ดอกฟ้ากับหมาวัด(Out Of Reach) 14/03/58 พิเศษ 05 พี่เอย์พี่เชน
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ดอกฟ้ากับหมาวัด(Out Of Reach) 14/03/58 พิเศษ 05 พี่เอย์พี่เชน  (อ่าน 1389257 ครั้ง)

ออฟไลน์ coffeeQbread

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 337
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1218/-29
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

  :110011: :z7:
ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

  :write-a-letter: เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************





รายละเอียดหนังสือ

หนังสือขนาด A5  หนึ่งชุดมี 4 เล่ม  อัดเนื้อหาให้เต็ม ๆ ที่ลงในเวปทั้งหมดครบทุกตอน และเขียนตอนพิเศษเพิ่มอีกเจ็ดตอน

ตอนที่ 1 : ในวันที่พี่เอย์กลับบ้านดึกมาก กลิ่นน้ำหอมปริศนา และต่างหูเพชรชมพู ข้างนั้น....

ตอนที่ 2 : จดหมายลับฉบับเชนซ่าร์ (ย้อนอดีตเชนซ่าร์สมัยมัธยม จุดกำเนิดรักเผ็ดดุ)

ตอนที่ 3 : ในวันที่พี่เอย์กับพี่เชนต้องไปซื้อของด้วยกันที่ซุปเปอร์ฯ (พี่เชนบรรยาย)

ตอนที่ 4 : ผมมีอะไรกับเชนครั้งแรก ที่ออฟฟิศส่วนตัวของเขา  คืนนั้น....

ตอนที่ 5 : ตอนแถมเชนซ่าร์

ตอนที่ 6 : (ลงเวป) พี่เอย์หมาปิง  ดอลลี่??

ตอนที่ 7 : (ลงเวป) เชนซ่าร์  ตกลงใครนัด??


** ราคา ไม่มี ** เป็นหนังสือที่ทำขึ้นเพื่อจะส่งเข้าประมูลของเล้าเป็ดในรอบนี้เท่านั้น



:110011: สารบัญ :z7:

บทนำ
01 - เผชิญหน้า
02 - พ่อครัวหัวป่า
03 - คนธรรมดากับสายฝน
04 - คนเมากับเสื้อนอกตัวนั้น
05 - คนธรรมดากับงานเลี้ยงหรูหราและคุณชาย
06 - ผมเอย์ตั้น คุณชายของไอ้หมาปิง (Aeton's Part)
07 - พี่เอย์เป็นคนแปลก
08 - ใครกันที่นอนสงบเงียบและเรียบร้อย
09 - เสน่ห์ของพี่เอย์~
10 - ไม่บอกเธอ...
11 - คำใบ้ของพี่เอย์ >///<
12 - หมาปิงคิดจะทำอะไร (Aeton's Part)
13 - หมาปิงชวนพี่เอย์เล่นสะกดคำ >> ERROR
14 - คุณชายไฮโซกับจิ๊กโก๋ลูกทุ่ง
15 - นี่คือละเมอ?? ยังเนียนได้อีก
16 - ถ่านไฟเก่า คุกรุ่นจริงหรือ??
17 - ความในใจของพี่เอย์ (Aeton's Part)
18 - หมาเกรียน
19 - คืนนั้น...พระจันทร์เต็มดวง
20 - นามสกุลของพี่เอย์
21 - เวลาไม่เคยพอ...
22 - ไอมิสยู... (Aeton's Part)

23 - ก็ยังห่วงว่ารักจริง..อาจจะแพ้ใกล้ชิดกัน (Ping's Special Part)
24 - เธอยัง.....?? (Aeton's Special Part)

25 - ที่ว่าง.......
26 - อยากหมุนเวลา.....
27 - กาลครั้งหนึ่ง....
28 - ....ผ่านพ้น.....
29 - ความในใจของผม...เอย์ตั้น (Aeton's Part)
Z1 - Special Part
30 - จ๊วบบบบบบบ!!!
31 - ยินดีที่ได้รักเธอ
32 - เธอคือใคร
33 - ความลับ
34 - การเปลี่ยนแปลง
Unseen-01 รักไม่มีเหตุผล
35 - ทีมชง...
36(ครึ่งแรก) - พี่เอย์โกรธผมแล้ว
36(ครึ่งหลัง) - พี่เอย์โกรธผมแล้ว
37 ไปด้วยกันไหม...ปิง!?
38 สองพี่น้องเอย์ตั้น,ซีซ่าร์
39 Today more than yesterday and less than tomorrow.
40 จากพี่เอย์ถึงผม จากผมถึงพี่เอย์
41 "...คุณแม่..." (Aeton's Part)
42 คำยินดี(ครึ่งแรก)
42 คำยินดี(ครึ่งหลัง-อยากเป็นคนนั้นคนที่เธอรักกันด้วยหัวใจ....)
Z2 - Special Part(วันลอยกระทง)
43 เจ้าตัวแสบ
44 บทรองสุดท้ายก่อนจบ
45 The End.
Z3 - ***ตอนพิเศษส่งท้าย [คำถาม-คำตอบ X-File]***

Spe-web - 01
Spe-web - 02
Spe-web - 03
Spe-web - 04
Spe-web - 05
:110011: ขอบคุณงับ!! :z7:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-03-2015 00:36:21 โดย coffeeQbread »

ออฟไลน์ coffeeQbread

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 337
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1218/-29
Re: ดอกฟ้ากับหมาวัด (Out Of Reach) 3/06/57
«ตอบ #1 เมื่อ03-06-2014 14:42:39 »



เธออยู่สูง แสนไกลจากตรงนี้....
ฉันเข้าใจดี.....เราต่างกัน...


.....แค่รออยู่ตรงนั้น......
จะปีนขึ้นไปหา.....ไม่ต้องลอยลงมา
อยู่บนฟ้านั่นแหละดี....เป็นดาวประดับฟ้า
รอคนรักจริงคนนี้....ต้องมีสักวัน  จะไปให้ถึงที่ตรงนั้น
ไปอยู่เคียงข้างเธอ...........

 


ดอกฟ้ากับหมาวัด (Out Of Reach)                                
 
 

“น้อง ๆ ออเดอร์หน่อย”
 
“ได้เลยครับพี่”
 
“ส้มตำ ไก่ย่าง ปลาเผา ไส้กรอกอีสาน แกงหน่อไม้  หมกเห็ด ปลานึ่งแจ่ว แล้วก็ข้าวเหนียว 6 อ้อต้มยำไก่บ้านด้วยถ้วยนึง”
 
“พี่เอาตำอะไรแบบไหนอ่ะ”
 
“ตำลาวปูปลาร้า จัดเต็มเผ็ดสลบ ขอไปฟื้นโรง’บาลเลยนะ”
 
คนสั่งพูดต่อแบบขำ ๆ  เด็กมหา'ลัยกลุ่มนี้มากัน 6 คน ชายล้วน ตัวใหญ่ทั้งนั้นต้องต่อโต๊ะถึงจะนั่งได้พอดี
 
“เฮ้ย เอาตำไทยมาให้ไอ้เอย์ด้วยดิวะ มึงดูหน้ามันซะก่อน ลากมาเป็นสารถีได้ทั้งทีสั่งตำไทยให้คุณชายเอย์ตั้นด้วยสิ”
 
หนึ่งในนั้นแทรกขึ้น ผมกวาดตามอง ดูว่าใครน่าจะคือคุณชายเอย์ตั้น คนที่น่าจะรับประทานอาหารอีสานไม่ค่อยเป็น  คนแบบนี้มีอยู่ทุกที่ ความจริงอาจจะชอบมาก ชอบมากๆ ชอบที่สุด ชอบที่สุดเลย  แต่ทำทีเป็นดัดจริต ผมไม่กินปลาร้าครับ ดิฉันกินส้มตำปลาร้าไม่เป็นค่ะ ยี้เหม็น
 
“เอองั้นเอาตำไทยกับซกเล็กเพิ่มอย่างละจาน” เสียงคนสั่งคนเดิมยังดังต่อเนื่อง ทำเอาผมที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ หลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง
 
“โอเคครับรอไม่เกินสิบนาที”
 
“เดี๋ยวก่อน” ไอ้คนที่นั่งหน้าบูดอยู่หัวโต๊ะเรียก มันนั่นแหละน่าจะชื่อคุณชายเอย์ตั้นอะไรนั่น
 
“ครับ”
 
“มีข้าวผัดกุ้งรึเปล่า”
 
“??????” มันถามหาข้าวผัดกุ้ง?  ที่ร้านส้มตำอีสานแม่ตะนาวศรี? 
 

มันจะไปมีได้ยังไงวะ!

 
“ไอ้เอย์! ร้านแบบนี้จะมีได้ไงล่ะวะมึงนี่”
 
 “มึงเฉยเหอะ กูกินไม่เป็นสักอย่างนะที่มึงสั่งมาอ่ะ ข้าวผัดกุ้งถือว่าอาหารชาวบ้านที่สุดแล้ว  ไหนบอกกูจะพาไปกินร้านอาหารบ้านเรือนไทยไง แล้วนี่อะไร ร้านอาหารลาว ๆ”
 
โหยยยมันพูดคำว่าร้านลาว ๆ เบาก็จริงแต่โคตรจะเน้นคำ  เห็นใส่ชุดนักศึกษาสถาบันชื่อดังซะโก้หรู แต่ชอบดูถูกคนแบบนี้ไม่ไหวเลยจริง ๆ ผมเริ่มจะเดือดหน่อย ๆ จ้องหน้าไอ้คนชื่อเอย์เขม็ง ข่มใจ
 
จะว่าไปมันหน้าตาเหมือนใครวะ เหมือนเคยเห็น คุ้นหน้าสุดๆ น่ารำคาญว่ะไอ้พวกคนหล่อแม่งหน้าโหลแบบนี้แหละเหมือนดาราคนนั้นคนนี้ไปหมด
 
“ก...ก็กูอยากให้มึงใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาบ้างไรบ้าง"
 
"ขอบใจ!" เสียงไอ้คุณชายประชดเพื่อนมัน
 
"น้อง คือมีอะไรไทย ๆ ไหม แบบว่าเพื่อนพี่มัน....คะคือ...กินยาก”
 
หือ.....ไทยๆ?  ผมนึกถึงผัดไทยกุ้งสดห่อละ 40 บาทที่เพิ่งซื้อเข้ามาทันที กะว่าจะกินก่อนออกไปเตะบอล แต่ถ้า..........คึคึ  อยากมาว่าร้านสุดที่รักของท่านแม่กูดีนัก
 
“มีผัดไทยกุ้งสดได้รึเปล่าครับ ผมสั่งร้านข้าง ๆ ให้ได้ คิดค่าข้ามร้านนิดหน่อย”
 
“เออๆเอามาเลย เรานี่ใจดีกว่าที่คิดนะ  ไอ้เอย์มึงโอเคใช่ไหมผัดไทย แดกได้นะ”
 
“เออ” มันกระแทกเสียงใส่เพื่อนมัน
 
“จานละ 460 นะครับพี่” เอากับกูเซ่!
 
“ห๊ะ!?” เพื่อนมันร้องออกมาอย่างดัง   แน่นอนว่าผมบวกลบคูณหารแล้วเรียบร้อย ค่าหมั่นไส้คน คิดแพงหน่อย
 
“เอาไม่เอาล่ะ” ผมทำทีเป็นเสียงเข้ม ขยับเสื้อช็อปเด็กช่างที่สวมอยู่ เพราะวันนี้ยังไม่ได้แวะที่ไหนพอเลิกเรียนปุ๊ปก็แวะมาช่วยที่ร้าน เลยกลายเป็นว่ามีเด็กเทคนิควิ่งวุ่นรับออเดอร์อยู่ในร้านอาหารอีสานเล็ก ๆ
 
“กุ้งล็อบสเตอร์เหรอน้องแพงเป็นบ้า  มึงเอาป่ะไอ้เอย์” ผมทำท่าไม่ได้ฟังที่พวกเพื่อนมันว่าประชด
 
“เอาดิ แค่สี่ร้อยกว่าบาท เศษตังค์!” คิ้วผมกระตุกทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘เศษตังค์’ ของมัน
 
“เออๆงั้นเอาก็เอาวะ”
 
“ได้เลยครับ จัดให้แบบด่วน ๆ รอแปปปปปปปปเดียวจริงๆ”
 
ขอเวลาเทแป็บเอิ๊ก ๆ กำไรเหนาะๆครับท่าน มันจะว่าเศษตังค์หรืออะไรผมไม่รู้หรอก แต่เงินแค่สี่ร้อยกว่าบาทของมันผมกินอิ่มไปหลายวันละกัน  เชิญพวกคุณกินให้อร่อยเลยนะขอรับ  ผมเทผัดไทยในห่อลงจานที่คิดว่าสวยที่สุดในร้านอย่างเร็ว ลองเขี่ย ๆกุ้งตัวเล็ก ๆ ในจานดูมีอยู่สามสี่ตัว  แหม่...จะเอาอะไรมากวะกับผัดไทยห่อละแค่สี่สิบบาท คึคึคึ
 
“ปิงเก็บตังค์โต๊ะสามลูก” เมื่อเวลาผ่านไปประมาณสิบนาที ผมลุกไปเก็บตังค์โต๊ะสามข้าง ๆ โต๊ะเด็กมหา’ลัยที่กินผัดไทยมหาโหดโต๊ะนั้น
 
“ไอ้น้องห้องน้ำอยู่ไหนวะ” สองคนลุกขึ้นหันซ้ายหันขวาหาห้องน้ำ ไอ้คุณเอย์นั่นก็ลุกกับเขาด้วย
 
“โน่นครับพี่หน้าทางเข้าห้องครัว” ผมชี้ ๆ ทางให้ พอเคลียร์เงินโต๊ะสามเสร็จ ต้องเข้าไปเอาหม้อแกงหน่อไม้มาเติมให้แม่อีก ผมเลยต้องเดินผ่านไอ้คุณชายที่ยืนรอคิวอยู่หน้าห้องน้ำเล็ก ๆ ทางเข้าห้องครัว
 
“ขอทางหน่อยครับ” ผมบอกมันขณะในมือถือหม้อแกงหน่อไม้สีดำร้อน ๆออกมา มันหันมามองแล้วรีบหลบทันที ตัวมันสูงใหญ่ ขณะที่ผมก็ใช่ว่าจะตัวเล็ก เบียดๆกันอยู่แถวหน้าประตูห้องน้ำแคบ ๆ  หม้อแกงก็ร้อน ๆ
 
“เฮ้ย อะไรเนี่ยมันกระเด็นนะ เดินให้มันดีๆสิวะ”
 
มันสบถขึ้นอย่างดัง ขณะที่ผมแกล้งโยกตัวนิดหน่อยพอให้น้ำแกงในหม้อกระเด็นไปถูกเสื้อมัน
ก็มันทำท่ารังเกียจทำไม แกงหน่อไม้ถึงจะดำ ถึงจะลาว หน้าตาไม่สวย แต่มันก็เป็นกับข้าวนะ ผมหมั่นไส้มันเลยแกล้งไปนิดหน่อย ตอนนี้มันรีบไปดึงกระดาษทิชชู่ มาเช็ด ๆ แถวแขนเสื้อ พร้อมเบ้หน้าสุดฤทธิ์
 
โถ่เอ้ยไอ้คุณช้ายยย คงจะเหม็นแหละ เพราะแกงหน่อไม้มันใส่ปลาร้าด้วยนี่นา เหอะๆ สมน้ำหน้า!
 
“ขอโทษนะครับ เดี๋ยวผมเช็ดให้”
 
“ไม่ต้อง!” มันรีบปัดมือผมออกขณะที่ผมทำท่าจะเอาผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ ไปเช็ดที่แขนเสื้อมันให้ หน้าตามันเหมือนคนขยะแขยงผมเต็มที่
 
“แต่ผมทำมันกระเด็นใส่เสื้อพี่ ผมควรจะรับผิดชอบ ให้ผมเช็ดให้เถอะครับ”
 
“ไม่ต้อง อย่ามาใกล้” เพื่อนมันเดินออกมาพอดี มันรีบแทรกตัวเข้าไปล้างแขนเสื้อมั้ง ผมเห็นแว๊บ ๆ
 
“มีอะไรกัน” เพื่อนมันถาม
 
“คือผมทำแกงกระเด็นใส่เสื้อพี่เขาน่ะครับ ท่าทางจะโกรธ แฮ่ ๆ”
 
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่จัดการเอง เพื่อนพี่มันเป็นงี้แหละ โทษทีนะอย่าไปถือล่ะ”
 
“ครับ พี่นี่คนละแบบกับเขาเลยนะครับ” ดูเป็นคนดีจัง
 
“คนละแบบอยู่แล้วล่ะ นั่นน่ะเขาคุณชาย ลากมาด้วยได้ก็ดีเท่าไหร่แล้วเนี่ย เก็บตังค์เลยไปพวกพี่มีเรียนอีกตอนเย็น” พี่เขาว่าแล้วเดินไปที่โต๊ะ  ผมเดินตามออกมาไม่นานนักไอ้คนที่อยู่ในห้องน้ำก็เดินหน้าบูดตามออกมา
 
 “พันสองร้อยยี่สิบบาทครับพี่ ผมลดให้ยี่สิบบาทละกันถือว่าขอโทษที่ทำเสื้อเพื่อนพี่เปื้อน”
 
ใจผมหล่อใช่ไหมล่ะครับ  จริง ๆ บวกเกินไว้แล้วล่ะนะ หึหึ ไอ้คนนึงล้วงจ่าย ปากมันเจ่อแดงไปหมด คงเผ็ดส้มตำที่มันสั่งเองว่าให้เผ็ดจนไปสลบที่โรงบาลล่ะมั้ง  ส่วนไอ้คุณชายเอย์ตั้นตวัดสายตามองผมอย่างโกรธ ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนจนเต็มส่วนสูงของมัน มันสูงกว่าผมนิดเดียวจริง ๆนะ
 
“ต้องให้กูขอบใจมึงไหม กลิ่นปลาร้ายี่สิบบาทของมึงกลบกลิ่นน้ำหอมขวดละหมื่นสองของกูซะมิดเลย” มันพูดแล้วเดินกระแทกไหล่ผ่านผมไป
 
ผมเบะปากใส่ นี่ขนาดมันว่าปลาร้ากลบกลิ่นน้ำหอมมันนะ ตัวมันน่ะยังหอมผู้ดีได้ขนาดนี้....แหวะ จะอ๊วกเหม็นกลิ่นน้ำหอมคนรวยว่ะ
 
“ขอบคุณมากนะครับ ขอบคุณที่มาอุดหนุน โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับพี่ ๆ ”
 
รอยยิ้มการค้าถูกแจกให้อย่างที่เคยทำในทุก ๆ วัน ก่อนจะเดินเอาเงินมายัดลงในถังข้าง ๆ ครกส้มตำของแม่ โดยไม่ลืมหักค่ากำไรผัดไทยเอาไว้ 420 บาทเป๊ะ! มองตามออกไปที่หน้าร้านรถบีเอ็มสีขาวคันโก้เร่งเครื่องออกตัวไปอย่างแรง
 
“เออมีไร” มีโทรศัพท์เข้าพอดี ผมกดรับ พร้อมเตรียมไปรับออเดอร์กลุ่มลูกค้าใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามา
 
“ลูกพี่จะมาตอนไหนอ่ะ สนามพร้อมคนพร้อม”
 
“ไอ้เหี้ยบาสกูต้องช่วยคุณตะนาวศรี(แม่)เธอเก็บร้านก่อน พวกมึงเตะกันไปก่อนดิเดี๋ยวกูตามไป” ของหนักๆให้ผู้หญิงยกได้ซะที่ไหน
 
“ให้ไอ้วุฒิมันไปรับลูกพี่ป่ะ”
 
“ไม่ต้อง! มอไซด์กูมีเดี๋ยวเจอกัน แต่วันนี้ขอกลับเร็วสองทุ่มครึ่งพี่ซีซ่ากูฉายนะเว้ย”
 
ผมติดละครครับ ละครหลังข่าว ไม่ใช่ว่าผมชอบดูเนื้อหาน้ำเน่าอะไรแบบนั้นนะ แต่บังเอิญละครเรื่องนี้ ‘ซีซ่า’ ไอดอลที่ผมชื่นชอบเขาแสดงเป็นพระเอกนี่นา  ก็นะผมก็แค่อยากหล่อและดูดีให้ได้อย่างเขาอ่ะ ผมคนธรรมดานะ ชื่นชอบดารามันก็ปกติไม่ใช่เหรอ
 
“โอ๊ะลูกพี่  ขามาแวะซื้อโค้กเข้ามาด้วยดิ โหลนึงนะ”
 
“พ่องดิ กูไม่มีตังค์เว้ย ซื้อได้แค่สามป๋อง พวกมึงไปแบ่งกันกินเอาเอง” ถ้ามันอยู่ใกล้ ๆ ผมจะโบกหัวมันไปแรง ๆ สักที
 
“อ่ะจ๊ะ เดี๋ยวรอ ลูกพี่ปิงขับรถดี ๆ นะครับ อย่าให้ป๋องโค้กพวกผมร่วงนะ”
 
“หมาบาสนึกว่าจะห่วงกู แค่นี้เว้ยกูทำงานก่อน คุณนายมองตาเขียวแล้ว”
 
 

Tbc.

Ps. ฝากพี่เอย์กับน้องปิงไว้กับทุกท่านด้วยนะคะ  :mew1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-08-2014 22:46:29 โดย coffeeQbread »

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
Re: ดอกฟ้ากับหมาวัด (Out Of Reach) 3/06/57
«ตอบ #2 เมื่อ03-06-2014 14:47:24 »

 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ KoBKaB

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ดอกฟ้ากับหมาวัด (Out Of Reach) 3/06/57
«ตอบ #3 เมื่อ03-06-2014 14:53:18 »

มาแจมเรื่องใหม่คับ  :mc4: :mc4: อ่านเเล้วฮาดี :laugh: :laugh: :pigha2: สนุกดีคับ เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะค้าบ :mc4: :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
คุณชายมั๊ก มาก

ออฟไลน์ momo9476

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-2
คุณชายกะพระเอกไอดอล

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
พ่อพระเอก พ่อดารา ถถถถถถถถ มันน่าจริง ๆ

ออฟไลน์ manutty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0
แหม่ๆ เปิดบทนำมาอย่างฮาเลยนะน้องปิง ดูเก่งเซี้ยวเปรี้ยงซ่า สมเป็นเด็กช่าง  :laugh: เล่นซะไอ้คุณชายหน้าหงิกจิกตับไปเลย ดูคุณพระเอกจะถือตัวสมกับเป็นดอกฟ้าเลยนะ สอยมันลงมาหม้อปลาร้าเลยน้องปิง อย่าไปยอม  :katai2-1: ว่าแต่ไอ้หน้าคุ้น ไอดอ
ลของน้องปิง คงเป็นไอ้คุณชายนี่หรือเปล่านะ  o18 

อีกนิด เปิดเรื่องแบบนี้ อิฉันล่ะกลัวจะไปหักมุมแหกโค้งเข้าดราม่าหนักหน่วงจุงเบย  เพราะชื่อเรื่องมันน่าคิดอ่ะ  :hao5:

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
ปิงเอาน้ำปลาร้ากรอกปากเอย์ดีไหม ปากดีจริงๆ
ดูปิงจะเฮ้วพอตัวอยู่นะ

ออฟไลน์ sine_saki

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
ระวังจะเป็นเขยร้านสมตำเด้อ คราวนี้ได้สูดกลิ่นปลาร้าทั้งวันแน่

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ดอกฟ้ากับหมาวัด (Out Of Reach) 3/06/57 บทนำ
« ตอบ #9 เมื่อ: 03-06-2014 18:56:24 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PoPuAr

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-2
แค่ตอนแรก ก็สนุกแซ่บแล้วอะ ต่อไปต้องแซ่บกว่านี้แน่

นายปิง  นางปากแรงมาก คุณชายเอย์ละคะ จะสู้รบปรบมือกับปิงได้มั้ยเอ่ย

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
ว่าแต่ปิงจะไปสอยดอกฟ้าวิธีไหนนะ

ออฟไลน์ ceylon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
ณ จุดจุดนี้ มาปูเสื่อเป็นแม่ยกน้องปิงเรียบร้อย  :laugh:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
จะรักกันอีท่าไหนล่ะเนี่ย

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2964
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
ติดตามค่ะ ท่าจะแซบ!!!

ออฟไลน์ IsDeer

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2519
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-8
ดอกฟ้ากับหมาวัด  :a5:
เรื่องนี้คุณชายเอย์เป็นเคะเหรอ ไม่จริงใช่มั้ย  :ling1: :ling1: :ling1:
คุณชายแลดูน่าจะเมะนะ
แต่ไม่แน่อาจจะโดนเด็กคนนี้กดก็ได้ ถือว่าเปลี่ยนอารมณ์นะพี่ ฮ่าฮ่าฮ่า

ออฟไลน์ Spelling_B

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
จะรอดูว่าปิงจะสอยคุณชายเอย์ลงมาได้รึเปล่า

แต่ดอกฟ้า นี่คือพระเอก ใช่ไหมนะ  :ling1:

ออฟไลน์ coffeeQbread

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 337
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1218/-29
# 1  เผชิญหน้า(เพราะว่าคุณคือนายจ้าง)


“โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้บาสเบามือหน่อยสิวะมึงนี่”

ผมก็แค่แหกปาก เพราะไอ้หมาบาสมันกำลังทาบพลาสเตอร์ยาแปะลงที่หางคิ้วให้อย่างระมัดระวัง ไม่มีอะไรมากหรอกครับแค่เผลอไปจีบแฟนรุ่นพี่เลยเจอดีเข้านิดหน่อย ก็แหม่ใครจะรู้ล่ะ เธอเล่นบอกว่าเธอยังไม่มีใคร ผมก็คิดว่าเธอว่างจริง ๆ น่ะสิ  ผู้หญิงสมัยนี้อันตรายชะมัดเรื่องจริงเรื่องโกหกพูดจาแยกไม่ออกเลย  แต่ผมไม่ได้หัวโบราณอะไรหรอกนะทางเลือกดี ๆ ก็ยังมีอยู่ ผู้ชายขาว ๆ น่ารัก ๆ ปากแดง ๆ นั่นก็น่าสนใจดีเหมือนกัน

เอิ๊กๆ ว่าไปนั่น!

“ลูกพี่นี่ก็ชอบหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ ก็รู้อยู่ว่าพี่โตเขาโหดแค่ไหน เสร่อไปยุ่งกับแฟนเขา ดีนะโดนมาแค่หางคิ้ว”

“มึงจะบ่นกูทำซากไรนักหนาวะเป็นแม่กูเหรอ ยิ่งปวดแผลอยู่ อย่าปากดีไปฟ้องท่านแม่กูล่ะ”

“ครับ ๆ ไม่ฟ้องหรอกเรื่องเจ้าชู้นี่ธรรมดาของลูกพี่ปิงอยู่แล้วเนอะ ดูซิเนี่ยเสียดายหน้าตัวเองบ้างไหม หน้าตาหล่อน่ารักขนาดนี้ เป็นแผลเต็มไปหมดกลบความหล่อซะมิดเลย”

“หมาบาส!” ผมตบกบาลมันไปทีมันรีบโยกหัวหลบ บ๊ะ! ไอ้นี่แซวไม่เลิก

“ว่าแต่วันนี้ลูกพี่จะไปสนามป่ะ”  มันทำหน้าออดอ้อน สนามที่มันพูดถึงก็หมายถึงสนามบอลนั่นแหละ

“ไม่รู้อ่ะ เดี๋ยวไว้กูโทรบอกมึงอีกทีเย็น ๆ ”

“งั้นผมกับไอ้วุฒิไปรอลูกพี่ที่เดิมนะ”

“เออ”






เย็นนี้ก็เหมือนทุก ๆ วัน ผมช่วยคุณตะนาวศรีเธอเก็บร้านจนเสร็จเรียบร้อยหลังจากนั้นว่าจะออกไปเตะบอลกับพวกไอ้บาสสักหน่อย  แต่พี่ขมที่กำลังนั่งล้างหม้อล้างไหอยู่ ทักขึ้นมาเสียก่อน

“น้องปิงวันนี้จะกลับไปนอนบ้านรึเปล่า”

“โหบอกหลายทีแล้วอย่าเรียก น้องปิง พี่ขมเรียกผมปิงหรือไอ้ปิงเลยก็ได้ เรียกน้องปิงแบบนี้ไอ้พวกเพื่อน ๆ ผมมันชอบเอาไปล้ออ่ะ”

ก็พวกไอ้บาสกับไอ้วุฒินั่นแหละครับ นี่ยังไม่รวมไอ้หมีไอ้ช้างไอ้เปรี้ยว กลุ่มพวกผมมีกันหลายคนหน่อยแต่ที่ผมสนิทด้วยจริง ๆ ก็แค่ไอ้บาสกับไอ้วุฒิ เหตุเพราะมันยกให้ผมเป็นลูกพี่ มันบอกผมหาเรื่องเก่งสุด หาเงินก็เก่งสุดด้วย  ถึงพวกผมเป็นเด็กช่างแต่เรื่องตีรันฟันแทงไม่มีนะ หนักสุดก็แค่ชกต่อยแย่งสาว ๆ แค่นั้นเอง

“โทษทีๆพี่ลืม ก็เราหน้าตาเบบี้ซะขนาดนี้ พี่เผลอคิดว่าเรายังไม่โตทุกทีนี่นา อะไรกันเพิ่งอาบน้ำล้างไข่ให้เมื่อวานอยู่แท้ ๆ”

“พี่ขมครับ นั่นมันจะยี่สิบปีแล้วนะครับพี่ จะมาเมื่อวานอะไรกัน” ผมเริ่มคิ้วกระตุก เก็กน้ำเสียงเย็นเฉียบ

พี่ขมก็เป็นแบบนี้ตลอด หัวเราะแฮ่ ๆ กลับมาให้ผม เธอเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กจริง ๆ ก็เป็นเพื่อนของแม่ตั้งแต่เข้ากรุงเทพมาเป็นสาวโรงงานด้วยกัน พอแม่มีผมก็หุ้นกันเข็นรถขายส้มตำแถวหน้าโรงงาน จากนั้นพอเริ่มเก็บเงินได้หน่อยสองสาวเลยมาเช่าที่ตรงนี้เปิดร้านส้มตำอีสานเล็ก ๆ ขึ้นมา ทุกเย็นแกจะเก็บล้างช่วยแม่จากนั้นก็จะขึ้นรถกลับบ้านเช่าด้วยกัน เช้ามาก็ตื่นตั้งแต่ตีสี่ตีห้าไปตลาด สองนางแห่งคลองซอยสองหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง ไปเปิดร้าน เป็นภาพคุ้นชินของคนแถวนี้ไปแล้ว

ขณะที่ผม   มีห้องเช่าส่วนตัวอยู่อีกที่ เพราะที่เรียนไกลจากบ้านเช่าไปหน่อย แล้วผมก็หาเงินใช้เองตั้งแต่เด็ก เพราะงั้นผมจึงเช่าห้องเล็ก ๆ เท่ารูหนูไว้เพื่อทำงานลับ ๆ และซุกหัวนอน อ้อยังไม่ได้บอกกันนี่นะ งานอดิเรกลับ ๆ ของผมอย่างหนึ่งก็คือ เป็นมือปืนรับจ้างเขียนโปรแกรม

ผมเก่งนะ  ของใช้ที่ผมซื้อแบบไม่เสียดายเงินเลยคือคอมพิวเตอร์ เพราะผมได้เงินจากมันเยอะเพราะงั้นเลยต้องใช้ของดี ๆ กันหน่อย ส่วนใหญ่เด็กที่มาใช้บริการก็เด็กมหาลัยแถว ๆ นี้แหละ ผมเริ่มทำมาตั้งแต่อยู่ ปวช.ปีหนึ่งโน่น  แต่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันหรอกครับ รับงาน เขียนให้ ส่งให้(ทางไปรษณีย์) รับเงิน แค่นั้นจบ ไม่มีความหมายหรอก ไม่มีใครสนใจอยากจะเห็นหน้าผมด้วย

บอกแล้วไง...ผมมันก็แค่คนธรรมดา ที่หาเงินเก่งแค่นั้น

“แล้วเอาไง วันนี้กลับไหม แม่เราคงอยากให้กลับไปนอนบ้านบ้างอ่ะนะ อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้กลับเลยนี่”

“โอเคๆ วันนี้จะกลับ” ช่วยไม่ได้ช่วงก่อนสอบงานเขียนโปรแกรมชุกจะตาย โกยได้ต้องรีบโกย เรื่องเงินต้องมาก่อน

“เอ๊ะ ได้ยินใครบอกวันนี้จะกลับบ้าน ฝนจะตกใส่หัวแม่ไหมเนี่ย” คุณตะนาวศรีเดินเข้ามาแล้ว

“โหยแม่ ปิงกลับออกบ่อยอย่ามาพูดเหมือนปิงเป็นเด็กแย่ ๆ แบบนั้นดิ”

ผมแกล้งทำหน้าเง้างอน แค่นั้นคุณนายเธอก็รีบมาบิดจมูกผมงุด ๆ แล้ว “แล้วนี่หน้าไปโดนอะไรมาอีก วัน ๆ นี่ไม่มีแผลกลับมาบ้านไม่ได้เลยใช่ไหมครับ หืม” เธอใช้ปลายนิ้วไล้ ๆ ดูที่พลาสเตอร์ที่แปะไว้ที่หางคิ้วผม

ผมรีบคว้ามือเธอลงมาจับไว้ พร้อมกับก้มลงไปดูมือนิ่ม ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง ทำไมรู้สึกว่ามันสากและกระด้างขนาดนี้ ริ้วรอยจากการทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงผมคนนี้ ในฐานะคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

ชาตินี้ผมไม่มีวันทดแทนพระคุณได้หมด

“สักวัน ปิงจะไม่ให้แม่ต้องลำบากแบบนี้อีก ปิงสัญญา” ผมล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าสองพันยัดใส่มือเธอไว้

“อะไรอีกลูก ปิงไปเอาเงินมาจากไหน” ผมรู้ว่าแม่เป็นห่วงกลัวว่าผมจะไปทำเรื่องไม่ดีอะไรมา

“ปิงก็รับจ้างทั่วไปแหละ แม่ไม่ต้องห่วงหรอกปิงไม่ทำเรื่องเหลวไหลไม่ดีรับรองได้ ปิงไม่อยากให้แม่ลำบากครับ มือแม่แตกหมดแล้วไม่อยากให้ตำส้มตำเลย”

“ลำบากอะไรกันลูก แม่รักงานแม่ค้าส้มตำนะ ขอแค่ปิงเป็นเด็กดีไม่มีเรื่องมีราว เรียนจบทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้ แค่นี้เองที่แม่หวังเอาไว้ ไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าการทำงานหาเลี้ยงลูกเป็นเรื่องที่ลำบาก แม่รักปิงนะครับ”

“ปิงก็รักแม่ รักพี่ขมด้วย เนอะๆ” ผมมองเห็นพี่ขมยืนน้ำตาคลอมองพวกผมอยู่เลยตั้งใจพูดให้แกฟังด้วย ความจริงก็เรียกพี่ไปงั้นแหละพี่ขมก็เหมือนแม่ของผมคนนึงเหมือนกัน

ค่ำ ๆ ของวันนั้นผมโทรบอกพวกไอ้บาส วันนี้คงไม่ได้ไปเตะบอลกับพวกมันแล้ว  มอไซด์คันเล็กอัดสามพาแม่และพี่ขมซิกแซกเข้าซอยเล็กซอยน้อยในที่สุดก็มาถึงบ้านเช่าเล็ก ๆของพวกเรา ที่นี่เป็นชุมชนแออัดขนาดกลาง ผมจอดมอไชด์ให้เข้าที่ก่อนเดินออกมายืดเส้นยืดสายทักทายคนโน้นคนนี้ตามประสาคนไม่ได้กลับบ้านมาเป็นอาทิตย์  มองเห็นเด็ก ๆ เล่นวิ่งไล่จับ บางคนกระโดดขี่คอเล่นหนอนขาเดียวกันก็มี

“พี่ปิงมาเล่นด้วยกันเร็ว” ไอ้ตั้นเด็กโข่งมันตะโกนเรียกผมไปเล่นหนอนกับพวกมัน ผมเบะปากให้ แกล้งยักไหล่ใส่มันเจอมันแจกนิ้วกลางกลับมาแบบเต็ม ๆ เล่นเอาเงิบ

“อ้าวเจ้าปิง วันนี้กลับบ้านได้เหรอเรา”

“โห แม้แต้ป้าจิตรยังแซว ท่าทางวันนี้จะมีโชคก้อนใหญ่ซะล่ะว้า” 

ป้าจิตรแกทำงานเป็นแม่บ้านทำความสะอาดอยู่ที่คอนโดของพวกคนรวยแถว ๆ แถวสาทร แกเป็นพนักงานของบริษัททำความสะอาดแห่งหนึ่ง

“ลาภก้อนโตเชียวล่ะปิงถ้าเอ็งจะเอาอ่ะนะ”

“อะไรอ่ะป้า” ผมแกล้งทำท่าอยากรู้ คิดว่าแกพูดเล่น

“มีจ๊อบพิเศษเอ็งจะรับรึเปล่า ถ้าไม่เดี๋ยวป้าจะไปถามไอ้ชาติมัน”

“เฮ้ยรับ ๆ ป้าบอกเร็วดิ งานอะไรปิงก็รับทั้งนั้นน่ะ ไม่เกี่ยงหรอก”

ตอนนี้กำลังเก็บเงินออกรถกระบะมือสองให้คุณนายเธอสักคัน เห็นเช้า ๆ หิ้วของเต็มสี่มือสองคนแล้วผมรู้สึกแย่โคตร ๆ ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งจะให้แม่ลำบากนาน ๆ ได้ไง ผมโตแล้วจึงรับงานทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ เก็บเงินเก็บทอง บางคนว่าผมขี้เหนียวผมไม่สนใจหรอก ผมคิดว่าคำว่า ‘ประหยัด’ น่าจะเหมาะกับผมมากกว่า

“งานทำความสะอาดห้องที่คอนโดนั่นแหละ”

“เฮ้ยไม่เอา ผมไม่ใช่คนของบริษัทป้า จะเข้าไปทำได้ที่ไหนกันเล่า” ยังไม่อยากเสี่ยงโดนจับนะครับ คอนโดหรูหราแบบนั้นเขาคัดคนเข้านอกออกในยิ่งกว่าด่านศุลกากรเกาหลีอีก

“ไม่ใช่ ไม่ได้หมายถึงงานของบริษัททำความสะอาด พอดีคุณที่เขาอยู่ที่นั่นวานให้ป้าหาเด็กทำความสะอาดห้องให้ รู้สึกว่าเมื่อก่อนจะเป็นแม่บ้านผู้หญิงแต่แฟนเขาไม่ชอบใจล่ะมั้งนะ ก็เลยอยากได้ผู้ชายมาทำงานบ้านให้แทน คุณเขาอยากหาคนที่ไว้ใจได้เลยมาถามป้าดู ป้านึกถึงเอ็งเลยนะเจ้าปิง”

“โอ๊ยดีเลยครับป้า ไอ้ปิงคนนี้ขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูง กระผมรับรองจะไม่ทำให้ป้าเสียชื่อ ไว้ใจผมได้ร้อยเปอร์เซนต์ ว่าแต่จ่ายให้เต็มอัตราจ้างแค่นั้นพอ ไอ้ปิงทำเต็มที่ ถวายหัว”

“ป้าบอกคุณเขาไว้แล้วว่าเอ็งยังเรียนอยู่ เพราะงั้นคุณเขาเลยบอกว่าให้มาทำวันเสาร์อาทิตย์ส่วนวันธรรมดาก็ไปตอนเย็นแบบวันเว้นวันเอาก็ได้ ไว้เอ็งไปตกลงกับเขาอีกที ว่าแต่เอ็งพร้อมจะไปวันไหนล่ะ เดี๋ยวป้าบอกคุณเขาไว้ให้”

“ทำวันละกี่ชั่วโมงครับป้า”

“อู้ยสองชั่วโมงก็พอ หลังเลิกเรียน”

“พรุ่งนี้เลยครับป้า” ผมตอบรับทันทีด้วยความเต็มใจ ป้าจิตรเดินมาตบไหล่ผมเบา ๆ เชิงขอบใจ ผมเลยยกมือไหว้แกเอาแบบท่วมหัวไปเลย


คืนนั้นผมยิ้มกว้าง ล้วงเอาสมุดบัญชีมาเปิดดู ในใจปลื้มปริ่มสุด ๆ เพราะกำลังจะมีรายรับเพิ่มเข้ามาอีกทาง ความฝันที่จะออกรถให้แม่สักคันก็ใกล้เข้ามาอีกนิด ต้องขอบคุณป้าจิตรกับคุณนายจ้างคนใหม่มากจริง ๆ ที่จะมาเป็นตัวแปรสำคัญทำให้ความฝันของผมเป็นจริงในเร็ววันได้







ซ่าาา!

เสียงน้ำสายยางพ่นอยู่ที่สวนเล็ก ๆ ด้านล่างของคอนโดหรูหราริมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่มาก ๆ ชนิดหกเลนมั้ง  ผมเงยหน้ากวาดตามองอาคารสูงตระหง่านโทนสีโคตรจะผู้ดี สีอะไรเทลๆนี่แหละ แบบที่พวกผู้ดีเขาเรียกกัน ยิ่งดูยิ่งตระการตา โหยยยคงจะมีแต่คนรวย ๆ อยู่ที่นี่กันล่ะนะ ตอนขับมอ’ไซด์เข้ามาเห็นติดป้ายด้านหน้าโครงการขายเป็นตารางวาละตั้งหลายแสน บรึ๋ยยย แค่คิดผมก็ขนลุกแล้วครับ พวกคนรวยจะพูดยากไหมเนี่ย แล้วนายจ้างของผมจะเป็นคนแบบไหนกันนะ เห็นป้าจิตรบอกว่าก่อนหน้านี้จ้างผู้หญิงมาทำแต่แฟนเขาไม่ชอบเลยอยากได้เป็นผู้ชาย คงจะอยู่กันเป็นครอบครัวล่ะมั้งเมียคงขี้หึง  หรืออาจจะมีพ่อแม่ลูกอะไรแบบนั้น ถ้ามีเด็กก็ดีสิ ผมชอบนะเล่นกับเด็ก ๆ แต่เอ๊ะ! ไม่เอาดีกว่าบ้านไหนมีเด็กบ้านนั้นจะรกมาก เก็บกวาดเท่าไหร่ก็ไม่สะอาด สาธุๆขอให้เป็นแค่คู่แต่งงานใหม่อยู่สองคนผัวเมียเรียบ ๆ ง่าย ๆ ห้องจะได้ไม่รกมากนัก

“เย้ยยย!!!”

ผมกระโดดโหยงหลุดอุทานออกมาอย่างดังก็แหมจู่ ๆ ป้าแกดันมายืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่เลย

“เอ้าไปกันได้แล้วเจ้าปิงมัวแต่ยืนอึ้งอะไรอยู่ ป้าบอกคุณเขาไว้แล้วว่าเอ็งจะมาวันนี้ เดี๋ยวส่งเอ็งที่ห้องก่อน  คุณเอย์เขาบอกให้เอ็งเริ่มงานวันนี้ได้เลยนะ”

“คุณเอย์?”

“ใช่ คุณเจ้าของห้องนั่นแหละ รู้สึกจะเรียนมหาลัยอยู่เลย แต่อย่างว่าพวกลูกคนรวยมีกะตังค์ กินอยู่หรูหราแบบนี้เรื่องธรรมดาล่ะ เผลอๆจะมีธุรกิจส่วนตัวด้วยอีกเราเองก็ไม่รู้กับเขา เอ็งดูแลห้องให้เขาดี ๆ ละกันอย่าให้เสียชื่อป้าเชียวนะ”

“รับรองน่า  ป้ารอกลับพร้อมปิงเลยไหมล่ะ นี่ก็เย็นแล้ว”

“ไม่เป็นไร ถึงเวลาเลิกงานป้าแล้วเดี๋ยวจะมีรถมารับไปตอกบัตร เพื่อน ๆ ป้าเยอะ เอ็งไม่ต้องห่วงหรอก”

ผมมองตัวเลขเปลี่ยนชั้นในลิฟต์จนเหนื่อย

นี่ยังไม่ถึง??

“ห้องคุณเขาอยู่ชั้น 50 ห้องใหญ่ ยูนิตริมขวาสุด เอ็งก็ทำความสะอาดทั่วไปนะปิง เก็บกวาดดูดฝุ่น เก็บข้าวของรวมถึงพวกเสื้อผ้าเครื่องนอนต้องเอาลงไปส่งซักที่ลอนดรี้ด้านล่าง แล้วก็ต้องเอาของที่รีดแล้วขึ้นมาจัดเรียงใส่ตู้ให้คุณเขา ทำทุกอย่างอ่ะ ขัดรองเท้า ซักกางเกงใน ล้างห้องน้ำ”

“คนใช้ดี ๆ เลยนี่นา”

“ก็เออ เอ็งจะทำไม่ทำล่ะ ป้าเคยมารับจ๊อบห้องคุณเขา จ่ายทีเป็นพันนะทำแค่ไม่กี่ชั่วโมง ป้าเห็นเอ็งอยู่กับแม่เป็นลูกกตัญญูหรอก นึกสงสารเลยแบ่งรายได้ให้นะเนี่ย”

“คราบ ๆ เอาสิครับ งานเงินดี ๆ แบบนี้ขอให้ถูกกฎหมายเถอะ ไอ้ปิงคนนี้ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว”

“ไป  ถึงแล้ว ห้องโน้นนะ”

ป้าจิตรสั่งไว้แค่นั้นก่อนจะส่งผมที่หน้าห้องห้องหนึ่งของชั้นห้าสิบ  ผมกดกริ่งเรียก ประหม่านิดหน่อยพยายามผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติ

‘สูงชะมัด’  พึมพำเบา ๆ เมื่อมองผ่านผนังกระจกใสๆลงไป ห้องนี้เป็นห้องริม  วิวดีมาก ๆ ต้องหรี่ตามองเพราะหวาดเสียวมากกับความสูง




“ใคร”

เสียงที่ดังผ่านอินเตอร์คอมออกมาเป็นเสียงผู้ชาย น้ำเสียงหงุดหงิดน่าดู

“ผม พนักงานทำความสะอาดที่ป้าจิตรคุยไว้น่ะครับ”

“อ้อ  รอสักครู่”

ผมยืนผิวปากดูวิวด้านล่างไปเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลา ไอ้คำว่าสักครู่ของคุณเจ้านายนี่จะนานเกินไปรึเปล่านะ


สิบห้านาทีผ่านไป


สักครู่ห่าอะไรของมันบ้าฉิบ!


พอประตูเปิดออกมาเท่านั้นแหละ พ่อคุณแม่คุณเอ้ยยยย ผมแทบลมจับ ตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ยังไม่เคยเห็นคนสวยขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ให้ตาย!  ผมสาบานเธอสวยมากจริง ๆ ครับ สวยชนิดที่แถวๆโรงเรียนผม สังคมของผมไม่มีแบบนี้อ่ะนะ

“เข้ามาสิคะ”  ทำม้ายทำไมต้องเป็นคนสวยขนาดนี้ที่มาเปิดประตูแล้วเรียกผมเข้าห้อง วาสนาไอ้ปิง ป๊าดดดด เธองามมากจริง ๆ นะครับเสียงเพราะพริ้งนุ่มนวลรื่นหู  ผมก้าวขาแทบไม่ออกยังคงยืนอ้ำอึ้งอยู่อย่างนั้นขณะที่ยังไม่สามารถละสายตาออกจากเธอได้แม้สักวินาทีเดียว

“ยืนงงอยู่ทำไม รีบเข้ามาเร็วเข้า”

น้ำเสียงหยาบกระด้างสวนทางกับแนวความคิดปลุกผมออกจากภวังค์ทั้งหมด คุณเจ้าของเสียงเดินออกมาจากห้องเล็กด้านในร่างกายสูงใหญ่สมส่วนโคตรจะดูดี ขณะที่มือยังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอยู่ ท่าทางคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ  หน้าตาคุ้น ๆ ยังไงชอบกล เขายืนจ้องผมอยู่ครู่หนึ่ง

ครู่เดียวจริง ๆนะ

“หยีกลับเองได้แน่นะครับ เอย์ขอโทษอีกครั้งนะไปส่งไม่ได้จริง”

เอย์??   เห..............น้ำเสียงแบบนี้???

ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก โลกนี้จะว่ากว้างมันก็กว้างนะ แต่จะว่าแคบ มันก็โคตรจะแคบแบบสุด ๆ ไปเลย

ไอ้คุณชายเอย์ตั้น คนที่ผมแกล้งทำแกงหน่อไม้หกใส่มันวันนั้นนี่หว่า  ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว หวังว่ามันคงจะจำผมไม่ได้หรอกนะ ผมรีบยกมือขึ้นลูบ ๆ พลาสเตอร์ยาที่ติดอยู่ที่หางคิ้ว มีไอ้แผ่นนี้ช่วยบัง ๆ โครงหน้าไว้ยังไงก็อาจจะพอถูไถไปได้ก้มหน้าต่ำๆให้ผมด้านหน้าปรกลงมาปิด ๆ ซีกหน้าไว้  แต่ให้ตายเถอะ เหมือนว่าผมจะลืมอะไรไปอย่าง ผมยังใส่กางเกงสแลคของเด็กช่างอยู่เลย ถึงแม้ว่าจะถอดเสื้อช็อปออกแล้วก็ตาม

มันจะจำผมได้ไหมนะ

“รออยู่นี่ กูลงไปส่งน้องเขาข้างล่างเดี๋ยวจะขึ้นมาสั่งงาน”

เสียงมันโหดดีจริง ๆ ไม่รู้มันขี้เก็กทำเป็นตีขรึมหรือว่าเสียงมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว ‘ปัดโธ่โว๊ย! ทำไมต้องได้มาทำงานที่ห้องมันด้วยวะ’ ผมสบถเบา ๆทิ้งตัวนั่งลงที่พื้น ยกสองมือยีหัวแบบคนไม่ได้ดั่งใจ  ยังไงเสียก็ต้องดูท่าทีมันไปก่อน อาจจะเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ได้ ถ้าทนไม่ไหวยังไงค่อยเผ่นละกัน ขืนหนีไปตอนนี้เสียชื่อป้าจิตรแน่ แถมมันจะมาว่าผมกลัวมันอีกน่ะสิ คนอย่างไอ้ปิง ไม่มีกลัวใครอยู่แล้วครับท่าน

“ทรงผมอะไรของมึง”  มันขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมรีบหันไปมอง มันเดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาสีน้ำตาลหรูหรา

“ขึ้นมานั่งข้างบนนี่ ตรงนั้นมันสกปรก กูจ้างมึงมาทำความสะอาดห้องเพราะฉะนั้นตัวมึงต้องสะอาดก่อนเป็นอันดับแรก กูไม่ชอบคนสกปรก ของใช้สกปรก หรือห้องสกปรก ทุกอย่างของกูต้องเนี๊ยบ สะอาดและเรียบร้อย มึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหม”

ผมค่อยกระดื๊บๆขึ้นไปนั่งที่โซฟานุ่ม ๆ ตรงข้ามกับมันปัดๆตูดเดี๋ยวมันจะว่าผมสกปรกอีก  พร้อมพยักหน้ารับคำเบา ๆ เข้าใจสิ เข้าใจ เข้าใจว่ามันเป็นคนที่เนี๊ยบมากจริง ๆ ดูจากชุดที่สวมใส่อยู่ก็รู้ คนอะไรใสเนคไทอยู่บ้าน

“เป็นอะไร” มันถามด้วยสายตาที่สงสัยในท่าทางของผมสุด ๆ

“เปล่า”

“มึงกลัวกูเหรอ”

ผมรีบส่ายหัว ขณะในใจตอบคำถามมันไปแล้ว ใช่! กูกลัวมึง กลัวว่ามึงจะจำกูได้ว่ากูเคยแกล้งมึงยังไง แล้วจะพาลไม่จ้างกูทำงาน

“ไม่ได้กลัวแล้วทำหน้าแบบนั้นทำไม ทีตอนอยู่ถิ่นตัวเองนี่แกล้งกูสารพัดนะ”

“ค...คุณ จำได้??” ผมตกใจนะ มันจำได้จริงเหรอ

“กูไม่ได้ความจำเสื่อมนะ  แล้วก็ไม่ได้มันสมองปลาทองแบบมึง เรื่องเพิ่งผ่านไปอาทิตย์เดียวมึงคิดว่ากูจะจำมึงไม่ได้เชียวเหรอ กับไอ้คนที่ขูดรีดค่าผัดไทยกูตั้งสี่ร้อยกว่าบาท”

ตอนนี้หน้าผมคงเหลือแค่สองนิ้วนั่นล่ะครับ ใครจะไปรู้ล่ะว่าต้องมารับจ๊อบทำงานให้มัน อิโถ่ ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นนายจ้างนะผมเถียงไฟแลบไปแล้ว

“ปากเก่ง ๆ ท่าทางอวดดีแบบวันนั้นไปไหนแล้ว  ทำไมวันนี้ถึงเงียบผิดปกติ” มันมองมาที่ผมสายตาเหมือนกำลังประเมินกันอยู่ยังไงยังงั้น

“แล้วผมเถียงได้หรือไงล่ะ คุณเป็นนายจ้างผมนี่”

“ไม่รู้โว้ยอยากทำอะไรก็ทำ เป็นแบบที่มึงเคยเป็นนั่นแหละดีแล้ว แต่อย่ากวนตีนกูให้มากนักก็พอ  เดี๋ยวกูจะออกไปข้างนอก มึงทำงานของมึงเสร็จปิดห้องให้เรียบร้อย  นี่การ์ดสำรองเผื่อมาวันไหนแล้วไม่เห็นกู มึงก็เปิดเข้ามาเอง”

มันว่าแล้วยื่นการ์ดให้ ขณะที่ตัวคนลุกจากที่นั่ง  เดินไปคว้าเอากุญแจรถ

“มึงชื่ออะไร”

“ปิงครับ”

“อายุเท่าไหร่”

“19 ”

“เรียกกู ‘พี่เอย์’  เดี๋ยววันนี้กูต้องไปงานเลี้ยงสมาคมกับที่บ้าน มึงทำอะไรเสร็จแล้วจะกลับเลยก็ได้ เงินวางอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้อง เอาไปทั้งหมดนั่นแหละ”

“ล...แล้วคุณจะทิ้งผมไว้ที่นี่คนเดียวเหรอ ค...คือ แบบว่า ยังไงผมต้องมาวันไหนอะไรยังไง แล้วต้องทำอะไรไว้บ้าง”

ผมรีบรัวคำถามเพราะท่าทางมันจะออกไปแล้วทิ้งผมไว้จริง ๆ ตอนนี้ตัวผมค่อยเลื่อน ๆ ลงมานั่งที่พื้นอีกครั้ง เงยหน้าถามมัน ไม่รู้นะผมไม่ชินกับการนั่งบนโซฟานุ่มนิ่มนี่ อยู่บ้านผมก็ถด ๆ ไถ ๆ อยู่ตามพื้นนั่นแหละ ขนาดห้องเช่ารูหนูของผมนะ ไม่มีแม้กระทั่งเตียง ผมนอนบนพื้นเลย ง่วงเมื่อไหร่นอนเมื่อนั้น ความสะดวกสบายหรูหราอะไรนั่นผมไม่รู้หรอก

“เด็กน้อยเหรอมึง ทำไม? ต้องให้กูอยู่เป็นเพื่อนมึงเหรอ แบบนั้นกูไม่แย่หรือไงจะไปไหนต้องรอมึงเสร็จงานก่อนเท่ากับว่าจ้างมึงมาเป็นตัวภาระงั้นสิ” มันยืนอยู่เต็มส่วนสูงในมือถือพวงกุญแจรถแล้วหันมองมาที่ผม

“ไม่ใช่แบบนั้น แค่ผมอยากจะรู้ว่าคุณไว้ใจผมเหรอ ทิ้งให้ผมอยู่ห้องคุณคนเดียวแบบนี้”

“อย่ามาสำคัญตัวผิด คนที่กูไว้ใจคือป้าจิตร จะทำอะไรคิดหน้าคิดหลังให้ดีล่ะ”

“แล้วคุณจะกลับมาตอนไหน”

“มึงเป็นเมียกูรึไง จำเป็นไหมกูต้องรายงานมึงทุกอย่าง ทำงานเสร็จปิดห้องออกไป แค่นั้นจบ ว่างเมื่อไหร่มึงมากูจ่าย ความสัมพันธ์นายจ้างลูกจ้างไม่จำเป็นกูต้องรายงานเรื่องส่วนตัวให้มึงรู้นี่”

“หูยยย เย็นชาจริง ๆ”

“มึงว่าอะไรนะ”

“เปล่า” 

หูดีเป็นบ้า บ่นเบา ๆ ยังจะได้ยินอีก  มันเดินมาคว้าเอาเสื้อนอกที่พาดอยู่ที่พนักโซฟาใกล้ ๆ กับที่ผมนั่ง ตะกี้ผมไม่ทันสังเกตเลยนะว่ามีเสื้อพาดอยู่เกือบไปนั่งพิงของเขายับแล้วไหมล่ะ

“ต่อไปให้เรียกกู ‘พี่เอย์’ ดูแลห้องกูให้ดีอย่าให้เสียชื่อคนที่เขาพามึงมา”

ที่ทางเดินกว้าง ๆ หน้าประตูมันเลื่อนเปิดประตูไม้บิวท์อินบานใหญ่สีเดียวกับวอลเปเปอร์แล้วเลือกหยิบรองเท้าหนังมันแผล็บออกมาคู่หนึ่งสวมใส่เรียบร้อยแล้วก้าวเดินออกไป ผมทึ้ง ๆ หัวตัวเองด้วยความอัดอั้น โถ่เว้ยยยยยย ซวยๆๆๆๆๆ เงินๆๆๆๆท่องไว้เพื่อเงินต้องอดทน เพื่อเงินๆๆๆๆๆๆ

ต้องมารับใช้ไอ้คุณชายเอาแต่ใจนี่มันแย่ชะมัดยาดเลยจริง ๆ

ผมเริ่มกวาดสายตามองสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง โทนสีส่วนใหญ่ใช้สีน้ำตาลตัดขาวนิด ๆ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นหรูหราสมราคาห้องเสียจริง ภายในถูกแบ่งพาร์ทิชั่นไว้อย่างชัดเจน ส่วนของห้องนอนอยู่ลึกเข้าไป ห้องครัว ห้องรับแขก รวมถึงห้องน้ำ  ผมเดินไปสอดส่องที่ตู้เย็นโคตรใหญ่สองประตูที่ถูกวางอยู่ในห้องครัว เปิดออกมาดูมีน้ำเปล่าเรียง ๆ กันไว้แค่ไม่กี่ขวด สปายสีแดงกับเบียร์กระป๋องอีกนิดหน่อย คาดว่าจะเป็นของท่านหญิงและท่านชายเจ้าของห้อง

เอ๊ะ!  เดี๋ยวก่อน

สรุปว่าห้องนี้มันห้องชายโสดหรือว่าห้องคู่รักกันแน่ จะว่าผมอยากรู้อยากเห็นมากไปหน่อยก็ได้นะ  ผมรีบวิ่งพรวดพราดเปิดเข้าไปดูที่ห้องน้ำประหนึ่งคนจับผิดสามี  สายตามองหาแปรงสีฟันทันที ตามปกติแล้วถ้าอยู่คนเดียวก็จะมีแปรงสีฟันแค่อันเดียวใช่ไหม  แต่เอ๊ะทำไมไม่มีแปรงสีฟันสักอันเลยวะ

...แปลก...

หรือว่าจะมีห้องน้ำอีกห้อง ผมเดินส่อง ๆ ดูก็ไม่เห็นที่ห้องนอนเล็กนั่นก็ไม่มี  เหลือแต่ห้องนี้ที่ยังไม่ได้เปิดเข้าไปดูน่าจะเป็นห้องนอนใหญ่ ทำใจกล้า ๆ กลัว ๆ ลองเปิดเข้าไป โหยแอร์เย็นเป็นบ้า นี่มันยังไม่ปิดแอร์เลยนี่ไอ้คุณชายเอย์ตั้นตัวผลาญทรัพยากรของชาติ   ผมเดินเข้าไปมองหารีโมทแล้วกดปิดแอร์ให้ สภาพห้องหับพ่อคุณเอ้ย นี่มันเพิ่งผ่านศึกรบสนามบางระจันมาชัด ๆ ส่ายหัวนิดหน่อยแต่ก็จำใจต้องเก็บกวาดไปตามหน้าที่ ขณะสายตามองไปเห็นห้องน้ำที่ซ่อนอยู่มุมหนึ่งภายในห้องนอน ผมรีบเดินเข้าไปส่องดู แปรงสีฟันมีอันเดียวแฮะ แสดงว่าอยู่คนเดียวแล้วนางฟ้าที่เปิดประตูให้ผมล่ะ

อย่าบอกนะว่าแค่คู่นอน

ไอ้หยา!  ถ้าหน้าตาแบบนั้นเป็นได้แค่คู่นอน แล้วคนที่จะมาเป็นคู่ชีวิตมันจะสวยอลังการขนาดไหน

ผมบ่นโน่นนี่ไปเรื่อย ขณะมือรื้อผ้าปูที่นอนออกมากอง ๆ ไว้ เปิดตู้เสื้อผ้าที่แสนจะเป็นระเบียบ ทั้งสูททั้งเชิ้ตแขวนเรียงไล่โทนสีไว้ยาวจนเต็มตู้ไม่ต่างกับแผนกเสื้อผ้าบูติกชายตามห้างดัง ๆ  ผมก้มลงมองหาชุดผ้าปูผืนใหม่แต่ไม่เจอ  ลองเลื่อนเปิดดูอีกตู้ ตู้นี้เป็นชุดลำลองทั้งหมด รวมถึงผ้าเช็ดตัวและชุดผ้าปูที่นอนก็จัดวางไว้อยู่ข้าง ๆ กัน ผมเลือกหยิบออกมาก่อนจะปูพาดๆลงไป เก็บมุมให้ตึงเปรี๊ยะเนี๊ยบที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

หันมาที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่หนังสือหนังหารวมถึงแม็คบุ๊คและเครื่องแม็คจอใหญ่ ๆ ของมัน  ถูกผมเรียง ๆ ให้เข้าที่ สะดุดตานิดหน่อยกับกรอบรูปเล็ก ๆ ที่วางอยู่ข้างโถปากกาดินเผาแสนสวยนั่น

หืมม  นี่มันรูปพี่ ‘ซีซ่า’ ไอดอลที่ผมปลื้มนี่นา  ถ่ายคู่กับไอ้คุณพี่เอย์ซะด้วย แหม ๆ วาสนาจริง ๆ เลยนะได้รู้จักตัวจริงพี่เขาถึงขนาดขอถ่ายรูปมาได้แบบนี้ คงจะปลื้มปริ่มพี่เขาเหมือนกันใช่ไหมถึงได้มีรูปคู่กับพี่เขาตั้งอยู่ที่โต๊ะทำงานส่วนตัวด้วย

โถ่เอ้ย  คนหล่อ ๆ แบบคุณพี่เอย์ก็ยังปลื้มดาราไอดอลเหมือนกันเหรอเนี่ย

ผมยืนอมยิ้มนึกไปเรื่อย ขณะที่มือก็เก็บ ๆ เรียง ๆ เอกสารต่าง ๆ รวมถึงชีตใบงานของคุณเจ้าของห้องวางไว้ให้เข้าที่เข้าทาง   มีแบงค์พันห้าใบวางเรียงไว้ไม่ไกลนัก นึกถึงคำพูดคุณชายที่สั่งไว้ทันที

   
                 “เงินวางอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้อง เอาไปทั้งหมดนั่นแหละ”


“นี่มันจะเยอะเกินไปรึเปล่า ฮู้ว ใช้เงินฟุ่มเฟือยไปไหน”  ผมหยิบออกมาแค่ใบเดียวพับแล้วยัดใส่กระเป๋าหลัง ไม่ใช่ไม่อยากได้นะ แต่มันคือเกินไปไง เห็นผมเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเห็นแก่เงินมากขนาดที่ว่าไม่มองดูความเป็นจริงหรอกนะครับ


ผมใช้เวลาไม่นานนะเกือบสองชั่วโมงได้ มองดูนาฬิกาอีกทีก็สองทุ่มกว่า ๆ แล้ว เอาเป็นว่าห้องสะอาดที่สุดเท่าที่จะทำให้ได้แล้วล่ะ สุดท้ายผมเดินไปดึงม่านริมผนังกระจกใสบานใหญ่เลื่อนออก ผมตกใจมากนะครับไม่คิดว่าผนังห้องมันจะเป็นกระจกยาวไปจนสุดแบบนี้ มิน่าล่ะผ้าม่านนี่เกือบจะรอบห้องอ่ะ  วิวกรุงเทพฯชั้นห้าสิบ เวลาสองทุ่มกว่า ๆ นี่มันสวยมากจริง ๆ นะ แสงไฟสีส้ม ๆ จากบรรดารถราที่ติดเรียงกันเป็นแถบเห็นแล้วเหนื่อยแทน แต่มันกลับกลายมาเป็นอาหารตาชั้นยอดของบรรดาคนรวยที่มองจากมุมสูงแบบนี้ได้ดีมากจริง ๆ


แต่ที่ประทับใจที่สุดคงเป็นอีกฝั่งของห้องที่เป็นมุมโค้งรูปตัวยู เป็นวิวที่สามารถมองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาได้ยาวตลอดทั้งแนว นี่มันสวรรค์บนดินหรือไงกันนะ ผมยืนเกาะบานกระจกมองอยู่ครู่หนึ่งจนพอใจ ดึงผ้าม่านปิดไว้ให้เรียบร้อยจากนั้นเดินไปหยิบเอาถุงขยะที่มัดปากไว้อย่างดีเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนเดินเอามันออกไปทิ้งไว้ที่ระเบียงหน้าลิฟต์เพื่อรอพนักงานทำความสะอาดภายนอกมารับไปทิ้งในเช้าวันรุ่งขึ้น


เกือบสามทุ่มผมสตาร์ทมอไซด์ขับออกจากคอนโดหรูหรา  คุณชายเขาออกจากห้องไปตั้งแต่ตอนนั้นก็ยังไม่กลับเข้ามาอีก ผมพยายามคิดแล้วคิดอีกว่าผมขาดตกบกพร่องอะไรตรงไหนไหม อยากให้ความประทับใจแรกสำคัญที่สุดแม้ว่าผมจะเสียมันไปตั้งแต่คุณชายเขาไปกินส้มตำที่ร้านคราวนั้น แต่ผมก็อยากให้รู้นะว่าผมตั้งใจทำความสะอาดห้องให้มันแบบจริงจัง ถึงวันนี้ผมจะอ่อนให้มันมากไปหน่อยแต่เพราะนี่คือวันแรก คึคึ คุณคิดว่าผมเป็นคนยอมอะไรง่ายขนาดนั้น?? ผิดแล้วล่ะครับ ปากไอ้ปิงหาใครเทียบยากบอกเลย เพราะเห็นว่าคุณชายเขาเป็นนายจ้างหรอกนะถึงได้ยอมให้ไปก่อน


และเพราะทุกอย่างมันเป็นงาน ผมต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุด


Tbc.

Ps. ขอบคุณที่เอ็นดูน้องปิงกับพี่เอย์นะคะ  เรื่องนี้ดอกฟ้าหมายถึงพระเอกค่ะ (เดี๋ยวต้องอ่านไปเรื่อย ๆ ถึงจะรู้ว่าทำไมปิงถึงเปรียบพี่เอย์เป็นดอกฟ้า) :mew1:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-06-2014 07:14:01 โดย coffeeQbread »

ออฟไลน์ sine_saki

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
พี่ซ่าร์เป็นอะไรกับพี่เอย์กันหนอ

ออฟไลน์ momo9476

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-2
ดอกฟ้านิสัยต้องดีแน่ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
มันคงมีเรื่องสนุกตามมาแน่
เพราะมันคงไม่หงิมแน่
ออกจะแสบซน

ออฟไลน์ ►MoNkEy-PrInCe◄

  • อินเตอร์ไลน์
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
น้องปิงปราบพี่เอย์มันทีพี่มันเอย์คุณชายมากอะ

แต่บางทีอาจจะน่ารักก็เป็นไปได้นะ ฮาาาา

ปล.เรืีองนี้พี่เอย์คือดอกฟ้าและคือเมะด้วยอ๊ะป่าว?

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ลุ้นๆ

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
น้องปิงน่ารักจริง ๆ

 :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ PoPuAr

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-2
ถึงคราวพี่เอย์เอาคืนน้องปิงบ้างแล้วละ

ฐานะทางสังคมสวนทางกันจริงๆ  อีกคนก็รวยเวอร์ๆ ส่วนอีกคนก็จนเวอร์ๆ เช่นเดียวกัน

แล้วอย่างนี้น้องปิงจะสอยดอกฟ้า(มาทำสามี) ได้ยังไงกันนะ  งานนี้สนุกแน่ๆ

ออฟไลน์ ceylon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
อย่างไรก็รับได้เพียงแค่ไม่จบดราม่าเป็นพอค่ะ กลัว  :hao5:

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
ความจำดีทั้งคู่เลยแฮะ รอวันปิงปากดี ท่าจะสนุก

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3871
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +311/-13
สนุกมากค่ะ

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2964
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
อร๊ายยยยยยยย พล็อตเรื่องมันช่างชวนให้ฟินยิ่งนัก อิอิ
รอตอนต่อไปนะค๊าาาาาาาา  ^^

ออฟไลน์ manutty

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +92/-0

ฮา น้องปิงอ่ะ ดูรั่วๆดี  :laugh: ไอ้คุณพี่เอย์ก็ใช่ย่อย ปากนี่สูสีกันดีจริงๆ ทำเป็นเก๊ก ระวังจะตกหลุมรักของแปลกนะตัวเทอ o18

ว่าแต่ คุณพี่ซีซ่า กับ คุณพี่เอย์ คงไม่ใช คู่รักหรืออดีตเคยรักกันหรอกนะ  :mew5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด