♥[สะดุดรัก หอพักอลเวง]♥ "รักติดดิน" ตอนพิเศษ HNY 2016! ♥ [หน้า 106] (02/01/59)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

หมอไอซ์*น้องอุ่น
103 (32.5%)
หมีกริช*พี่เอม
112 (35.3%)
คิมกิมจิ กับบุคคลลึกลับที่ขออุบไว้ก่อนว่าเสะหรือเคะ
102 (32.2%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 238

ผู้เขียน หัวข้อ: ♥[สะดุดรัก หอพักอลเวง]♥ "รักติดดิน" ตอนพิเศษ HNY 2016! ♥ [หน้า 106] (02/01/59)  (อ่าน 837408 ครั้ง)

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4563
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
น่าร๊ากกกกกกอ่ะ
ชอบชอบเขียนมาอีกน๊า :z2:

ออฟไลน์ Calo love

  • "Look Frist At Me"
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 836
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-5
    • "พี่ครับ...ผมขอ(เอา)พี่ได้ไหมครับ
ช่วงนี้ดูบอลยูโรมั่งเหมือนกันค่ะ  อารมณ์ค้างนิดนึงเลยแถมคอมิคแทรกเนื้อเรื่องหลัก..เกี่ยวมั้ย? 555 XD  ถ้าอาทิตย์กับปิ่นหยกชวนกันดูบอล  แน่นอนว่าปิ่นหยกต้องหลับก่อนแหง ๆ เพราะเป็นประเภทนอนไม่ดึกและแหกขี้ตาตื่นเช้า

//ไม่รู้ว่าทำให้มันไม่ย่อภาพให้ได้รึเปล่าค่ะ..ทำไม่เป็น ยังไงช่วยกดขยายเวลาอ่านแทนละกันนะคะ =w="





"ปิ่นหยก..ดูบอลกัน"






=========================================






















.
.
.
.
.
.
.
.


คุณชายที่ไม่ได้เรื่องก็ยังคงไม่ได้เรื่องต่อไป...เป็นเหน็บแค่นี้ก็จะไม่สู้ซะแล้ว..  *ส่ายหน้า* (ฮาาา) XD



==========================================

ชุ่ยมั่งอะไรมั่ง...ถือว่าดูเอาขำ ๆ ละกันนะคะ :D
พบกันตอนหน้าค่ะ ^^

ปล.ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะที่บางทีแอบเผลอสปอยล์เนื้อเรื่องตอนคุยท้ายบทมากไปหน่อย แฮ่ ๆ (ชอบพล่าม 555) คราวหน้าจะระวังไม่สปอยล์เยอะแล้วค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาาา ม๊วฟ~~~ =3=







 :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1: :jul1:
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก...........แอบจิ้นกับการ์ตูนน่ารักมากครับ........ตามต่อนะครับ :L1:

Porsche23

  • บุคคลทั่วไป
ปิ่นหยกเขินแล้ววิ่งหนีเฉยเลย น่ารักอ่ะ!   :-[

หวังว่าน้องอุ่นใจคงจะหวงแบบพี่ชายจริงๆน๊าา..   = ="

การ์ตูนวาดได้น่ารักมากเลยค่ะ อิอิ

รอตอนต่อไปจ้าา ~~  :pig4:

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
แหม นึกว่าชายท่านจะชวนปิ่นหยกทำประตู  o18
อุ๊ย เปล่าคิดอะไรนะเคอะ -..-

คอมมิคน่ารักมากค่ะ  :L2:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
นึกว่าดูบอล แล้วจะอยากไปเตะบอลซะอีก

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12

ิิำืben

  • บุคคลทั่วไป
แอร๊ยยยยย :m1: ทำไมมันน่ารักงี้อ่า เปนการ์ตูน กรี๊ดดดดดดดกร๊าดๆๆๆๆๆ :m25:
ปิ่นหยกก้อน่ารักง๊าา คุนชายก้อแม่มหล่อลากกกกกกกกกกกกกก :m3:

mamaUM

  • บุคคลทั่วไป
เห็นภาพลูกเจี๊ยบแล้วคิดถึง ท่านฮิบาริ ><

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6843
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
เรื่องนี้น่ารักดีค่ะ  ชอบนายเอกงก  และพระเอกมึน ๆ

ออฟไลน์ RAINYDAY

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1247/-5
    • FB page
Dormitory boys - สะดุดรัก หอพักอลเวง

"รัก...ติดดิน"

Chapter 6 – พี่ชาย..น้องชาย




“....อุ่นใจ”

….เขาได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง...... มันแทบจะไม่ดังไปกว่ากระซิบ ทว่ากลับสะท้อนก้องซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหู


“........อุ่นใจ.....อุ่นใจ......”

และเขาชอบเสียงนั้น


“พี่ปิ่น”

เจ้าของชื่อยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนเขาที่โอบรอบเอวไว้หลวม ๆ  ปิ่นหยกสูงกว่าเล็กน้อยแต่เชื่อว่าอีกไม่นานเขาคงจะสูงทันได้ไม่ยากเย็น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่จ้องมองมาบัดนี้หรี่ปรือดูเย้ายวน พวงแก้มใสขึ้นสีระเรื่อแบบที่เจ้าตัวมักเป็นบ่อย ๆ แต่ครั้งนี้กลับชวนให้ใจเต้นแรงเมื่อประกอบเข้ากับริมฝีปากซึ่งพร่ำเรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมา...

“อุ่นชอบเสียงพี่ปิ่น”

“อยากให้เรียกอีก...เรียกชื่ออุ่นคนเดียว”

ปิ่นหยกระบายยิ้มละไมแล้วยกแขนสองข้างขึ้นโอบรอบคอคนตรงหน้าคล้ายจะตอบรับประโยคเอาแต่ใจนั้น  ใบหน้าโน้มลงมาใกล้พร้อมกับลมหายใจร้อน ๆ เป่าลงคลอเคลียอ้อยอิ่งอยู่ที่ปลายจมูกชวนให้สติทิ้งร่างกายบินล่องลอยหายออกไปนอกหน้าต่าง 

“....งั้นพี่ก็จะเรียกอุ่นใจคนเดียว”
 ริมฝีปากบางหยักยิ้มพรายอีกครั้งก่อนจะเคลื่อนเข้ามาใกล้ช้า ๆ …ช้าเสียจนทรมาน แต่ละวินาทีที่ผ่านราวกันนิจนิรันดร์ จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งสองคนห่างกันด้วยระยะเพียงกระดาษแผ่นบาง ๆ กั้น

อุ่นใจได้กลิ่นหอมละมุนเหมือนเค้กที่เพิ่งทำเสร็จ


....ไม่อยากรออีกแล้ว....

“พี่ปิ่นเป็นของอุ่นนะ..”
เขาหลับตา กระตุกเอวอีกฝ่ายให้ขยับเข้าหา....กลีบปากบางสวยนั่นจะรสชาติหอมหวานเหมือนเค้กด้วยหรือเปล่า....


...นี่มันอย่างกับฝันไป...




กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง.......!!!!!!!!



ใช่แล้ว..เขาฝันไป


เคร้ง!!


นาฬิกาปลุกกระเด็นหล่นจากหัวเตียงลงกระแทกพื้น ตัวเครื่องลอยไปฝั่งหนึ่ง ส่วนถ่านนาฬิกาหลุดลอยไปอีกฝั่งแล้วกลิ้งหายไปใต้เตียง และเจ้าของนาฬิกาก็ขดตัวซุกอยู่กับหมอนข้างราวกับจะรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวกันไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทั้งหน้าร้อนผ่าวไปหมด เกิดจะนึกอายผีสางนางไม้ในห้องนอนตัวเองขึ้นมากะทันหัน

“ฝันบ้าอะไรเนี่ย...”  เด็กหนุ่มโอดครวญกับลายโปเกมอนบนปลอกหมอน  “...ถ้าพี่ปิ่นรู้เข้า…”

เป็นปกติธรรมดาสำหรับอุ่นใจไปแล้วที่มักจะฝันถึงพี่ชายซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดอย่างปิ่นหยก  ที่ผ่านมาเขามักจะฝันถึงเหตุการณ์ปกติทั่วไป ชีวิตประจำวัน เรื่องที่โรงเรียน หรืออาจจะเรื่องราวแฟนตาซีบู๊ล้างผลาญอะไรก็ตามแต่โดยมักจะมีปิ่นหยกเป็นหนึ่งในบุคคลที่มาโผล่ในนั้นไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่ภาพความฝันที่ยังตรึงแน่นอยู่ในหัววันนี้กลับต่างออกไปจากทุกที...มันช่างชวนให้ใจหวิว ๆ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ...

อุ่นใจยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ส่ายหัวไปมาไล่ความคิดฟุ้งซ่านก่อนจะเดินลากเท้าไปเก็บซากนาฬิกาที่กระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทางเมื่อครู่นี้  ตอนสะดุ้งตื่นคงเผลอปัดแรงไปหน่อย เห็นสภาพเข็มนาฬิกาหลุดออกมาห้อยร่องแร่งและกระจกที่มีรอยร้าวพาดกลางแบ่งหน้าปัดออกเป็นสองฝั่งก็ต้องโคลงหัวไปมามาเบา ๆ ด้วยทำใจว่าคงจะต้องไปหาอันใหม่มาใช้เสียแล้ว  เขาวางมันทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วเดินเนือย ๆ ไปหยิบผ้าขนหนูผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำ...เช้าวันเสาร์ที่บรรยากาศขมุกขมัวแปลก ๆ แบบนี้ โดนน้ำเย็นสักหน่อยอาจจะช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้นบ้าง

เพียงไม่นาน.. เด็กหนุ่มก็ออกมายืนเช็ดผมที่เพิ่งสระมาหมาด ๆ  สายตาเหลือบมองเวลาจากนาฬิกาข้อมือที่หัวเตียง วันหยุดอย่างนี้ร้านจะเปิดเก้าโมง กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวจัดการร่างกายเสร็จก็ใกล้เวลาเปิดร้านพอดี  ถ้าลูกค้าเยอะเขาอาจจะลงไปช่วยอีกแรง

อุ่นใจเหม่อมองหน้าปัดร้าว ๆ ของนาฬิกาปลุกบนโต๊ะอย่างเลื่อนลอย... แม้จะโดนน้ำเย็นหวังจะให้หัวโล่ง แต่กลับไม่ได้ช่วยชะล้างเอาความคิดฟุ้งซ่านเกี่ยวกับความฝันเมื่อเช้าออกไปได้อย่างที่คิด


‘..พี่ปิ่นเป็นพี่นะ...’


‘….แต่ก็ไม่ใช่พี่แท้ ๆ แบบพี่เอมไม่ใช่เหรอ....’ เสียงเล็ก ๆ น่ารังเกียจแย้งขึ้นในหัว


...อีกเสียงหนึ่งตั้งคำถามขึ้นใหม่ ‘...พี่ปิ่นเป็นผู้ชาย......’


อุ่นใจทรุดตัวลงนั่งกุมขมับ ปล่อยน้ำจากผมที่เพิ่งสระไหลลงหยดแหมะ ๆ บนผ้าปูเตียง...นี่มันชักจะเพี้ยนกันไปใหญ่แล้ว  เขาสูดลมหายใจเข้าลึก...ความคิดฝ่ายมองโลกในแง่ดียังคอยจะหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง ...มันก็คงไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไรนักหรอกน่า..ใช่ไหม? ความฝันเป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ นี่ก็เป็นแค่อีกรูปแบบหนึ่งของความฝันแปลก ๆ ที่ใครก็ฝันกันได้ไม่ใช่หรือไง..? ถึงแม้บรรยากาศจะเหมือนจริงมากจนน่าตกใจ...แต่ก็ไม่ใช่ว่าชีวิตจริงเขาจะอยากทำอย่างนั้นกับปิ่นหยกเสียเมื่อไหร่กัน


เด็กหนุ่มล้มลงไปฟัดหมอนข้างลายโปเกมอนจนหนำใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องโทรศัพท์ภายในที่วางอยู่ในห้องพักของตัวเอง


ถ้าเป็นพี่หมอ อาจจะเอาเรื่องแบบนี้ไปปรึกษาด้วยได้...ใช่ไหมนะ?

ยังไม่ทันจะได้คิดทบทวนให้ถ้วนถี่ มือก็คว้าหูโทรศัพท์ลักษณะเดียวกับที่มีอยู่ในทุกห้องของหอพักแห่งนี้แล้วกดหมายเลขที่เริ่มจะชินมือนอกจากเลขห้องของปิ่นหยกและเอมจิต


3 – 3 – 0 – 2


แล้วเสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้นที่ห้องพักชั้น 3 เลขห้อง 302 ปลุกให้เจ้าของห้องงัวเงียขึ้นมารับสาย...



................................................................



...........................................




.




.




.




.


เก้าโมงครึ่ง...ปิ่นหยกเดินงุ่นง่านผ่านป้าย “ร้านเค้กทานตะวัน” ด้วยสีหน้าหงุดหงิดเหมือนเพิ่งกินรังแตนไปหมดประเทศ เสียงกระดิ่งกรุ๋งกริ๋งที่ดังขึ้นขณะเปิดประตูร้านและแอร์เย็นฉ่ำที่พัดเข้าใบหน้าช่วยให้อารมณ์เย็นลงบ้าง แต่ไม่ได้ช่วยให้รอยขีดข่วนและแผลถลอกปอกเปิกเต็มเนื้อตัวจางหายไปแต่อย่างใด  และที่เดินตามหลังเขามาต้อย ๆ เหมือนลูกเจี๊ยบตามแม่คือเด็กหนุ่มลูกเศรษฐี...หรือจะพูดใหม่ให้ถูกว่า ‘อดีตลูกเศรษฐี’ ตัวปัญหาผูกขาดของปิ่นหยกที่สภาพตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างกันนัก ทั้งเนื้อตัวมีแต่รอยถลอกและเศษดินโคลนเปรอะเปื้อน ผมเผ้ายุ่งเหยิง และถ้าจ้องดี ๆ ก็อาจจะเห็นเศษใบหญ้าที่ติดอยู่ตามเส้นผม

เอมจิตถึงกับต้องหยุดเสิร์ฟเค้กลูกค้าเพื่อมายืนขำอย่างเป็นเรื่องเป็นราวพลางลากทั้งสองคนไปหลังร้านก่อนสภาพมอมแมมนั่นจะไล่ลูกค้าไปเสียหมด

“...ไปเอาหัวมุดดงหญ้าที่ไหนกันมาน่ะ...อุ๊บ! ฮ่ะ ๆ!!” 
เห็นได้ชัดว่าเอมจิตยังเก็บอาการได้ไม่ดีเท่าที่ควร โดยเฉพาะเมื่อเห็นเด็ก ๆ สองคนในสภาพเยินพอกัน แต่อีกคนทำหน้าราวจะพ่นลาวาออกมาจากตาหูจมูกปาก...ส่วนอีกคนยืนทำหน้ามึนเหมือนยังไม่ตื่นอยู่ข้าง ๆ

“ก็ไอ้ลูกเจี๊ยบนี่ดิพี่เอม!” ปิ่นหยกโบ้ย  “ขี่จักรยานไม่เป็นก็ไม่บอกก่อน!!”

เอมจิตเอียงคอรอฟังต่อ กำลังนึกสงสัยว่าเกี่ยวอะไรกับจักรยาน... แต่จะว่าไปตอนทั้งสองคนเดินเข้าร้านมาเขาก็เห็นจักรยานสีเหลืองดำคันหนึ่งที่ไม่รู้ของใครจอดหลบมุมหน้าร้านอยู่หนึ่งคัน บางทีอาจจะเป็นจักรยานที่ปิ่นหยกกำลังพูดถึง 

ชายหนุ่มไม่ต้องเสียเวลาสงสัยนานเลย เมื่อคุณลูกจ้างผู้น่ารักของเขาเริ่มกล่าวคำสรรเสริญวีรกรรมของเพื่อนคุณชายร่างสูงเป็นฉาก ๆ

...................................................


...............................


ชั่วโมงกว่า ๆ ก่อนหน้านี้  เอมจิตขอให้ปิ่นหยกช่วยออกไปซื้อของใช้ที่ยังขาดในร้านมาให้ โดยมีอาทิตย์รับอาสาจะไปช่วยซึ่งเอาชนะเสียงคัดค้านที่ล้มเหลวไม่เป็นท่าของปิ่นหยกอย่างสวยงาม...

‘รอบนี้ต้องซื้อเยอะ ไปช่วยกันถือของก็ดีนะ’ เป็นคำพูดส่งท้ายของชายหนุ่มเจ้าของร้านทั้งใบหน้ายิ้มแย้มก่อนทั้งสองคนจะเดินออกจากร้านในลักษณะใกล้เคียงปาท่องโก๋...

ระหว่างที่พี่เลี้ยงจำเป็นเดินเลือกของในซูเปอร์มาเก็ตพร้อมกับคำนวณราคาสินค้าเพื่อความคุ้มค่าอย่างบ้าคลั่ง (อุ่นใจที่เคยมาซื้อด้วยนาน ๆ ครั้งเรียกว่าอย่างนั้น) เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่พบคนที่อ้างว่าจะมาช่วยถือของเสียแล้ว

ปิ่นหยกเคาะนิ้วกับเคาน์เตอร์ขณะที่รอพนักงานคิดเงิน สายตากวาดมองไปรอบตัว ไอ้คุณชายบ้าหายหัวไปไหนก็สุดจะคาดเดา อย่างไรก็ตาม ภาพของท่านชายอาทิตย์และจักรยานสีเหลืองดำโครงอลูมิเนียมที่เจ้าตัวเดินจูงมาหยุดอยู่หน้าซูเปอร์มาเก็ตไม่ใช่หนึ่งในสิ่งที่เขาคิดว่าจะเห็นแน่นอน


เทพเจ้าแห่งเงินตราและความร่ำรวยครับ.. หมอนี่ไปขโมยจักรยานใครมาวะเนี่ย!!


“จักรยานนั่นมาจากไหน” เขายิงคำถาม สภาพมันดูดีทีเดียว พลาสติกยังหุ้มอยู่ด้วยซ้ำ ของใหม่แน่นอน...ประเมินด้วยสายตาแล้วราคาขายอย่างน้อยก็ไม่น่าจะต่ำกว่าสี่พันบาท

“ซื้อมา”  อีกฝ่ายตอบพลางพยักพเยิดไปทางร้านขายจักรยานอีกฝั่งถนน   

สมองแปลผลคำว่า ‘ซื้อมา’ ที่ได้ยินอย่างรวดเร็ว.. ซื้อมา...ใช้เงิน แสดงว่าไอ้คุณชายนี่มีเงินติดตัวมาด้วยสินะ อย่างน้อยก็พอจะซื้อจักรยานคันใหม่ได้  “ไหนว่าไม่มีเงินไง”

“ก้อนสุดท้าย”

“อ้อ..เหรอ..” เขาพยักหน้า แต่เดี๋ยวสิ! “ห๊ะ!!! ว่าไงนะ!!!”

“เงินก้อนสุดท้าย”  อาทิตย์ยืนยันซ้ำอีกครั้งให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาด

“ห๊ะ!!?” 
และปิ่นหยกก็อุทานคำเดิมอีกครั้งแม้มันจะฟังดูโง่เง่ามาก

“ปิ่นหยกทำหน้าตลกจัง”

เขาเกือบจะหลุด ‘ห๊ะ!!?’ ครั้งที่สามออกมาแล้ว แต่สติด้านที่ยังทำงานดีอยู่ฉุดเอาไว้ว่าพอเถอะก่อนจะทำให้ตัวเองดูปัญญานิ่มไปกว่านี้ ที่ต้องเคลียร์คือเรื่องจักรยานนี่ต่างหาก “แล้วซื้อมาทำไมเนี่ย!?”

“มันไกล..ขี้เกียจเดิน” เด็กหนุ่มร่างสูงยื่นมาช่วยเอาข้าวของพะรุงพะรังในมือปิ่นหยกไปช่วยถือแล้วพูดต่อ “ของก็เยอะด้วย...จะได้ใส่ตะกร้า” 

ว่าแล้วก็หันหลังกลับไปยังจักรยาน เตรียมเอาข้าวของใส่ตะกร้าหน้ารถให้เรียบร้อย



เพียงเพื่อจะพบว่ารุ่นนี้ไม่มีตะกร้า



“..........”



“เอ่อ...อย่างน้อยก็มีที่นั่งคนซ้อนนะ” 


...เป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย!


หลังจบจากบทสนทนาหน้าซุปเปอร์มาเก็ตเรื่องจักรยานคันใหม่ที่คุณชายตกยากใช้เงินก้อนสุดท้ายที่ได้จากคุณพ่อซื้อมาอย่างใจง่าย ด้วยเหตุผลที่ว่าทางจากหอพักถึงซูเปอร์มาเก็ตนั้นไกลเกินกว่าท่านชายจะเดินแบกของกลับร้านได้ โดนปิ่นหยกบังคับให้เอาไปคืนที่ร้านก็เห็นป้ายโชว์หราว่า ‘สินค้าซื้อแล้วไม่รับเปลี่ยนหรือคืน’ พร้อมเจ้าของร้านกล้ามโตหน้าโฉดที่มีรอยสักเต็มตัวเดินโฉบไปมาให้ได้หวาดเสียวเล่น ความคิดที่ว่าจะเอาไปคืนก็เป็นอันต้องพับเก็บไป...

“ใช้เงินไม่รู้จักคิด ไม่สงสัยเลยทำไมพ่อถึงเตะโด่งออกมา”  ปิ่นหยกบ่นงุบงิบพลางคว้าข้าวของในมืออาทิตย์มาถือไว้เองทั้งหมดแล้วขึ้นไปนั่งคร่อมรอบนที่นั่งซ้อนของจักรยาน “เอาวะ..! ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ซื้อมาแล้ว แกปั่นดิ๊!”

อาทิตย์เอานิ้วชี้มาที่ตัวเองอย่างงง ๆ  “ฉันเหรอ”
“ซื้อมาก็ขี่สิ...เร็วเข้า! พี่เอมรอแย่แล้ว”  เขาคะยั้นคะยอพร้อมกับเอามือตบเบาะนั่งคนปั่นย้ำ ๆ เป็นเชิงเร่ง

แน่นอนว่าถ้าปิ่นหยกรู้สภาพตัวเองหลังจากนั้น เขาคงเลือกที่จะปั่นเองหรือไม่ก็แบกถุงเยอะแยะมากมายเหล่านั้นเดินกลับบ้านเสียยังจะดีกว่า....


.......................................................


....................................


เอมจิตเหมือนจะยิ่งหัวเราะหนักขึ้นเมื่อได้รู้เรื่อง

“สรุปว่าพากันปั่นจักรยานแหกโค้งเข้าดงหญ้ากันมาเหรอเนี่ย!...โถ ๆ  ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“พี่เอมอย่าขำดิ...” ปิ่นหยกประท้วง หลังจากหวิดจะหน้าแหกไปสองรอบ กว่าท่านอาทิตย์จะสารภาพออกมาว่าขี่จักรยานไม่เป็น สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ต้องแบกสังขารเยิน ๆ ขึ้นมาเป็นคนขี่แล้วให้อีกฝ่ายที่ตัวทั้งสูงทั้งหนักเป็นคนถือของซ้อนท้ายอยู่ข้างหลัง ได้แต่นึกค่อนขอดตัวเองอยู่ในใจ....ไอ้ปิ่น แกมันจนแล้วยังแมนโคตร!

“วันนี้น้องแววมาช่วยงานด้วย... ลูกค้าก็ยังไม่เยอะ ทั้งสองคนไปทำแผลจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนไป”

“อ้าว พี่แววอยู่เหรอครับวันนี้”


พี่แววที่ว่าคือ ‘แวววัน’ สาวสวย โสด โหด เกรียน เรียนรามคำแหง พักอยู่หอนี้เช่นกัน ดังนั้นจึงสามารถมาทำงานเป็นประจำได้ในวันธรรมดาที่เด็ก ๆ ไปโรงเรียน และวันหยุดบางวันที่เจ้าหล่อนมีเวลาและนึกอยากจะมาเช่นวันนี้

ปิ่นหยกมองไปรอบ ๆ บริเวณ แต่ไม่เห็นวี่แววของน้องชายคนเล็กของบ้าน  “แล้วน้องอุ่นล่ะพี่เอม”

 “บอกว่าไปหาหมอไอซ์ที่ห้องน่ะ...”
เอมจิตยิ้มน้อย ๆ  แล้วชี้ไปทางอาคารหอพักชั้นบน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้านพร้อมกับเอ่ยทิ้งท้าย “พี่ไปดูลูกค้าก่อน พวกเธอก็ไม่ต้องรีบก็ได้ จัดการตัวเองให้เรียบร้อยซะ”


...หมอไอซ์...?  คงเป็น ‘พี่หมอ’ ที่น้องอุ่นเคยพูดถึง ผู้ชายใส่แว่นมาดขรึมที่พักอยู่ห้องชั้นสามคนนั้นสินะ 


เขาพยักหน้าช้า ๆ จมอยู่ในห้วงความคิดบางอย่าง รู้ตัวอีกทีก็เมื่อถูกคนข้าง ๆ ลากด้วยพลังช้างสารเดินนำออกไปยังทางเชื่อมขึ้นหอพัก 

“ไปเร็ว อยากอาบน้ำ  เนื้อตัวเปื้อนไปหมดแล้ว” เสียงทุ้ม ๆ เอ่ยเร่งไปด้วย เขาอยากจะสวนไปนักว่าแล้วมันเป็นเพราะใครกันล่ะ  แต่ก็ตัดสินใจเป็นคนดีสงบปากสงบคำเพราะเริ่มรู้สึกเหนื่อยจะโวยวายแล้ววันนี้จึงทำเพียงแค่เดินตามจนมาถึงห้องพักที่ใช้ร่วมกัน

อาทิตย์ใช้มือข้างที่ยังว่างควานหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาไขประตูห้องโดยมีปิ่นหยกมองตามอย่างปลงชีวิต..

...ตกลงพี่เอมเอากุญแจอีกดอกให้หมอนี่ไปแล้วสินะ เขาไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้รึไงชีวิตเขาถึงต้องถูกหารครึ่งอย่างนี้

พอเข้าห้องได้ปิ่นหยกก็สะบัดแขนที่โดนดึงไว้ออกตอนอีกฝ่ายกำลังเผลอ ชิงคว้าผ้าขนหนูบนราวแขวนเดินฉับ ๆ เข้าห้องน้ำ เรื่องอะไรจะยอมให้เจ้าลูกเจี๊ยบนั่นอาบก่อนล่ะ แต่จังหวะที่กำลังจะหันมาปิดประตูก็ดันมีหน้ามึน ๆ นั่นโผล่แทรกเข้ามาเสียก่อน

งับประตูแรง ๆ ให้คอหลุดเลยได้ไหม...
…อา...ฆาตรกรรมเพื่อนร่วมห้อง ขึ้นโรงขึ้นศาลก็ต้องใช้เงินอีก ไม่เอา ๆ


“ออกไป” เขาออกคำสั่ง ซึ่งให้ผลไม่ต่างจากการถอนหายใจ...ไม่กระเทือนอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

“อยากอาบน้ำแล้ว”

“ฉันอาบก่อน”

"งั้นอาบด้วยกัน" ไม่ว่าเปล่ายังเบียดตัวแทรกเข้ามาอย่างถือวิสาสะ 

ปิ่นหยกอ้าปากค้าง ไอ้เบื๊อกนี่! ห้องน้ำเขาไม่ได้มีที่ว่างให้ผู้ชายสองคนมายืนเบียดกันอาบน้ำหรอกนะ! แล้วยังประสบการณ์เปียกแฉะฝักบัวสะบัดกับท่านชายอาทิตย์ครั้งก่อนที่ฝังใจมาจนวันนี้นั่นอีก


คำนวณผลได้ผลเสียแล้ว สุดท้ายแล้วเขาก็ยอมแพ้...เอาวะ...ถอยไปตั้งหลักก่อนก็ได้ ร่างโปร่งหมุนตัวเตรียมจะออกจากห้องน้ำ แต่ไม่เร็วไปกว่าน้ำเย็น ๆ จากฝักบัวในมืออาทิตย์ที่ไม่รู้เอาไปถือไว้ตอนไหนที่พุ่งมาปะทะเต็มหน้า ชะเอาเศษดินและใบหญ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าให้ไหลลงมาเป็นคราบโคลนจาง ๆ อยู่บนพื้นห้องน้ำ รู้สึกเหมือนโดนแก้แค้นจากครั้งก่อนอย่างไรพิกล ที่สำคัญ..แผลถลอกที่กระจายอยู่เต็มตัวนั่นทำเอาเขาเผลอส่งเสียง ‘ซี้ดดดดดดด’ ออกมาเบา ๆ มันแสบน้อยเสียเมื่อไหร่กัน! เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายของเขาขาดผึงทันทีที่จบเสียงซี้ดก่อนจะตัดสินใจหันไปประกาศสงคราม


“เอาใช่ปะไอ้ลูกเจี๊ยบ!!!!!!”
เขาหันมองซ้ายขวา เหลืออีกเพียงสิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะฉีดน้ำได้ในห้องน้ำแคบ ๆ นี้ เด็กหนุ่มคว้าสายฉีดชำระข้างโถส้วมไว้มั่นในมือ  “เจอบาซูก้าสายฉีดก้นนี่หน่อยเป็นไง!!!!”

อารมณ์หงุดหงิดคงทำให้เขาลืมมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายซึ่งมีรอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปาก...  รอยยิ้มแบบเดียวกับที่ปรากฏอยู่บนใบหน้านักกีฬามืออาชีพเมื่อรู้ว่าตัวเองเหนือกว่าในเกมและมั่นใจว่าจะเป็นฝ่ายชนะ


และเหตุการณ์หลังจากนั้นก็ทำให้ปิ่นหยกหวาดผวาห้องน้ำในห้องพักของตัวเองไปอีกนาน




To be continued…


===========================================





เกิดอะไรขึ้นในห้องน้ำ....อุบไว้ตอนหน้านะคะ *v*
เขียนตอนนี้เกือบจะปันใจให้ อุ่นใจ*ปิ่นหยกแล้ว 55555 แหม เสะเคะมันไม่ขึ้นกับอายุ (ฮา)


ทำเพจของนิยายเรื่องนี้แล้วล่ะค่ะ ที่นี่ >> http://www.facebook.com/DormitoryBoys  ฝากด้วยค่า *คลานเข่า*
เอาไว้อัพเดท เนื้อเรื่อง ข้อมูลตัวละคร รูปวาด คอมมิค จากซีรีส์ "Dormitory Boys - สะดุดรัก หอพักอลเวง"

แล้วพบกันตอนหน้านะคะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ *โค้งงาม ๆ*


***สารบัญคลิกที่นี่ค่ะ***
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-02-2013 11:15:22 โดย RAINYDAY »

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
อ๊ายยยย  ฝักบัวสื่อรัก(หรือแค้น)
ฮะๆๆ
ตอนนี้น่ารักแบบนิดๆ พอหอมปากหอมคอ
มีปั่นจักรยานซ้อนท้ายกันด้วย ดูโรแมนติก(ไม่นับตอนที่เข้าดงหญ้านะ==)
พี่หมอคนนั้นเขาเป็นใครกันนะ

ออฟไลน์ moredee

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-8
:z3:มีพี่หมอโผล่มาแระ
แต่ยังคาใจเหตุการณ์ในห้องน้ำนะ มันยังไม่เสร็จเอ๊ยมีต่อใช่มั้ยคะ :z2:

ออฟไลน์ kagehana

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +115/-1
โถ...น้องอุ่น

ลูกเจี๊ยบอาทิตย์น่ารักเน้อออ แต่ปิ่นหยกคงต้องหนักใจไปอีกนานกับลูกเจี๊ยบคุณชายทำอะไรไม่เป็น

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
น้องอุ่นฝันไปไกล

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7722
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-8
อร๊ากกกกก........เกิดอารายขึ้นนะ อิอิ เขิลล่วงหน้าก่อนแระกาน(จะเขิลหรือเจ็บนะ)

รอรอรอ อิอิ

ออฟไลน์ Rukki

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 528
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-2
ชอบฝักบัวในห้องพักของน้องปิ่นจังค่ะ มักจะมีเรื่องให้ก๊าวใจได้ตลอดเวลา
ฮ่าๆๆๆๆ
เขียนภาษาอ่านง่ายใช้ได้เลยค่ะ คาแรคเตอร์ตัวละครก็น่ารัก ชอบพระเอก ลูกเจี๊ยบตัวน้อยยยยยยย
สู้ๆนะคะ
ปล. ชอบแฟนอาร์ตมากอ๊ะะะะะะะะะะ น่าร๊ากกกกกกกกก
ถ้าลงไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็มีคนมากดไลค์แฟนเพจเองนะคะ ไม่ต้องห่วง ฮิฮิ เรื่องนี้เราชอบบบบ

ออฟไลน์ YuuYuu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
รักติดดินจริงๆ...  ฝ่ายนึงก็ง๊กงก  อีกฝ่ายก็มึนๆ อึนๆ

อ่านแล้วฮาาาาาา  แต่ภาพน้องทิตย์หล่ออะค่ะ  ผันตัวมาเป็นแม่ยกน้องทิตย์แทนได้มั้ยคะ  กร๊ากกก


ห้องน้ำ!!!  มันจะกลายเป็นฆาตกรรมในห้องปิดตายตอนหน้าหรือไม่!!!  กร๊ากกกกกกก  อยากอ่านต่อแล้วค่า

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6843
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
อาบน้ำด้วยกัน  กรี๊ดดดด  มาต่อด่วน

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ kasarus

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1794
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
คุณชายดูท่าทางเหมือนจะซื่อ แต่จริงๆ แล้วแอบร้ายหลบในนะเนี่ย

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
น้องอุ่นเดี๋ยวคู่ก็มา :z2:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-4
ภาพประกอบแต่ละภาพน่ารักมากจ๊ะ เนื้อเรื่องก็สนุกมาก ชอบอาการมึนของนายอาทิตย์จริงๆ

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +380/-8
555 แอบจิ้นอุ่นใจกับปิ่นหยกไปแระ

ว่าแต่มีอะไรในห้องน้ำเกิดขึ้นนิ

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

อ๊างงงงงงงงงงงงง  ชอบมั๊กๆ  ค่า

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4563
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
สรุปว่า"ลูกเจี๊ยบ"นี่ร้ายใช่มั้ย 555

ออฟไลน์ nn~~NN

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +295/-1
สนุกมากค่ะ ฮาดี ชอบสำนวนคนเขียนอ่ะ ขำค้างหลายรอบเลย
รูปก็โคตรรน่ารัก
กดไลค์ที่ 29 ไปแล้วนะคะ ลุ้นให้ครบ 30  :กอด1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด