Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]  (อ่าน 437087 ครั้ง)

ออฟไลน์ yumijung

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :o8: มือใหญ่วางซ้อนทับหลังมือขาว ก่อนจะตอบเพียงสั้นๆ “ขอบใจ”  :mew1:
อ๊ากกกก...ทั่นทรุด..แต๊ะอั๋ง..  o13
แถมมีลูกอ้อน..ขอความเห็นใจ..ซะล่วย คิคิ ทั่นทรุดเวอร์ฯนี้.. o13
บรรยากาศชวนเคลิ้มฝันโรแมนกะติกฝุดๆ..  :impress2:
อยากจะโดดเข้าไปคว้าโทรศัพท์ปาทิ้งให้ซะเลย..กอ ขอ คอ...ง่ะ

มันค้างงงงงงงงง... :z3:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
 :z1: ริวมีการดมเสื้อดิอนด้วยแถมยังเกิดอาการเสียดายที่กลิ่นโคโลญจน์หาย :hao7: :hao7: :hao7:
อ่านแล้วแก้มจะแตก :-[ :-[ :-[ ใจร่มๆนะทั้งริวทั้งดิอน ขอเตรียมความพร้อมก่อน :m25: :pighaun: :haun4:

ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 935
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1
มันดูมีเงื่อนงัม?(พิมถูกไหมเนี่ย คุณพระ!)
หรือแค่มาเฟียเฒ่าจะเต๊าะเด็กเฉยๆ  :hao6:
จิรอชมตอนต่อไปนะเคอะ อุคิๆ  :hao7:

 :pig4:

ออฟไลน์ YounIn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-8
สนุกๆ ขอให้พระเอกอย่าเลวเลย เพี้ยงๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Orrdy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ดิอน

ป๋าแมก ใจเย็นมากอ่ะ ตอนนี้ดูไม่ผลีผลาม ค่อยเป็นค่อยไป ดูมีเสน่ห์ อบอุ่น ใจดี สสปอร์ต โรแมนติกมากด้วย ริว ก็คงหลงเสน่ห์ จนแน่นอกอึ๋มไปหมดละ อยากจะโดน ป๋าจูบนะนั่น เป็นช้านนน แม่มเฟี้ยงโทสับทิ้งอย่างแรง โถ ก็คนมันยังไม่อยากกลับนิ ป๋าก็เดินซะเร็วเชีย มันฟิน ตรงโดนรูบผมลูบแก้มเนี่ยแหละ คุนดาวจะลงตอนต่อไปช่วยถีบเค้าแรงๆด้วยนะคะ ลืมบอกไป รักป๋าแมกจุงเบย

 :mew1:
 :mew1:

ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
โทรศัพท์จ๋า  :ruready

ออฟไลน์ newone

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 79
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :impress2:พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยคร่าาาาาาาาาา น่ารักเนอะ ยิ่งอ่านไปยิ่งน่ารักมากขึ้นๆไปทุกทีค่ะ
ฉบับรีไรต์นี่น่าสนใจสุดๆไปเลยค่ะ ชอบอ่ะ ท่านดิอนมีเวลามาหาเด็กได้มากขึ้น ได้ทำความรู้จักกันมากกว่าแบบเดิม
ดูมีชั้นเชิงแล้วก็ล่อลวงเด็กให้ตกไปในกับดักได้โดยง่ายเลยนะคะ จะทดสอบว่าเด็กมีใจหรือเปล่าสินะ ร้ายจริงๆ
น่ารักทั้งริว ทั้งท่านซุจเลยค่ะ ตอนนี้โรแมนติกมุ้งมิ้งมากค่ะ อยากโดดงับคอท่านเจ้าพ่อจิมๆ น่ารักเกินไปแล้ว
น้องริวใสใสและทำไปตามใจสั่งมาแบบนี้เค้าชอบอ่า ซื่อสัตย์กะตัวเองมากเลย เขินๆๆๆๆๆค่ะ :-[
ชอบมากๆด้วยอ่าาาทำไงดี เอางี้ส่งกำลังใจไปให้ไรต์แล้วกันนะค้าาาาา
ขอให้มีพลังเขียนตอนหน้าๆๆๆๆๆแบบฟินๆต่อไปคร่า รอคอยติดตามชมน้าาาา :mew1:

ออฟไลน์ subbeau

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หนูริวผู้สุดแสนจะซึนของเค้าา น่ารักที่สุด แต่ก็เข้าใจอะเนาะ คนเราก็ต้องมีไว้ตัวกันบ้าง จะตามเค้าไปกินข้าวเดินชมดอกซากุระง่ายๆได้ยังไง เอ๊ะ......... :katai2-1: ท่านดิอนสุดแสนจะเจ้าเล่ห์ เต๊าะเด็กด้วยความเนียน ปกปิดความหื่นเกือบไม่อยู่แน่ะค่ะท่านขา 555555 มีแอบแตะต้องเนื้อตัวพอประมาณให้เด็กขนลุกเล่นๆ ฉบับนี้ก็ยังก๊าวใจเหมือนเดิมนะคะ รักหนูริวกับท่านดิอนที่สุด

hitsuji

  • บุคคลทั่วไป
คุณดาวแพรนะคะ สมัครใหม่เพื่อคุณดาวเลยค่ะ
อ่านแล้วชอบมากๆมีเนื้อหาเพิ่มยิ่งได้รู้จักตัวละครเพิ่มขึ้นรู้สึกตัวละครมีเสน่ห์ขึ้นเยอะเลยท่านซุสดูเจ้าเล่ห์ขึ้นหื่นขึ้นหนูริวก็ช่างน่ารักน่าล่อลวงเหลือเกินค่ะแฮ่กๆ
อ่านไปจิกหมอนไปบรรยากาศโรแมนติกมาก หนูริวหลงเสน่ห์ดิอนแล้วล่ะสิเกือบเสียจูบให้ด้วยกรื้ด
เรารอติดตามนะคะเป็นกำลังใจให้คุณดาวค่า\(><)/

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4

Chapter 2.1 : The Abduction of Ganymede - Lure


“ป๊าครับ ผมเอาจดหมายรายงานประจำปีจากโรงเรียนมาให้” ริวเปิดประตูผลัวะเข้าไปในห้องทำงานของบิดาหลังกลับมาจากโรงเรียนตามปกติ

“อ้าว... ไหนม้าว่าป๊าอยู่ในห้อง” เด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องมีกองเอกสารวางทับถมกันเป็นตั้งสูง หนังสือจากตู้หนังสือในห้องวางกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นห้อง พร้อมทั้งรูปถ่ายประกอบคดีสำคัญที่ทาเคฮิโกะดูแลอยู่

ขาเรียวก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง ดวงตาจับจ้องไปบนรูปถ่ายขนาดเอสี่ซึ่งวางอยู่อย่างระเกะระกะ ทว่าเมื่อมองดูดีๆ แล้ว รูปถ่ายนั้นถูกจัดเรียงไว้ตามเวลาที่กองพิสูจน์หลักฐานและตำรวจตามไปพบ

ริวเดินไปหยุดอยู่หน้ากองรูปสุดท้าย คงเป็นหลักฐานล่าสุดที่หามาได้ ภาพถ่ายในกองนั้นเป็นภาพถ่ายของตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ที่ท่าเรือน้ำลึกเมืองมิอุระ หากภายในตู้ดูว่างเปล่า พื้นตู้ก็ดูสะอาดสะอ้าน ไม่มีแม้กระทั่งรอยเท้าเลยด้วยซ้ำ

ริมฝีปากอิ่มอ่านตามป้ายชื่อของตู้คอนเทนเนอร์นั้น “Sarossoar... ซารอสซอร์...”

“ริว!!! เข้ามาที่นี่ทำไม!” เสียงทักจากบิดาที่เพิ่งก้าวเข้ามาภายในห้อง

“มาหาป๊าน่ะสิ จดหมายจากโรงเรียนครับ เซ็นรับด้วย” ร่างบางละสายตาจากกองรูปเหล่านั้น แล้วเดินเข้าไปหาบิดาเพื่อส่งจดหมายในมือให้

ทาเคฮิโกะรับจดหมายในมือลูกชายมาเปิดอ่านดู ก่อนจะหยิบปากกามาเซ็นชื่อรับทราบ

“ป๊า เจออะไรที่ท่าเรือมั้ยอะครับ”

ผู้เป็นบิดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวดูจะไม่พอใจกับคำถามของลูกชายสักเท่าไรนัก “เรื่องของผู้ใหญ่น่ะ”

“แหม บอกกันแค่นี้ไม่เสียหายหรอกน่า ผมแค่อยากรู้เฉยๆ ว่าป๊าใกล้จะปิดคดีรึยัง”

“ยัง... คงอีกพักใหญ่ ไปอาบน้ำแล้วลงไปกินข้าวไป๊” มือใหญ่ดันแผ่นหลังบางให้ออกจากห้องไป “แล้วถ้าไม่จำเป็นอย่าเข้ามาในห้องทำงานป๊าอีก”

“งกจัง” ...เด็กหนุ่มบ่นเสียงเบา พลางก้าวขาเดินออกไปช้าๆ แต่ยังคงหันกลับมามองทาเคฮิโกะซึ่งกำลังใช้ปลายนิ้วนวดขมับอยู่... ฝ่ามือของผู้เป็นบิดาที่สัมผัสแผ่นหลังเขาออกแรงผลักเพียงแผ่วเบาดูไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าหมองคล้ำ ขอบตาดำบวมช้ำ... ป๊าไม่ได้นอนมากี่วันกี่คืนกันแล้วนะ


ริวก้าวออกไปจากหน้าห้องทำงานของบิดาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดกึก เมื่อเขาย้อนนึกไปถึงคำว่า Sarossoar... (ซารอสซอร์)
ไม่รู้ว่าทำไมถึงฉุกใจคิด แต่คำคำนั้นถ้าเอามาเรียงใหม่ ก็จะได้คำว่า Rosa Rossa... เป็นภาษาอิตาลี ซึ่งแปลว่า กุหลาบสีแดง ตรงกับชื่อของร้านอาหารอิตาเลียนที่เขาไปเจอกับดิอนโดยบังเอิญพอดี!

ใบหน้าสวยส่ายไปมาอย่างต้องการสลัดความคิดแปลกๆ ออกไป... บ้าน่ะ... มันคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญมากกว่า

นับจากวันที่ไปดูดอกซากุระด้วยกัน เขาก็ไม่ได้พบกับดิอนอีกเลย ทั้งที่ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ว่า... จะว่าไปก็คงเป็นเรื่องปกติ ก็พวกเขาไม่ได้เป็นคนรู้จักมักจี่กันสักหน่อย การพบกันในแต่ละครั้ง ถ้าไม่บังเอิญ อีกฝ่ายก็เป็นคนนัดไว้

“...ฉันสนใจตัวเธอ”

คำพูดของดิอนยังคงชัดเจนอยู่ในความคิด ทั้งที่เด็กหนุ่มพยายามจะไม่นึกถึง แต่กลับกลายเป็นว่า ทุกเวลา ทุกนาที ไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่ที่ไหน ก็นึกถึงแต่ผู้ชายคนนี้อยู่ตลอด

ร่างบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปยังห้องนอนของตนแล้วเปิดแล็ปท็อปขึ้น เขาลังเลอยู่สักพัก แต่ในที่สุด ก็กดคีย์บอร์ดป้อนคำสั่งเพื่อค้นหาข้อมูลของผู้ชายที่ชื่อว่า แม็กซิมุส ดิอน ลงไป

“หวา... ไม่ต้องทำงานก็รวยจะตายอยู่แล้ว มีเชื้อสายราชวงศ์เก่าแก่ซะด้วย...” ...เขาไม่มีทางไปเกี่ยวข้องกับคนร้ายที่ป๊ากำลังตามสืบหาตัวได้หรอก... ริวบอกกับตัวเองเช่นนั้น พลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

...เขาไม่ใช่คนไม่ดี ไม่ได้เป็นคนที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับบิดาหรอก หัวใจของเด็กหนุ่มบอกให้เชื่อเช่นนั้น


ติ๊ดๆๆๆๆๆ


เสียงเตือนจากคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะภายในห้องเรียกให้ใบหน้าน่ารักหันขวับไปทางต้นเสียง ก่อนหน้าเขาเขียนโปรแกรมโทรจันให้ไปฝังตัวอยู่ในคอมพิวเตอร์ของฝ่ายควบคุมการเงินของเครือบริษัททั้งสาม และใส่คำสั่งไว้ว่า หากมีการเคลื่อนไหวของเงินสดก้อนใหญ่ในบัญชีเกินกว่าสิบล้านดอลล่าร์ฯ ให้ส่งเสียงเตือนพร้อมก๊อบปี้รายงานมาส่งให้กับเขา

...เงินเข้าเป็นจำนวนสิบสองล้านดอลล่าร์ฯ แต่เมื่อเทียบกับตารางรายรับรายจ่ายของเครือบริษัทซาซากิแล้ว เงินนั้นกลับไม่มีที่มาที่ไปเหมือนเงินก้อนอื่นๆ แล้วก็ไม่ได้มาจากสัญญาค้าขายไหนๆ เลยเสียด้วย เพียงแค่ไม่กี่นาทีเงินก้อนนั้นก็หายวับไปอย่างว่องไวพร้อมๆ กับข้อมูลที่บันทึกการเคลื่อนไหวของเงินก้อนนั้น

เด็กหนุ่มยิ่งนึกสงสัย อดไม่ได้ที่จะแฮกระบบเข้าไปแอบดูคอมพิวเตอร์ของเหล่าผู้บริหาร จนไปสะดุดกับข้อความสั้นๆ ในกำหนดการตารางเวลาของนายซาซากิ เคนโซ ผู้บริหารวัยกลางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาดูแลบริษัทได้ไม่นานเท่าไรนัก

xx/xx/xx, xx:xx, The Last Supper (อาหารมื้อค่ำมื้อสุดท้าย), กุหลาบสีแดง

ดวงตากลมกลอกไปมาอย่างครุ่นคิด กุหลาบแดงที่ว่า อาจใช้แทนชื่อร้าน Rosa Rossa... แล้วในร้านมีภาพวาด The Last Supper อยู่ด้วยเหรอ เขาไม่ทันได้สังเกตแฮะ แต่ว่าทั้งเรื่องเงินเข้าและกำหนดการที่น่าสงสัยนี่ เขาควรจะเอาไปบอกป๊าไหมนะ

...เอ๊ะ ไม่ได้สิ ไม่มีหลักฐานอะไรเลยนี่ เขาแค่สงสัยเอาเองทั้งนั้น อีกอย่าง ถ้าป๊ารู้ว่าเขาแอบเจาะระบบชาวบ้านและไปวุ่นวายกับการสืบสวนคดี งานนี้เขาอาจจะโดนลงโทษหนักเลยก็ได้

ตามนัดนี่ก็พรุ่งนี้ตอนบ่าย... เขาคิดว่าถ้าหากทำเป็นชวนเคนตะกับจุนไปทานอาหารที่ร้านอาหารอิตาเลียนนั้นท่าจะดีกว่า จะได้แอบดูลาดเลาเอาไว้ก่อนด้วย

..

.....

..

ร้านอาหาร Rosa Rossa กรุงโตเกียว

“นึกยังไงวะ เกิดอยากกินของหรูให้สมกับเป็นคุณหนูเรอะ” จุนบ่นในขณะที่อ่านเมนูเพื่อเลือกอาหาร

เด็กหนุ่มทั้งสามมาจากครอบครัวที่มีฐานะดี การใช้เงินในการจ่ายค่าอาหาร หรือเสื้อผ้าราคาแพงจึงไม่เป็นปัญหากับพวกเขา แต่ปกติแล้ว พวกเขาชอบไปทานอาหารตามร้านอาหารง่ายๆ ที่นั่งได้นานๆ โดยไม่มีใครคอยเฝ้า และส่งเสียงดังได้ไม่ต้องระวังมารยาทมากกว่า

เคนตะนั่งหน้าเบ้ “ฉันไม่ชอบอาหารฝรั่ง ชวนมากินไม่ได้ดูหน้ากันเลย ตี๋ขนาดนี้”

“อย่าบ่นมากน่ะ เดี๋ยวเลี้ยง กินๆ ไปเหอะ” ริวหันไปดุเพื่อนที่เอาแต่งอแงทั้งสอง พลางก้มมองนาฬิกาข้อมือของตน... อีกสิบห้านาที ก็จะถึงเวลานัดแล้ว


ภายในร้านเงียบเชียบแทบจะไร้ผู้คน โต๊ะที่มีลูกค้านั่งมีเพียงสองสามโต๊ะเท่านั้น และก็แลดูจะเป็นครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ทำให้ร่างบางวางใจ ถ้าหากเขาเข้ามาในร้านแล้วเจอแต่คนหน้าโหดๆ เป็นสิบคนเหมือนครั้งที่เจอดิอนแล้วละก็ เขาคงไม่เข้ามาในร้านแน่ แต่เผ่นแน่บไปก่อนแล้ว

อาหารกลิ่นหอมฉุยถูกนำมาจัดเรียงบนโต๊ะ เคนตะและจุนที่ในตอนแรกบ่นพึมพำกลับกลืนน้ำลายเอื๊อก ก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง และเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก ริวก็รีบหันไปมองดู

ชายร่างผอมในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าดูเคร่งขรึมดุดันจนน่ากลัว เพียงแค่เขาก้าวขาเข้ามาในร้าน ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างหยุดนิ่ง เสียงจ้อกแจ้กพูดคุยในตอนแรกเงียบสงัดลงไปทันที เหลือเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศและเสียงเพลงที่ทางร้านเปิดคลออยู่เท่านั้น... ทั้งๆ ที่เขาเดินเข้ามาภายในร้านเพียงคนเดียว ในมือถือเพียงแค่กระเป๋าหนังแบบเจมส์บอนด์ขนาดย่อมๆ แต่สิ่งที่สะกิดใจเด็กหนุ่มจนต้องมองตาม ก็เมื่อเขาบอกกับบริกรที่ออกไปต้อนรับว่า “The Last Supper”

ใบหน้าน่ารักหันมองไปรอบๆ ในร้าน ก็ไม่เห็นมีภาพ The Last Supper สักหน่อย หรือนั่นอาจจะเป็นรหัสที่ใช้ในการจองโต๊ะ ถ้าอย่างนั้น ผู้ชายคนนี้ ก็คงจะเป็น ซาซากิ เคนโซ สินะ

ดวงตาสีน้ำตาลมองตามบริกรซึ่งพาชายผู้นั้นไปยังโต๊ะที่อยู่ในมุมหลบจนเหลียวหลัง ซ้ำยังมีฉากกั้นเพื่อแบ่งแยกโต๊ะออกเป็นสัดส่วนให้ความเป็นส่วนตัวกับลูกค้าและใช้ประดับร้านบังจนมิด

“มีอะไรเหรอ ไม่รีบกินเดี๋ยวหมดนะเว้ย” จุนถามขึ้น

“อะ... อื้อ... กินๆๆ”


เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง ใบหน้าน่ารักก็หันกลับไปมองดู หัวใจของเขากระตุกวูบ เพราะชายที่เดินเข้ามาภายในร้านคือ ดิอน! หากชายหนุ่มเข้ามาในร้านอาหารเพียงคนเดียว ใบหน้าคมสันดูเรียบเฉย เขาบอกกับบริกรด้วยคำพูดเดียวกับชายคนก่อนหน้า “The Last Supper”

ริวเบิกตากว้าง ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!

...แต่เดี๋ยวก่อนสิ มันไม่มีหลักฐานว่าเขามาคุยเรื่องธุรกิจผิดกฏหมายนี่นา อาจจะแค่มาตกลงธุรกิจทั่วไปกันก็ได้

...ไม่ใช่ดิอนหรอก ต้องไม่ใช่เขา

มือขาวยกขึ้นกุมแผ่นอกเหนือหัวใจทางด้านซ้าย ที่มันเต้นแบบแปลกๆ และเจ็บแปลบชอบกล

“เฮ้ย ริว อะไรของนาย หันหน้าหันหลัง ก้มๆ เงยๆ ขมวดคิ้วเป็นระยะๆ ท้องเสียมองหาห้องน้ำเรอะ” เคนตะอดถามไม่ได้
จุนยกมือทำท่าไล่ “ห้องน้ำอยู่นู่น ไปเลยไป เสียบรรยากาศการกินหมด”

“เปล่าเว้ย...” เด็กหนุ่มตอบ ก่อนฉุกใจคิดว่า ถ้าเขาทำเป็นเดินไปเข้าห้องน้ำ บางทีก็อาจจะได้ยินเรื่องที่พวกเขาคุยกันบ้าง... เขาจะต้องพิสูจน์ให้แน่ใจว่า ดิอนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้ต้องสงสัยของบิดา “อ๊ะ... แต่ไปเข้าห้องน้ำหน่อยก็ดี งั้นเดี๋ยวมานะ” จากนั้นจึงลุกเดินออกจากโต๊ะไป

ขาเรียวพาเจ้าของให้เดินไปตามทางเดินช้าๆ และช้าลงอีกเมื่อเดินผ่านบริเวณที่ชายหนุ่มทั้งสองนั่งอยู่


“ซารอสซอร์”

“แขกผู้ใหญ่มาถึงโดยสวัสดิภาพ คงอยากพบคุณมากแล้ว”

“ถ้าคุณสนใจ แขกผู้ใหญ่ท่านชอบดอกลิลลี่สีขาวมากครับ”

“อา... The Last Supper เป็นภาพวาดที่โด่งดังมาก แต่ ภาพวาด Sistine Madonna ก็สวยดีนะครับ”



ประโยคสนทนาแว่วๆ ที่ได้ยินทำให้เด็กหนุ่มหยุดกึก เขาหลบเข้าไปหลังฉากกั้นแล้วย่อตัวลงเพื่อแอบดูทันที เมื่อเห็นซาซากิใช้ขาเขี่ยกระเป๋าเจมส์บอนด์ใต้โต๊ะส่งให้ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามยิ่งหัวใจเต้นรุนแรงจนปวดแปลบในอก ใบหน้าสวยซีดเผือด... ความจริงที่ปรากฏตรงหน้า ยากที่ใจดวงน้อยจะรับได้ ทั้งเจ็บปวดและผิดหวัง เมื่อดิอน... ไม่ได้เป็นอย่างที่ตนคิด

ดิอน... ริวรู้สึกราวกับถูกชายหนุ่มทรยศต่อความรู้สึกดีๆ ของตนที่มีให้กับอีกฝ่าย

มือขาวเย็นเฉียบและสั่นระริก เขาควานเปะปะไปตามลำตัวเพื่อหาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเก็บหลักฐานต่อหน้าต่อตานี้ไปให้บิดาดู

“ทำอะไรอยู่หรือครับ คุณลูกค้า” เสียงทักจากบริกรที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง

“อ๊ะ... เอ่อ... ปวดท้อง น่ะครับ... จะไปห้องน้ำหน่อย” ริวสะดุ้งเฮือก ก่อนจะตอบออกไปเสียงสั่น

“ให้ผมพยุงไปมั้ยครับ เชิญทางนี้ครับ”

“ไม่... ไม่ต้อง ผมไปเองได้ ขอบคุณครับ”

“ให้ผมพาไปดีกว่าครับ” บริกรร่างใหญ่คว้าข้อมือขาวแล้วจับไว้แน่น ระหว่างนั้นก็มีบริกรอีกสามสี่คนกำลังเดินตรงมาที่เขา

“ไม่ต้อง! ปล่อย!” ร่างบางสะบัดข้อมืออย่างแรง... บริกรพวกนี้เป็นใครกัน ตอนเข้าร้านมาไม่เห็นมีบริกรตัวโตๆ หน้าโหดๆ แบบนี้นี่... เด็กหนุ่มถอยหลังไปช้าๆ สามสี่ก้าว เมื่อเห็นว่าพวกบริกรหันหลังเดินกลับออกไป ไม่ได้เดินตามตนมา เขาจึงเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องน้ำตามป้ายบอกทางอย่างรวดเร็ว


ซ่า....


ฝ่ามือขาวรองน้ำแล้วใช้ลูบไล้ใบหน้าหลายๆ ครั้งเพื่อเรียกสติให้กลับมาอยู่กับตัว ใจยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตนเองในบานกระจก ก่อนจะถอยหลังออกไปจนชิดผนังห้อง

...อยากให้เรื่องที่เพิ่งได้พบเห็น การที่ได้รู้จักกับดิอนเป็นเพียงแค่ความฝัน เขาไม่ควรที่จะได้รู้จักกับผู้ชายคนนี้เลยจริงๆ
เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกหนักๆ เจ็บในอก... จนต้องยกมือขึ้นประกบเหนือแผ่นอกไว้  เขาเงยหน้าขี้นมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ซึ่งตนเองก็อธิบายไม่ได้ ว่าความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร

เมื่อสงบสติลงได้บ้าง ริวก็ทบทวนเหตุการณ์กับสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่อีกครั้ง ถ้าเขาเดาเรื่องที่ทั้งสองคุยกันไม่ผิด ซาซากิ เคนโซ ต้องเป็นคนขายของผิดกฎหมายนั่นให้กับดิอนแน่ๆ โดยสินค้าที่นำเข้ามาในตู้คอนเทนเนอร์ที่ชื่อ ซารอสซอร์ ถูกนำออกไปเก็บที่อื่นแล้วก่อนที่ตำรวจจะเข้าตรวจพบ

xx/xx/xx, xx:xx, The Last Supper (อาหารมื้อเย็นมื้อสุดท้าย), กุหลาบสีแดง

The Last Supper เป็นชื่อภาพวาดของลีโอนาร์โด ดาร์วินชี่ที่อยู่ในมิลาน ประเทศอิตาลี เพราะฉะนั้น กำหนดการตารางเวลานั่นน่าจะหมายถึงดอกกุหลาบสีแดงในภาษาอิตาเลียน ซึ่งก็คือชื่อร้านอาหารแห่งนี้

ส่วนช่อดอกกุหลาบสีแดงที่เขาเห็นนั่น คงใช้แทนสัญญาณในการนัดพบกันเพื่อส่งมอบอะไรสักอย่างในกระเป๋าเจมส์บอนด์ใบนั้น และการนัดพบครั้งใหม่ จะต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับดอกลิลลี่สีขาวเป็นแน่

จริงสิ! ต้องโทรหาป๊าก่อน!!! ...มือขาวที่ยังสั่นระริกหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เพื่อโทรหาผู้เป็นบิดา


ปัง... แกร็ก!


ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ปิดลงอย่างรวดเร็ว และตามมาด้วยเสียงล็อกกลอน

ร่างบางชะงักค้าง รู้สึกเย็นเยือกไปทั่วทั้งร่าง ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ “คะ... คุณ... ดิอน”

ชายหนุ่มยิ้มตอบ “ไง... เด็กซน” รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าคมเข้มยิ่งทำให้ดิอนดูลึกลับ น่ากลัวจนขนลุกเกรียว ร่างสูงเดินก้าวยาวๆ เข้าไปหาริว ซึ่งถอยหนีไปจนชิดมุมหนึ่งของห้องน้ำ

...ในตอนนี้เด็กหนุ่มแน่ใจแล้วว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย

“มะ... มีอะไร!”

มือใหญ่ดึงโทรศัพท์มือถือออกจากมือเล็กช้าๆ แล้วปากระแทกกำแพงจนแตกกระจายเป็นชิ้นๆ “หึ หึ... เธอนี่มันช่างซื้อบื้อจริงๆ”

“เฮ้ย ทำอะไรน่ะคุณ!”

เมื่อร่างบางทำท่าจะผละหนี แขนแกร่งก็ยกขึ้นเท้ากับกำแพงทั้งสองข้าง กักเด็กหนุ่มไว้ภายใน “คุยกันก่อนซิ”

“ไม่คุย! ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคนร้ายแบบคุณหรอก!” กำมือขาวทั้งทุบ ทั้งดันให้ร่างสูงออกห่างจากตัว “ปล่อยผม!” เขาตะโกนลั่น ด้วยความผิดหวังในตัวตนของอีกฝ่าย

“ไม่คุยก็ได้” ดิอนพูดเสียงเรียบ มือใหญ่ข้างหนึ่งจับคางเรียวแล้วบีบให้กลีบปากอิ่มเผยอออกเล็กน้อย มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบขวดยาพลาสติกขนาดไม่ใหญ่นักขึ้นมา เขาใช้ฟันกัดให้เปิดออก ก่อนจะบีบขวดให้ของเหลวฉีดพุ่งเข้าไปในโพรงปากนุ่ม

“อื้อๆๆๆ” ใบหน้าน่ารักพยายามเบือนหนีแต่ก็สู้แรงของดิอนไม่ได้ เด็กหนุ่มจำต้องกลืนยาลงคอไปบางส่วนอย่างไม่เต็มใจนัก และเมื่อมือใหญ่ปล่อยให้ตัวเขาหลุดออกจากพันธนาการ 

“ทำอะไรน่ะ! คุณเอาอะไรให้ผมกิน!” ริวตะโกนลั่น พร้อมกับเบี่ยงตัวหนีไปทางอ่างล้างมือ แล้วก้มหน้าลงเพื่อคายยาออก

ดิอนเข้าไปยืนคร่อมอยู่ด้านหลัง วางสองมือลงบนอ่านล้างมือเพื่อกันไว้ไม่ให้ริวหนีไปได้ แล้วโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างใบหูนิ่ม “ก็เธอดื้อ ฉันก็เลยเอายาเด็กดีให้กินน่ะสิ”

“อ๊ะ...” จู่ๆ ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรง สมองขาวโพลน รู้สึกเหมือนโลกหมุนไปรอบๆ อย่างรวดเร็วจนเวียนหัว ก่อนสติสัมปชัญญะจะดับวูบ และทรุดตัวลงในอ้อมแขนของเจ้าของเสียงทุ้มนุ่มเบื้องหลัง


“ฉันจะพาเธอกลับไปกับฉัน” ...นั่นคือคำพูดประโยคสุดท้ายที่เด็กหนุ่มได้ยิน


TBC

และแล้ว หนูริวก็เสียท่าเข้าจนได้ >.<

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ ผิดพลาดประการใดฮัสกี้ก็ขออภัยไว้ตรงนี้ด้วยค่ะ ชอบหรือไม่ชอบยังไง อย่าลืมคอมเม้นไว้ด้วยน้า  :pig4:

ปล. ตอนหน้าคงเป็นตอนที่ทุกคนน่าจะรอคอยละม้าง 555555



CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






kappa_uka

  • บุคคลทั่วไป
ริวโดนดิอนจับตัวจนได้ หุหุ
ว่าแต่เขาชอบดิอนภาคนี้นะ
ถ้าเทียบกะภาคTK ภาคนี้ดู
เจ้าเล่ห์ดีอะ มีเสน่ห์ไปอีกแบบ
ส่วนภาคTK จะดูนิ่งๆเย็นชา
นั่งกินแครอทรอตอนต่อไป
ค่ะ อยากอ่านถึงตอนที่ดิอน
ปราบริวได้แบบอยู่หมัดอะ

ออฟไลน์ spy_dummy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
กริสสสสสสสสสสสสสส คุณดิอนลักพาตัวนู๋ริว!!!!!  :a5: ในที่สุดท่านซุสก็มาลักพาตัวแกนีมีด :-[

นั่นลูกชายนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่นะค๊าาาาาาา นู๋ริวจะเป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ย :hao5:  :hao6:

รออ่านตอนต่อไปนะคะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1850
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7
อ้าว .. โดนลักพาตัวซะแล้วหนูริววว~  o22

yata

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เค้ามาแล้วค่ะคุณดาวววววว #คิดถึงเค้าม้อยยยยยยยยยยยยย
มาช้ายังดีกว่าไม่มานะคะ 5555

สมัครสมาชิกไว้ประมาณ 4 ชาติที่แล้ว เพิ่งมีโอกาสได้ใช้นี่แหละค่ะ 55

เข้าชอบพระเอกภาคนี้มากกว่าตอนเป็นแฟนฟิคอีกค่ะ 5555 มีเสน่ห์เนอะ ดูเจ้าเลห์แบบเท่ๆ อร้ายยยยยย
ส่วนตอนที่เพิ่มขึ้นมาที่วัดนั้นก็น่ารักค่ะ เค้าจับปลากัน มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริงกันดีนะคะ 55555 ชอบบบ อ่านแล้วยิ้มแก้มแตกเลยยย

ส่วนริวก็น่ารักค่ะ น่ารักสมอายุเค้านั้นแหละค่ะ ก็ยังเด็กอยู่นิเนอะ ใจง่ายด้วยยยยย กรี๊ดดดดดด
แต่อย่าว่าแต่ริวเลยข่ะ ถ้าเป็นเค้าเจอท่านทรุด? 555 แบบนี้ก็ยอมมมมมม ><

เค้าจะได้กันแล้วสินะ เชียร์อยู่ 555555

คุณดาวซู่ๆ ข่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอ
จะเกาะคุณดาวไททุกทีจนกว่าจะโดนไล่ 55555

AxeziiReaL*


ออฟไลน์ Memindbucker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ท่านซุสลักพาตัวแกนีมีดน้อยไปแล้วววววว
ดิอนดูน่ากลัวมากๆ จะเอาหนูริวไปทำอารายยยย
ริวดูท่าจะมีใจใหดิอนแล้ว มาเจองี้ก็เลยผิดหวัง แถมโดนลักพาตัวอีก ตื่มนจะเป็นยังไงล่ะทีนี้

ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
ท่านเทพ
ลักพาตัวเด็กงั้นเรอะ?
 :hao7:

ออฟไลน์ athena_tiew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เด็กซนโดนดีเข้าจนได้ถ้านู๋ไม่อยากรู้เรื่องงานของป๊ะป๋า
จนคิดอยากพิสูจน์หรือถ้ากลับไปหาเพื่อนเลย นู๋ก็คงรอดจากการถูกวางยาอ่ะนะ แต่ไม่รู้จะเจอแผนไหนแทน คุณดิอนก็ถือว่าโชคดีมาเจรจาธุรกิจ(อาจจะไม่ใช่แบบที่นู๋ริวคิด) แล้วก็ได้คนที่ต้องการมากๆกลับบ้านไปด้วย ว่าแต่ทำไมคุณดิอนพกยาเด็กดีมาด้วยอ่ะคะ หรือทุกรื่องที่ไปสะกิดต่อมอยากรู้ของริว จะเป็นความตั้งใจของคุณดิอน ดิอนดูจะแบดบอยขึ้นนะคะ อย่างนี้แล้วนู๋ริวก็น่าจะเซี้ยวขึ้นด้วยจะได้สมน้ำสมเนื้อกัน

Ddt_duean

  • บุคคลทั่วไป
 :haun4: งื่ออออออออออออออออ มาอ่านต่อออออ

Ddt_duean

  • บุคคลทั่วไป
 :hao6: กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

หนูริวโดนสายตาคมกริบดูดวิญญานสินะๆ

กร้ากกกกกกกกกก จริงๆก็มีใจให้พี่เค้าหละสิๆ 5555555555

ตั้งตารอดูว่าคุณดิอนจะทำอัลไลหนูริวต่อปายยยยย

Ddt_duean

  • บุคคลทั่วไป
 :hao6: :z3: :m31:

อีโมแทนคำพูดค่ะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อย่ารุนแรงกับหนูริวนะคุณดิอนนนนนนน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
เรื่องนี้สนุกมากเลยค้าา มาต่อเร็วๆนะคะ

หนูริว ฉลาด แต่ขาดเฉลียว ชั่วโมงบินก็เทียบกะพระเอกไม่ได้ เป็นลูกไก่ในกำมือซะแล้ว


แต่แสดงพิษสงสักนิดก็ดีนะ  :laugh:

ออฟไลน์ Cockroach

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
โอ้ริวลูกแม่ ในที่สุดก็มีคนมาสู่ขอไปซะทีนะ กรั๊กๆๆ :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ khunkun91

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เด็กซนโดดอุ้มแล้ววววว เย้ๆๆ ทำไมดีใจละ 555555555
ก็ท่านซุสรักของท่านนิน่า ต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เด็กอื่นมาครอง ><

สู้ๆฮะ รอ.2-3-4-5 คิคิ

ออฟไลน์ yumijung

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อ๊ากกกกก...ขุ่นดาว...ขร๋า  :ling1:
ทำงี๊ด้ายยย..งายยย...
เล่นมาแหย่ให้อยากแล้วก็จากไปเฉยเลย  :z6:
เค้าไม่ย๊อมมม..เค้าไม่ยอม...  :z3:  :z3:  :z3:
เค้าปูเสื่อรอน้าาาาา

ออฟไลน์ subbeau

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แกร๊สส เค้าเขินมากเลยตอนที่ดิอนพูดว่า ไง..เด็กซน ดูกรุ้มกริ่มพร้อมจะกินเด็กได้ทุกเมื่อ /แลดูหื่นทุกขณะ  :katai1:
ลักพาตัวเด็กซนไปแล้วดิอนจะมีอะไรรับมือกับหนูริวไหมนะ แล้วหนูริวจะแผลงฤทธิ์อะไรบ้างล่ะเนี่ย รอตอนหน้าอย่าง
ใจจดใจจ่อเลยนะคะ 

ออฟไลน์ rkkurama

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หนูริวโดนอุ้มเสียแล้ว ตอนต่อไปหนูจะเป็นยังไงล่ะ
 :mew3:
เลือดสำรองพร้อม ทิชชู่พร้อม 
 :impress2:

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
ง่ะพลาดท่าโดนจับไปซะแล้ว



รออ่านต่อครับ

ออฟไลน์ Orrdy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ป๋าขา เอายาเด็กดีมาป้อนเค้าบ้างก็ได้นะ
แอบสงสาร นู๋ริว เล็กน้อย  รัก เค้าไปแล้วก็เงี้ย อาจจะผิดหวังนิดหน่อย เดวป๋าปลอบขวัญ ซะหน่อยก็จะดีขึ้น ตอนหน้า ขอคุนดาวว่ นู๋ริว เฮี้ยวๆ ดื้อๆ  แบบสุดกำลัง เลยนะคะ เอาแบบ ป๋า ต้องกุมขมับกันไปเลย อย่ายอม ป๋า ง่ายๆ จำเลยรัก ยิ่งดี ตบ จูบ ต้องมา เอ่อ หื่นไม่พอ ซาดิสต์ด้วย อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ ลงเร็วๆนะคะ ก่อนที่เค้าจะลงแดงตายซะก่อน
ปล รักป๋าที่สุดใน สามโลกเลย แต่รัก คุนดาว มากกว่า(มาแนวออดอ้อน)
 :mew1:
กินแครอท รอ
 :mew1:

ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 935
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1
ตายแล้ว!! หนูริวววว :katai1:
ท่านคะ ทำเบาๆนะคะเด๋วเด็กมันช้ำ  :hao7:


kingonnie

  • บุคคลทั่วไป
 :impress2:
เสร็จละ อินู๋ริว เสร็จแน่ๆ กร๊ากกกกกก
ดิอน แผนจับเด็ก สำเร็จ 5555
เด็กน๋อเด็ก แต่แก่แบบเราก็หลงกลอะ
นี่ยอมตั้งแต่แรกเลยละ ต่อไป ดิอน
จิจัดการขั้นเด็ดขาดแล้วใช่ปะ เค๊าจารอ
ว่าดภาคนี้ ท่านซุส จะร้อนแรงแค่ไหน  :haun4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด