Lost Butterfly ผีเสื้อเริงรัก โดย หยดน้ำผึ้ง ตอนพิเศษ 2 [20.08.56]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Lost Butterfly ผีเสื้อเริงรัก โดย หยดน้ำผึ้ง ตอนพิเศษ 2 [20.08.56]  (อ่าน 110190 ครั้ง)

JipPy

  • บุคคลทั่วไป
อ่าน น น แล้ว  คิด อะไร หลาย ทางมาก

ออฟไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 856
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
ปรีย์อ่อนต่อโลก  :o12: :o12: :o12:

ก้องโหดร้ายเกินไป  :m16:  เชียร์กล้า  :ped149:

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๑๒

    "เฮ้ย! ปรีย์.." แฟรงค์ตบไหล่ทักเพื่อนที่นั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง นี่เป็นคาบภาษาอังกฤษที่ต้องออกไปสอบอ่านรีดดิ้งในหนังสือรายคน เด็กผู้ชายที่สอบเสร็จแล้วคุยกันเฮฮา.. เหลือเพียงเด็กผู้หญิงไม่กี่คนที่นั่งคร่ำเครียดอยู่ในห้อง...

    "หือ ?" เด็กหนุ่มตอบ มองร่างเล็กเคี้ยวหมากฝรั่งเป่าจนมันแตกและเคี้ยวต่อ...

    "ไปเที่ยวกันป่ะเสาร์นี้ ไอ้จุ้ยมันชวน" แฟรงค์บอกชี้ไปยังเด็กผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่คุยกันเสียงดัง

    "ก็อยากไปอยู่นะ แต่ว่า...ไม่ได้มั้ง" ปรีย์บอกอย่างเสียดาย.. วันเสาร์.. เขาต้องอยู่บ้านรอก้องภพ...

    ".....มึง.. มีแฟนแล้วเหรอวะ ?" เพื่อนของเขาอดถามไม่ได้

    "หา ?"

    "กูเห็นช่วงนี้มึงแปลกๆ"

    "ไม่มีนี่.." ปรีย์ขมวดคิ้ว.. ช่วงนี้เขาทำตัวแปลกไปงั้นเหรอ ?..

    "มึงนั่นแหละที่มี.."

    "งั้นกลัวอะไรวะ โหย.. ไม่คิดจะไปเที่ยวบ้างรึไง ? หมดกันชีวิตวัยรุ่น" ร่างเล็กถอนหายใจ เลื่อนเก้าอี้นั่งตรงข้ามกับเขา

    "เออๆ เดี๋ยวกูลองไปขอพี่ก้องก่อน"

    "ขอพี่เค้าค้างบ้านกูเลยก็ได้"

    "อืม.." ปรีย์รับคำ

    "ไอ้ปรีย์เอาป่าว ?" เสียงเด็กหนุ่มตะโกนถามชูจูบาจุ๊บในมือ

    "เอา" ปรีย์ตอบชูมือรับ

    "แบ่งกันอมกับไอ้แฟรงค์นะเว้ย! หมดพอดี" เพื่อนเขาบอกอย่างงั้นพร้อมโยนลูกกวาดให้

    "ไอ้งก!" แฟรงค์หันไปด่าเพื่อน

    "ขอบใจเว้ย" ปรีย์หัวเราะ เกาะเปลือกลูกกวาดในมือ...

    "ช่วงนี้ไอ้อาร์ตไม่ค่อยกวนมึงแล้วนะ" หนุ่มร่างเล็กบอก ปรายตาไปยังไอ้ตัวกวนที่หันมาสบตากับเด็กหนุ่มราวกับรู้ว่าถูกนินทา..

    "เพราะมึงไง" ปรีย์ตอบ ยิ้มกวนแก้มนวลป่องนูนเพราะลูกกวาดกลมๆ ที่อยู่ในปาก

    "ไอ้เหี้ยนี่.." เพื่อนเขาสบถ

    "แล้วหายโกรธไอ้เชนยังวะ ?" ปรีย์ก้มลงกระซิบกระซาบ

    "แล้วมึงจะวกกลับเข้ามาเรื่องนี้ทำไมเนี่ย ?" แล้วเพื่อนเขาก็ทำหน้าซังกะตายใส่

    "มันไปทำอะไรให้มึงอ่ะ ถามจริง ..ง้อตั้งนานมึงก็ไม่หายโกรธ" เด็กหนุ่มอดถามไม่ได้ จับไม้พลาสติกหมุนเบาๆ

    "สู่รู้นะมึงอ่ะ"

    "ถ้าไม่ใช่เรื่องของมึง กูไม่สู่รู้หรอก" เขาตอบยิ้มๆ หยิบไม้พลาสติกออกจากปากและยื่นให้เพื่อน

    "อ่ะ" แฟรงค์ทำหน้าขยะแขยง และส่ายศีรษะ ...ปรีย์หัวเราะเบาๆ และเอ่ยต่อรอง

    "ไม่บอกกูจับยัดปากจริงๆ ด้วย" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เขาก็เอาลูกกวาดกลับเข้าปากเหมือนเดิม...แฟรงค์เหลียวซ้าย มองขวา ก่อนจะดึงเขาเข้าไปฟังใกล้ๆ

    "..ไอ้เชนมันไปคั่วกับหญิงโรงเรียนอื่น" ยิ่งพูดเด็กหนุ่มยิ่งรู้สึกเจ็บใจ.. ไอ้หล่อนั่นจีบผู้หญิงโรงเรียนอื่น ในขณะที่ทำทีท่าเหมือนกับรักเขา..

    "โฮ๊ะ! หล่อเลือกได้จริง ๆ เลยเว้ย"

    "แม่งไม่คั่วเปล่าน่ะสิ ไอ้แว่นบอกว่าเรียบร้อยแล้วด้วย" เด็กหนุ่มเบ้หน้า.. ถ้าเขาไม่เล่นเกมส์บ้า ๆ ของไอ้พวกนั้นก็คงไม่รู้หรอก ว่าเชนฝึกปรือฝีมือมาเพื่อใช้จัดการกับเขา...

    "ฮ้า~! มึงก็เลยน้อยใจ ?"

    "กูบอกไม่ถูก.."

    "แล้วมึงก็เลยได้ไอ้อาร์ตมาปลอบใจ.." ปรีย์พยักหน้าราวกับเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว...

    "มึงอย่าพูดแบบนั้นดิ"

    "แล้วถ้ามึงต้องเลือก มึงจะเลือกใครวะ ?" เด็กหนุ่มนั่งนิ่งเมื่อเจอเพื่อนยิงคำถามทำนองนี้อีกครั้ง..

    "...กูไม่รู้" และตอบเบาๆ เหมือนครั้งก่อนๆ

    "โลเลว่ะ" ปรีย์เลิกคิ้วมองเพื่อนอย่างผิดหวัง หมุนไม้พลาสติกเบาๆ

    "มึงไม่มาเป็นกูล่ะ" เด็กหนุ่มร่างเล็กบ่นเบาๆ เป่าหมากฝรั่งในปากจนมันแตกอีกครั้ง...

    ปรีย์มองเพื่อนนิ่ง..... ไม่ต้องให้เขาเป็นแฟรงค์หรอก... ระหว่างก้องภพกับกล้าหาญ.... ถ้าให้เขาเลือกล่ะก็... เขาก็คงตอบไม่ได้เช่นกัน...
 
    "ปรีย์ขึ้นมานี่หน่อย" เสียงทุ้มจากชั้นลอยเอ่ยเรียกเขา เด็กหนุ่มวิ่งขึ้นบันได โผล่ศีรษะยิ้มเผล่ให้กับเจ้าของสถานที่...

    "มีอะไรเหรอฮะ ?" ปรีย์เอ่ยถามมองสำรวจกองหนังสือที่ตั้งอยู่เรียงราย.. เขาไม่กล้า และไม่เคยขึ้นมาชั้นลอยเลย... เพราะคิดว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของกล้าหาญ...

    "อาทิตย์หน้า พี่คิดว่าจะพาปรีย์ไปเยี่ยมแม่" ชายหนุ่มเอ่ยบอก ละสายตาออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์

    "แม่ของพี่กล้ากับพี่ก้องเหรอฮะ ?"

    "อืม..." กล้าหาญตอบรับในลำคอ มองเห็นความกังวลในแววตาสีเข้มของเด็กหนุ่ม จึงเอ่ยปลอบ...

    "แม่พี่ไม่ดุหรอก.." และหล่อนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาเพียงไม่กี่เดือนเด็กคนนี้ก็ตกเป็นของเขาและก้องภพแล้ว... เรื่องที่ตกเป็นของก้องภพอาจจะอยู่ในความคาดหมาย แต่ที่ตกเป็นของเขานี่สิ....

    "แล้วพ่อของพี่กล้าล่ะฮะ ?"

    "ไม่ดุเหมือนกัน ..แต่แม่บ่นว่าอยากเจอปรีย์มาหลายครั้งแล้ว" กล้าหาญตอบ... เขาสนิทกับมารดามากกว่าจึงได้รับข่าวสารจากฝั่งมารดามากกว่า    

        "ไปกับพี่นะ.." ชายหนุ่มเอ่ยชวน ทั้งๆ ที่รู้ว่าเด็กหนุ่มปฏิเสธไม่ได้....ปรีย์พยักหน้าเบาๆ ก่อนหมุนตัวกลับ

    "เดี๋ยว ..ปรีย์" กล้าหาญลุกขึ้นเดินตาม

    "..." ร่างเล็กหยุดชะงัก เมื่อตกอยู่ในวงแขนแกร่ง..

    "หนีพี่ทำไม ?.." ..เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าหมายถึงขณะนี้ หรือเมื่อคืน... เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกจากใบหน้า... โชคดีที่ถูกกอดจากด้านหลัง.. ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องรู้สึกอับอายกับอาการหน้าแดงพร่ำเพรื่อของตนเอง

    เมื่อคืนไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาจู่ ๆ เขาก็เกิดอารมณ์กับกล้าหาญ.. เขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มรู้หรือเปล่า ว่านั่นเป็นสาเหตุที่เขารีบผละหนีและวิ่งขึ้นไปบนห้อง...

    เวลาที่อยู่ใกล้กับกล้าหาญ ...ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกสะเทิ้นอายราวกับตนเองเป็นผู้หญิง ...แต่เวลาอยู่กับก้องภพเขากลับรู้สึกว่าตนเองเป็นสิ่งที่เปราะบางที่ต้องการความรัก ความดูแลและการเอาใจใส่จากชายหนุ่ม...

    "ผมไม่ได้หนี" ปรีย์ตอบเสียงขุ่น..

    กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ทำให้กล้าหาญโน้มตัวลงสูดดมกลิ่นกายบนแผ่นหลังเล็ก.. จมูกโด่งไล้ไปตามผิวผ้าแผ่วเบา... มันไม่หวานอบอวลเหมือนอย่างกลิ่นน้ำหอมที่ผู้หญิงชอบใช้.. เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ากลิ่นกายของเด็กหนุ่มในอ้อมแขนนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้เขาพึงใจเป็นอย่างมาก.. ความคิดเมื่อครู่ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น.. เขากำลังจะเป็นไอ้แก่โรคจิตเหรอเนี่ย ?

    “...อย่า..พี่กล้า...” ปรีย์ปฏิเสธเสียงสั่น.. เกาะวงแขนที่โอบเอวตนไว้แน่น ..เขารู้สึกแปลกๆ ผสมปนเปไปกับความอาย.. ไปโรงเรียนอากาศร้อนเหงื่อออกมาทั้งวันแบบนี้กลิ่นตัวเขาต้องแย่แน่ๆ ..นึกเสียใจที่ไม่อาบน้ำเมื่อกลับมาบ้าน มัวแต่นั่งเล่น นอนดูทีวีจนละเลยเรื่องความสะอาด

    ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยแท้ๆ แต่ร่างเล็กกลับสะดุ้งเฮือก เกร็งตัวเป็นระยะ.. และอ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟในอ้อมแขนของเขา.. ชายหนุ่มนึกสรุปในใจว่าที่พี่ชายเขาสามารถปราบร่างบางได้อยู่หมัดเพราะแผ่นหลังที่ไวต่อความรู้สึกนี่เอง

    ปรีย์พยายามขืนตัวหนีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่หยุดระรานเขาแน่ ..เมื่อคนในอ้อมแขนไม่ยอมอยู่นิ่งๆ กล้าหาญจึงหมุนร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา แต่เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนีหลบสายตาคมที่จับจ้อง.. ชายหนุ่มไม่ยอมให้เขาหนี เคลื่อนใบหน้าตามไปสบตา... ปรีย์รู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก.. นี่พวกเขากำลังเล่นอะไรกัน ?

    "ไม่ได้หนีแล้วนี่อะไร ?" ชายหนุ่มกระซิบถามยิ้มๆ ฝ่ามือหนาแตะสัมผัสใบหน้านวลให้หันมาหาเขา

    กล้าหาญอาศัยจังหวะที่เขาเผลอประกบริมฝีปากเบาๆ.. ปรีย์หลับตาปี๋ ปล่อยให้ลิ้นนุ่มแทรกผ่านกลีบปากและสัมผัสผ่านแนวฟันเรียงเป็นระเบียบที่ขบแน่น..

    จูบของกล้าหาญ... เรียกร้อง เว้าวอนจนเขายอมเผยอริมฝีปากออก ..ปล่อยให้ชายหนุ่มตักตวงความหวานจากเขา

    เด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่ต่างจากเขาภายในอกของร่างสูงที่เบียดชิด ..มือเล็กหยาบโอบไหล่กว้างไว้แน่น

    "อือ.." เด็กหนุ่มครางเบาๆ ...กล้าหาญบดเม้มริมฝีปากบางจนแดงช้ำ ร่างเล็กหายใจติดขัด.. ปรีย์ความรู้สึกไวเหลือเกิน เพียงแค่เขาสัมผัสแผ่วเบาเด็กคนนี้ก็ตอบโต้ได้อย่างเย้ายวน.. หรือนี่เป็นผลจากการสั่งสอนของพี่ชายเขา.. มือหนาเคลื่อนสัมผัสเอวบางใต้เสื้อนักเรียนแผ่วเบา... กอดรัดเบียดเสียดกลางลำตัวร้อน และลูบตะโบมไปตามแผ่นหลังร่างในอ้อมแขน

    "พ..พี่กล้า... พอ..." ปรีย์หายใจติดขัด พยายามเอ่ยห้ามเมื่อรู้สึกว่าตนเองเริ่มจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่..

    กล้าหาญกดริมฝีปากลงอีกครั้งอย่างแผ่วเบา... มองดูใบหน้าแดงก่ำอย่างพึงพอใจ ..ซุกจมูกลงแก้มนิ่มสูดกลิ่นกายเด็กหนุ่มอย่างแสนรัก..

    "กล้า.. ปรีย์ล่ะ" เสียงเรียกทุ้มทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก

    ...ก้องภพ!!

    "...ทำไมพี่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง ?" กล้าหาญส่งเสียงตอบ ปล่อยร่างเล็กในอ้อมแขน.. ดูเหมือนพี่ชายของเขาจะไม่รู้ว่าปรีย์อยู่บนชั้นลอย..

    "กดออดนิ้วจะหักอยู่แล้วเว้ย! เปิดทีวีซะดัง" ก้องภพบ่น.. หยิบรีโมทกดปิดโทรทัศน์

    "ผม.. ผมอยู่บนนี้" เด็กหนุ่มส่งเสียงบอก

    "รอแป๊บนึงนะ พี่ก้อง" รีบวิ่งลงไปข้างล่าง... กล้าหาญตบหน้าผากเบาๆ.. ทำไมเขาไม่โกหกว่าปรีย์อยู่ในห้องซะก่อนนะ.. หวังว่าพี่ชายเขาคงไม่สงสัย...

    "ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น หืม ?" ก้องภพโอบกอดร่างเล็ก มองริมฝีปากแดงช้ำอย่างผิดสังเกต..

    "พี่กล้าเรียกไปคุยนิดหน่อยน่ะฮะ" ปรีย์ตอบ แก้มสีระเรื่อ..

    "คุยเรื่องอะไรกัน ?" ก้องภพหันไปมองน้องชายอย่างจับผิด ..นิ้วมือเรียวลูบกลีบปากบางชุ่มชื้นเบาๆ... เหมือนกับเพิ่งถูกจูบมาไม่มีผิด... หรือบางทีอาจจะไม่ใช่...

    "เรื่องที่แม่จะรับปรีย์เป็นลูกบุญธรรมน่ะ" กล้าหาญตอบทิ้งตัวนั่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

    "งั้นเหรอ ?" ชายหนุ่มละความสนใจจากกลีบปากบาง... บางทีเขาอาจจะคิดมากจนเกินไป ..กล้าหาญไม่มีทางหักหลังเขา...

    "ครับ..." ปรีย์ตอบรับเออออเบาๆ.. ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งจะรู้ว่าดารัตน์จะรับตนเป็นบุตรบุญธรรม..
 
   "เมย์ให้พี่ชวนปรีย์ไปเที่ยวทะเล" ก้องภพบอก เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นขณะนั่งพื้นตรงระหว่างขาของชายหนุ่มบนโซฟา

    "..ภรรยาพี่ก้องน่ะเหรอฮะ" ปรีย์เงยศีรษะถาม

    "อืม..." ก้องภพหัวเราะและตอบรับในลำคอ จุมพิตหน้าผากเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

    "ผมไม่ไปได้มั้ย ?" ปรีย์เอ่ยถามอย่างกังวล.. เขาไม่รู้จะทำหน้ายังไงต่อหน้าภรรยาของก้องภพ...

    "กล้าไปด้วยนะ.." ชายหนุ่มไม่สนใจคำถาม เอ่ยชวนน้องชายที่นั่งอยู่บนชั้นลอย

    "ครับ.."

    "แต่ผม.." เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปาก เมื่อก้องภพไม่สนใจคำปฏิเสธของเขา...

    "เมย์ไม่น่ากลัวหรอก" ชายหนุ่มเอ่ยปลอบ... ช่วงหลังๆ ภรรยาเขาก็ดูอารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย..

    "พี่ก้อง แม่ให้ไปหาด้วย" กล้าหาญเอ่ยบอกพี่ชายตน

    "ดีเลย ก็ไปหาแม่แล้วก็พาไปเที่ยวกันต่อ" ได้ยินเรื่องเที่ยว เด็กหนุ่มจึงนึกได้ว่าเขามีนัดกับแฟรงค์ในวันเสาร์ เอ่ยขออย่างกล้าๆ กลัวๆ..

    "พี่ก้อง คือผม..จะขอไปค้างบ้านเพื่อน"

    "ขอพี่ทำไมล่ะ ขอไอ้กล้านู่น" ชายหนุ่มพยักพเยิดไปหาน้องชายตน..

    "ได้มั้ยฮะพี่กล้า ?"

    "อืม.." กล้าหาญตอบรับ และเดินออกไปจากชั้นลอย...

    "สงสัยแปลงานไม่ออก ..อารมณ์ไม่ค่อยดี" ก้องภพว่า ยักไหล่ กอดร่างเล็กแนบกับแผ่นอกกว้าง..

    "พี่ก้อง.." ชายหนุ่มเลิกคิ้วเชิงคำถาม..

    "ขอจูบหน่อย" ปรีย์เอ่ยขอ.. ก้องภพหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบตกลง..

    "เอาสิ" ..ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงสัมผัสกลีบปากบางแผ่วเบา ก่อนดูดดุนริมฝีปากบน... และขบเม้มริมฝีปากล่าง..

    ปรีย์เกาะไหล่กว้างไว้แน่น...เมื่อจูบของก้องภพเร่าร้อนและแสดงความต้องการ... แต่กลับอ่อนโยนได้อย่างไม่น่าเชื่อ...เด็กหนุ่มครางอย่างพึงพอใจ โอบกอดร่างสูงโน้มลงสัมผัสตนอีกครั้ง... ปรีย์แปลกใจที่เขาไม่มีอาการใจเต้นตึกตัก.. แต่เขากลับชอบให้ก้องภพแสดงความรักกับเขา...

    "พอแล้ว.. เดี๋ยวก็หยุดไม่ได้หรอก" ชายหนุ่มหยอกทีเล่นทีจริง ..ปรีย์ปรือตามองเขา ก่อนเคลื่อนตัวสัมผัสริมฝีปากแผ่วเบา... แล้วผละออก..

    เด็กหนุ่มยิ้มเขินๆ ..และซุกหน้าลงกับไหล่เขา... ก้องภพมองกริยานั้นอย่างเอ็นดู... รู้สึกอัดอัดเมื่อเข่าของเด็กหนุ่มเบียดระหว่างขาเขา... ชายหนุ่มรู้สึกว่าเลือดลมฉีดพล่าน... โอบร่างบางในชุดนักเรียนแนบชิด

    "... ไปข้างนอกกับพี่นะ..." ก้องภพกระซิบบอกเสียงแหบพร่า ขบเม้มใบหู และเคลื่อนหอมแก้มนุ่ม...

    กล้าหาญมองพี่ชายตระกองกอดร่างเล็กออกไปจากบ้านด้วยความรู้สึกหลากหลาย.. ทั้งๆ ที่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นของก้องภพ แต่เขาก็ดึงดัน และดูเหมือนชักจะถลำลึกมากเกินไปแล้ว...

    "ปรีย์! เป็นอะไรวะ ?" หนุ่มร่างเล็กเอ่ยถามเพื่อนขณะคีบลูกชิ้นเข้าปาก... โรงอาหารเต็มไปด้วยเสียงจอแจ เพื่อนเขานั่งเหม่ออยู่นานสองนาน ไม่แตะอาหารเลยซักนิด... ขนาดเขาแอบคีบเนื้อของมันมา มันยังไม่รู้เลย!!

    "แฟรงค์.. เวลามึงจูบกับอาร์ต มึงรู้สึกยังไง ?" จู่ๆ เด็กหนุ่มก็เอ่ยถามเพื่อนทะลุกลางปล้อง... ทำเอาเพื่อนของเขาสำลักอาหาร ไอโขลก

         “อะไรวะ ??!!” แฟรงค์เอ่ยงงๆ ผสมความอาย

         “ตอบมาดิ” ปรีย์เร่งเร้าเอาคำตอบจากเพื่อน

    "ก..ก็ดี...." แฟรงค์อ้ำอึ้ง ก่อนเอ่ยตอบแบบอายๆ.. แก้มนวลเริ่มเปลี่ยนสี.. รวบตะเกียบในมือทิ่มชามดังกึกๆ

    "แล้วเชนล่ะ ?"

    "มึงจะถามทำไมเนี่ย ?!" อาการของเพื่อนเขาเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่ากับเชนก็เคยผ่านมาแล้ว...

    "ว่าไง ?" ปรีย์ถามย้ำ เอียงคอมองอย่างคาดคั้น

    "...ก็ดี..เหมือนกัน" เด็กหนุ่มร่างเล็กอ้อมแอ้มตอบ จนเขาอดกลั้นยิ้มไม่ได้..

    "แล้วชอบของใครมากกว่า ?"

    "ไอ้เหี้ย" เพื่อนเขาสบถ คีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากต่อ ...ปรีย์อมลมแก้มป่อง เมื่อดูท่าทางแล้วเพื่อนของเขาคงตอบคำถามให้ไม่ได้...

    "..ขอจูบหน่อยได้มั้ย ?" ปรีย์เอ่ยขอขณะทั้งคู่นั่งอยู่ใต้อาคารเรียน..... ใต้อาคารเรียน!!!

    "ไอ้สัตว์! กูเพื่อนมึงนะ" แฟรงค์ตะโกนด่า ขยับตัวหนีเมื่อปรีย์ตะบบแขนเล็ก ๆ ของเขาเอาไว้

    "นะๆ" เด็กหนุ่มส่งเสียงอ้อน ทำตาปริบๆ

    "ไม่มีทาง!" เพื่อนของเขาปฏิเสธอีกครั้ง ดันหน้าเพื่อนซี้ตนออกห่าง

    "นิดเดียว..." ปรีย์บอกพร้อมทำปากจู๋ ...แต่แฟรงค์เห็นแล้วคิดว่ามันน่าสะอิดสะเอียน...

    "ไอ้ปรีย์!!!"

    "มึงคิดไม่ซื่อกับเพื่อน!!" เด็กหนุ่มร่างเล็กชี้หน้าว่า หันมองซ้าย ขวา โชคดีที่เพื่อนห้องเดียวกันลงสนามไปเล่นบอลกันหมด..

    "กูไม่เคยคิดแบบนั้น" เพื่อนของเขาบอกเบ้ปาก ..มองเด็กหนุ่มร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่งสายตาที่มีความหมายว่า 'อย่างมึงน่ะนะ ที่กูควรคิดไม่ซื่อด้วย ?'

    "แล้วมาขอจูบกูเพื่อ ?!!" แฟรงค์ถามอย่างเหลืออด

    "อยากรู้ว่าเวลาจูบมึง ใจเต้นตึกตักป่าว" คำตอบของเพื่อนซี้ทำให้เด็กหนุ่มร่างเล็กเริ่มเห็นเค้าลาง.. ว่าทำไมถึงถามเรื่องจูบๆ ถี่นัก...

    "หรือว่า... มึงไปจูบกับใครมา ?"

    "ก็อย่างงั้น"

    "แล้วเป็นไงวะ ?"

    "ก็ดี"

    "แล้วไงอีก ?"

    "ก็..ชอบ..ไม่รู้ดิ" ปรีย์เกาคิ้ว..ไหงเขากลับกลายเป็นฝ่ายถูกถามไปซะได้..

    "กับใครวะ ?"

    "ผู้ชาย ผู้หญิง ?"

    "...ผู้ชาย"

    "พี่ก้องใช่มั้ย ?" ปรีย์เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าเบาๆ โชคดีที่เพื่อนเขาไม่รู้จักกล้าหาญ...

    "นั่นไง กูว่าแล้ว!" เด็กหนุ่มตบเข่าฉาด! สายตาของเขามองคนไม่พลาดจริงๆ.. แต่เรื่องของตนเด็กหนุ่มกลับมองพลาดไปเสียทุกครั้ง..

    "เฮียเค้ามองมึงตาเป็นมัน กูก็สงสัยตั้งแต่แรก หวังเคลมมึงนี่เอง" แฟรงค์ลูบคางเบาๆ นึกถึงสายตาที่มักจะมองเพื่อนเขาอย่างโลมเลีย..

    "เสียดายอายุห่างกันเยอะไปหน่อยว่ะ"

    "แล้วไปถึงขั้นไหนแล้ว ?" เด็กหนุ่มเกาศีรษะ.. ทำไมเพื่อนของเขาถามเยอะจัง.. เวลาเขาถาม ..มันก็คงรู้สึกแบบเดียวกันสินะ...

    "หมายถึงอะไร ? ขั้นไหน ?" ปรีย์ถามกลับ..

    "อย่าแกล้งโง่น่า เพื่อน" แฟรงค์ตบไหล่เพื่อนเขาเบาๆ

    "...ก็..มีอะไรกัน..หลายครั้งแล้ว" เด็กหนุ่มอึ้งไปหลายวินาที... ก่อนสถบ

    ".....พรากผู้เยาว์ชัดๆ"

    "ตอนแรกกูก็ไม่ค่อยอยากทำ แต่หลัง ๆ มันรู้สึกดี แปลกๆ"

    "อยากให้กอดไว้นานๆ..." ปรีย์เอ่ยเบาๆ ซุกหน้าลงกับแขน ...เขาอยากให้ก้องภพกอดกระชับเขาไว้ให้แน่น.. และสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเขาไปไหน...ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจดี ว่าชายหนุ่มต้องการเพียงแค่ร่างกาย....

...............................................ทูบีคอนตินิว
 :sad4:ชีวิตน้องวนเวียนอยู่ในวังวนกามจริง ๆ จะกลายเป็นเด็กเสพติดเซ็กส์หรือเปล่าน่ะ แล้่วจะแยกออกไหมว่าอันไหนคือรัก อันไหนคือใคร่ โว่ะ กลุ้ม
พีเอสซึ.ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้น้องปรีย์เช่นเดิมค่ะ รักน่ะม๊วฟๆ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
สำหรับปรีย์สิ่งที่ก้องภพทำคงเป็นการชดเชยสิ่งที่ปรีย์ขาด  น่าสงสาร

ออฟไลน์ kyoya11

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +340/-12
กลัวหนูปรีย์แยกความรักกับเซ็กส์ไม่ออกจริงๆ :z3:

ออฟไลน์ ต่ายน้อย

  • กระต่ายน้อยลอยคอ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-3
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27719.0
อ่านเรื่องนี้นี้ที่ไร ไอ้ผมล่ะอยากจะกรี๊ด

ออฟไลน์ boworange

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0
 :serius2:  เครียดกดดันในชีวิต.......

อ่านเรื่องนี้ทีไรใจสั่นทุกที.  :z3:

JipPy

  • บุคคลทั่วไป
โอ้ย ย ย ย ย


อ่านแล้วสบสันชีวิต จิงๆ

ออฟไลน์ ♠♥♦♣

  • ex-ChCh13
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1612
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-7
ใครเป็นคนเล่าเรื่องความรักของผีเสื้อให้ไอ้ก้องฟังกันนะ
ดูจะมีความสำคัญกับก้องมาก ตายเหรอ? หรือเค้าเห็นความเลวของแกเลยชิงทิ้งแกไปก่อน?
รอลุ้นไปเจอแม่ แอบอยากเห็นว่าคนแบบไหนเลี้ยงอิสองตัวนี้มา เหอะ!
รอลุ้นยัยเมย์อะไรนั่นเจอกับปรีย์ด้วย ชีวิตมีรสชาติน่าดู เฮอะๆ

ออฟไลน์ ลูกกุญแจ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 337
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






pronpailin

  • บุคคลทั่วไป
รีบกลับ มานร้า เห้อ 3Pไปเล้ย จะได้หมดเรื่อง

Mio

  • บุคคลทั่วไป
สามคำให้คนเขียน>>หาย ไป ไหน?  :z3:

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๑๓

    ร่างกายอบอุ่นที่เขากอดกระชับได้พอดีมือราวกับสร้างมาเพื่อเขา ริมฝีปากบางที่ตอบรับรสจูบแสนหวานที่เขามอบให้ ความร้อนรุ่มที่ก่อเกิดขึ้นภายในทุกครั้งที่ได้กลิ่นกายหอมละมุน และทุกครั้งที่ได้สัมผัสผิวเนียนละเอียดหรือแม้แต่เส้นผมนิ่มเหมือนขนแมว ...ความรู้สึกเปี่ยมล้นเมื่อได้สบมองดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่สวยที่มักจะมองเขาอย่างขอความรัก.. ความรู้สึกสุขเมื่อได้ครอบครองร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน ทุกสิ่งทุกอย่าง มลายหายไปในพริบตา... เหลือเพียงความว่างเปล่า...
    
         ...เมื่อเผชิญหน้ากับความจริง....
    
         กล้าหาญรวบงานในมือใส่ซอง มองนาฬิกาข้อมือ... ก่อนมองลงไปยังตัวบ้านที่มักจะมีเด็กหนุ่มนั่งอยู่... ภายในใจรู้สึกไหววูบ เมื่อไม่เห็นร่างเล็กที่นั่งเล่นอยู่บนโซฟาตามปกติ... เพียงแค่เด็กคนนั้นไม่อยู่แค่วันเดียว เขายังเป็นได้ถึงขนาดนี้เลย...
    
        ชายหนุ่มชักจะเข้าใจความรู้สึกของเมย์ตอนที่ตกหลุมรักเขา... และพยายามทุกหนทางที่จะได้อยู่ใกล้ๆ... ถึงแม้ต้องแต่งงานกับก้องภพทั้งๆ ที่รู้ว่าพี่ชายของเขาเป็นเกย์ก็ยอม...

    กล้าหาญพ่นลมหายใจออกเบาๆ เมื่อส่งต้นฉบับทันกำหนด.. เขาเหลือบมองออฟฟิศที่ยังคงวุ่นวายเหมือนทุกครั้งที่ใกล้จะตีพิมพ์..

   ชายหนุ่มเดินไปยังโต๊ะทำงานตัวเก่าของตนพบว่ามันกลายเป็นที่เก็บเอกสารเสียแล้ว.. ดวงตาคมอดเหลือบมองที่นั่งตรงข้ามที่มีหญิงสาวไม่คุ้นหน้านั่งอยู่ไม่ได้... ที่ตรงนั้นมันเคยเป็นที่นั่งของ 'หยก' มาก่อน...

   เขายังจำเสียงหัวเราะของเธอได้... ในตอนนั้นเขาเข้าบริษัทแทบจะทุกวันเพื่อมาเจอหน้าเธอ....แล้วสุดท้าย.. ทุกอย่างก็กลายเป็นอดีต....

    "ว่าไงรูปหล่อ ช่วงนี้ไม่โผล่หน้ามาเลยนะ" เสียงใสทักทายจากสาวใหญ่ร่างท้วม เดินอุ้ยอ้ายถือกาแฟกลิ่นหอมกรุ่นเข้ามาทักทายเขาอย่างเป็นมิตร

    "ผมไม่ค่อยว่างน่ะครับ" ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ..สบมองดวงตาหยีภายใต้กรอบแว่นหนาจนเธอหน้าแดงอายม้วน..

    "ไม่ว่างหรือไปหลีสาวที่ไหนวะไอ้กล้า!" เสียงเพื่อนร่วมงานส่งเสียงแซว เขาหัวเราะขำ.. เดินไปทักทายเพื่อนเก่า

    "เป็นไงบ้าง ?" ชายหนุ่มทักหยิบดินสอกดสายการ์ตูนสีหวานของเพื่อนขึ้นมาควงเล่น.. ไอ้บ้านี่ก็ยังชอบการ์ตูนอะไรหวานแหววไม่เปลี่ยน..

    "ชิลๆ ..มึงอ่ะไม่โผล่หัวมาเลย นึกว่าตกเขาตายในหน้าที่ที่ไหนแล้วซะอีก" เพื่อนของเขาบอก คว้าดินสอกดสุดหวงเก็บไว้ที่เดิม เพราะกลัวเขาควงพลาดตกลงไปโหม่งกับพื้นโลก...

    "เหมือนจะห่วง..." แต่ไม่ได้ห่วง...

    "แล้วเมย์เป็นไงบ้าง ?" เมย์เป็นรุ่นน้องที่เคยทำงานในบริษัทนี้เช่นเดียวกัน... เรื่องของพวกเขาคงถูกพวกผู้หญิงนำไปเล่าเสียสนุกปากจนเมย์ทนอยู่ไม่ไหว เป็นคนลาออกไปเอง... และนั่นเป็นชนวนให้สิ่งที่เขาสร้างไว้พังครืนลงมา...

    "ก็สบายดี..." กล้าหาญตอบเบาๆ ...เขาหวังว่าเธอคงจะสบายดี...

    "เออ! ไอ้หยกกลับมาแล้วนะเว้ย"

    "..งั้นเหรอ ?" เสียงทุ้มตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งๆ ที่คำบอกของเพื่อนทำให้ภายในใจของเขารู้สึกวูบไหว... เธอกลับมาแล้วแต่ไม่ติดต่อมาหาเขาเลย... ไหนบอกว่าจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเก่าไง....

    "คืนนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับมัน มึงไปด้วยมั้ย ?" ชายหนุ่มเอ่ยชวนอดีตคนรักเก่าของเพื่อนหวั่นๆ...

    "....ไปสิ" แต่คำตอบรับกลับทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้ ว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่
 
    ปรีย์ย่ำเท้าเดินอยู่กับเพื่อนกลุ่มใหญ่ด้วยความขุ่นข้อง.. จะอะไรเสียอีกล่ะ!!    เพื่อนสุดที่รักของเขาน่ะสิ!!    เด็กหนุ่มแทบจะล้มตัวลงกุมขมับ.. ใครให้นัดไอ้อาร์ตกับไอ้เชนมาพร้อมกันวะเนี่ย!!? ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ที่เกมส์เซ็นเตอร์ เล่นกันเป็นกลุ่มใหญ่... หน้าจอแค่นิดเดียว แย่งกันเล่นเป็นสิบๆ คน....

    "...เฮ้ย! ไอ้ปรีย์! มึงช่วยกันไอ้เชนออกไปห่างๆ เพื่อนมึงหน่อยได้ป่าววะ ?" อาร์ตเดินเลียบมาใกล้เขากระซิบบอกเขาเสียงเว้าวอน

    "หืม ?" ปรีย์เลิกคิ้วให้เพื่อนเขากวนๆ

    "กูจะแอบไปเดินกับไอ้แฟรงค์ มึงอ่ะไปกันไอ้เชนเอาไว้เลย"

    "อื้มมม~" เด็กหนุ่มกอดอก ยกมือขึ้นเกลี่ยริมฝีปากบางของตนยิ้มๆ..

    "ข้าวเที่ยงอาทิตย์นึง.." ปรีย์คลี่ยิ้ม.. ความจริงขออีกซักนิด เขาก็ยินดีจะเปิดทางให้อยู่แล้ว...

    "โอเค.." เด็กหนุ่มตอบตกลง ..เขารู้ว่าอาร์ตทำเป็นแกล้งลืมความลับของเขาและใช้เรื่องอื่นมาต่อรองแทน อาร์ตเก่งเรื่องการสังเกตพฤติกรรมคนอื่น และคงไม่อยากให้เขารู้สึกกดดัน ....ความจริงแล้วไอ้หมอนี่ก็น่ารัก และเหมาะกับเพื่อนเขาเหมือนกันนะ...    เด็กหนุ่มเดินไปหาเพื่อนซี้ เอ่ยบอกเบาๆ

    "แป๊บนึง เดี๋ยวมา.." แฟรงค์ผงกศีรษะ เชิงตอบรับ พุ่งความสนใจกับตู้เกมส์ตรงหน้าต่อ ปรีย์มองหาเป้าหมาย ก่อนเดินไปประกบ

    "เชนเราอยากเข้าห้องน้ำ" ปรีย์พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูบริสุทธิ์ใจ..

    "เอ๋ ?" เด็กหนุ่มมองเพื่อนเขางงๆ ...พวกเขาสองคนไม่ได้สนิทกันถึงขั้นไปไหนมาไหนด้วยกัน.. แต่ทำไมจู่ๆ....

    "ไปเป็นเพื่อนหน่อยดิ"

    "เอ่อ.. อืม.." เชนพยักหน้าอย่าเสียมิได้ เดินนำเพื่อนเขาไป

    "ถ้ากลับมาไม่เจอ ..พวกกูไปร้องเพลงนะ" เสียงเพื่อนคนหนึ่งตะโกนบอกดังกลบเสียงเกมส์ที่กระหึ่มอยู่ในโซนนั้น..

    "เออ" ปรีย์ตอบรับ ยักคิ้วให้อาร์ต...

    เด็กหนุ่มเดินอย่างเชื่องช้า ทำภารกิจหลายนาที และออกมาล้างมืออย่างอ้อยอิง...นานขนาดนี้แล้วพวกมันสองคนยังไม่หนีไปเที่ยวกันก็ไม่รู้จะช่วยยังไงแล้ว...

    "ปรีย์กำลังคิดจะทำอะไร ?" เชนเอ่ยถามเสียงขุ่น กอดอกพิงผนังมองเขาล้างมือซ้ำแล้วซ้ำอีก...

    "ทำไมเหรอ ?" เด็กหนุ่มหันกลับไปถามอย่างไม่เข้าเจ้า สลัดมือเบาๆ ก่อนยื่นไปหาเครื่องเป่า...

    "กำลังกันเราออกจากแฟรงค์เหรอ ?" เพื่อนของเขาถามตรงประเด็น...

    "ไม่นี่.." ทั้ง ๆ ที่ปากเขาบอกอย่างนั้นแต่รอยยิ้มกวนราวกับจะเป็นเครื่องยืนยันว่า 'ตรงเผง'

    "หรือว่านายได้ยินเรื่องนั้นจากแฟรงค์ ?"

    "เรื่องอะไรกัน ?" ปรีย์เลิกคิ้วถามกลับ

    "..." เชนนิ่งเงียบ เหมือนว่าเขาจะเริ่มอารมณ์เสีย... ปรีย์ไม่เคยเห็นเด็กผู้ชายที่แสนสุภาพเรียบร้อยอารมณ์ขุ่นขนาดนี้มาก่อน...

    "ไม่เอาหน่า อย่าซีเรียสดิ.. ไปกันเถอะ" เด็กหนุ่มเอ่ยชวนยิ้มหวานหวังให้เพื่อนเขาใจเย็นลง... แต่ดูเหมือนเชนคงจะไม่อยากญาติดีกับเขาเสียแล้วล่ะ...

    เพื่อนของเขานำลิ่วไปยังตู้เพลงขนาดใหญ่ที่เรียงราย.. หยุดยืนยังห้องที่อัดกันจนล้นออกมาข้างนอก โดยมีเขาเดินตามไปเรื่อยๆ ผิวปากสบายใจ...

    "แล้วอาร์ตกับแฟรงค์ล่ะ ?" เชนส่งเสียงถามอย่างหัวเสีย ตวัดสายตาคมกลับมามองเขา..

    "ไม่รู้ดิ เดี๋ยวพวกมันก็มามั้ง" เพื่อนคนหนึ่งตะโกนตอบท่ามกลางเสียงเพลงกระหึ่ม และพากันร้องเพลงตาม โยกตัวอย่างเมามัน... ปรีย์ฮัมเพลงตามเบาๆ... เพื่อนของเขาจะไปเดินเที่ยวอยู่ที่ไหนกันน้า~...
 
    เสียงเพลงชวนโยกตัวดังกระหึ่ม ชายหนุ่มมองน้ำสีอำพันในแก้วกระทบแสงไฟหลากหลายสี...กล้าหาญยิ้มทักทายเพื่อนเก่าที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี จนมาหยุดยืนต่อหน้าหญิงสาวเจ้าของงานเลี้ยง..เธอเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างมั่นใจในตนเอง ทรงผมซอยสั้นทันสมัยรับกับรูปหน้าเรียวสวย จมูกโด่งที่ผ่านการศัลยกรรมทำให้เครื่องหน้ายิ่งดูเหมาะเจาะจนหญิงสาวหลายๆ คนพากันอิจฉา...

    "ไม่เจอกันนานนะ" หยกเผยอยิ้มกว้าง.. เป็นฝ่ายทักทายเขาก่อน...

    "..อืม" ชายหนุ่มตอบรับในลำคอ ไม่แน่ใจว่าเธอจะได้ยินหรือไม่...

    เธอดูอวบอิ่มขึ้นกว่าเมื่อหลายปีก่อน ยังคงยิ้มสวยทั้งปากและดวงตาเช่นเดิม อีกทั้งยังเป็นฝ่ายพูดคุยซักถามมากขึ้น...

    "เป็นยังไงบ้าง มีคนใหม่รึยัง ?" คำถามแรกทำให้ชายหนุ่มคิ้วขมวดแทบจะทันที

    "คุณควรจะถามตัวเองมากกว่า.." ชายหนุ่มสบตาตอบอย่างไม่ลดละ.. ทำให้คู่สนทนาเบือนสายตาหนีเอ่ยขมุบขมิบ

    "..นายนิสัยแย่เหมือนเดิมเลยนะ" หญิงสาวเบ้ปาก หยิบแก้วเหล้ากรอกปากอิ่มอย่างคุ้ยเคย..

    "ผมก็เป็นของผมแบบนี้... คุณตกลงคบกับผมเพราะคิดว่าผมเป็นคนยังไง ?" ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงต่ำ เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อย ก่อนกระซิบตอบ

    "..ฉันก็คิดว่าคุณจะเป็นคนรักเดียวใจเดียวเสียอีก"

    "หยก.. ผมคิดว่าพูดเรื่องนี้มาหลายรอบแล้วนะ" คำพูดของเธอทำให้เขาแสดงสีหน้าไม่พอใจ... เธอยังคิดว่าเขามีอะไรกับเมย์อยู่...

    "เอาน่าๆ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ลืมๆ มันไปบ้างเถอะ.. ชนๆๆ" ชายหนุ่มรีบห้ามทัพเมื่อเพื่อนของเขาชักจะอารมณ์ไม่ดีกันทั้งคู่..

    ทั้งสองคนเป็นคนชอบเอาชนะ... พวกเขากัดกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ...แต่ไม่รู้ทำไมถึงกลายเป็นคนรักกันได้....กล้าหาญถอนหายใจ เบนสายตาหนีไปยังกลุ่มคนที่อยู่ชั้นล่าง ....ชายหนุ่มชะงัก.. กวาดตามองกลุ่มเด็กวัยรุ่นอีกครั้ง ....นั่นมันปรีย์นี่... อายุไม่ถึงแล้วเข้ามาในนี้ได้ยังไง ?...

    ชายหนุ่มเพ่งสายตามองอย่างกรุ่นโกรธ... เด็กหนุ่มบอกว่าจะไปค้างบ้านเพื่อน.. แล้วทำไมถึงมาโผล่ที่สถานบันเทิงในเวลากลางดึกเช่นนี้..?
 
    เด็กหนุ่มจิบแอลกอฮอล์ในแก้วทีละนิด.. ประสบการณ์จากการดื่มกับเพื่อน ๆ ของกล้าหาญครั้งที่แล้วทำให้เขาไม่กล้ายกซดอีก...

    เพื่อนของเขาลากกันออกไปยืนเบียดเนื้อ บางคนก็มีผู้หญิงเต้นคู่ เด็กหนุ่มหัวเราะและลุกขึ้นโยกกายตามจังหวะเบาๆ.. ถ้าเขาไม่ได้แอลกอฮอล์ช่วยก็คงไม่กล้าลุกขึ้นออกลีลากับเพื่อนๆ เหมือนกัน

    เวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เมื่อกลับมาที่โต๊ะก็ไม่เจอไอ้ตัวเล็ก... เขาไม่รู้ว่าเพื่อนซี้ของเขาหายไปไหน... กวาดสายตาหารูปร่างที่คิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของเขาบนฟลอร์....แต่ก็ไม่เจอ.... สงสัยแฟรงค์คงจะตัวเล็กเกินจนมองหายาก...

    พลันดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับดวงตาคมคู่นั้น ...ราวกับจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆกล้าหาญ!! ...ทำไมเขาถึงซวยแบบนี้!!

    "พี่กล้า!" เด็กหนุ่มพยายามตะโกนเรียกท่ามกลางเสียงอึกทึก ...เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มไวๆ.. เขามั่นใจว่ากล้าหาญมองเห็นเขา... ปรีย์เดินเบียดเสียดกับผู้คน พยายามมองหาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม

    ปรีย์หาไม่พบ... หรือว่าเขาจะเมาจนตาฝาด....

    เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ เขารู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ... แต่เมื่อมาถึงเสียงทะเลาะกันหน้าห้องน้ำทำให้เขาชะงัก... หนึ่งในนั้นคือเสียงทุ้มที่เขาได้ยินแทบจะทุกวัน...

    กล้าหาญกำลังทะเลาะกับผู้หญิงคนหนึ่ง... และดูเหมือนเธอจะร้องไห้... ปรีย์หูอื้อตาลายไปหมด เมื่อเห็นชายหนุ่มโอบกอดผู้หญิงคนนั้นไว้ในอ้อมแขน.... หากแต่มันยังไม่จบเพียงเท่านั้น...

    ... เมื่อชายหนุ่มประกบจูบหญิงสาวบอบบางในอ้อมแขนอย่างดูดดื่ม... ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน ....เด็กหนุ่มยืนตัวแข็งทื่อ...

    ....ใคร ??... อะไร ??....

    ในใจของเขารู้สึกปวดร้าวไปหมด อยากละสายตาหนี แต่ก็ทำไม่ได้.... จวบจนทั้งคู่ผละออกจากกัน... ผู้หญิงคนนั้นก็เดินจากไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

    กล้าหาญถอนหายใจ และเดินเข้าไปในห้องน้ำ.. ปรีย์มองไม่เห็นสีหน้าของชายหนุ่ม... เขาไม่รู้เลยว่ากล้าหาญรู้สึกอย่างไร...

    ร่างสูงใหญ่รองสายน้ำเย็นจากก๊อกลูบล้างใบหน้าเบาๆ... เธอไม่น่ามาหาเรื่องตอนที่เขากำลังอารมณ์ไม่ดี...ชายหนุ่มทุบกำปั้นลงบนอ่างเบาๆ... มองเงาสะท้อนในกระจกก็เห็นเด็กหนุ่มที่เป็นสาเหตุทำให้เขาอารมณ์แปรปรวนเช่นนี้...

    "พี่กล้า... พี่กล้า...." เด็กหนุ่มเอ่ยเรียกอย่างหวาดหวั่น รีบสาวเท้าเดินตามเมื่อเห็นเขาจะเดินหนี...

    "พี่โกรธผมเหรอ ?" ร่างเล็กเอ่ยถาม แต่เขาทำเป็นมองไม่เห็น... ไม่อยากได้ยินเสียง

    "พี่..." นิ้วมือหยาบคว้าแขนเขาเอาไว้.. ชายหนุ่มสะบัดหนีแทบจะทันที... เขาไม่ชอบใจเลยที่ปรีย์ยอมให้ใครแตะเนื้อต้องตัวง่ายๆ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ไม่รู้จักหน้าค่าตาที่ยืนเบียดเสียดและสัมผัสลูบไล้ตามร่างเด็กคนนี้....

    "ทำไมฉันต้องโกรธเธอ ?" กล้าหาญเอ่ยถามเสียงเรียบ สรรพนามที่ใช้ห่างเหินจนปรีย์รู้สึกเสียใจ... เขาไม่น่าแตะต้องชายหนุ่มโดยไม่ขออนุญาตก่อน...

    "ผม.. ผมขอโทษ..." เด็กหนุ่มละล่ำละลักบอก ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนชายหนุ่มเริ่มรู้สึกเห็นใจอีกฝ่าย...

    "...พี่ไม่ได้โกรธ" เขาเอ่ยบอกเบาๆ

    "แต่.. แต่พี่กล้า..." กล้าหาญมีท่าทีราวกับรังเกียจเขา...

    "เราอายุไม่ถึง เข้ามาได้ยังไง ?" ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง.. ความขุ่นข้องทำให้เขาลืมสังเกตว่าเด็กหนุ่มกังวลคนละเรื่องกับที่เขาคิด...

    "เพื่อนผมพาเข้ามา.." ปรีย์ตอบเบาๆ...

    "ผมไม่เคยเที่ยวมาก่อน.. ก็เลย..." ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ เขาไม่มีทางได้ออกมาเถลไถลแบบนี้แน่...

    "ถ้าอยากมาก็รอให้โตกว่านี้ก่อน.. ถ้าตำรวจตรวจขึ้นมาจะทำยังไง ?" ชายหนุ่มเอื้อมมือลูบศีรษะทุยเบาๆ

    "ขอโทษ... ขอโทษครับ..." ปรีย์รีบเอ่ยขอโทษ ..เด็กหนุ่มรู้สึกผิดได้แต่ก้มหน้ามองพื้น.. เมื่อกล้าหาญเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจ...

    "เอาล่ะ.. แล้วคืนนี้ห้ามดื่มเหมือนคราวก่อนนะอีกเข้าใจมั้ย ?" ...เขาคงจะห้ามอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้...

    "ครับ.." เด็กหนุ่มรีบรับคำ

    "พี่ไปแล้ว.."

    "เดี๋ยว! ..เดี๋ยวครับพี่กล้า..." ปรีย์รีบเอ่ยเรียก... ชายหนุ่มเลิกคิ้วหันมามองเขาเชิงคำถาม...

    "คือ.... ไม่มีอะไรหรอกครับ..." กล้าหาญถอนหายใจเบาๆ อีกครั้งและเดินออกห่างไป... ในใจของเด็กหนุ่มรู้สึกหนักอึ้ง... เขาอยากถามชายหนุ่มว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร... แต่ก็รู้ว่ามันไม่ควรถาม.... เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ที่เด็กอย่างเขาไม่ควรก้าวก่าย....

    แต่เขาก็ไม่อยากให้กล้าหาญอยู่ใกล้และทำตัวสนิทสนมเกินกว่าเพื่อนกับคนอื่น... นี่เขาเป็นอะไร ? ปรีย์คิดไม่ตก.. บางทีเขาอาจกำลังเริ่มเมา...

        ความรัก มักจะเลือกคนที่พยายามปฏิเสธมัน...


...................................................... ทูบีคอนตินิว

 :m15:น้องปรีย์ กลับมาแล้ว ขออภัยที่หายหัวหายหางกันไปนาน จนน้องหยดผู้แต่งไปแงะ ๆ สนิมให้กลับมาลงต่อเสียที คิคิ เค้าผิดไปแย้ววว :z3: ท้อแท้กะชีวิตน้องปรีย์จริง ๆ อดทนกันต่อไป เพราะน้องกำลังจะเริ่มรู้หัวใจตัวเอง ที่มันมาจากหัวใจ มิใช่จากรสเสน่หาแล้วน่ะเออ อย่าเครียด ๆ ท่องไว้น่ะจ๊ะ มิตรรักแฟนคลับน้องปรีย์ อย่าลืมน้องปรีย์น่ะค่ะ แล้วพบกันค่ะ :L1:

Mio

  • บุคคลทั่วไป
สามคำ>>>มา แล้ว เย้!   :mc4:   ( แทบจะเต้นระบำ)
ปรีย์รักกล้า....... :impress2: 

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
มาเถอะ  เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้รอละ  จัดมาอย่าให้เสีย

ออฟไลน์ boworange

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0
 :o12:  ในที่สุดก็มาสะที....หลอกให้เราค้างแบบนานข้ามปีกันไปเลยทีเดียว  :sad4:

อย่าหายไปนานอีกนะคะ  :m15:

 :call:
 :call: :call:

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-15

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๑๔

    "เป็นไรป่าวแฟรงค์ ?" เด็กหนุ่มเอ่ยถามเพื่อน.. หลังจากกลับมาที่บ้าน เพื่อนเขาก็ดูเงียบลงเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง.. ไม่เปิดปากบอกอะไรเขาซักคำ

    "ป่าว.." เด็กหนุ่มร่างเล็กตอบเบาๆ.. โยนผ้าขนหนูผืนใหม่ให้เพื่อน ก่อนชะงักเท้าที่เหยียบพื้นห้องน้ำ หันกลับมาเรียกคนที่นั่งอยู่ในห้อง

    "ไอ้ปรีย์"

    "อะไร ?" เด็กหนุ่มตอบรับ

    "คนที่มึงรัก กับคนที่รักมึง.. มึงจะเลือกใคร ?" แฟรงค์เอ่ยถามเพื่อน... คนถูกถามนิ่งคิดก่อนตอบแบบไม่ลังเล
 
   "...คนที่รักกู"

    "งั้นเหรอ..." เด็กหนุ่มตอบรับเสียงแผ่ว ก่อนเอ่ยถามคำถามใหม่...
 
   "แล้วถ้าเขารักมึงทั้งคู่เลยล่ะ ?"
 
   "...ก็รักทั้งคู่สิ"
 
   "...แล้วถ้ามึงต้องเลือกคนใดคนหนึ่งล่ะ ?"
 
   "ไม่เลือกไม่ได้เหรอ ?"
 
   "ไม่ได้..."
 
   "..." ปรีย์นิ่งเงียบ ...ถ้าหากต้องเลือกคนใดคนหนึ่งล่ะก็....
 
   “กูคงจะต้องปล่อยทั้งสองคนไป....”
 
    แล้วก็ถึงวันที่ปรีย์กลัว... พวกเขาตกลงกันว่าจะไปเที่ยวทะเลก่อน แล้วจึงไปเยี่ยมดารัตน์...

    เช้าวันนั้นก้องภพมารับเขากับกล้าหาญ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มพยายามเหลือบมองผู้หญิงที่นั่งเคียงข้างมากับชายหนุ่มภายในรถ... แต่เห็นเพียงแค่เงาเลือนราง..

    "แต่งตัวหล่อเชียว" ก้องภพทัก หอมแก้มเขาเบาๆ เด็กหนุ่มผงะ พยายามส่งยิ้มฝืดเฝื่อน... แอบเหลือบมองผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้ารถ.. กลัวว่าเธอจะไม่พอใจ..
 
   ก้องภพลงมาช่วยขนกระเป๋าไปไว้ท้ายรถ.. เหลือเพียงกระเป๋าเป้เก็บหนังสือของกล้าหาญที่เขานำติดตัวมา..

    กล้าหาญชะงักเมื่อเปิดประตูรถเจอคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้า... เขาไม่คิดว่าเมย์กับก้องภพจะชวนเธอมาด้วย...ชายหนุ่มดันร่างเล็กเข้าไปนั่งก่อน แล้วเขาจึงเข้าไปนั่งตาม...

        บรรยากาศภายในรถแสนจะน่าอึดอัด ..เด็กหนุ่มนั่งตัวเกร็งปิดปากเงียบ ...เมื่อต้องเจอกับผู้หญิงแปลกหน้าถึงสองคน... คนแรกคือผู้หญิงผมยาวเป็นลอนสวยที่นั่งอยู่ด้านหน้า...ภรรยาของก้องภพ... แต่อีกคน ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา เด็กหนุ่มจำได้ทันทีว่าเธอคือผู้หญิงที่ประกบปากกับกล้าหาญเมื่อหลายวันก่อน...

    ปรีย์รู้สึกราวกับตนเองเป็นส่วนเกินของการมาเที่ยวในทริปนี้.... ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างอึดอัด เมื่อเขาต้องมานั่งคั่นระหว่างกลางกล้าหาญกับคนรักเก่า...

    "น้องชายเหรอ ?" หญิงสาวผมซอยสั้นเป็นฝ่ายเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งอีกฟากฝั่ง
 
   "อืม.." ชายหนุ่มตอบในลำคอ..
 
   "ไม่ยักรู้ว่านายมีน้องชายน่ารัก" หยกยิ้มเอ็นดู ...หล่อนแสร้งทำเป็นไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กหนุ่มและก้องภพ... ทั้งๆ ที่เมย์เป็นคนเอ่ยปากบอกเอง ว่าสามีของเธอกำลังคบกับเด็กคนนี้อยู่
...แต่ก็นั่นแหละ มันไม่เกี่ยวกับเธอเสียหน่อย...
 
   "พี่ชื่อหยกนะ"
 
   "ผมชื่อ..ปรีย์ครับ.." เด็กหนุ่มแนะนำตัวตะกุกตะกัก.. ผู้หญิงคนนี้สะสวยแถมยังอัธยาศัยดี.. แต่เขากลับไม่อยากรู้จักเธอมากนัก...
 
   "พี่ชื่อเมย์นะจ๊ะ" หญิงสาวด้านหน้าหันกลับมาคุยกับเขา เธอเป็นผู้หญิงสวยหวาน ดวงตาโตเป็นประกาย ยิ้มโชว์เขี้ยวซี่เล็กส่งให้...
 
   "หิวรึเปล่า ? พี่ทำแซนด์วิชมาด้วย" เมย์บอก ยกกล่องอาหารขึ้นโชว์เล็กน้อย
 
   "ไม่หิวครับ.. ขอบคุณครับ.." ปรีย์ปฏิเสธอย่างสุภาพ.. เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นนิดหน่อย...
 
   "พี่หยกกับพี่กล้าหิวรึเปล่า ?" หญิงสาวหันไปถามคนอื่นต่อ เมื่อเห็นทั้งคู่ปฏิเสธจึงเอ่ยถามสามี
 
   "พี่ก้องละคะ ?"
 
   "เพิ่งออกมาก็จะให้พี่กินอีกแล้วเหรอ ?" ชายหนุ่มบอกกลั้วหัวเราะ เอื้อมมือลูบเส้นผมเป็นลอนสวยนั้นแผ่วเบาอย่างรักใคร่.. ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูราบรื่นดี... แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอึดอัดในใจนัก...
 
   เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ปรีย์เกร็งจนเลิกเกร็ง ดวงตาสีเข้มเริ่มปรือ.. เขาเผลอผงกศีรษะหลายครั้ง.. จนในที่สุดเสียงหนึ่งก็เอ่ยบอกอย่างเอื้ออาทร..
 
   "ปรีย์พิงไหล่พี่ก็ได้" เธอเอื้อมมือแตะศีรษะเขาไปพิงไหล่บาง หากแต่กล้าหาญยื้อเด็กหนุ่มเอาไว้เสียก่อน
 
   "อะไรกัน.. กล้า" หยกเอ่ยถามคิ้วขมวด
 
   "น้องเขาเป็นผู้ชาย พิงผมดีกว่า"
 
   "นายกำลังคิดอะไร น้องเขาเป็นแค่เด็ก" ปรีย์เห็นท่าไม่ดีจึงเป็นฝ่ายเอ่ยห้ามทัพ...
 
   "ผม.. ผมไม่ง่วงแล้วล่ะครับ..." เสียงหัวเราะขบขันดังมาจากหญิงสาวด้านหน้า
 
   "พวกพี่นี่ แค่นี้ก็ทะเลาะกัน"

    "แต่เมย์ว่าให้น้องเขาพิงพี่หยกดีกว่า ..เดี๋ยวพี่ก้องหึงขึ้นมาล่ะแย่เลย" เมย์บอกกลั้วหัวเราะ.. แต่สำหรับปรีย์ มันไม่ตลกเลยซักนิด.. เธอบอกเป็นนัยๆ ว่ารู้เรื่องระหว่างเขากับก้องภพ ....เด็กหนุ่มกำมือแน่น...
 
   ความเครียดขมึงก่อเกลียวขึ้นภายในใจของเด็กหนุ่ม จนชายหนุ่มที่นั่งข้างสังเกตได้... มือหนาแอบขยับแตะสัมผัสแผ่นหลังฝ่ามือเล็กแผ่วเบา.. เมื่อมือหยาบกร้านเกินวัยไม่ขยับหนี เขาจึงค่อยๆ เคลื่อนกอบกุม.. เด็กหนุ่มก้มหน้านิ่ง แก้มเริ่มเปลี่ยนสี หมัดเล็กๆ พยายามกำไว้ไม่อยากให้ชายหนุ่มสัมผัสกับความชื้น อันแสนน่าอาย
 
   กล้าหาญเบือนหน้ามองออกไปภายนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย พยายามแกะนิ้วมือเล็กออกและสอดประสานไว้กับมือของเขา.. บีบกระชับฝ่ามือหยาบกร้านเบาๆ หวังให้ผ่อนคลาย..
 
   ปรีย์พยายามทำตัวไม่ให้ผิดสังเกต... เขารู้สึกแปลกๆ... ตั้งแต่จูบกันครั้งนั้นกล้าหาญก็พยายามไม่เข้าใกล้เขาอีก.. แต่ตอนนี้... เพียงแค่ถูกประสานมือไว้เท่านั้น ...เพียงแค่ได้รับความอบอุ่นจากฝ่ามือหนา... ใจของเขาก็แทบเต้นไม่เป็นจังหวะ...
 
   ...กล้าหาญหายใจสะดุด เมื่อรู้สึกถึงแรงบีบตอบจากฝ่ามือเล็กนั้น... ชายหนุ่มนั่งเงียบ ปล่อยให้ฝ่ามือของเขาแนบสนิทกับฝ่ามือหยาบของเด็กหนุ่มจนมันเปียกชื้นไปตลอดการเดินทาง....
 
    เมื่อมาถึงโรงแรมที่จองไว้ หยกจัดแจงแบ่งห้องให้กับพวกเขา
 
   "หยกไม่นอนกับเมย์เหรอ ?" ก้องภพขมวดคิ้ว มองเธอลากกระเป๋าไปอีกทาง.. ความจริงแล้วเขากะจะให้เมย์กับหยกนอนด้วยกัน ส่วนกล้าหาญแยกเดี่ยวไปนอนอีกห้อง... และแน่นอนว่าเขานอนกับปรีย์...
 
   "หยกนอนคนเดียวสะดวกกว่า" หญิงสาวว่า.. ความจริงแล้วเธอไม่ค่อยอยากร่วมห้องกับเมย์นัก.. แต่ให้พูดตรงๆ ก็เสียน้ำใจเปล่าๆ... โดยหารู้ไม่ว่า นั่นแหละคือสิ่งที่หญิงสาวอีกคนหนึ่งต้องการ...
 
   "เมย์กับพี่ก้องเป็นสามีภรรยากัน ก็นอนห้องเดียวกันไปสิคะ" เธอเอ่ยบอก โยนพวงกุญแจในมือเล่น..
 
   ปรีย์ใจตุ้มๆ ต่อมๆ เมื่อรู้ว่าตนต้องใช้ห้องร่วมกับกล้าหาญ เด็กหนุ่มเหลือบมองใบหน้าคมคายที่ตีหน้านิ่ง.. แอบลอบถอนหายใจเบาๆ     ทั้งๆ ที่เคยนอนด้วยกันหลายครั้ง แต่หากครั้งนี้เขารู้สึกแปลกไปจากเดิม...

    เมื่อจัดทุกอย่างเข้าที่เข้าทางพวกเขาก็พากันไปทานอาหารเย็น และตกลงเดินดูร้านขายของตามชายทะเล...    ปรีย์รู้สึกอึดอัดแปลกๆ.. ก้องภพเหลือบมองมาทางเขาหลายครั้ง.. แต่จนแล้วจนรอดก็คงสลัดภรรยาไม่หลุด กล้าหาญก็นิ่งเงียบตลอด ...ยังดีที่มีหยกคอยชวนเขาพูดคุยบ้าง

    "อันนี้ก็น่ารักเนอะ ปรีย์" หญิงสาวบอกหยิบเส้นเชือกที่ถักอย่างประณีตร้อยกับเปลือกหอยขึ้นมาดู... เด็กหนุ่มยิ้มบาง พยักหน้า

    "เราไม่น่าจะสนับสนุนสินค้าที่ทำมาจากเปลือกหอยนะคะ พี่หยก" เสียงหญิงสาวอีกคนดังขึ้นขัด
 
   "ไม่เห็นเป็นไรเลยแค่อันเดียวเอง" หยกบอกเรียบๆ วางของในมือลงที่เดิม.. หมดอารมณ์ซื้อ...
 
   "ถ้าทุกคนคิดแบบพี่กันหมดปูเสฉวนก็ไม่มีที่อยู่สิคะ น่าสงสาร" หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น ก่อนเอ่ยโต้ตอบ

        "แต่นี่มันฝาหอย ปูเสฉวนจะเข้าไปอยู่ได้ยังไง"

    "แต่มันก็เป็นเปลือกหอยจากธรรมชาติเหมือนกันนี่คะ" เมย์เอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ จนท้ายที่สุดก้องภพต้องเป็นฝ่ายเอ่ยห้ามปราม..
 
   "เอาล่ะๆ ไปร้านอื่นกันต่อเถอะ" ชายหนุ่มดึงแขนภรรยาให้เดินออกมา.. นี่เขาคิดถูกคิดผิดที่ชวนแฟนเก่าของน้องชายมาเนี่ย ?...
 
   "ยัยแม่พระ.." หญิงสาวเข่นเขี้ยวแอบสบถเบาๆ เธอรู้จักเมย์ดียิ่งกว่าใคร...

    ...ตอแหลสิ้นดี...

    กลุ่มนักท่องเที่ยวเดินกันขวักไขว่ไม่เกรงกลัวลมแดดร้อน ถนนหนทางที่เต็มไปด้วยร้านขายของริมฝั่ง มีพื้นยกระดับให้เดินเท้าเล็กน้อยทำให้กลุ่มนักท่องเที่ยวเบียดเสียดกันบ้างก็เดินริมถนน..

   กลุ่มของพวกเขาเดินเลียบทางเท้าไปเรื่อย ๆ ปรีย์มองบรรยากาศริมทะเลด้วยความผ่อนคลาย... เด็กหนุ่มมองดูผู้ใหญ่ทั้งสี่คนที่เดินนำเขาอยู่ข้างหน้าเงียบๆ
    แล้วจู่ๆ จักรยานขี่พุ่งด้วยความเร็วสูงผ่านมาจากด้านหลังของเขาขับเฉี่ยวร่างบอบบางของหญิงสาวที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างหน้า กล้าหาญโอบกระชับเอวบางเข้ามาใกล้ตามสัญชาติญาณ..
 
   ทั้งคู่ชะงักนิ่ง.. เด็กหนุ่มที่เดินตามหลังและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดชะงักนิ่งเช่นกัน... โดยไม่ทันรู้ตัวว่ามีนักท่องเที่ยวเดินตามมา
 
   แรงกระแทกจากด้านหลังทำให้เด็กหนุ่มกลิ้งไปหลายตลบ คนที่ชนไม่มีแม้แต่คำขอโทษ.. เพียงแค่สบถเบาๆ แล้วเดินผ่านเขาไป... ราวกับเขามันช่างไร้ค่า...
 
   ปรีย์ลุกขึ้นอย่างงงงัน... เด็กหนุ่มปัดกางเกงเบาๆ

   เกิดอะไรขึ้น ?
 
   "เจ็บมากมั้ย ?" ก้องภพเอ่ยถามอย่างตกใจ รีบเข้าประคองเด็กหนุ่ม
 
   "เป็นอะไรรึเปล่า ?" หยกเอ่ยถามอย่างห่วงใย.. แต่ความรู้สึกไม่ชอบหญิงสาวกลับเพิ่มขึ้นทวีคูณอย่างไม่ทราบสาเหตุ
 
   "ผมไม่เป็นไรครับ..." เขาฝืนยิ้มบอกเบาๆ.. ก้มหน้าลงซ่อนหยาดน้ำตาพร่ามัว... เมย์เบ้ปาก มองสามีโอบประคองร่างบางของเด็กหนุ่มอย่างริษยา... ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นภรรยาแท้ๆ....
 
   ทำไม ?... เกิดอะไรขึ้นกับเขา ?... ปรีย์ได้แต่แปลกใจ... ความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่วาบเข้ามาในใจนี่คืออะไร ?..
 
   รักที่เขามีให้ก้องภพนั้น มีแต่ความสุข..
 
   ถึงแม้จะอึดอัดใจบ้างแต่เขาก็ยินดีที่จะได้รัก....
 
   แต่รักที่เขามีให้กล้าหาญนั้น... ทำไมถึงมีแต่ความเจ็บปวด....เจ็บจนเขาไม่อยากจะมีให้อีกต่อไป...
 
    "เป็นอะไรรึเปล่า ?" กล้าหาญเอ่ยถาม.. ในขณะที่เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนเตียงเดี่ยวเปิดช่องสารคดีดูในห้อง... และเขาเพิ่งกลับมาจากข้างนอก..
       
        "ผมสบายดี" ปรีย์ตอบเบาๆ ตกใจเมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ และวางถุงเล็กๆ ไว้ข้างตัวเขา
 
   "ฉันเห็นเธอเดินแปลกๆ" ชายหนุ่มบอก ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นจับข้อเท้าเล็กบีบนวดเบาๆ
 
   "ผมไม่เป็นไร" เด็กหนุ่มบอกย้ำ ขมวดคิ้วมุ่น
 
   "อ๊ะ!!" ร้องอย่างตกใจเมื่อกล้าหาญสัมผัสถูกแผลบนหัวเข่า พยายามขยับหนีแต่มือหนาจับข้อเท้าเขาเอาไว้แน่น และถลกกางเกงขาสามส่วนของเขาขึ้นดูแผล..
    "ล้างแผลแล้วใช่มั้ย ?" ปรีย์ไม่ตอบ แต่เบือนหน้าหนี... ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ คิดเอาเองว่าเด็กหนุ่มน่าจะล้างแผลแล้ว ..ก่อนหยิบขวดยาที่เขาเพิ่งไปซื้อมาจากร้านของชำแถวๆ นี้เทใส่สำลี
 
   "ยื่นมือมา" ชายหนุ่มเอ่ยออกคำสั่ง หากแต่เด็กหนุ่มไม่ทำตาม แถมยังเชิดหน้าหนีเขาอีก..
 
   "ปรีย์! ทำไมดื้อแบบนี้" กล้าหาญขึ้นเสียง กระชากข้อมือเล็ก มองดูแผลถลอกบนฝ่ามือ... ค่อยๆ แตะซับสำลีลงอย่างแผ่วเบา...
    ปรีย์มองกล้าหาญด้วยความรู้สึกหลากหลาย... กล้าหาญห่วงเขาด้วยหรือ ?... ความจริงแล้วชายหนุ่มก็ห่วงทุกคนนั่นแหละ... เขามันเป็นได้เพียงแค่  'น้องชาย' ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเสียหน่อย....
 
   ผู้หญิงคนนั้นเสียอีก...
 
   เด็กหนุ่มกระหวัดนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น... ทำไมกล้าหาญช่วยหยก แต่กลับไม่ช่วยเขา.. ?
 
   นี่อาจเป็นความคิดที่เอาแต่ใจที่สุดตั้งแต่เขามีมา... หากแต่เด็กหนุ่มอยากให้กล้าหาญดูแล และปกป้องเขาแต่เพียงผู้เดียว... เขาไม่สนใจว่าก้องภพจะมีใครอีกซักกี่ร้อยคน แต่กับกล้าหาญแล้วเขาอยากให้มีเพียงเขา.. มีเขาเพียงแค่คนเดียว...
    เสียงสะอึกสะอื้นทำให้ชายหนุ่มเงยหน้ามองถามอย่างตกใจ "ร้องไห้ทำไม ?"
 
   "ผม.. ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ซักหน่อย.." เด็กหนุ่มสะอื้น.. เขาไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน...
 
   "เจ็บมากเลยเหรอ ?" กล้าหาญเอ่ยถามอย่างห่วงใย... แตะสัมผัสหยดน้ำตาที่กลิ้งไหลออกจากดวงตาคู่สวยแผ่วเบา...
 
   "เจ็บ.. ผมเจ็บในนี้มากเลยพี่กล้า.." ปรีย์บอกเสียงแผ่ว ชี้มาที่อกด้านซ้ายของตน
 
   ชายหนุ่มชะงัก... สบตามองเด็กหนุ่มนิ่งเพื่อหาคำตอบ... "...เธอเจ็บเพราะอะไร ปรีย์ ?"
 
   "เพราะฉันเหรอ ?" ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงแผ่ว...
 
   "ผม ไม่รู้... ฮึก ไม่รู้..." เด็กหนุ่มสะอื้นฮัก.. เขาไม่เคยเจอความรู้สึกแบบนี้มาก่อน.. มันเจ็บข้างในเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ รู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก...
 
   "อย่าร้อง... อย่าร้องไห้... ฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บอีก.." กล้าหาญบอกเบาๆ พยุงตัวขึ้นโอบร่างเล็กเอาไว้แน่น.. เสียงร้องไห้ของปรีย์ดังขึ้นกว่าเดิมจนเขาใจเสีย.. ชายหนุ่มพยายามปลอบจนเด็กหนุ่มสงบลง ..ลอบมองจมูก ตาแดงๆ กับฟันซี่เล็กที่กัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้น...
 
   เมื่อรู้สึกดีขึ้น เด็กหนุ่มก็มองเขาอายๆ ก่อนจับฝ่ามือหนาของเขาประทับจูบลงเบาๆ ราวกับจะตอบแทนที่คอยปลอบ.. หัวใจของชายหนุ่มกระหน่ำเต้นแทบระเบิดเมื่อสบดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปียกชื้นคราบน้ำตาที่ช้อนมอง..
    ไม่ว่าจะด้วยตั้งใจหรือไม่ ...ปรีย์ชอบมองเขาแบบนี้.. ชอบมองเขาเหงาๆ ..ราวกับจะออดอ้อนขออะไรซักอย่าง... ราวกับอยากจะได้รับความรักจากเขา ...อารมณ์ที่พยายามกักเก็บไว้มานานก็ปะทุขึ้น
 
   ชายหนุ่มโอบรัดร่างบอบบางไว้แน่น..ปรีย์อยู่ในอ้อมแขนเขา.. ชายหนุ่มซุกจมูกสูดดมกลิ่นกายที่เขาโหยหา เคลื่อนใบหน้าจูบซับน้ำตา... ก่อนบดขยี้กลีบปากบาง..
 
   เด็กหนุ่มอึกๆ อักๆ ก่อนตอบรับจูบเร่าร้อนของเขา... แผ่นหลังเล็กสัมผัสกับพื้นเตียงนุ่ม ครางแผ่วในลำคอ
 
   กล้าหาญอุตส่าห์ตั้งมั่นในใจว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก... สัญญากับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะไม่แตะต้อง... แต่เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบาราวกับสายลมที่เกิดจากการขยับของปีกผีเสื้อ ทำให้สติของเขาขาดหาย ตักตวงความสุขให้มากขึ้น ... มากขึ้น...

..........................................ทูบีคอนติินิว
 :pig4:ขอบคุณมิตรรักแฟนคลับน้องปรีย์ ที่อยู่ด้วยกันมาอย่างเหนียวแน่น และไม่ทิ้งกันน่ะค่ะ พวกเรามาเป็นกำลังใจช่วยน้องกันเถอะค่ะ ว่าน้องจะผ่านมรสุมด่านแรก ที่เรียกว่า ความเข้าใจของหัวใจ กันได้หรือไหม อ่าาา อายกับศัพท์จัง อิอิ

ออฟไลน์ boworange

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0
 :-[ กรี๊ด...มาต่อได้ทันใจเหมือนประกันภัยวิริยะ  :laugh:

  สงสารน้องปีย์อ่ะ... :sad4: มรสุมชีวิตนี่มันหนักหนาจริงๆนะ  :o12:

   :กอด1: คนเขียน  :pig4: มากๆนะคะที่ไม่ทิ้งหนีไปไหน  บอกตรงๆ เราชอบเรื่องนี้แบบมากโครตๆอ่ะ เพราะฉะนั้นอย่าหายไปนานนะคะ เดียวจะเศร้าอีก  :L1:

 o13

ออฟไลน์ kyoya11

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +340/-12
ในที่สุด...หนูปรีย์ก็เสร็จนายกล้าจนได้ :z1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
โอ๊ย....แต่งได้ปวดใจเหลือเกิน...

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
ชอบที่เปรียบความรักกับผีเสื้อ  มันให้ความรู้สึกว่าบอบบาง  เบาหวิว  เหมือนจะแตกสลายได้ง่าย  และอายุขัยสั้น
ความรักที่แท้จริงคืออะไรบางทีมันก็นิยามกันยาก  บทจะมาก็มา  บทจะไปก็ไป  แต่ก็สวยงามเสมอ
อ่านแล้วก็หน่วง ๆ ในใจ  แต่ละคนก็ต่างมีความรักที่แตกต่างกัน  แต่สำหรับก้องภพแล้วคงเป็นแค่ความใคร่ล้วน ๆ

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๑๕

   ก๊อกๆๆ

    "ปรีย์.." ก้องภพเอ่ยเรียกชื่อซ้ำอีกครั้ง.. เขาอยู่หน้าห้องนี้เกือบ 5 นาทีแล้ว โทรเข้ามือถือของเด็กหนุ่มก็ไม่มีใครรับสาย...

    ชายหนุ่มคิดว่าจะพากันไปเดินริมทะเลยามค่ำคืน นั่งมองหมู่ดวงดาว และลงท้ายด้วยการเปลี่ยนบรรยากาศรักกันท่ามกลางผืนทรายละเอียดนุ่ม..

    แต่เขาก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจเมย์นัก จึงอดทนรอให้เธอหลับก่อน.. แต่ดูเหมือนว่าคนที่เขาอยากเจอก็หลับแล้วเช่นกัน...ชายหนุ่มยืนพิงประตู กดหมายเลขอีกครั้ง... เขาจะกดมันอยู่นี่แหละ จนกว่าจะมีคนตื่นมารับสาย...
 
    ภายในห้อง แสงสีนวลของโคมไฟส่องกระทบหยาดเหงื่อของชายหนุ่มจนเป็นประกายมันปลาบ แอร์เย็นฉ่ำภายในห้องกระทบผิวกายชื้นเหงื่อจนรู้สึกเย็นวาบ แต่ไม่สามารถดับความร้อนภายในร่างกายของคนทั้งคู่ได้...

    เด็กหนุ่มเผลอแอ่นกายตอบรับริมฝีปากที่ดูดดุนและครูดไปตามผิวเนื้อบริเวณยอดอกที่เพิ่งแตกพาน มันทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านจนเขาต้องเปล่งเสียงร้อง..

    จมูกโด่งซุกลำคอเล็กและสูดดมกลิ่นกายหอมหวาน จูบและดูดผิวเนื้อเนียนจนมันเป็นรอยแดง ..ไม่สนใจร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของที่ปรากฏอยู่บนผิวกายเรียบเนียน.. เขาขบเม้มและดูดดุนจนมันเป็นรอยแดงช้ำเสียยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการให้ตนเป็นเพียงผู้เดียวที่ได้ทำสัญลักษณ์ไว้บนผิวกายนี้...

    กล้าหาญหอบหายใจแรง เสียงร้องของเด็กหนุ่มเร้าอารมณ์เขาเหลือเกิน ร่างอุ่นนุ่มที่ตอดรัดนิ้วมือของเขาจนแทบขยับไม่ได้ทำให้สติอันน้อยนิดของชายหนุ่มเริ่มขาดหาย เขารีบถอนนิ้วมืออกจากช่องทางคับแคบ ช้อนสะโพกมนขึ้นวางบนหมอน ถ่ายเทน้ำหนักลงบนร่างบอบบาง

    ปรีย์หายใจสะท้าน ปรือตามองชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่บนร่างเขา ความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นทำให้เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น กัดฟันกรอด.. เผลอจิกเล็บลงบนท่อนแขนแข็งแรง

    “เจ็บเหรอ ?” กล้าหาญกระซิบถามเสียงแผ่ว กดจูบบนขมับชื้นเหงื่อ ก่อนเอื้อมมือควานหาครีมบำรุงผิวและเทชโลมกายตนพร้อมกับช่องทางที่ต้องเปิดรับเขา ..ก่อนเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

    เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก ..เสียงทุ้มครางเบาๆ กอดเอวบางไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ร่างกายของเขาค่อยๆ สอดแทรกเข้าสู่กายของเด็กหนุ่ม

    ปรีย์กัดฟันแน่น ..ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันทำให้เด็กหนุ่มจุกจนร้องไม่ออก ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่ จวบจนทั้งสองร่างแนบสนิท ทั้งคู่เหงื่อออกท่วมตัว ..ชายหนุ่มครางเบา ๆ ถอนหายใจหนักเมื่อปรีย์บีบรัดร่างกายของเขาราวกับไม่เคยถูกล่วงล้ำมาก่อน จนเขาแทบจะทนไม่ไหว.. เพราะแบบนี้สินะ พี่ชายของเขาถึงได้หลงนักหลงหนา...

    เมื่อคิดได้ว่าร่างบางที่เขากำลังกอดเป็นของพี่ชาย ทำให้ชายหนุ่มชะงัก... สบตามองดวงตาสีเข้มคลอน้ำตาใต้ร่าง.. .. กล้าหาญนิ่งอยู่อย่างนั้นจนรู้สึกปวดท้องน้อยไปหมด จึงเริ่มขยับกายเบาๆ.. เขารู้สึกสับสน หากแต่ไม่ต้องการปล่อยเด็กคนนี้ให้หลุดลอยไป..

    จมูกโด่งซุกไซร้ลำคอเล็ก และเคลื่อนมือปลุกเร้าจนเด็กหนุ่มเริ่มกลับมามีอารมณ์ร่วม..

    ปรีย์ครางแผ่ว ขยับกายโต้ตอบอย่างเคยชิน.. นั่นยิ่งทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มคุโชน..อยากแผดเผาร่างเล็กให้ละเอียดเป็นจุล...อยากกักขังเด็กหนุ่มไว้ครอบครองเพียงแค่คนเดียว..

    มือหยาบกร้านเอื้อมเปิดช่องทางให้ชายหนุ่มบุกรุกเข้าสู่ร่างกายของเขาได้อย่างสะดวกขึ้น มืออีกหนึ่งข้างจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่แล่นริ้ว

    โทรศัพท์มือถือที่อยู่ภายในกางเกงของเด็กหนุ่มส่งเสียงกรีดร้อง เรียกความสนใจจากเจ้าของเครื่อง

    “พี่.. กล้า.. โทรศัพท์” ปรีย์บอกเสียงสั่น พยายามเอี้ยวตัวควานหากางเกงของเขาที่ถูกถอดกองอยู่ปลายเตียง ..ชายหนุ่มข่มความต้องการปล่อยให้ร่างเล็กค้นหาโทรศัพท์มือถือใต้กองเสื้อผ้า แต่กลับต้องเปลี่ยนใจดึงชิ้นส่วนผ้าเหล่านั้นโยนลงบนพื้นพรม.. ร่างเล็กมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

    “...พี่กล้า...” กล้าหาญโอบร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน เล็มเลียรสเหงื่อเค็มปร่าบนผิวเนื้อนวลเนียน..

    “ไม่เป็นไรหรอก..” ชายหนุ่มกระซิบปลอบ.. เขาไม่รู้ว่าใครโทรมา ...หากแต่เป็นก้องภพล่ะก็....

    กล้าหาญยังไม่อยากยกร่างเล็กนี้ให้ใคร.. ขอเวลาเพียงชั่วคืนเท่านั้น ที่เด็กคนนี้จะคิดถึงเพียงแค่เขา.. ร้องเรียกหาแต่เพียงเขา...
 
    ..เวลาผ่านไปเนิ่นนานในความคิดของเด็กหนุ่ม เสียงเคาะประตูและโทรศัพท์เรียกเข้าที่ดังขึ้นต่อเนื่องไม่สามารถดึงความสนใจของเขาไปจากชายหนุ่มตรงหน้าได้

    ร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่เบียดชิดแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบตะโบมไปตามผิวเนื้อเนียนลื่น เร่งจังหวะเสียงกระทบกายดังขึ้นถี่กระชั้นจนเตียงส่งเสียงประท้วงดังเอี๊ยดอ๊าด ..ร่างเล็กสั่นไหวตามแรงกระแทกหนักหน่วง

    ..ปรีย์หายใจติดขัด ครางไม่ได้ศัพท์ ข่วนเล็บบนแขนแกร่งจนเป็นรอยแดง.. อารมณ์ของเด็กหนุ่มพุ่งสูงจนต้องกรีดร้องออกมาอย่างสุขสม.. กล้าหาญกัดฟันแน่นเมื่อร่างเล็กตอดรัดเขาอย่างหนัก เมื่อการเดินทางมาถึงจุดหมาย.. เขาโอบรั้งเอวบางไว้แน่น...ขยับสะโพกเบียดชิดให้ลึกล้ำมากที่สุด

    "อ๊...า...." กล้าหาญโน้มกายประกบริมฝีปากบาง ส่งลิ้นเกี่ยวกระหวัดภายในโพรงปากเล็กอย่างช่ำชอง... เด็กหนุ่มเปล่งเสียงในลำคออู้อี้ เกร็งกายสะท้าน

    เมื่อทุกอย่างสิ้นสุด ...ร่างหนาจึงถ่ายเทน้ำหนักทาบทับลงบนร่างเล็กกว่า ...ทั้งคู่ต่างหอบหายใจเหนื่อยอ่อน

    ปรีย์ยกมือก่ายหน้าผาก เขารู้สึกหมดแรงจนอยากนอนหลับเสียตอนนั้น ...เขาไม่เคยรู้ว่ากล้าหาญบ้าพลังขนาดนี้.. ไม่รู้ไปตายอดตายอยากจากที่ไหนมาแล้วมาลงกับเขา..

    มือหนาคว้าข้อมือเล็กๆ ที่ปิดหน้าเด็กหนุ่มออก.. โน้มกายลงบดจูบ ขยี้กลีบปากบางนั้นอย่างเร่าร้อน ..ก่อนเคลื่อนจูบซับคราบน้ำตาบนแก้มแดงชื้นเหงื่อเบาๆ

    ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ บรรจงรูดถุงยางอนามัยกองทิ้งไว้ข้างกาย.. ท้าวแขนมองเด็กหนุ่มที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ ก่อนกดจูบลงบนหัวไหล่กลมกลึงเบาๆ..

    เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว.. เมื่อเขาสบตากลับแก้มนวลก็ค่อยๆ ขึ้นสีระเรื่อ และแดงขึ้นเรื่อยๆ..  ปรีย์รีบพลิกตัวนอนตะแคงหนีสายตาของเขา..

    ชายหนุ่มแอบหัวเราะเบาๆ ก่อนคว้าร่างบางเข้ามาโอบกอด... ลากลิ้นชิมรสเหงื่อเค็มปร่าจากแนวสันหลังขึ้นไปถึงต้นคอ ก่อนจะขบกัดใบหูเล็กที่แดงไม่แพ้ใบหน้า...

    “เจ็บมากมั้ย ?” กล้าหาญกระซิบถามแผ่วเบา.. เด็กหนุ่มส่ายศีรษะไปมาเป็นคำตอบ แต่ไม่ยอมหันกลับมามองหน้าเขา... นิ้วมือหนาจึงแกล้งบีบขยี้ยอดอกที่เพิ่งแตกพานเต็มแรงจนร่างเล็กสะดุ้งร้อง

    ชายหนุ่มหัวเราะเมื่อปรีย์หันมาแยกเขี้ยวใส่เขา

    เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาในโสตประสาททั้งคู่อีกครั้ง.. รอยยิ้มที่มีเริ่มจางหายเมื่อกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง ...ดวงตาคู่สวยช้อนมองชายหนุ่มอย่างขอความช่วยเหลือ... ปรีย์ไม่รู้ว่าควรจะรับ หรือปล่อยให้มันดังแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ..

    ..กล้าหาญสูดดมกลิ่นเหงื่อจากร่างในอ้อมแขนก่อนลุกขึ้นควานหาโทรศัพท์เจ้าปัญหาในกางเกงบนพื้นพรม...

    "ครับ ?" ชายหนุ่มปรับเสียงให้นิ่งเรียบ กรอกลงในโทรศัพท์

    "ปรีย์นอนแล้วเหรอกล้า พี่ไปเคาะประตูห้องตั้งนาน ไม่มีใครเปิด" ปลายสายเอ่ยอย่างหงุดหงิด.. เขาได้ยินเสียงคนเมคเลิฟกันแผ่วๆ รู้สึกอิจฉาในใจลึกๆ... ความจริงตอนนี้เขาต้องได้ทำกิจกรรมนั้นกับเด็กที่ตนพามาซิ....

    "นอนแล้วครับ..." ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเรียบ นั่งบนเตียงนุ่มมองร่างเล็กที่กุลีกุจอหยิบเครื่องแต่งกายขึ้นมาใส่ยิ้มๆ..

    “ทำไมโทรไปตั้งนานแล้วไม่มีใครรับซักที” เสียงปลายสายเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ..

    “..ปรีย์ปิดเสียงน่ะครับ พอดีผมตื่นมาเข้าห้องน้ำเลยเห็น” กล้าหาญเอ่ยแก้ตัว..ลุกขึ้นโอบเอวบางมานั่งบนตัก

    "ปลุกให้ออกมาหาพี่หน่อย"

    "พรุ่งนี้ก็ได้นี่ครับพี่ก้อง เพิ่งเดินทางมาถึงน้องเขาคงจะเหนื่อย" กล้าหาญจงใจแอบซ่อนความหมายอื่นไว้ในประโยค เน้นเสียงว่า 'เหนื่อย' ข้างใบหูแดงๆ... ซุกจมูกลงต้นคอเล็ก สูดดมกลิ่นกายของเด็กหนุ่ม

    "พี่อุตส่าห์หลบเมย์ออกมา.."

    "เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจัดการให้ก็ได้" เมื่อก้องภพได้ยินแบบนั้น เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่...

    "....เออ.. พรุ่งนี้ ก็พรุ่งนี้" กล้าหาญถอนหายใจเบาๆ ก่อนวางสายโทรศัพท์ และโยนมันลงบนหัวเตียง

    ปรีย์พิงศีรษะกับแผ่นอกกว้าง... เขาใจหายวาบตอนที่ชายหนุ่มรับโทรศัพท์... เด็กหนุ่มไม่รู้จะปั้นหน้าอย่างไรออกไปหาก้องภพ ทั้ง ที่เพิ่งผ่านสมรภูมิไปกับน้องชายของเขา...

    "...ขอต่ออีกได้มั้ย ?" กล้าหาญกระซิบถาม โอบร่างเล็กที่พยายามขยับหนี ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของเขา

    ปรีย์ทำตาปะหลักปะเหลือกใส่เขา เอ่ยถามเสียงยียวน “... อยากให้ผมตายคาอกพี่เหรอ ?”

    “อยากตายคาอกพี่รึเปล่าล่ะ ?” กล้าหาญย้อนคำถามกลับยิ้มๆ

    เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปาก.. พยายามหาทางออกให้ตนเอง

    “..ถุงยางหมดแล้ว” แต่เมื่อได้ยินคำตอบต้องทำให้เขาหน้าเหวอ...

    “เดี๋ยวพี่หลั่งข้างนอกก็ได้”

    "พี่จะให้ผมตายจริงๆ รึไง! ไม่เอาแล้ว!!.. พอแล้ว... !!!" ปรีย์ตวาดแหว หน้าแดงระเรื่อ..

    "พอแล้วก็พอแล้ว.." กล้าหาญกล่าวกลั้วหัวเราะ ..เขาไม่แน่ใจว่าเด็กหนุ่มกำลังโกรธหรืออายกันแน่... ปล่อยให้ร่างเล็กลุกขึ้น หันกลับมามองเขาหน้าบึ้งตึง..

    "พี่กล้าผิดสัญญา" ปรีย์กอดอกบอก ...ชายหนุ่มเอียงศีรษะ เลิกคิ้วมองอย่างงงัน...

    "พี่บอกว่าจะไม่มีอะไรกับผม.." เด็กหนุ่มขยายความ

    "พี่สัญญาแบบนั้นเมื่อไหร่ ?" กล้าหาญเลิกคิ้ว ถามกลับ

    "พี่บอกว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก"

    "แล้วพี่ทำแบบนั้นเหรอ ? ...วันนี้พี่ไม่ได้เมาเสียหน่อย..." ชายหนุ่มบอกอย่างซื่อๆ ทำให้ปรีย์อ้าปากค้าง

    “คนเจ้าเล่ห์...” หายใจฮึดฮัดยกมือสองข้างบีบใบหน้าชายหนุ่มจนปากจู๋.. แล้วก้มลงจุ๊บเบาๆ

    "ลงโทษ" เด็กหนุ่มยิ้มบอก หัวเราะเบาๆ ..เป็นอันหายโกรธ.. เมื่อเห็นชายหนุ่มทำหน้าเหวอ...

    "แบบนี้ต้องทำผิดสัญญาบ่อยๆ แล้วล่ะสิ" เขาพึมพำเบาๆ โอบเด็กหนุ่มเข้าสู่อ้อมแขน

    “...ยิ่งรู้จักพี่ว่าเรายิ่งเป็นเด็กกวนประสาทนะ”

    “ยิ่งรู้จักผมก็ยิ่งคิดว่าพี่กล้าเป็นตาแก่เจ้าเล่ห์เพทุบายนะฮะ” ร่างในอ้อมแขนย้อนเขาด้วยประโยคเดิม ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น...

    "..แบบนี้ต้องลงโทษซักหน่อยแล้ว" ชายหนุ่มกระซิบบอกร่างเล็กในอ้อมแขน... ปรีย์ดิ้นหนีขลุกขลัก แก้มนวลแดงระเรื่อ.. เด็กหนุ่มหัวเราะและวิ่งหนีร่างสูงใหญ่เข้าไปในห้องน้ำคับแคบ

    เสียงประท้วงโวยวายพร้อมกับเสียงหัวเราะใสดังขึ้นในห้องน้ำ.. ก่อนจะเงียบหาย และตามมาด้วยท่วงทำนองแห่งความสุข...

    ....กล้าหาญผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเขา... แต่เขากลับรู้สึกดี... ดีจนฝืนลืมความรู้สึกผิดที่กำลังเกาะกินจิตใจของเขา.... ความรู้สึกผิดที่ละเมิดสัญญาที่ให้ไว้กับก้องภพ...
 
    ปรีย์ออกมาชวนหยกไปเล่นน้ำตั้งแต่ตอนเช้าด้วยความแจ่มใส..

    "แล้วกล้าล่ะปรีย์" หญิงสาวถาม

    "ยังไม่ตื่นเลยฮะ" ปรีย์ยิ้มบอก นั่งแกว่งเท้ารอเธอแต่งกาย.. ตอนแรกเด็กหนุ่มไม่กล้าเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอ จนหญิงสาวต้องออกมาลากเขาเข้าไปนั่งคอยนี่แหละ...

    "ตื่นเช้านะเนี่ย" หยกยิ้มบอก เหลือบมองนาฬิกา.. ปิดตลับแป้ง จูงมือเด็กหนุ่มออกจากห้อง

    "แล้วเราไปเรียกพี่ก้องกับเมย์รึยัง ?" เธอเอ่ยถาม สังเกตผิวเนียนเปล่งปลั่ง ดูมีน้ำมีนวลของเด็กหนุ่มอย่างนึกอิจฉา...

    "เรียกแล้วครับ" ปรีย์ตอบผงกศีรษะ

    "ว่าไง ตื่นเช้าเชียวนะ" ก้องภพยิ้มแย้มเอ่ยทักทายหญิงสาว ไม่ทันได้สังเกตเห็นแววตาหม่นหมองของเด็กหนุ่มที่มองมาเพียงชั่ววินาที...

    "ปรีย์มาปลุกน่ะค่ะ เมย์ละคะพี่ก้อง"

    "ยังแต่งตัวอยู่เลย" ก้องภพบอก หันมองเด็กหนุ่มข้างกายเธอ..

    "ผมไปเล่นน้ำกับพี่หยกนะฮะ" เด็กหนุ่มส่งยิ้มหวานให้เขา.. ก้องภพโน้มกายลงหอมแก้มนิ่ม ชายหนุ่มรู้สึกดีเมื่อเห็นคนรักของเขาร่าเริง...

    "ยังไม่กินข้าวเช้าไม่ใช่เหรอ ?" ก้องภพถาม

    "อ่า.." ปรีย์อึกอัก มองหน้าหยก

    "กินข้าวเช้าก่อนค่อยไปเล่นน้ำ"

    "ครับ.." เด็กหนุ่มรับคำหงอยๆ เดินไปยังส่วนที่จัดเตรียมไว้สำหรับอาหารเช้าแบบบุพเฟ่ต์

    "ปรีย์ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุก" กล้าหาญเอ่ยถามเสียงเขียว ทรุดกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม... ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาอีกทีก็ไม่มีร่างเล็กนอนเบียดข้างกายเขาแล้ว... รีบแต่งกายตามลงมาเมื่อรู้ว่าคนอื่นๆ กำลังรับประทานอาหาร...

    "..ฮุๆ" เด็กหนุ่มกำลังรับประทานอาหารที่ตักจนพูนจาน หัวเราะในลำคอเบา ๆ แก้มนวลแดงระเรื่อ เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...

    “ปรีย์ เดี๋ยวกินเสร็จแล้วตามพี่มาที่ห้องนะ” ก้องภพแอบกระซิบบอกข้างใบหูเขาเบา ๆ ขณะรับประทานอาหาร...

    เด็กหนุ่มพยักหน้าเป็นคำตอบเบาๆ.. ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกเหมือนถูกสายตาหลายคู่จับจ้อง... ปรีย์ทำได้เพียงหลบสายตาคมๆ ของกล้าหาญ.. เขาไม่กล้าสู้หน้าใครซักคนที่ร่วมโต๊ะ...
 
    กล้าหาญอดจ้องมองพี่ชายที่เดินมาเคียงคู่มากับเด็กหนุ่มหลังจากหายไปเกือบชั่วโมงไม่ได้.. วงแขนกำยำนั้นกอดเอวบางไว้อย่างถือสิทธิ์ พูดคุยหยอกล้อราวกับคู่รัก อีกทั้งยังกดจูบลงบนพวงแก้มใสได้อย่างไม่อายใคร..

    ก้องภพทิ้งตัวลงนอนอาบแดดข้างน้องชาย ยิ้มสบายใจ มองเด็กหนุ่มลงเล่นน้ำ... นึกเสียดายที่ปรีย์ไม่ยอมใส่กางเกงว่ายน้ำที่เขาซื้อให้..

    เหลือบมองน้องชายที่ใส่แว่นดำอำพรางสายตา... เขาก็อยากรู้เหมือนกัน ว่ากล้าหาญยังชอบหยกอยู่จริงหรือไม่... พลันเหลือบไปเห็นรอยขีดแดงๆ

    "รอยอะไรน่ะกล้า ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามน้องชาย มองรอยข่วนบนท่อนแขนกำยำ

    "เอ่อ.." กล้าหาญไม่ทันตั้งตัว... เขาจะตอบว่าโดนลูกแมวข่วนดีไหมนะ...

    "ดีกับหยกแล้วเหรอ ?" ก้องภพเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

    "..." แต่น้องชายของเขาเงียบ.. ไม่ตอบอะไร

    "เฮ้ย.. หรือว่าแกขืนใจเธอ"

    "ไม่ดีนะกล้า" ชายหนุ่มบอก หลังจากสรุปเอาเองเสร็จสรรพ...

    "ไม่ใช่หรอกครับ พี่ก้อง..." กล้าหาญเสียงแผ่ว

    "อะไรนะกล้า ?" ก้องภพเอ่ยถาม เขาได้ยินที่น้องชายพูดไม่ชัดนัก

    "อากาศดีนะครับ.."

    "นั่นสิ.." ...

    ปรีย์เล่น บานาน่าโบ้ท จนสาวๆ รุ่นพี่ยอมแพ้ กลับขึ้นฝั่งไปนอนอาบแดด พอตกเย็นเขาก็ปวดกล้ามเนื้อจี๊ดๆ แถมยังตึงๆ ผิวหนังเหมือนว่ามันจะเกรียมแดด ตัวแดงเป็นกุ้ง..

    ปรีย์ยิ้มเริงร่า.. เมื่อเขาได้เล่นน้ำทะเลจนหนำใจแล้ว เด็กหนุ่มวิ่งขึ้นชายฝั่งตั้งใจจะไปหาหยก.. หญิงสาวกำลังยกถังบรรจุเครื่องดื่มเพื่อเดินทางกลับไปยังที่พัก ...แต่ก็ต้องชะงักเมื่อกล้าหาญเข้าถึงตัวหญิงสาวก่อนและช่วยเธอถือของอย่างสุภาพบุรุษ...

    “ปรีย์ มาอยู่นี่เอง.. พี่นึกว่าเราหายไปไหนซะอีก” ก้องภพโอบเอวเด็กหนุ่ม บอกเสียงนุ่มข้างใบหู

    “ฮะ ?.. มีอะไรเหรอฮะ ?”

    “เป็นอะไร หน้าตาดูไม่ค่อยสบายเลย” ก้องภพบอก แตะสัมผัสลำคอเล็กแผ่วเบา

    "อืม.. ตัวรุมๆ นะปรีย์"

    "แหะ" เด็กหนุ่มยิ้มแหยส่งให้... เข้ารู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นไข้จริงๆ

    "เฮ้อ.. น่าเสียดายชะมัด" ชายหนุ่มถอนหายใจ กล่าวลอย ๆ... ความจริงแล้วคืนนี้เขาคิดว่าจะชวนเด็กหนุ่มมาเดินชายทะเลเสียหน่อย... แต่ดูเหมือนคงจะต้องเลื่อนไปคราวหน้าอีก... ซึ่งก้องภพไม่รู้เลยว่าไม่มีโอกาสในคราวหน้าสำหรับเขาแล้ว....

    "ทำไมเหรอฮะ ?" ปรีย์ถามอย่างฉงน

    "เปล่าหรอก พักผ่อนให้มากๆ นะครับ เด็กดี" ก้องภพบอก หอมแก้มนุ่ม

    "ครับ" ปรีย์รับคำยิ้มแฉ่ง.. ก้องภพจูงมือเด็กหนุ่มกลับเข้าที่พัก... ดวงตาคู่สวยหลุบตาลงต่ำ... เขาควรจะรู้สึกสนุกกับการมาเที่ยวครั้งนี้....
 
    “วันนี้ไปทำอะไรกับพี่ก้อง ?” เสียงทุ้มเอ่ยประโยคแรกเมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้องราวกับจะจับผิด...

    “ไม่มีอะไรนี่ฮะ” ปรีย์ตอบเสียงแผ่ว เม้มริมฝีปากแน่น... ทีเขายังไม่ถามซอกแซกเรื่องของกล้าหาญกับหยกเลย...

    “บอกมาก่อนว่าทำไมถึงหายไปตั้งนาน” เมื่อเห็นว่าปรีย์กำลังจะเลี่ยงหนี เขาจึงเดินเข้าประกบและโอบกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน

    “เร็ว...” ฝ่ามือเล็กพยายามดันแก้มที่เริ่มมีเคราขึ้นสากมือออกห่าง.. สุดท้ายเขาก็ต้องยอมเป็นฝ่ายพูดออกมา

    “พี่ก้องให้ทาซันแทน..”

    “แค่นั้นเหรอ ?.. แล้วทำไมต้องเป็นในห้อง ?” เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกเอ่ยขยายความต่อ...

    “พี่ก้องอยากให้ผมใส่กางเกงว่ายน้ำที่พี่เขาซื้อให้...”

    “แต่ผมไม่กล้าใส่ ...ก็เลยยื้อกันอยู่นาน”

    ชายหนุ่มเผยอยิ้ม.. เก็บความยินดีไว้แทบไม่มิดภายในดวงตาคมที่พราวระยับ.. หอมแก้มนิ่มทั้งสองข้างหลายต่อหลายครั้ง..   เมื่อปรีย์เดินออกมาจากห้องน้ำหลังชำระกายเสร็จก็ต้องพบว่าอีกคนในห้องกำลังยืนชูกางเกงว่ายน้ำตัวกระจิ๋ว แถมยังส่งยิ้มกริ่มมาให้...

    “พี่กล้า! อย่ารื้อกระเป๋าผมได้มั้ย!!” เด็กหนุ่มเข่นเขี้ยวพยายามดึงกางเกงว่ายน้ำที่ก้องภพซื้อให้เก็บเข้ากระเป๋า... กล้าหาญรู้แล้วว่าทำไมปรีย์จึงไม่กล้าใส่... เพราะมันตัวกระจิ๋วจนแทบจะปกปิดอะไรไม่ได้นี่เอง

    “จีสตริง..”

    “เฮ้ยยยยยย!!” เด็กหนุ่มพยายามกระโดดคว้าสายจีสตริงเส้นเล็กออกจากมือของชายหนุ่ม

    “พี่อยากเห็นปรีย์ใส่จีสตริง” กล้าหาญทำสีหน้าจริงจังจนเด็กหนุ่มนึกกลัว..

    “พี่กล้า!!!”

    “อายอะไร ไม่ใส่อะไรเลยพี่ก็เห็นมาแล้วนะ”

    “ไม่!” ปรีย์ปฏิเสธเสียงแข็ง.. กระชับชุดคลุมให้แน่นหนาขึ้น ...เขาคิดไปเองรึเปล่าว่ากล้าหาญน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

    “ใส่เร็ว!” ชายหนุ่มกระโดดคล่อมทับร่างบางบนเตียง พยายามยื้อบ็อกเซอร์เนื้อผ้าดีรูดลงจากเรียวขาของเด็กหนุ่ม

    “พี่กล้า!” เด็กหนุ่มพยายามดิ้น ทุบกำปั้นลงบนไหล่กว้างอย่างโกรธเคือง กล้าหาญยิ้มหวานเมื่อเขาเป็นฝ่ายชนะสามารถดึงรั้งจนผืนผ้าที่ปกปิดเรียวขาเล็กนั้นกองแทบเท้า เหลือเพียงแค่สวมใส่ปราการด่านใหม่เท่านั้น

    แต่เสียงเคาะประตูขัดจังหวะดึงความสนใจจากทั้งคู่ ชายหนุ่มจำใจลุกขึ้นอย่างอ้อยอิง ปล่อยให้ปรีย์ลุกขึ้นสวมใส่บ็อกเซอร์อย่างเร่งรีบ

    “มาหาปรีย์เหรอครับ ?” กล้าหาญยิ้มแย้มเอ่ยถามพี่ชายที่มาขัดเวลาได้ประจวบเหมาะ

    “เปล่า มาหาแกนั่นแหละกล้า” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงงัน... ก้องภพน่ะหรือ จะมาหาเขา

    “คืนนี้ไม่ต้องแล้วนะ ปรีย์เหมือนจะมีไข้น่ะ”

    “ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้... เรื่องนี้นี่เอง...

    “แล้วนี่แกแกล้งอะไรปรีย์น่ะ โวยวายเสียงดัง”

    “ไม่มีอะไรหรอกครับ” กล้าหาญปฏิเสธ ยิ้มพราย...

    “ขอเข้าไปหน่อยนะ” ก้องภพเอ่ยเคลื่อนกายเข้าไปในห้องโดยไม่รอคำตอบ เขาอยากรู้นักว่าทำไมกล้าหาญถึงได้ดูอารมณ์ดีถึงขนาดนั้น..

    “พี่ก้อง” ปรีย์เรียกชื่อชายหนุ่มด้วยความดีใจ รีบวิ่งเข้าหาและกล่าวฟ้องทันที

    “พี่กล้าแกล้งผม” เด็กหนุ่มอมลมแก้มป่อง ชี้หาร่างสูงใหญ่

    “แกล้งอะไรเรา หืม ?”....


 

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
   “พี่กล้า..” เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง.. พยายามนึกหาอะไรมาต่อประโยคที่ไม่ใช่พยายามให้เขาใส่จีสตริง...

    “จั๊กจี้ปรีย์น่ะครับ” กล้าหาญรีบเอ่ยแทรก เหลือบตามองร่างเล็กยิ้ม ๆ

    “ใช่ฮะ!” ปรีย์รีบพยักพเยิดเห็นด้วย.. ก้องภพหัวเราะและพูดคุยหยอกล้อกับเด็กหนุ่มอีกซักพัก จึงจุมพิตอำลา...

    กล้าหาญมองนาฬิกา ก่อนมองเด็กหนุ่มที่กลิ้งไปมาบนเตียง ดูสารคดีเรื่องมดแล้วก็บิดตัวไปมา...ทำไมก้องภพไม่รีบบอกเขานะ ว่ายกเลิกนัดคืนนี้.. เขาจะได้ไม่ต้องพะว้าพะวงมองนาฬิกาที มองเด็กคนนี้ที...

    "พี่กล้า ปวดตัวอ่ะ นวดหน่อยดิ" เสียงแหบห้าวเอ่ยอ้อน นอนเอื้อมมือมาหาเขา

    "ครับๆๆ" กล้าหาญรับคำ ขึ้นไปนั่งบนเตียงนุ่ม

    “พี่อยากเห็นปรีย์ใส่จริงๆ นะ” ชายหนุ่มไม่เอ่ยเปล่า แง้มกางเกงขึ้นมองปราการภายใต้การปกปิด

    “พี่กล้า!!” ปรีย์เรียกชายหนุ่มอย่างเหลืออด มาหาว่าเขากวนประสาท กล้าหาญนั่นแหละที่กวนประสาทที่สุด!! หัวเราะ ยิ้มกริ่มจนแทบจะแยกไม่ออกว่าเป็นคนดีหรือคนบ้า...

    "โอ๊ยๆๆ! เบาหน่อยดิพี่กล้า!!" ปรีย์ร้องบอก ทุบกำปั้นลงบนหน้าขาเขา ..ชายหนุ่มหัวเราะ ลดแรงให้เบาลง.. จนเด็กหนุ่มครางอย่างพึงพอใจ..

    "...ร้องแบบนี้อยากให้พี่ผิดสัญญาอีกรึไง ?" กล้าหาญกระซิบถาม โน้มกายลงจูบแก้มนิ่มแผ่วเบา

    "ตาแก่ลามก" ปรีย์ว่าหัวเราะคิก

    "เดี๋ยวก็ลามกจริง ๆ หรอก เด็กบ้านี่.." กล้าหาญบ่น.. แอบยิ้มขำ... ปรีย์เลื่อนขั้นเขาเป็นตาแก่ลามกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้..

    "กินยารึยัง ?" เด็กหนุ่มส่ายหัว ..มือหนาสัมผัสหน้าผากเล็กแผ่วเบา...

    "ไข้ขึ้นแล้วเห็นมั้ย.. นอนลงไปเลย" ชายหนุ่มว่า ค้นถุงเล็ก ๆ ที่เขาซื้อของติดมาเมื่อวาน แกะยาเม็ดให้เด็กหนุ่มกิน...

    "พี่นอนด้วยนะ.." ชายหนุ่มเอ่ยขอ ทรุดกายนอนลงข้าง ๆ โดยไม่รอคำตอบ เตียงที่ดูพอเหมาะสำหรับเด็กหนุ่มดูแคบเล็กลงแทบจะทันที ...ปรีย์พยักหน้ายิ้ม ๆ ซุกหน้าลงกับอกของชายหนุ่ม

    ภาพที่เขากำลังจะวิ่งไปหาหยกแต่ต้องหยุดชะงักเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าเข้าถึงตัวหญิงสาวก่อนและช่วยเธอถือของอย่างที่สุภาพบุรุษทั่วไปทำกัน แวบเข้ามาในหัว... ทั้งคู่ช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน...

    “พี่กล้า”

    “หืม ?”

    “พี่ชอบพี่หยกรึเปล่า ?”

    ชายหนุ่มเว้นระยะเล็กน้อยก่อนตอบไปตามความเป็นจริง “...ชอบ”

    “รักพี่หยกมั้ย ?”

    “ก็... เคยรัก”

    “แล้ว.. ตอนนี้ล่ะ ?”

    “พี่มีปรีย์คนเดียวก็พอแล้ว” กล้าหาญตอบเบาๆ โอบกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน

    “อยากให้พี่ยืนยันมั้ย ?”

    “....” ปรีย์ส่งยิ้มแหยเป็นคำตอบ..

    “พี่คิดว่าตอนนี้เราทำผิดรึเปล่า ?”

    คำถามทำให้กล้าหาญชะงักสบตามองร่างในอ้อมแขนนิ่ง... “ปรีย์.. อย่าคิดมากสิ”

    “ผมกลัว” เด็กหนุ่มหลุบตาต่ำ... เขากลัวกล้าหาญไม่รัก... กลัวก้องภพทิ้งเขาไป... กลัวก้องภพเกลียดเขา... กลัวไปหมดทุกอย่าง... เขาไม่มีครอบครัว... เขาเป็นเพียงแค่เด็กตัวคนเดียว... ถ้าหากว่าทั้งคู่ทิ้งเขาไป เขาก็คงไร้ซึ่งทางออก...

    “ไม่ต้องกลัว.. พี่ไม่ทิ้งปรีย์ไปไหนหรอก..” ชายหนุ่มเอ่ยปลอบเบาๆ ก่อนเอ่ยย้ำเสียงแผ่ว

    “พี่จะอยู่ข้างปรีย์” คำกล่าวของกล้าหาญทำให้เด็กหนุ่มเผยอยิ้ม... โอบกอดร่างใหญ่ไว้แน่น......ด้วยความเหนื่อยจากกิจกรรมที่ทำมาทั้งวันทำให้เด็กหนุ่มปิดตาลง... และเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว...

    กล้าหาญพยายามปิดตาข่มความรู้สึกไว้.. แต่มันก็ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน... กลิ่นหอมหวานที่แตะอยู่ปลายจมูกทำให้เขาต้องซุกหน้าลงบนศีรษะทุย...

    “ปรีย์..” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกแผ่วเบา สะกิดหลายครั้งแต่ร่างเล็กก็ไม่มีทีท่าจะตื่น... เขาเลยได้แต่ลอบถอนหายใจนอนมองดูคนที่หลับตาพริ้มไม่เป็นเดือดเป็นร้อนไปกับเขา...

    ชายหนุ่มสัมผัสแก้มนวลแผ่วเบา... เขาจะทำยังไงดีนะ....?

    เขาควรจะทำเช่นไร.. จะได้ไม่ต้องปกปิดความรักนี้... ความรักที่เขามีให้เด็กหนุ่มคนนี้....

    ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น จนเกือบถึงจะเวลานัด.. เขาแน่ใจว่าคนในอ้อมแขนหลับแล้ว ...ค่อยๆ เคลื่อนกายเบา ๆ กลัวร่างเล็กจะตื่น...

    เสียงประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา.. แต่เด็กหนุ่มบนเตียงกลับลืมตาโพลง

    กล้าหาญไปไหน ?...

    หรือว่าไปหาหยก ??....

    เด็กหนุ่มซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่... ทั้งๆ ที่เธอเป็นผู้หญิงใจดี... แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบเธอเลย... ไม่ชอบเธอเลยซักนิด....

    รู้อยู่แก่ใจว่าทั้งคู่มีความผูกพันกันมากเพียงใด... แต่เขาก็ยังอยากให้กล้าหาญมีเพียงแค่ตน...

    ปรีย์ยกมือก่ายหน้าผาก ขมวดคิ้วมุ่น... เขาควรจะตามไปดีไหม ? หรือปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ ?... บางทีกล้าหาญอาจไม่ได้ไปหาหยก... แล้วจะไปหาใครกันล่ะ? ....ไม่รู้.... กล้าหาญอาจจะไปทำธุระอย่างอื่น ... ธุระอะไรกับกลางดึกแบบนี้?....

    เขาไม่สามารถเก็บงำความอยากรู้ของตนเองไว้ได้... จึงตัดสินใจลุกขึ้นและเดินตามไปเงียบๆ...
 
    กล้าหาญเดินเข้าหาหญิงสาวที่หยุดยืนรออยู่ก่อนแล้วอย่างเร่งรีบ

    "พี่กล้าเรียกเมย์มาทำไมเหรอ ?" เสียงหวานเอ่ยถามชายหนุ่มอย่างสงสัย

    "เอ่อ.. พี่มีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ" กล้าหาญบอก ..พยายามนึกเรื่องที่เขาเตรียมจะนำมาพูดคุยกับเมย์

    "เรื่องที่จะช่วยกำจัดเด็กนั่นใช่มั้ย ?" หญิงสาวเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

    "ดีจังเลยพี่กล้า ขอบคุณพี่มากนะ ..แบบนี้เด็กคนนั้นก็จะได้ออกไปจากชีวิตของพวกเราเร็วๆ" เธอเอ่ยอย่างยินดี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข... กล้าหาญทำให้เธอเจ็บช้ำมาแล้ว... ก้องภพยังมาทำแบบนี้กับเธออีก... คราวนี้เธอจะได้มีความสุขจริงๆ เสียที....

    "เมย์.." ชายหนุ่มครางเสียงแผ่วอย่างนึกไม่ถึง... เขาลืมนึกไปเสียสนิทว่าตนต้องรับผิดชอบชีวิตคู่ของพี่ชาย... เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าทิ้งอนาคตอันสดใส ทิ้งความสาวของเธอให้กับผู้ชายที่ไม่ใช่ผู้ชายเต็มร้อยอย่างพี่ชายเขา....

    ปรีย์ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ... เด็กหนุ่มรีบเดินกลับมาในห้อง ไม่กล้าฟังบทสนทนานี้ต่อ... ฝ่ามือหยาบกร้านปาดน้ำตาบนแก้มของตนอย่างนึกสมเพช....

    ทุกสิ่งมันกลับกันหมด... ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคาดคิดเอาไว้...

    ไหนบอกจะอยู่ข้างๆ เขาไง ?.... คนโกหก...

    เมื่อถึงห้อง เด็กหนุ่มกระโดดซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่สะอื้นไห้... เขาตกหลุมพรางกล้าหาญเสียแล้ว... เขาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับชายหนุ่มทั้งๆ ที่มีก้องภพ.... แท้จริงแล้วกล้าหาญเกลียดเขา... กล้าหาญเกลียดเขามาตลอด ... ร่วมมือกับเมย์พยายามแยกเขาให้ออกห่างก้องภพ....

    .... ไม่มีใครต้องการเขา...

    จริงสิ... ก้องภพ... ยังเหลืออีกคนที่รักเขา....

    ก้องภพรักเขา.... เขาจะทำให้ก้องภพรักเขามากๆ... รักจนไม่อาจทอดทิ้งเขาให้อยู่เดียวดายได้.....
 
    เรื่องเมื่อคืนทำให้ปรีย์คิดมากจนแทบไม่ได้นอน.. ความเครียดรุมเร้าจนเด็กหนุ่มรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว ....ถึงแม้กล้าหาญจะกกกอดเขาไว้ในอ้อมกอดแต่ความไม่ไว้ใจทำให้เขารู้สึกไม่สนิทใจกับชายหนุ่มเหมือนเก่า...

    จวบจนรุ่งสาง ..กล้าหาญตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ.. ร่างในอ้อมแขนของเขาร้อนเป็นไฟ.. เหงื่อกาฬไหลจนชุดนอนเปียกแนบเนื้อ..

    พวกเขาตกลงพักต่ออีกวัน เพื่อดูอาการของเด็กหนุ่ม.. โดยก้องภพเป็นคนอาสาดูแลเด็กของเขาเอง

    "เย็น.." ปรีย์พึมพำ ขยับสัมผัสผิวเย็นๆ นั้นให้มากขึ้น..

    ชายหนุ่มยิ้ม ลอบมองผิวที่เปลี่ยนเป็นสีแทนของเด็กหนุ่ม..ดวงตาสีน้ำตาลเข้มปรือมองเขา.. แล้วปิดลงตามเดิม...

    "พี่ก้อง..." เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกเขา

    "ครับ.. หิวน้ำเหรอ ?" ชายหนุ่มเอ่ยถาม รีบลุกขึ้นไปหยิบน้ำ..

    ปรีย์ฝืนร่างกายลุกลงจากเตียง พุ่งตัวเข้ากอดรัดร่างใหญ่ไว้แน่น

    "พี่ก้อง.. รักผมนะ" ร่างอุ่นร้อนของปรีย์แนบชิดกับชายหนุ่ม ดวงตาหรี่ปรือเพ้อด้วยพิษไข้... ก้องภพมองใบหน้าแดงระเรื่อ เกลี่ยนิ้วข้างแก้มนิ่ม สัมผัสถึงลมหายใจร้อน.. ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะไข้ขึ้นสูงมาก.. จนแทบไม่ได้สติ..

    "ผมยอมยกร่างกายนี้ให้พี่.. แต่พี่ต้องรักผมนะ" ชายหนุ่มกอดรัดร่างอุ่นร้อนที่ทรุดตัวลงไว้แน่น... เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองร้อนผ่าวไปหมด..

    "ทำไมปรีย์พูดแบบนั้น.." ชายหนุ่มเอ็ดเบาๆ.. โอบประคองร่างเล็กนอนลงที่เดิม

    "ถึงปรีย์ไม่ยกร่างกายให้ ..พี่ก็รัก.." ..ก้องภพชะงัก.. เขากำลังพูดอะไร ...เป้าหมายของเขาเปลี่ยนไปเมื่อได้รู้จักเด็กคนนี้มากขึ้น... เปลี่ยนไปตอนไหนเขาเองก็ไม่รู้ตัว...

    "รักผมนะ ฮึก.. รักผมนะพี่ก้อง.." ปรีย์สะอึกสะอื้น กำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย... เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรนอกจากกล่าวขอออกไปตรง ๆ

    เด็กหนุ่มกลัวเหลือเกิน... กลัวว่าวันหนึ่งกล้าหาญจะเปิดเผยเรื่องที่เขาทำผิดสัญญาที่ให้ไว้กับก้องภพ... กลัวว่าก้องภพจะโกรธ.. จะเกลียด และทอดทิ้งเขาไปอีกคน....

    ชายหนุ่มนิ่งไปอึดใจหนึ่ง เหลือบมองดูเรือนร่างเปลือยท่อนบน สีผิวที่คล้ำขึ้นทำให้รอยจูบที่เขาเคยประทับไว้จางจนมองแทบไม่เห็น... ก้องภพถอนหายใจเบา ๆ... เขาแพ้ต่อความต้องการของตัวเองจริง ๆ....

    ชายหนุ่มตัดสินใจล็อคประตูห้อง ..ถ้ามีใครเข้ามาเจอล่ะก็แย่แน่...

    ชายหนุ่มประทับจูบบนกลีบปากบางแผ่วเบา พรมจูบตามผิวเนื้อร้อน

    "อือ..ผม.. ผมรัก..พี่ก้อง.." ปรีย์กระซิบบอกโอบร่างสูงให้สัมผัสตนมากขึ้น... ทั้งคู่จมดิ่งสู่ห้วงหฤหรรษ์...
 
    ปรีย์กรีดเสียงร้อง แอ่นกายสะท้าน ...ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ภายในตัวของเด็กหนุ่มอุ่นร้อนจนเขาแทบมอดไหม้ ..ร่างเล็กพร่ำบอกรักเสียงขาดห้วงตามจังหวะที่เคลื่อนไหว เรียวขาเล็กเกี่ยวกระหวัดสะโพกสอบรั้งเข้าหา

    ก้องภพเร่งขยับกายโอบรั้งเอวบางเข้ารับความรักจากเขา... วงแขนแกร่งกอดเบียดสัมผัสผิวเนื้อร้อนเอาไว้แนบแน่นจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน..

    ชายหนุ่มพรมจูบใบหน้าชื้นเหงื่อเบาๆ ...ความรู้สึกเวลามีอะไรกับเด็กหนุ่มที่มีไข้ ทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว... แต่เสียงหนึ่งก็ปลุกให้เขาหยุดการกระทำทั้งหมด...

    "...พี่ทำอะไร ?" กล้าหาญถามอย่างกรุ่นโกรธ มองร่างเล็กเปลือยเปล่านอนหอบหายใจหนักราวกับจะขาดใจอยู่ในอ้อมแขนพี่ชายเขา..

    ก้องภพลืมไปเสียสนิทว่าน้องชายเขามีกุญแจห้องนี้....

    ดวงตาสีน้ำตาลเข้มใสมีน้ำตาคลอหน่วยเหลือบมองเขาชั่ววินาทีหนึ่งก่อนปิดเปลือกตาลง ..กล้าหาญรู้สึกเสียวแปลบในอก

    เขาได้เป็นเจ้าของร่างเล็กนั้นเพียงแค่ชั่วคืน... นึกอยากเดินเข้าไปกระชากร่างบอบบางกลับสู่อ้อมกอดของเขา.. ป่าวประกาศให้คนอื่นทราบว่าปรีย์เป็นของเขา..

    "ปรีย์ป่วยอยู่นะ!" ชายหนุ่มตวาดกำหมัดแน่น.. ความจริงเขาแทบจะวิ่งเข้าไปกราดชกพี่ชาย.. ถ้าไม่ติดที่ว่า... ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นคนมาทีหลัง... เขาเป็นคนแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ของทั้งคู่....

    "พี่รู้.. แต่เด็กมันอยากให้พี่รักนี่..." ก้องภพบอกยักไหล่ ..ดึงผ้าห่มขึ้นปกคลุมร่างของพวกเขา ก่อนตวัดสายตาไล่น้องชายของตนกลายๆ

    กล้าหาญย่ำเท้าออกไปสงบสติอารมณ์นอกห้อง... ชายหนุ่มกัดฟันแน่น... พยายามหายใจเข้าลึกๆ... ถ้าก้องภพรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปรีย์จะเป็นยังไงนะ ?.... แล้วปรีย์จะรู้สึกยังไงล่ะ ?....

    ชายหนุ่มรู้มาตลอดว่าปรีย์ต้องถูกพี่ชายเขากระทำย่ำยีถึงแม้จะเป็นของเขาก็ตาม... เขารู้... และพยายามอย่างยิ่งที่จะยอมรับมัน ...เพราะเขามันโง่เอง...แต่กล้าหาญไม่นึกว่าเมื่อเขาได้เห็นมันด้วยสองตาอีกครั้งจะทำให้เขาแทบบ้าได้ถึงขนาดนี้...

    ชายหนุ่มยกฝ่ามือขึ้นปิดใบหน้า... เขาควรจะทำยังไงดี..? เขาควรจะทำยังไงต่อไป ?...

    "กล้าเป็นอะไร ? เข้าห้องไม่ได้เหรอ ?" เสียงหญิงสาวเอ่ยถามเขาด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นสีหน้าชายหนุ่มดูแย่เต็มทีและไม่ยอมเข้าไปในห้องพัก

    "เปล่าหรอก.." กล้าหาญตอบเบาๆ เหลือบตามองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรัก ....ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกกับเธอเหมือนเดิมนะ... ทำไมเขาต้องรู้สึกแบบนี้กับคนรักของพี่ชายด้วย...

    "เป็นอะไร ? สีหน้าดูไม่ดีเลย..." เธอเอ่ยถาม แตะสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาแผ่วเบา.. ชายหนุ่มชะงัก ปัดมือเล็กออก

    "อย่ามายุ่งกับผม!"

    "ข.. ขอโทษ..." หญิงสาวเอ่ยอย่างตกใจ เดินย้อนกลับไปยังห้องของตนโดยไม่หันกลับมามองอีก... กล้าหาญมองตามแผ่นหลังเล็กด้วยความรู้สึกเสียใจ... เขาไม่น่าจะตะคอกเธอแบบนั้น....

    ชายหนุ่มนวดขมับ ถอนหายใจหนัก เหลือบมองประตูห้องที่ปิดสนิท ...เมื่อคิดว่าเขาให้เวลานานมากพอแล้ว...จึงก้าวเดินเข้าไปในห้อง เหลือบมองร่างเล็กนอนหลับสนิทในสภาพเรียบร้อย...

    "พี่รู้รึเปล่า ..คำว่ารักของปรีย์มันหมายถึงอะไร ?" กล้าหาญกล่าวลอยๆ ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ..พี่ชายของเขาขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยคำถามกลับ

    "กล้าหมายความว่ายังไง ?"

    "พี่แน่ใจเหรอ ว่าปรีย์รักพี่แบบคนรัก ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว มองพี่ชายของตนอย่างท้าทาย...

    "ไอ้กล้า!" ก้องภพขึ้นเสียง

    "ถ้าไม่ใช่แบบคนรัก แล้วเด็กมันจะยอมยกขาให้หรือไง ?"

    "...ฮึ พี่ก็คิดได้แต่เรื่องแบบนั้น"

    "อย่าทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลยกล้าหาญ..." ชายหนุ่มกล่าวเสียงต่ำ ก่อนเดินออกไปจากห้อง...

    กล้าหาญเหลือบมองเด็กหนุ่มที่นอนหลับตาพริ้ม ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยพิษไข้ ...เขาไม่คิดมาก่อนว่าตนเองจะตกหลุมรักเด็กคนนี้.. มากขนาดที่คิดจะตัดสัมพันธ์กับพี่ชายเพื่อแย่งมาเป็นของตัวเอง...

    ...ปรีย์รักเขาต่างหาก... และชายหนุ่มรู้ด้วยว่า ความรักที่ปรีย์มีให้กับก้องภพนั้น แสนบริสุทธิ์เพียงใด....

    หากแต่ชายหนุ่มไม่รู้ว่า ....พวกเขากำลังเดินมาในเส้นทางที่ผิดมหันต์....

.................................................ทูบีคอนตินิว

ยาววววววสะจายยยกันไปเลยตอนนี้อ่ะ :serius2:สับสน ปวดหัว กำลังจะดี ก็กลับมาผลิกโผอีก เบื่อไอ้ก้อง เอะอ่ะ ก็จะเอาเค้าอย่างเดียวเลย เบื่อมันแท้ ๆ ในที่สุด กล้าก็ตัดสินใจได้แล้วชิมิ สงสารปรีย์เหมือนเคย เด็กขาดความรัก :เฮ้อ:

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
ปากคอก้องภพน่าจะตบด้วยเกือกจริง ๆ
เด็กมันอ้าขาเพราะมันไร้เดียงสา  ไม่ทันเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างแกนั่นแหละ
สงสารปรีย์ชะมัด  เป็นเด็กตัวคนเดียวที่ต้องอาศัยคนอื่นอยู่ด้วยความหวั่นใจโดยแท้

ออฟไลน์ sanri

  • เวลาไม่ใช่ตัวพิสูจน์ทุกสิ่งเสมอไป
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-9
โฮ  :monkeysad: สงสารปรีย์จริงๆอ่ะ
เกิดมาโชคร้ายไม่พอ  ยังจะมาเจออะไรแบบนี้อีก  :o12:

ออฟไลน์ kyoya11

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +340/-12

ออฟไลน์ boworange

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0
 :sad4: เอาแล้วไงล่ะ พี่น้องคู่นี้   :เฮ้อ:

สงสารปรีย์อ่ะ  :impress3:

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๑๖

    นายเคยจับผีเสื้อตัวเป็นๆ ได้โดยที่ปีกของมันไม่บอบช้ำ ได้หรือเปล่าล่ะ?
    มีคนเคยบอกไว้
    ความรัก..........ก็เหมือนผีเสื้อนั่นแหละ
    ถ้าเราวิ่งไล่จับ .... มันจะยิ่งบินหนี
    แต่ถ้าเราอยู่นิ่งๆ..มันจะบินมาเกาะเราเอง
    และถ้านายอาจหาญวิ่งไล่จับมัน รับรองว่า ถ้าจับได้
    มันก็ไม่มีแรงพอที่จะบินได้ต่อไปหรอก
    อยู่นิ่งๆนั่นแหละ แล้วมันก็จะบินมาเกาะเราเอง
     ถึงแม้นายอาจจะเศร้า ถ้ามันบินหนีไป
    แต่ก็อย่าเสียใจ เพราะอย่างน้อย
    เราก็รู้ว่า มันยังมีชีวิตอยู่

    ภาพแผ่นหลังเล็กปกคลุมด้วยเส้นผมดำสลวยกับชุดเดรสสีขาวที่เขาเก็บเงินซื้อให้ ปลิวไหวตามกระแสลมแรง... ดวงตาคมสวยที่สะดุดใจเขาตั้งแต่แรกพบชำเลืองมองมาอย่างเย็นชา..

    รู้รึเปล่า...ว่าผีเสื้อจะตายหลังจากได้ผสมพันธุ์...?

    เธอเผยยิ้มเย็นชาให้เขาก่อนกางแขนราวกับจะโบยบินขึ้นไปบนท้องฟ้า...

    "อย่า!!!" ชายหนุ่มเปล่งเสียงร้อง ลืมตาโพลงขึ้นในความมืด เอื้อมมือคว้าอากาศอันว่างเปล่า... หันมองหน้าหญิงสาวหวานละมุนที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างๆ ....เขาฝันแบบนี้อีกแล้ว....

    ...มือหนาเช็ดเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมบนใบหน้า หอบหายใจแรง... เขาแทบจะลืมเลือนคำพูดของผู้หญิงคนหนึ่งไปแล้ว... เธอเคยพูดกับเขา... ก่อนที่จะร่วมรักกัน

    และเขาก็บอกเลิกเธอด้วยประโยคเดียวกัน...

    ชายหนุ่มลูบใบหน้าตนเองเบาๆ ...เขาไม่ได้นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ..นานจนแทบจะลืมไปแล้ว... ทำไมจู่ๆ ถึงฝันเห็นแววตาคู่นั้นอีกนะ...
 
    กล้าหาญเหลือบมองเด็กหนุ่มที่นั่งข้างกายหลายครั้ง ...พวกเขากำลังเดินทางไปบ้านของดารัตน์

    ...ปรีย์ไข้ลดลงแล้ว แต่ดูซึมๆ ไป ไม่ค่อยพูดค่อยจา เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างตลอดเวลา... เขาชวนคุยด้วยก็เหมือนกับไม่อยากคุยกับเขามากนัก สงบปากสงบคำจนน่าแปลกใจ...

    เด็กหนุ่มเหม่อมองออกไปยังถนนข้างหน้า... ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่ดีเลย... เขาอยากคุยกับกล้าหาญเหมือนปกติ... แต่หากเรื่องของเมย์ก็วกกลับเข้ามาในสมอง...

    บรรยากาศในรถอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ดูเหมือนว่าจะอึมครึมเสียยิ่งกว่าเดิม... หยกที่เขาคิดว่าน่าจะชวนคุยได้ด้วยมากที่สุดก็พลอยเงียบไปด้วย..

    ปรีย์ถอนหายใจเบาๆ ทิ้งตัวพิงเบาะ ปิดเปลือกตาลง... ปล่อยให้เวลาไหลไปเรื่อยๆ....

    ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงที่หมาย.. บ้านเรือนไทยใต้ถุนสูงเรือนใหญ่ กับสวนผลไม้กว้างขวาง ...อากาศของธรรมชาติ เย็นสดชื่นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย....

    "มากันแล้วหรือ" เสียงหญิงชราเอ่ยทักทาย ร่างเล็กของหล่อนถูกลูกชายทั้งสองโอบกอดอย่างรักใคร่

    "สวัสดีค่ะคุณแม่/คุณป้า" เมย์และหยกยิ้มยกมือไหว้หญิงสูงวัย

    "ไหว้พระเถอะจ๊ะ หนูเมย์ หนูหยก" ดารัตน์ว่าลูบศีรษะหญิงสาวทั้งสองอย่าสนิทสนมคุ้นเคย อมยิ้มมองเด็กหนุ่มที่ยกมือไหว้เก้ๆ กังๆ

    "อายุขึ้นเลขหกแล้วยังดูสาวอยู่เลยนะคะ คุณป้าเนี่ย" หยกเย้า กอดร่างอวบของหญิงชราไว้อย่างรักใคร่ ...ปรีย์มองมารดาของชายหนุ่มทั้งสองอย่างชื่นชม ....ทั้งๆ ที่อายุใกล้เคียงกับยายของเขา แต่ดารัตน์กลับมีใบหน้าอวบอิ่ม อมยิ้มอ่อนโยน แลดูมีความสุขตลอดเวลา และเผื่อแผ่มายังคนรอบข้างจนเด็กหนุ่มรู้สึกอุ่นในหัวใจ... ครั้งแรกที่เห็นหล่อนเด็กหนุ่มก็นึกถึงยายของเขาขึ้นมาแทบจะทันที....

    "แล้วพ่อล่ะ ..แม่" ก้องภพเอ่ยถาม มองหาอีกคนหนึ่ง

    "ออกไปเก็บผลไม้ในสวนนู่น เดี๋ยวก็กลับมา"

    "ขึ้นมาทานน้ำทานท่ากันก่อน" เธอเอ่ยเชื้อเชิญ เดินนำกลุ่มพวกเขาขึ้นไปบนเรือน...

    ปรีย์มองเรือนไม้อย่างตื่นตาตื่นใจ... ถึงแม้บ้านของเขาจะเป็นบ้านไม้ แต่มันเก่าและโทรม... เป็นไม้ผุๆ... ไม่ได้ดูใหญ่โตและมั่นคงแบบนี้.. ลมโกรกเย็นสบาย แทบจะไม่ต้องเปิดพัดลม...

    เมย์อาสาเข้าไปดูในโรงครัว ส่วนที่เหลือก็คุยกันออกรส.. ปล่อยให้เด็กหนุ่มมองตามอย่างงงงัน.. ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสอดส่องไปทั่วตัวเรือน.. เขาชอบบรรยากาศที่นี่... ชอบสีเขียวๆ ของใบไม้ ชอบกลิ่นของบรรยากาศ กลิ่นของดิน ..กลิ่นของพืช....

    "ชื่ออะไรล่ะเรา .." เสียงเอ่ยถามพุ่งเป้ามาที่เขา.. ทุกคนหยุดมองมาที่เด็กหนุ่มเป็นจุดเดียว...

    "ป..ปรีย์..ครับ.." ปรีย์นั่งตัวเกร็ง ..เอ่ยตอบตะกุกตะกัก...

    "เข้ามาใกล้ๆ ย่าซิ" เด็กหนุ่มคลานเข่าเข้าไปใกล้หญิงชราอย่างว่าง่าย.. เขาได้กลิ่นหอมของดอกไม้.. หอมเหมือนดอกแก้ว...

    "ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว ?"

    "...๑๗ ปี ครับ" ปรีย์ก้มหน้าตอบ มือกำกางเกงไว้แน่น..

    "แล้วเราไม่มีญาติเลยหรือ ?"

    "ไม่มีครับ.. ผมอยู่กับยายแค่ ๒ คน"

    "งั้นหรือ... ลำบากมากสินะ..." เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื้ออาทร.. เอื้อมมือแตะลงบนศีรษะทุยแผ่วเบา ...ท่าทางผ่อนคลายนั้นทำให้เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกดีขึ้น...

    "แล้วเราเจอกับพ่อก้องได้ยังไงล่ะ ?" คำถามนี้ทำให้เขาชะงัก...

    "เอ่อ.." ปรีย์เหลือบตามองก้องภพ.. เด็กหนุ่มคิดไม่ออกว่าควรจะบอกว่าเช่นไร

    "แม่ครับ ได้กลิ่นแกงเขียวหวาน" กล้าหาญรีบเอ่ยตัด เข้าไปตระกองกอดมารดาอย่างรักใคร่...

    "แม่เตรียมให้เรานั่นแหละพ่อกล้า ..ของโปรดไม่ใช่หรือ" หญิงชรายิ้มบอก

    "แม่รู้ใจกล้าที่สุดในโลกเลย" ชายหนุ่มยิ้ม อวยมารดาก่อนหอมแก้มฟอดใหญ่

    ปรีย์ไม่แน่ใจว่ากล้าหาญขัดจังหวะเขาเพราะอะไร.. แต่เด็กหนุ่มรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องตอบคำถามนั้น... เพราะเขาก็ไม่อยากโกหกซักเท่าไหร่...

    "นั่งคุยกันไปก่อนนะเด็ก ๆ ป้าขอเข้าไปดูหนูเมย์ในครัวหน่อย"

    "ผมไปด้วย แม่" ก้องภพรีบลุกขึ้นตามมารดาไปกระซิบถาม

    "น่ารักมั้ยแม่ ?"

    "แม่ว่าหนูปรีย์คล้ายพ่อก้องตอนเด็กๆ นะ" ดารัตน์ยิ้มบอกลูกชายของเธอ... ก้องภพเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบรับเบาๆ

    "งั้นเหรอครับ.."

    "แล้วคิดยังไงถึงพามาเลี้ยงล่ะ ?"

    "ก็.. ไม่รู้สิครับ..." ชายหนุ่มเกาศีรษะเบาๆ...

    "...ตาแกเหมือนแม่นะ"

    "คุณแม่หมายความว่าไงครับ ?" ก้องภพขมวดคิ้วถามงงๆ

    "แม่บอกว่าตาหนูปรีย์สวยเหมือนแม่เขา" ดารัตน์เอ่ยขยายความให้อีกครั้ง

    "แม่รู้จักแม่ของปรีย์ด้วยเหรอครับ ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างงงัน...

    "อ้าว... อะไรกัน พ่อก้อง" หญิงชราหวีดเสียงอย่างงงงันไม่แพ้กัน

    "เด็กคนนั้นเป็นลูกของหนูปุยไม่ใช่หรือไง ?" ก้องภพแทบหยุดหายใจ... เอ่ยถามซ้ำ

    "แม่ว่าอะไรนะครับ ?"

    "อ้าว! ..ก้องไม่รู้หรอกหรือว่าหนูปรีย์เป็นลูกของหนูปุย" พลันชายหนุ่มนึกถึงรสชาติหอมหวานราวกับผลไม้ต้องห้ามที่ตนได้ลิ้มลอง... ราวกับเป็นสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง....

    "ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย แม่" เสียงทุ้มครางแผ่วอย่างไม่เชื่อหู...

    "แม่ก็นึกว่าพ่อก้องรู้แล้ว ก็เลยรับมาเลี้ยง"

    "แม่รู้เรื่องนี้มาจากไหน ?"

    "พ่อกล้าบอกกับแม่ว่าเด็กคนนี้นามสกุล วิริยะสิทธิ์" ชายหนุ่มแทบจะล้มทั้งยืน... ทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลย... เขาไม่เคยสังเกต... ไม่เคยถามว่าเด็กหนุ่มเป็นลูกเต้าเหล่าใคร... รู้เพียงแค่มีฐานะอันยากจนและอยู่กับยายเพียงสองคนเท่านั้น....

    ร่างสูงรีบเดินกลับไปทางเดิม กระชากแขนเล็กขึ้นอย่ารีบร้อน

    "ปรีย์!!"

    "ค..ครับ ?"

    "แม่ของปรีย์.. ชื่ออะไร ?" เด็กหนุ่มเอียงศีรษะอย่างงงงัน.. ก่อนเอ่ยตอบคำที่ยายของเขาให้ท่องเมื่อสมัยเด็ก...

    "..แม่ชื่อปัญชิกา แปลว่าปุยฝ้าย ...ส่วนผมชื่อปรีย์..." ปรีย์ขมวดคิ้วมุ่นก่อนเอ่ยต่อ...

    "แต่ยายไม่เคยบอกว่ามันแปลว่าอะไร..." ก้องภพทรุดตัวลงอย่างหมดแรง... เด็กคนนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่ควรแตะต้อง....

    "พี่ก้อง..!" ปรีย์รีบโอบประคองชายหนุ่มอย่างตกใจ...

    กล้าหาญชะงักเมื่อได้ยินชื่อนั้น.. มองเด็กหนุ่ม.. ปรีย์มีท่าทีงงงัน.. มองเขาที มองคนในอ้อมแขนที...

    ชายหนุ่มกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ ....ทำไมเขาไม่เคยนึกเอะใจมาก่อน... วิริยะสิทธิ์... ผู้หญิงคนนั้นนามสกุลวิริยะสิทธิ์... ผู้หญิงที่ตายไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน... และปรีย์เป็นลูกของเธอ...

    "ฮะๆ.." กล้าหาญแค่นหัวเราะเบาๆ ...พวกเขา.. ร่วมสังวาสกับสายเลือดตัวเอง

    แต่ที่แย่ยิ่งกว่าเขาก็คือก้องภพ... ชายหนุ่มร่วมสังวาสกับสายเลือดตัวเอง.... มีเพศสัมพันธ์กับลูกชายตัวเอง....

    "รู้รึเปล่าว่าผีเสื้อจะตายหลังจากได้ผสมพันธุ์..." ราวกับได้ยินเสียงของเธอดังก้องขึ้นในหัวอีกครั้ง...

    "คนที่ฉันรัก ...ตายจากฉันไปนานแล้ว..." เสียงหัวเราะเย้ยหยัน... ใช่.. เขาคนเก่ามันตายไปแล้ว... คนที่เคยชอบพอกับเธอน่ะ มันตายไปตั้งนานแล้ว    ผู้หญิงคนนั้นคงจะสะใจมากที่สามารถทำให้เขาเจ็บได้... คงจะดีใจมากซินะที่สามารถแก้แค้นเขาได้....
 
    "หนูปรีย์เป็นลูกของพ่อก้อง.."

    เสียงนั้นสะท้อนไปมาในหัว ความจริงดารัตน์พยายามพูดต่ออีกยาวเหยียด.. แต่มันไม่เข้าหัวของเขาเลย... เด็กหนุ่มนิ่งเงียบ ..มองดูสายน้ำไหลเอื่อยๆ... เวลามันไม่ไหลย้อนกลับเหมือนกับสายน้ำนั่นแหละ... เขาไม่นึกเสียใจเลยซักนิดกับเรื่องที่ผ่านมา.... และคิดว่าดีเสียอีกที่ตนเองจะได้มีพ่อ.. ไม่ต้องถูกล้อว่าเป็นไอ้ลูกกำพร้าอย่างเมื่อเด็กๆ อีก...

    เมย์ก็จะได้ไม่ต้องระแวงเขา... กล้าหาญก็เป็นคุณอาของเขา.... เป็นได้แค่คุณอา..... เป็นญาติคนหนึ่ง

    นิ้วมือหยาบหยิบหินก้อนเล็กๆ โยนลงไปกระทบบนผิวน้ำ.. แต่มันไม่ยอมกระโดดขึ้นมาเหมือนอย่างที่เขาทำได้เป็นปกติ...

    "นั่งคิดอะไรอยู่ ?"

    "พี่กล้า.." ปรีย์เอ่ยเรียกชายหนุ่มเบาๆ ...เขาควรจะเรียกว่าพี่กล้า หรืออากล้า ?

    "ผม...ผม.." แววตาเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความสับสน...

    "เธออาจไม่ใช่ลูกของพี่ก้องก็ได้ปรีย์.." กล้าหาญบอก ...แม้ในใจเขาจะเชื่อว่าเด็กคนนี้เป็นหลานของเขาจริงๆ ...

    "ลองไปตรวจเลือดก่อนดีกว่า"

    "ฮะ.." ปรีย์ตอบรับเบาๆ กล้าหาญทำให้เขาสบายใจได้เสมอ... เด็กหนุ่มซุกศีรษะทุยลงบนไหล่กว้าง ปิดเปลือกตาลง... ถ้าหากก้องภพเป็นพ่อแท้ๆ ของเขาขึ้นมา เขาจะทำยังไง ?... คุณย่าจะโกรธไหมถ้ารู้ว่าเขาเคยมีอะไรกับก้องภพ... มีอะไรกับพ่อตัวเอง....

    ปรีย์ไม่กล้าเอ่ยถามเรื่องที่เขาได้ยินเมื่อคืนและเป็นทุกข์มาจนถึงเวลานี้....

    กล้าหาญเกลียดเขารึเปล่า ?... ตั้งใจจะแยกเขาออกจากก้องภพหรือไม่ ?....

    ...แม้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะหลอกลวงเขาหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้มันไม่มีผลใด ๆ ทั้งสิ้นกับความสัมพันธ์ของพวกเขา.. และเด็กหนุ่มก็รู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ...

    ....เขายอมไม่รู้ดีกว่าที่จะได้รู้สาเหตุจริงๆ จากปากกล้าหาญ... เพราะถ้าหากเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ ล่ะก็ ....เขาก็ไม่รู้จะทำตัวเช่นไร ทำสีหน้าอย่างไรเวลาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม.....
 
    "ปรีย์อยู่ไหน ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงแผ่วหลังจากได้สติ กวาดตามองหาร่างบางของเด็กหนุ่ม...

    "ปรีย์อยู่ริมน้ำ.. พี่ก้องพักก่อนดีกว่า" ภรรยาของเขาบอกเสียงเรียบ.. มองดูผู้หญิงที่นั่งชันเข่าดูทีวีอยู่อีกคน

    "พี่จะไปหาปรีย์" ก้องภพเอ่ย รีบลุกขึ้น แต่กลับถูกมือเล็กยื้อเอาไว้

    "พี่ก้อง! พี่เลิกบ้าเสียที"

    "เมย์! พี่ไม่ได้บ้า! อย่ามายุ่งกับพี่นักได้มั้ย ?" ชายหนุ่มกล่าวอย่างเหลืออด...

    "พี่น่ะมันบ้า! ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองถูกสวมเขา!" เมย์ตวาดเสียงแหลม น้ำตาคลอ.. กล้าหาญปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเธอ... แค่เธอมองแค่ปราดเดียวก็รู้แล้ว ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่...

    "...หมายความว่าไง ?" ก้องภพถามเสียงแผ่ว...

    "พี่ดูไม่ออกหรือไงว่าพี่กล้ากับเด็กนั่นมันรักกัน พี่โง่หรือแกล้งโง่กันแน่!" คำพูดของเมย์ทำให้หยกสะดุ้ง หันกลับมามอง...

    "เมย์!!" ชายหนุ่มตวาดเกรี้ยวกราด... เธอใส่ความน้องชายเขา...

    "แล้วตอนนี้พี่ก็เป็นอะไรกับเด็กนั่นมากกว่าพ่อลูกไม่ได้แล้ว!"

    "ทำไมจะไม่ได้ ?"

    "พี่จะบ้าหรือไง!? พ่อกับลูกนะ! มันผิดจารีต" ก้องภพไม่อยากฟังอะไรอีก สลัดแขนและเดินออกมาจากเรือน

    เขาได้ยินเสียงมารดาพยายามปลอบประโลมหญิงสาวแว่วๆ ...เดินลัดเลาะมายังริมน้ำ แต่ก็ต้องชะงัก... เมื่อเห็นกล้าหาญก้มลงจุมพิตหน้าผากเล็กของเด็กหนุ่มที่นอนหนุนตัก...

    ชายหนุ่มมองภาพนั้นอย่างแค้นเคือง...กำหมัดจิกเนื้อของตนเองจนเจ็บ ...ทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกตมาก่อน ...เพียงแค่มองแวบเดียวก็ดูออก  สายตาของน้องชายเขาที่มองเด็กหนุ่มในปกครองของเขา ...แทบจะไม่ต้องเดาเลยว่าน้องชายของเขา รู้สึกเช่นไรกับปรีย์... เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่ากล้าหาญจะคิดไม่ซื่อกับคนของเขา ...และดูเหมือนตอนนี้เขาจะหมดสิทธิ์ครอบครองตัวเด็กหนุ่มในเชิงชู้สาว...

    ถึงแม้นายอาจจะเศร้า ถ้ามันบินหนีไป
    แต่ก็อย่าเสียใจ เพราะอย่างน้อย
    เราก็รู้ว่า มันยังมีชีวิตอยู่

    เขาจะไม่รอให้ผีเสื้อตัวนั้นบินหนีไป.. จะเป็นคนจับมันขังเอาไว้ภายในโถแก้ว มองดูความสวยงามของมันแต่เพียงผู้เดียว....

    "ปรีย์..." เด็กหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น... มืดตั้งแต่เมื่อไหร่ ?... นี่เขาหลับไปนานแค่ไหน ?

    "พี่ก้องมาตามแน่ะ" มือหยาบยกขึ้นขยี้ตาเบาๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่ง...

    ดวงตาคู่สวยมองก้องภพ ระคนประหลาดใจ.. ทำไมเขารู้สึกว่าก้องภพไม่เหมือนเดิม ?....   เด็กหนุ่มลุกขึ้นและเดินไปหาเขาเงียบๆ

    "ไปข้างนอกกับพี่..." ชายหนุ่มกระซิบบอกข้างใบหู ดวงตาคมตวัดมองน้องชายตน และจูงมือของเด็กหนุ่มเดินลับไป...

    "ดึกแล้วนะพี่ก้องจะไปไหนเหรอ ?" ปรีย์ถามอย่างสงสัย แต่ก้องภพไม่ตอบอะไร... เขาจึงไม่ถามอีก...เด็กหนุ่มมองใบหน้าด้านข้างของคนขับรถ... ก้องภพเป็นอะไร ?

    "พี่ก้องติดหวัดผมรึเปล่า ?" ปรีย์ถาม เอื้อมมือสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่มแผ่วเบาๆ แต่จู่ๆ ก้องภพก็เบรกรถจนเด็กหนุ่มหน้าทิ่ม

    "เป็นห่วงพี่ด้วยเหรอ ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเย้ยหยัน...

    "ทำไมพี่ก้องพูดงั้นอ่ะ ?" ปรีย์ขมวดคิ้วอย่างงงงัน ...ไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัวก้องภพก็กระโจนมาหา

    ปรีย์ร้องอย่าตกใจเมื่อเขาเริ่มจะเข้าใจเป้าหมายของก้องภพ ...เด็กหนุ่มพยายามขัดขืนสุดกำลัง ...ถ้าหากเขาไม่รู้เรื่องในวันนี้เขาอาจจะไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย...

    "พี่กล้า! พี่กล้า!!" เด็กหนุ่มร้องเรียกชายผู้มีศักดิ์เป็นอา หากแต่นั่นเป็นสิ่งโหมกระพืออารมณ์ของชายหนุ่มให้คุโชนมากยิ่งขึ้น

    ใครเป็นคนกำหนดขึ้นมากัน ว่ามันผิดจารีต...

    ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเด็กคนนี้ต่างหาก คือความจริง มันเป็นสิ่งที่สัมผัสได้

    "ผมเป็นลูกของพี่นะ! พี่ก้อง!!" ก้องภพสัมผัสผิวเนื้อร่างเล็กอย่างจาบจ้วง เขารู้ดีที่สุดว่าส่วนไหนของเด็กหนุ่มไวต่อสัมผัส รู้ว่าปรีย์ชอบให้เขาสัมผัสตรงไหน...

    จนท้ายที่สุดร่างเล็กก็หมดแรงขัดขืน นอนครางเบาๆ ใต้ร่างเขา..

    "พี่ก้อง! พี่ก้อ..ง... ฮึก...พ่อ..." ปรีย์สะอื้น.. ที่ผ่านมาพวกเขาก็ทำผิดมามากพออยู่แล้ว...

    "พ่อฮะ.." เด็กหนุ่มเรียกบิดาเสียงสั่นเครือ.. หวังให้ชายหนุ่มกลับใจทัน...

    "เรียกฉันอย่างที่เธออยากเรียก.. แต่รู้ไว้ปรีย์.. เธอเป็นของฉัน.." ก้องภพกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ.. จับใบหน้านวลให้สบตาเขา ก่อนดันแทรกกายเข้าหาความอบอุ่นโอบรัดร่างกายของเขา....

    "..ปรีย์...รักพี่ก้องนะ" เสียงสะอื้นกระซิบบอกเขาแผ่วเบา...

    "....พี่ก็รักปรีย์..."

    ....ก้องภพก็รักเขา... แต่ไม่ใช่อย่างที่เขารัก....
 
    ... ปรีย์ร้องไห้จะไม่มีน้ำตาจะไหล.... เขาอยากเจอหน้ากล้าหาญ.. อยากคุยกับปู่ กับย่า... แต่ก้องภพไม่ยอมพาเขากลับไปที่นั่น...

    ไม่ว่าจะพยายามร้องขอเช่นไรก้องภพก็ไม่ใส่ใจจะฟังเสียงจากเขา... ก้องภพคงโกรธเกลียดเขามาก ชายหนุ่มไม่เคยทำเช่นนี้กับเขามาก่อน... ความเจ็บปวดจากร่างกายมันกร่อนเข้าไปในอก

    ปรีย์มองคนที่นอนหลับหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างกายน้ำตาเอ่อคลอขึ้นอีกครั้ง... มันก็สาสมแล้วที่เขาได้รับการกระทำเช่นนี้จากชายหนุ่มตรงหน้า..

        เขารู้สึกผิดจนแทบรับไว้ไม่ไหว... ความรู้สึกเกลียดตัวเองถาโถมเข้าใส่กองทับจนท่วมศีรษะจนหายใจไม่ออก เด็กหนุ่มไร้เรี่ยวแรงทรงตัว พยายามกล้ำกลืนความเจ็บพยุงร่างกายเดินมาถึงห้องน้ำ...

    ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองใบหน้าหมองเศร้าของตนเองมีรอยเลือดเกรอะกรังในกระจก..... ร่องรอยการขบกัดและบอบช้ำปรากฏขึ้นหลายแห่งบนร่างกายของเขา...

    มือหยาบกร้านสัมผัสผิวแก้มที่บวมแดงของตนแผ่วเบา ...เสียงผ่ามือฟาดกระทบใบหน้าของเขาเต็มแรงจนเลือดกบจมูก ยังคงติดอยู่ในหู..

    นิ้วมือสั่นเทาลากสัมผัสรอยนิ้วมือรอบคอตนเองแผ่วเบา.. แววตาของก้องภพในตอนนั้นมีแต่ความรังเกียจเมื่อเขายอมสารภาพว่าเคยร่วมหลับนอนกับกล้าหาญ.. มันก็สาสมแล้วกับที่เขาทำกับชายหนุ่ม...

    ปรีย์สะอื้น.. ก้องภพไม่หลงเหลือความรัก หรือแม้แต่เวทนาเขาเลยแม้แต่น้อย.. จนถึงขนาดคิดฆ่าเขาให้ตายคามือ

    ปรีย์พยายามเปิดก๊อกน้ำด้วยมืออันสั่นเทา...ให้ไหลผ่าน.. ชำระล้างสิ่งสกปรกออกไปเรื่อยๆ ....   ...แต่ไม่รู้ทำไมเขาก็ยังคงรู้สึกว่ามันไม่สะอาดเสียที....

    ถ้าเจ็บแค่เพียงร่างกาย เขาก็คงจะสามารถผ่านพ้นไปได้อย่างไม่ยากเย็นซักเท่าไร... แต่ที่ก้องภพทำนั้นทำให้เขาเจ็บช้ำถึงภายในใจ

    ไม่ว่าเขาจะเจอเรื่องลำบากขนาดไหน.. เขาก็ไม่เคยจะเจ็บช้ำขนาดนี้มาก่อน...

    ก้องภพคือคนรักของแม่เขา.. คือผู้ชายที่ให้กำเนิดเขา... เด็กหนุ่มรู้สึกราวกับเป็นสัตว์เดียรัจฉาน.. สัตว์ที่ไม่ใช่มนุษย์...สมสู่กับพ่อแท้ๆ ของตนเอง นี่เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกรังเกียจตัวเองที่สุด.. ขยะแขยงเหลือทน

    ทั้งๆ ที่รู้ว่าอดีตแก้ไขไม่ได้... และปัจจุบันต้องทำให้ดีที่สุด... แต่ท้ายที่สุดแล้ว ปัจจุบันของเขาก็ซ้ำทับกับรอยอดีต... ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้เลย...

    ...แล้วอนาคตล่ะ ?...

    ถ้าหากว่าเขาเดินหน้าต่อไปมันจะดีขึ้นหรือเปล่า ?... หรือว่ามันจะเลวร้ายลง?....

    ....อยากหนีหายไปจากตรงนี้... อยากให้คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เขา... ไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวอะไรอีกต่อไปแล้ว...

    ปรีย์คิดถึงยาย..คิดถึงแม่... เขาไม่เคยคิดอยากตายมาก่อน จนมาถึงวินาทีนี้...

    ถ้าไม่มีเขาซักคน เมย์ก็จะได้มีความสุขกับชีวิตแต่งงาน...

    ถ้าไม่มีเขาซักคน กล้าหาญก็จะมีความสุขกับหยก..

    ...ทุกอย่างมันยุ่งเหยิงไปหมดเพราะเขา...

    ...เพราะเขาคนเดียว....

    ...เขาไม่น่าเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้เลย...

    .. ณ วินาทีนั้น เด็กหนุ่มเลือกจะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไป....

    เพล้ง!...ง

    เสียงแตกของแก้วทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่น มองหาร่างในอ้อมแขน... ปรีย์อยู่ในห้องน้ำ...

    "ปรีย์!!" ก้องภพทุบประตูห้องน้ำเรียกอย่างร้อนรน... เสียงกระจกนั่นทำให้เขาใจไม่ดีเอาเสียเลย ....แต่ไม่มีเสียงตอบรับ... เรียกเท่าไหร่ก็มีเพียงเสียงไหลของสายน้ำตอบกลับมา

    ชายหนุ่มออกแรงกระแทกประตูจนกลอนหลุดเปิดออก ได้กลิ่นเลือดคาวคลุ้ง พื้นห้องน้ำเป็นสีแดงฉาน...

    ปรีย์ยืนอยู่ใต้ฝักบัว มองเขาด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้มว่างเปล่า ....เขารู้ว่าตนเองทำเรื่องที่ผิดพลาดลงไปเพราะความเจ็บแค้น... แต่นึกไม่ถึงว่าปรีย์จะทำร้ายตนเองถึงขนาดนี้...

    ก้องภพตรงรี่เข้าไปบีบแผลเหวอะหวะบนข้อมือทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มแน่น หวังจะให้เลือดหยุดไหล...

    ปรีย์ไม่ตอบโต้... ไม่พูดอะไรกับเขาเลย...

    ....เพราะความเห็นแก่ตัวของเขา... เพราะความอยากครอบครองของเขา ทำให้เด็กหนุ่มพยายามหนีไป...

    ...ปรีย์ไม่ใช่ผีเสื้อ... เขาจะต้องไม่ตาย....

    ....แต่ชายหนุ่มลืมคิดไปว่าลูกของผีเสื้อ ก็ยังคงเป็นผีเสื้ออยู่วันยังค่ำ

    ...และถ้านายอาจหาญวิ่งไล่จับมัน รับรองว่า ถ้าจับได้

    มันก็ไม่มีแรงพอที่จะบินได้ต่อไปหรอก...

...........................................................................ทูบีคอนตินิว
 :m15:งดบรรยายค่ะ ปวดหัวใจ ปวดหัว ปวดกระบอกตา ร้าวร้านมาก พบกันพรุ่งนี้ มาดูกันว่า น้องจะรอดไหม

aofaof

  • บุคคลทั่วไป
เป็นพ่อกะอาซะงั้น 

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด