิงจนนกยังไม่อยากทำรัง หนวดเคราที่ขึ้นหรอมแหรม กับเสื้อผ้าเก่าๆ ซีดๆ เหลืองๆ ที่เขาใส่มาทำงานเป็นประจำทุกวันนั้น ลดดีกรีความร้อนแรงของชายหนุ่มลงไปจนมีค่าเท่ากับศูนย์... จนเมื่อมองดูโดยรวมแล้ว เขาก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร ดูคล้ายๆ กับพวกวิศวกรคนอื่นๆ ในทีมนั่นล่ะ

แต่เดิมชายหนุ่มก็เป็นคนมีความมั่นใจในความเก่งกาจของตัวเองสูงมากอยู่แล้ว และเมื่อเขาถูกขจร ผู้จัดการอาวุโสของแผนกวิศวกรรมเครือข่ายและพนักงานจากแผนก Human Resource เรียกไปพูดคุยพร้อมกับสัมภาษณ์ถึงความพร้อมสำหรับตำแหน่งงานที่เพิ่งจะว่าง เขาจึงค่อนข้างมั่นใจว่าตนเองคงจะได้เลื่อนตำแหน่งแน่แล้ว ยิ่งหันมองไปซ้ายขวาภายในแผนก ก็ไม่เห็นมีใครเก่งกาจและเหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากไปกว่าตน งานนี้รากหญ้าเช่นเขา (ตฤณ แปลว่า หญ้า) คงไม่พ้นได้งอกยาวเป็นรากแก้วแน่ๆ

“พี่ตฤณ วันนี้พี่กับผมต้องไปประชุมโพรเจกต์ใหญ่ของบริษัทดาต้าโปรอ้ะ” บวรวิทย์ รุ่นน้องที่รูปร่างผอมเพรียวแต่สะโพกหนาเตอะวิ่งเข้ามาพร้อมเอกสารปึกใหญ่ในมือ “ไปพบลูกค้าพร้อมกับพี่ธนากรด้วย”

“โอ๊ะ ธนากรไปด้วยเหรอ วันนี้ก็หวานหมูอีกแล้วเซ่ะ หุหุ” ตฤณยิ้มร่า นั่นก็เพราะ ธนากรนั้นเป็นรองผู้จัดการฝ่ายขาย เขามีหน้าที่ต้องพาลูกค้าไปเลี้ยงรับรอง ทำทุกอย่างให้ลูกค้าพอใจ เพื่อที่การเซ็นสัญญาและปิดโพรเจกต์จะได้เป็นไปง่ายและราบรื่น ดังนั้น เมื่อใดที่ธนากรพาพวกวิศวกรทั้งหลายไปพบลูกค้า พวกเขาก็จะได้อานิสงส์เป็นอาหารราคาแพงๆ ไปด้วย “เดี๋ยวต้องโทรไปบอกปิ่นไว้ก่อนว่าวันนี้ไม่ต้องอยู่รอ หุหุ”

ธนากรเดินตามหลังบวรวิทย์เข้ามาในแผนกช้าๆ เขาปรายตามองดูเหล่าวิศวกรทั้งหลายแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก็ดูแต่ละคนสิ แต่งตัวไม่ค่อยจะเป็นผู้เป็นคน ใส่กันแต่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นแบบที่ยกแขนทีเห็นขนจั๊กแร้ยุบยั่บกับกางเกงสแล็กเก่าๆ เนกไทก็ไม่เคยผูก ขนาดอยู่ห่างเป็นเมตรๆ ยังได้กลิ่นเหงื่อโชยมา ไม่รู้ว่าไอ้พวกนี้ทนนั่งอยู่ด้วยกันได้ยังไง

วิศวกรในแผนกวิศวกรรมเครือข่ายคอมพิวเตอร์ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อยๆ ตามสาขาที่แต่ละคนถนัด เช่น การสื่อสารอุปกรณ์เครือข่ายเบื้องต้น การรักษาความปลอดภัยของระบบ การสื่อสารแบบไร้สาย ฯลฯ และสำหรับสาขาที่ชำนาญเรื่องการสื่อสารทั่วไปและระบบโทรศัพท์ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตนั้น ประกอบไปด้วยวิศวกรสี่นาย นั่นก็คือ กิตติ บวรวิทย์ ภูริณัฐ และตฤณซึ่งเป็นซีเนียร์ของกลุ่มนี้ ส่วนธนากรเอง เขาก็รับผิดชอบลูกค้าในสาขานี้เช่นกัน จึงทำให้พวกเขาต้องพบปะเจอหน้ากันอยู่เป็นประจำ

“นี่ ไอ้คุณตฤณ วันนี้อาบน้ำก่อนไปประชุมด้วย แล้วก็แต่งตัวให้ดูเป็นผู้เป็นคนหน่อยนะเว้ย เนกไทน่ะ ผูกซะด้วย วันนี้ประชุมใหญ่กับทางผู้บริหารของดาต้าโปรเชียวนะมึง” ธนากรถอนหายใจอีกครั้ง ก็ดูไอ้รากหญ้าเพื่อนรักของเขามันทำหน้าเข้าสิ ตาเป็นประกายแบบนั้น แปลว่าเย็นนี้ที่เขาจะพาไปเลี้ยงอาหาร มันคงกะจะกินล้างบางอีกแล้วแน่ๆ

“โธ่ ไอ้แหลม อย่างกูเนี่ย หน้าหล่อๆ ไม่พอรึไงวะ ยุ่งยากชิบหาย แล้วเนกทงเนกไทอะไร กูไม่มีหรอก”

“ธนากร โว้ย เลิกเรียกแหลมซะที มึงอย่าเผลอเรียกแบบนี้ต่อหน้าลูกค้าเชียวนะเว้ย! เอ้านี่ กูว่าแล้วมึงต้องตอบแบบนี้ เอาเนกไทกุชชี่ของกูไป ให้ยืมนะเว้ย ห้ามทำเลอะ!” ธนากรโยนเนกไทซึ่งผูกไว้แบบสำเร็จรูปแล้วไปคล้องคอเพื่อนรักที่ร่ำเรียนมาด้วยกัน แล้วจนมาทำงานก็ยังหนีกันไม่พ้น และนั่นก็ทำให้เขารู้ดีว่าไอ้รากหญ้าหนวดแมวนี่มันผูกเนกไทไม่เป็นกับชาวบ้านเขา

“เออๆ ประชุมกี่โมงวะ”

“ห่านจิกนี่ มึงไม่อ่านเมลเลยใช่มั้ย บ่ายสาม เสร็จแล้วจะได้ไปกินเลี้ยงต่อ” ธนากรถอนหายใจอีกหลายๆ รอบ ตั้งแต่เขารู้จักกับตฤณมานี่ ถอนหายใจไปไม่รู้กี่ล้านรอบแล้ว นี่ถ้าถอนหายใจได้ครั้งละหมื่น เขาคงรวยยิ่งกว่าบิลเกตส์ไปแล้วแน่ๆ ชายหนุ่มหน้าแหลมนึกบ่นอยู่ในใจ จากนั้นก็หันไปหาบวรวิทย์ วิศวกรระดับจูเนียร์ที่จะเข้าร่วมประชุมด้วยกันในวันนี้ “บวรวิทย์ก็ด้วย อย่าเอาอย่างลูกพี่แกเชียว บริษัทมีห้องอาบน้ำไว้ให้ใช้ ก็ใช้ซะ แต่งตัวให้ดีๆ ล่ะ”

บวรวิทย์ผงกศีรษะรับ “ครับ คุณธนากร”

ชีวิตการทำงานของตฤณในแต่ละวันเป็นไปอย่างเรียบง่าย เขามักมาถึงที่ทำงานแต่เช้า เวลาต้องออกไปไซต์งานลูกค้า เขาก็ขับรถโตโยต้ารุ่นเก่าๆ ที่ใช้มาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งออกไป บางทีก็นั่งแท็กซี่หรือใช้บริการ BTS เมื่อเห็นว่ารถติดมากๆ พอเสร็จงานก็ขับรถกลับบ้าน ถ้าวันไหนไม่ต้องออกไปพบลูกค้าข้างนอก เขาก็จะนั่งอ่านหนังสือ และทำแล็บเตรียมไว้สำหรับการออกไปไซต์ลูกค้าครั้งถัดไป พอถึงเวลาเลิกงานซึ่งก็ไม่ค่อยตรงเวลานัก ชายหนุ่มจึงจะกลับบ้านไปหาแฟนสาวนามว่า ปิ่นหยก ซึ่งพวกเขาย้ายมาอยู่ด้วยกันได้เกือบจะหนึ่งปีแล้ว

“พี่ตฤณ! จะเที่ยงแล้ว ไปหาไรกินกันเหอะ!” ภูริณัฐที่นั่งจ้องเข็มนาฬิกาอยู่นานแล้วร้องลั่น

“เฮ้ย ไม่กินเว้ย เดี๋ยวตอนเย็นกินไม่คุ้ม มึงไปกับเจ้าบวรกับไอ้กิตก็แล้วกัน”

บวรวิทย์ส่ายหน้ายิก “พี่ไม่กินผมก็ไม่กินอะ เดี๋ยวเย็นนี้กินแพ้พี่”

“นี่กะจะกินกันให้บริษัทล้มละลายเลยรึไงน่ะมึง!” ภูริณัฐใช้ศอกถอง

บวรวิทย์อย่างไม่พอใจนัก ใช่ซี้... คราวนี้เขาไม่ได้ไปร่วมวงด้วย ไว้คราวหน้าเถอะ เขาจะกินให้ทั้งร้านอาหารและบริษัทล้มละลายไปพร้อมๆ กันเลย ฮึ!

หลังเวลาพักเที่ยงหมดไป ตฤณและบวรวิทย์ก็จูงมือกันไปอาบน้ำแต่งตัวให้พร้อมสำหรับงานชิ้นใหญ่ช่วงบ่าย แม้ว่าจะชำระล้างกลิ่นเหงื่อไคลออกไปจนหมดแล้ว แต่เสื้อผ้าของพวกเขาก็ยังคงเป็นตัวเก่าๆ ที่ซักมาแล้วร้อยกว่าหน สีตกบ้าง ซีดบ้าง จางบ้าง กับกางเกงสแล็กที่ชายระพื้นจนรุ่ย รองเท้าผ้าใบแหว่งๆ เสื้อผ้าทั้งชุดของตฤณกับบวรวิทย์รวมกัน บวกเงินอีกห้าพันยังราคาไม่เท่าเนกไทกุชชี่ใช้แล้วของธนากรเลยด้วยซ้ำ

ตฤณประคองขันน้ำพลาสติกที่ใส่สบู่และแชมพูเอาไว้ในมือใหญ่ หยิบผ้าขาวม้ามาพาดคอ ก่อนจะก้าวฉับๆ เดินนำบวรวิทย์ออกมาจากห้องอาบน้ำ แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อรุ่นน้องร้องเรียกเขาไว้

“พี่ตฤณณณ ลืมกุงเกงลิงน่ะคร้าบบบ” บวรวิทย์โบกลิงยี่ห้อเจเพรสสบายหนุ่มสีแดงขอบย้วยๆ ในมือไปมา

ร่างสูงหันหลังขวับ “เฮ้ย! เอ็งจะโบกทำม้อยยย ชาวบ้านชาวช่องเห็นหมด!” ด้วยความตกใจ ขันน้ำพลาสติกที่ถือไว้จึงหลุดมือ หล่นลงบนพื้นกระเบื้องเสียงดังก้อง ตามมาด้วยเสียงของแชมพูและกล่องสบู่ที่ร่วงหล่นกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง “ชิบหายแว้ว~”

ตฤณวิ่งไล่สบู่ก้อนน้อยซึ่งเกิดจากการที่เขาใช้เศษสบู่หลายชิ้นหลายกลิ่นหลายสีอัดติดกันไว้จนแน่น ที่มันหลุดออกจากกล่องสบู่และลื่นไถลไปบนพื้นขัดเงา ไปหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าของใครคนหนึ่ง

“อ๊ะ” ชายคนนั้นหยุดกึก พอจะก้มลงเก็บสบู่ ร่างสูงใหญ่ก็ถาโถมเข้ามาชิงเก็บไปเสียก่อน

“ขอโทษครับ สบู่ของผมเอง มันลื่นหลุดมือ” มือใหญ่คว้าก้อนสบู่แล้วยืดตัวขึ้น เขาชะงัก เมื่อได้เห็นคนตรงหน้าเต็มๆ ตา

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ดูตัวเล็กกว่าตฤณอยู่เล็กน้อย เขาอยู่ในชุดสูทสีดำราคาแพง เส้นผมสีน้ำตาลจัดเรียบเป็นทรง รับกับใบหน้ารูปไข่ที่ดูอ่อนเยาว์ ผิวขาวตัดกับสีผิวของตฤณเป็นอย่างดี นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองอีกฝ่ายเขม็งขณะเชิดหน้าขึ้น พลางขมวดคิ้ว “ที่นี่แผนกวิศวกรรมเครือข่ายใช่มั้ย”

“เอ้อ ครับ” ตฤณตอบแบบงงๆ แต่ในใจก็แอบนึกสงสัย

...ไอ้หน้าอ่อนนี่เป็นใครกันวะ หน้าตาก็น่าเอ็นดูอยู่หรอก ตาโตเหมือนลูกหมาเลย แต่ท่าทางหยิ่งชะมัด ดูไม่เข้ากันเอาเสียเลยเหอะ

ทว่ายังไม่ทันได้ถามอะไร บวรวิทย์ก็พุ่งออกมาจากห้องอาบน้ำด้วยเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ยังใส่ไม่ทันเสร็จดี พร้อมกับกางเกงในสีแดงของเขาในมือ

“พี่ตฤณณ กุงเกงลิงที่พี่ลืม อ้าว!” บวรวิทย์รีบซ่อนปราการด่านสุดท้ายของตฤณไว้ด้านหลัง

ร่างโปร่งผงะ เขาถอยหลังไปสามก้าว แล้วเหลือบมองตฤณที บวรวิทย์อีกที “พวกคุณไม่ควรทำอะไรแบบนี้ในเวลางาน!” เขาพูดเสียงกึ่งดุ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งชายหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ ทั้งคู่ไว้ตามลำพัง

“หา? ทำอะไรในเวลางาน?” ...ก็พวกเขาโดนสั่งให้อาบน้ำเพื่อที่จะไปพบลูกค้า แล้วทำไมจะทำในเวลางานไม่ได้กันล่ะ?

“เฮ้ย พี่ตฤณ! ใครอะ”

“ไม่รู้ว่ะ เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน” ...ว่าแต่ ทำไมมองตัวเขากับบวรวิทย์ด้วยสายตาแปลกๆ ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างข้องใจ ก่อนจะหันไปสบตากับรุ่นน้อง “ช่างเหอะ เอาของไปเก็บในล็อกเกอร์แล้วไปประชุมกันดีกว่า”

ทั้งสามหนุ่มเดินทางไปประชุมกันที่บริษัทลูกค้าซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไปนัก การประชุมวันนี้กล่าวถึงแผนงานแบบคร่าวๆ และแนะนำตัววิศวกรผู้รับผิดชอบดูแลโพรเจกต์ ซึ่งนั่นก็คือตฤณนั่นเอง หลังสามชั่วโมงผ่านไป การประชุมเสร็จสิ้นลง ธนากรจึงพาลูกค้าและวิศวกรทั้งสองนายไปยังร้านอาหารสุดหรู แล้วก็เป็นไปตามที่ธนากรคาด ทั้งคู่รับประทานอาหารกันแบบสุดคุ้มยิ่งกว่ายัดทะนาน ชนิดที่ว่าพวกลูกค้าได้แต่มองอย่างตกตะลึง จากนั้นธนากรก็รับหน้าที่พาลูกค้าไปส่ง ปล่อยให้ตฤณและบวรวิทย์หาทางกลิ้งกลับบริษัทกันเอง

“โอย... อิ่มจนแทบจะอ้วกเลยนะพี่ตฤณ” บวรวิทย์ยิ้มจนตาหยี ขณะก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่เข้ามาเทียบจอดบริเวณด้านหน้าบริษัทเรียบร้อยแล้ว “แล้วนี่ พี่บอกแฟนพี่แล้วใช่ป้ะเนี้ยะ วันนี้กลับดึกกว่าทุกวันซะด้วย”

“ชิบหาย! ลืมว่ะ ปิ่นรอกินข้าวจนโมโหแล้วแน่ๆ” มือใหญ่ควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกง หยิบออกมากดโทรเข้าไปโทรศัพท์มือถือของปิ่นหยก หากปลายสายกลับตอบมาเพียงแค่ว่า “ไม่มีหมายเลขที่ท่านเรียก” ไม่ว่าเขาจะพยายามโทรไปกี่ครั้งก็ตาม

“ปิ่นไม่จ่ายค่าโทรศัพท์รึไงวะ” ตฤณสบถ พลางเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าที่เดิม “เดี๋ยวค่อยกลับไปง้อที่บ้าน เข้าไปเก็บของกันก่อนดีกว่า”

ระหว่างเดินเข้าไปภายในบริษัท สองหนุ่มก็สวนทางกับขจร ผู้จัดการอาวุโสของแผนกเข้าพอดี

“อ้าว พี่ขจร ยังอยู่อีก” บวรวิทย์ถามเสียงใส

ขจรตอบเสียงขุ่น “ยังอยู่สิวะ พี่ยังไม่ตายโว้ย! แล้วนี่ไปไหนกันมา หรือว่าไปเลี้ยงฉลองตำแหน่งใหม่กันมาแล้วเนี่ย!”

“โอ๊ะ ประกาศแล้วเหรอครับพี่” ตฤณหูกระดิกทันควัน

“อื้ม เขาส่งเมลประกาศไปทั้งบริษัทแล้ว ไปดูสิ” ผู้จัดการอาวุโสตอบพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขาตบไหล่หนาเบาๆ “ดีใจด้วยนะ ไอ้น้องชาย”

“คร้าบบบ~” ตฤณหน้าบานเป็นจานเชิง ยิ้นกว้างจนเห็นลิ้นไก่ให้กับทุกคนที่เขาวิ่งผ่าน รอยตีนกาแตกเป็นริ้วๆ เพิ่มพื้นที่บนใบหน้าให้สายลมได้สัมผัส สองขายาววิ่งออกไปโดยไม่สนใจรุ่นน้องสะโพกดินระเบิดที่วิ่งตามหลังมาติดๆ

ชายหนุ่มรีบเปิดแล็ปท็อปขึ้น แล้วกดเช็กอีเมลด้วยหัวใจสั่นรัว

“เมลนี้ไง พี่ตฤณ กดเร็ว” บวรวิทย์ รุ่นน้องที่แสนดีช่วยลุ้นอยู่ข้างๆ เขาชี้ไปยังอีเมลที่มีหัวข้อว่า “ประกาศแจ้งปรับเปลี่ยนตำแหน่งและพนักงานเข้าใหม่”

“เฮ้ย!” ดวงตาคมกริบไล่อ่านประกาศฉบับนั้น แต่ว่า... ทำไมตรงตำแหน่ง ผู้จัดการแผนกวิศวกรรมเครือข่ายนั้น... มันไม่ใช่ชื่อของเขาล่ะ

“นี่ข้ากินมากจนตาฝ้าฟางแล้วเหรอวะ ไอ้บวร ชื่อนี้... นภเกตน์ ผู้จัดการแผนกวิศวกรรมเครือข่าย... ไม่ใช่ชื่อข้านี่หว่า...”

“นี่ไงชื่อพี่ตฤณ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการแผนกอ้ะ โอ้โห... เริ่ดหรูอู้ฟู่ ดีใจด้วยนะพี่!”

“หะ...” วูบหนึ่งชายหนุ่มรู้สึกเหมือนร่างกายที่ลอยละล่องอยู่บนปุยเมฆ ถูกยิงด้วยหนังสติ๊กร่วงลงมากลางบ่อน้ำเน่า... “ใครวะ!!! นภเกตน์!!!”

“คงจะเป็นญาติกับเจ้าของบริษัทนะพี่ นภเกตน์ อัคคเดชโภคิน อ้ะ นามสกุลเดียวกันเป๊ะเลย”

“ฮื้ยยย!!! แม่งเอ๊ยยยย!!!” มือใหญ่พับแล็ปท็อปปิดดังปังใหญ่ “กลับแล้วว้อย!!!” เขาตะโกนลั่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะคว้าเป้ของตนสะพายขึ้นหลังแล้วเดินจากไป

...ญาติเจ้าของบริษัท... ไอ้นภเกตน์อะไรนั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเด็กเส้นที่เข้ามาแย่งตำแหน่งของเขา ใช่ซี้... เขามันแค่ลูกตาสีตาสาจากบ้านนอกคอกนา จะได้เลื่อนตำแหน่งทั้งทีก็มีมารมาขัดลาภ

ตฤณพึมพำกับตนเองไปอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ ก่อนจะขับโตโยต้าคันเก่าๆ สนิมเขรอะของตนออกไปจากบริษัทอย่างรวดเร็ว

บ้านสองชั้นหลังเล็กๆ ของชายหนุ่มที่เขาซื้อไว้ด้วยน้ำพักน้ำแรงตั้งอยู่ชานเมืองกรุงเทพ จากบริษัทในย่านสาธร ถ้าช่วงเวลาที่รถติดมากก็ต้องขับรถประมาณเกือบสองชั่วโมงเลยทีเดียว หากในยามค่ำคืนเช่นนี้ ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้น เมื่อรถบุโรทั่งเคลื่อนมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน ร่างสูงก็มองผ่านเข้าไปภายในช่องว่างของรั้ว เขารู้สึกแปลกใจเพราะข้างในตัวบ้านนั้นมืดสนิท ไฟที่เคยเปิดรอบตัวบ้านเป็นประจำทุกคืนก็ไม่ได้เปิดไว้เหมือนอย่างเคย “ปิ่นทำอะไรอยู่วะ” เขาบ่นพึมพำ ระหว่างที่เดินลงจากรถไปเปิดประตูรั้วบ้าน

พลันดวงตาสีนิลก็เหลือบไปเห็นป้ายสีขาวที่แขวนไว้ตรงประตูรั้วบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดกันสะท้อนกับแสงจากเสาไฟ ตฤณขมวดคิ้ว พลางเดินไปสำรวจป้ายนั้นดู


“ย้ายออก xx/xx/xx”


“โอ๊ว! ไอ้ขี้หลี ในที่สุดก็ย้ายออกไปซะที ชอบมาเกาะแกะปิ่นนัก...” ...จะว่าไปมันก็แปลก ทั้งๆ ที่ไอ้หน้าหล่อข้างบ้านชอบมาเจ๊าะแจ๊ะกับแฟนเขา แต่ทำไมเธอถึงยังลาออกจากงานประจำมาทำงานส่วนตัวอยู่แต่กับบ้านได้อีก ซึ่งถ้าเป็นเขาละก็ เขาคงไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวแน่แล้ว

หลังจากขับรถเข้ามาจอดภายในเขตบ้าน ร่างสูงก็ไขกุญแจเข้าไปภายในพร้อมกับตะโกนเรียกแฟนสาว “ปิ่น! ตฤณกลับมาแล้ว”

“ทำไมเงียบจังวะ” มือหยาบควานหาสวิตช์ไฟ และเมื่อไฟเปิดสว่างขึ้น เขาก็ตรงรี่ไปยังห้องนอน “ปิ่น...” ทว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนั้น ชายหนุ่มจึงวิ่งไปสำรวจห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องน้ำ ระเบียง สวนขนาดย่อมหลังบ้าน ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง

“เฮ้ย! ปิ่นไปไหนวะเนี่ย” ตฤณพูดพลางหันซ้ายขวา จากนั้นจึงเหลือบไปเห็นจดหมายในซองสีชมพูลายคิตตี้ที่วางอยู่ตรงหัวเตียง เขารีบหยิบมาเปิดอ่าน


ตฤณคะ <3 ข่าวดี ปิ่นท้องค่ะ ห้าเดือนแล้ว... ส่วนข่าวร้าย ตฤณคงรู้ดีว่าเราไม่ได้มีอะไรกันมาเกือบปีแล้ว เพราะฉะนั้น เด็กในท้องนี่ไม่ใช่ลูกของตฤณแน่นอนค่ะ แต่เป็นลูกของพี่พัสกร ที่อยู่บ้านข้างๆ กับเรายังไงล่ะคะ

น่าแปลกเหลือเกิน ที่ทั้งๆ ที่เราอยู่ด้วยกัน และท้องของปิ่นก็โตเอาๆ แต่ตฤณก็ไม่เคยสังเกตเห็นเลยสักนิด ก็นั่นสินะ ในหัวทึบๆ ของตฤณ มีแต่งาน งาน งาน แล้วก็งานนี่นา

ปิ่นกับพี่พัสกรจะย้ายไปอยู่บ้านคุณพ่อคุณแม่ของพี่พัสกร ลาก่อนนะคะ หวังว่าเราคงไม่ต้องพบเจอกันอีก

จาก ปิ่นหยก



“ชิบหายแว้วววววววว!” ตฤณแทบล้มทั้งยืน แต่ก่อนจะล้มก็ยังมีกระจิตกระใจเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของหญิงสาวดู... เธอเก็บข้าวของของเธอไปเรียบ ไม่เว้นแม้แต่ห่อใส่ผ้าอนามัยไว้ให้ดูต่างหน้า

ร่างสูงโอดครวญอย่างมึนงง เขาหมุนมองไปรอบๆ ตัว ภาพเบื้องหน้าเบลอไปหมด... “ปิ่น!!! ทำไมทำกับตฤณแบบนี้!!”

“โฮววววววววววว~ วันนี้มันวันวินาศสันตะโรของกูรึไงวะ” ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องอย่างอ่อนแรง... หรือนี่จะเป็นชะตากรรมอันโหดร้ายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของวัยเบญจเพสกันวะ! ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้แล้วละก็ เขาน่าจะยอมให้พ่อกับแม่พาตนไปรดน้ำมนต์เจ็ดวัดซะตั้งแต่แรก ฮรือ...


(มีต่อค่ะ)

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-03-2015 02:17:21 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #4 เมื่อ03-02-2015 16:50:40 »


นภเกตน์ อัคคเดชโภคิน

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งวัยยี่สิบสามปี ซึ่งเป็นหลานชายคนเดียวของพีรพัฒน์ อัคคเดชโภคิน เจ้าของบริษัท NS ยืนรอกระเป๋าเดินทางของตนอยู่หน้าสายพาน เขาเชิดหน้าขึ้นแล้วกอดอก ดวงตาที่กลมใสราวกับตาของลูกกวางไม่สนใจแม้จะปรายตามองบุคคลรอบๆ ข้าง เส้นผมสีน้ำตาลเป็นเงาปรกกรอบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ ใบหน้าอ่อนวัยดูสวยราวกับใบหน้าของรูปปั้นเทพบุตรแกะสลัก และคงจะน่ารักน่ามองเมื่อมีรอยยิ้มแต่งแต้ม หากสีหน้าและท่าทางของชายหนุ่มกลับเป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม เขาดูเย็นชา ริมฝีปากสีแดงสดเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง แต่ถึงแม้เขาจะยืนนิ่งๆ สวมใส่เสื้อผ้าแบบธรรมดาทั่วไป แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์สีซีด เท่านั้น ทว่านั่นก็ไม่ได้ทำให้ออร่ารอบๆ ตัวเขาเจือจางลงไปเลยสักนิด

นภเกตน์เพิ่งเดินทางมาจากอเมริกา เขาจบการศึกษาควบปริญญาตรีและโทสาขาการสื่อสารระยะไกลจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ที่นิวยอร์ก แล้วเข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ทางด้านการสื่อสาร หากทำงานได้เพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มก็ตัดสินใจลาออก และเดินทางกลับมายังประเทศบ้านเกิดตน

“นภ ทางนี้!” พีรพัฒน์ร้องลั่นเมื่อเห็นร่างโปร่งบางเข็นรถเข็นพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเขื่องสามสี่ใบเดินออกมา “เฮ้ย พวกแก ไปรับกระเป๋าจากหลานฉันสิ เร็ว!” เขาหันไปสั่งกับคนขับรถและคนงานที่พามาด้วย

“อาพี มานานรึยัง” ชายหนุ่มตรงเข้าไปสวมกอด

“ไม่นานหรอก อาเพิ่งมาถึงเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วเอง ไปๆ ไปขึ้นรถกันดีกว่า นภเดินทางมาไกล คงเหนื่อยแย่แล้ว โอย... ไม่ได้เจอกันนาน อาคิดถึ้ง... คิดถึง” พีรพัฒน์พูดเป็นชุดใหญ่

“อาเพิ่งไปเยี่ยมผมเมื่อเดือนที่แล้วเองนะ” นภเกตน์ยิ้มบาง

พีรพัฒน์ลูบศีรษะเล็กเบาๆ นี่เป็นรอยยิ้มแรกของนภเกตน์ที่เขาได้เห็นในรอบหนึ่งปีที่ผ่านมา แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่รอยยิ้มบางๆ ที่จางหายไปในไม่กี่วินาทีเท่านั้น เขาก็ยังดีใจที่หลานชายดูจะรู้สึกดีกับการย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ด้วยกันกับเขานี่

รถบีเอ็มซี่รี่ย์เจ็ดคันงามเคลื่อนออกจากสนามบินสุวรรณภูมิไปช้าๆ ไม่นานก็ตรงเข้าสู่ทางด่วน ร่างโปร่งบางเอนหลังพิงกับเบาะแล้วปิดตาลง พลางถอนหายใจ

“นภ เหนื่อยสินะ อาจัดห้องไว้ให้นภแล้ว เดี๋ยวกลับไปถึงก็นอนได้เลย”

นภเกตน์ลืมตาขึ้นแล้วหันไปหาคุณอา “อาครับ... ผมซื้อคอนโดฯ แล้วก็แต่งห้องไว้เรียบร้อยแล้ว อยู่ใกล้ๆ กับบริษัทอาน่ะล่ะ” เขาเอ่ยพร้อมกับส่งกระดาษจดที่อยู่ให้กับคนขับรถเองเสร็จสรรพ “ไปส่งผมที่คอนโดฯ นะ”

พีรพัฒน์สลดลงทันควัน “อ้าว ไม่ไปอยู่บ้านกับอาเรอะ โธ่...”

“...ไม่ใช่ว่าอยู่กับอาไม่ดีนะครับ แต่ผมชอบอยู่คนเดียวมากกว่า”

“เอาเถอะ อาเข้าใจ... วัยกำดัดก็แบบนี้...” ผู้เป็นอาทำปากพองลม แบบที่คิดไปเองว่าดูน่ารักในสายตาของคนรอบข้าง “งั้นเอาไว้มาค้างบ้านอาบ้างได้มั้ย เดือนละหนก็ยังดี”

“...ผมจะลองคิดดูนะครับ... ว่าแต่... เรื่องงาน...”

...จะลองคิดดู... แปลว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็คงไม่มางั้นสินะ... พีรพัฒน์ถอนหายใจหนักๆ พลางชำเลืองมองหลานชายสุดที่รักอย่างอ่อนใจ หลังจากรอยยิ้มน้อยๆ ที่เขาได้เห็นที่สนามบิน นภเกตน์ก็กลับไปดูขรึมเหมือนอย่างเคย ใบหน้าที่แสนจะน่ารักเรียบเฉยมาจนถึงตอนนี้ “อาคุยกับคุณขจร ผู้จัดการอาวุโสแผนกวิศวกรรมเครือข่ายเอาไว้แล้วล่ะ นภจะได้ทำงานในตำแหน่งผู้จัดการแผนกนะ” พีรพัฒน์เข้าใจหลานรักของตนดีว่าอยากทำงานในสาขาที่ร่ำเรียนมา แต่เขาจะให้หลานรักไปประจำตำแหน่งธรรมดาๆ ก็คงจะไม่เหมาะสมนัก แล้วที่อเมริกาหลานชายไม่ได้เติบโตและใช้ความรู้ในหน้าที่การงานให้สมกับความเก่งกาจอย่างที่ควรจะเป็น เขาดีใจที่นภเกตน์ตัดสินใจลาออกซะได้ ที่นี่ เขาจะให้โอกาสให้นภเกตน์ได้เติบโตและเรียนรู้เพิ่มขึ้นอีกหลายสิ่งหลายอย่างเลยทีเดียว “...แล้วอาก็หาผู้ช่วยมือหนึ่งไว้ให้นภแล้ว”

ร่างโปร่งเชิดหน้าขึ้นแล้วขมวดคิ้ว “ผู้ช่วย? ผมไม่อยากทำงานร่วมกับใคร”

ชายวัยกลางคนหัวเราะ “อารู้น่ะว่าหลานอาน่ะเก่งมาก บางทีอาจจะเก่งกว่าวิศวกรทั้งบริษัทอารวมกันด้วยซ้ำ แต่ว่านะ ก็คนเก่งของอาใช่มั้ย! ที่ตะลอนไปทำงานแล้วโดนฝรั่งมันเอาเปรียบ แต๊ะอั๋ง ประทุษร้ายจนต้องลาออกน่ะ!”

คำพูดของอาสุดหล่อดูจะแทงใจชายหนุ่มเข้าอย่างจัง เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “...มันเป็นปัญหาที่ผมแก้ไขไปด้วยตัวเองเรียบร้อยแล้ว อย่าพูดถึงมันอีกเลยครับอา”

“เพราะอย่างนี้ อาถึงเตรียมผู้ช่วยเอาไว้ให้ เขาจะได้คอยดูแลนภแทนอา”

“ผมดูแลตัวเองได้”

...พีรพัฒน์พรูลมหายใจออกหนักๆ อีกหลายๆ รอบ... ดูแลตัวเองได้ มีอะไรๆ ก็แก้ไขด้วยตัวเองได้ แล้วไอ้แก้ไขด้วยตนเองอย่างที่หลานสุดที่รักว่าน่ะ มันแก้ด้วยวิธีธรรมดาซะที่ไหน นภเกตน์อัดไอ้ลูกค้าฝรั่งหน้าม่อที่พยายามทำมิดีมิร้ายจนสลบไป อาการหนักจนต้องหามส่งโรงพยาบาล ก่อนจะเขียนใบลาออกโยนไว้แบบสวยๆ แล้วยังส่งพวงหรีดไปให้ไอ้ลูกค้าฝรั่งนั่นอีก ตัวเขาน่ะ ทั้งห่วงทั้งกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหลานรัก ถ้าหากไอ้ฝรั่งนั่นพาพวกกลับมาแก้แค้น หลานตัวเล็กๆ ของเขาคงสู้ไม่ได้ เขาจึงหว่านล้อม ชักแม่น้ำทุกสายไปเกลี้ยกล่อมให้หลานชายกลับมาทำงานกับตน

มือหยาบเอื้อมไปลูบเส้นผมสีน้ำตาลเบาๆ “ดูซิ ทำงานแค่ปีเดียว นภหลานรักของอาผมบางลงไปตั้งเท่าไหร่ รู้งี้ให้กลับมาทำงานกับอาซะตั้งแต่แรกก็ดี”

“...ผมก็แค่อยากมีประสบการณ์หลายๆ แบบ”

“แล้วมันดีมั้ยล่ะ ประสบการณ์ที่ได้มาน่ะ”

“......”

“พูดไม่ออกล่ะสิ”

“มันก็ทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นไงครับอา” ร่างโปร่งทอดลมหายใจยาว

เมื่อพีรพัฒน์ถามที หลานชายสุดที่รักจึงจะตอบเขาที ถ้าเมื่อใดที่เขาหยุดถาม นภเกตน์ก็จะเงียบไป “แล้วเจ้านีนี่รู้รึยังว่านภย้ายจากเมกามากรุงเทพฯ เนี่ย”

“ยังครับ”

“เดี๋ยวมันก็โวยวายหูดับหรอก”

“...ไว้ผมจะโทรบอก”

ทั้งสองมัวแต่พูดคุยกันจนไม่ได้สนใจว่ารถคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดภายในที่จอดรถของคอนโดมิเนียมเรียบร้อยแล้ว “เอ่อ ถึงคอนโดฯ ของคุณนภเกตน์แล้วครับ”

“เดี๋ยวขนของของนภไปไว้ในห้องให้เรียบร้อยด้วยนะ” พีรพัฒน์สั่งเสร็จสรรพ  “ไหน พาอาไปดูห้องหน่อยซิ”

“ครับ”

หลังจากสำรวจห้องจนพอใจ และพูดคุยกันต่ออีกหลายชั่วโมง พีรพัฒน์ก็ยอมถอยกลับไปยังบ้านของตน เขาทิ้งท้ายไว้กับนภเกตน์ว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันเริ่มงานวันแรกของชายหนุ่ม และเขาจะส่งรถพร้อมคนขับมาคอยรับส่งให้ ถึงแม้คอนโดมิเนียมกับที่ทำงานจะอยู่ใกล้กันชนิดเดินไปทำงานได้ง่ายๆ ก็ตามที นภเกตน์พยายามต่อรองที่จะขับรถไปทำงานเอง แต่พีรพัฒน์ก็เถียงว่านภเกตน์เพิ่งมาถึงกรุงเทพฯ ยังไม่ชินกับการขับรถและเส้นทางนัก ในช่วงแรกก็ขอให้มีคนขับรถคอยรับส่งไปก่อน


เมื่อวันใหม่เริ่มขึ้น ร่างโปร่งเข้าไปรายงานตัวกับพีรพัฒน์ที่บริษัทแต่เช้าตรู่ และให้ผู้มีศักดิ์เป็นอาได้พาเขาเดินชมบริเวณที่เป็นที่ทำงานของเหล่าผู้บริหาร ซึ่งอยู่ภายในชั้นบนสุดของตึกสูงขนาดยี่สิบชั้น พร้อมทั้งพาไปแนะนำตัวกับพวกผู้ใหญ่ในบริษัท หลังจากอาหารมื้อเที่ยง พีรพัฒน์มีประชุม นภเกตน์จึงถือโอกาสนั้นเดินชมแผนกอื่นๆ ของบริษัทด้วยตนเอง

“อืม... แผนกวิศวกรรมเครือข่าย” ร่างโปร่งยืนจ้องมองป้ายที่บอกรายละเอียดที่ตั้งของแต่ละแผนก ...อยู่ชั้นสิบสาม Lucky number พอดี คงเป็นแผนกที่รักของบริษัทมากเลยสินะ

“เอ่อ คุณนภเกตน์ ให้ดิฉันพาไปมั้ยคะ” เลขาสาวของพีรพัฒน์ยืนกระมิดกระเมี้ยนบิดตัวไปมาอยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม

“ไม่จำเป็น แค่นี้ผมไม่หลงทางหรอก” นภเกตน์ตอบ ก่อนจะเดินไปยังลิฟต์โดยสาร โดยไม่สนใจหญิงสาวที่ยิ้มอยู่อย่างเจื่อนๆ เมื่อโดนปฏิเสธความหวังดีไปอย่างไม่สนใจใยดี

ขาเรียวพาชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกจากลิฟต์โดยสารไปช้าๆ เขาหันมองซ้ายขวาเพื่อสำรวจแผนกที่ยึดพื้นที่ทั้งชั้นไว้ แปลว่าคงจะมีวิศวกรจำนวนมากพอดู

พลันนภเกตน์ก็หยุดกึก เมื่อเขาได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากบริเวณห้องพักและห้องอาบน้ำที่ทางบริษัทจัดไว้ให้กับวิศวกรโดยเฉพาะ (เนื่องจากบางครั้งวิศวกรต้องออกไซต์งานและต้องทำงานจนถึงเช้า) ดวงตากลมใสจ้องมองไปยังทิศทางของต้นเสียง สักพักก็สังเกตเห็นก้อนอะไรสักอย่างกลิ้งหลุนๆ ออกมาจากทิศทางนั้น พอเขาก้มลงเพื่อจะเก็บขึ้นมาดู ผู้ชายร่างสูงใหญ่ ผิวสีน้ำผึ้ง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยก็ถลาเข้ามาตะปบสิ่งนั้นไปเสียก่อน ท่าทางอย่างกับแมวดำไล่จับหนูก็ไม่ปาน

“ขอโทษครับ สบู่ของผมเอง มันลื่นหลุดมือ”

ใจของนภเกตน์นึกสงสัย ผู้ชายคนนี้คงเป็นหนึ่งในวิศวกรของบริษัท แต่เวลานี้เป็นเวลางาน แล้วคนคนนี้จะเข้าไปทำอะไรในห้องอาบน้ำตอนกลางวันแสกๆ

นภเกตน์ขมวดคิ้ว “ที่นี่แผนกวิศวกรรมเครือข่ายใช่มั้ย”

“เอ้อ ครับ”

แต่แล้วเบื้องหลังของผู้ชายคนนั้น มีชายร่างเล็กที่ยังใส่เสื้อผ้าไม่เสร็จเรียบร้อยวิ่งตามออกมาติดๆ

“พี่ตฤณณณ ลืมกุงเกงลิงน่ะคร้าบบบ”

ร่างโปร่งสะดุ้งเฮือก รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ ตกใส่ศีรษะจนเบลอไปชั่วขณะ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้าง มโนภาพในจินตนาการผุดขึ้นเป็นฉากๆ มาพร้อมทั้งท่าเบสิกและท่ายาก จนชายหนุ่มถึงกับต้องอุทานในใจ... shit! อะไรกันวะนี่! “พวกคุณไม่ควรทำอะไรในเวลางานแบบนี้” นภเกตน์พูดเสียงกึ่งดุ ก่อนจะเดินกลับเข้าลิฟต์โดยสารไป แล้วตรงกลับไปยังห้องทำงานของอาพีรพัฒน์ทันที

เลขาสาวกุลีกุจอยกชาร้อนเข้ามาเสิร์ฟ “คุณนภเกตน์ มีอะไรรึเปล่าคะ ดูท่าทางตื่นๆ”

“เปล่า” นภเกตน์ตอบปฏิเสธทั้งที่มีเหงื่อซึมรอบๆ กรอบหน้า “...ผมขอดูเรซูเม่ของวิศวกรทั้งหมดในแผนกวิศวกรรมเครือข่ายหน่อย”

“ได้ค่า รอสักครู่นะคะ” เธอตอบรับแล้วรีบไปจัดการหาเอกสารมาให้กับชายหนุ่ม

นภเกตน์นั่งเอนหลังพิงกับพนักโซฟา ตรวจดูเอกสารประวัติย่อของวิศวกรในปกครองทีละคน เขาเปิดผ่านรูปของตฤณไปโดยไม่เอะใจ เพราะชายหนุ่มในรูปนั้นหวีผมจัดเป็นทรงเรียบและสวมแว่น ต่อจากนั้นก็ผ่านรูปบวรวิทย์ไปอีก เพราะเขาเห็นหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัดเลยไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นใคร

อืม... หมดแล้ว สองคนนั่นเป็นใครในแผนก เขาก็จำไม่ได้ซะด้วยซี และสำหรับเขาแล้ว คนเอเชียก็หน้าเหมือนๆ กันไปหมด เจอกันแค่แวบเดียวคงจะทำให้เขาจำได้ยาก แต่ช่างเถอะ ถ้าสองคนนั้นเป็นคนในแผนกจริงๆ เดี๋ยวก็คงได้เจอกัน แล้วเขาจะเรียกมาคาดโทษแล้วเตือนซะ ว่าไม่ให้ทำตัวรุ่มร่ามแบบนั้นในที่ทำงานอีก

TBC~*

แฮ่... เรื่องใหม่มาอีกแล้วววว อย่าเพิ่งเบื่อหน้าฮัสกี้กันน้าาาาา  :sad4:

คงเดากันได้นะคะ ว่าเรื่องนี้มาแนวเฮฮา ต่างจากทุกเรื่องก่อนหน้าของฮัสกี้ บางทีมุกอาจจะแป้กไปบ้าง ฮัสกี้ขออภัย 5555

สองหนุ่ม ตฤณ กับ นภ เจอหน้ากันวันแรกก็เข้าใจผิดกันไปเต็มๆ จะรอดมั้ยเนี่ย ><

ฮัสกี้ขอฝากเรื่องใหม่นี้ไว้ในอ้อมอกชาวเล้าด้วยนะค้า หวังว่าจะถูกใจกันบ้างไม่มากก็น้อย ยังไงก็ขอกำลังใจสักนิดนะคะ *เอานิ้วชี้จิ้มๆกัน*

husky's page <-- พบกันได้ที่เพจค่า  :mew1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-02-2015 17:29:40 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #5 เมื่อ03-02-2015 16:52:03 »

โถ~พี่ตฤนเมียทิ้ง. :hao5: กับหนุ่มซึนยิ้มยาก
รักนี้คงป่วงน่าดูชม. :hao3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-02-2015 21:23:48 โดย mousejeed »

ออฟไลน์ สายลมที่หวังดี

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +138/-1
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #6 เมื่อ03-02-2015 17:24:12 »

คงจะสนุกน่าดู หัวหน้ารวยสำอางกับผู้ช่วยเซอร์ๆ เพิ่งโสดซะด้วย อยู่ด้วยกันหัวหน้าปวดหัวน่าดู  :m20:

ออฟไลน์ SuSaya

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +220/-9
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #7 เมื่อ03-02-2015 17:45:44 »

น่ารักทั้งคู่เลย อ่านไปยิ้มไป

ออฟไลน์ haemin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #8 เมื่อ03-02-2015 18:20:44 »

 :hao7: :hao6: น่าสงสารตฤน อดตำแหน่ง เมียทิ้ง 555555555  นึกภาพว่าพระเอกหล่อไม่ออก

ออฟไลน์ nunuchhh

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #9 เมื่อ03-02-2015 18:49:01 »

ต้องลุ้นตอนต่อไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
« ตอบ #9 เมื่อ: 03-02-2015 18:49:01 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1112
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #10 เมื่อ03-02-2015 19:00:40 »

ตามค่ะ  ตามฮัสกี้  ตฤณแบบเหมือนเจ้าเงาะอ่ะ รอตอนถอดรูปออกมาเถอะ   แอร๊ยยยย  :hao7:

ออฟไลน์ minminmin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #11 เมื่อ03-02-2015 19:39:10 »

น่ารักมากค่ะ อ่านแล้วหุบยิ้มไม่ลงกันเลยทีเดียว
เอ....คนที่เบลอเนี่ย ใช่พระเอกมั้ยคะ? หึหึหึ เบลอจนปิ่นท้อง5เดือนเชียว

ออฟไลน์ lollita

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #12 เมื่อ03-02-2015 20:12:24 »

เจอกันครั้งแรกก็เก็บสบู่ให้กันเลย  :m20:  เรื่องนี้ท่าทางจะฮา
ผู้ชายบ้างานเซ็กซี่จะตาย   :katai3:

ออฟไลน์ Monday688

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #13 เมื่อ04-02-2015 00:22:02 »

น่าสนุกค่ะ ติดตามๆ :mew1:

ออฟไลน์ WINSER

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #14 เมื่อ04-02-2015 00:29:04 »

น่าสนุกค่ะ ตามติดดด

ออฟไลน์ kanunsak

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #15 เมื่อ04-02-2015 10:43:08 »

เค้าชอบบวรวิทย์อ่ะ "บั้นท้ายดินระเบิด"  ฮ่าๆๆๆๆ  เห็นภาพ.....

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #16 เมื่อ04-02-2015 18:34:50 »

อิชั้นรู้สึกเอ็นดูคาแรคเตอร์ของพระเอกอย่างบอกไม่ถูก 555++

ติดตามค่ะ น่าจะมันและฮา ^^

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 90
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #17 เมื่อ05-02-2015 13:40:56 »

ตฤนพระเอกของเราช่างเซอร์จริงๆ น่าสงสารแฟนก็ทิ้งแถมชวดตำแหน่งหัวหนัาอีก ส่วนนภนายเอกดูเป็นคนโดดเดี่ยวดูเย็นชา
พระเอกของเราจะเข้าหาเจ้านายยังไงน้อ แถมเจอหน้ากันครั้งแรกก็เข้าใจผิดซะแล้ว ฮ่าา
เตรียมตัวฮาไปกับความเบลอของพระเอกค่า

ออฟไลน์ ฝัullล้วlv

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #18 เมื่อ05-02-2015 16:56:16 »

เรื่องใหม่ๆ  :z13: :z13:

ขอแปะไว้ก่อนล่ะกันค่ะ

เดี๋ยวเยอะกว่านี้กลับมาอ่านแน่นอน!!

รักนะคะ ฮัสกี้ อิอิ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #19 เมื่อ05-02-2015 17:32:18 »

เรื่องแรกเลยนะเน่ยี่ใช้โลเคชั่นอยู่เมืองไทย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
« ตอบ #19 เมื่อ: 05-02-2015 17:32:18 »





ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #20 เมื่อ05-02-2015 22:57:14 »

พี่ตฤนน่าสงสารแฟนทิ้ง แถมโดนแย่งตำแหน่งอีก เห็นทีพี่ต้องไปวัดล้างซวยซะแล้วล่ะ

ออฟไลน์ nunnuns

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1972
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-3
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #21 เมื่อ06-02-2015 00:01:33 »

55555ตลกดีอะ ฮาพระเอก แต่ชอบนายเอกที่หยิ่งๆราชินีเคะมากจ้า5555

สองคนนี้ มีคาแรคเตอร์ที่ต่างกันแต่ลงตัวเนอะ

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 833
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #22 เมื่อ06-02-2015 00:42:07 »

ฮาค่ะ สงสารพี่ตฤณ โดนแฟนทิ้งแล้วยังโดนเข้าใจผิดอีก

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #23 เมื่อ06-02-2015 12:23:25 »

ท่าทางน่าสนุก แผนกวิศวกรรมเครือข่ายป่วนแน่

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: เบลอ... [Ch.1 เบลอมาพบกัน][030215]
«ตอบ #24 เมื่อ06-02-2015 17:17:49 »



Chapter 2


เช้าตรู่ของวันใหม่อีกวันกับตำแหน่งใหม่ของชายหนุ่มทั้งสองเริ่มขึ้นอย่างมืดครึ้ม เพราะท้องฟ้าในฤดูฝนเป็นสีเทาหม่น ก้อนเมฆลอยต่ำหนาตาจนดูเหมือนฝนจะเทลงมาอยู่รอมร่อ

ตฤณนอนไม่หลับตลอดคืน เขาอยู่ในช่วงอกหักอย่างแรง แถมยังเฟลกับหน้าที่การงานอีก ชายหนุ่มมาทำงานด้วยท่าทางสะโหลสะเหล ละเหี่ยใจ เขาใส่เสื้อเชิ้ตตัวเก่าๆ ส่งกลิ่นหืนๆ กับกางเกงสแล็กสีกระดำกระด่างรัดต้นขาแน่น ขายาวพาเจ้าของให้เดินไปยังโต๊ะที่นั่งของตน แล้วฟุบหน้าลงอย่างอ่อนใจ

“พี่ตฤณ ไปรบกับใครมาวะ” ภูริณัฐ รุ่นน้องร่างท้วมชะโงกหน้าเข้ามาทัก พลางใช้นิ้วเขี่ยๆ รุ่นพี่ด้วยความเป็นห่วง “พี่ขจรรออยู่ที่ห้องอะ บอกว่าพี่มาแล้วให้ไปหา”

“อือ...” มือใหญ่กระชากตัวรุ่นน้องเข้ามากอด เขาซุกหน้าลงตรงพุงพลุ้ยๆ ของรุ่นน้อง “กอดข้าหน่อย ข้าต้องการความอบอุ่น”

ภูริณัฐบิดตัวไปมาอย่างสะดีดสะดิ้ง “วุ้ยยย เป็นอะไรวะพี่”

“เอ็งเห็นเขาบนหัวข้ามั้ย ปิ่นทิ้งข้าไปกับคนข้างบ้านแล้ว” ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อย

“โอ้ว... โถ... พี่...” รุ่นน้องร่างหมีไม่รู้จะทำยังไง เขาจึงกอดรุ่นพี่ไว้หลวมๆ เพื่อปลอบใจ “แต่พี่ก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วนี่ไง แฟนน่ะ เดี๋ยวหาใหม่ก็ได้น่า ดูซิ เขาพี่ออกจะงามงอน”

...ไอ้หมีบ้า เอ็งปลอบอะไรของเอร็งงงง แล้วอะไร ตำแหน่งใหม่งั้นเหรอ... “ฮือออออ” ตฤณยิ่งฟูมฟายหนักกว่าเดิม

“พี่ๆ พี่ขจรชะโงกหน้าออกมาจากห้องแล้ว พี่ไปพบพี่ขจรก่อน เออๆ ผู้จัดการแผนกคนใหม่ก็มาแล้วนะ อยู่ในห้องใหญ่ที่บริษัทจัดไว้ให้ใหม่ตรงนู้นง่ะ” อุ้งมือหมีดันศีรษะรุ่นพี่ออกจากตัวรัวๆ พลางคิดไปในใจ... รีบๆไปเลยไปไอ้พี่ตฤณ เดี๋ยวเขาจะได้ไปปล่อยข่าวรุ่นพี่โดนแฟนทิ้งให้แพร่กระจายไปไวราวกับไฟลามทุ่ง

ขจรเดินออกมาจากห้องแล้วมาหยุดตรงสองร่างที่กำลังกอดกันกลม “เฮ้ยๆ เบาๆ หน่อย คิดถึงอะไรกันแต่เช้า ไอ้ตฤณ ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าดีๆ แล้วตามพี่มา! ให้ไว!”

ตฤณทำหน้าเซ็งๆ เขาลุกขึ้นสอดชายเสื้อเชิ้ตไว้ในกางเกง เอามือลูบๆ ผมสองสามที แล้วเดินโซซัดโซเซ ปล่อยกลิ่นเรี่ยราดรายทางตามขจรออกไป ทั้งสองเดินไปหยุดอยู่ข้างหน้าห้องขนาดใหญ่ ซึ่งมีเลขาสาวสวยคนใหม่นั่งประจำโต๊ะข้างหน้าห้อง

หญิงสาวยิ้มหวาน ดวงตาของเธอเปล่งประกายปริ๊งๆ ทุกครั้งที่เห็นผู้ชายเดินคู่เคียงกัน “สวัสดีค่ะ หลินค่ะ คุณขจรกับคุณตฤณ เชิญข้างในเลยค่ะ”

โอ้ว... มายยยย... คุณตฤณ หล่อเข้ม เด็ดกว่าคุณธนากรที่กะจะเอามาจิ้นกับเจ้านายตอนแรกตั้งเยอะ!! เธอตื่นเต้นดีใจที่ได้คู่จิ้นใหม่ในที่ทำงานเป็นอย่างมาก จนเก็บอาการไว้แทบไม่อยู่ ที่เธอเลือกและดึงดันมาทำงานแผนกชายล้วนก็เพราะแบบนี้ล่ะ!

อาห์ ฝันที่เป็นจริง

ขจรพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มแหยๆ แล้วเปิดประตูเข้าไปภายในห้องนั้น

ห้องขนาดใหญ่ มีโต๊ะทำงานสองตัวตั้งหันหน้าเข้าหากัน แต่อยู่คนละมุมห้อง ตรงกลางห้องมีชุดโซฟาชุดใหญ่คั่น ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือซึ่งมีหนังสือเล่มหนาๆ อัดแน่นจนเกือบเต็ม โต๊ะที่อยู่ด้านในสุดอยู่ชิดบานหน้าต่างใสที่มีม่านปกคลุม บนเก้าอี้หลังโต๊ะตัวนั้น มีชายหนุ่มผิวขาวจัด อยู่ในชุดสูทสีดำนั่งอยู่

ขจรค้อมศีรษะลงต่ำ “สวัสดีครับ คุณนภเกตน์ ผมพาผู้ช่วยของคุณ

นภเกตน์มาให้แล้ว นี่นายตฤณ พัชรวิทิตครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตฤณก็ยกมือขึ้นไหว้ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับร่างโปร่งเจ้าของชื่อ นภเกตน์ คนนั้น ดวงตาคมกริบเบิกโพลง ผู้ชายคนนี้คือคนเดียวกับเมื่อวาน คนที่มีดวงตาที่ทำให้เขานึกถึงลูกหมาคนนั้นนี่หว่า “อะ!”

นภเกตน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “หืม” ...เดี๋ยวก่อนซิ หน้าคุ้นๆ นะ คนที่วิ่งไล่ตะปบสบู่เป็นแมวคนนั้นนี่... พอนึกได้ว่าคือผู้ชายคนเมื่อวาน ร่างโปร่งก็ลุกขึ้นพรวด “เฮ้ย!”

“อ้าว รู้จักกันแล้วหรือครับ...”

“ปละ... เปล่า” นภเกตน์อึกอักตอบ

“ตฤณเป็นวิศวกรที่เก่งกาจที่สุดในกลุ่มวิศวกรกว่าห้าสิบนายของเรา เขาอาจจะมีประสบการณ์ในการติดต่อกับลูกค้าน้อยไปสักนิด แต่ผมก็คิดว่าเขาเหมาะสมที่จะเป็นผู้ช่วยของคุณนภเกตน์ที่สุดครับ.... คุณพีรพัฒน์ท่านก็เห็นด้วยเช่นกัน” ขจรยิ้มอย่างภูมิใจ ก็เขาเป็นคนเทรนตฤณมาเองกับมือนี่นา

“ต่อไปนี้ ตฤณจะย้ายมาทำงานที่โต๊ะอีกโต๊ะในห้องนี้กับคุณนภเกตน์นะครับ มีอะไรจะได้ช่วยกันได้สะดวกๆ”

“ฮะ!” นภเกตน์ผงะ แต่ก็พยายามข่มใจ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก พลางชำเลืองมองคนที่จ้องตนอยู่แบบตาขวางๆ ชอบกล... ดูจากหน้าตาท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว น่าจะอายุเยอะกว่าเขามาก แต่มีเขาที่อ่อนวัยกว่ามาเป็นเจ้านาย คงไม่พอใจสินะ

หึ... ท่าทางเข้าใจยากเหมือนพวกแมวจรจัดที่เพิ่งถูกเก็บมาเลี้ยงไม่มีผิด เขาจะต้องแสดงท่าให้รู้ว่าใครเป็นเจ้านายซะก่อน

ร่างโปร่งส่งสายตาดุๆ ตอบกลับไป พร้อมกับจุดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปส่งมือให้อีกฝ่าย “ยินดีที่ได้รู้จักนะ หวังว่าคุณคงจะเก่งจริงเหมือนอย่างที่ทุกคนว่า”

เจอหน้ากันก็เห่าใส่เลยนะ เห็นเขาเป็นบุรุษไปรษณีย์รึไงวะ... แม่มเอ๊ยยยย!! ตฤณได้แต่บ่นกระปอดกระแปดอยู่ในใจ ไอ้หน้าอ่อนท่าทางหยิ่งยโสสุดๆ เนี่ยนะเป็นนายเขา นี่เขาจะต้องทำงานกับไอ้พวกลูกคุณหนูที่ดูหยิบโหย่งแบบนี้น่ะเหรอเนี่ย โถ ชีวิตหนอ... ก็ไม่ต่างกับทำงานคนเดียว แถมยังต้องเป็นพี่เลี้ยงดูแลลูกหมาอีก สายตาทั้งสองคู่ที่สบกันลั่นดังเปรี๊ยะๆ หากสุดท้ายแล้วร่างสูงก็ยื่นมือไปสัมผัสตอบ “ยินดีรับใช้ครับ คุณผู้จัดการ”

“แหม~ เด็กๆ นี่สนิทสนมกันเร็วดีจริงๆ... เอาล่ะ เชิญคุณนภเกตน์ไปคุยกันที่โซฟาดีมั้ยครับ” ขจรเอ่ย แล้วผายมือไปทางที่โซฟาตั้งอยู่ “เดี๋ยวผมมีประชุมช่วงเช้า เชิญคุณนภเกตน์กับตฤณพูดคุยทำความรู้จักกันตามลำพังดีกว่าครับ” แล้วหันไปบอกชายหนุ่มผิวสีแทน “เดี๋ยวไปเก็บข้าวของย้ายมาให้เรียบร้อยนะ ฝากดูแลคุณนภเกตน์ด้วย” จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องไป

ความเงียบและเย็นเยือกเข้าปกคลุมสองหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาคนละตัวอย่างเฉียบพลันทันทีที่ประตูห้องปิดลงสนิท ทั้งคู่จ้องมองกันแบบตาไม่กะพริบ ชนิดที่ว่าถ้าการจ้องตากันทำให้ท้องได้พวกเขาคงท้องไปแล้ว ต่างคนต่างรอให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่มต้นบทสนทนา

...ไอ้หมอนี่น่ะเหรอ ที่ทุกคนต่างชื่นชมว่าเก่งกาจนักหนา ขนาดว่าอาพีรพัฒน์ยังเลือกให้มาทำงานคู่กับคนระดับเขา ท่าทางเนิร์ดชะมัด แล้วดูแต่งตัวเข้าสิ สภาพแบบนี้ ไปพบลูกค้า ลูกค้าที่ไหนจะให้ความเชื่อถือกัน... นภเกตน์นึกต่อว่าคนตรงหน้าอยู่ในใจ

“จริงสิ” ในที่สุด ผู้เป็นเจ้าของห้องก็เริ่มก่อน “คุณตฤณ เรื่องเมื่อวาน”

“ครับ” ตฤณกลอกตาไปมาเพื่อย้อนนึกตาม เรื่องเมื่อวาน... เรื่องที่เขาวิ่งไล่เก็บสบู่เมื่อวานน่ะเหรอ

“พูดกันตรงๆ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ถ้าหากคุณจะรักชอบผู้ชายหรอกนะ เพราะนั่นเป็นเรื่องรสนิยมส่วนตัว ผมจะไม่เอามาปะปนกับเรื่องงานก็แล้วกัน”

ฮะ! เดี๋ยวๆ อะไรยังไง ใครรักชอบผู้ชาย รสนิยมส่วนตัวอะไร ตฤณถลึงตาใส่นภเกตน์อย่างข้องใจ หากอีกฝ่ายยิ่งทำหน้าขรึมใส่

“แต่ขออย่าทำอะไรรุ่มร่ามหมิ่นเหม่ในที่ทำงานอีก ไม่ว่าคุณจะเก่งกาจมาจากไหน หรือเป็นคนโปรดของใคร ถ้าทำเรื่องแบบนั้นในเวลางานอีกผมก็คงไม่เก็บคุณไว้”

ร่างสูงลุกขึ้นพรวด “คุณหมายความว่ายังไง ทำอะไรรุ่มร่ามหมิ่นเหม่?”

นภเกตน์ส่งสายตาขุ่นๆ ใส่... หึ... ทำเป็นตีหน้าซื่อ “ก็แบบที่ทำกับคู่ขาของคุณในห้องอาบน้ำเมื่อวานไง”

“คู่ขา? ฮะ!? ผู้จัดการ คุณเข้าใจผิดรึเปล่า ผมไม่...” ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งยังพูดไม่ทันจบ นภเกตน์ก็พูดขึ้นแทรก

“ช่างเถอะ! คุณจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของคุณ ไปเก็บข้าวของมาซะที เสียเวลามามากแล้ว เดี๋ยวเราจะได้คุยเรื่องงานกันบ้าง” นภเกตน์ลุกจากเก้าอี้พรวด โดยไม่สนใจว่าร่างสูงจะแก้ตัวหรือพูดอะไร เขาเดินอาดๆ กลับไปยังโต๊ะที่นั่งประจำตำแหน่งตน แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยังคงจ้องเขาอยู่

“มีปัญหาอะไรอีกรึไง”

ไอ้หมอนี่นี่ยังไง... พูดเองเออเอง แล้วมาเหมาเอาว่าเขาชอบผู้ชายพอจะอธิบายก็ไม่ฟังอีกว้อย  แล้วอะไร... ถามมาได้มีปัญหาอะไร มีเพียบเลยว้อย! อยากให้พูดตรงๆ ใช่มั้ย ด๊ายยยย... ตฤณจัดให้

ชายหนุ่มผิวสีแทนเดินไปยืนตรงหน้าโต๊ะของผู้เป็นนาย เขาก็ไม่อยากจะยอมรับนักหรอกที่ต้องมาทำงานภายใต้ไอ้หนุ่มหน้าอ่อนท่าทางเหลาะแหละ “ถ้างั้น ผมก็อยากจะพูดกับคุณตรงๆ เรื่องงาน”

“ทำไม”

“บอกไว้ซะก่อน ผมยังไม่เห็นว่าคุณมีอะไรที่เหมาะสมกับตำแหน่งผู้จัดการได้เลย นอกจากการที่เป็นหลานของท่านประธานเท่านั้น และมันก็คงจะยากที่ผมจะยอมรับคนอย่างคุณ”

ใบหน้าสวยเงยขึ้นสบสายตากับคนพูด พร้อมกับยักไหล่ “หึ... ก็ตามใจคุณซิ คุณจะคิดยังไงมันก็เรื่องของคุณ ขอแค่... คนเก่งของบริษัท NS ไม่ทำตัวเป็นตัวถ่วงผมก็แล้วกัน”

...มั่นใจจนเว่อร์ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น... ตฤณนินทาอยู่ในใจ ก่อนจะเดินไปยังประตูห้อง ทว่ายังไม่ทันเปิดประตูออก อีกฝ่ายก็หยุดเขาไว้

“เดี๋ยว!”

“มีอะไร ผมจะรีบออกไปเก็บของ”

นภเกตน์ลุกขึ้นยืนพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก “ผมก็ไม่อยากจะยอมรับว่าคุณคือคนที่อาพีรพัฒน์กับคุณขจรไว้ใจจนถึงขนาดเลือกให้เป็นผู้ช่วยของผมหรอกนะ เพราะตัวผมเอง ตั้งแต่ทำงานมาก็ไม่เคยต้องอาศัย ผู้ช่วย ในการทำงานเลยสักครั้ง”

ร่างสูงเชิดหน้าขึ้น แล้วตอบกลับไปอย่างหงุดหงิด “งั้นคงต้องใช้เวลาในการพิสูจน์แล้วล่ะครับ ว่าใครคือของจริง!” ขนาดในประวัติการทำงานเขาถูกเรียกว่าขั้นเทพ มีทั้งจำนวนโพรเจกต์ที่ปิดไปตรงตามกำหนดสัญญาเป็นร้อยๆ โพรเจกต์ กับประกาศนียบัตรนับสิบๆ ใบ ไอ้หน้าจืดนี่ยังมาทำท่าดูแคลนใส่เขาได้ โธ่เอ๊ย... ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นหลานเจ้าของบริษัท ไอ้หมอนี่ก็ไม่มีทางได้ตำแหน่งงานของเขาไปหรอก

“หึ... มั่นใจขนาดนั้น?” ร่างโปร่งหัวเราะในลำคอ นึกหมั่นไส้ท่าทางจองหองที่ไม่ได้เข้ากับรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายซะเต็มประดา

“ผมจะทำให้คุณยอมรับในตัวผมให้ได้”

นภเกตน์นั่งลงแล้วเปิดแล็ปท็อปขึ้นดูโดยไม่สนใจร่างสูงที่ยืนทำหน้าถมึงทึงใส่ “ผมจะคอยดู”


TBC~*


 :hao5: จะรอดมั้ยนี่แผนกนี้ ฮ่าาาาา

แต่โบราณเขาว่า ตีกันเยอะๆ จะได้รักกันม้ากกกมากกกนะคะ 555

ขอบคุณนักอ่านที่รักทุกคนที่แวะมาอ่านค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจน้า :L2: แล้วพบกันที่เพจนะค้า
husky's page
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-02-2015 17:24:24 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ haemin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
 :hao4:สรุปพระเอกเราเป็นแมวจรจัด นายเอกเป็นลูกหมาหลง 5555555 อุแหม่  แต่ละฝ่ายช่างเปรียบเทียบอีกฝ่ายได้น่าเอ็นดู

ออฟไลน์ nunuchhh

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-1
เริ่มต้นไม่ถูกกันนนนนน    ต่อไปจะเป็นไงบ้างนะ :mew3:

ออฟไลน์ ●GreenTEA●

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
สนุกมาก  o13

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13215
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
หมากับแมว

ออฟไลน์ lollita

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
ข่มก้นเปรี๊ยะๆ   :katai4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด