ดีแล้วทูนหัวมีผัวเป็นทหาร ปีสองของสองคน ๒๐๐๑๒๕๖๓ ตอนที่๑๔/๒ หน้า๑๓๒
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ดีแล้วทูนหัวมีผัวเป็นทหาร ปีสองของสองคน ๒๐๐๑๒๕๖๓ ตอนที่๑๔/๒ หน้า๑๓๒  (อ่าน 919405 ครั้ง)

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 688
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
ยินดีต้อนรับการกลับมาค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ jing_sng

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
รอบที่แล้วไม่ได้อ่านจะรอไว้เยอะ กลายเป็นลบไปซะก่อน
รอบนี้จะอ่านให้ได้

แกมแก่มแก้มแก๊มแก๋ม

  • บุคคลทั่วไป
กลับมาแล้วว  ดีใจจจ  :o12: ติดตามนอกกระทู้มาสักพัก

อยากอ่านอีก  ตอนแรกอ่านได้ครึ่งเรื่อง จะหาอ่านอีกทีลบไปซะแล้ว :hao5:

มาต่ออีกน้าาา :z2:

ออฟไลน์ fANSC.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :katai2-1: คิดถึงอยู่พอดี จะตามอ่านจนจบอีกรอบเลย o13

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ DarkAki

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 520
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ดีใจอ่าาาาาาาาาาาาาาาา   :hao5: :hao5: :hao5:

ดีใจมว้ากกกกกกกกกกกก

พี่บอมบ์ หมวดบูม // ชูป้ายไฟ เชียร์

จะได้อ่านอีกรอบแล้วว

คิดถึง 2 หมวด เมื่อไรก้มาหาได้ตลอดๆ คึคึ

ฮ่าาาาาาาาาาา สูขใจจ้าาาาาาา ><

ออฟไลน์ ลูกลิงแสดงตัว

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2

ออฟไลน์ AGELA

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 675
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1108/-0
คุยกันนิดหนึ่งนะครับ

เรื่องนี้เผื่อมีคนสงสัยว่าเอามาลงอีกทำไม อย่างแรกเลยก็คือ มีคนอยากอ่าน(คิดว่าน่าจะหลายคน) ครั้งจะส่งไฟล์ให้คนนั้นคนนี้มันจะไม่ยุติธรรม เลยเอามาลงให้ได้อ่านพร้อมๆกัน อย่างต่อมาก็คือ จะเขียนการเขียนเพิ่มเติม อาจจะมีตัด(เพียงแค่จุดเล็ก) และเพิ่มเนื้อหา เพิ่มตอน แล้วอาจจะเขียนยาวยันไอ้เจ้าแสบซ่าบวช อาจจะมีใครสงสัยอีกว่า ไอ้ที่ลบแล้วก็แล้วไปสิ เขียนภาคใหม่ต่อจากภาคที่แล้วไปเลย คือผมก็อยากจะเขียนภาคใหม่ต่อเลยนะครับ แต่ว่า บางคนมาอ่านอาจจะจับต้นชนปลายไม่ถูก ว่าใครคืออะไรยังไง แล้วที่สำคัญก็คือเป็นการถ่วงเวลาของไอ้เมฆเองด้วย เพราะในระหว่างที่ลงวันละตอน เมฆก็จะพยายามเขียนตอนใหม่ๆให้ได้สัปดาห์ละตอน หรือ ๒ ตอน เมื่อเนื้อหาในส่วนของภาคแรกจบไปแล้ว ตอนใหม่ๆก็จะได้ลงเรื่อยๆอีก เพราะถ้าให้เขียนภาคใหม่ต่อเนื่องจากอันเก่า เราอาจจะได้เจอกันในแต่ละตอนนานมาก แล้วตอนนี้ยังคิดต่อยอดหาประเด็นมาเขียนไม่ได้ ต้องอาศัยเนื้อเรื่องเก่าเอามาต่อยอดใหม่

มีแค่นี้ครับ มีอะไรสงสัย แอดเฟสไปคุยกันได้ครับ ทักได้เสมอครับ










ตอนที่ ๒ ไหสวรรค์

อิ่มมั้ย ไม่อิ่ม เมายัง ยังไม่เมา หมดไปลังหนึ่งจนกระทั้งเวลาใกล้บ่าย ๓ โมง หลังจากที่เขาจัดการเรื่องบัญชีคนที่จะเข้ารับการคัดเลือกเรียบร้อย เจ้าหน้าที่ก็เรียกให้เข้าไปในหอประชุมนั่งเรียงเป็นตับตามลำดับที่เขียนไว้บนท้องแขน พักใหญ่พอพวกที่จะต้องจับใบดำใบแดงนั่งจนครบเรียบร้อย

“น้องๆมีใครอยากจะสมัครอีกบ้างไหม”พี่ทหารประกาศถามความสมัครใจอีกครั้ง ปีนี้บ้านผมสมัครไป ๓ คน จากทั้งหมดที่จะต้องจับฉลาก ๑๘ คน สมัครไป ๓ เหลือ ๑๕ ลอดเข่งไป ๒ เหลือ ๑๓ แม่ผมเองก็มาถึงเมื่อช่วงบ่ายๆ เชียร์ให้ผมสมัครทหารแต่เรื่องอะไรล่ะครับ แบบผมมันต้องเสี่ยงเท่านั้น

“ตื่นเต้นว่ะพี่”ไอ้เหลือลูบมือลูบไม้

“ถ้าใครสมัครตอนนี้เงินเดือนก็เพิ่มขึ้นแล้วนะครับน้อง มีใครจะสมัครอีกมั้ย ถ้ามีก็รีบยกมือขึ้นเลย”พี่ทหารประกาศอีก ผมมองไปรอบๆตอนนี้มีคนยกมือ ๔ คน

“มีแค่นี้ใช่ไหม จะให้โอกาสอีกครั้งนะน้องนะ ใครอยากสมัคร ประสงค์จะร่วมงานกับกองทัพก็เชิญเลยนะ”มองไปอีกก็ไม่มีใครยกมือ

“เอาละ คงไม่มีแล้ว ต่อไปก็จะเป็นการคัดเลือก การจับใบดำใบแดงนะน้อง ไม่ต้องเลือกมาก เดินเข้ามาปุ๊บ หยิบปั๊บ เพราะถ้าเรายิ่งคนนะ ดีไม่ดีเกิดโป๊ะเช๊ะโดนขึ้นมา ก็ขอแสดงความยินดีด้วย แสดงว่าชาติกำลังต้องการท่าน ไม่ต้องเลือกนะน้อง เดินเข้ามาปั๊บจับปุ๊บส่งให้เจ้าหน้าที่โอเคไหม”

“คร้าบบบบบ”คนที่ตอบรับก็มี คนที่นั่งตัวสั่นก็มี

“เอาละเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า ตำบลแรกเลยครับ”แล้วก็มีเจ้าหน้าที่อ่านรายชื่อ คนแรกเดินไปครับ

“แดงๆๆๆๆ”เสียงร้องเชียร์ดังขึ้น คนแรกเดินเข้าไปสูดหายใจลึกๆ

“กูว่าแดงชัวร์เลยว่ะ”ไอ้เหลือหันไปพูดกับเพื่อนมัน

“สาธุขอให้แม่งโดนด้วยเถ้อะ”ไอ้คนที่นั่งข้างไอ้เหลือยกมือประนมท่วมหัว ผมเองก็ลุ้นไม่แพ้จากมันที่เป็นคนจับ

“จับเลยน้องไม่ตองลังเล”พี่ทหารพูดขึ้น ไอ้หนุ่มคนนั้นเดินเข้าไปแล้วล้วงเข้าไปในไหที่เจ้าหน้าที่เขาชูขึ้น มันหยิบออกมาแล้วให้พี่ทหารที่ยืนข้างๆพี่ที่ยืนถือไหอ่าน

“ทบ.๑ จทบ....”เสียงประกาศดังขึ้นพร้อมกับเสียงเฮดังลั่น ไอ้คนที่โดนใบแดงนี่แทบทรุดเลยครับ

“ยินดีด้วยน้อง เชิญขึ้นไปบอกข้อมูลกับเจ้าหน้าที่ด้านบนเลย ต่อไป”คนที่ ๒ ก็เดินเข้าไปจับ คนที่ ๓ มายืนคอยครับ

“แดงๆๆๆ”เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม ไอ้คนที่ ๒ เดินเข้าไปจับ จะเหลือเหรอครับ

“ทร.๓”ไอ้คนที่ ๒ มันจับได้ทหารเรือผลัดที่ ๓ ครับ จากนั้นก็คนที่ ๓และคนต่อๆมา

นั่งลุ้นจนตัวโก่งรู้สึกสยิวๆในใจเหมือนกัน จะว่าผมอยากเป็นก็ไม่ได้อยากนะครับ ออกจะเฉยๆ เป็นก็ได้ ไม่เป็นก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร แต่ทำไมกูตื่นเต้นงี้วะ ตอนนี้จับไปแล้วครับ ๔ ตำบลเหลืออีกประมาณไม่ถึง ๓๐ คนจะถึงตำบลของผม ใบแดงโดนไปเยอะเหมือนกันครับประมาณ ๖๐ คนได้

“โอ๊ยพี่ ใจสั่นว่ะ”ไอ้เหลือพูดออกมาอย่างทนไม่ได้

“อย่าว่าแต่มึงเลย กูก็ใจเต้นตึ๊กๆๆๆอยู่เนี่ย ห่าเอ๊ย”ผมสบถออกมาแล้วนั่งลุ้นต่อ

“ทบ.๑ จทบ....”

“ทบ.๒ จทบ....”

“ดำครับ”

“ดำครับ

“ดำครับ”

“ทร.๔ เชิญน้องไปบอกข้อมูลด้วยบน วิรัตน์จับ สุเทพคอย”คนชื่อวิรัตน์เดินเข้าไปจับ คนที่ชื่อสุเทพเดินไปคอยอยู่ตรงจุดที่เขาให้ยืน

“ดำครับ”

“เฮ้”เสียงร้องดังอย่างดีอกดีใจ โอ้ว ห่าเอ๊ย จะถึงกูแล้วเนี่ย ผมนั่งมองอย่างเก็บอาการไม่แสดงออกว่ากำลังตื่นเต้น ไม่ได้กลัวที่จะเป็นนะครับแต่มันลุ้นน่ะ ใจหนึ่งก็อยากจะสมัครไปซะแต่อีกใจก็อยากจะลองเสี่ยงดวง แต่ถ้าให้สมัครตอนนี้คงไม่ทันหรอกครับ มีแต่จับอย่างเดียว

“ทบ.๒ จทบ....”

คนเริ่มน้อยลงทุกทีตอนนี้ก็ ๕ โมงเย็นแล้วจนมาถึงไอ้คนสุดท้ายของตำบลข้างเคียงครับ

“มานิตจับ ต่อไปก็จะเป็นตำบล....”ไอ้คนชื่อมานิตลุกขึ้นไปจับ

“ดำ”สั้นๆ แล้วไอ้คนนั้นมันก็เดินออกไป

“ลำดับที่ ..... ตำบล.... ขีปนาวุธจับ บุญเหลือคอย”ผมลุกขึ้นเดินเข้าไปจับฉลากครับ แล้วไอ้เหลือก็ลุกขึ้นยืนมารอที่จุด

“จับเลยน้อง”พี่ทหารจับไหล่ผม ในใจผมตอนนี้มันเหมือนจะระเบิดให้ได้ โว้ย ตื่นเต้นว่ะ ระยะทางไม่กี่เมตรแต่มันเหมือนแสนไกลผมเดินเข้าไปแล้วล้วง เอาวะ โดนก็โดน  ไม่โดนก็รอดตัวไป

ผมไม่ได้เลือก ไม่ได้คนหรือควานหาอะไรทั้งนั้นเดินเข้าไปก็หยิบอันที่อยู่ข้างบนสุดเลยแล้วยื่นให้เข้าหน้าที่อ่าน

“พี่ว่าแล้ว กองทัพขาดน้องไปไม่ได้หรอก ทบ.๑ จทบ.กรุงเทพ”

หา อะไรนะ

ผมหันไปมองอีกครั้งแล้วพี่เจ้าหน้าที่ยื่นใบให้ผมดู “เดินไปข้างบนเลยน้อง”

“ฮ่าๆๆ แล่วๆๆๆ โดนจนได้”ไอ้พวกที่เหลือหัวเราะเยาะ ไอ้เหลือเนี่ยขำกลิ้งเลยครับ

“บุญเหลือจับ สุรัตน์คอย”ไอ้เหลือมันเดินเข้ามาจับ ไอ้อาร์มที่ชื่อจริงมันชื่อสุรัตน์ก็เดินมาคอย

“ยินดีด้วยน้อง ทบ.๑ จทบ.กรุงเทพ”

“ฮ่าๆๆๆ สัส อยากหัวเราะเยาะกูดีนัก เป็นไงละ”ผมขำไอ้เหลืออยากทนไม่ได้ แล้วที่เหลือก็ทยอยจับครับ ผลออกมาน่ะเหรอ จับ ๑๓ โดนไป ๑๐ โดนเกือบทั้งหมู่บ้านเลยครับ ทหารบโดนไป๗ คน ทหารเรืออีก ๓ คน ไอ้คนที่โดนทหารบกผลัดเดียวกับผมก็มี ไอ้เหลือ ไอ้เต้ ไอ้โจ้และไอ้ซัน ส่วนไอ้อาร์มลูกอบต.มันโดนผลัด๒กับเพื่อนๆของมันอีก ๒ คน

“ห่าเอ๊ย ทำไมไอ้พวกเวรนั่นไม่โดนวะ”ไอ้เต้บ่นออกมา

“ฮ่าๆๆ ของแบบนี้มันอยู่ที่ดวงเว้ย”

“ฮือๆๆๆ จับให้โดนทำไม ฮือๆๆ”เมียไอ้โจ้มากอดแขนไอ้โจ้ร้องห่มร้องไห้ ไอ้โจ้มันเพิ่งจะแต่งงานไปเมื่อต้นปี แล้วตอนนี้เมียมันเพิ่งท้องได้ ๔ เดือนละมั้ง กูโคตรน่าสงสารเลยว่ะ

“ซัน เอ็งไปเป็นทหารเอ็งอย่างทิ้งเขานะ”เมียไอ้ซันเดินน้ำตาอาบแก้มเข้ามาหาไอ้ซัน ไอ้ซันกับเมียมันยังไม่แต่งนะครับเห็นบอกว่าจะแต่งปีหน้า

“จะบ้าเหรอ กว่าข้าจะจีบเอ็งติด ข้าจะไปมีคนอื่นทำไมวะ”ไอ้ซันปลอบเมียมัน ส่วนผมน่ะเหรอ

“ฉันว่าแล้วเมื่อคืนฉันฝันว่าร้องเพลงได้รางวัล นี่ไงลูกชายฉันโดนทหารจนได้”แม่ผมครับเดินมาหน้าตาเป็นกังวล “ไอ้หนูจะทนได้มั้ย สู้นะลูกนะ”แม่ผมจับที่แขน “ให้พี่เบิ้ลช่วยมั้ยลูก แม่จะได้โทรไปบอก”แม่พูดถึงพี่ชาย

“ไม่ต้องหรอกแม่ ใครจะไปเป็นลูกแหง่ล่ะ แค่นี้จิ๊บๆ”ผมพูดอย่างไม่ยี่หร่ะ อะไรจะเกิดก็เกิดวะ หน้าที่ชายไทยนี่นา

“คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก”ไอ้เต้เป็นคนเอ่ย แล้วจะรออะไรล่ะครับ ยกโขยงกลับบ้านที่สำคัญแวะซื้อเบียร์ก่อน มีเงินเท่าไหร่ควักออกมาจ่าย


มาถึงบ้านไม่พูดพร่ำทำเพลงตั้งวงกันที่ใต้ถุนบ้านผมเลยครับคนที่รู้ข่าวก็มาแสดงความยินดี ส่วนคนที่เพิ่งรู้ก็มาสมทบกลับกลายเป็นว่าตอนนี้มีหลายคนมากๆ เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจดังขึ้น ต่างคนต่างถามไถ่อาการตอนที่จับโดนใบแดง

“อ่ะ บอมบ์พี่ให้หมูโลนึง”พี่ติ๋ว แม่ค้าในหมู่บ้านซึ่งเป็นญาติกับผมยื่นหมูมาให้

“ประชดกันเหรอพี่”ผมพูดหยอกขำๆ

“แหม แล้วนี่โดนกี่คนล่ะ”

“๑๐ คนพี่ เนี่ยเสียดาย ไอ้เอ็กซ์ ไอ้น้อย ไอ้นัท มันไม่โดน มันน่าจะโดนกันไปทั้งบางจะเหลือไว้ทำไมก็ไม่รู้”

“ไอ้น้อยไม่โดนก็ดีนะ มันจะได้มีคนดูแลแม่มัน”พี่ติ๋วนั่งลง ผมรินเบียร์ยื่นให้

“เออ ใช่พี่ แล้วนี่พี่ต้อมไปไหน”ผมถามหาแฟนพี่ติ๋ว สนิทกันครับไม่ได้มีอะไรอย่างอื่น

“เพิ่งให้ไปซื้อของน่ะ อ่ะๆ ตามสบายนะหนุ่มๆ พี่ดีใจด้วยที่จะได้ไปทำเพื่อนชาติเพื่อแผ่นดิน นี่ถ้าลูกพี่โตนะจะให้มันไปเป็นทหารซะ”

“พี่บอมบ์ได้ใบแดงเหรอ”แจนลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาทักทาย คนนี้แฟนเก่าผมนะครับ คบกันนู้นตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น แต่คบกันได้ปีเดียวเขาก็ย้ายไปเรียนที่อีกจังหวัดหนึ่งเลยเลิกกันไป นี่เพิ่งจะเจอกันเมื่อปลายปีที่แล้วนี่เอง

“อื้ม เต็มๆเลยแจน นั่งก่อนสิ”ผมพยักหน้าแล้วขยับให้แจนนั่งบนแคร่

“อยากเป็นทหารไหม”

“เฉยๆอ่ะ แต่ตอนจับนี่มือสั่นเลย ฮ่าๆๆๆ”นั่งขำตัวเองครับ “แล้วแฟนแจนล่ะ”

“บ้า แฟนเฟินมีที่ไหน”แจนค้อนผมก่อนจะรับเบียร์ไปแก้วหนึ่ง

“ที่จริงแจนไม่อยากกินนะ แต่เพื่อพี่บอมบ์ อึกๆๆๆ”แจนยกทีเดียวหมดแล้วแล้วยืนแก้วให้ผมยิ้มเขินๆ

“แล้วมีใครโดนใบแดงบ้าง”

“เกือบหมดอ่ะ ไอ้เหลือ ไอ้เต้ ไอ้ซัน”ไม่พูดเปล่ารินเบียร์ให้แจนอีกแล้ว

“เกือบหมดเลยเนอะ”

“เอ้า ชนเว้ยๆ”ผมหันไปชนแก้วกับพวกที่เหลือ ตอนนี้ทุกคนไม่ได้มีความเศร้า มีแต่ความเมา ไอ้ซันเริ่มจะอ้อแอ้แล้วครับ คนอื่นๆก็ยกเอาๆเหมือนตายอดตายอยากมาจากไหนไม่รู้

“เพราะพี่บอมบ์ผมเลยต้องโดนไปด้วย”ไอ้เหลือ ไอ้ลูกหมา เมาแล้วหาเรื่องโวยวายโยนขี้ให้คนอื่น

“แล้วใครให้มึงจับได้ละ กูไม่ได้สั่งให้มึงจับได้เลยนะเว้ย ห่า มือจังไรๆแบบมึงล้วงไปก็มีแต่ซวย”ไอ้ผลักหัว ไอ้ตัวโวย

“เออ ถ้าไม่ใช่คนจังไรแบบพี่ประเดิมก่อนคนอื่นก็ไม่โด้นนนนนน เอิ้ก แม่จ๋าหายาให้หนูหน่อย หนูต้องคอยคันอยู่อย่างนี้”มึงร้องเพลงคันหูจนกูคันตีนอยากจะถีบเลยว่ะ สัสเอ๊ย

“ไอ้นี่ เดี๋ยวเหอะมึง แต่แม่งพูดไปก็น่าเสียดายว่ะ น่าจะโดนกันทั้งหมู่บ้าน จะเหลือไว้ทำขี้เกลืออะไรวะแค่ ๓ คน น่าจะจับไปเป็นซะให้หมด”พูดแล้วช้ำ ไอ้พวก ๓ คนที่ไม่โดนมันอยู่ลำดับท้ายๆพอดีเลยไม่โดน

“นั่นนะสิ จะเหลือไว้ทำไมก็ไม่รู้”ไอ้เต้เออออห่อหมก

“กูบอกแล้ว ว่ากูมีของดี”ไอ้คนที่ไม่โดนใบแดงมันพูดอย่างยืดอก เออ พวกมึงไม่โดนก็พูดได้สิ

“โชคดีนะพี่ เป็นทหารได้อะไรมากกว่าที่คิด”สโลแกนของศรราม สมัยไหนวะนั่น จำได้คร่าวๆว่าหลายปีมาแล้ว

“แน่จริงก็มาเป็นกับพวกกูดิ”ไอ้เต้พูดท้า

“โถ กูก็เสียดายนะเว้ย ฮ่าๆๆๆๆๆ”

“เขาไม่เอามึงไปอะดีแล้ว หนักกองทัพเขาว่ะ ฮ่าๆๆๆ”ไอ้เหลือเยาะเย้ย

“เฮ้ย แต่ว่าเขาว่ามีโดดบ่อขี้ด้วยนะพี่”ไอ้อาร์มพูดอย่างตื่นกลัว

“ใครพูด ไอ้คนพูดมันรู้จริงป่าววะ มีอะไรถามพี่ได้ไอ้น้อง”ไอ้เต้ยซึ่งเป็นทหารใกล้ปลดพูดขึ้น ตอนนี้มันลากลับมาพักที่บ้าน พอได้ยินข่าวว่าพวกผมติดทหารก็รีบแจ้นมาทันที

“ไม่รู้ดิพี่ ผมฟังเขามาอีกที”ไอ้อาร์มส่ายหน้า

“มีอะไรมึงถามกูนี่”ไอ้เต้ยตบอกตัวเอง

“จะถามให้มากเรื่องทำไมวะ ชนๆๆๆๆ”ไอ้ซันอ้อแอ้แต่ไม่ยอมแพ้สังขารตัวเอง ยกแก้วชนไปรอบวง ผมนั่งมองไปยังนอกบ้าน  ฝนตกลงมาพรำๆเหมือนจะเยาะเย้ยถากถางพวกผมที่ติดทหาร

“กูจะกินให้เมายันวันไปเป็นทหารเลยว่ะ”ไอ้อาร์ม ไอ้ปากดี หึ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2014 21:50:02 โดย AGELA »

ออฟไลน์ ลูกหมีน้ำแดง

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
 :z13: มาแล้ว จะอ่านรอไปเรื่อยๆค่ะ

ออฟไลน์ Buppha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
    • https://m.facebook.com/buppha.manisaeng?refid=13
มาต่อเร็วน๊าาา ยังดูพระเอกนางเอกไม่ออกเลยอ่ะ รอนะคะ สู้ๆค่ะ  :mew4: :mew2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ทิวสนที

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
ใกล้แล้วๆๆ พี่บอมบ์ใกล้จะได้เจอหมวดบูมน้อยหยสัข์แล้ว  ฮิ้ววววววว :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
เอาน่าพี่บอมบ์จะได้เจอกับหวานใจแล้ว

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8
เมากันปายยยยยย.


ขอบคุณ :)

ออฟไลน์ shikyu3211

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1603
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-1
ฉลองๆเดี๋ยวก็ไม่ได้ฉลองละ

ออฟไลน์ jing_sng

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
เป็นทหารได้อะไรกว่าที่คิด เหมือนพระเอกของเรื่องจะได้เมียนะ

ออฟไลน์ GlassesgirL

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
เข้ามาติดตามด้วยคนค่ะ เคยอ่านที่คุณเมฆลงไปแล้วสนุกมาก คิดถึงพี่บอมบ์ พี่มหามากๆ ผู้หมวดทั้งสองด้วย ที่สำคัญคิดถึงน้องหนู  :impress2:
รอติดตามต่อไปนะคะ ขอบคุณคุณเมฆมากๆที่เขียนเรื่องราวสนุกๆและมีข้อคิดดีๆมากๆมาให้ได้อ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
 :mew1:  :L2:

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
อะ มาเป็นผู้คุมต่อ เอ้ย มาติดตามตอนต่อไป  :bye2: :bye2:

ออฟไลน์ แมวดำ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
ไม่น่าอ่านเม้นคนอื่นเลยเจอสปอยชื่อตัวละคร

พร้อมนางเอกเสร็จสรรพฮ่าๆ :hao7:

แกมแก่มแก้มแก๊มแก๋ม

  • บุคคลทั่วไป
ฉลองงงง ในที่สุดก็โดนนะเคอะ :hao7:

ออฟไลน์ bennnyyy

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 811
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
ดีใจที่เรื่องนี้กลับมาค่ะ  :L1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-0

ออฟไลน์ devilpoo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ยินดีต้อนรับกลับจ้าาาา

ออฟไลน์ Der Adler

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +126/-0
เดี๋ยวก็ได้เจอหมวดบูมเเล้วเน้อออ... :L2:

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
กำลังจะไปอ่านใหม่อยู่เลย :mc4:

ออฟไลน์ AGELA

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 675
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1108/-0
ตอนที่ ๓ เดินทาง

ตั้งแต่วันที่จับได้ใบแดงเป็นต้นมา พวกผมก็เอาแต่กินเหล้ากินเบียร์ กินแทบทุกวัน โดยเฉพาะวันสงกรานต์แล้วซัดกันตั้งแต่เช้ายันค่ำ ข้าวปลาแทบไม่ได้แตะ กินเหมือนจะไม่ได้กินอีกเป็นชาติ แม่ผมก็ด่าทุกวันครับ เพราะกินแล้วผมไม่ได้ทำการทำงาน ตอนนี้ได้แต่รอไปเรื่อยๆ ใช้ชีวิตแบบเละเทะกับน้ำเมา จนถึงวันที่ต้องไปรายงานตัวที่อำเภออีกครั้งหนึ่งเพื่อที่จะไปรับใช้ชาติอย่างเต็มตัว

“แม่ส่งแค่นี้นะ เราไปทำดีนะไม่ได้ไปทำไม่ดี แม่เชื่อว่าพระต้องคุ้มครอง”แม่ลูบหัวผมเบาๆ

“ครับแม่ ดูแลตัวเองนะ อย่ากินหมากเยอะ ฟันจะผุเอา ฮ่าๆๆๆ”

“แหม แม่กินมาจนป่านนี้แล้ว เออ แม่ลืมไป มีอะไรก็โทรบอกพี่เบิ้ลนะเขาจะได้ช่วยเหลือ”

“ไม่เป็นไรแม่ ทำตัวสบายไม่ดีนะ ไปแล้วแม่ สวัสดีครับ”ผมยกมือไหว้แม่ สวมกอดแล้วก็เดินไปยกมือไหว้แม่ของรุ่นน้องที่จะต้องเข้ากรุงเทพเหมือนผม

“กูน่าจะจับได้ผลัด ๒ นะ แม่ง ไม่มีเวลาทำใจเลยว่ะ”ไอ้เหลือมันบ่น ไอ้ห่านี่มันบ่นตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้

“โดนผลัดไหนมึงก็ต้องมาฝึกอยู่ดี”ไอ้ซันอดไม่ได้ผลักหัวไอ้เหลือไปที

“กูไม่อยากเป็นว่ะ”มันทำหน้าละห้อยน่าสงสาร

“แล้วมีใครอยากเป็นบ้าง ห่า พอๆ คิดไรมาก ถ้าไปฝึกแล้วตายคงไม่มีใครได้ปลดมาดูหน้าลูกหน้าเมียหรอก กลัวอะไรวะกะอีแค่ไปฝึกทหารเนี่ย ทีมึงไปท้าเตะท้าต่อยกะคนอื่นไม่เห็นจะกลัว”

“เออ อย่าเพ้อได้ป่าววะ เวร”ผมเออออห่อหมกไปตามไอ้ซัน

นั่งรถจากตัวอำเภอไปในค่ายจังหวัดของตัวเมือง ที่จังหวัดผมก็มีค่ายทหารนะ พวกที่โดนผลัด ๑ มันไปรายงานตัวตั้งแต่วันที่ ๑ พฤษภา ส่วนพวกผมมาตกที่กรุงเทพก็มาวันที่ ๓ นั่งอัดนั่งเบียดจากตัวอำเภอไปจนถึงตัวเมือง ไปถึงก็รับเบี้ยเลี้ยงกันก่อนเลยครับ ๑๕๐ บาท(ถ้าจำไม่ผิด)จากนั้นนั่งรอพวกว่าที่ทหารใหม่ที่เดินทางมาจากอำเภออื่นมาในตัวจังหวัด

พอเรียกชื่อของแต่ละอำเภอเสร็จแล้วประมาณบ่ายโมงจึงปล่อยให้ขึ้นรถเพื่อนที่จะเดินทางเข้ากรุงเทพ พอรถออกก็เอาแล้วครับ ไผ่ พงศธร ทบ.๒ลูกอีสาน เออ จะซ้ำเติมกูไปถึงไหนวะ ฮ่าๆๆ แต่ก็ฟังเพลินๆครับ ตอนนี้ไม่คิดอะไรมากแล้ว เฉยๆซะมากกว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็เกิด เราจะได้พิสูจน์ตัวเอง คนอื่นจะได้ไม่ดูถูกว่าโตแต่ตัวหัวใจเท่ามด

ขึ้นมาบนรถเมื่อกี้เพื่อนๆผมมันแวะมาส่งด้วยล่ะ ส่งด้วยเหล้า ๓ กลม กินกับพวกมันหมดไปกลม แอบเอาขึ้นมาบนรถอีกกลม มาถึงก็ฉะกันเลยครับ จัดซะ ใครต่อใครไม่รู้เรียกหมด คนละกรึ๊บ ๒ กรึ๊บ กินไปเรื่อยๆมองถนนหนทางไปเอื่อยๆ บรรยากาศบนรถสนุกสนานเหมือนไม่ได้ไปเป็นทหารเลยครับเหมือนกำลังไปเที่ยวกันมากกว่า

ตั้งแต่บ่ายโมงยันบ่าย ๓ กว่าๆ ตอนนี้เดินทางได้ครึ่งทางแล้วแวะกันพักผ่อน ทหารที่จะเข้ากรุงเทพปีนี้เกือบพันคนครับ รถบัสประมาณ ๑๘ คันเห็นจะได้พอจอดทีก็พากันลงกันไปเยี่ยว หาข้าวปลาอาหารกิน บางคนเนี่ยไม่คิดเรื่องปากเรื่องท้องหรอกครับ นู้นตรงดิ่งเปิดตู้หยิบเบียร์กระป๋อง เบียร์ขวด ใครเงินหนักก็เหล้า เงินน้อยก็ยาดอง เป็นว่าแอลกอฮอล์ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแปบเดียวหมดเกลี้ยงร้าน แล้วบุหรี่ไม่ต้องพูดถึงครับ ควันโขมงเหมือนไฟไหม้ป่า บางคนเนี่ยสูบโคตรจัด อัดมวนต่อมวน ส่วนผมน่ะเหรอ ตอนนี้แดกข้าวก่อนครับ เริ่มไม่ไหวละ กินเหล้ากินเบียร์เยอะข้าวไม่ค่อยตกถึงท้อง

“บุหรี่มวนดิ”ผมสะกิดไอ้ซัน

“หมดแล้วพี่ เหลือแค่ยาเส้นเนี่ย เอาป่ะ”ไอ้ซันหยิบซองยาเส้นส่งมาให้ผม ผมก็รับไปพันครับ ตอนนี้อะไรก่อนก็ได้กูไม่เรื่องมาก พันๆแล้วจุดสูบ อัดแม่งตรงนั้นแปบเดียวหมดมวน ปกติผมไม่ค่อยสูบบุหรี่นะ แต่ช่วงนี้อยากจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้มันเต็มที่ เลยจัดหนักไปหน่อย เหล้ายาปลาปิ้งเนี่ยเรียกว่ากินแทนข้าวได้เลย

ได้เวลารถออก เอาอีกแล้วครับเหล้าเบียร์ส่งกันให้ควัก ตอนนี้ชักจะเมา เพราะก่อนมาผมซัดไปซะเยอะ เพื่อนให้อีก ๓ กลม บนรถอีก ตอนนี้เริ่มอ้อแอ้แต่ไม่อ้วก กินเหล้าแล้วอ้วกเนี่ยเสียฟอร์ม จนเหล้าหมดกลมแบบว่าเกลี้ยงทั้งรถผมจึงนอนหลับเพราะชักจะไม่ไหว กว่าจะถึงกรุงเทพก็คงได้หลายตื่น หลับตาไม่สนใจโลกแล้วก็หลับ


มาถึงกรุงเทพเวลา ๔ ทุ่มกว่าๆ พอลงจากรถกันหมดทุกคนก็หาที่นั่งมองซ้ายขวา ปวดเยี่ยวว่ะไม่ไหวแล้ว เดินๆเลียบๆหาที่กำบังแล้วเยี่ยวมันซะเลย ที่จริงแถวนั้นมันมีแต่พวกอาคารนะครับ แต่ทนไม่ไหวหลบมุมกับต้นไม้มองซ้ายมองขวาสมมติเอาเองว่าไม่มีใครเห็น รูดซิปควักน้องชายออกมาจัดการมันเรียบร้อย(หมายถึงเยี่ยวนะ อย่าคิดไปไกล) นั่งรอพักหนึ่งเขาก็เรียกให้ไปนั่งรวมกัน นั่งเป็นรวมทั้งอำเภอเพราะจังหวัดผมมาเยอะตั้งเกือบพันคน นั่งได้สักพักไอ้เหลือก็เริ่มคออ่อน ตอนนี้มัน ๕ ทุ่มถึงเวลาเมียมันให้นมมันนอนแล้วนี่หว่า ฮ่าๆๆ

“เฮ้ยๆ ฟังเขาก่อน ห่า จะหลับอย่างเดียวนะมึง”ผมสะกิดไอ้เหลือ

“หือ อะไรพี่”มันทำหน้าสลึมสลือ จะรอดไหมวะเนี่ยน้องกู

“ฟังเขาเรียกชื่อ ห่า เอาแต่หลับอย่างเดียว ฮ้าว”ผมเองก็หาวไม่แพ้มัน พักหนึ่งเขาเริ่มเรียกชื่อ เรียกขานไปตามลำดับใครโดนที่ไหน รับกี่คน อะไรยังไงก็ว่ากันไป จนมาถึงคิวพวกผมครับ ผม ไอ้เต้ ไอ้ซัน ไอ้เหลือ ตกอยู่กรมเดียวกันครับ เขาเรียกชื่อแล้วเราก็แยกออกไป มีคนอื่นจากตำบลเดียวกันก็มาหลายคนครับ

พอแยกไปก็นั่งคอยกันพักใหญ่แล้วก็เดินแถวไปที่โรงเลี้ยง มานั่งคอยมีเด็กจากจังหวัดอื่นมาคอยอยู่พอสมควรแล้วครับ เข้าไปข้างในเนี่ยนึกว่าไฟไหม้โรงอาหาร โห ควันโขมงโฉงเฉงเต็มไปหมด มาถึงก็นั่งพัก มีแม่ค้ามาขายของด้วย ผมนั่งมองแม่ค้าสาวคนหนึ่ง นุ่งสั้นห่มสั้นซะไม่มี เห็นแล้วกระตุ้นต่อมหื่น

“ข้าวกล่องไหมจ้ะ”น้ำเสียงสดใสสายตายั่วๆ หึ อย่าให้กูเจอข้างนอกนะมึง กูจะฟัดให้เรียบไปเลย

“เอามั้ยมึง”ผมหันไปถามไอ้เต้

“ไม่เอาๆ ไม่เป็นไรครับ ผมอิ่มแล้ว”

“งั้นเอาน้ำดื่มมั้ย บุหรี่ก็มีนะ ลูกอม ขนมก็มีนะ”

“บุหรี่ห่อหนึ่งครับ”ไอ้ซันพูดพลางยื่นเงินไปให้ มาแล้วก็ผลาญมันซะตรงนี้ เสี้ยนดีนัก


ตีหนึ่งกว่าๆ ยังไม่เห็นเขาทำอะไรสักที ผมจึงลุกออกไปจากที่แล้วเข้าห้องน้ำ เหลือบไปข้างหลังเห็นเขานั่งคุยกันโขมงโฉงเฉงจึงตามเขาไปด้วย เออ อากาศดีเว้ย ไม่เหมือนอยู่ในโรงเลี้ยงที่มีแต่ควันบุหรี่ จากยืนเป็นนั่ง จากนั่งเป็นนอน กูนอนแม่งกลางพื้นปูนตรงนี้ละวะ คนอื่นเขานอนกันเต็มเลย ยุงกัดกูไม่สน ฝนตกก็ไม่ยั่น ขอนอนสักงีบเหอะ แม่งไม่ยอมทำอะไรสักที

หลับไปครู่หนึ่ง ประมาณ ตี ๓ เขาเรียกให้เข้าไปข้างในนั่งเป็นแถวเป็นแนวตามกลุ่มจังหวัดที่ได้รับเลือก จากนั้นเขาก็พูดอะไรไม่รู้เรื่อง ผมฟังบ้างไม่ฟังบ้าง จนมาถึงช่วงที่เขาให้ลุกขึ้นนั่นแหละครับจากนั้นเขาก็เริ่มแยกคนไปยังกองพันต่างๆ คือเมื่อกี้เขารับแล้วมาแยกอีกทีน่ะเพราะที่กรมแห่งนี้มีหลายกองพันก็แยกกันไปต่างที่

ผมกับไอ้ซันได้อยู่กองพันเดียวกัน ส่วนไอ้เหลือไปอีกกองพันหนึ่งกับไอ้เต้ เสียดายว่ะไม่ได้อยู่ด้วยกัน กว่าจะคัดแยกกันเสร็จอะไรเสร็จก็ปาไปตั้ง ตี ๔ เกือบจะตี ๕ แล้ว จากนั้นก็เดินเรียงกันไปที่ศาลากลางน้ำ มาถึงเขาก็ให้เก็บข้าวของทรัพย์สินมีค่า ใครมีเงินเหลือเท่าไหร่ บุหรี่เขายึดไปครับ ส่วนของมีค่าเขาจะเก็บไว้ให้ พร้อมกันนั้นก็ให้นั่งเขียนประวัติ แล้วรอเขาสอบถาม

“เล่นกล้ามมาเหรอน้อง”คำถามแรกมันเกี่ยวกับประวัติยังไงวะเนี่ย

“ครับ เล่นนิดหน่อย”ผมตอบไป จากนั้นเขาก็ถามเรื่องครอบครัว พ่อแม่ แล้วนั่งรอครับ กว่าจะสอบประวัติเสร็จก็สายมากแล้ว จากนั้นเขาจึงให้พวกผมไปกินข้าว กับข้าวมื้อแรกในค่ายทหาร อยากบอกว่า คิดถึงฝีมือแม่ที่บ้านว่ะ

ทนกินให้หมดจาน ต่อไปก็พากันไปรับข้าวของ มีผ้าห่มสีเทาผืนใหญ่ข้างในจะมีข้าวของเต็มไปหมดและมีถังสีดำมีพวกอุปกรณ์ส่วนตัว ไม้แขวน ผงซักฟอก แป้ง ได้ของแล้วมานั่งเปลี่ยนข้าวของกัน เสื้อที่ผมได้มีแต่ไซด์ s เลยขอเปลี่ยนไอ้คนข้างๆที่ได้ตัวใหญ่ๆ ช่วงนี้ที่เปลี่ยนข้าวของกันก็จะทยอยเรียกคนในแถวให้ไปตัดผมนะครับ เสียดายทรงผมว่ะ อุตส่าห์ตัดอย่างเท่ห์

“นายได้รองเท้าเบอร์อะไรวะ”ไอ้คนที่นั่งหลังผมสะกิดถาม

“เบอร์ ๗ ครึ่ง นายละ”

“เบอร์ ๘ นายใส่ได้ป่าว ขอเปลี่ยนได้มั้ย”

“เอาดิ”จากนั้นอะไรที่เปลี่ยนได้ก็เปลี่ยนแต่ของก็เปลี่ยนไม่ได้ทุกอย่างนะครับ อย่างไอ้รองเท้าคอมแบทเนี่ยก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ส่วนผ้าใบ ผมใส่ไม่ได้สักคู่ เออ เดี๋ยวให้เขาหาให้แล้วกัน

ตัดผมเปลี่ยนเสื้อผ้าตอนนี้จากพลเรือนหน้าตาดี ผมทรงเกาหลีกลายเป็นพลทหารหัวเกรียน มองตัวเองในกระจกแล้วขำ ช่วงเช้าตัดผมเสร็จหมดเรียบร้อยพอถึงเวลากลางวันไปกินข้าวกินปลา ตอนนี้รู้สึกว่าโคตรง่วงเลย อยากนอนสบายๆใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน นอนฟังเสียงนกเสียงกา

กินข้าวเสร็จก็ไปรวมตัวกันทั้งหมดที่ศาลากลางน้ำ ซึ่งต่อไปจะเรียกว่าศาลาน้ำนะครับ พวกเด็กกรุงเทพที่มาก่อนก็มารวมตัวหอบข้าวหอบของ ครูทหารเขาก็พูดแนะนำเรื่อยเปื่อยของเขาไปผมก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ง่วงจะหลับให้ได้

“อ่ะ ต่อไปเดี๋ยวจะแยกเป็นหมวด ตามลำดับความสูงนะ ใครคิดว่าตัวเองสูงกว่า ๑๙๐ ให้ลุกขึ้น”ผมมองซ้ายขวาไม่มีใครก็ลุกขึ้นยืน

“เอ้า ไอ้ยักษ์ มึงไปเป็นหัวแถวเลยไป ข้าวของเก็บไว้ที่นี่ก่อนเดี๋ยวจะจัดส่วนสูงก่อน”ผมเดินออกไปข้างนอก แดดเปรี้ยงต้นเดือนพฤษภาต่อให้ควายหนังหนามายืนตากแดดต้องมีเกรียมกันไปข้างหนึ่งละครับ คนที่สูงลำดับถัดมาวิ่งมาต่อแถวผมจากนั้นก็วิ่งออกมาเรื่อยๆจนหมด แล้วครูทหารเขาก็จัดส่วนสูงอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นจึงให้ผมนับ

“เอ้า ฟังนะ แต่จะหมวดจะมีหมวดละ ๔๔ คน ยกเว้นหมวด ๔ หมวดเดียวที่จะมี ๔๓ คน คนที่ ๑ ถึงคนที่ ๔๔ ยกมือขึ้น”พูดจบพวกผมยกมือ “แยกออกมาแล้วยืนแถวเป็นหน้าตับไล่ไป ๑ ๒ ๓ ๔ ให้ได้ ๑๑แถว แล้วจำให้ได้ด้วยว่าตัวเองยืนข้างใคร อ่ะ ต่อไป ลำดับที่ ๔๕ ถึง ๘๘ ออกมา”ใช้เวลาครู่ใหญ่ในการจัดลำดังความสูงให้ถูกต้องตามหมวดตามหมู่ พอแยกเป็นหมวดได้แล้วจากนั้นก็ไปหยิบข้าวของของตัวเองขึ้นไปบนโรงนอนตามลำดับเพราะเขาจะจัดที่นอนให้ เรียงกันตามตัวเลข ผมอยู่คนแรกได้นอนเตียงแรก ใกล้ประตูแต่ไม่มีพัดลม จัดที่ได้แล้ว ผู้ช่วยครูจึงเริ่มสอนให้ปูผ้าปูที่นอน จัดวางข้าวของ รวมเบ็ดเสร็จแล้ว กว่าจะเสร็จก็ปาไป ๕ โมงเย็น

“เอ้า ฟังนะทหารใหม่ เดี๋ยวต่อไปเราจะไปออกกำลังกายกัน ตอนนี้ใครยังจัดของไม่เสร็จก็เอาไว้ในตู้ตัวเองก่อนแล้วลงไปข้างล่าง ให้เวลา ๑ นาที ปรี๊ดดดดดดดดด”สิ้นเสียงนกหวีดผมก็หยิบรองเท้าแตะวิ่งลงไปข้างล่าง ส่วนคนอื่นมันสวมรองเท้าผ้าใบกันหมดครับ มีอยู่ไม่กี่คนที่ไม่ได้สวม

“ทำไมไม่ใส่ผ้าใบมา”ครูทหารเข้าถามผมหน้าเครียด

“รองเท้าใส่ไม่ได้ครับ”ผมตอบหน้ากวน

“ทำไมใส่ไม่ได้”อ้าว ก็มันใส่ไม่ได้จะให้กูใส่ไงวะ รองเท้าเล็กนิดเดียว ยัดปลายเท้าแทบจะไม่ลง มันไม่ก้มมองเท้าผมรึไงวะ

“รองเท้ามันเล็ก”ผมตอบห้วนๆ

“เออๆ งั้นมึงไม่ต้องวิ่ง มีใครใส่รองเท้าไม่ได้อีกมั้ย”แล้วเขาก็เดินสำรวจ มีอยู่หลายคนนะครับ แต่จะว่าไปแล้วไอ้พวกที่อยู่แถวหน้านี่ทั้งตับเลยครับที่ใส่รองเท้าไม่ได้

พักหนึ่งพอจัดการเรื่องรองเท้าได้แล้วก็เริ่มออกกำลังกายด้วยท่ากายบริหาร พวกผมกลุ่มที่ใส่รองเทาไม่ได้ ได้แต่ยืนมอง เผอิญว่าเขาไม่ให้นั่งน่ะ แล้วมีครูทหารคนหนึ่งมาสั่งให้พวกผมกระโดดโลดเต้นไปกับเขา พวกผมก็ทำนะครับ ไม่ใช่ไม่ทำ พอทำท่ากายบริหารเสร็จจากนั้นให้วิ่งรอบสนามฟุตบอล ซึ่งใหญ่อยู่พอสมควรเพราะมันไม่ได้มีแค่สนามฟุตบอลอย่างเดียวมันยังมีสิ่งปลูกสร้างอีกมากมายรอบสนามทำให้ถนนที่เราวิ่งออกกำลังกายมันกว้างไกล

วิ่งตามหลังเสียงรองเท้าแตะดีดฝ่าเท้าดังแป๊ะๆ ยังไม่ครบรอบดีรองเท้าก็ขาดทั้ง ๒ ข้าง เออ วันแรกของการเป็นทหารของกูยอดเยี่ยมมาก ยังไม่ทันไรเลยรองเท้าขาดซะแล้ว จากนั้นก็วิ่งตีนเปล่าไปครับ จนครบ ๒ รอบ หอบแฮกๆ อยากกินน้ำแทบตายแต่ต้องวอร์มดาวน์ซะก่อน กว่าจะวอร์มเสร็จล่อไปซะเกือบ ๖ โมงครึ่ง จากนั้นก็ไปกินข้าวมื้อเย็น

“ให้เวลา ๕ นาที ให้ขึ้นไปเอาขันน้ำสบู่แปรงฟัน ไปได้”สิ้นคำสั่ง ทหารเกณฑ์หัวเกรียนพากันวิ่งขึ้นไปบนโรงนอนหยิบเอาผ้าเช็ดตัว ขันสบู่แปรง

“เหลือเวลาอีก ๑ นาที”ครูพลทหารหรือที่เขาเรียกกันว่า ผู้ช่วยครู ตะโกนขึ้นไป ห่า กูเพิ่งจะวิ่งขึ้นมาเมื่อกี้นี้เอง เอามาตรฐานที่ไหนมาวัดวะเนี่ย

“เหลือเวลาอีกครึ่งนาที จับคนช้า ๕ นาย”เออ เอาเข้าไป หยิบข้าวของได้ไม่รู้อะไรต่ออะไรละ เอาลงมาก่อนมาถึงก็ตั้งแถวไอ้พวกที่เหลือไม่มีใครโอ้เอ้ครับ วิ่งกันลงเหมือนเหมือนหนีระเบิดยังไงยังงั้น

“ป่ะ เหลือเวลาอีก ๒๐ นาที ให้ไปอาบน้ำ”

มาถึงห้องน้ำเสียงดังจ๊อกแจ๊กจอแจคุยกัน ผมได้แต่เงียบๆไม่สนใจใครเท่าไหร่นัก เข้าไปข้างในจะมีอ่างน้ำอยู่ตรงกลาง ๒ อ่าง มีที่วางผ้าเช็ดตัวอยู่ซ้ายขวา

“เอ้า ถอดให้หมด ให้เวลา ๒ นาทีให้ถอดเสื้อผ้าให้หมด”ใครอายก็อายไปเหอะ กูมาขนาดนี้แล้วถึงแม้ว่าจะไม่เคยแก้ผ้าอาบน้ำกับคนอื่นก็ตามเถอะ คนนั้นก็ถอดคนนี้ก็ถอด ไอ้คนที่ตัดสินใจลำบากผู้ชายครูก็มาถึงกางเกงในจนตอนนี้ล่อนจ้อนกันหมด ใครเล็กใครใหญ่ เอียงซ้ายเปขวา ขนหยิกขนหยองเห็นกันยันขนตูด ฮ่าๆๆ

“ฟังนะทหารใหม่ พอสิ้นเสียงนกหวีดให้เริ่มอาบให้เร็วที่สุด พอครูเป่านกหวีดอีกครั้งให้หยุดอาบและใส่เสื้อผ้า เข้าใจมั้ย ปรี๊ด” เท่านั้นแหละกรูเข้าไปอาบเหมือนพวกคนอินเดียแย่งกันอาบน้ำในแม่น้ำคงคายังไงไม่รู้ หึ วันแรกของกูอนาถฉิบหาย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2014 21:59:20 โดย AGELA »

ออฟไลน์ ~ณิมมานรฎี~

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1085
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-2
คิดถึงงงงงงงงง เฮียบอม กับมหา หมวดบูมหมวดเต้ย น้องหนูโอ๊ยยยยยย คิดถึงทุกคนนนน 555555 แต่งอีกก็อ่านอีก  :katai3: :katai3:

ออฟไลน์ shikyu3211

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1603
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-1
เมื่อไหร่บูมบูมจะมาน๊า

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8
สู้ๆนะทหารใหม่


ขอบคุณ :)

4life

  • บุคคลทั่วไป

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด