หรือจะเก็บรักไว้ในสายลม บทส่งท้าย (28 SEP 2011)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: หรือจะเก็บรักไว้ในสายลม บทส่งท้าย (28 SEP 2011)  (อ่าน 71404 ครั้ง)

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
ไม่ค่อยชอบตอนท้ายๆ ที่บอยทำอะไรแบบนั้นกับลม
แต่ก็นะ เป็นผู้ชายและก็รู้สึกดีๆ ต่อกัน มันคงห้ามใจยาก  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
ทำไมเรารู้สึกว่า นิยายชีวิตสุดรันทดของบอย เป็นมุกหลอกฟัน ลม โดยไม่ต้องรับผิดชอบ? ( เห็นขอแค่คืนนี้ คืนสุดท้าย )
อืม...หรือเราจะคิดในแง่ลบ มองบอยในแง่ร้ายเกินไปนะ  แต่จะเล่าเรื่องเพื่อเรียกร้องความเห็นใจให้ได้อะไรเหรอ ? :m21:
ไง ๆ เราก็รู้สึกว่าทำแบบนี้ มันไม่แฟร์สำหรับ ลม อยู่ดี ยังไม่เลิกรักเพชรแล้วไง ? ทิ้งโลมไม่ได้แล้วไง ?
ถ้าคิดไว้แต่แรกว่า รักลม แต่ดูแล ครอบครอง เป็นเจ้าของไม่ได้ จะบอกว่า "รัก" ไปทำเพื่อ ? จะให้ความหวังกันทำไม ?
ถึงจะบอกว่า หลุดปากบอก หรือ อดใจไม่ไหว แต่ควรจะรับผิดชอบในสิ่งที่พูดกันนิดนึง ผู้ชายแบบนี้ไม่ไหว ๆ

ป.ล. ขออภัยที่อาจจะดูพร่ำเพ่อไปนิด คือ เข้าโหมดกำลังอินจัด  :m23:

LiTTlE [A]

  • บุคคลทั่วไป
ลม อย่าไปให้ไอ้บอยมันทำนะ ถึงจะอยากแค่ไหน
ก็ ยุบหนอ พองหนอ ใว้นะ
ไอ้บอยแมร่งกวน :z6: นิสัย ทำเพื่อออออออออออออออออ :angry2:
 :pig4: :กอด1:

pmnet

  • บุคคลทั่วไป
 อ่านไปก็นึกถึงหนังเกย์เรื่อง Frozen Flowers

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3203
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
อย่ามาน้ำเน่าเลยดีกว่า สุดท้ายก็คือคนเห็นแก่ตัว!

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ขอบคุณที่ติดตามกันเรื่อยมานะครับ เป็นอะไรที่ดีใจมากไม่คิดว่าจะมีคนอ่านเกินสองสามคนซะด้วยซ้ำ

(เพราะมันดราม่า  :laugh: )

อะไม่เวิ่น ตอน 13 มาละครับ


_________________________

ตอนที่ 13

ปลายลิ้นของคนที่อยู่เบื้องล่างเริ่มไล้รัวไปทั่วส่วนนั้น ผมครางไม่เป็นศัพท์พร้อมๆกับความรู้สึกต้องการต่อต้าน ถึงแม้มันจะเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ แต่ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้
“บะ บอย หยุดเถอะ”
บอยไม่ตอบ แต่กลับเริ่มซุกหน้าลงไปลึกขึ้นๆ พร้อมกับเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้น
“อ๊ะ บอย ย หยุด”
สองแขนแห้งๆล๊อกตัวผมไว้แน่น พร้อมกันกับที่ปลายนิ้วเท้าของผมจิกไปที่พื้นอย่างคุมไม่ได้ ก่อนทุกอย่างมันจะจบลงในเวลาอันรวดเร็ว บอยกลืนกินทุกหยาดหยด ก่อนจะยิ้มกวนๆให้ แต่สำหรับผม เมื่อเกมรักจบลง ผมเกร็งตัวสะท้าน ขาสั่นและหมดแรงก่อนจะหมดแรงพยุงตัว
“เฮ้ย ลม มึงเป็นขนาดนี้เลยหรอ” บอยอุทาน พร้อมกับรับตัวผมที่โน้มตัวลงมา
“อะ เอ่อ กู..”
“ไอ้อ่อนเอ๊ย”บอยหัวเราะเบาๆ
“ใช่ กูมันอ่อน กูไม่ได้เชี่ยวเหมือนมึง” ผมพูดอย่างอ่อนแรง ดวงตาเริ่มร้อนอีกครั้ง ทำไมนะ กูจะต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเมื่อไหร่
“มึงบอกกูว่า มึงไม่ได้คิดกับกูเหมือนกับคนอื่นๆที่ผ่านมา แต่ดูสิ่งที่มึงทำกับกู ไอ้บอย มันต่างกันตรงไหน สุดท้ายพอน้ำแตก มึงก็ไป งั้นสินะ”
“เอ่อ .. ลม กูไม่ได้คิดแบบนั้นนะ”
“แล้วยังไง มึงไม่คิด แต่มึงทำแบบนี้ กูไม่รู้หรอก มึงรู้สึกยังไงกันแน่ แต่ถ้าการกระทำเป็นกระจกที่สะท้อนความรู้สึกของคน การกระทำของมึงก็ได้บอกกูแล้วว่าสุดท้ายกูก็แค่ไอ้โง่คนนึงอย่างที่กูรู้สึกได้นั่นแหละ”
ผมพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลช้าๆ เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่รู้ว่า มันมากมายหลายครั้งจนรู้สึกปวดที่ตา และเจ็บที่ใจ ผมเปิดประตูห้องน้ำ ก่อนจะก้าวขาออกไป พร้อมๆกับที่ร่างของอีกคนก็พุ่งเข้ามากอดผมแน่นจากข้างหลัง
“ลม กูขอโทษมึงจริงๆ แต่กูยังยืนยันว่าความรู้สึกของกูมันตรงกับที่กูพูดทุกอย่างนะ”
“พอเถอะ ยังไงซะพรุ่งนี้มึงก็เลือกให้กูเป็นคนอื่นของมึงแล้ว จะเสียความรู้สึกซะตอนนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอก”
“.... แต่กูไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้น ถ้ามันจะเป็นคืนสุดท้าย กูก็อยากให้มันเป็นคืนที่ดีที่สุดของกู และกูก็หวังว่ามันจะทำให้มึงรู้สึกดีเช่นกัน”
“พอเถอะบอย”
บอยกระชับวงแขนแน่น ก่อนจะเริ่มสะอื้น
“ไม่!!! กูรักมึงลม กูรักมึง มึงรอให้กูขอมึงเป็นแฟนไม่ใช่หรอ ลมมึงเป็นแฟนกูนะ อย่างน้อยกูขอแค่คืนนี้ให้กูเรียกมึงว่าแฟนก็พอ”
ผมกลืนสะอื้นลงคอ ก่อนจะแข็งใจพูดออกมา
“มันจะมีประโยชน์อะไรบอย มึงไม่สงสารกูบ้างหรอ ในวันนี้ กูกับมึงเป็นแฟนกัน แล้วกูก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตคนเดียวเหมือนเดิม ในขณะที่มึง พอมึงใช้คำว่าแฟนกับกูในวันนี้ แล้วพรุ่งนี้มึงก็ต้องกลับไปเป็นแฟนของคนอื่นต่อ ...”
ความพยายามในการกลั้นน้ำตาของผมล้มเหลวไม่เป็นท่า จากน้ำตาที่ค่อยๆไหล กลายเป็นเสียงสะอื้น
“มึงไม่มีกูแต่มึงยังมีโลม แล้วกูล่ะบอย ถ้าไม่มีมึงกูยังเหลือใคร”
“มึงก็รู้ว่ากูมันเลวแค่ไหน มึงช่วยตามใจคนเลวๆอย่างกูสักครั้งเถอะลม”
ผมนิ่ง...ปวดใจ
ไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว
ผมยังถูกพันธนาการด้วยอ้อมกอดแห่งรักแรก...ที่กำลังจะจบลง
“ปล่อยเถอะ กูหนาว กูจะนอนแล้ว”
“แล้วกูล่ะลม”
ผมเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัว ก่อนจะหันมามองบอย แล้วหลุบตาลงต่ำ
“ตามใจมึงเถอะ “
.
.
.
เตียงเดิม คนสองคนยังนอนกอดกันเหมือนเดิม
หัวใจของคนที่อยู่ในอ้อมกอดของอีกคนว่างเปล่า เรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามา ที่ได้รับรู้เหมือนกับความฝัน
“น่าเสียดายนะลม ที่เรามาเจอกันช้าไป”บอยกระซิบที่ข้างหูผม
นั่นสินะบอย ผมตอบบอยในใจ ทั้งที่ผมก็ตัดสินใจแล้วนี่ ว่าพรุ่งนี้ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องจบลง
แต่ทำไม ผมไม่อยากให้เวลาเดินไปข้างหน้า
ทำไมนะ ผมไม่อยากลุกไปจากอ้อมกอดนี้
ทำไมนะ ผมไม่อยากนึกถึงวันที่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องไม่มีบอย
.
.
.
แดดอ่อนเริ่มทอแสงเข้ามาในห้อง ผมนั่งมองการเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าตลิดทั้งคืน เมฆเคลื่อนที่ช้าๆ พร้อมกับมีแสงที่ค่อยๆสว่างๆขึ้นเรื่อยๆที่ริมขอบฟ้า
“พระอาทิตย์สวยนะ”เสียงดังมาจากข้างหลังผม
“คงงั้นล่ะมั้งบอย”
เสียงโทรศัพท์ของบอยดังขึ้นในตอนเช้าตรู่ บอยลุกขึ้น พร้อมกับผมที่เอี้ยวตัวไปมองบอยแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับทันที
“ว่าไง โก๊ะ.... อืมมีงานที่มหาลัยนิดหน่อย ค้างบ้านเพื่อนน่ะ ไว้ค่อยคุย แค่นี้ก่อนนะ”
บอยวางสาย พร้อมกับลงมานอนกอดผมอีกครั้ง
“กูขออยู่กับมึงต่ออีกสองวันนะ”
“กลับไปเถอะบอย กูอยากอยู่คนเดียว”
“....”
“กูขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะลม แต่กูยังยืนว่าความรู้สึกของกูยัง....”
“พอเถอะ”
“มึงอยากให้กูอยู่ต่ออีกสักพักมั้ย”
“กูขอส่งมึงตรงนี้แล้วกัน”
เราต่างคนต่างเงียบ ก่อนบอยจะพลิกตัวผมให้หันหน้าไปทางมัน แล้วจูบลงหน้าผากอย่างแผ่วเบา
บอยลุกจากไปเงียบๆ พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง
แล้วเสียงสะอื้นเบาๆ ที่คงไม่มีใครได้ยินก็ดังขึ้น
.
.
.
สายลมยามบ่ายพัดมาปะทะหน้าเบาๆ ผมนั่งไกวชิงช้าเล่นคนเดียวด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า
ชิงช้าตัวเดิม ที่เคยมีใครคนหนึ่งนั่งเล่นอยู่คนเดียว และครั้งหนึ่งผมเคยนั่งมองคนๆนั้นด้วยรอยยิ้ม
เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมมองหน้าจอก่อนจะกดรับ
“ครับพี่เต้”
“เราอยู่ไหนเนี่ย เห็นบ้านเปิดไว้ แต่มองไม่เห็นลมเลย”
“ก็ใครจะไปมองเห็นลมล่ะครับ” ผมแสร้งทำเป็นตลก
“ไม่ตลกนะลม เราอยู่ไหน”
“เอ่อ ผมอยู่ข้างๆกำแพงนี่ล่ะครับ มันจะมีกำแพงพาดอยู่ พี่เต้ข้ามมาสิ”
ผมวางสายไม่นาน พี่เต้ก็เดินมาทางผม
“มานั่งทำอะไรตรงนี้”
“ก็...นั่งเล่นเรื่อยเปื่อยน่ะครับ”
“นั่งด้วยได้มั้ย”
“เชิญครับ”
พี่เต้ลงนั่งข้างผมช้าๆ ก่อนจะลูบหัวผมพร้อมกับรอยยิ้ม
“เมื่อคืนโอเคมั้ย”
“ก็... โอเคมั้งครับ”
“มั้ง?”
ผมยิ้ม ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น
พี่เต้ดึงผมไปหนุนที่ไหล่ของแก
“ไม่ต้องปิดบังอะไรพี่หรอกนะ ตอนนี้มองพี่เป็นพี่ชายคนนึงก่อนก็ได้”
“หึหึ งั้นหรอครับ”ผมพูด แล้วโผเข้ากอดพี่เต้พร้อมกับเริ่มปล่อยโฮ
“มันจบลงแล้วครับพี่ มันจบลงแล้ว”
พี่เต้กอดผมตอบ พร้อมกับลูบหัวผมเบาๆ
“ร้องให้พอนะลม ร้องไห้กับพี่ แล้วลืมเรื่องเก่าๆให้หมดนะลม”
.
.
.
“พี่รู้ว่ามันเร็วไป และพี่ก็รู้ว่าลมต้องการเวลา แต่พี่ยังยืนยันนะลม ว่าพี่อยากจะดูแลลมจริงๆ ถ้าลมให้โอกาสพี่”
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-09-2011 11:24:09 โดย Glorious »

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
เห็นแก่ตัวยันวินาทีสุดท้ายนะ พี่เต้ดูแลลมดีๆเลยนะอย่าให้ต้องเสียใจกะคนเลวๆอีก
สำหรับบอย ต่อให้คุณจะเจออะไรเลวร้ายแค่ไหนแต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะมาทำร้ายคนอื่นได้ไปดูแลแฟนไปไป๊ อย่ามายุ่งกะลมอีก

ออฟไลน์ DarknLight

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
และแล้วสายลมที่พัดพาให้เย็นสบาย
ก็หวนกลับมาให้เย็นยะเยือก กายสั่นสะท้านอีกครั้ง
สู้ต่อไปนะลม แล้วหันมองพี่ชายคนข้างๆ บ้างครับ
 :sad4:
ฝากนี่ :z6: ให้บอยครับ

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
อา...ดีใจที่ ลม ไม่ปล่อยตัวปล่อยใจไปในวังวนของความรักและความปรารถนาแบบไร้สติ  o7
ขืนยอมก็เสียตัวให้ (ไอ้เชี่ย) บอยฟรี ๆ แถมเสียความรู้สึกเมื่อมันจากไป และคงจะเสียใจที่ทำแบบนั้นลงไปในเวลาต่อมา
ดีใจอีกเรื่องที่พี่เต้ (อาจ) จะได้เป็นพระเอกของเรื่องนี้ แววมาแต่ไกลเชียว  :give2:
ส่วน บอย มาทางไหน กลับไปทางนั้นซะ... :a14:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +107/-3
เพิ่งได้เข้ามาอ่าน เยี่ยมครับ
คนเราตัองมีศักดิ์ศรี ถึงเป็นเกย์ก็ไม่จำเป็นต้องให้ความรักหรือความอยากมาบังตาจนยอมไปซะหมด
อยากรู้จัง ลมจะเป็นไงต่อ

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ตอนที่ 14

เช้าวันจันทร์ ผมตื่นนอนตามปกติ พร้อมกับเตือนตัวเองซ้ำๆว่าหมดเวลาอ่อนแอแล้ว ถึงแม้ว่าคำพูดของใครบางคนยังก้องอยู่ในหู
“น่าเสียดายนะลมที่เรามาเจอกันช้าไป”
“ลม...พี่ยังยืนยันนะ ว่าพี่อยากจะดูแลลมจริงๆ ถ้าลมให้โอกาสพี่”

ผมลงมาจากบ้าน ก็เห็นว่ามีรถที่คุ้นตามาจอดอยู่
“พี่เต้?”
“อืม ไปกันหรือยัง เดี๋ยวพี่ไปส่งที่มหาลัย”
“เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับ”
พี่เต้เดดินมาคว้าแขนผม พร้อมกับยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“เอาน่า บอกให้ไปก็ไปเถอะ อย่าดื้อ”
ผมถอนหายใจ ก่อนจะก้าวขึ้นรถไป
.
.
.
รถแล่นไปเรื่อยๆ พี่เต้ชวนผมคุยแต่ผมก็ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมเท่าใดนัก
ผมยังทำใจไม่ได้เท่าไหร่นักหรอก
เหมือนหางตาผมจะเห็นรถอีกคันที่คุ้นตา จอดอยู่ที่หน้าปากซอย แต่รถพี่เต้ก็วิ่งด้วยความเร็วพอที่ผมจะไม่สามารถหันกลับไปดูให้แน่ใจว่าเป็นอย่างที่คิด
.
.
.
ผมมาเล่นไวโอลินในห้องชมรมตามปกติ วันนี้ไม่มีวี่แววของบอยอย่างที่เคย
เริ่มมีคนทยอยมาเรื่อยๆ แต่ยังไร้วี่แววของบอยจนสาย คนที่ผมเหมือนจะรอคอยก็เข้ามา
ขอบตาบอยคล้ำบวม แต่ก็คงไม่ต่างจากผมเท่าไหร่นัก
แวบเดียวที่เราสบตากัน บอยยิ้มให้ผม แต่กลับเป็นฝ่ายผมที่เลือกจะหลบตาและพยายามเล่นไวโอลินต่อไป
“ไปกินข้าวด้วยกันมั้ยพี่ลม”บอยเดินมาทักพร้อมกับพยายามยิ้ม
“เอ่อ พี่กินแล้ว”ผมตอบห้วนๆ
“เฮ้ย ลม วันนี้เรามีเรียนเช้านี่หว่า ไปกันเหอะว่ะ” เจเดินมาโอบไหล่ผม
“เออ นั่นสินะ”
ผมเก็บของและเดินจากไป หางตาผมมองเห็นบอยยังยืนอยู่ที่เดิม พร้อมกับมองมาทางผมจนลับสานตา
ผมควรจะดีใจไม่ใช่หรอ ที่หลุดพ้นจากคนแบบนี้มาได้ แต่ไอ้ความรู้สึกหวิวๆในใจนี่มันหมายความว่ายังไง ดีใจมันไม่ใช่แบบนี้นี่
.
.
.
ผมเดินลงจากตึกด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไม่ได้ใส่ใจสิ่งรอบข้างนัก จนไอ้เจวิ่งตบไหล่ผมเบาๆ
“กลับไงวะไอ้ลม”
“รถเมล์สิวะ”
“กลับได้หรอมึง กูคิดว่ามึงจะนั่งรถเก๋งจนลืมวิธีนั่งรถเมล์แล้ว”
“เวอร์ไอ้สัส”
“อ้าวไอ้นี่ เพื่อนเป็นห่วง กูถึงหามาตรการรองรับไว้ให้มึงเนี่ย”
“อะไรของมึงวะ”
“นั่นไงมาโน่นแล้ว”ไอ้เจชี้ไปทางรถที่มาส่งผมเมื่อเช้า
“ไอ้เจ น้อยๆหน่อยมึง อย่าเยอะ”
เจหัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนจะดันหลังผมไปยังรถคันนั้น
“ฝากเพื่อนผมด้วยนะครับ”
“ได้เลยไอ้น้อง”พี่เต้ยักคิ้ว
“ไปหาอะไรกินกันก่อนมั้ย”พี่เต้ถามผม ในขณะที่ผมขึ้นนั่ง
“เอ่อ ผมยังไม่หิว”
“ฮ่าๆ กะไว้แล้วว่าลมต้องพูดแบบนี้ พี่เลยซื้อกับข้าวมาเพียบเลย ไปกินกันที่บ้านลมละกัน”
“เฮ้อ ตามใจแล้วกันครับ”
.
.
.
พี่เต้ซื้อของกินมามากมายจนต้องใช้ปากคาบถุงเลยทีเดียว ผมแอบอมยิ้มแต่ก้ไม่ได้ว่าอะไร
“อ้วยอิบอีอ้าอั๋งอ๊ดใอ้อ่อย”
“ฮะ อะไรนะครับ”
“อ้วยอิบอีอ้าอั๋งอ๊ดใอ้อ่อย!!!”
ผมขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิบเอาถุงที่พี่เต้คาบอยู่ออกมา
“แฮ่กๆ ขอบใจลม คือพี่จะให้ลมหยิบกีต้าร์ที่กระโปรงหลังมาด้วยน่ะ”
“อ่ะ ได้ครับ”
.
.
.
“หิวยัง กินข้าวเลยมั้ย”
“เอ่อ ยังหรอกครับ”
“ว่าแล้ว แสดงว่าอยากฟังพี่เต้เล่นกีต้าร์ให้ฟังก่อนกินข้าวสินะ”
“ผมไม่ได้...”

http://www.youtube.com/v/X2NjZJqyDW4?version=3&amp

         Bm7   E7    Amaj7 F#
จะทำทุกทุกอย่าง จะทำทุกๆทาง
          Bm7       E7
มันทำให้ฉันนั้นรู้ดีว่า
        Amaj7  F#
จะเป็นเช่นไร

                  Bm7     E7
แม้เธอ..จะมีใครไม่สำคัญ
               Amaj7     F#
แค่เพียงเธอมอง...มาที่ฉัน
    Bm7   E7          Amaj7   F#
เท่านั้น...ก็พอใจอยู่ภายใน
             Bm7      E7
แม้เธอจะมีใครไม่สนใจ
                Amaj7         F#
แม้ความเป็นจริงมันเป็นเช่นไร
Bm7        E7      Amaj7
ไม่รู้แค่มีเธออยู่..ในใจ

             Bm7    E7       Amaj7  F#7
จะทำทุกๆอย่าง    จะทำทุกๆทาง
           Bm7          E7       Amaj7 F#7
ให้เธอได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจ ไปกับฉัน
             Bm7 E7       Amaj7  F#7
แต่เราเพึ่งรู้จัก     แค่มองด้วยสายตา
          Bm7     E7       Amaj7 (F#7)
มันทำให้ฉันนั้นรู้ดีว่า จะเป็นเช่นไร


“เพราะมั้ย?”
“ก็เพราะดีครับ”
“แล้วมีรางวัลให้มั้ย”
“เอ๋....”
พี่เต้พูดพลางยื่นแก้มป่องๆมาทางผม
“เอ่อ ผมว่า”
“โอ๋ๆ ล้อเล่นหรอกน่า”
“คือผมจะบอกว่า เรากินข้าวกันเถอะครับ”
“หิวแล้วสินะ ทำเป็นอวดเก่ง”
“เปล่าซะหน่อย ไม่อยากฟังเพลงต่อไปต่างหาก”ผมยิ้ม พี่เต้ก็ยิ้ม พร้อมกับเดินมาบีบจมูกผมเบาๆ
“นี่แน่ะ ไอ้เด็กบ้า”
พี่เต้ทำให้ผมยิ้มขึ้นมาได้บ้าง  ถึงแม้ว่าเสียงกีต้าร์นั้น มันจะทำให้ผมนึกถึงกีต้าร์คลาสสิคตัวหนึ่ง ที่มักจะถูกเกาด้วยมือแห้งๆ กับเจ้าของที่มักจะทำหน้าทะเล้นใส่ผมอยู่เสมอ....ก่อนหน้านี้
.
.
.
“เดี๋ยวผมขอไปเดินย่อยหน่อยนะครับ”ผมพูดหลังจากที่เรากินข้าวอิ่ม และเก็บจานเรียบร้อยแล้ว
“พี่ไปด้วยคนสิ”
“เอ่อ คือ...”
“รู้หรอกว่ากำลังเศร้า แต่อยู่กับตัวเองมากไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาสักเท่าไหร่หรอกน่า”
ผมมองหน้าพี่เต้พร้อมกับยิ้มน้อยๆ
“เอาน่ะ ให้เดินอยู่ข้างๆก็พอ ไม่กวนใจนักหรอก”
ผมพยักหน้าแทนการตอบรับ
เมื่อประตูเปิดออก ผมก็พบว่า หน้าบ้านมีรถอีกคันจอดอยู่
เจ้าของรถมองมาทางผมด้วยสายตาเศร้าๆ แต่ก็ยิ้มมาทางผม
“บอย”ผมอุทานเบาๆ
พี่เต้รวบไหล่ผมจนติดชิดกับตัวแก พร้อมกับใช้มือข้างเดียวกันวางไว้ที่หัวของผมให้ซบลงที่ไหล่ของแก
“พี่เต้!!!” ผมหันไปทางพี่เต้เป็นเชิงปราม แต่เหมือนจะช้าไป
บอยหุบยิ้มลง ก่อนจะขึ้นรถแล้วขับกลับไป
“บอย”ผมเรียกชื่อมันอีกครั้ง
“เค้าไปแล้วลม เหลือแต่ตัวเราเอง ที่ต้องทำใจให้ได้ และเริ่มต้นใหม่ให้ได้”
นั่นสินะ ผมต้องทำใจให้ได้.... แต่เมื่อไหร่กันล่ะ
.
.
.


ขอบคุณทุกท่านเช่นเคยครับ :L2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-09-2011 10:47:47 โดย Glorious »

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
การเริ่มต้น เริ่มได้ทุกครั้ง 
ไม่จำเป็นต้องเริ่มกับใครหรอก เริ่มที่ใจตัวเองนั้นล่ะ ดีที่สุด เริ่มทำความเข็มแข็งให้มัน
กล้าเผชิญหน้าต่อความเจ็บปวด ให้อภัย และปล่อยมันทิ้งไป ทุกอย่างย่อมดีขึ้นแน่นอน
ให้กำลังใจผู้เขียนคะ (+1+เป็ดให้)

LiTTlE [A]

  • บุคคลทั่วไป
เก็บรักครั้งนี้ใว้ในสายแล้ว แล้วเริ่มต้นใหม่ดีกว่า
เจมันเป็นห่วงเพื่อนมากจริงๆๆ มีมาตรการมาลองรับด้วย  o13
 :pig4:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
กลับมาดูแลหัวใจตัวเองได้แล้วนู๋ลม จำไว้ฝ่ายนั้นเค้ามีแฟนแล้ว ทำตัวให้สมกับค่าที่เรามีอย่าทำตัวไร้ค่าโดยการเป็นมือที่ 3 เด็ดขาดนะนู๋

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
ถ้าบอยเลิกกับลมจริงๆ แล้ว ก็อย่าไปปิ๊งคนอื่นนอกจากน้องโลมอีกนะ
คบทีละคนเถอะเนาะ ไม่งั้นจะมีคนที่เจ็บเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุดซักที  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
แล้วบอยจะมาหาลมอีกทำเพื่อ ? ตัวเองเลือกน้องโลมแล้ว ก็อย่ามาเกาะแกะลม ให้ทำใจลำบากอีกสิ  :seng2ped:
ลมจำเป็นต้องอยู่กับตัวเองให้ได้ แม้จะเศร้าแต่ก็ต้องทน ( แต่มีพี่เต้อยู่ด้วยจะดีกว่านะ  :impress:)


ออฟไลน์ DarknLight

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
ดูแลใจตัวเองเถอะลม ความรู้สึกครั้งนั้นมันผ่านมาแล้ว ก็ให้มันผ่านไป
แล้วค่อยเริ่มออกเดินทางใหม่ อาจจะพบหนทางที่สวยงามกว่าครั้งที่แล้วก็ได้
 :3123:
ส่วนบอย กลับไปดูแลน้องโลม เหอะ

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15
 :กอด1:เริ่มรักตัวเองก่อนก็แล้วกัน

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ตอนที่ 15

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป หนึ่งสัปดาห์ที่พี่เต้อยู่ข้างกายแทบจะตลอดเวลา และเป็นหนึ่งสัปดาห์ที่รู้สึกเหมือนได้เจอบอยที่หางตาตลอดเวลาไม่ว่าจะมองไปทางไหน ผมไม่รู้ว่ามันคอยแอบมองผมหรือเปล่า หรือเป็นที่ผมคิดมากไปเอง
พี่เต้ยังคงเป็นพี่เต้ที่แสนดีและช่างเอาอกเอาใจตามที่เคยบอกเอาไว้ แม้ผมจะยังไม่ตกปากรับคำอะไร แต่มันก็รู้สึกดีนะ ที่มีคนมาทำอะไรดีๆ หลายๆอย่างให้กับเรามากมายขนาดนี้
แต่ความรู้สึกคนเรามันก็ไม่ใช่รอยขีดของดินสอ รวมถึงการกระทำของใครบางคนก็ไม่ใช่ยางลบ ที่จะลบเลือนร่องรอยในใจไปได้ง่ายๆ
.
.
.
วันนี้ พี่เต้ให้ผมกลับเองหนึ่งวัน เพราะติดงานด่วนที่ต้องไปทำแทนเพื่อน ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะที่จริงมันก็ไม่ใช่หน้าที่ของพี่เต้ในการที่จะต้องมารับส่งคนอย่างผมนี่นา
ผมลงจากรถเมล์ เดินเตร็ดเตร่ตามทางมาเรื่อยๆ ก็ได้พบกับรถเก๋งคันที่ไม่ได้เห็นมาหลายวันจอดอยู่  พร้อมกับเจ้าของที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ใกล้ๆ
ไอ้บอย มันยังจะมาทำอะไรแถวนี้อีกนะ
หรือคู่ขาคนใหม่ของมันจะอยู่แถวนี้
ผมใจสั่น.... ในใจผมยังคงอยากเจอ อยากคุยด้วย แต่ก็ไม่แน่ใจ ว่าการได้เจอกันอีก จะทำให้ผมต้องปวดใจเหมือนวันนั้นหรือเปล่า
แต่ในทางทฤษฎี ผมมองว่า ผมกับมันน่าจะยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้
และผมตัดสินใจลองทดสอบทฤษฎีข้อนั้น
“กิ๊กคนใหม่ของมึงอยู่แถวนี้รึไงบอย”ผมทักมันจากด้านหลัง
บอยสะดุ้ง พร้อมกับหันมามองตามเสียงเรียก
“เอ่อ ไม่หรอก จะบ้าหรอ กูเลิกทำตัวอย่างนั้นมาตั้งนานแล้ว”บอยยิ้ม ในขณะที่ผมก็พยายามยิ้ม และเคลียร์หัวใจตัวเอง
ลึกๆแล้ว พอได้สบตาคู่นั้นอีกครั้ง ใจก็ยังสั่นอยู่
“งั้นหรอ ถ้างั้นจะว่าไรมั้ยถ้าจะกวนให้ไปส่งบ้านหน่อย”
“อะ อื้ม ได้สิ ยินดีเลย”บอยยิ้มกว้าง
.
.
.
บอยสตาร์ทรถ เสียงเพลงที่เล่นค้างไว้ดังขึ้น

Fa Ru Xue : Hair like snow.

http://www.youtube.com/v/uSZf4gxlmXw?version=3&amp

พระจันทร์เสี้ยวเดียวดายในคืนหนาว
กับจอกเหล้าข้างกายไร้ไออุ่น
ความทรงจำที่ลืมเลยเหมือนเคยคุ้น
ดังผงฝุ่นฟุ้งกระจายในใจเรา

พรหมลิขิตขีดพาชะตามนุษย์
แสนโศกสุดอาลัยในใจเขา
เสียงร่ำไห้ในราตรีที่ไร้เงา
ภาพพักตร์เจ้าจากไปไม่หวนคืน

หากรักนั้นยังฝังยังคิดถึง
เปรียบประหนึ่งสายนทีใหญ่ไพศาล
แต่สิ่งที่เหลือไว้ในวันวาน
ประหนึ่งน้ำรินหยดรดกระบวย

เพียงครุ่นคิดจิตก็เผลอจะบินโบย
แต่บุปผาร่วงโรยไม่บานซ้ำ
เสียงคร่ำครวญหวนไห้ทุกทุกคำ
ยังฝากย้ำซ้ำรอยความอาวรณ์

ผมสลวยปลิวสไวในคืนหม่น
หิมะปนละลายไอเป็นหยดใส
การพลัดพรากที่เพียงเราที่เข้าใจ
กลิ่นกำยานลามไหม้ยังมิจาง

ความชรารอคอยทุกผู้คน
ข้าสับสนเราแก่ลงเพื่อใครหนา
หากพรุ่งนี้ไม่มีเจ้าเคียงกายา
ได้เพียงจารึกไว้ให้คนึง

“เพลงเจย์ โชวใช่มั้ย”
“อืม เพลง Fa Ru Xue น่ะครับ”
สักครู่หนึ่ง บทเพลงก็จบลง แล้วเพลงเดิมก็เล่นซ้ำ
“เอ๋ เครื่องมันเออเร่อ เล่นเพลงซ้ำแฮะ เดี๋ยวกูเลื่อนไปเพลงอื่นนะ”ผมบอก
“เอ่อ ไม่ต้องหรอกลม เพลงนี้แหละ”
ผมมองหน้ามัน แวบหนึ่งมันหันมาทางผมด้วยตาเศร้าๆ ก่อนจะหันไปมองข้างหน้า
“แล้วบอยเป็นไงบ้าง”
“ก็....ไม่รู้สิครับ”
“ตอบได้เคลียร์นะ”ผมแสร้งหัวเราะ
ในคำถามเดียวกัน ผมเองก็หาคำตอบให้ตัวเอง สำหรับผม ผมคิดว่าผมดีขึ้นจากวันแรก ส่วนหนึ่งมาจากพี่เต้ ที่พยายามทำทุกอย่างทั้งคำพูดและการกระทำที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น และอีกสิ่งหนึ่งที่ผมรู้ดี
ผมยังไม่ลืมบอยเลย
.
.
.
ชั่วอึดใจ รถก็แล่นมาถึงหน้าบ้าน
“ขอบใจนะบอย”
บอยมองหน้าผมด้วยแววตาที่เดายาก ผมยิ้มแทนคำขอบคุณ ก่อนจะเปิดประตู
“เดี๋ยวลม”
“อะไรบอย?”
“เอ่อ กูเข้าไปข้างในได้มั้ย”
คำขอร้องของบอยทำให้ผมสับสนอีกครั้ง ผมควรจะให้บอยเข้ามาในบ้านมั้ย...
.... และการเข้ามาในบ้านอีกครั้ง จะเป็นการเปิดรับบอยเข้ามาในหัวใจอีกหรือเปล่า?
ผมเลือกที่จะผลักภาระในการหาคำตอบให้กับบอย
“งั้นบอยลองถามตัวเองดู ว่าบอยจะเข้ามาในฐานะอะไร ลองหาคำตอบที่ดีที่สุดให้ตัวเองแล้วบอยน่าจะรู้ว่าบอยจะเข้ามาได้มั้ย”ผมยิ้มทั้งที่ใจสับสน ก่อนจะก้าวออกจากรถไปโดยไม่หันกลับมามองข้างหลัง
เสียงเครื่องยนต์ดับลง พร้อมกับเสียงปิดประตูรถอีกครั้ง
.
ผมเปิดประตูบ้านด้วยใจหวิวๆ ความรู้สึกเก่าๆถูกปัดจนฟุ้งราวกับผงฝุ่นที่จับตัวในหัวใจ
ที่เดิม..... บรรยากาศคล้ายๆเดิม.....คนๆเดิม
แต่ไม่รู้ความรู้สึกจะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า
ผมได้สัมผัสอ้อมกอดที่คุ้นเคยอีกครั้งจากทางด้านหลัง ... ในครั้งสุดท้ายที่ได้รับสัมผัสนี้ ผมยังจำได้ ผมร้องไห้จนเหมือนจะขาดใจ
ในวันนี้ อ้อมกอดนั้นกลับมาอีกครั้ง แต่ไร้ซึ่งน้ำตา มีเพียงบทสนทนาสั้นๆคนละประโยคเท่านั้น
“เราเป็นเพื่อนกันนะบอย”
“ใช่ลม เราเป็นเพื่อนกัน” บอยตอบพร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้น
.
.
.
บอยจากไปเงียบๆโดยไม่ได้พูดอะไร ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน
เหนื่อยกับความสับสน
เวลาไม่ได้ช่วยอะไร หรือเวลามันยังน้อยเกินไปที่จะเปลี่ยนความรู้สึกของผมได้
หรือที่จริง....มันไม่มีทางทำได้เลย

ประตูบ้านถูกออกเปิดออกอีกครั้ง ทำลายห้วงความคิดของผมลง
“เฮ้ยบอย ยังไม่กลับหรอ”
“เดี๋ยวทำข้าวผัดให้กิน”
“....”
“คิดไรมากวะ”
“อยากทำไรก็ทำเหอะ” ผมตอบ
.
เสียงหั่นผักดังมาจากในครัว ผมเดินตามไปเงียบๆพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ในใจ
ถ้าลืมเรื่องราวทั้งหมดไป แล้วมองภาพตรงหน้า บอยก็ยังเป็นบอยคนเดิมนั่นแหละ
แผ่นหลังที่ยุกยิกเวลามันกำลังทำกับข้าว เสียงดังเป็นจังหวะที่ยังจำได้
ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ เหมือนเจ้าตัวจะรู้ตัว บอยเอียงตัวมานิดหน่อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจกับกิจกรรมข้างหน้า
ในใจผม เหมือนความคิดฝั่งร้ายจะยั่วยุให้ผมเข้าไปกอดมันเหมือนที่มันกอดผมเมื่อสักครู่
ผมยื่นมือทั้งสองข้างออกไปข้างหน้า ก่อนจิตใจฝ่ายดีๆจะชนะ
“ช่วยไรมั้ยบอย”ผมเอื้อมมือไปแตะไหล่มันเบาๆ
บอยหันมายิ้ม ก่อนจะตอบ “นั่งรอกินก็พอ”
“เอ่อ ไม่อยากนั่งอยู่คนเดียวน่ะ.... มันฟุ้งซ่าน”
บอยถอนหายใจพร้อมกับคลายยิ้มช้าๆ “งั้นหั่นผักนี่ต่อแล้วกัน เดี๋ยวกูไปตั้งไฟก่อน”
.
.
.
เรานั่งกินข้าวกันเงียบๆ ไม่มีบทสนทนาใดๆ โดยที่ในใจของผม กำลังพยายามข่มความคิดหลายๆอย่าง
เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ทำลายความเงียบ
“ครับพี่”
“อ่า กินแล้วครับ”
“กินแล้วหรอ กินกับอะไรล่ะวันนี้”
“เอ่อ.... ข้าวผัดน่ะครับ”ผมตอบอ้อมแอ้ม
“งั้นหรอ กินคนเดียวเหงามั้ยล่ะ อิอิ”
ผมมองหน้าบอยที่กำลังเสตามองไปทางอื่น ก่อนจะตอบพี่เต้
“ก็ไม่เหงาหรอกครับ ปกติก็กินคนเดียวมาตลอด”
“นะ พูดแบบนี้อีกแล้ว ตัวคนเดียวที่ไหน ลมมีพี่ทั้งคน”
“ฮ่ะๆๆ ครับ”
“โอเค ลมกินให้อร่อยเถอะ พี่ไม่กวนแล้ว เดี๋ยวค่ำๆค่อยโทรไปกู๊ดไนท์ละกัน”
ผมวางสาย พร้อมกับเหลือบตามองบอย ที่ทำท่าเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร
... ซึ่งมันก็ถูกแล้วนี่ มันสมควรอะไรที่จะต้องมาแคร์มึงอีกล่ะไอ้ลม ผมบอกตัวเอง
โทรศัพท์บอยดังขึ้นบ้าง บอยมองเลขหมายที่ขึ้นหน้าจอ ก่อนจะเหลือบตามามองผม ซึ่งอาจจะไวไม่พอ เพราะผมเองก็พยายามไม่มองตามันเพื่อซ่อนอารมณ์วูบไหวของตัวเองเช่นกัน
บอยปล่อยให้โทรศัพท์ดังจนดับไป และสักพักมันก็ดังขึ้นมาใหม่
และมันเลือกที่จะตัดสายทิ้ง
“ทำไมไม่รับสายน้องเค้าล่ะบอย”
“ช่างมันเถอะลม” บอยตอบ พร้อมกับคลี่ยิ้มและค่อยๆระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆๆ”
“หัวเราะอะไรวะ”
“ขำตัวเอง ขำมึงด้วย”
“ขำบ้าอะไร กูทำอะไรน่าขำหรอ”
“กูขำที่เราสองคนทำตัวเหมือนพวกเมียเผลอแล้วเจอกันเลย ฮ่าๆ”
บอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี จนพลอยทำให้ผมหัวเราะและยิ้มตามไปด้วย
แต่ก็ไม่ต่างจากที่บอยมันพูดนักหรอก เป็นเรื่องตลกร้ายจริงๆ


 :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
โอ๊ยอิบอย จะกลับมาให้ลมเจ็บอีกทำไม  แล้วนู๋ลมเนี่ยไม่จำนะ เฮ้อออ

ออฟไลน์ DarknLight

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-1
ก็คงเป็นเรื่องยากนะครับ
เพราะมันเป็นเรื่องของความรู้สึกของคนสองคน
แต่ก็อยากให้ลมเดินไปข้างหน้า เพื่อทำสิ่งที่ถูกต้อง
 o18

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15
ถ้าไม่มีใครคนใดคนนึงตัดใจ

ก็ไม่มีทางทำได้หรอกที่จะลืม

น่าจะสงสารคนที่รออยู่ข้างหลังบ้างนะ

ทั้งสองคนว่าตัวเองกำลังทำอะไรกันอยู่

เหมือนกับลักลอบคบชู้ยังไงยังงั้น

Famelia

  • บุคคลทั่วไป
อ่านแล้วมันก็อิน จนพาลเกลียดบอยไปแล้ว ตัวเองเลือกอีกคนไปแล้วจะมาทำให้อีกคนสับสนทำไม
เจ็บปวดแทนลม  :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:

WhatLoveIs

  • บุคคลทั่วไป
มาลงชื่อว่าติดตามอ่านอยู่นะคะ

ตอนนี้เราไล่หาเพลง Jay Chou มาฟังเพียบเลยค่ะ
ก่อนหน้าที่จะอ่านเรื่องนี้ เรารู้จักและชอบจากเพลง In The Name Of The Father
ส่วนเพลงอื่นๆ ฟังยังไงก็เฉยๆ

แต่พอมาอ่านเรื่องนี้แล้ว ฟังเพลงไหนก็ชอบ - -* (กลุ้มใจกับตัวเองจริงๆ)

ช่วงนี้อัพถี่มากเลยนะคะ พอเราติดงอมแงมแล้วอย่าหายไปนะคะ ขอร้องเลยจริงๆ
ขอบคุณมากค่ะ


ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
แอบนอกเรื่อง

ปกติจะอัพทุกวัน ช่วงเช้าของวันธรรมดาครับ

อยากบอก WhaTLoveIs ว่า ผมมีครบทุกอัลบั้มเลยของเจย์ โชว ฮ่าๆ

ดูจากแนวที่คุณชอบแล้ว น่าจะแนวฮิพฮอพ หรือ แร็พ

แนะนำเพลง Blacksmith of Milan ครับ

และอัลบั้มแรก ดนตรีเพราะมาก (ส่วนตัว)

อัลบั้มของเฮียเจย์จะมีเอกลักษณ์ที่ทุกอัลบั้มจะมีเพลงที่ใส่ดนตรีจีนอยู่อย่างน้อยหนึ่งเพลง

และจะอยู่ในแทร็คที่ 9 ของทุกอัลบั้ม (แอบสังเกตุเห็นเอง)

ยกเว้นอัลบั้ม on the run ที่เอาไว้เพลงที่ 3 เลย

เพราะว่าเพลงนี้เจ๋งมาก ทั้งภาษาและดนตรีสละสลวย

ถึงขั้นที่มหาลัยทางดนตรีของต่างประเทศใช้เป็นเพลงสอนกันเลยทีเดียว

ถ้าใครเป็นสาวกเฮียเจย์จะรู้จักดี นั่นก็คือเพลง Qing Hua Ci

เนื้อหาเปรียบเทียบความรักกับเครื่องลายคราม ตามพล๊อตจะได้ฟังกันในตอนต่อๆไปล่ะครับ

มีเรื่องประทับใจเรื่องนึง ว่าหลังจากลงเรื่องนี้แล้ว เมื่อสองสามวันที่แล้ว บริษัทแจ้งว่าจะให้ไปดูงานที่ไต้หวันสัปดาห์หน้า

อยากบอกว่าดีใจมากกก ถ้ามีโอกาสอยากลองไปเที่ยวร้านกาแฟของเฮียแกสักครั้ง

เพราะที่ร้านจะคล้ายๆเกาะนามิ ที่รวมเอาสิ่งของรวมถึงภาพถ่ายสถานที่ถ่ายทำเอ็มวีหลายๆตัวของเฮียไว้ที่ร้าน

รวมถึงขายของที่ระลึกเป็นพรีเมียมของเฮียเจย์ด้วย พูดแล้วก็อยากไปไวๆจัง แหะๆๆ


ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
โธ่...ลม เป็นเพราะหัวใจมันเรียกร้องสินะ แต่ถ้าบอยไม่เอาตัวมาให้เห็น เวลาคงช่วยให้ตัดใจลืม ๆ ไปได้บ้าง
ฉนั้นคนที่ไม่เลิก คือ บอย ถ้ารักลมจริง ๆ น่าจะหาทางเริ่มต้นใหม่กับลมได้ ไม่ใช่เมียเผลอแล้วเจอกันแบบนี้
จะรอดูความเป็นเพื่อนของคู่นี้ ว่าจะเป็นแค่เพื่อน หรือเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อกันแน่  :undecided:

ยินดีด้วยนะค่ะที่จะได้ไปดูงานที่ไต้หวัน  พูดถึงประเทศนี้แล้ว อยากไปช็อปปิ้ง กับ กินชานมไข่มุกจังเลย  :give2:
ส่วนเพลงของ Jay Chou เราชอบ Ye Ye Pao De Cha ค่ะ เพราะ ให้ความรู้สึกรื่นรมย์ดี
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-09-2011 00:32:46 โดย Cherry Red »

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ตอนที่ 16

“จะทำอะไรน่ะบอย”ผมทักขึ้น เมื่อบอยทำท่าเหมือนจะปีนข้ามกำแพงออกไป
“อยากไปเล่นชิงช้า”
“มึงจะบ้ารึไง นี่มันกี่ทุ่มแล้ว เดี๋ยวก็โดนงูกัดตายหรอก“
บอยยิ้ม ก่อนจะก้าวลงมา
“ลม มึงเคยได้ยินมั้ย ว่าเวลาคนเราตายไปแล้วน่ะ วิญญาณจะตามเก็บรอยเท้าของตัวเองสมัยที่เค้ายังมีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะในสถานที่ๆเค้ารักและผูกพันมากๆ”
“แล้วยังไงต่อ...”
“ก็ไม่มีอะไรหรอก บางทีกูก็รู้สึกว่าชีวิตกูนี่มันก็ไม่มีค่าแก่การลืมตาขึ้นมาดูโลกซะจริงๆ หรือบางทีกูอาจจะตายไปแล้วก็ได้ เพราะทุกวันนี้กูก็รู้สึกเหมือนกูเองเป็นวิญญาณที่ได้แต่เดินตามรอยเท้ากับความทรงจำเก่าๆของตัวเอง”
“ดูมึงรักพระมากนะ”
บอยยิ้ม พร้อมกับเดินมากอดคอผมแล้วพาไปนั่งตรงม้าหิน
“ถ้าเมื่อก่อน กูไม่ปฏิเสธเลยลม ว่ากูรักพระมาก รักมากที่สุดเลยก็ได้มั้งแม้แต่ในวันที่กูมีโลมแล้ว”
“แล้วเดี๋ยวนี้ ความรู้สึกที่ว่าก็คงยังไม่เปลี่ยนไปสินะ”
“เปล่าเลย กูว่ากูเข้าใจอะไรมากขึ้น ตั้งแต่วัน...........ที่กูกับมึงรู้จักกัน ตกลงคบกัน แม้กระทั่งวันที่กูเสียมึงไป ทุกสิ่งทุกอย่างมันทำให้กูได้ใช้ความคิดอีกครั้งเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเอง”
ผมมองหน้ามัน ที่มองไปทางหน้าบ้านด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
“สำหรับพระ กูรู้สึกว่ากูกับพระไม่มีความรู้สึกอะไรอีกแล้ว นอกจากความรู้สึกผิด ถ้าโชคชะตาจะเข้าข้างกูบ้างให้วันนึงกูได้เจอท่าน กูขอแค่ได้ขอโทษท่านและให้อโหสิกรรมทุกสิ่งทุกอย่างต่อกัน ความรู้สึกของกูก็คงไม่มีอะไรติดค้างอีกแล้วล่ะ...
.... สำหรับโลม ทุกวันนี้มันเหมือนเมียที่อยู่กินมีลูกด้วยกัน เหมือนน้องชายที่ยังเล็กที่ยังต้องดูแลประคบประหงม กูนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้ามันไม่มีกูสักคนมันจะอยู่ยังไง กินยังไง ใครจะส่งเสียมัน และไม่ว่าจะเมียหรือจะน้อง มันก็ตัดกันไม่ได้ ขายกันไม่ขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
“ถ้ากูจะถามถึงกูบ้างล่ะ” ผมถาม
“มึงรู้มั้ย ว่าคำถามมึงตอบยาก”
นั่นสินะ มันตอบยาก หรือที่จริงไม่ควรเอามาเทียบกับใครทั้งนั้น
กับรักแรก กับคนที่ผูกพันกันมาหลายปี มันมีอะไรให้จดจำมั่งล่ะ
ผมตอบตัวเองในใจ
“เพราะจริงๆแล้วกูเลิกหาคำตอบให้กับตัวเองไปแล้ว.... กูมันก็แค่คนไร้ค่าคนนึง ที่ดีแค่ไหนแล้วที่ได้มารู้จักกับคนดีๆอย่างมึง คำตอบของกูมันคงเหมือนสายลม มันไม่มีน้ำหนัก และไม่มีค่า ให้ใครต้องคิดมากและเจ็บปวดเพราะกู”
“ไม่ว่าใครก็มีคุณค่าของตัวเองทั้งนั้นแหละบอย สำหรับกู .... มึงก็ยังเป็นเพื่อนที่กูยังรักและยังเป็นห่วงนะ”
“ฮ่ะๆ งั้นหรอ ขอบใจมึงนะลม ”บอยยิ้ม ก่อนจะยื่นหน้ามาใกล้ๆหูผม
“มึงจะทำอะไร”ผมขยับหนี
“บอกความรู้สึกของกูไง”
“...”ผมมองหน้ามัน และตัดสินใจปล่อยให้มันทำตามใจ บอยใช้มือป้องที่หูผมเหมือนจะกระซิบอะไร แต่ทว่า....
“ไม่เห็นมึงจะบอกอะไรกูเลย”ผมขมวดคิ้ว
“กูบอกมึงไปแล้วไง ลองฟังดูดีๆ..... คำตอบของกูอยู่ในสายลม”
.
.
.
วันรุ่งขึ้น พี่เต้มารับตรงเวลาเช่นเคย
“เมื่อคืนเป็นไงมั่ง”พี่เต้ถามพร้อมกับรอยยิ้ม
“เอ่อ ก็ไม่เป็นอะไรนี่ครับ”
“ไม่คิดถึงกันมั่งเลยหรอ ไม่เจอกันตั้งวันนึง”
ผมยิ้ม ส่ายหัวเบาๆ “ไร้สาระน่า ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวรถติด”
.
.
.
ที่ห้องชมรม มีคนเริ่มมากันบ้างแล้ว พร้อมกับที่เก้าอี้ตรงมุมห้อง ที่จะมีร่างของผู้ชายร่างเก้งก้างนั่งเกากีต้าร์คลาสสิคอยู่เมื่อก่อนหน้านี้ วันนี้ เจ้าของที่กลับมาประจำที่อีกครั้ง
บอยเงยหน้าขึ้นจากกีต้าร์ของตัวเอง เรายิ้มให้กันครู่หนึ่ง ก่อนจะละความสนใจซึ่งกันและกัน
“เป็นไงมั่งวะมึง พี่เต้เค้าขับรถความเร็วเท่าไหร่วะเดี๋ยวนี้มึงไม่เคยมาทันเปิดประตูให้พวกกูซักที”ไอ้เจเดินมาตบไหล่ผม
“ไอ้สัสเจ แซวกูแต่เช้าเลยนะมึง”
“สงสัยพี่เค้าคงอยากอยู่กับมึงนานๆน่ะ”
“พอเลย ไอ้เชี่ยนี่”ผมค้อน
“ฮ่ะๆๆๆ แล้วมึงกับพี่เต้เค้าไปถึงไหนแล้ววะ”ไอ้เจกระซิบเบาๆ
“หมายความว่าไง วะ ไอ้ถึงไหนของมึงเนี่ย”
“ก็กูหมายถึง มึงตกลงคบกับพี่เต้เค้าไปหรือยัง”
ผมมองหน้าเพื่อนรัก ก่อนจะเสตามองไปทางอื่น “กูยังไม่ได้คิดอะไรถึงขั้นนั้นหรอกว่ะ”
“เฮ้ย ไรวะ งี้ก็ยังไม่ได้ซ่ำกันน่ะสิ”
“ไอ้สัสเจ!!!”ผมตวาด พร้อมกับวาดมือหวังจะตบกบาลมัน แต่ก็ไม่ทัน ไอ้เจกระโดดหลบพร้อมกับหัวเราะอย่างสะใจ
“ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรเพื่อนลม กูเตรียมมาตรการรองรับเรื่องนี้ไว้แล้วล่ะ รับรองง มึงไม่รอด เอ๊ย มึงไม่ต้องห่วงหรอก”
“อะไรของมึงอีก ไอ้เชี่ยเจ”
.
.
.
ช่วงสอบกลางภาค ห้องชมรมเงียบเหงาลงไปบ้าง หรืออย่างน้อยที่สุด เสียงดนตรีก็เบาลงไปเพราะหลายๆคนไปอ่านหนังสือสอบ หรืออย่างผมก็ใช้เป็นที่จับกลุ่มติวกับพวกไอ้เจ และเพื่อนคนอื่นๆ
สิบวันที่ผมเคร่งเครียดเรื่องการสอบ แต่ผมรู้สึกว่าผมมีความสุขกว่าช่วงก่อนหน้านี้มาก เพราะรู้สึกว่าได้ใช้สมองในการครุ่นคิดกับเรื่องอื่นบ้าง ไม่ใช่แต่เรื่องของใครบางคน
สำหรับคนอื่นหลายๆคน มักจะบอกว่า ช่วงสอบช่างเป็นช่วงที่ยาวนานและทรมาณเหลือเกิน แต่สำหรับผมแล้วรู้สึกว่ามันช่างสั้นนัก เพราะเพียงแค่รู้ว่าการสอบกลางภาคจะสิ้นสุดลง ก็เหมือนสมองมันสั่งการให้รันตามโปรแกรมที่ตั้งไว้
.... ถึงจะให้คำตอบตัวเองได้แล้ว ว่าจะไม่กลับไปยืนตรงนั้น
ไม่ได้อยากครอบครองคนๆนั้น
แต่ผมก็ยังคิดถึงมัน ....
.
.
.
“เป็นไงมั่งพวกเรา เรื่องสอบ ทำกันได้มั่งมั้ย” เจถามขึ้น กลางห้องชมรม หลังจากที่เรียกรวมสมาชิกทุกคนมาประชุมกัน หลายคนก็หลายความเห็น แต่ส่วนใหญ่ต่างก็พากันส่ายหน้า
“ฮ่าๆ ก็นะ ผมเชื่อว่าการเรียนมันก็แบบนี้แหละ มีทำได้ ทำไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าทุกคนจะรู้สึกเหมือนกัน คือความเครียดจากการสอบใช่ม้า” เจยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ ดังนั้น ผมและพวกรุ่นพี่ในชมรมหลายๆคนจึงได้จัดโปรแกรมเที่ยวทะเลกันในวันศุกร์ที่จะถึงนี้ อันที่จริงก็ไม่ได้วางแผนอะไรกันมาก เพราะไม่อยากจะเป็นการบังคับ เลยมาแจ้งข่าวไว้ ว่าใครสะดวกไปก็มาลงชื่อกับไอ้ลมไว้ ภายในวันพรุ่งนี้เท่านั้นนะครับ เราจะได้จัดรถถูกว่าควรเอารถอะไรไป”
ผมมองหน้าไอ้เจ พร้อมกับทำท่าขู่ แต่มันกลับยิ้มจนเห็นฟันครบทุกซี่ พร้อมกับเดินมาทางผม
“ไอ้สัสเจ กูยังไม่ได้บอกว่ากูจะไป”
“ลม มึงอย่ามาทำเป็นไม่รู้หน้าที่ มึงเป็นผู้ช่วยกู ถ้ากูไปงานไหนมึงก็ต้องไปสิวะ”
“กูไปเป็นตอนไหนฮะไอ้เจ”
“ตอนนี้ กูเพิ่งแต่งตั้ง”ไอ้เจส่งยิ้มกวนส้นตีนให้ผมอีกครั้ง พร้อมกับความกระดาษกับปากกามาวางข้างหน้าผม “อะใครสนใจมาลงชื่อที่ไอ้ลมได้เลยครับ”


หลายคนมาลงชื่อไปด้วย ตอนนี้รายชื่อมีอยู่สักประมาณสิบคน รวมถึง... บอย ที่เดินมาลงชื่อเป็นคนสุดท้าย
ผมเงยหน้าขึ้นมามองมัน ยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะหยิบปากกาส่งให้มัน
“แน่ใจหรอ ว่าจะไปด้วย ปกติวันหยุดต้องกลับไปหาพ่อกับแม่มึงไม่ใช่หรือไง” ไอ้เจเดินมาตบไหล่บอย พร้อมกับยิ้มมุมปาก
“เอ่อ ก็น่าสนุกดีนี่ครับพี่ลม ขอพ่อกับแม่ไปเที่ยวสักอาทิตย์คงไม่เป็นไรหรอก”
“งั้นหรอ” ไอ้เจทำหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะตบไหล่บอยอีกครั้ง “ก็นะ อย่าสร้างปัญหาให้ใครอีกก็แล้วกัน”
เจเดินจากไป ทิ้งบอยที่ทำหน้าเจื่อนๆไว้ข้างหลัง
“อย่าคิดอะไรมากเลยบอย “ ผมบอกมัน
“กูไม่ได้แคร์ใครหรอก กูแคร์มึง ถ้ากูไปแล้วมึงจะคิดมากมั้ย หรือการที่กูยังไปไหนมาไหนให้รกหูรกตามึงเนี่ย มันทำให้มึงคิดมากหรือเปล่าลม”
ผมพยายามยิ้ม ก่อนจะตอบบอยไป
“กูโอเคบอย ไปด้วยกันแหละ ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่จะคิดอะไรมาก” ผมพูดพร้อมกับพยายามกลืนน้ำลายในคอ
“ลม....”
“ชวนโลมไปด้วยก็ได้นะ ไปกันหลายๆคนคงสนุกดี ยิ่งไปกับไอ้พวกนี้ฮาหายห่วงแน่ๆ”
“มึงแน่ใจหรอลม”
“แน่ใจสิ อย่างน้อยก็เป็นการเตือนตัวเองด้วยไง ว่าเราเป็นเพื่อน....กัน”
“ลม มึงจะย้ำคำๆนี้อีกสักกี่ครั้งวะ”
“ก็จนกว่าที่ทั้งกูทั้งมึงจะเข้าใจนั่นแหละ”
“กูเข้าใจมาตลอดแหละ”
“เข้าใจมึงก็ต้องยอมรับ... ไม่ต้องแคร์อะไรกูนัก คนที่มึงควรจะแคร์ไม่ใช่กูหรอกบอย”
ผมกับมันมองหน้ากัน และเป็นฝ่ายบอยที่หลบตา
“โอเค กูพาโลมไปด้วยก็ได้.... อย่างที่มึงต้องการไง”
บอยเดินออกจากห้องไป ทิ้งผมไว้เบื้องหลัง
“มีใครจะลงชื่อไปเที่ยวด้วยกันอีกมั้ยครับ”ผมตะโกนถามคนอื่นในห้อง “เดี๋ยวผมขอตัวก่อน ถ้าใครจะเพิ่มชื่อก็มาเจอกันพรุ่งนี้แล้วกันนะครับ”
ผมเดินออกจากห้องไปเงียบๆ
เจยืนอยู่หน้าประตูด้านนอก พร้อมกับมองหน้าผม
“มึงจะไปไหนลม”เจถาม
“กูจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วจะกลับเลย”
“ไม่ได้จะตามมันไปใช่มั้ย?”
“มัน? มันไหน”
“ก็คนที่ทำเพื่อนให้เพื่อนกูเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าไง”
ผมเสตามองไปทางอื่น ไม่กล้าสบตาเจ กลัวมันจะเห็นความอ่อนไหวในใจที่สะท้อนออกมาจากดวงตาของตัวเอง
“ไม่มีวันนั้นแล้วละเพื่อน เชื่อใจกูเถอะ”
เหมือนผมจะเก่งนะ ที่พูดออกไปแบบนั้น แต่ทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกปิดลง ก็ไม่รู้ว่าไอ้น้ำตานี่มันมาจากไหนของมัน
จะร้องไห้เพื่ออะไรอีกฮะไอ้ควายเอ๊ย
ผมด่าตัวเอง


คนแต่งแอบสงสารบอย มีแต่คนเกลียด  :laugh:

pmnet

  • บุคคลทั่วไป
อ่านๆไป บอยมันก็ยังมีสำนึกด้านดีอยู่เหมือนกันนะ  แต่ตอนปัจจุบันเนี่ยกลัวใจลมซะมากกว่า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด