Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Ganymede [กรงรัก... เล่ห์มาเฟีย][020215]  (อ่าน 438322 ครั้ง)

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่
1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่
2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   
เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ
4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ
5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว
6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน
7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ
8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).
9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ
10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป
11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว
บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป
12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด
13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ
14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ
15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail
16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข
17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           
วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง
ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


คู่ตัวละครเอกในเรื่อง ริว x ดิอน

สำหรับชื่อของพระเอก แม็กซิมุส ดิอน ฮัสกี้ขอใช้ ดิอน ในการเขียนบรรยายนะคะ เพราะว่าจำง่ายกว่าน่ะค่ะ

(ชื่อตัวละครในเรื่องอาจจะยาวและจำยากไปสักหน่อย ขออภัยด้วยค่ะ T.T)



INDEX
Chapter 1.1 : The Mysterious of Zeus - Prologue
Chapter 1.2 : The Mysterious of Zeus – Meeting with the Eagle
Chapter 1.3 : The Mysterious of Zeus - Beginning
Chapter 1.4 : The Mysterious of Zeus - Anxious
Chapter 1.5 : The Mysterious of Zeus - First Date
Chapter 2.1 : The Abduction of Ganymede - Lure
Chapter 2.2 : The Abduction of Ganymede - Trapped
Chapter 3.1 : The charming little bird - Addicted
Chapter 3.2 : The charming little bird – Lesson Learned
Chapter 4.1 : Enamour - Stubborn
Chapter 4.2 : Enamour - Childish
Chapter 4.3 : Enamour – Make Love
Chapter 4.4 : Enamour – Case Revealed
Chapter 4.5 : Enamour – Sacrifice
Chapter 5.1 : Allurement of Love – Case Closed
Chapter 5.2 : Allurement of Love – To Choose
Chapter 5.3 : Allurement of Love – Addicted
#### End of Ganymede1 ####

[ตอนพิเศษ อินบอลโลก]
[ตอนพิเศษ วันทานาบาตะ]

Ganymede 2 : Prologue
Chapter1 part1 part2 part3 part4
Chapter2 Part1 Part2
Chapter 3 part1part2
Chapter 4
Chapter 5 Part 1 Part 2
Chapter 6
Chapter 7 part 1 part 2
Chapter 8 part 1 part 2
Chapter 9 part 1 Part 2
Chapter 10 part 1 Part 2


 :pig4: ฝาก like เพจสำหรับอัปเดตนิยายของฮัสกี้ด้วยนะฮ้าบ --> Facebook




อ้างถึง
นิยายทั้งหมดของฮัสกี้ค่ะ  :กอด1:

ตะวันเคียงเดือน
Nisreen, the white rose of the desert
เงาจันทร์ในม่านหมอก
เบลอ
เหนือเมฆ
แต่กาลก่อน
ภูสอยเดือน

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-10-2017 20:12:56 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #1 เมื่อ16-04-2014 14:31:46 »



**นิยายทุกเรื่องของฮัสกี้ ไม่อนุญาตให้นำออกจากเล้า และไม่อนุญาตให้ใครนำไปโพสต์ที่บอร์ดอื่นๆ เด็ดขาดค่ะ


Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue


ก๊อกแก๊กๆๆๆ

เสียงนิ้วมือกระทบบนแป้นพิมพ์รัวเร็วโดยไม่มีจังหวะหยุดพักดังมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว จากเด็กหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นยกระดับในห้องซึ่งเต็มไปด้วยตู้เก็บอุปกรณ์การสื่อสารของระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์มากมาย เขาก้มหน้างุดอยู่กับแล็บท็อปขนาดเล็กที่วางอยู่บนตัก เสียงจากแอร์คอนดิชั่นที่ดังหึ่งๆ เป็นระยะๆ นั้นไม่ทำให้ใบหน้าน่ารักละความสนใจไปจากหน้าจอแล็บท็อปเลยแม้แต่น้อย

“ฮื่ย!! ไม่ยอมหรอก!” ชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องเดียวกันพึมพำกับตนเอง ดวงตาเรียวจับจ้องข้อมูลที่ขึ้นติดกันเป็นพรืดบน จอคอมพิวเตอร์ที่วางเรียงกันไว้เกือบสิบจอ เขากำลังรัวพิมพ์ภาษาสำหรับสั่งงานระบบเครือข่าย เพื่อใช้ดักจับผู้ที่พยายามเข้ามาแทรกแซงระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่ตนได้ติดตั้งไว้

“เยส! เข้าได้แล้ว!!! เย้ๆๆๆ” เด็กหนุ่มร้องลั่น วางแล็บท็อปลงกับพื้นแล้วกระโดดโลดเต้น ทำหน้าล้อเลียนใส่ชายอีกคนในห้องนั้น “เป็นไงล่ะ พี่นาโอกิ ไหนว่าระบบพี่สุดยอดแล้วไง เจาะเข้าได้ง่ายๆ เลยนะ”

“แหมๆๆ เข้าได้ง่ายๆ ใช้เวลาไปตั้งสามสิบแปดนาที ยี่สิบเจ็ดวินาที... ทำมาคุย!” นาโอกิลุกขึ้นยืนเถียง

“ริว! ยังไม่กลับบ้านอีกเรอะ! ป๊าบอกให้กลับไปตั้งนานแล้วนี่” บิดาของเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีเปิดประตูออกพร้อมกับชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง “มาก่อกวนอะไรคิตะคุงอีกแล้ว ห้องแล็บนี่เขามีไว้ให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายคอมพิวเตอร์เท่านั้นนะ”

“โธ่! ป๊าอะ ต่อไปผมก็จะมาทำงานที่นี่แล้ว ก็แค่ทำความคุ้นเคยไว้ก่อน” เด็กหนุ่มลุกขึ้นเถียง ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้นใส่ผู้เป็นบิดา ริมฝีปากอวบอิ่มห่อเข้าหากันอย่างทะเล้น

“เฮ้ย! ไวไปมั้ยเจ้าหนู อีกสิบปีค่อยว่ากันเลย ฮ่าๆๆๆ” นาโอกิหัวเราะลั่น ชายหนุ่มร่างผอมบาง ชื่อเต็มๆ ของเขาคือ คิตะ นาโอกิ เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญทางคอมพิวเตอร์ประจำกรมตำรวจแห่งกรุงโตเกียว ซึ่งมี คามิอุระ ทาเคฮิโกะ บิดาของเด็กหนุ่มเป็นผู้บัญชาการฝ่ายป้องกันและปราบปรามอาชญากรรม

“กลับบ้านไปได้แล้ว ป๊ากับคิตะคุงต้องไปประชุมด่วน” ทาเคฮิโกะออกปากไล่

“มีคดีใหญ่เหรอป๊า” เด็กหนุ่มถามด้วยแววตาใสเป็นประกาย

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก... จะกลับบ้านไปดีๆ หรือจะให้ป๊าจับโยนออกไปกันฮะ!?”

“โธ่ ป๊าอะ... ไม่ให้ผมช่วย แล้วจะเสียใจ!”

ทาเคฮิโกะจำต้องยกมือกุมขมับกับความดื้อของลูกชาย “ริว! คนร้ายจริงๆ ข้างนอกน่ะ ร้ายกาจกว่าที่เราคิดเยอะนะ ระบบจัดการใหญ่ก็ไม่ได้แฮกได้ง่ายๆ เหมือนในห้องแล็บนี่ด้วย กลับบ้านไปกินนมนอนก่อนเถอะ ไปไป๊”

“ป๊า!!! ผมอายุสิบหกแล้วนะ ปีหน้าผมก็จะไปเรียนต่อเมกาแล้วด้วย อย่าดูถูกกันแบบนี้เซ่”

“ไป! คิตะคุง ทิ้งเจ้าเด็กดื้อไว้ที่นี่แหละ ป่านนี้ทุกคนมารอกันเต็มห้องประชุมแล้ว” ผู้เป็นบิดาส่ายหน้าอย่างหงุดหงิดกับลูกชายช่างเถียง เขาตะโกนเรียกผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วเดินอาดๆ ออกจากห้องไป โดยปล่อยให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนั่งทำหน้างอง้ำ งอแงอยู่ในห้องฝึกปฏิบัติการต่อไปแบบนั้น



คามิอุระ ริว เป็นลูกชายคนเดียวของผู้บัญชาการฝ่ายป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมผู้มีผลงานระดับชาติมากมาย เด็กหนุ่มถึงจะอายุยังน้อย แต่มีความสามารถทางคอมพิวเตอร์ระดับหัวกะทิ จนได้รับการทาบทามเข้าศึกษาต่อที่ Massachusetts Institute of Technology (MIT) แห่งประเทศสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ยังไม่ทันเรียนจบไฮสคูล

ความฝันของเด็กหนุ่มคือการได้เป็นตำรวจเฉกเช่นผู้เป็นบิดา แต่ว่าโลกภายนอกที่เขายังไม่เคยได้สัมผัสเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย คนร้ายระดับชาติมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว อำนาจมืดที่แม้แต่ตำรวจยังไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้อง ทำให้ทาเคฮิโกะพยายามกีดกันไม่ให้ลูกชายมายุ่งเกี่ยวกับการทำงานของตน

...แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ จนหลายต่อหลายครั้งทาเคฮิโกะเคยคิดว่า เขาจะไม่ให้เด็กหนุ่มมาวุ่นวายที่สำนักงานตำรวจแห่งชาตินี่บ่อยๆ อีกหากไม่จำเป็น แต่พอโดนรบเร้า ออดอ้อนด้วยดวงตากลมใสแจ๋วนั่น ก็ใจอ่อนไปซะทุกที

..

.....

..

เสียงคลื่นล้อลมม้วนเป็นวงและสาดเข้ากระทบฝั่ง สายลมเย็นของฤดูใบไม้ผลิทำให้จำนวนนักท่องเที่ยวทางทะเลลดลงไปไม่น้อย เด็กหนุ่มร่างบาง ผิวขาวจัดยืนรอเพื่อนๆ ของเขาอยู่ที่บริเวณท่าเรือเฟอรี่ขนาดไม่ใหญ่นัก เขาเดินทอดน่องบนหาดทรายและมองไปตามแนวสะพานยาวเหยียดของท่าเรือ ซึ่งมีเรือเฟอรี่ขนาดเล็กจอดอยู่ประปราย เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นลอนน้อยๆ พลิ้วปรกใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ จนเด็กหนุ่มต้องยกมือขึ้นปัดออกด้วยความรำคาญอยู่หลายครั้ง

หากสายตาไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มชาวต่างชาติที่มีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีน้ำผึ้ง บนศีรษะสวมหมวก หากก็พอเห็นเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่อยู่ภายใต้หมวกหนังใบนั้นได้ ชายคนนั้นอยู่ในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ภายในมือมีกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ ใบหน้าคมเข้มที่มีเคราบางๆ ดูเศร้าสร้อย ขณะทอดสายตามองไปยังทะเลไกลสุดลูกหูลูกตา

...ชาวต่างชาติงั้นเหรอ ดูจากโครงหน้าและสีผิว น่าจะมาจากทางประเทศแถบเมดิเตอร์เรเนียน แต่ดูท่า... ทำยังกับมายืนถ่ายมิวสิกประกอบเพลงอกหักยังงั้นล่ะ... ริวนึกอยู่ในใจ

“เฮ้ย ริว มานานยัง... ไปกันเหอะ เดี๋ยวเรือจะออกจากท่าแล้ว” เสียงใสร้องเรียกมาจากเบื้องหลัง

“จุน! เคนตะ! มาช้าชะมัด!” ร่างบางหันไปต่อว่า เมื่อหันกลับมามองชายชุดขาวคนนั้นอีกครั้ง เขาก็เดินจากไปเสียแล้ว
จุนตบบนหัวไหล่เล็กเบาๆ “เหม่ออะไรวะ ริว ไปๆ เร็วๆ เข้า”


เรือแล่นออกจากท่าเรือไปสักพักก็รายล้อมไปด้วยผืนน้ำสีน้ำเงินเข้ม ริวกับเพื่อนทั้งสองยืนรับลมกันอยู่ที่ด้านท้ายของลำเรือ

“ทำไมต้องไปเก็บข้อมูลทำรายงานไกลขนาดนี้ด้วยวะ แล้วนี่ ห้องข้างในมีให้นั่งดีๆ ก็ไม่นั่งกัน มายืนให้ลมเย็นๆ ตีหน้าให้หน้าด้านเล่นซะงั้น” เคนตะบ่นอุบ

“ก็ข้างในเหม็นบุหรี่นี่หว่า” ริวตอบ “เฮ้ย... นั่น...” ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นหญิงสาวในชุดสีดำสนิท ใส่หมวกซึ่งมีผ้าโปร่งปิดบังใบหน้าไว้ ทำให้เห็นได้แต่ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสด ภายในอ้อมแขนมีช่อกุหลาบแดงขนาดใหญ่ เหมือนกับที่เขาเห็นชายชาวต่างชาติถืออยู่เมื่อก่อนหน้า

“ใครอะ ริว... แต่งตัวเหมือนมาไว้ทุกข์เลยว่ะ” จุนมองตามสายตาเพื่อนไปด้วย

คนถูกถามส่ายหน้าไปมา “ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะปลายจมูกเมื่อหญิงสาวเดินผ่าน เธอเดินไปหยุดอยู่ที่รั้วกั้นท้ายเรือ พึมพำอยู่กับตัวเองสักพัก ก่อนจะโยนช่อกุหลาบนั้นลงทะเลไป

“ยังกะฉากในหนังรักเศร้าๆ ที่พระเอกตายตอนจบเลยว่ะ” เคนตะเปรย

ริวมองตามผู้หญิงคนเดิมเดินกลับเข้าไปยังห้องพักผู้โดยสารด้านใน... ช่อกุหลาบเหมือนกับของผู้ชายที่เขาเห็นแถวท่าเรือ และผู้ชายคนนั้นก็ดูเศร้ามากเหมือนกัน ทั้งสองคนอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกัน... หรือวันนี้อาจจะเป็นวันครบรอบการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของพวกเขาก็เป็นได้

“เฮ้ย... ริว... มัวแต่เหม่อคิดอะไรอยู่ เรือจะเข้าเทียบฝั่งแล้วนะ ไปกันเหอะ”

บางสิ่งบางอย่างทำให้เด็กหนุ่มนึกตะขิดตะขวงอยู่ในใจ แต่เขาก็ก้าวตามแรงดึงของเพื่อนออกไป “อื้ม...”

..

.....

..

“ฮ้า... ฮ้าๆๆ... แม็กซิมุส... อ๊า...” เสียงครางอย่างสุขสมจากหญิงสาวร่างอ้อนแอ้นบนเตียงนอนขนาดใหญ่ มือเล็กปัดป่ายไปทั่วผืนผ้าปูที่นอนเรียบลื่น ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงเป็นมันวาวเผยอร้องทุกครั้งที่ร่างสูงใหญ่โถมกระแทกเข้าใส่อย่างหนักหน่วง

ชายหนุ่มที่คร่อมทับบนร่างบอบบางกัดฟันกรอด เขาไม่ได้สนใจจะสัมผัส กอดรัดหรือปรนเปรอความสุขให้กับเธอสักเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ทางร่างกายเช่นนี้ สำหรับเขาก็เป็นเพียงการระบายความใคร่เท่านั้น

หัวเตียงกระทบฝาผนังห้องเป็นจังหวะถี่รัว หญิงสาวกรีดร้องลั่นไม่เป็นภาษา ตามมาด้วยเสียงครางในลำคอของชายหนุ่ม ก่อนสองร่างที่กอดรัดกันบนเตียงจะปลดปล่อยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านออกมาในที่สุด

“แม็กซิมุสขา... มินอารักคุณจัง...” แขนเรียวขาวโอบกอดร่างแข็งแกร่ง เจ้าหล่อนพยายามพาตัวไปคร่อมทับและเสียดสีเพื่อเรียกปลุกอารมณ์ดิบของชายหนุ่มให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฝ่ามือเล็กประกบบนแก้มตอบที่มีเคราปกคลุมบางๆ ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าสวยเข้าไปเพื่อจูบอย่างเย้ายวน

“พอแล้ว มินอา” แขนแกร่งเหวี่ยงร่างเล็กออกจากกายอย่างไม่ใส่ใจ แล้วลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าทีละชิ้น

“แม็กซิมุส...” เธอลากเสียงยาวอย่างออดอ้อน พยายามจะรั้งให้ร่างสูงอยู่กับเธอต่อ ถึงแม้จะได้ยินคำร่ำลือมามากมายจากพวกดารานางแบบด้วยกันว่าชายหนุ่มผู้ร่ำรวยด้วยเครือธุรกิจโรงแรมและรีสอร์ตขนาดใหญ่ผู้นี้จะเปลี่ยนคู่นอนมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ผู้ชายรวยๆ ตระกูลดี หน้าตาดีขนาดนี้ ใครๆ ก็พร้อมที่จะเอาตัวเข้าเสี่ยง ถ้าได้ควงจะเป็นที่น่าอิจฉามากขนาดไหน จริงมั้ยล่ะ...
มินอาลุกขึ้นจากเตียงทั้งร่างยังเปลือยเปล่า พาร่างขาวๆ และหน้าอกอวบไปบดเบียดแผ่นอกแกร่ง แล้ววาดแขนโอบรอบลำคอใหญ่

“จะรีบไปไหนล่ะคะ อยู่กับมินอาก่อนซี่ นี่เพิ่งหัวค่ำเองนะคะ”

มือใหญ่จับแขนขาวที่เขาคิดว่าเกาะแกะน่ารำคาญมากเหลือเกินออก พอเขาใส่เสื้อผ้าจนครบแล้วจึงเดินจากไปโดยไม่แยแส
เมื่อเห็นว่าใช้ไม้อ่อนเหนี่ยวรั้งชายหนุ่มไม่เป็นผล มินอาจึงงัดไม้แข็งขึ้นมาใช้บ้าง “แม็กซิมุส! คุณรู้หรือเปล่าว่ามินอาเป็นใคร คุณพ่อของมินอาเป็นนักธุรกิจใหญ่ มีอิทธิพลมากในญี่ปุ่นนี่นะคะ คุณนอนกับมินอาแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบสิคะ ไม่กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับบริษัทของคุณรึไง”

ร่างสูงยิ้มเหยียด... ตัวเขาไม่เคยร่วมหลับนอนกับหญิงสาวคนไหนมากกว่าหนึ่งครั้ง และหลังเสร็จภาระกิจแล้วก็ไม่มีใครที่จะรั้งเขาให้อยู่ต่อด้วยได้ แม้จะมีหญิงสาวมากมายพยายามจะเหนี่ยวรั้งเขา บ้างก็หาถ้อยคำมาขู่สารพัด... หึ... แต่คิดเหรอว่าคนอย่างเขาจะกลัว

“คิดว่าทำได้ก็เอาซิ... อยากรู้เหมือนกัน ว่าธุรกิจของฉัน แม็กซิมุส ดิอน ดิ คาร์เนียลลีคนนี้ กับกิจการเล็กๆ ของพ่อเธอ ใครจะล้มละลายก่อนกัน” เขาพูดพลางส่งแผ่นกระดาษให้หญิงสาว  ก่อนเดินออกจากห้อง แล้วหันไปบอกกับหัวหน้าบอดี้การ์ดร่างใหญ่ซึ่งยืนรออยู่ตรงหน้าประตู “บรูโน จัดการพาเธอไปส่งด้วย”

“ครับท่าน” บรูโนค้อมศีรษะรับคำสั่ง พลางยกมือส่งสัญญาณบอกลูกน้องของเขาอีกสองสามคนให้เข้าไปในห้อง เพื่อจัดการพูดคุยเกลี้ยกล่อมและพาหญิงสาวไปส่งกลับยังที่ของเธอ... ในกรณีที่พวกเธอยินยอมแต่โดยดีพวกเขาก็ไม่ต้องเหนื่อยมาก แต่ถ้าพวกเธอดื้อดึงหรือพูดจาไม่รู้เรื่อง ก็อาจต้องมีการใช้กำลังกันบ้าง

เสียงกรีดร้องลั่นตามมาเบื้องหลัง เมื่อมินอาเห็นว่ากระดาษที่เธอรับมาในมือนั้น คือเช็คเงินสดจำนวนไม่น้อย

“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า ฉันไม่ใช่อีตัวนะ!!!” โวยวายไปได้เพียงนิดเดียวใบหน้าสวยก็ต้องชะงักกึก

“พวกแกเข้ามาทำไม!!!” มินอาตะคอกพลางหันไปคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างกาย

บรูโนทำงานเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดให้กับตระกูลคาร์เนียลโลมานาน เขาต้องทำงานร่วมกับ มาเอดะ อัลโด เลขาส่วนตัวเชื้อสายลูกครึ่งของดิอนอยู่บ่อยๆ ในการคลี่คลายปัญหา และลบร่องรอยความสัมพันธ์ของผู้เป็นนายกับหญิงสาวที่เขาร่วมหลับนอนด้วยทั้งหลาย ซึ่งตั้งแต่รับใช้ดิอนมา ตัวเขาเองยังไม่เคยเห็นผู้เป็นนายใช้เวลากับหญิงสาวคนไหนถึงชั่วโมงเลยสักครั้ง “คุณมินอา ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเถอะครับ ผมจะพาไปส่งที่บ้าน” เขาพูดเสียงเรียบ หากแฝงไปด้วยความเย็นชาและน่าหวาดกลัว


แม็กซิมุส ดิอน ดิ คาร์เนียลลีเป็นผู้สืบทอดเชื้อสายมาจากราชวงศ์เก่าแก่ของอิตาลีและยังเป็นเจ้าของกลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในสิบของประเทศอิตาลีด้วยวัยเพียงยี่สิบเก้าปีเท่านั้น เขาเพิ่งมารับช่วงธุรกิจต่อจากผู้เป็นบิดาได้ไม่กี่ปี แต่ความสามารถนั้นมีมากกว่าคนที่สั่งสมประสบการณ์มาเป็นสิบๆ ปีเสียอีก บริษัทในเครือของตระกูลคาร์เนียลโลมีโรงแรมห้าดาวในความดูแลอยู่มากมายทั่วโลก รวมทั้งในโตเกียวด้วย และนอกจากนั้น เขาก็ยังเป็นผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ของธนาคารมิซูโฮ ธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ในประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย

ท่อนขายาวก้าวไปตามทางเดินที่ปูพรมไว้อย่างดีในโรงแรมหรูระดับห้าดาวของเขา พนักงานต่างหยุดค้อมศีรษะทำความเคารพเมื่อร่างสูงเดินผ่าน เพื่อตรงไปยังรถที่จอดรออยู่ด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว

รถยนต์คันโตแล่นออกไปตามถนนแคบๆ ซึ่งสว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากเสาไฟริมสองข้างทาง ไม่นานนักฝนเม็ดใหญ่ก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ตกกระทบหน้าต่างรถเสียงดัง

ดวงตาคมกริบราวกับตาเหยี่ยวทอดมองม่านน้ำฝนทางด้านนอกหน้าต่างรถอย่างเหม่อลอย แต่แล้วแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็เบนความสนใจของชายหนุ่มไปที่มัน เขาจึงหยิบขึ้นมากดรับสาย

“มีอะไรรึ อัลโด”

“ข้อมูลที่ท่านให้หา ได้มาแล้วครับ จะให้ผมเอาไปให้ท่านเดี๋ยวนี้เลยมั้ยครับ”

“....” ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ตอบอะไรออกไป หากความสนใจของเขากลับถูกเบี่ยงเบนไปยังร่างบอบบางของเด็กหนุ่มที่กำลังขี่จักรยานฝ่าสายฝนสวนกับรถของตนไปช้าๆ

ภาพของใบหน้าน่ารัก ริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอออกหายใจ โดยมีเส้นผมที่เปียกชื้นลู่ไปตามกรอบหน้าตรึงสายตาของเขาไว้ จนถึงกับเผลอจ้องมองตามจนเหลียวหลัง 

“หยุดรถก่อน!” ดิอนออกคำสั่งเสียงดังลั่นแข่งกับสายฝนทางด้านนอก เมื่อรถหยุด เขาก็รีบเปิดประตูแล้วก้าวออกมามองตามทิศทางที่เด็กหนุ่มเพิ่งขี่จักรยานจากไป ทว่าสายฝนที่ร่วงหล่นลงมาบดบังทัศนวิสัยไปจนแทบมองอะไรไม่เห็น

“คุณแม็กซิมุส! คุณแม็กซิมุสครับ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ!” เสียงเรียกจากคนขับรถที่วิ่งลงมาพร้อมกับร่มคันโตดึงสติของร่างสูงให้กลับมาอีกครั้ง

“เปล่า ไม่มีอะไร” ชายหนุ่มตอบก่อนกลับเข้าไปนั่งในรถ พลางสะบัดศีรษะแรงๆ

...เขาทำบ้าอะไรลงไป จู่ๆ ก็ผลุนผลันออกจากรถไปแบบนั้น

ดิอนก้มมองโทรศัพท์ซึ่งถือค้างไว้อยู่ในมือ เขาได้ยินเสียงเลขาหนุ่มกำลังเรียกหาตนเสียงหลง จึงตอบกลับไปสั้นๆ “อืม... เดี๋ยวเอาไปให้ฉันที่บ้านพักริมหาดก็แล้วกัน”

..

.....

..

สายลมเย็นพัดเอื่อยๆ พากลิ่นน้ำทะเลให้ขจรขจายไปทั่วบริเวณริมหาด เสียงน้ำทะเลซัดสาดขึ้นสู่ฝั่งราวกับเสียงเพลงเบาๆ ให้ผู้ที่บังเอิญผ่านไปมาได้ฟังและรู้สึกผ่อนคลาย

ดิอนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้บนระเบียงห้องติดชายทะเล มือใหญ่ถือแก้วคริสตัลซึ่งมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใสไร้สีสันอยู่ภายใน

...วอดก้าที่แช่เย็นเฉียบไว้ในน้ำแข็งในถังไม้ หากรสชาติร้อนแรงดั่งไฟ

ชายหนุ่มหยิบแฟ้มเอกสารที่เลขาส่วนตัวนำมาให้ขึ้นมาเปิดดู เพียงแค่เห็นรูปเด็กหนุ่มพร้อมเอกสารกำกับในหน้าแรก ก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัว พลางหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาพินิจดูใกล้ๆ

เด็กหนุ่มวัยสิบหกปี ผิวขาว ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต จมูกโด่งสวย ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงตัดกับสีผิวอย่างชัดเจน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนดูนุ่มนิ่ม เด็กหนุ่มในภาพถ่ายดูสดใส ร่าเริง แล้วก็น่ารักน่าทะนุถนอมราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน

ริมฝีปากหยักบางเหยียดยิ้มร้าย ในขณะที่ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนคางสากของตนอย่างครุ่นคิด... ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารนั้นแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปยังเลขาของเขาทันที

“อัลโด ฉันตัดสินใจแล้ว... ฟังให้ดี...”


[to be continued]


:L2: สวัสดีค่า ขอฝากเรื่องแกนีมีดไว้ในอ้อมแขนพี่น้องชาวเล้าทุกท่านเลยนะคะ

โดยชื่อนี้มาจากปกรณัมกรีกนะคะ เนื้อเรื่องคร่าวๆ ก็ประมาณว่า หนุ่มน้อยแกนีมีดเนี่ย เป็นลูกชายของเจ้าเมืองทรอย รูปร่างหน้าตาก็คงจะจัดอยู่ในขั้นดีมากถึงมากที่สุดละมั้งนะคะ ถึงได้ไปต้องตาต้องใจเทพซุส (Zeus) ผู้ยิ่งใหญ่เข้า จนถึงกับต้องปลอมตัวเป็นนกอินทรีย์มาเล่นกับเด็ก (แหม เป็นอมตะแล้วยังอยากกินเด็กอี๊กกก) แล้วก็จกกลับไปยังเทือกเขาโอลิมปัสซะงั้น จริงๆ เนื้อหามีละเอียดกว่านี้ แต่ส่วนที่ดราม่านั้นไม่น่าสนใจค่ะ เราจะสนใจเฉพาะส่วนที่ผู้ชายรักกันเท่านั้น 55555555555555555 อาห์ ความละอ่อนโมเอะช่างทำให้เด็กหนุ่มต้องลำบาก #แกนีมีดไม่ได้กล่าว

นอกจากนี้ แกนีมีดยังเป็นชื่อของดวงจันทร์ที่ใหญ่ที่สุดของดาวพฤหัส หรือ Jupiter ด้วยน้า ก็เพราะท่านซุส (Jupiter) อยากให้หนุ่มน้อยของเขาอยู่ใกล้ๆ อยู่ในสายตาตลอดเวลานินา /me มองข้ามผู้หญิงทุกคนของซุสไป

ด้วยความที่ส่วนตัวฮัสกี้ชื่นชอบปกรณัมกรีกมากอยู่แล้ว ประกอบกับการเป็นสาววายที่ชื่นชอบผู้ชายรักกัน ก็เลยจกเรื่องนี้มาเขียนเป็นนิยายค่ะ^^

จริงๆ มันเป็น re-write มาจากฟิคของตัวเอง โดยเพิ่มเติมในส่วนที่ตกหล่นให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ก็ถือว่าเป็นนิยายออริจินอลเรื่องแรก ยังไงชอบไม่ชอบไง ก็มาคอมเม้นท์มาบอกกันได้นะคะ T.T  :hao5:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-03-2015 02:12:42 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #2 เมื่อ16-04-2014 15:06:21 »

พ่อหนุ่มน้อยริวของเราจะโดนท่าซุสแกล้งอะไรมั้ยน้า  :-[
แค่เห็นหน้าก็ถูกใจท่านซุสซะแล้ว ไม่รอดแน่ๆริว ต่อไปต้องเตรียมตัวเตรียมใจนะ

เปิดเรื่องมาได้น่าสนใจนะคะ ตรงชายหญิงถือช่อกุหลาบแดง จะมีอะไรแอบแฝงมั้ยนะ
สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้คุณฮัสกี้ค่า :mew1:

khunniejang

  • บุคคลทั่วไป
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #3 เมื่อ16-04-2014 15:28:42 »

พี่ดาวววววววววววววววววววววววว 555555. ตอนแรกอ่านเนื้อเรื่องแล้วตกใจ เอ๊ะ!คุ้นๆนะเนี่ย
พอเลื่อนขึ้นไปอ่านชื่อคนโพสเท่านั้นแหละ ชัดเลย 5555 ไม่คุ้นก็ไม่ได้ละ
อ่านเวอร์ชั่นแทคคุณแล้วมาอ่านเวอร์ชั่นนี้แล้วรู้สึกแปลก ๆ 55555
แบบว่าอ่านไปก็จิ้นหน้าพี่คุณอยู่ดี ฮ่าาาาาาา ถึงจะไม่ได้ชื่อคุณก็เถอะ

คิดดถึงนะคะ จุ๊บ ยังอ่านไม่จบเลออออ มาเม้นก่อน 55 ตื่นเต้น

ออฟไลน์ pachth

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 457
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #4 เมื่อ16-04-2014 17:40:01 »

ชอบมาก เนื้อเรื่องดีสุดๆ
เรารู้สึกงงๆบ้างในเรื่องการเขียนบางช่วงโดยเฉพาะตรงที่มีคนหลายคนในบทสนทนา
แต่ว่าอ่านแล้วสนุกมากๆ
รอตอนต่อไปนะ

ออฟไลน์ Fellina

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #5 เมื่อ16-04-2014 19:19:36 »

เห็นชื่อเรื่องก็เข้ามาเลย
เราก็ชอบแกมีนีดเหมือนกัน
เคยจับมาแต่งนิยายครั้งนึง ก่อนจะลบทิ้งไป 555
สู้ๆค่า จะรออ่านนะคะ^^

ออฟไลน์ YaoTJi

  • เพราะชีวิต ขาดวายไม่ได่้
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 159
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #6 เมื่อ16-04-2014 19:57:06 »

น่าสนใจๆ เทพนิยายกรีกนี่ ช-ช อย่างเยอะ 5555

ต่อให้จบนะตัว อย่าดองน้าา จ๊วบ :mew1:

ป.ล. เค้าขอๆ จบเรื่องนี้แล้วอยากให้แต่ง 3p ไฮยาซินทัส เทพอพอลโล เซฟไฟรัส ในเรื่องมันจบเศร้า แต่เค้าอยากให้ตัวแต่งแบบ 3p Happy Ending

คนเขียน: เรื่องนี้เพิ่งลงแค่บทนำเองนังบ้า ให้มาแต่งเพิ่มอะไร  :z6: :beat:

9tails

  • บุคคลทั่วไป
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #7 เมื่อ16-04-2014 21:19:43 »

แกนิมีดริว หนุ่มน้อยอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ กับท่านซุสดิอน เปิดฉากแบบเส้นขนานแทบไม่มีส่วนไหนของเรื่องราว
ที่จะต้องมาเกี่ยวข้องกันเลย ท่านดิอนที่แสนฉลาดและคาดเดาไม่ได้คนนี้จะเข้ามาในชีวิตของหนุ่มน้อยริวได้อย่างไร
สำหรับเรื่องราวต้องสนุกเข้มข้นแน่ๆ เลย รออ่านตอนต่อๆไปค่ะ
 

ออฟไลน์ ♥MM...★

  • ไม่ใช่มืออาชีพ แค่ชอบเขียนไปตามที่ใจต้องการ♥
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 123
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-1
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #8 เมื่อ16-04-2014 21:35:37 »

พอเห็นชื่อเรื่องรีบเข้ามาอย่างไว นี่มันเจ้าชายเมืองทรอย
ที่ซุสหอบหิ้วขึ้นไป ณ โอลิมปัสนี่นา อิอิ
ตามจ้า

ออฟไลน์ rkkurama

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #9 เมื่อ16-04-2014 22:24:00 »

สนุกกกกกกกกกกก
เค้าชอบเรื่องนี้ ติดตามมาอ่าน
 สมัครเล้าเพื่อเรื่องนี้เลยนะ กดผิดพลาดประการใด ขออภัย มาณ ที่นี้เลย
นึกภาพริว แล้วสุขใจเบา ๆ  :impress2:
ท่านซุส   วิ่งลงไปตากฝนทำไม กลางร่มให้ท่านซุสดิอน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
« ตอบ #9 เมื่อ: 16-04-2014 22:24:00 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ yumijung

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #10 เมื่อ17-04-2014 00:01:27 »

 :pig2:ตามมาอ่านรีไรท์อีกรอบ.. o13

ออฟไลน์ ap08572290

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #11 เมื่อ17-04-2014 00:15:17 »

แกนีมีด นี่ใช่คนรินไวน์ให้ซุสปะคะ เหมือนเคยอ่านเรื่องนี้  :confuse: ชอบเรื่องจังเลยค่ะ

ออฟไลน์ spy_dummy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #12 เมื่อ17-04-2014 10:37:43 »

ดิอน!!!!

16ปีนะ 16ปี จะกินเด็กเรอะ อยากเป็นอมตะซินะ เหอๆ ว่าแต่...คุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ #เสียงไอ

เจ้าหนูริวก็แลดูจะแสบซนเอาเรื่องไม่ใช่น้อยนะ

คนหนึ่งบ้าอำนาจ บ้าพลัง กับอีกคนที่แสบซน น่าสนุกนะคะ หึๆ :hao6: :katai2-1:

ป.ล. คุณฮัสกี้อย่าลืมทำสารบัญนะคะ จะได้อ่านแต่ละตอนกันได้สะดวกขึ้นค่ะ ;)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-04-2014 10:43:07 โดย spy_dummy »

kingonnie

  • บุคคลทั่วไป
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #13 เมื่อ17-04-2014 17:16:11 »

 :impress2:

ท่านซุส ของริว กรุณาเอ็นดูน้องริวด้วยนะคะ
ชื่อเรียกอยากจังคะ 5555 เรื่องชื่อเป็นปัญหามาก
ขออนุญาติเรียกแต่ท่านซุสนะคะ  แต่ตระกูลนี้คงจะ
โด่งดังมากในอิตาลี เป็นต้นตระกูลมาเฟียเลยหรือเปล่า
นู๋ริวเราก็ซุกซนน่าดู เดี๋ยวเจอของจริงแล้วจะแสบไม่ออก

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #14 เมื่อ17-04-2014 18:37:17 »

Chapter 1.2 : The Mysterious of Zeus – Meeting with the Eagle

บรรยากาศยามเช้าตรู่ริมชายหาดกว้างเงียบสงัด สายลมเย็นเฉียบพัดมาเป็นระยะๆ เด็กหนุ่มร่างบางจึงเป็นคนเดียวที่นั่งอยู่บนผืนเสื่อริมหาดนั้น ไหล่เล็กสั่นไหวน้อยๆ แต่ก็ยังคงเลือกที่จะนั่งอยู่อย่างนั้นต่อไป ที่ว่างข้างๆ ตัวเขามีกองหนังสือและสมุดโน้ต ส่วนบนตักมีแล็บท็อปวางอยู่

ริมฝีปากสีสดเผยอบ่นไม่หยุดหย่อน “การบ้านเยอะชะมัด อาจารย์จะขยันตรวจขนาดนี้เลยรึไงนะ”

ในขณะที่มือเล็กเปิดแฟ้มเพื่อไล่ดูเอกสาร เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นแทรก เสียงเรียกเข้านั้นเขาจำได้ดี จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากบิดาของเขาเอง “ครับป๊า”

“ทำการบ้านที่บ้านไม่ได้รึไงฮึ ทำไมต้องถ่อไปนั่งทำการบ้านริมทะเล มันหนาวรู้มั้ย ไม่สบายไปจะทำยังไงฮะ”

“โธ่ ป๊า... นั่งอยู่กับโต๊ะที่บ้านน่าเบื่อจะตาย เจ็บตูดด้วย”

เสียงถอนหายใจแรงๆ ดังเข้ามาในโทรศัพท์ “เฮ้ออออ... ไม่รู้ล่ะ เดี๋ยวป๊าให้คนไปรับ!”

“เฮ้ย! ทำไมอะป๊า”

สายลมวูบใหญ่พัดเข้ามากระทบร่างบางอย่างฉับพลัน จนทำให้กระดาษที่หนีบไว้หลวมๆ ในแฟ้มหลุดปลิวว่อนไปทั่ว เขารีบวางโทรศัพท์ในมือลง และโน้มตัวไปคร่อมแฟ้มเอกสารนั้นไว้ก่อนการบ้านจะปลิวหายไปหมด

จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสายลมนั้นหยุดลง แต่เขากลับได้กลิ่นโคโลญจน์แบบผู้ชายจางๆ และรู้สึกถึงเงาของร่างใหญ่ที่พาดทับบนร่างกายตน ริวจึงเงยหน้าขึ้นมองหาต้นกำเนิดของสิ่งเหล่านั้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่มือแกร่งช่วยกดทับบนแฟ้มเอกสารและกองหนังสือของเขาพอดี

เด็กหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยต้องมองต้านลำแสงสีทองจากดวงอาทิตย์ที่อยู่เบื้องหลัง เสื้อสูทสีน้ำตาลเข้มอมดำถูกลมพัดแผ่ออกไปทางเบื้องหลังจนดูราวกับนกอินทรีย์ที่กำลังกางปีกผงาด เป็นชายหนุ่มร่างสูงซึ่งเขาเคยได้พบเห็นเมื่อวันก่อนนั่นเองที่กำลังช่วยเขาจับเอกสารไว้ โดยที่ยอมทิ้งช่อดอกกุหลาบสีแดงในมือลงบนผืนทราย

เมื่อเสียงคลื่นค่อยๆ สงบลง สายลมกลับมาพัดเอื่อยๆ อีกครั้ง ชายร่างสูงจึงผละตัวออก หากดวงตากลมใสยังคงจับจ้องใบหน้าคมเข้มโดยไม่ไหวติงอยู่อีกครู่ใหญ่

“ขอบคุณครับ อา... ดอกไม้ของคุณเลอะเทอะหมดแล้ว” เมื่อนึกขึ้นได้ ริวก็รีบหยิบช่อดอกไม้นั้นขึ้นมาปัดเม็ดทรายออก

“กระดาษปลิวหายไปหลายแผ่นแล้ว” เสียงทุ้มตอบมาเพียงสั้นๆ เป็นภาษาเดียวกันกับที่เด็กหนุ่มเข้าใจ แม้จะฟังดูแปร่งๆ แต่ก็เป็นปกติสำหรับชาวต่างชาติ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมไปขอจากเพื่อนซีร็อกซ์เอาใหม่ก็ได้” เด็กหนุ่มพูดพลางส่งช่อดอกไม้คืนให้ “ผมขอโทษนะครับ ดอกไม้ของคุณ...” เขาชะงัก เมื่อประสานสายตากับอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบ หากสีของม่านตาเป็นสีฟ้าเทา ช่างดูลึกลับและแปลกตามากเหลือเกิน

ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรอีก ริมฝีปากหยักยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือออกไปรับช่อดอกไม้คืน แล้วเดินจากไป

“แปลกคนชะมัด” เด็กหนุ่มพึมพำกับตนเองเบาๆ เขายังคงยืนนิ่งมองแผ่นหลังกว้างห่างออกไปช้าๆ จนลับสายตา


รถคันหรูมีตราของกรมตำรวจเคลื่อนเข้ามาจอดที่ริมหาด เพื่อพาเด็กหนุ่มไปหาผู้บังคับบัญชาตามคำสั่ง ริวเข้าไปนั่งนิ่งอยู่ที่เบาะหลัง แล้วใช้ปลายนิ้วเรียวลูบสัมผัสตรงส่วนปลายจมูกโด่งอย่างแผ่วเบา

...กลิ่นหอมจากโคโลญจน์ของผู้ชายคนนั้นยังคงวนเวียนติดอยู่ที่ปลายจมูก... เขามาทำอะไรที่ชายหาดพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีแดงนั่นกันนะ

นายตำรวจหนุ่มขับรถเข้าเทียบจอดหน้าตึกใหญ่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ก่อนจะหันหน้ามายังเด็กหนุ่ม “คุณหนู ถึงแล้วครับ”

“คุณหนูครับ”

“คุณหนู๊!!!”

ร่างบางสะดุ้งเฮือก “อ๊ะ... คุณโยชิดะ”

“ถึงแล้วครับ ท่านรออยู่ข้างบนแล้วครับ”

“อื้ม ขอบคุณครับ คุณโยชิดะ” มือขาวรวบเก็บข้าวของของตนในรถ แล้วรีบรุดเดินเข้าตึกใหญ่ ตรงไปยังฝ่ายป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมที่บิดาควบคุมอยู่
สองขาเรียวก้าวเดินไปอย่างเนิบนาบ ผ่านห้องประชุมขนาดใหญ่ในชั้นเดียวกับห้องทำงานของทาเคฮิโกะซึ่งประตูเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย พอให้มองเห็นนายตำรวจทั้งในและนอกเครื่องแบบมากมายในห้อง พวกเขากำลังประชุมกันอย่างเคร่งเครียด โดยมีหัวข้อเกี่ยวกับอาชญากรผู้ค้าวัตถุโบราณอย่างผิดกฏหมาย เด็กหนุ่มจึงขยับไปชิดกับผนังเพื่อแอบฟังรายละเอียด

“มีผู้ต้องสงสัยสามราย ถึงพวกเขาจะเป็นพวกกลุ่มของพวกผู้มีอิทธิพล แต่แต่ละคนก็ไม่ใช่คนธรรมดาๆ ที่พวกเราจะขอหมายศาลเพื่อไปตรวจค้นข้อมูลได้ง่ายๆ เพราะพวกนั้นคุมธุรกิจใหญ่ที่เบื้องหน้าดูสะอาด ไม่เคยทิ้งหลักฐานทั้งเรื่องทุจริตทางการเงิน การเสียภาษีหรือการฟอกเงินเลย แถมตระกูลของแต่ละคนก็เป็นตระกูลใหญ่ มีกินมีใช้เหลือเฟือโดยไม่ต้องพึ่งอาชีพทุจริตพวกนี้ด้วยซ้ำ”

“เครือบริษัทใหญ่ของผู้ต้องสงสัยแต่ละราย มีระบบคอมพิวเตอร์ที่มีความปลอดภัยสูง ถ้าจะแอบเจาะเข้าระบบ ก็คงต้องใช้เวลาและบุคลากรมากอยู่ แต่ทางเราไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน เบื้องบนก็คงไม่ให้งบประมาณมาใช้ฟุ่มเฟือยกับเรื่องนี้”

เมื่อได้ยินว่าเป็นระบบที่ไม่สามารถจะเจาะเอาข้อมูลออกมาได้ง่ายๆ นั่นก็ทำให้ริวยิ้มกริ่มอย่างมั่นใจในความสามารถของตน เพราะไม่มีระบบไหนที่เขายังไม่เคยเจาะแล้วไม่ผ่าน นี่คงจะเป็นโอกาสดีของเขาที่จะแสดงให้บิดาเห็นและยอมรับในตัวเขา

...บริษัทในเครืออะไหล่รถยนต์ มัตซึริ
เครืออิเล็กทรอนิกส์ JVC
เครืออาหารสด แห้ง และสำเร็จรูปรวมถึงภัตตาคาร ร้านอาหารและคาสิโน ซาซากิ...

ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างครุ่นคิด กลุ่มธุรกิจทั้งสามกลุ่มดูไม่น่าจะเกี่ยวพันกันสักเท่าไหร่ แต่ละกลุ่มต่างก็เป็นเครือข่ายบริษัทใหญ่ที่มีบริษัทเล็กอยู่ภายใต้มากมาย ซ้ำยังดูไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับการลักลอบนำของโบราณเข้ามาขายเลย แต่ถ้าเขาเจาะเข้าระบบไปดูข้อมูลและการหมุนเวียนของเงินก้อนใหญ่ของกลุ่มบริษัททั้งสามได้ ก็อาจจะพอได้ข้อมูลอะไรบ้าง

“ริว! มาแอบฟังอะไรอยู่ตรงนี้ฮะ!” เสียงดุจากผู้เป็นบิดาที่จู่ๆ ก็ดึงประตูเปิดออก ส่งผลให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก

“ผะ... ผม... ก๊ะ... ก็... ไม่ได้แอบฟังสักหน่อยป๊า ประตูมันแง้มอยู่ แล้วพูดกันเสียงดังขนาดนั้น ใครเดินอยู่หน้าตึกยังได้ยินเล้ย” เด็กหนุ่มตอบเฉไฉ

“ไปรอในห้องป๊านู่นเลย เจ้าตัวแสบ การบ้านเยอะไม่ใช่เรอะ”

ริวเบ้ปากก่อนจะเดินออกไปจากที่ตรงนั้น ริมฝีปากอิ่มบ่นพึมพำ “ก็ถ้าป๊าไม่ส่งคนไปตามผมให้ถ่อมาถึงนี่นะ ป่านนี้เสร็จไปนานแล้ว”

“ป๊าได้ยินนะ!” บิดาร้องทักมาจากเบื้องหลัง “นินทาป๊าเดี๋ยวปั๊ดหักค่าขนมเลย!”

เด็กหนุ่มเข้าไปนั่งอยู่ในห้องทำงานของคามิอุระ ทาเคฮิโกะ ทว่าไม่ได้ทำการบ้านตามคำสั่ง มือขาวเปิดแล็บท็อปขึ้นแล้ววางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะจัดการสุ่มเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์เข้ากับเครือข่ายไร้สายจากตึกอื่นในบริเวณนั้น จากนั้นจึงเปิดโปรแกรมที่ตัวเขาเขียนขึ้นไว้เพื่อเชื่อมต่อเข้าระบบภายนอกอย่างไร้ร่องรอยและไล่ค้นหาช่องว่างให้เข้าไปลักลอบดูข้อมูลภายในของเครือบริษัททั้งสาม

ริมฝีปากสีสดเม้มแน่น หัวใจเด็กหนุ่มเต้นแรงเมื่อข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอแล็บท็อปบอกเขาว่า การเจาะระบบเข้าไปในระบบเครือข่ายของเครืออิเล็กทรอนิกส์ JVC ครั้งแรกเป็นไปอย่างง่ายดาย

...ไม่เห็นเหมือนที่พวกในห้องประชุมพูดเลย ง่ายนิดเดียว หึ

ริวรีบจัดการโหลดฐานข้อมูลการเงินของเครือบริษัทมาเก็บไว้ แล้วออกจากระบบเครือข่ายของบริษัทนั้นทันที ตามด้วยการเจาะระบบเข้าไปยังอีกสองบริษัทเครือข่ายที่เหลือ
เด็กหนุ่มหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ฝีมือไม่ใช่เล่นเลยนะเรานี่... ไอ้โปรแกรมแฮกนี่ก็เพิ่งเขียนเสร็จ ลองของจริงเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย ระบบสุดยอดปลอดภัยของไอ้บริษัทพวกนี้ ไม่เอาไหนเลยจริงๆ

“ริว! ทำการบ้านเสร็จรึยัง” ประตูห้องเปิดออกผลัวะโดยที่ร่างบางไม่ทันตั้งตัว

เจ้าของชื่อนั้นสะดุ้งเฮือก รีบปิดแล็บท็อปของตนทันที “สะ... เสร็จแล้วครับป๊า”

“ไป! กลับบ้านกัน”

ทาเคฮิโกะอยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าหมองคล้ำเพราะความเครียด ชายวัยกลางคนดูอ่อนล้า เมื่อเรียกลูกชายแล้วก็เดินนำล่วงหน้าออกไป


ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิท รอบๆ คฤหาสน์ของทาเคฮิโกะเงียบสงัด หากภายในห้องของเด็กหนุ่มยังมีโคมไฟบนโต๊ะหนังสือเปิดอยู่ พร้อมกับเครื่องคอมพิวเตอร์สามสี่เครื่องและแล็บท็อปของเขา เสียงนิ้วเรียวเคาะแป้นรัวเร็วดังเป็นระยะๆ แม้ตัวเขาจะรู้ว่าไม่ควรทำการแฮกเครือข่ายคอมพิวเตอร์จากที่บ้าน เพราะถึงจะกลบเกลื่อนร่องรอยดีแล้ว อย่างน้อยถ้าเจ้าของเครือข่ายนั้นจ้างแฮกเกอร์ที่มีฝีมือดีมากๆ มาตามย้อนรอยที่เขาแฮกระบบไว้ ก็จะพบว่าตัวเขาทำการเจาะข้อมูลจากบริเวณไหน แต่อีกใจก็อยากรู้อยากเห็นมากเหลือเกิน จึงยอมเสี่ยงดู

...หืม... จากข้อมูลของทั้งสามบริษัท แม้จะเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีเดียวกัน แต่ดูแทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย หากที่น่าสงสัยมากก็คงเป็นเพราะความร่ำรวยของพวกผู้บริหารที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่นั่นอาจเป็นเพราะพวกเขาประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจอย่างชาญฉลาดก็เป็นได้

ดวงตากลมมองตามข้อมูลมหาศาลไปเรื่อย จนไปสะดุดตากับ... ธนาคารมิซูโฮ ธนาคารที่ทั้งสามบริษัทติดต่อทำธุรกรรมด้วยเป็นกิจวัตร เป็นจุดร่วมเพียงสิ่งเดียวที่มีอยู่ ทว่าเมื่อพูดถึงธนาคารใหญ่ที่มีฐานะทางการเงินมั่นคงแล้ว ก็คงมีตัวเลือกอยู่ไม่มากนัก ประเด็นนี้ดูจะไม่ค่อยเป็นหลักฐานความเกี่ยวข้องที่แน่นหนาสักเท่าไหร่ แต่ถ้าตัวเขาลองเจาะระบบเครือข่ายของธนาคารนั้น... อาจจะได้รู้ข้อมูลอะไรมากขึ้น

ยังไม่ทันที่จะเริ่มค้นหาข้อมูลของธนาคาร เพียงแค่เปิดเว็บไซต์ของธนาคารขึ้นมาเพื่ออ่านข้อมูลทั่วไป รูปภาพของผู้ถือหุ้นใหญ่และประวัติคร่าวๆ ก็ปรากฏขึ้นให้เด็กหนุ่มชะงัก

แม็กซิมุส ดิอน ดิ คาร์เนียลลี... ผู้ชายคนนี้ คนที่เจอที่ชายหาดเมื่อเช้านี่

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องทำให้ริวต้องรีบกดปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์และแล็บท็อปของตนเป็นพัลวัน

“ยังไม่นอนอีกรึลูก”

“ป๊า ผม... กำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ” ร่างบางเดินไปเปิดประตูห้องออก

“นอนได้แล้วลูก ดึกมากแล้วนะ พรุ่งนี้ป๊าต้องไปทำงานแต่เช้า อยู่บ้านกับม้านะ อย่าออกไปไหน” 

ดวงตากลมจับจ้องใบหน้าเหนื่อยอ่อนของบิดา แววตาของชายวัยกลางคนดูอ่อนล้ามากเหลือเกิน “ป๊า... ดูเครียดจัง รอยย่นขึ้นเป็นตับเลย คดีนี้ยุ่งยากมากเลยเหรอ”

ใบหน้าทะเล้นของลูกชายทำให้ทาเคฮิโกะหัวเราะออกมาได้เล็กน้อย มือหยาบลูบศีรษะเล็กอย่างแสนรัก “อืม คดีนี้คงไม่คลี่คลายได้ง่ายๆ” ...แต่ที่เขาเป็นห่วงมากกว่า คือการเข้าไปพัวพันกับกลุ่มผู้มีอิทธิพลทั้งหลาย กลัวผลกระทบอันเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นกับครอบครัวและบุตรชายเพียงคนเดียว

ริวเข้าไปโอบกอดบิดา “ป๊าของผมเก่งจะตาย ต้องคลี่คลายได้เร็วๆ นี้แน่ครับป๊า”

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Re: Ganymede Chapter 1 : The Mysterious of Zeus - Prologue [160414]
«ตอบ #15 เมื่อ17-04-2014 18:38:06 »

Chapter 1.3 : The Mysterious of Zeus - Beginning

เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นภายในโรงเรียนเอกชนขนาดใหญ่ ก่อนที่เด็กนักเรียนมากมายจะทยอยเดินออกมาแล้วแยกย้ายไปตามทางกลับบ้านของตน บ้างก็หยุดยืนรอรถที่บ้านมารับ...  ริวเป็นหนึ่งในกลุ่มนักเรียนที่รอรถจากที่บ้านมารับ เพราะที่อยู่อาศัยของเขาอยู่ไกลพอสมควร แต่ยืนรออยู่พักใหญ่ก็ยังคงไม่มีวี่แววของรถตน จนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือนเป็นระยะๆ ว่ามีคนโทรเข้า เด็กหนุ่มจึงหยิบขึ้นมากดรับสาย

“คุณหนู รถยางแตกครับ คงต้องรออีกสักชั่วโมงนะครับ”

“โหย อีกชั่วโมงเลยเหรอ ไม่เอาหรอก ผมกลับบ้านเองก็แล้วกัน”

“อ๊า... ไม่ได้ครับคุณหนู งั้นเดี๋ยวผมโทรบอกให้ที่บ้านส่งรถออกมาอีกคัน คุณหนูรอก่อนนะครับ”

“โธ่... คุณโยชิดะ เสียเวลาน่ะ ไม่ต้องแล้ว ผมจะกลับแล้ว แค่นี้นะ” ริวกดวางหูไปโดยไม่ฟังเสียงค้าน ร่างบางถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะยกกระเป๋าเป้พาดบ่า มือขาวรวบกองหนังสือและแฟ้มเอกสารแล้วเดินดุ่มๆ ออกไปจากโรงเรียน ตรงไปยังสถานีรถไฟทันที


ช่วงเวลาเลิกเรียนใกล้เคียงกับเวลาเลิกงานของหลายบริษัท ที่สถานีรถไฟจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย ต่างคนต่างเร่งรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้านของตน 
เด็กหนุ่มยืนรอรถไฟเข้าเทียบจอดชานชาลา ก่อนจะถูกผู้คนนับสิบที่แย่งกันกรูเข้ามาในรถไฟ เบียดให้เขาเข้าไปอยู่ด้านในสุดของโบกี้

...แน่นชะมัด เข้าใจความรู้สึกของปลาซาร์ดีนในกระป๋องก็วันนี้!

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองออกนอกหน้าต่างรถไฟไปเรื่อย เมื่อเห็นท้องน้ำทะเลสีครามอยู่ลิบๆ ในใจก็นึกไปถึงชายหนุ่มที่ได้เจอที่หาดทราย... แม็กซิมุส ดิอน คือชื่อของผู้ชายคนนั้น... เขาไปทำอะไรที่นั่นกันนะ

แม็กซิมุส แปลว่า ยิ่งใหญ่ ส่วน ดิอน... แปลว่า ซุส ในภาษากรีก เมื่อคืนเด็กหนุ่มลองค้นหาคำแปลของชื่อในอินเทอร์เน็ตมาเรียบร้อยแล้ว จะว่าไป ชื่อของผู้ชายคนนี้ ก็สมฐานะดี

คนอะไรเก่งชะมัด ยังดูไม่แก่เท่าไหร่เลย เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของธนาคารซะด้วย... ร่างบางฉุกใจคิด... แล้วปกติเขาทำอาชีพอะไรกันหนอ เมื่อคืนไม่ทันได้ค้นหาข้อมูลของเขาก็นอนไปเสียก่อน

...เพราะเขาคิดว่า ยังไงผู้ชายคนนี้ก็คงไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคดีของป๊าหรอก


ติ๊ง


“เฮ้ย!” กว่าจะรู้ตัวประตูรถไฟก็ปิดลงและรถไฟก็กำลังเคลื่อนตัวออกไปจากสถานีที่เขาต้องการลงช้าๆ เด็กหนุ่มมัวแต่คิดเพลิน จึงไม่ทันสนใจและเตรียมตัวฝ่าผู้คนออกไปเมื่อตอนที่รถไฟเข้าเทียบจอด

...บ้าชิบ ต้องลงสถานีหน้าแล้วย้อนกลับมาอีก เสียเวลาชะมัด

ริวฝ่าผู้คนออกมาจากรถไฟได้ในที่สุด เขายืนหอบแฮกอยู่ที่ชานชาลา แต่พอขาเรียวก้าวเดินออกไปไม่กี่ก้าว ใจก็นึกไปถึงชายหาดที่ได้เจอกับดิอนเมื่อวันก่อน เขาจำได้ว่าอยู่แถวๆ นี้นี่นา... จะลองไปเดินดูสักหน่อยดีไหมนะ ยังไงตอนนี้รถไฟก็แน่นเหลือเกิน

ร่างบางเดินไปตามชายหาดช้าๆ มองเกลียวคลื่นที่หมุนวนเข้าซัดเซาะหาดทรายขาว แล้วสอดส่ายสายตามองรอบๆ ตัวไปเรื่อยๆ... ชายหาดกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา แต่กลับไร้ผู้คน... รวมถึงผู้ชายร่างสูงที่มักจะถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไว้ในมือคนนั้นด้วย

...วันนี้ไม่ยักจะเจอกับเขาแฮะ เฮ้อ... กลับเถอะ เจ้าริว!


เมื่อเดินออกมาจากหาดทราย นัยน์ตากลมใสก็บังเอิญเห็นร้านอาหารแบบอิตาเลียนที่จัดแต่งไว้อย่างสวยงามตรงหัวมุมถนนที่เขาต้องเดินผ่านไปยังสถานีพอดี ป้ายร้านอาหารทำด้วยไม้ขัดเงาอย่างดี แกะสลักเป็นชื่อร้านว่า Rosa Rossa ซึ่งแปลว่ากุหลาบสีแดง และพอเขามองเข้าไปในร้าน ก็ต้องสะดุ้ง... หัวใจเต้นแรงอย่างไม่น่าเชื่อ

ผู้ชายคนนั้น... แม็กซิมุส ดิอน... เขานั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง และมองออกมาสบสายตากับเด็กหนุ่มพอดี

ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วกวักมือเล็กน้อยเป็นการเชิญชวนริวให้เข้าไปหาเขาภายในร้านนั้น

ร่างบางยืนลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ก็เปิดประตูเข้าไปภายในร้าน เดินตรงไปหาคนที่กวักมือเรียกแต่โดยดี

ชายหนุ่มชาวต่างชาติร่างสูงใหญ่ ผิวสีเข้ม ดวงตาสีฟ้าอมเทาคมกริบดังตาเหยี่ยว เขาอยู่ในชุดสูทเรียบหรูสีดำสนิท บนโต๊ะเขามีเพียงกาแฟวางอยู่ถ้วยเดียวเท่านั้น

“อะ... เอ่อ... สวัสดีครับ” ริวค้อมศีรษะเล็กน้อยเพื่อทักทาย

“ไม่น่าเชื่อ เราได้เจอกันอีกแล้ว”

ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น... เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งเองนะ... “คุณพูดเหมือนเคยเจอผมแล้วหลายครั้งงั้นล่ะ”

ดิอนยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วผายมือเชื้อเชิญให้เด็กหนุ่มนั่งลงกับเขาด้วย “กินอะไรมาหรือยัง ฉันกำลังหาเพื่อนกินอาหารค่ำอยู่พอดี”

“...ไม่ดีมั้งครับ ผมไม่รู้จักคุณสักหน่อย”

“หึหึ... พูดจาเป็นเด็กประถมไปได้ ต้องขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ก่อนด้วยรึไง”

เสียงหัวเราะขึ้นจมูกทำให้ริวรู้สึกเหมือนเขากำลังโดนหยาม เด็กหนุ่มวางกระเป๋าเป้และหนังสือลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่ม มือขาวหยิบเมนูอาหารขึ้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ใจคิดจะสั่งอาหารที่แพงที่สุดซะเลย

ร่างสูงหันไปส่งสัญญาณมือเรียกพนักงานเสิร์ฟให้เข้ามารอรับ

ออร์เดอร์อาหาร แล้วหันกลับมาหาเด็กหนุ่ม “เชิญสั่งได้ตามสบาย”

ริววางเมนูอาหารในมือลง แล้วใช้นิ้วจิ้มสั่งมั่วๆ ไปสี่ห้าเมนูที่ราคาแพงระยับ ทว่าการกระทำของเขายิ่งทำให้ดิอนหัวเราะดังขึ้น

“เด็กกำลังโตนี่ กินจุจริงๆ” ร่างสูงพูดพลางหันไปสั่งกับพนักงาน “จัดแบบพิเศษมาเลยนะ เดี๋ยวเขาจะไม่โต”

ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ก่อนจะเบือนหน้าออกไปทางหน้าต่าง เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงเดินเข้ามาหาดิอนในร้านนี่ แล้วมานั่งร่วมโต๊ะทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันเลย

“ฉันชื่อแม็กซิมุส ดิอน แต่เรียกแค่ว่า ดิอน ก็พอ” ชายหนุ่มพูดขึ้นพลางวางแขนทั้งสองข้างลงกับโต๊ะ ก่อนโน้มตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างสนใจ “ยินดีที่ได้รู้จักนะ คามิอุระ ริว”

เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ “คุณ!”

“ทำไมเหรอ ชื่อ ริว... แปลว่า มังกร... ฟังดูเพราะดี ฉันชอบชื่อนี้นะ”

“คุณรู้ชื่อผมได้ยังไงกัน”

“หืม?”

“ผมถามว่าคุณรู้ชื่อผมได้ยังไง!” ริวถามเสียงเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลจ้องชายหนุ่มเขม็ง

“หืม? เธอถามใครกัน?”

“ถามคุณ! คุณ... ดิอน!”

“อ้อ... ถามฉัน”
 
เด็กหนุ่มลุกขึ้น พร้อมกระแทกมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด “จะตอบได้รึยัง คุณดิอน!”

คนถูกถามไม่ได้ยี่ระกับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของริว เขาอมยิ้ม ลอยหน้าลอยตาใส่อีกฝ่าย จากนั้นจึงชี้นิ้วไปที่ป้ายที่ห้อยอยู่กับกระเป๋าเป้

ริวหันขวับไปดู เมื่อเห็นป้ายชื่อของตนที่บิดาเขียนแล้วเอาห้อยกับกระเป๋าเป้ไว้ พวงแก้มซับสีเลือดก็ร้อนวาบ “.....”

“นั่งลงดีๆ ได้แล้ว” ดิอนพูดเสียงเรียบ

เด็กชายทิ้งตัวลงนั่ง ดวงตากลมจับจ้องใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มเบื้องหน้า จะว่าไป ถ้าเพ่งดูดีๆ ก็ดูเหมือนอายุยังไม่เท่าไหร่เลย เขาคือแม็กซิมุส ดิอน ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ของธนาคารจริงๆ หรือนี่ ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ

“หน้าฉันมีอะไรเหรอ”

“อ๊ะ... ปละ... เปล่าครับ...” ร่างบางเสตาหลบ “ผมแปลกใจนิดหน่อย ที่คุณพูดภาษาญี่ปุ่นได้ดี”

“ขอบใจที่ชม” ดิอนผงกศีรษะเล็กน้อย แต่หลังยังยืดตรง ท่วงท่าของเขาสง่างามราวกับเจ้าชาย “แล้วนี่เธอ... มาทำอะไรแถวนี้”

คำถามที่ทำให้ริวต้องหันกลับไปสบตากับเจ้าของคำถาม... ตามปกติแล้ว ถ้าเป็นคนไม่รู้จักกันมาก่อนก็น่าจะตั้งคำถามว่า บ้านหรือโรงเรียนอยู่แถวนี้เหรอ... ส่วนคำถามนี้ ราวกับอีกฝ่ายรู้อยู่แล้วว่าบ้านของเขาอยู่แถวไหนอย่างนั้นล่ะ

“มาเดินเล่นครับ แล้วคุณล่ะ”

“...ฉันมาพบกับตัวแทนจากบริษัทคู่ค้านิดหน่อย”


อาหารจานใหญ่โตที่จัดแต่งสวยงามมากมายถูกนำมาจัดเรียงจนเต็มโต๊ะอาหาร จนริวอดเบิกตาโพลงไม่ได้ เขานึกบ่นในใจ... แย่แล้ว อาหารมากมายขนาดนี้ นี่เขาจะกินหมดเรอะ!

“กินสิ อาหารร้านนี้อร่อยมากนะ”

กลิ่นของอาหารยั่วยวนให้เด็กหนุ่มน้ำลายสอ ท้องร้องโครกครากด้วยความหิว ก็นี่เป็นเวลาอาหารเย็นของเขาแล้วเหมือนกันนะ “งะ... งั้น... ผมไม่เกรงใจล่ะนะครับ”

เด็กหนุ่มก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารในจานตนซึ่งเขาแบ่งตักมาจากจานใหญ่จนอิ่มแทบขยับไม่ได้ แต่อาหารในจานใหญ่หลายจานก็พร่องไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองชายหนุ่มซึ่งกำลังรับประทานอาหารในจานของตนไปอย่างเงียบเชียบ แล้วเสกลับมามองอาหารที่เหลือในจานอีกครั้ง

...ดันสั่งมาซะเยอะเลย แต่เอ๊ะ เขาไม่ผิดนะ ก็ดิอนเป็นคนสั่งกับพนักงานว่าขอแบบพิเศษเองนี่!

“หึหึ ฉันไม่ว่าอะไรหรอกถ้าเธอกินไม่หมด”

เฮ้ย ...หมอนี่ อ่านความคิดคนอื่นได้ด้วยรึไง!!!

“คุณมาที่ร้านนี้บ่อยเหรอ” พอท้องอิ่ม เด็กหนุ่มก็คิดว่าตัวเขาน่าจะชวนคุยสอบถามอะไรบ้างตามมารยาท

“...ก็บ่อยนะ ฉันอยู่คนเดียว เบื่ออาหารที่บ้านก็ออกมากินที่ร้าน”

เสียงโทรศัพท์มือถือของริวดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา เด็กหนุ่มจึงนึกขึ้นมาได้ว่าที่บ้านคงกำลังเป็นห่วงที่เห็นตัวเขากลับช้ากว่าปกติ มือขาวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย 

“ริว! อยู่ไหนน่ะลูก”

“ม้า ผมกินข้าวอยู่... เดี๋ยวจะรีบกลับครับ”

“นี่ถ้าป๊ารู้เข้า ต้องโวยวายใหญ่แน่ๆ ทำไมถึงกลับบ้านเองล่ะลูก  ตอนนี้อยู่ที่ไหน ม้าจะส่งคนไปรับ”

“เดี๋ยวผมกลับเองได้ ม้ารออีกสักพักนะครับ” ก่อนจะกดวางสายไปทันที

“หืม... เป็นเด็กไม่ดีรึนี่ เลิกเรียนแล้วยังซน ไม่ยอมกลับบ้าน”

แม้ดิอนจะพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา แต่ความรู้สึกของเด็กหนุ่มไม่ต่างกับการโดนท่อนไม้ใหญ่ตีแสกเข้ากลางใบหน้า เขามองค้อนอย่างไม่พอใจ “ก็รถที่มารับมันเสีย แล้วนานๆ ผมจะกลับบ้านเองสักทีด้วย”

“อ้อ ไม่ได้ซน แต่หลงทางมางั้นสินะ”

...หมอนี่ ตั้งใจจะหาเรื่องกันอย่างเดียวใช่มั้ย... ริวโกรธจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้นมาเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนพรวด แล้วหันไปคว้ากระเป๋าเป้และหนังสือกองโต

“ผมกลับล่ะ ขอบคุณสำหรับอาหาร”

“เดี๋ยวก่อนสิ”

เด็กหนุ่มหยุดกึก หากไม่ใช่เพราะคำพูดของดิอน แต่เพราะผู้ชายร่างใหญ่กว่าสิบคนที่ในตอนแรกนั่งอยู่ตามโต๊ะอาหารอยู่เฉยๆ แล้วจู่ๆ ก็พากันลุกขึ้นพรวด พลางจ้องมายังตัวเขาอย่างพร้อมเพรียง

...บอดี้การ์ดของดิอนรึเนี่ย เยอะขนาดนี้เชียว... ฟันซี่เล็กกัดลงบนริมฝีปากอิ่มด้วยนึกโกรธตัวเองที่เข้ามาหาชายหนุ่มในร้านอาหารอย่างชะล่าใจ ริวขนลุกซู่ด้วยสัญชาตญาณที่บ่งบอกว่าตัวเขาอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่ๆ

ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมกับผายมือเป็นสัญญาณบอกให้เหล่าบอดี้การ์ดนั่งลง “ฉันจะไปส่งเธอที่บ้านเอง”

ริวจับจ้องใบหน้าคมสันอย่างไม่ไว้ใจ อยากจะตอบปฏิเสธ ทว่าตัวเขาไม่อยู่ในสถานะที่จะต่อรองได้ “...เสียเวลาคุณดิอนเปล่าๆ”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก “ตามฉันมา” ก่อนจะเดินนำเด็กหนุ่มไปทางประตูสำหรับใช้ออกไปยังลานจอดรถด้านหลัง ซึ่งมีรถคันหรูติดเครื่องเทียบจอดรออยู่แล้ว
ร่างบางเดินตามไปอย่างไม่เต็มใจนัก อยากจะหันหลังวิ่งหนีออกไปทางหน้าร้าน แต่พวกบอดี้การ์ดนับสิบคนนั่นล่ะ คงไม่ยอมปล่อยเขาหลุดมือไปได้ง่ายๆ

มือใหญ่เปิดประตูรถออกแล้วหันกลับมาหาริว “ขึ้นไปสิ”

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อก... เอาวะ ไหนๆ ก็ถอยไมได้แล้ว...

รถคันสวยวิ่งออกจากร้านอาหารอิตาเลียนไปช้าๆ แล้วเคลื่อนเข้าสู่ถนนใหญ่ ร่างสูงนั่งเคียงข้างริวอยู่ที่เบาะหลัง เขาออกคำสั่งกับคนขับรถสั้นๆ “ไปบ้านเจ้าหนูนี่ก่อน” แล้วหันกลับมาหาเด็กหนุ่ม “บ้านอยู่ไหนล่ะ บอกทางสิ”

เด็กหนุ่มชะโงกหน้าไปกระซิบบอกกับคนขับรถสั้นๆ ว่าให้ไปส่งเขาที่สถานีรถไฟแถวบ้าน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับ จึงกลับมานั่งพิงเบาะของตน ใบหน้าน่ารักก้มงุดในขณะที่มือเล็กเย็นเฉียบ... เขากำลังกลัว กลัวผู้ชายคนที่นั่งข้างๆ เขาจับใจ

ดิอนยิ้มกริ่ม ดวงตาสีฟ้าอมเทาของเขาลอบพิจารณาริวอย่างถี่ถ้วน โครงหน้าสวยหวานแบบชาวเอเชีย ผิวขาวเนียนละเอียด ริมฝีปากสีสตรอว์เบอรี จมูกโด่งรั้น ดวงตาที่ดูแพรวพราว ฉายแววสดใสอยู่เสมอ ยิ่งได้มองใกล้ๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ช่างถูกใจเขาไปเสียหมด “เป็นอะไรไป กลัวฉันรึไง”

“....” ...รู้แล้วจะถามทำไมเล่า ใครไม่กลัวคุณก็แปลกแล้ว ก็เล่นหอบองครักษ์มาเป็นโขยงขนาดนี้ ดวงตากลมเหลือบมองในกระจกส่องด้านหลัง เห็นมีรถอีกคันวิ่งตามอยู่ คงเป็นรถของบอดี้การ์ดของดิอนที่ตามมา

เจ้าของเสียงทุ้มพูดอย่างใจเย็น “วันนี้มาคุยเรื่องสัญญางานกับพวกเจ้าพ่อน่ะ เพื่อความปลอดภัยเลยต้องพาบอดี้การ์ดมาเยอะหน่อย ขอโทษที่ทำให้เธอตกใจ”

ศีรษะเล็กผงกขึ้นลงหงึกหงัก ทว่าก็ยังคงเอาแต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ที่เคยทำให้รู้สึกว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาดูอบอุ่นแบบที่บุรุษพึงจะมี หากตอนนี้กลับทำให้รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่สะดวก

ดิอนอดหัวเราะกับท่าทางของเด็กหนุ่มไม่ได้ เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือใหญ่ไปแตะด้านหลังลำคอขาวผ่อง

ปลายนิ้วเย็นเฉียบทำให้ริวสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั่วร่าง จนต้องหันขวับไปถลึงตาใส่อีกฝ่าย “ทำอะไรน่ะ!”

“หึ หึ ฉันไม่ได้จะบีบคอเธอหรอกน่า”

รอยยิ้มตรงมุมปากหยักนั่นไม่ได้ดูน่าไว้ใจเลยสักนิด เด็กหนุ่มเขยิบหนีไปจนชิดติดประตูรถ แต่ยังคงจ้องร่างสูงโดยไม่วางตา



“ถึงแล้วครับ”

คำพูดจากคนขับรถราวกับเป็นระฆังช่วย เมื่อเห็นว่ารถจอด ริวก็รีบหันซ้ายขวาตรวจดูรถแล้วเปิดประตู จากนั้นจึงกระโดดออกจากตัวรถไปอย่างว่องไว หากเมื่อได้เห็นประตูบ้านของตนอยู่ตรงหน้า ก็กลับชาวาบไปทั้งร่าง ... ก็เขาไม่ได้บอกสักหน่อยนี่ ว่าบ้านอยู่ที่ไหน!

ใบหน้าน่ารักหันกลับไปหาชายหนุ่มในรถซึ่งยังคงยิ้มน้อยๆ อยู่เช่นเดิม ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นเป็นเชิงบอกลา ก่อนประตูรถจะถูกปิดลงและแล่นออกไปจากที่ตรงนั้นช้าๆ
แขนเรียวโอบกอดกองหนังสือกับกระเป๋าเป้ไว้แน่น รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งร่างจนหัวไหล่เล็กสั่นสะท้าน... เขาไม่ควรได้พบ ไม่ควรได้พูดคุยกับผู้ชายคนนี้เลย แม็กซิมุส ดิอน... บุคคลไม่ธรรมดา ซึ่งอาจจะนำพาอันตรายใหญ่หลวงมาให้เขาได้


[to be continued]


 :L2: สวัสดีค่า ผ่านไปอีก 2 ตอนแล้วสำหรับแกนีมีด ไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไม ชื่อตอนถึงกลายเป็น 1.2, 1.3 เพราะนี่ยังไม่จบบทแรกของต้นเรื่องเลย ฮัสกี้เลยแบ่งเป็นช่วงเหตุการณ์ย่อยๆ ทั้งหมด 5 ตอนด้วยกันค่ะ หวังว่านัก่านทุกท่านจะชอบและติดตามกันต่อๆไปนะคะ

ปล. ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ แฟนฟิคทุกคนที่ตามมาอ่านที่นี่ด้วย นะคะ *3*

ออฟไลน์ rkkurama

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 o13 หลงรักหนูริวจอมซน  :mew1:  แต่หนูต้องระวังตัวมากกว่านะลูก อันตรายจริง ๆ หลงทางซะได้

ดิอน แปลว่าซุส ต่อไปเค้าเรียก ดิอนว่าท่านซุส นะ เรียกง่ายดี    ท่านซุสจอมเจ้าเล่ห์

ออฟไลน์ Memindbucker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบบุคคลิกของดิอนดูเป็นคนน่าเกรงขาม น่าค้นหาแต่ก็น่ากลัวด้วย
หนูริวต้องระวังให้ดีนะคะ ระวังจะเผลอใจ  :katai2-1:
เหมือนดิอนจะมีแผนการในหัวตลอดเวลาเลยแต่หนูริวก็เป็นเด็กอัจฉริยะ
น่าจะพอสมน้ำสมเนื้อกันเนอะ
จีบเด็กต้องสู้หน่อยนะ ริวดูท่าจะดื้อไม่เบาด้วย

จะติดตามค่ะ เป็นกำลังใจให้ มาอัพบ่อยๆนะคะ

ออฟไลน์ candy sweet

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
สวัสดีค่าาาา เมย์ค่ะ
ตามมาติดๆๆค่ะอ่านกี่รอบก็ยังหลงรักมากขึ้นและก็มากขึ้นค่ะ คิกคิก
จะคอยเป็นกำลงใจให้นะค่ะ สู้สู้ :L1:

ออฟไลน์ athena_tiew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เอาแล้วไงน้องริวคนเก่ง กลายเป็นที่หมายปองของพี่แม็กซิมุสซะแล้ว ศรศิลป์สองคนนี้มันต้องกันหรืออย่างไร ทำไมบังเอิญเจอกันบ่อย แค่เห็นหน้ากันครั้งเดียวก็จำได้แล้ว แล้วดูท่านแม็กซิมุสก็ทรงอิทธิพลนะคะ ไอ้ความรู้สึกน่ากลัวที่น้องริวสัมผัสได้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ รอดูพี่แม็กเผยตัวดีกว่าว่า น้องริวจะรับมือได้มั้ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ spy_dummy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
กานีมี้ดได้เจอกับท่านซุสแล้ว เหอๆ ท่านซุสนี่ร้ายจริงๆ รู้(ใจ)กานีมี้ดไปซะหมด  :hao6:


ป.ล. เค้าเป็นอีกคนที่ตามมาจากสส.ค่ะ สู้ๆนะคะคุณดาว  :katai4:

ออฟไลน์ PK37

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-0
ยังไม่ได้อ่านเลย เห็นมาจากในเฟสก็ตามมาให้กำลังใจพี่ดาวก่อน กิกิ  :L1: :L1: :L1:

ว่าแต่ถึงจะเป็น รี-ไรท์ แต่ความหื่นยังจัดเต็มใช่ไหมคะ  :hao6:

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
หนูริวของเรานี่ ซนจริงๆนะ ระวังนะจ๊ะแฮ๊กข้อมูลง่ายๆแล้วจะโดนลวง อิอิ
ดิออน เท่ห์จัง หลงดิออน ฮ่าาาาา เจอกันหลายครั้งแล้วคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ดิออนต้องวางแผนอะไรซักอย่างแน่ๆเลย

ถึงขนาดรู้จักบ้านริว ไม่ธรรมดาแล้วนะ ริวจ๊ะระวังนะจะโดนผูใหญ่แกล้ง อิอิ
สู้ๆนะคะตัวเป็นกำลังใจให้น้าาาาาา

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
สนุกดีติดตามจ้า

ออฟไลน์ yumijung

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 254
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อันยอง...ลืมแนะนำตัว...มายเนมอีส iy9ok นะคร้าบ  :mew1:

เข้ามาอ่านตอน2ต่อ..อาหนุกอ่ะ..ขนาดอ่านในเล่มแล้วนะ
ก็ยังตื่นเต้น..อ่านไปแทบกลั้นหายใจไป...
ทั่นซูสกะเด็กน้อยการ์นีดได้รู้จักกันแว๊ววววว จุดพลุ   :-[

 

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ได้ยินแว่วๆมาจะมาลงตอนใหม่ รออยู่น้าาาาาา

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
 :pig4: :L1: :L1: :L1: และเราก็หากันจนเจอ 55555ตามคุณดาวมาอีกแล้ว เหมือนริวจะดื้อกว่าเก่านะคะเนี่ย ส่งเด็กริวให้ดิอนกินบ่อยๆนะคะ จะได้เป็นอมตะนานๆ

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4

Chapter 1.4 : The Mysterious of Zeus - Anxious


เวลากว่าสัปดาห์ผ่านพ้นไป อากาศในเขตเมืองโตเกียวอบอุ่นขึ้น ดอกซากุระเริ่มผลิบาน ต้นไม้ตามสถานที่ต่างๆ มีใบไม้สีเขียวอ่อนเย็นตา

รถบัสขนาดย่อมนับสิบคันเคลื่อนออกจากโรงเรียนไปช้าๆ แยกย้ายกันไปตามตารางงานที่จัดไว้ วันนี้ทางโรงเรียนกำหนดให้นักเรียนในชั้นไฮสคูลปีสองเดินทางออกไปบำเพ็ญประโยชน์ต่อสาธารณะ โดยการไปช่วยทำความสะอาดตามสถานที่ต่างๆ แถบชานเมือง ซึ่งมีทั้งวัด สวนสาธารณะ ชายหาด ศาลเจ้า และพิพิธภัณฑ์

กลุ่มของริวและเพื่อนจะไปที่ศาลเจ้าชินโตขนาดย่อม ซึ่งพวกเขาจัดแบ่งหน้าที่กันขณะที่อยู่ในรถ และเริ่มงานทันทีเมื่อเดินทางไปถึง

เพื่อนของเด็กหนุ่มแบ่งกันไปกวาดทำความละอาดลานด้านหน้าและด้านข้าง อีกกลุ่มเข้าไปทำความสะอาดภายในศาลเจ้า ส่วนพื้นที่ด้านหลังนั้นมีไม่มาก ที่นั่นมีบ่อเลี้ยงปลาคาร์ฟตื้นๆ ขนาดย่อมฝังลงไปในพื้น และที่ข้างบ่อนั้นมีต้นซากุระเก่าแก่สูงใหญ่ ริวเลือกที่จะไปจัดการกับส่วนนั้นตามลำพัง

เด็กหนุ่มเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าสำหรับการทำงาน เขาใส่เสื้อยืดสีขาว มีแจ็กเกตผ้ายืดสวมทับ กางเกงวอร์มสีดำ และใส่รองเท้าบูตยางสูงขึ้นมาถึงหัวเข่า เขาอมยิ้ม ขณะที่เงยหน้าขึ้นมองดอกซากุระที่เบ่งบานจนเป็นสีชมพูอ่อนเกือบทั้งต้น กิ่งไม้สั่นไหวตามแรงลมเอื่อยๆ ก่อนจะวางกะละมังใหญ่สำหรับปลาที่จะช้อนขึ้นมาใส่พักไว้เพื่อทำความสะอาดบ่อปลานั้นลงกับพื้น

“เฮ้ย! ริว! เดี๋ยวถูข้างในเสร็จจะออกมาช่วยนะ” เคนตะ เพื่อนของเด็กชายชะโงกหน้ามาตะโกนบอก ระหว่างที่กำลังเช็ดตะเกียงหินตรงทางเข้าศาลเจ้า

“อื้อ!” เด็กหนุ่มชะโงกหน้าไปตอบ จากนั้นจึงเดินกลับไปที่บ่อ แล้วค้อมตัวลงมองปลาตัวโตหลากสีที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำอย่างเป็นสุข เขาหันไปหยิบสวิง ก่อนจะค่อยๆ ช้อนปลาขึ้นมาทีละตัว ใส่ลงในกะละมังพัก

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า... อือ... ศาลเจ้าบอกว่ามีปลาเจ็ดตัว เหลืออีกสอง”

ริวย่อตัวนั่งยองๆ ลงที่ตรงข้างบ่อ สายตามองตามปลาที่ว่ายเข้าไปซุกตัวอยู่ตรงซอกหิน เขาค่อยๆ จุ่มกระชอนลงในน้ำ อีกมือที่ว่างจุ่มตามลงไปไล่ปลาออกมาจากที่ซ่อน

“อ๊า! เร็วชะมัด! นี่แกตัวหัวโจกสินะ!” เด็กหนุ่มต่อว่าเจ้าปลาที่หลุดรอดไปได้ พร้อมกับเคลื่อนกระชอนตาม “น้ำขุ่นหมดแล้วนะ!” เขาใจจดจ่ออยู่แต่กับปลาในบ่อ จนไม่ทันสนใจเสียงฝีเท้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ “หายไปไหนแล้วล่ะนี่”

“อยู่ตรงนั้นไง”

เสียงทุ้มเป็นภาษาญี่ปุ่นแบบแปร่งๆ ที่แม้จะเคยได้ยินเพียงครั้งเดียว หากเขาก็จำได้ดี ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นทันควัน “คุณดิอน!”

ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเทา เขาก็มักจะอยู่ในชุดสูทที่ดูเรียบง่าย แต่เนื้อผ้าเป็นเงาสวยงาม การตัดเย็บบ่งบอกถึงคุณภาพและราคาของมันอย่างชัดเจน

สายลมพัดมาวูบใหญ่ กลีบดอกซากุระสีชมพูจึงปลิวไสวไปในอากาศ พากลิ่นหอมของโคโลญจน์จากร่างสูงมาวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวของเด็กหนุ่ม

ดิอนยิ้มมุมปาก ดวงตาสีฟ้าอมเทาดูลึกลับ มีสเน่ห์กว่าทุกครา ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา เส้นผมไม่ได้หวีเรียบเป็นทรง แต่ปล่อยตามธรรมชาติ ทำให้ชายหนุ่มดูผ่อนคลายและเป็นกันเองมากกว่าคราวก่อน “ไม่จับปลาแล้วเหรอ”

เด็กหนุ่มถอยห่างออกไปจากร่างสูงเพื่อตั้งหลัก “คุณมาที่นี่ได้ยังไงน่ะ!”

“ก็นั่งรถมาน่ะสิ”

“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น!” คิ้วเรียวของเด็กหนุ่มขมวดมุ่น “คุณมาทำอะไรแถวนี้! มาที่นี่ทำไมกัน!”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ก็แวะมาเยี่ยมศาลเจ้า เห็นเด็กทำความสะอาดศาลเจ้าหน้าคุ้นๆ ก็เลยเดินมาทัก ก็แค่นั้น”

“นี่เป็นกิจกรรมของโรงเรียน ผมแค่มาช่วยทำความสะอาด ไม่ได้เป็นเด็กเฝ้าศาลเจ้านะครับ”

“งั้นเหรอ”

...กวนประสาท... คนอะไรก็ไม่รู้ กวนประสาทได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเลยพับผ่าสิ!

ริวหยุดโต้เถียงกับอีกฝ่าย แล้วกลับไปสนใจกับปลาคาร์ฟในบ่อแทน แต่เพราะความหงุดหงิด จึงจุ่มกระชอนพรวดลงไปในน้ำ ปลาที่เหลือทั้งสองตัวจึงแยกกันว่ายหนีไปตัวละทิศละทาง เด็กหนุ่มจิ๊ปากอย่างขัดใจ เขาเลื่อนกระชอนตามปลาไปอย่างรวดเร็ว จนเสียหลักล้มลงไปในบ่อ “อ๊ะ!”

ซ่า...

ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอับอาย ก็ทำไมเขาจะต้องมาเสียฟอร์มต่อหน้าผู้ชายคนนี้ด้วยนะ! ริวเม้มริมฝีปากแน่น พลางก้มหน้านิ่งมองเจ้าปลาตัวร้ายที่ว่ายวนไปมา ราวกับกำลังเยาะเย้ยตัวเขายังไงยังงั้น

...มันน่าจับไปทอดซะ! เด็กหนุ่มมองปลาอย่างเคียดแค้น

ทว่าเงาของบางสิ่งบางอย่างพาดทับลงมาตรงที่เขานั่งอยู่ ริวจึงเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าเป็นเสื้อสูทสีเทาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงข้างบ่อ

“แจ็กเกตเปียกหมดแล้ว ถอดออกซะ แล้วใส่เสื้อนี่ทับไว้ เดี๋ยวจะไม่สบาย”

...ทว่าผิดคาดที่อีกฝ่ายไม่ได้หัวเราะเยาะอย่างที่ริวคิด เขารับเสื้อสูทตัวนั้นมาอย่างงุนงง “แต่เสื้อคุณ... เดี๋ยวจะเลอะเทอะหมดนะครับ”

“ใส่ไปเถอะ ฉันมีสูทอยู่ในรถอีกตัว”

ริวเสตาหลบ แค่เสื้อตัวเดียว คงไม่เป็นไรมั้ง แล้วอีกอย่าง เขาก็แค่... ไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่าย “เอ้อ... ขอบคุณครับ”

ชายหนุ่มปลดกระดุมข้อแขน แล้วพับแขนเสื้อขึ้น เขาส่งมือให้อีกฝ่ายใช้ยึด “ขึ้นมาสิ”

ริวหันกลับไปสบประสานสายตากับดวงตาสีเทาอมฟ้า ก่อนจะเอื้อมมือออกไปวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ ฝ่ามือของชายหนุ่มอุ่นจนเกือบร้อนเมื่อเทียบกับมือที่เย็นเฉียบเพราะเปียกน้ำของตน เมื่อก้าวขึ้นไปยืนบนฝั่งได้ เด็กหนุ่มก็จัดการถอดเสื้อแจ็กเกตตัวนอกออก แล้วสวมเสื้อสูทตัวโคร่งของดิอนไว้แทน

ร่างสูงหยิบกระชอนที่ใช้ตักปลาขึ้นมา พลางย่อตัวลง สายตาจับจ้องไปที่ปลาคาร์ฟในบ่อ เขาเคลื่อนกระชอนในมือลงไปในน้ำช้าๆ นิ่งและเงียบจนแทบไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา จนกระทั่งเขาตวัดกระชอนขึ้น ก็ได้เจ้าปลาตัวโตมาอยู่ในกระชอนอย่างง่ายดาย

“เหลืออีกตัว” ดิอนหันไปบอกกับริว จากนั้นก็ทำเช่นเดิมอีกครั้ง เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวก็ได้ปลาตัวสุดท้ายอยู่ในกระชอนเรียบร้อยแล้ว

เด็กหนุ่มยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เขาก้มลงนับปลาคาร์ฟทั้งเจ็ดตัวอีกครั้ง แล้วเงยหน้าขึ้น “ขอบคุณ... ครับ” สายตาของร่างสูงที่จ้องมองตนส่งผลให้รู้สึกแปลกๆ เขาเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้าชอบกล “เอ้อ... แล้ว... คุณเสร็จธุระที่ศาลเจ้านี่แล้วเหรอ”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก เขาสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง “ถ้าจะบอกว่า ฉันมาที่นี่เพราะอยากพบเธอล่ะ จะว่ายังไง”

ริวถามสวนกลับไปทันที “...คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะมาที่นี่”

“อืม... นั่นสินะ”

เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนี เขาไม่ชอบสายตากับท่าทางเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายเลยจริงๆ “คุณจะไปไหนก็ไปเถอะ ผมยังมีงานต้องทำ” เขาก้มลงหยิบสายยางข้างที่ต่อเข้ากับเครื่องสูบน้ำแล้วนำมาวางลงในบ่อ หยิบสายยางอีกข้างสำหรับปล่อยน้ำออกวางลงในท่อน้ำทิ้ง แล้วจัดการกดเปิดเครื่องสูบน้ำ ทำทีไม่สนใจและไม่หันไปมองอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเงียบไป เขาจึงค่อยๆ หันกลับไปมอง

ดิอนยังคงยืนอยู่ที่เดิม และจ้องมองมาที่เด็กหนุ่ม

“คุณไม่ต้องไปทำงานรึไง”

“วันนี้ไม่อยากทำ” ดิอนตอบ พลางเงยหน้าขึ้นมองดอกซากุระตามกิ่งก้านบนต้น “ดอกซากุระ สวยดี ฉันมาอยู่ที่โตเกียวนี่ได้ไม่นาน เพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก”

“ถ้าคุณอยากดูดอกซากุระบานละก็ ไปดูที่อุเอโนะสิ ที่นั่นมีต้นซากุระเยอะมากเลยนะ” เด็กหนุ่มพูดโดยไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย พร้อมกับปิดเครื่องสูบน้ำไปด้วย จากนั้นเขาก็เปิดสายยางที่ต่อมาจากก๊อกน้ำ แล้วฉีดน้ำเข้าไปในบ่อเพื่อเตรียมการขัดล้าง

“ชวนฉันไปดูเหรอ ถ้าเธออยากไปดู ฉันจะไปด้วยก็ได้”

ริวเงยหน้าขึ้นทันควัน “ผมชวนคุณตอนไหนกัน!”

“พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง มะรืนนี้ตอนเย็นดีมั้ย”

“ใครจะไปกับคุณกัน” เด็กหนุ่มสะบัดหน้าพรืด ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดน้ำ แล้วหยิบแปรงด้ามยาวขึ้นมาขัดพื้นบ่อ

“ฉันจะไปรับที่โรงเรียนนะ แล้วจะไปส่งที่บ้านให้”

ริวส่ายหน้ายิก “คุณพูดเองเออเอง ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไปด้วย”

ทว่าไม่มีเสียงตอบมาจากอีกฝ่าย เด็กหนุ่มจึงหันกลับไปทางที่ดิอนเคยยืนอยู่อีกครั้ง หากผู้ชายต่างชาติที่พูดเองเออเองคนนั้นหายไปแล้ว “คุณดิอน” เขาหันมองไปรอบๆ ซึ่งไม่มีใครเลย นอกจากตัวเขาตามลำพัง แต่กลิ่นโคโลญจน์บางเบายังคงอยู่ “คุณดิอน!” ริวตะโกนเรียก จนกระทั่งนึกขึ้นมาได้ว่า กลิ่นโคโลญจน์นั้นมาจากเสื้อสูทของอีกฝ่ายที่ตนเองใส่อยู่

“อ้าว... จู่ๆ ก็หายไปเฉยเลยแฮะ”

“ริว! บ่นอะไรอยู่คนเดียวน่ะ แล้วนั่น เอาเสื้อใครมาใส่”

“เคนตะ จุน... เมื่อกี้...” ริวยังคงมองหาชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเสื้อสูทที่ตนใส่ “เขาหายไปแล้ว”

“นายเพ้อเจ้ออะไร นี่! รีบล้างบ่อนี่ให้เสร็จเถอะ จะได้กลับกันซะที”

“เมื่อกี้ มีผู้ชายต่างชาติมาที่นี่ พวกนายเห็นรึเปล่า”

ทั้งสองส่ายหน้าไปมา แล้วชี้ไปทางประตูเล็กๆ ทางด้านหลัง “สงสัยออกไปทางนั้นแล้วมั้ง”

“อือ...” ริวยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างงงๆ พร้อมบ่นพึมพำอยู่ในใจ

...คนอะไร นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป เอาแต่ใจชะมัด


To be continued~*


ดิอนเต๊าะเด็กกกก  :mew1: ตอนนี้เป็นตอนที่เขียนขึ้นมาใหม่ และเพิ่งเอามาลงที่นี่เป็นครั้งแรกค่ะ แบบว่าฮัสกี้อยากเพิ่มสเน่ห์ให้ดิอนนี่นา  :-[

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาอ่านนะคะ แล้วก็ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจและอยู่เคียงข้างฮัสกี้เสมอ จะพยายามลงนิยายบ่อยๆ เลยค่ะ สู้!!!!


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-04-2014 13:10:19 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ Orrdy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น่ารักที่สุดเลยค่ะ ป๋าแมก อบอุ่น แต่ก็ขี้โกง หน่อยๆ พอกรุบกริบ อันเน้ ถ้าเค้าเป็น ริว เค้าก็หลงนะ เสน่ห์ป๋า เกินห้ามจุย จี จี ริว ก็คงเริ่มจะชอบ ป๋าแล้วหล่ะ (ริวไม่ได้บอก) เสน่ห์เพิ่ม แต่ความหื่นห้ามลด นะคะ พรุ่งนี้จะลงต่อนต่อไปมั้ยคะ รอ รัว รัว

kappa_uka

  • บุคคลทั่วไป
กิ๊ดๆๆๆตอนใหม่มาแว้ววว ตอนนี้แอบน่ารักอะ ดิอนดูกวนๆเนียนๆอะ
เนื้อเรื่องเริ่มแตกต่างจากของเดิมแล้วด้วย นี่แหละที่รอคอย หุหุ
สมัครสมาชิกใหม่เพราะคุณดาวเลยนะเนี่ย รีบๆลงตอนต่อไปนะคะ  o13 เรื่องนี้ของคุณดาวยูสไข่เป็ดน่าจะเยอะเนอะ 55555555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด