Lost Butterfly ผีเสื้อเริงรัก โดย หยดน้ำผึ้ง ตอนพิเศษ 2 [20.08.56]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Lost Butterfly ผีเสื้อเริงรัก โดย หยดน้ำผึ้ง ตอนพิเศษ 2 [20.08.56]  (อ่าน 110188 ครั้ง)

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับเล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบกรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
                                             
พีเอสซึ.ได้รับการอนุญาติจาก คุณหยดน้ำผึ้งเรียบร้อยแล้วน่ะค่ะ

แม่ตั้งชื่อให้ผมว่าปรีย์..
ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าทำไมต้องเป็นชื่อนี้ และมันมีความหมายว่าอย่างไร
... แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว...
ว่าผมคือความอัปรีย์....
เป็นเด็กผู้ชายที่ไม่น่าเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้เลย....

คำเดือน หากคุณรับไ่ม่ได้กับความกดดันของเนื้อเรื่อง และตัวละคร อาจเครียด มาม่า โปรดข้ามไปอ่านเรื่องใส ๆ เพราะที่นี่หม่นหมองกันอย่างเดียว แล้วพบกัน..
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-08-2013 10:14:59 โดย akazu »

ออฟไลน์ ♠♥♦♣

  • ex-ChCh13
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1612
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-7
 :mc4:
จุดประทัดเปรี้ยงปร้างรับเรื่องใหม่
:o
มันเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ(แค่อัปรีย์ก็เครียดแล้วเนี่ย)

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ชอบเรื่องนี้ๆๆๆๆ
อ่านเรื่องนี้ก่อนจะอ่าน look at me อีกอ่ะ
นานมากเลย

ออฟไลน์ boworange

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0
 :mc4: :mc4:  เจิมเรื่องใหม่คร้า.....

 :sad4: ปล.แนวมาม่ากลิ่งหมูสับฟุ้งมาแต่ไกล..... o22

 :กอด1:  รอมาต่อไวๆนะคะ

ออฟไลน์ prettypearl

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
มาม่า T T

แอบหวานให้ (เยอะๆๆ) หน่อยนะค้า ^^

ปูเสื่อ..ความขนมมากินรอ ^^

ออฟไลน์ Still_14OC

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-7
ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดด ตั้งเตาต้มน้ำรอแล้วเนี่ย

ออฟไลน์ ycrazy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
เรื่องนี้ๆ นึกว่าจะหาอ่านอีกรอบไม่ได้แล้ว ลบออกจากเด็กดี :sad4:ขอบคุณที่เอามาลงนะคะ :pig4:

YenOh

  • บุคคลทั่วไป
แอบย่องมากระซิบคุณ akazu

ชื่อภาษาอังกฤษเต็ม ๆ คือ Lost Butterfly นะคะ



เจิมเรื่องใหม่ในเล้าค่ะ :D

ออฟไลน์ ต่ายน้อย

  • กระต่ายน้อยลอยคอ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-3
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27719.0
มาม่า  แต่ก็ชอบ ชื่อผู้แต่งรับประกัน
รักคนโพสฮับ :กอด1:

ออฟไลน์ kny

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-15

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทนำ

    “ยังไม่เคยแน่ใช่มั้ย ?” หญิงร่างท้วมที่ดูร่วงโรยจากวัยสาวมานานจุดบุหรี่ราคาแพงขึ้นสูบ หรี่ตามองเด็กหนุ่มหน้าใหม่ที่นั่งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเหยี่ยวย่นนั้นแลดูเจ้าเล่ห์ชอบกลจนเด็กหนุ่มไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นสบตาด้วย

    “ค.. ครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้าอายๆ เหงื่อไหลซึมในมือจนเขารู้สึกเปียกชื้น แอบใช้เช็ดถูกับกางเกงนักเรียนเบาๆ

    “ไม่ต้องย้ำหรอกเจ๊ ไอ้ปรีย์มันเพื่อนผม ผมรู้หรอกน่าว่าเคยหรือไม่เคย” เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันอีกคนย้ำบอก ทั้งๆ ที่ตนแทบจะไม่รู้จักเด็กหนุ่มที่ชื่อปรีย์เลยด้วยซ้ำ

    “เออ.. มีคนโทรมาจองตัวแล้ว เอ็งเอาเบอร์นี่ไป” หญิงร่างท้วม หรือเจ๊ใหญ่หยิบยื่นกระดาษแผ่นเล็กที่มีเบอร์ติดต่อเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ให้กับเด็กหนุ่มที่ชื่อปรีย์

    “แล้วเรียกค่าตัวให้ได้มากกว่าหมื่นนะ ไม่ถึงไม่ต้องยอมมัน” หล่อนสำทับ เพราะส่วนหนึ่งที่ได้นั้นเป็นของหล่อนด้วย.. ปรีย์พยักหน้าอย่างแข็งขัน.. จำนวนเงินที่ได้ยินนั้นเขาต้องทำงานตามปกติมากกว่า ๓ เดือนเสียด้วยซ้ำ...

    “ลูกค้าชื่อคุณก้องภพ เอ็งติดต่อเอาเองนะ อายุไม่ถึง เดี๋ยวสาวมาถึงข้าล่ะเรื่องใหญ่...” เธอบอกชื่อลูกค้าและโยนความรับผิดชอบให้เด็กหนุ่มด้วยกลัวกฎหมายเอาผิดได้..

    ปรีย์รับกระดาษและไหว้สาวใหญ่ ก่อนขอตัวออกจากสถานที่ซึ่งดูเหมือนออฟฟิศทั่วๆ ไป... แต่หากมีกิจการอื่นๆ อยู่เบื้องหลัง

    เด็กหนุ่มมองดูกระดาษในมือ ถอนหายใจเบา ๆ.. เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...

    ยายที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็กก็เจ็บป่วย จนต้องเข้าโรงพยาบาล เงินที่ใช้ไม่ค่อยพอจึงเริ่มที่จะฝืดเคืองเข้าไปใหญ่... โชคดีที่เขาพอจะรู้จัก ‘เอิง’ เพื่อนต่างห้องหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก และมีเงินใช้สอยไม่ขาดมือ.. เพราะมีผู้ใหญ่เลี้ยงดูอย่างเปิดเผย..

    ดูเหมือนว่าเอิงจะรู้ว่าเขายากจน.. และแนะนำว่าเมื่อไหร่ที่ต้องการจะทำงานสบาย ๆ ได้เงินเยอะให้มาปรึกษา และตอนนี้เขาก็ต้องการเงินจริงๆ..
 
    ปรีย์ตรงไปโรงพยาบาล มองดูร่างเหี่ยวย่นซูบซีดแทบจะกลืนหายไปกับเตียง

    “ยายจ๋า หนูมาแล้ว” เด็กหนุ่มส่งเสียงร้อง วิ่งไปหาหญิงชราที่นอนอยู่บนเตียง

    “..เอ็งไม่ไปทำงานเหรอ ?” เสียงแหบแห้งถามอย่างสงสัย ...ดวงตาสุกใสเหมือนสาวแรกแย้มขัดกับร่างกายที่ร่วงโรยเหลือบมองหลานชายอย่างรักใคร่ เอื้อมมือไปลูบศีรษะทุยเบาๆ

    “เอ่อ.. วันนี้หนูขอลามาเยี่ยมยายก่อนน่ะจ้า” เด็กหนุ่มยิ้มบอกแต่ถูกมือเหี่ยวย่นตบจนหน้าทิ่ม

    “หัดโกหกนะเอ็ง..” หล่อนพึมพำเบาๆ เบือนหน้าหนีอย่างแง่งอน

    “แหะ” ปรีย์หัวเราะแก้เก้อ... ยายรู้จักนิสัยเขาดี.. เพราะเลี้ยงเขามาตั้งแต่เกิด.. พ่อทิ้งแม่ไปตั้งแต่เขายังอยู่ในท้องแม่... ส่วนแม่ก็เสียไปตอนที่เขายังเด็ก.. ยายร้องไห้เสมอเวลาพูดถึงแม่.. ยายบอกว่าแม่น่าสงสาร...

    แต่ตอนนี้แม่ไปสบายแล้ว เขากับยายจึงต้องใช้ชีวิตแบบปากกัดตีนถีบต่อไป...

    ...เมื่อรู้ว่าหลานชายไม่ยอมบอกความจริงแน่ เธอจึงเอ่ยต่อ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะออกจากโรงพยาบาล”

    “ทำไมล่ะจ๊ะยาย ?” ปรีย์ถามเสียงหลง มองหน้าหญิงชราอย่างไม่เข้าใจ

    “วะ! แพงจักตายห่า! เอ็งจะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย”

    “ก็เอาเงินค่าเทอมมาใช้ก่อนก็ได้นี่”

    “แล้วเอ็งจะเอาที่ไหนจ่ายค่าเทอมฮะ ?”

    “หนูทำงานอีกไม่กี่เดือนก็ได้พอแล้วล่ะจ๊ะยาย.. ยายอย่าฝืนร่างกายเลยนะ พักอยู่ที่นี่ให้แข็งแรงก่อน” หญิงชรามองหลานชายสวมชุดนักเรียนเก่าๆ อย่างเวทนา.. นึกน้อยใจสังขารตนเองที่กลายเป็นภาระให้กับเด็กหนุ่ม

    “หนูกลับก่อนนะจ๊ะยาย” เด็กหนุ่มยิ้มบอก ก้มลงหอมแก้มหญิงชราอย่างแสนรัก

    “เออ.. ทีหลังเอ็งไม่ต้องมาบ่อยก็ได้ เปลืองค่ารถ” หล่อนสำทับทั้ง ๆ ที่อยากเจอหน้าหลานชายทุกวัน แต่หากเงินตราไม่เอื้ออำนวย ..จะให้ไปกลับทุกวันก็นึกเสียดายเงินค่ารถซึ่งแลกค่าอาหารได้เป็นมื้อ...
 
    เด็กหนุ่มเหลียวมองตู้โทรศัพท์ใต้อาคารอย่างลังเลใจ ก่อนตัดสินใจล้วงเศษเหรียญในกระเป๋าขึ้นหยอดลงตู้ กดเบอร์ในกระดาษที่เพิ่งได้รับมา..

    ติ๊ด.... เสียงสัญญาณดังขึ้นครั้งแรก ปรีย์รู้สึกหวาดหวั่น อยากจะวางสาย แต่ต้องแข็งใจถือรอต่อ

    ติ๊ด.....ครั้งที่สอง.. เด็กหนุ่มรู้สึกกลัว ถ้าปลายสายรับขึ้นมาแล้วจะเริ่มต้นบทสนทนายังไงดี...

    ติ๊ด......ก่อนจะมีครั้งที่สี่ เด็กหนุ่มนึกในใจว่าควรจะวางเสีย แต่กลับมีเสียงแทรกดังขึ้น...

    “ครับ..” เสียงปลายสายทุ้มนุ่ม ฟังดูน่าจะเป็นคนอ่อนโยนไม่น้อย ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกใจชื้นขึ้น ปรีย์อ้ำอึ้ง ก่อนจะเอ่ยถาม
เบาๆ
       
       “เอ่อ.. คุณก้องภพใช่มั้ยครับ ?”

    “ใช่ครับ..”

    “ผมชื่อปรีย์นะครับ”

    “อ๋อ..” ปลายสายส่งเสียงนึกออกเบาๆ ..

    “คุณก้องภพต้องการเจอที่ไหนเมื่อไหร่ครับ ?”

    “งั้นเลิกเรียนพรุ่งนี้เจอกันที่xxx แล้วกัน.. ไปถึงแล้วโทรหาพี่นะ”

    “อะ..ครับ...”

    “เรียกว่าพี่ก้องก็ได้” เขาบอกเสียงละมุนจนเด็กหนุ่มอมยิ้ม... หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วทุกอย่างมันเริ่มที่จะ ‘ผิดพลาด’

................................................ทูบีคอนตินิว
กีซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ ใส ใส ช่ะมะ  :laugh:แค่บทนำเองเนอะ เหมือนเดิม แจกเป็ด แจกบวกสำหรับแฟนคลับน่ารัก ๆ ทุกคนที่มาช่วยเจิมบ้านใหม่น่ะค่ะ แอบบขอโทษคุณหยดดดด้วยน้า  เก๊าไม่ได้ดู เลยลงชื่อตกเลยง่ะ ลงไป อ่านไป ตรวจคำผิดไป ก็ใจตุ้มต๊อม โดนเพื่อนหลอกมาช่ายม้ายยยยย  :เฮ้อ: ชีวิตน้องคงรันทดอีกเยอะแน่เลย
พีเอสซึ.เค้าว่า ใครมาโพสคนแรกของตอนใหม่ทุกตอน มีของรางวัลเป็นอะไรกันดีน้อ พวกเรา :laugh3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-11-2011 11:31:26 โดย akazu »

ออฟไลน์ tokyodeef

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z1: ต่อให้อีกนิดนะ  :monkeysad:

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
มาต่ออีกเหอะค่า  มันค้าง

ออฟไลน์ Pigstar

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
ง่ะ สั้นจังเลยครับ

อยากอ่านยาวๆๆอ่ะ

อัพอีกซักนิดเถอะครับ

 :impress2:

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๑

   ซ่า....สายน้ำจากก๊อกถูกสาดใส่เด็กหนุ่มที่เดินผ่าน.. และคนทำไม่มีทีท่าจะสงสารเห็นใจฝ่ายที่เนื้อตัวเปียกโชกแม้แต่น้อย...

    “ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า เหม็นสาบคนจนชะมัด!! ไอ้อัปรีย์!!” เสียงด่าทอดังมาจากร่างสูงใหญ่ท่าทางกวนโอ๊ย ยืนยักคิ้วยิ้มเผล่ให้อีกฝ่ายอย่างสะใจ

    “หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้อาร์ต ไอ้เปรต!” เด็กหนุ่มร่างเล็กเท้าสะเอวชี้หน้าด่าทอ ทั้ง ๆ ที่ตนไม่ได้ถูกกลั่นแกล้งแม้แต่น้อย

    “โว๊ย! อีฟักแฟง อีตุ๊ด!!” อาร์ตป้องปากตะโกนด่าตอบ โดยเปลี่ยนชื่อจากแฟรงค์เป็นฟักแฟง ...ทำให้เด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของชื่อฮึดฮัดก่อนตะโกนด่าหยาบคาย

    “ไอ้@#%^&*”

    “ไอ้แฟรงค์! พอเถอะ” ปรีย์ทนไม่ไหว เป็นฝ่ายยกมือห้ามทัพน้ำลายที่ตะโกนด่ากันผ่านเขา

    “แต่...ปรีย์!”

    “เดี๋ยวก็แห้ง.. ไม่เป็นไร” ปรีย์บอกเดินนำเพื่อนแยกออกจากตัวต้นเหตุ

    “นิสัยแย่ว่ะ” แฟรงค์พึมพำและบ่นบุ่ยๆ ไปตลอดทางเดิน

    “กูเกลียดมันไม่รู้จะเกลียดยังไงแล้ว!” สุดท้ายร่างเล็กก็ตะโกนออกมาเสียงดังจนคนที่เดินผ่านหันมามอง

    “เกลียดมันทำไม ฮึ๊ ?” ปรีย์ถามด้วยความฉงน..

    “ไอ้ปรีย์! มึงจะเป็นคนดีไปไหน ?” แฟรงค์ถามเสียงฮึดฮัด ...เขาไม่พอใจไอ้อาร์ตมาตั้งแต่เปิดเทอมใหม่ๆ แล้ว ชอบทำตัวเป็นหัวโจก ..ยุ่งจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง แล้วยิ่งมาแกล้งเพื่อนเขาด้วยนี่สิ...

    “มันนิสัยเหมือนเด็กนี่หว่า..เกลียดไม่ลง..” เด็กหนุ่มบอกเบาๆ ความจริงเขาเคยชินเสียแล้ว กับการถูกกลั่นแกล้ง เพราะเสื้อผ้าซอมซ่อบ่งบอกฐานะอันยากจนมันเป็นจุดเด่นให้ถูกกลั่นแกล้งมาตั้งแต่เด็ก...

    แฟรงค์เด็กหนุ่มชื่อฝรั่งแต่ร่างเล็กอย่างกับเด็กม.๑ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา เขาชอบแกล้งแฟรงค์ด้วยการยกให้ตัวลอยแล้วเหวี่ยงไปมาอยู่เสมอ ซึ่งมักจะถูกแฟรงค์ต่อว่าด้วยเสียงแหลมปรี๊ด เป็นที่เฮฮาของเพื่อนในห้อง…

    ปรีย์คิดว่าตนเองเข้ากับเพื่อนในห้องได้ดี... ยกเว้นก็เสียแต่พวกเด็กรวยๆ ที่มองเขาอย่างขยะแขยง... ราวกับไม่ใช่คน.. รวมถึงอาร์ต.. แต่เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้รังเกียจเขาแบบทั่วๆ ไป..

    “ปรีย์ไปทำความสะอาดลานวัดได้ป่าว ?” เด็กหนุ่มรูปหล่อถามถึงงาน ‘ทำความดี’ ซึ่งตกลงกันว่าจะไปกวาดลานวัดกันทั้งห้องในวันพุธหน้า.. หากแต่ทับเวลางานของเขา...

    “ได้สิ...” ปรีย์บอกยิ้มๆ...หากแต่แท้จริงแล้วเขาอยากเข้าใกล้เชน.... อยากเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้อีกซักนิด...

    เชนเป็นเด็กหนุ่มที่ปรีย์รู้สึกสนใจ... สนใจมากกว่าใครๆ ในห้อง รวมถึงผู้หญิงด้วย... ครั้งแรกที่ปรีย์รู้ตัว เขาเองก็ตกใจ.. หากแต่จะมีใครรู้ ถ้าเขาเก็บไว้เงียบๆ... ไม่บอกใคร...

    “โอเค ไปนะ” เชนทวนคำตอบพลางติ๊กเครื่องหมายถูกในใบรายชื่อ.. หลังชื่อของเขา.... ก่อนผละไปถามคนอื่นต่อ
....................................................

    ปรีย์ยืนรออยู่ตรงตู้โทรศัพท์ตามสถานที่นัดหมายได้ ๕ นาทีแล้ว เด็กหนุ่มแอบตรวจสอบว่าตนเองดูเรียบร้อยดีไหม เขาตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ หน้าตาก็ธรรมดา... ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย ไม่รู้ว่าคุณก้องภพลูกค้ารายแรกจะพอใจไหม... ในใจก็ตื่นเต้นกับการรับงานเสี่ยงๆ แบบนี้.. บีบมือหยาบกร้านจากการทำงานหนักตั้งแต่เด็กแน่น.. พลางนึกวาดภาพในใจว่าคุณก้องภพจะมีหน้าตาอย่างไร...

    .. คงต้องเป็นหนุ่มเจ้าสำอางที่ออกจะนุ่มนิ่มเล็กน้อยแน่ๆ เลย ฟังจากการพูดการจาแล้ว... อายุคงราวๆ ยี่สิบปีปลายๆ

    “ปรีย์ใช่ไหมครับ ?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ เด็กหนุ่มพยักหน้า.. ก่อนหันกลับไปมองชายหนุ่มเจ้าของเสียงร่างสูงใหญ่ด้วยความตกตะลึง..ร่างสูงใหญ่นั้นทำให้เขาตัวเล็กลงถนัดตา..

    คุณก้องภพเป็นชายหนุ่มภูมิฐาน อายุราวๆ สามสิบ ..ดูเหมือนจะเป็นนักธุรกิจ และไม่มีทีท่าให้เห็นว่าเป็นพวกที่มีรสนิยมเช่นนี้ ...แรกสบตาเด็กหนุ่มรู้สึกสะเทิ้นอาย ด้วยใบหน้าสุดแสนธรรมดาและชุดนักเรียนเก่าโทรมไร้ความดึงดูด ..แต่เขาก็ไม่มีทีท่ารังเกียจ

    “กลับได้กี่โมงครับ ?” ชายหนุ่มยิ้ม ชวนคุย มองเด็กหนุ่มที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างขบขัน

    “เอ่อ.. ไม่เกินสี่ทุ่มนะครับ” เด็กหนุ่มบอกเสียงตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น.. เหงื่อเริ่มซึมออกตามฝ่ามือจนต้องแอบเช็ดกับแขน

    “งั้นไปหาอะไรทานกันก่อน” ก้องภพชวนและเดินนำไปร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด

    “ปรีย์อยู่ ม. ไหนแล้วครับ ?” ชายหนุ่มชวนคุยระหว่างรออาหาร

    “ม.๔ ครับ” ปรีย์ตอบเบาๆ นั่งตัวเกร็ง ..เด็กหนุ่มไม่เคยคิดจะเหยียบเข้ามาในร้านแบบนี้เลย... ส่วนก้องภพเหยียดยิ้ม.. ท่าทางเด็กคนนี้จะไม่ได้ย้อมแมวขายอย่างที่เขาเจอบ่อยๆ...

    “อยากดูหนังมั้ย ?” ปรีย์ส่ายหัวพลันวัน.. ตั้งแต่เกิดมาเขาเคยเหยียบเข้าโรงหนังเพียงครั้งเดียวเท่านั้น โดยแอบขโมยเงินในกระปุกเพื่อจะไปดูกับเพื่อน พอยายรู้ก็ถูกจับตีเสียก้นลายด้วยเสียดายค่าเงินที่สูญเสียไปมากโขในความรู้สึกของครอบครัวเขา ...และเขาไม่คิดจะเข้าไปอีกเลย...

    “ทำไมล่ะ ?” ก้องภพถามอย่างสงสัย

    “มัน...แพง” ปรีย์ตอบเบาๆ เม้มริมฝีปากแน่น.. นึกว่างานแบบนี้จะมีแค่ทำให้เสร็จๆ แล้วเลิกรากันไปคนละทางเสียอีก... ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะต้องเที่ยวกับลูกค้าด้วย...

    “พี่จ่ายให้”

    “ไม่เป็นไรหรอกครับ” เด็กหนุ่มปฏิเสธด้วยความเกรงใจ..

    “ไม่เป็นไรได้ยังไงกัน”

    “เอ่อ.. แล้ว.. ผมจะได้เท่าไหร่ ?”

    “ปรีย์ให้เท่าไหร่ล่ะ ?” เด็กหนุ่มลังเลก่อนตอบตามที่เจ๊ใหญ่กำชับไว้..

    “...หมื่นนึง”

    “ว้า.. พี่มีติดตัวแค่ไม่กี่พันเอง” ชายหนุ่มพูดเชิงหยอกเย้า แต่หากคนที่นั่งร่วมโต๊ะทำหน้าเครียด

    “งั้น.. ผมคงต้องหาลูกค้าใหม่” ปรีย์บอกเบาๆ เม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง

    “ฮึๆ พี่ล้อเล่น เจ๊ใหญ่สอนมาดีเหมือนกันนะเนี่ย” ก้องภพหยอก.. ทานอาหารเสร็จชายหนุ่มจึงเอ่ยชวนอีกครั้ง

       “ไปดูหนังกันนะ” และไม่รอให้เด็กหนุ่มมีโอกาสขัด จูงมือเดินนำหน้า แต่เมื่อรู้สึกว่าตนถูกยื้อเอาไว้จึงกล่าวย้ำอีกครั้งหนึ่ง

    “พี่จ่ายให้จริงๆ” ….ปรีย์รู้สึกว่าโลกของเขากับชายหนุ่มตรงหน้าช่างต่างกันนักก้องภพจับมือปรีย์ไว้แน่น เด็กหนุ่มรู้สึกอายเมื่อนิ้วมือของตนช่างหยาบกร้าน ต่างจากชายหนุ่มที่มีนิ้วมือเรียวสวยและเนียนนุ่มน่าสัมผัส..

    หลังจากดูหนังรักโรแมนติกสองชั่วโมงเต็ม เด็กหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายและอารมณ์ดียิ่งขึ้น รู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่ในโรงแรมเสียแล้ว

    “อาบน้ำก่อนนะครับ” เด็กหนุ่มบอกเบาๆ อย่างเก้อเขิน

    ปรีย์ลงมือแกะกระดุมออก และนึกได้ว่าเขาควรจะเอาผ้าขนหนูเข้าไปด้วย แต่ถูกมือหนาคว้าตัวเข้าไปกอด ก้องภพสูดดมกลิ่นเหงื่อของเด็กหนุ่มอย่างหื่นกระหาย.. กลิ่นของวัยรุ่นช่างสดชื่นและมีชีวิตชีวาเสียจริง... เขาปรารถนาเป็นผู้พรากความบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มทุกคน และปรีย์คือหนึ่งในเหยื่อของเขา

    ปรีย์หลับตาปี๋เมื่อก้องภพเลื่อนริมฝีปากนุ่มมาสัมผัสริมฝีปากแห้งผากของเขา ..ทั้งๆ ที่เตรียมใจเอาไว้แล้วแต่เด็กหนุ่มก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ดี...

    ลิ้นเปียกนุ่มของก้องภพบดเบียดเล็มเลียจนริมฝีปากของเด็กหนุ่มเผยออ้าออกแล้วสอดแทรกควานหาความหวานฉ่ำในโพรงปากเล็กอย่างตะกรุมตะกราม ...ปรีย์ถูกรุกเร้าหนักจนเด็กหนุ่มรู้สึกหวาดกลัว.. ชายหนุ่มมีทีท่าต่างจากตอนแรกพบเหลือเกิน...ชายหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนคนนั้นหายไป...

    “กลัวเหรอ ?” ก้องภพกระซิบถามร่างที่สั่นเทาในอ้อมแขนของตน สองมือยังคงปะป่ายรุกเร้าร่างเล็กในชุดนักเรียน เด็กหนุ่มพยักหน้าแรงๆ หลบสายตาหวานเยิ้มที่มองอย่างกับจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว

    “ไม่ต้องกลัวนะ.. เดี๋ยวก็ดีเอง..”ก้องภพปลอบ ผลักเด็กหนุ่มให้นอนลงบนเตียงสีขาว.. ลงมือถอดชุดของตนออกอย่างรวดเร็ว

    ชายหนุ่มมองร่างที่นอนทอดอยู่บนเตียงอย่างตื่นเต้น ก่อนจะโน้มกายลงทาบทับและยึดครองพื้นผิวทุกตารางนิ้วของเด็กหนุ่ม
 
    ก้องภพมองเด็กหนุ่มสะอื้นด้วยความสงสารและหมดอารมณ์.. ทั้งๆ ที่เขาคิดว่าจะพยายามทำอย่างอ่อนโยน แต่ยังไงเสียร่างกายของเด็กหนุ่มที่ยังไม่โตเต็มที่ก็คงรับเขาไม่ไหว.. เขาคงต้องอดทนรออีกซักนิด…ให้เด็กคนนี้ยอมรับเขาด้วยใจเสียก่อน

    “โอเคๆ ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันไม่ทำแล้ว..” ก้องภพถอนหายใจหนัก หยิบทิชชู่ซับเลือดที่เลอะร่างตัวเอง.. ไม่ใช่แต่เด็กหนุ่มฝ่ายเดียวที่เจ็บ ..เขาเองก็เจ็บไม่น้อย

    “แต่.. แต่....”

    “ฉันไม่มีอารมณ์แล้ว บ้านเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปส่ง”

    “แต่ว่าผม!”

    “ค่อยว่ากันวันหลังเถอะ” ชายหนุ่มตัดบท ลุกเข้าห้องน้ำ ....ปรีย์รู้สึกผิดที่ความเจ็บปวดแค่นี้เขายังเก็บมันเอาไว้ไม่ได้... ทำให้คุณก้องภพอารมณ์เสีย.. และดูเหมือนว่างานนี้คงไม่เหมาะกับเขาซักเท่าไหร่...
 
    “อยู่คนเดียวเหรอ ?” ก้องภพถาม มองบ้านไม้ที่เก่าซอมซ่อ.. ไฟปิดมืดสนิท

    “อยู่กับยายสองคนครับ” ปรีย์ตอบ.. รู้สึกเสียใจที่ทำงานผิดพลาด..  คิดโทษความกลัวและความเจ็บหนึบที่ยังคงติดค้างอยู่บริเวณที่ก้องภพพยายามจะล่วงล้ำเข้ามา แต่จู่ๆ ชายหนุ่มก็ยื่นเงินให้ปึกหนึ่ง

    “เอ่อ.. คุณก้องภพครับ ผมรับไว้ไม่ได้..” ปรีย์รีบดันมือหนากลับ..

    “เอาไปเถอะ ยังไงซะฉันก็ทำให้เธอเจ็บ” ก้องภพบอก พยายามยัดธนบัตรสีเทาหลายใบใส่มือหยาบกร้านเกินเด็ก

    “แต่.. คุณยังไม่...” ปรีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ.. เขาจะรับเงินนี้ได้อย่างไรในเมื่อยังไม่ทันจะเริ่มอะไรเขาก็ร้องไห้โฮออกมาแล้ว

    พอชายหนุ่มเห็นเขาทำหน้าสำนึกผิดขนาดนั้นจึงเปลี่ยนเรื่อง “เรียกฉันว่าพี่ก้องสิ เธอนี่น้า..”

    ปรีย์ตัดสินใจวางเงินนั้นไว้บนเบาะ แล้วรีบหนีลงจากรถ.. ก้องภพมองร่างเล็กด้วยความฉงน... เขาไม่เคยเจอเด็กแบบนี้เลยจริงๆ... นึกเสียดายหากปล่อยให้ความสัมพันธ์ขาดหาย

    “เดี๋ยว! ...มีเบอร์ติดต่อนอกเวลารึเปล่า ?” ชายหนุ่มเลื่อนกระจกลงตะโกนถาม.. เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกพึงใจเด็กหนุ่มที่ตนเสียเงินซื้อมาและต้องการจะมีครั้งต่อๆ ไป... ปรีย์เป็นเด็กหนุ่มที่ซื่อ และบริสุทธิ์อย่างที่เขาไม่เคยเจอ.. จนรู้สึกอยากได้ทั้งร่างกายและจิตใจ

    “เอ่อ... ผม... ไม่มีโทรศัพท์” เด็กหนุ่มตอบอายๆ

    ก้องภพได้ยินดังนั้นจึงเอื้อมมือหยิบมือถือเครื่องเก่าของเขา.. แต่ยังดูใหม่และมีราคา พร้อมที่ชาร์ตลงไปยื่นให้ปรีย์

    “งั้นเอานี่ไป”

    “ผม.. ผมรับไม่ได้หรอกครับ” เด็กหนุ่มปฏิเสธอีกครั้ง มองมือถือในมือของชายหนุ่มหน้าแหย.. ถ้าเขาพกไว้ต้องถูกหาว่าขโมยมาแน่ๆ...

    “เอาไปเถอะหน่า จะได้ติดต่อกันได้ไง”

    “ตะ.. แต่.. ผมค่อยโทรหาคุณก็ได้”

    “ดื้อจัง! เก็บเอาไว้ ฉันจะใช้โทรหา เข้าใจรึเปล่า”

    “แต่..”

    “ไม่มีแต่.. เชื่อพี่นะครับ” ก้องภพเปลี่ยนไปใช้สรรพนามใกล้ชิดอีกครั้ง ...ทำให้เด็กหนุ่มลังเลใจ ...ก่อนยื่นมือรับ

    “....ขอบคุณครับ พี่ก้อง....” และเอ่ยขอบคุณเบาๆ....


................................................ ทูบีคอนตินิว
 :laugh: ยาวพอไหมค่ะ ฝากน้องปรีย์ ผู้ใสซื่อ ไว้ด้วยน่ะค่ะ

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
กรี๊ดดดด   ได้โปรดมาต่ออีกเหอะนาาาาาา

ออฟไลน์ ♠♥♦♣

  • ex-ChCh13
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1612
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-7
สงสารสังเวช หดหู่ใจ
ทำไมชีวิตมันรันทดแบบนี้

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๒

 เด็กหนุ่มมองเงินในกล่องเหล็กขึ้นสนิมที่ร่อยหลอ.. ยายของเขาไม่มีทีท่าดีขึ้นเลย.. อีกไม่กี่วันเงินต้องหมดแน่ๆ... งานประจำก็ยังไม่ถึงสิ้นเดือน ...เขาไม่มีหน้าไปรับงานอื่นจากเจ๊ใหญ่แล้ว... เมื่อวานเขาบากหน้าไปบอกเธอเรื่องที่ทำงานผิดพลาด โดนโวยวายเสียยกใหญ่... ยังดีที่เธอไม่รู้ว่าเขาทำให้คุณก้องภพไม่พอใจ... ไม่เช่นนั้นอาจโดนเยอะกว่านี้..

    เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งด้วยความไม่คุ้นชิน.. ปรีย์เอื้อมมือรับสายอย่างเก้ๆ กังๆ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่มือถือเครื่องนี้มาอยู่กับเขา แล้วมีสายโทรเข้ามา...

    “ครับ...” ปรีย์กรอกเสียงลงในมือถือเครื่องเล็กกะทัดรัด พอดีกับมือของเขา

    “ปรีย์เหรอ.. พี่โทรมาตั้งหลายรอบ ทำไมไม่รับ” ปลายสายโวยวาย เขาโทรหาเด็กหนุ่มตั้งแต่เมื่อวาน.. ก้องภพคิดในแง่ร้ายว่าปรีย์แลกมือถือของเขาเป็นเงินไปเสียแล้ว...

    “ผมทำงานน่ะครับ มือถืออยู่ที่บ้าน”

    “อ้าว! แล้วไม่เอาติดตัวไว้ล่ะ ?” ก้องภพถามอย่างฉงน..   โทรศัพท์มือถือเขามีเอาไว้ให้พกติดตัวไม่ใช่หรือไง ?

    “ผมกลัวทำหายน่ะครับ...” เด็กหนุ่มตอบเขินๆ

    “เธอนี่น้า... พรุ่งนี้ว่างรึเปล่า ?”

    “ทำไมเหรอครับ ?”

    “พี่อยากเจอเราน่ะ” ปลายสายหยุดคิดถึงตารางงานของตน ก่อนเอ่ยตอบ

    “เอ่อ..ก็ได้ครับ” เสียงของปรีย์มีท่าทีลังเลจนก้องภพจับน้ำเสียงได้..

    “ไม่ว่างเหรอ ?”

    “ไม่หรอกครับ...” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มปิดความกังวลไว้ไม่มิด.. เขาทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่บาร์แห่งหนึ่งโดยโกหกอายุ ...ถ้าลางานอีกครั้งต้องถูกหักเงินเดือนแน่ๆ... แต่หากจะปฏิเสธก็เกรงใจชายหนุ่มเช่นกัน...

    “งั้นเจอกันพรุ่งนี้ ที่เดิมนะ” ก้องภพเอ่ยตัดบท ไม่ปล่อยโอกาสให้ปลายสายปฏิเสธได้อีก

    “ครับ...”

    “พี่ก้อง...” เสียงห้าวของเด็กหนุ่มแทรกขึ้นมาก่อนที่เขาจะวางสาย..

    “ขอบคุณนะครับ..”

    “ขอบคุณเรื่องอะไร ?” ก้องภพถามอย่างฉงน

    “ที่พี่ไม่บอกเจ๊ใหญ่เรื่อง...”

    “อ้อ.. พี่ไม่คิดมากหรอก” ชายหนุ่มแทรกบอก กลั้วหัวเราะ.. ในใจกระหวัดคิดว่าเขาจะต้องครอบครองเด็กคนนี้ให้ได้..

    “ขอบคุณมากๆ นะครับ” ปรีย์กล่าวของคุณอีกครั้งด้วยความเต็มตื้น.. ก้องภพเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีกับเขาเหลือเกิน..

    “ไม่เป็นไร ...ฝันดีนะ”

    “ครับ.. ฝันดีนะครับ...” เด็กหนุ่มยิ้มบอกเบาๆ ก่อนจะมองแสงไฟจากหน้าจอดับไป... แล้วหุบยิ้มลง....
 
     “ปรีย์เป็น’ไรวะ หน้าตาดูไม่ดี” แฟรงค์อดถามเพื่อนไม่ได้ มือเล็กๆ ตบไหล่เขา

    “นอนไม่ค่อยหลับน่ะ ช่วงนี้” ปรีย์ตอบ.. เขากังวลกับเรื่องเงินจนไม่เป็นอันทำอะไร..

    “มีปัญหาอะไรป่าว ?” เด็กหนุ่มถามเพื่อนอย่างเป็นห่วง

    “นิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก..”

    “มีอะไรก็บอกได้นะเพื่อน..” เขาย้ำอีกครั้งมองใบหน้าหมองๆ ของเพื่อนรักเศร้าๆ.. บางครั้งปรีย์ก็ดูปิดกั้นตัวเองจนเขานึกน้อยใจไม่ได้ว่าเขาเป็นเพื่อนรักกันจริงๆ หรือเปล่า.....

    ภายในห้องเรียนมีเสียงเอะอะโวยวาย.. เป็นอาร์ตเจ้าเก่าที่หัวเราะเริงร่าและสมุดของปรีย์ที่เปียกและขาดยุ่ย

    เด็กหนุ่มมองสมุดเปียกชื้น ในใจก็นึกเสียดาย... นี่ต้องเสียเงินซื้อใหม่อีกเหรอเนี่ย... โชคยังดีที่ขาดไปแค่เล่มเดียว ส่วนเล่มอื่นนั้นเพียงแค่เปียก.. ทิ้งไว้ให้แห้งมันก็จะพองแต่ก็ยังใช้ได้อยู่...

    “ไอ้อาร์ต!!” แฟรงค์ตะโกนเรียกชื่อด้วยความโมโห เข้าไปตะลุมบอนกับเด็กผู้ชายตัวใหญ่ที่ชอบแกล้งเพื่อนเขา พอรู้ด้วยอีกทีแฟรงค์กับอาร์ตก็ถูกอาจารย์ฝ่ายปกครองเรียกตัวไปแล้วทั้งคู่...

    “อะ... ปรีย์” เชนยื่นสมุดเล่มบางให้เขา ปรีย์มองและรับมันมาอย่างงงงัน

    “ข..ขอบคุณ...” เด็กหนุ่มกล่าวขอบคุณเบาๆ ...แบบนี้เขาก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อใหม่แล้วน่ะสิ... พอคิดได้เช่นนั้นก็ยิ้มออก...

    “ไม่เป็นไรหรอก ของเราเหลือเยอะน่ะ”

    “ขอบคุณมากนะ...เชน” ปรีย์บอกด้วยรอยยิ้มกว้าง ในใจของเด็กหนุ่มรู้สึกพองโต.. เชนใจดีกับเขาจังเลย...
 
    “มาช้านะ..” ก้องภพเปรยยิ้มๆ มองเด็กหนุ่มที่ยืนหอบแฮ่ก หน้าแดง..

    “ขอโทษครับ..” ปรีย์บอกอย่างสำนึกผิด.. เขาต้องทำเวรแล้วก็ถูกแฟรงค์ยื้อเอาไว้ กว่าจะปลีกตัวมาได้..

    “ไปกันเถอะ..” ชายหนุ่มเอ่ยชวน แต่จู่ๆ สายสิญจน์ที่ยายผูกให้เขาตั้งแต่เด็กก็ขาด... เด็กหนุ่มพยายามคิดว่ามันคงจะเก่าแล้ว เชือกคงจะเปื่อยจนขาดหลุดออกมา.. แต่ว่าอดคิดถึงยายไม่ได้.. บางทีมันอาจจะเป็นลางร้าย...

    “เดี๋ยว.. เดี๋ยวครับพี่ก้อง...” ก้องภพหันมาเลิกคิ้วให้เขาเป็นเชิงถาม

    “พี่เรียกผมมามีอะไรเหรอครับ ?”

    “พี่อยากเดินซื้อของเล่นๆ น่ะ” คำตอบของเขาทำให้เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น.. เขาลางานเพื่อมาเดินซื้อของเหรอเนี่ย...

    “ขอไปโรงพยาบาลก่อนได้ไหมครับ”

    “ทำไมล่ะ ?”

    “คือ.. ยายของผมอยู่โรงพยาบาลน่ะครับ”

    “ซื้อของกับพี่ก่อนซิ ค่อยไปก็ได้...”

    “...ครับ” ..ปรีย์ปฏิเสธไม่ได้.. เด็กหนุ่มได้แต่เก็บความกังวลไว้ในใจ...

    ก้องภพซื้อเสื้อและกางเกงวัยรุ่นขนาดพอๆ กับเขา ยิ้มให้บางๆ.. ตอนแรกปรีย์อดคิดไม่ได้ว่าก้องภพซื้อให้เขา.. แต่.. เขาไม่มีค่าอะไรที่ก้องภพจะต้องซื้อของให้ซักหน่อย.. เด็กหนุ่มรีบสลัดความคิดงี่เง่าทิ้ง...ดูเหมือนเขาเข้าข้างตัวเองไปหน่อย...

    “ชอบตัวนี้ไหม ?” ชายหนุ่มถาม หยิบเสื้อยืดทาบกับตัวเขา.. ปรีย์ผงกหัวหงึกหงัก ...พอได้เห็นความแตกต่างระหว่างเสื้อใหม่สีสันสดใสกับเสื้อนักเรียนเก่าโทรมของเขาแล้ว เด็กหนุ่มก็คิดว่าตัวไหนก็ดูดีทั้งนั้น....

    ก้องภพพาเขาเดินวนเกือบ ๒ ชั่วโมง เด็กหนุ่มรู้สึกเมื่อยล้าและกระวนกระวาย... หากแต่ต้องปกปิดไว้ให้มิดชิด จนเมื่อชายหนุ่มรู้สึกว่าของที่เลือกซื้อนั้นมีจำนวนมากจนน่าพอใจ เขาจึงเอ่ยชวนกลับ

    ก้องภพแอบยิ้ม เขาสังเกตตลอดขณะเลือกซื้อของว่าเด็กหนุ่มชอบตัวไหน... อยากได้ตัวไหน รีบชี้สั่ง ไม่สนใจราคาค่างวดของมัน.. ยิ่งเห็นร่างเล็กมองตาละห้อย แอบกลืนน้ำลายเอื้อก เมื่อเห็นป้ายราคาแล้ว เขายิ่งรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในใจ

    “ปรีย์ชอบเสื้อผ้าที่พี่เลือกวันนี้มั้ย ?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ..ปรีย์สบตากับเขา พยักหน้าหงึกหงัก

    “พี่ยกให้เราทั้งหมดเลย” คำพูดของก้องภพทำเอาปรีย์อ้าปากเหวอ รีบปฏิเสธ

    “ม.. ไม่ได้หรอกครับ! พี่ก้อง...”

    “ไม่อยากได้เหรอ ?” ก้องภพถามยิ้มๆ.. เขารู้ว่าเด็กหนุ่มอยากได้....

    “เอ่อ...ก็อยากครับ แต่....”

    “เอาแบบนี้ดีกว่า.. มาแลกเปลี่ยนกัน.....” ก้องภพเสนอข้อแลกเปลี่ยนที่ทำเอาเด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่... จะปฏิเสธก็ไม่ได้ เพราะก้องภพยัดเยียดของพวกนี้ให้เขาเหลือเกิน ...ไม่ใช่สิ... เขาอยากได้ของพวกนี้ต่างหาก....
 
    ภายในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบ ...ก้องภพนั่งนิ่งมองดูริมฝีปากบางด้วยความตื่นเต้น.. เขาจะกัดกิน แทะเล็มเด็กคนนี้ทีละช้าๆ...

    ...ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มของเด็กหนุ่มมองอย่างชั่งใจก่อนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ และเผยอริมฝีปากออกกลืนกินร่างของชายหนุ่ม

    ก้องภพครางด้วยความพึงพอใจ ถึงแม้โพรงปากเล็กๆ ของเด็กหนุ่มจะไม่สามารถรับเขาได้หมด แต่ก็อุ่นนุ่มและบีบรัดเขา

    “อย่าให้โดนฟันนะ” ชายหนุ่มย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า.. ปรีย์เรียนรู้ได้เร็วกว่าที่เขาคิด.. ถ้าได้สอนอีกซักหน่อยต้องเก่งแน่ๆ.. มือเรียวเอื้อมไปลูบผมเส้นผมนุ่มอย่างกระสัน

    ปรีย์รู้สึกผะอืดผะอม มันคาวขม และมีกลิ่นอับเล็กน้อย.. แต่พอเห็นสีหน้าพึงพอใจของก้องภพแล้วเขาจำต้องทำต่อไป...

    ก้องภพครางลั่นไม่สนใจว่าตนอยู่ในห้องน้ำชาย จับศีรษะทุยแล้วกระแทกกายใส่จนปรีย์แทบสำลัก เด็กหนุ่มพยายามเอื้อมมือดันหน้าท้องของชายหนุ่มออก แต่ไม่สามารถต้านทานได้

    จวบจนเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ก้องภพหายใจหนักมองดูเด็กหนุ่มไอโขลก หน้าแดงก่ำ มือเล็กแต่หยาบกร้านเกินวัยยกขึ้นเช็ดริมฝีปากที่มีน้ำสีขุ่นเลอะ

    ปรีย์ผะอืดผะอม อยากล้วงคออ้วกเอาสิ่งที่ถูก ‘ยัดเยียด’ ให้กลืนเข้าไปออกมาให้หมด เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำไม่ต่างอะไรเลยกับการขายตัว.. หากแต่ไม่รู้จะปฏิเสธเช่นไร..

    “ขอโทษที..” ก้องภพบอกเบาๆ เอื้อมมือแตะริมฝีปากบางนั้น แต่ปรีย์เบือนหน้าหลบ ..เขารู้สึกดีจนลืมตัวไปหน่อย.. และดูเหมือนเด็กหนุ่มจะไม่ชอบใจนัก

    “พี่จะไม่ทำแบบนี้อีก..” ก้องภพให้คำสัญญา ..เด็กหนุ่มไม่ตอบอะไร รีบออกจากห้องน้ำไปยังอ่างล้างหน้าและบ้วนปาก.. แต่ล้างยังไงรสชาติของมันก็ยังคงอยู่ในคอ 

    “เดี๋ยวพี่ไปส่ง..” ชายหนุ่มพยายามเอาใจ.. ปรีย์พยักหน้าเบาๆ และพากันออกไปจากห้องน้ำ โดยไม่รู้ว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องเขาทั้งคู่อยู่ตลอด....
 
    เด็กหนุ่มมองดูร่างซูบซีดของหญิงชราที่มีผ้าขาวปิดคลุมใบหน้า.. ยายของเขา

    “ยาย... ยายจ๋า... หนูมาแล้วนะ...” เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแหบเครือ ..กอดร่างเล็กๆ ผอมแห้งไว้แน่น ….ผิวหนังเหี่ยวย่นที่เคยอบอุ่นบัดนี้เย็นชืด....

    “หนูขอโทษจ๊ะยาย..” ปรีย์สะอื้น น้ำตาไหลออกจากดวงตาคู่สวย เขาได้แต่นึกเสียใจที่เอาเวลาไปเที่ยวเล่น จนทำให้เสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

    เด็กหนุ่มไม่มีแม้แต่เงินจะจัดงานศพให้หญิงชรา....

    คืนนั้นเขาได้แต่ร้องห่มร้องไห้ นึกอยากทิ้งเสื้อผ้าสวยๆ ที่ได้ แลกกับการได้หนึ่งชีวิตคืนมา...

......................................ทูบีคอนตินิว
 :m31:ไม่อยากลงต่อแ้ล้วววว มันรันทดง่ะ ต้องมีน้ำตาทุกตอนเลยหรือ แล้วคนอ่านน่ะ ไปไหนกันหมดดด ยังติดตามกันอยู่ไหมมม :o12: เครียดโว้ยยยย

ออฟไลน์ boworange

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-0
 o22  ง่า.....แล้วใครแอบมาเห็นเนี่ย......

 :sad4: รัดทดโครตๆ.....ดูแล้วตาพี่ก้องนี่จะแอบจิตเปล่าเนี่ย..แบบว่าชอบฟันเด็ก....

  :L1: น้องปรีย์สู้นะคะ....

 :กอด1: คนแต่ง  :pig4:

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2010
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ~ :a5: ตกใจกับที่คิดเรื่องความหมายของชื่ออ่ะ
อ่านแล้วเครียด ชีวิตดราม่า หม่ำมาม่าจนอิ่มเลย :m15:
อย่าเครียดนะีคนเขียน ติดตามๆ จ้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ blanchard

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 376
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-3

:m16:     อีก้องภพชาติชั่วระยำหมามาก ๆ       


ตาอาร์ตที่แกล้งเค้านี่ชอบเค้าชิป่ะ


พ่อเชนนี่คงเป็นได้แค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ รึเปล่าหนอ

น้องปรีย์รอฟ้าหลังฝนนะลูกนะ  คงจะมีซักวัน     

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

ออฟไลน์ ycrazy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :m15:อ่านกี่รอบก็สงสารปรีย์

Muzik

  • บุคคลทั่วไป
แค่สองตอนแรกก็ไม่ไหวแล้ว สงสารปรีย

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80

ออฟไลน์ momo9476

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-2
นิยายเรื่องนี้ทำเค้าร้องไห้ ชอบที่สุดในสามโลก

ออฟไลน์ vascular

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
"สายตาที่จับจ้องอย่างไม่รู้ตัว" จะเป็นนิยายรันทด ปนสยองขวัญรึป่าวครับนี่

ออฟไลน์ kyoya11

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +340/-12
ชีวิตรันทดเหลือเกิน :z3:
เ้ข้มแข็งไว้ลูก :fire:

kisz

  • บุคคลทั่วไป
ตกลงอีตาก้องภพนนี่เปนคนดีป่ะเนี่ยะ?

ออฟไลน์ akazu

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +240/-6
บทที่ ๓

    “พี่กล้า พี่ก้องมาบอกกับเมย์ว่าเขาจะเลี้ยงเด็ก” เสียงหวานของหญิงสาวปลายสายสั่นเครืออย่างควบคุมไม่อยู่

    “...ก็ดีนี่” กล้าหาญตอบเรียบๆ.. พี่ก้องกับเมย์แต่งงานกัน 2 ปีแล้ว และไม่มีวี่แววว่าจะมีลูกเสียที...

    “ไม่ใช่เด็กแบบนั้น หมายถึงเมียเก็บ” เมย์อธิบายเสียงแหลม เม้มปากแน่น.. ก้องภพไม่เคยมีท่าทีอยากเลี้ยงดูใครแบบนี้มาก่อน แล้วจู่ๆ ก็มาบอกเธอว่าจะพาเด็กที่ไหนไม่รู้เข้าบ้าน.. มีเหรอที่ภรรยาอย่างเธอจะยอม!

    “...งั้นเหรอ..” ชายหนุ่มตอบรับ แม้จะแปลกใจแต่ยังคงน้ำเสียงระดับเดิม..

    “พี่กล้าต้องช่วยเมย์นะ พี่ก้องบอกว่าจะฝากเด็กคนนั้นไว้ที่บ้านพี่กล้า”

    “ทำยังไงก็ได้ให้เด็กคนนั้นออกไปจากชีวิตพี่ก้องซะ” ได้ยินเช่นนั้นกล้าหาญก็เลิกคิ้ว.. เมย์ร้ายกว่าที่เขาคิดเสียอีก...

    “แต่พี่ก้องกับเมย์ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถึงสัญญาการอยู่ร่วมกันของทั้งคู่ที่เคยร่างไว้ด้วยกันก่อนแต่ง...

    “ใช่! เราตกลงกันว่ามีอะไรกับผู้ชายก็ได้ แต่ห้ามรัก!” เสียงแหลมหวีดร้องจากปลายสายทำให้ชายหนุ่มต้องยกมือถือออกห่างเล็กน้อย ก่อนเอ่ยตอบเสียงเรียบ

    “พี่ก้องก็ไม่ได้บอกว่ารักนี่..”

    “แต่พี่ก้องจะเอาเด็กคนนั้นมาเลี้ยงดู! พี่กล้าเข้าใจไหม ?!”

    “...ไม่เข้าใจ.. เลี้ยงดูไม่ได้แปลว่าพี่ก้องจะรักนี่” ชายหนุ่มยังคงคำตอบเช่นเดิม... เขาไม่รู้ว่าก้องภพรักเด็กคนนั้นหรือไม่ แต่ ณ เวลานี้เขาต้องการเพียงแค่ตัดบทการสนทนานี้ ...เมย์อารมณ์ร้อนจนเขาไม่สามารถพูดคุยให้เข้าใจกันได้...

    “พี่กล้า!!” เธอหวีดเสียงร้องอย่างขัดใจ ..เมื่อกล้าหาญไม่เข้าข้างเธอ

    “เอาเป็นว่าเมย์อย่ากังวลดีกว่า.. พี่จะคอยดูให้ว่าพี่ก้องเขาอะไรยังไง” ชายหนุ่มเอ่ยแกนๆ ทั้งให้ความหวัง และไม่ให้ความหวังก่อนตัดสาย

    ...เขาถอนหายใจหนัก.. ชายหนุ่มรู้สึกว่าตนเองต้องเป็นคนรับผิดชอบชีวิตคู่ของพี่ชาย ด้วยเหตุที่เมย์เคยเป็นมือที่สาม จนทำให้เขากับแฟนเกือบเลิกรากัน.. แต่จู่ๆ ก้องภพก็เสนอตัวขอแต่งงานกับเมย์เพื่อกันให้เธอออกห่างจากเขา และเธอก็ยอมแต่งงานด้วยทั้งๆ ที่รู้ว่าก้องภพเป็นเกย์.. เขารู้ว่าเมย์แม้ไม่ได้เป็นคนรักก็ยังคงอยากอยู่ใกล้เขา.. แต่หากความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ก้องก็เป็นไปด้วยดี...จนวันนี้ก้องภพกลับมาคบกับผู้ชายอีก.. เขาเลยรู้สึกว่าตนเองต้องมีส่วนช่วยให้เธอกับก้องภพกลับมามีความสัมพันธ์กันอย่างเดิม...
 
    แล้ววันนั้นก็มาถึง.. ก้องภพพาเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาฝากไว้กับเขา.. ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูเศร้าหมองและอิดโรย ดวงตาแดงช้ำ จมูกแดงเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา ..สะพายเป้เก่าๆ ในมือถืออัฐิไว้ไม่ยอมปล่อย..

    “นี่น้องชายพี่ กล้าหาญ.. เรียกพี่กล้าก็ได้..” ก้องภพเอ่ยแนะนำเขาด้วยเสียงนุ่ม... เด็กหนุ่มคนนั้นเหลือบมองเขา และยกมือที่ถืออัฐินั้นไหว้

    “กล้านี่ปรีย์นะ” ก้องภพแนะนำเขาให้รู้จักเด็กหนุ่ม.. กล้าหาญมองสำรวจเด็กที่เมย์เรียกว่า ‘เมียเก็บ’ ของก้องภพ.. ไม่มีอะไรโดดเด่น น่าสนใจ... นอกเสียจากดวงตาสวยหม่นสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น.. เขาแปลกใจที่ก้องภพเลือกเด็กคนนี้...

    “ให้ปรีย์อยู่ที่นี่ไปก่อนได้มั้ย ?” ก้องภพเอ่ยหลังจากปล่อยให้ปรีย์นั่งอยู่ในห้องรับแขก ส่วนเขาพาน้องชายออกมาพูดคุยหน้าบ้าน..

    “ทำไมไม่ไปอยู่บ้านพี่ล่ะ ?” กล้าหาญเอ่ยถาม ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าเมย์ไม่ยินยอม

      “เมย์โวยวาย ไม่ยอมท่าเดียว.. กว่าจะลากเด็กคนนี้มาได้ก็แย่เหมือนกัน” ก้องภพถอนหายใจเบาๆ ..

    “เด็กอายุเท่าไหร่ ?”

    “สิบหก” คำตอบของก้องภพทำเอากล้าหาญแทบหยุดหายใจ...

    “พี่ก้อง! เด็กมันยังไม่โตเลยนะ นี่พี่...”

    “ยังเว้ย! ยังไม่ได้ทำอะไร..” ก้องภพรีบปฏิเสธ ก่อนที่น้องชายของเขาจะเข้าใจอะไรผิด.. ถึงแม้ชายหนุ่มจะล่วงเกินไปแล้วนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถือว่าเต็มสูตร... ล่ะมั้งนะ...

    “ถ้าทำ พี่ได้เข้าไปนอนคุกแน่ๆ” กล้าหาญเปรย สังเกตสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของพี่ชายตน... แล้วจึงเปลี่ยนเรื่องคุย

    “แล้วคิดยังไงพาเด็กนี่มา..”

    “ไม่รู้สิ.. ถูกชะตา” ก้องภพตอบเปื้อนยิ้ม.. ชายหนุ่มเลิกคิ้ว... หากพี่ชายของเขามีความสุขเมื่ออยู่กับเด็กคนนี้แล้ว เขายอมช่วยก็ได้....

    “ผมให้อยู่บ้านนี้ก็ได้..” ก้องภพคลี่ยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ

    “แต่พี่ต้องสัญญาก่อน ว่าจะทำตัวเหมือนเดิมกับเมย์” แต่ประโยคถัดมาทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น และรีบแก้ตัว...

    “พี่ก็ทำตัวเหมือนเดิม แต่เมย์น่ะระแวงพี่ตลอด”

    “ก็พี่ทำตัวไม่น่าไว้ใจ.. ผมจะคุมเด็กคนนี้ให้เข้มเลย”

    “ฮึๆ.. เออ ฝากด้วยแล้วกัน ขอพี่คุยกับปรีย์ก่อน” ก้องภพหัวเราะในลำคอ ตบไหล่น้องชายเบาๆ และเดินเข้าไปในบ้าน เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงนั่งเงียบ กอดเข่ามองอัฐิที่ตั้งอยู่ ราวกับหากเพ่งสมาธิจ้องมากๆ จะทำให้มันลอยขึ้นได้..

    “ปรีย์...” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกเสียงนุ่ม ..

    “จะให้ผม.. อยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ ?” ปรีย์ถามเสียงเครือ.. เขาไม่อยากจากบ้านหลังนั้น แต่พี่ก้องไม่ยอม.. เขาบอกว่าอยู่คนเดียวในบ้านไม้โทรมๆ แบบนั้นไม่ปลอดภัย พยายามหว่านล้อมให้เขามาพักอยู่ที่นี่ และกลับไปบ้านนั้นเวลาไหนก็ได้...พอเขาขัดขืนมากๆ เข้า ก้องภพจึงบุกเข้าไปในบ้าน และเก็บข้าวของใส่เป้ ลากเขาออกจากบ้าน.. พามายังที่นี่...

    “ใช่.. น้องชายพี่ไว้ใจได้..” ชายหนุ่มเอ่ย โอบประคองร่างเล็กๆ ไว้ในอ้อมแขน..

    “พี่ก้อง.. อยากได้อะไรจากผม ?” ปรีย์เอ่ยถามเสียงเบา มองชายหนุ่มอย่างเคลือบแคลง...

    …ก้องภพนิ่งอึ้ง... ก่อนยิ้มละมุนเอ่ยตอบ..

    “ไม่มีอะไรที่พี่อยากได้.. แต่พี่อยากให้เธอได้พบกับสิ่งดีๆ บ้าง..” …ใครจะบอกความจริงว่าเขาต้องการเป็นผู้ครอบครองเด็กหนุ่มคนนี้เล่า.. สู้หาคำพูดที่สวยหรูเอาชนะจิตใจของเด็กหนุ่มเสียดีกว่า...

    ปรีย์ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีเสียจริง ที่ได้รู้จักกับก้องภพ.. บางทีเขาอาจดูคนผิดไปก็ได้....

    “แล้วพี่ก้อง.. จะมาหาผมอีกมั้ย ?” คำถามทำให้ก้องภพคลี่ยิ้ม...

    “มาสิ.. พี่จะมาหาปรีย์บ่อยๆ นะ..” ก้องภพตอบ โน้มใบหน้าลงสัมผัสกลีบปากบาง.. นึกดีใจที่เด็กหนุ่มเริ่มโอนอ่อนให้เขาแล้ว...
 
    หลังจากก้องภพจากไป เด็กหนุ่มยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตากลมเหลือบมองชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักอย่างกล้าๆ กลัวๆ ...กล้าหาญต่างจากพี่ชายของเขามาก.. ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงอยู่ตลอด.. ดูเงียบขรึม จนไม่กล้าที่จะเข้าใกล้...

    “พ..พี่กล้า..” ปรีย์ตัดสันใจเรียกชื่อเขาเบาๆ... กล้าหาญไม่ตอบ เพียงแต่หันมามองหน้าเขา..

    “ทานอะไรมั้ยครับ ?” คำถามออกจากริมฝีปากบางตะกุกตะกัก.. แต่ชายหนุ่มไม่ตอบ.. ถามคำถามกลับ

    “เธอกับพี่ก้องรู้จักกันได้ยังไง ?” เด็กหนุ่มนิ่ง.. เขาไม่กล้าบอกว่าตนเองขายตัว..

    “เอ่อ.. ผม..เจอกันที่xxx น่ะครับ” กล้าหาญเลิกคิ้ว.. หรี่ตามองเด็กหนุ่ม...

    “งั้นเหรอ ?”

    “ได้ข่าวว่าพี่ก้องชอบออฟเด็กบ่อยๆ ฉันก็นึกว่าเธอ....” คำพูดของเขาเหมือนจะเป็นการบอกกลายๆ ว่าเขารู้อยู่แล้วว่าปรีย์รู้จักก้องภพได้อย่างไร..  เด็กหนุ่มรู้สึกเสียใจที่ตนเองพูดปด...

    “...” กลายเป็นฝ่ายนิ่งเงียบ...

    “กินอะไรรึยังล่ะ ?” กล้าหาญจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถาม.. ปรีย์ส่ายศีรษะ.. เขาไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว.. และกำลังเริ่มรู้สึกหิว...

    “มีกับข้าวอยู่ในตู้ เอาไปอุ่นแล้วกัน..” เด็กหนุ่มพยักหน้าเบาๆ กำลังจะหมุนตัวไปห้องครัว ชายหนุ่มก็เรียกไว้...

    “เดี๋ยว.. ตามฉันมา..” ปรีย์มองเขางงๆ แต่ก็เดินตามไปชั้นบนโดยดี กล้าหาญเปิดห้องที่แฟนเก่าของเขาเคยใช้.. ก่อนที่เมย์จะเข้ามาและทำให้เธอเก็บข้าวของหนีออกไป... และไม่กลับมาอีก...

    “ใช้ห้องนี้ไปก่อนแล้วกัน..”

    “ผม.. ผมนอนข้างล่างก็ได้ครับ” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกเบาๆ ..เป็นเด็กขี้เกรงใจเสียด้วย...

    “เธอจะมาอยู่บ้านนี้นี่... นอนในห้องแบบนี้แหละ” กล้าหาญบอกและเดินลงจากบันได ปรีย์รีบเดินตาม และเอ่ยขอบคุณ

    “เอ่อ.. ขอบคุณมากนะครับ..” ชายหนุ่มหันมายิ้มมุมปากให้เขา.. ปรีย์คิดไปเองหรือเปล่าว่าใจตนเองกำลังเต้นแรง.. กล้าหาญใจดีกว่าที่เขาคิด....

.........................................ทูบีคอนตินิว
 o22ต๊กใจมากมาย เห็นเจ๊สองมาเยือน นึกว่าทำไรผิดไปวะ่กู แฮ่ะแฮ่ะ ระแวงสุดฤทธิ์ ขอบคุณแฟนคลับคุณหยดทุกคน ที่ยังติดตามเรื่องนี้ และจำเรื่องนี้ได้ ตามกันต่อไปน่ะค่ะ มันก็ต้องมีช่วงแห่งความสุขให้น้องปรีย์บ้างละวะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด