(เรื่องสั้น เดี๋ยวก็จบ) แอบรัก-แอบมอง ตอนจบ ย้ายห้องเลยคะ 17/7/54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องสั้น เดี๋ยวก็จบ) แอบรัก-แอบมอง ตอนจบ ย้ายห้องเลยคะ 17/7/54  (อ่าน 9917 ครั้ง)

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออก ไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้
1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
2. ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ
4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ดโดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคล ที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้ โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง
ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
▲▼  กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่ ▲▼
***=================================================***

เบนไปอ่านนิยายเรื่องหนึงมาแล้วมันเหมือนชีวิตสมัยเรียนของเบนมากเลย ก็เลยอยากเอาเรื่องของตัวเองมาเล่าบ้าง เป็นเรื่องสั้น

ได้ใจความ 555+ เอาวะแต่งให้มันจบสักเรื่อง เรื่องนี้เป็นเรื่องสมัยอยู่มอต้น เปลี่ยนแปลงเนื้อหาและคำพูดพอสมควรเพราะจำได้
แค่คร่าวๆว่าพูดอะไรไปบ้างแต่ไม่เป๊ะหรอก และเพื่อให้มันเหมาะสมกับบอร์ดและคล่องต่อการเล่าเบนขอแทนตัวเองว่าผมละกัน

เรื่องมันเกิดตอนที่

“เห้ยเบนแกมองไรวะ” แหมม ไอนี่มันชื่อแหม่มตัวเล็กกระทัดลัดไม่ได้สวยไรมากมายหรอก แต่แมร่งโคตรป็อป นิสัยใช้ได้เรียน

เก่งระดับต้นๆของห้องเลย เป็นเพื่อนที่น่าคบไว้ลอกการบ้านมาก ก๊ากกกก

“มึงจำพี่คนที่กูเล่าให้ฟังได้ปะว่ากูคุยในเอ็มอ่ะ พี่เต้อ่ะ”

“เอ่อ จำได้ทำไม”

“เนี้ยหน้าเหมือนพี่คนเนี้ยเลย”  “เนี้ยๆ คนที่เดินผ่านหน้าไปเมื่อกี้กระเป๋าที่มีจรเข้ห้อยอะ”

“เอ่อวะ เหมือนๆรูปที่แกเอาให้ดูเลย”

พี่เต้เป็นเหมือนรักแรกของเบน  แต่มันอาจเหมือนความลุ่มหลงสมัยเด็กๆก็ได้ เบนคุยกับพี่เค้าทุกวันศุกร์ตั้งแต่ม.1-ม.3 วันไหน

เบนไม่ออนก็เบนก็จะส่งเมล์ไปบอกล่วงหน้า ถ้าพี่เค้าไม่ออนก็จะส่งเมล์มาบอกเบนเหมือนกัน พี่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเบนหรอก

เพราะพี่เค้าพี่แฟนแล้ว ซึ่งตอนนั้นเบนก็ไม่รู้ด้วยซ่ำว่าเริ่มรักเค้าเข้าแล้ว ด้วยความที่สนิทกันมากก็เลยแลกเบอร์กัน แต่ส่วนมาก

เบนจะเป็นคนโทรหาพี่เค้าเอง จนมีวันนึงแฟนเค้าเข้ามาบอกเบนว่าเลิกยุ่งกับของๆเค้าได้แล้ว พี่เค้าพูดดีกับเบนมาก เบนกลับ

บ้านร้องไห้อยู่เป็นวันตอนนั้นไม่เข้าใจว่าร้องไปทำไม พึ่งมารู้ก็ตอนเริ่มโตนิแหละว่าทำไม รักเค้าเข้าแล้วสิ หลังจากนั้นเบนก็ไม่

ได้ทักพี่เค้าในเอ็มอีกเลย พี่เค้าก็ไม่ทักเบนเหมือนกันจนมาถึงปัจจุบัน

เข้าเรื่องเลยละกันนะ

“กลับทางไหน น้ำ”

“บิ๊กซี มึงไปปะ” มันหันมาถามผม

“ใครไปบ้าง วะ”

“หมดเลย ยกเว้น หนิง”

“เออไป” เบนเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนที่ซุ้มหน้าห้องปกครอง ก่อนจะเดินออกไปหลังโรงเรียน จริงๆแล้วเบนกลับบ้านได้ทั้งหน้า

และหลังโรงเรียน แต่ถ้ากลับข้างหน้าจะง่ายกว่าเพราะถ้ารอหน้าโรงเรียนรถเมล์ไปจอดถึงหน้าปากซอยบ้านเลย แต่เบนแทบไม่

เคยไปกลับหน้าโรงเรียนซักครั้งเพราะอะไรอะหรอ เพราะประตูหลังโรงเรียนจะมีสนามตะกร้ออยู่ และทุกครั้งที่เดินผ่านก็จะเจอ พี่

คนหนึงตัวค่อนข้างสูง ผิวคล้ำ ตัดสกินเฮด เล่นตะกร้ออยู่ทุกครั้งไป หรือที่เบนกับเพื่อนๆเรียกว่าพี่จรเข้

“อ้าว มองมองมันเข้าไป แดกเลยไหมละมึง” ไอผึ้งสาวที่คิดว่ามันสวยที่สุดในสามโลก

“ไอเหี้ย” อวยพรมันหน่อย ชอบนักว่าเวลาถูกด่านิ
“ให้กูบอกให้ไหมมึง ว่ามึงปิ๊งๆเค้า”

“ปิ๊งเหี้ยไรละ กูมองเฉยๆ”

“แนะๆ หนุ่มน้อยหัดมีรัก”

มั่นไส้มันจริงๆเหอะให้ตาย

ทุกวัน เวลาเดิม เบนจะต้องเดินผ่านที่ตรงนี้ มองแมร่งอย่างนี้ เม้ากับเพื่อนไป มองพี่เค้าไป ไม่ได้ยิ้มให้ ไม่ได้มีท่าที ไม่ได้อยาก

รู้จักแค่มองก็พอแล้ว พอแล้วจริงๆ

ช่วงนั้นไม่รู้เป็นห่าไรชีวิตนี้ พึ่งรู้ว่าตัวเองหน้าตาดีก็ช่วงนี้แหละวะ สาวๆแห่มาให้ขนมจีบกันพึบพับสับรางไม่ทันทีเดียว ด้วยความ

ที่เป็นขาว สูง รูปร่างดี ดีกรีเป็นลูกครึ่ง พ่วงตำแหน่ง เดือนโรงเรียนสมัยมอต้น 555+ แหล่มเลย (ไม่ได้โม้นะเอ่อ)พูดแล้วก็

เหมือนชมตัวเอง มีสาวมาให้เลือกสันพร้อมกัน สี่ห้าคน เลือกกันไม่ถูกเลยทีเดียว นึกถึงตอนนั้นลัวฮา เพื่อนเห็นเหมือนฝรั่งมีแต่

คนมาพูดภาษาประกิดด้วยไอเราก็นะ “ปู้ดทายด้ายนิดหน่อยกั๊บ ปู้ดอังกิดม่ายด้ายเลย” อ่าวฮากันไป 555+

ทุกวันคาบสอง ห้องเบนจะมีเรียนอะไรสักอย่างนี้แหละ ก่อนจารย์เข้าเบนต้องไป เข้าห้องน้ำก่อน ไม่รู้เป็นอะไร ปวดขี้ตอนนั้น

ทุกที เบนกับเพื่อนหลายคนแล้วตาตอนนั้นใครอยากไป ก้จะตามขบวนมาที่ตึก 6 ชั้น 6 จะไปเพื่ออะไรก็ไม่รู้ ในเมื่อเบนเรียนอยู่

ตึก 3  แต่เบนกับเพื่อนจะให้คำตอบว่าคนน้อย เพราะตึกนั้นมีแต่พี่ ม.6 พอขึ้นลิฟท์ไป เดินไปเข้าห้องน้ำก็ต้องผ่านห้อง4/5 5/5

6/5 เด็กสายศิลป์-คำนวน  มองลอดเข้าไปจากหลังห้องจะเจอพี่จรเข้นั้งอยู่หลังสุดข้างประตู ทุกทีเป็นเวลา กว่าสามปี วันไหนไม่

เจอหน้าถึงกับขี้ไม่ออกเลยทีเดียว

ทุกวันเวลาเดิมเบนก็จะมีกิจกรรมแบบนี้แหละกับเพื่อนจนเป็นความเคยชิน




ตอนเช้าซุ้มหน้าปกครอง
“เบน มึงเอา พีซีทีมาปะ” สมัยนั้นเค้าฮิตกันครับ

“เอามา” ผมพยิบออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้มัน ไอนี่ต้องโทรหาแฟนมันทุกเช้า และเป็นขาประจำยืมพีซีที สมัยนั้นโทรพีซีที

ด้วยกันฟรี มือถือนาทีละบาท เบอร์บ้านครั้งละสามบาท (แม่นเนอะ)

“น้องเบนครับ” มาแล้ว พี่นุประธานนักเรียน สุดหล่อ ย้ำว่าโคตรหล่อ มาทักทุกเช้าพร้อมนมหนึงกล่อง ที่เจาะแล้วและพี่เค้ากำลังกินอยู่

“เอาปะ” พี่เค้าถามพร้อมยื่นกล่องนมมาให้ เบนได้แต่สายหน้าให้ทุกครั้ง แล้วพี่เค้าก็ยิ้มก่อนที่จะเดินจากไป เป็นแบบนี้ทุกเช้า เหมือนกิจวัติประจำวัน ฮ่าๆ

“กินข้าวกัน” เมื่อมีใครสักคนชวนไปกินข้าวพวกผมก็พร้อมเพียงเดินตามกันไป ณ โรงอาหาร

“เบน มึงกินร้านสอง เป็นเพื่อนกูนะ” เอาแล้วไง ไอมา ไอนิ่มันเป็นอิสลามครับ เลยกินได้ร้านเดียว ซึ่งคนร้านนี้เยอะมาก เพราะนอกจากจะมีอิสลามกินแล้วคนธรรมดาก็กินได้ ซึ่งผมขี้เกียจต่อคิวอย่างแรง

“ไม่เอาอะขี้เกียจต่อ นานนน”

“โห ไรวะ มึงสูงอ่ะ สั่งให้หน่อยดิ กูเตี้ยกูสั่งทีไรแมร่งไม่เคยสนใจกูเลย “

“มึงก็พูดดังๆสิวะ”  ผมไม่ยอมหรอกครับ ผมอยากกินน่องไก่ร้านแม่เปิ้ล

“ใจร้าย”
แล้วแมร่งก็เดินไปเลย ผมเลยต้องเดินตามมันไป เอาวะซื้อให้ก่อนก็ได้

“เอาเงินมากูซื้อให้มึงเอาอะไร”

มันสั่งมาสองอย่างแล้วก็ส่งเงินมาให้ผมก็เบียดๆเข้าไปซื้อสักพักก้ออกมา มันยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ถือน้ำมะพร้าวแก้วใหญ่สองแก้ว

“กูเลี้ยง”

“ขอบใจ “

ผมเดินถือข้าวมาวางไว้บนโต๊ะประจำที่โรงอาหาร มันเดินตามเอาน้ำมาวางแล้วก็นั้งลงเฝ้าโต๊ะ เพื่อนบางคนก็เดินกลับมานั้งที่แล้ว

มีแต่ผมยังไม่ได้ซื้อข้าวเลย เอาวะจะเข้าแถวแล้ว รีบหน่อย พอสั่งเสร็จแล้วก็รีบกลับมานั้งโต๊ะ

หันไปมองข้างๆห่างไปประมาณสามสี่โต๊ะ เจอพี่จรเข้นั้งอยู่กับสาว ที่ไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าน่ารักดี เพื่อนมันมองเบนใหญ่เลย

“เห้ยมึง นั่งดิวะ มองขนาดนั้นเดี๋ยวแมร่งก็ลุกมาเตะมึงหรอก คิดว่าจะจีบแฟนเค้า” ไออาท มันดึงผมนั้งลงผมก็นั้งลง หารู้ไม่ว่า ผม

ไม่ได้จะจีบผู้หญิงคนนั้น แต่กำลังรู้สึกอยากจะไปนั้งแทนที่ผู้หญิงคนนั้นเสียมากกว่า

เวลาผ่านไปทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม จนกระทัก แต้ว เพื่อนสาวในห้อง เดินมา

“เบน แกรู้จักพี่ เนย์ ปะ ที่อยู่ชมรมเดียวกับแกปะ”

“รู้ทำไม”

“กูอยากรู้จัก” อืม ผู้หญิงสมัยนี้ขัดเจนดีนะ ฮ่าๆ

“แล้ว มา บอก กู เพื่อ? “ เน้นทีละคำเลยครับ มาบอกผมทำไม ไปบอกพี่เค้าสิ

“อ่าน  ปาก กู นะ ไอ ควาย ที่ กู มา ถาม มึง ก็ เพราะ จะ ให้ มึง ช่วย สิ วะ “ อืมม ชัดเจนมากเพื่อนแต้ว

“ให้ช่วยไง ว่ามา”

“ก็แบบ เดี๋ยวมึงต้องซ้อมดนตรีใช่ปะ คือกูไปนั้งเป็นเพื่อนได้มะ แล้วมึงก็เนียนๆไปคุยกับพี่เค้า แล้วก็แนะนำกู ที่เหลือกูจัดเอง

แล้วก็ถ้ามึงมีไรให้กูช่วยบอกได้นะเว้ย กูพร้อมเต็มที่ บอกพี่มาเลยไอน้อง”

“เหอะๆ เออ ตอนกลางวันละกัน กินข้าวแล้วมาหาที่โต๊ะประจำกู โอเค๊”

“จ๊า ขอบใจมากมึง มีไรให้กูช่วยมะ ลอกการบ้านกูมะ”

“ไม่อ่ะ ยังนึกไม่ออก นึกออกจะบอกละกัน”

“เออ งั้นกูไปและ”

ระหว่างที่ไอแต้วเดินไปนั้น สาวผึ้งเพื่อนที่คิดว่ามันสวยที่สุดในสามโลก ที่ได้แอบฟังมาตลอดนั้นก็

“อีแต้ว หยุดดดดดดด”

“อะไร มึง”

“ไอเบน มันมีคนชอบอยู่ มึงอยากช่วยปะละ”

“เห้ยยย ไอผึ้งไม่ต้อง ยุ่งเลยมึง กูไม่เอานะสัด กูไม่เล่น” ผมรีบหันไปห้ามไอผึ้ง เอาแล้วไงไอนิ่เล่นกูแล้วไง

แต่ไอผึ้งไม่รอช้าเดินลากไอแต้วเข้าห้องน้ำหญิงไป โดยที่ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนทำหน้าเครียดอยู่หน้าห้องน้ำ

สักพักพวกมันก็เดินออกมา ไอผึ้งยิ้มแก้มปริ เชียวส่วนไอแต้วอะหรอ หน้าตาบอกบุญไม่รับมาก มันได้แต่มองหน้าผมแล้วถามว่า

“จริงดิ” อยู่ตลอดเวลา แล้วนั้นก็เป็นอีกครั้งที่ผมทำอะไรไม่ได้นอกยิ้มให้ แบบเจือจาง

เวลาผ่านไปจนพักเที่ยงพวกผมมากินข้าวกันปกติ

“เบน กินเสร็จยัง ไปๆไปซ้อมดนตรีกัน”

“เออ” “เห้ยกูไปก่อนนะ เจอกันบนห้อง” ผมหันไปลาเพื่อนๆก่อนที่จะเดินตาม แต้วไปที่ชมรม

“พี่เนย์ มาแล้วมึงมาแล้ว” 

“เออ กูเห็นแล้วตาไม่บอด เบาๆหน่อยก็ได้ กลัวเค้าไม่รู้หรอว่ามึงชอบ” ไอแต้วมันแทบจะกรี๊ดออกมาเมื่อเห็นพี่เนย์นั้งอยู่ในห้อง

พวกเราเดินเข้าไปในห้อง  ผมเดินไปสวัสดีพี่ๆในห้อง ไปถึงผมก็เริ่มซ้อมของผมไป ไอแต้วก็นั้งฟัง เฉยๆไม่ได้มีท่าที จิตหลุด

เหมือนตอนแรก แต่ตามันนิสิ จ้องพี่เนย์ยังกะจะกินตับ

“แต๋ว เบาๆหน่อย สงสารพี่เค้า”

ผมแซวไอแต๋วเบา ไอนิ่หันมาค้อนควับให้ทีนึงก่อนที่จะ

“พี่คะ “ มันหันไปถามพี่เนย์ เอาแล้วไงไหนบอกจะให้กูช่วย ไอนิแค่นี้ทนไม่ได้

“ครับ พี่หรอ” พี่เนย์หันมา ถาม “

“คะ เมื่อกี้พี่เล่นเพลงอะไรหรอคะ คือมันคุ้นๆแต่นึกไม่ออก บลาๆๆๆ”

และแล้วพี่เนย์ก็เสร็จมัน โดยที่ผมไม่ต้องทำอะไรเลย ผมก็นั้งซ้อมของผมไปเรื่อยๆจนกระทักได้ยินประโยคที่ทำให้ผมแทบขาดใจ

“พี่เนย์เรียนห้อง 6/5 หรือเปล่าคะ”

“ใช่ครับ”

อ่าวหันไปดูหน่อยให้ความสนใจนิดนึง

“งั้นพี่ก็รู้จัก ผู้ชายที่นั้งหลังห้อง ตรงประตู ตัวสูงๆตัดสกินเฮดใช่เปล่าคะ พี่เค้าชื่ออะไรหรอคะพอดี เพื่อนหนูชอบ”
อืม อีแต้ว ไม่บอกไปเลยละว่ากูชอบ

“อ้อ มันชื่อ เต้ แต่มันมีแฟนแล้วนะ”

ฮะ ชื่อไรนะ เต้หรอ เห้ย บังเอินไปเปล่าวะ

“เหรออคะ แย่จัง” ไอแต้วทำเสียงอ่อยแล้วหันมามองผม ผมก็นะทำไรได้เนียนนั่งแกะโน็ตต่อไป

“แต่พี่จะบอกมันให้ เพื่อนแต้วสวยปะละ”

“ก็ .... เอาเป็นว่า ขาวสูง หุ่นดีละกัน ใส่ปิ๊งๆ “

“โห จริงอะ งั้นก็ดูดีอะดิ ทำไมไม่ชอบพี่นะ”

“พี่ชอบแบบนั้นหรอคะ”  อ่าวงานเข้าแล้วมึง

“ได้ก็ดี ฮ่าๆ “

เงียบ เงียบ ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากสาวแต้วอีเลย จนกระทั่ง ออดหมดเวลาพักกลางวันดัง มันรีบดึงผมออกมาจากห้องนั้น

ผมรีบไหว้พี่ทุกคนก่อนออกไป

“แต้ว มึงเป็นไรวะ อย่าเงียบดิ”

“เค้าชอบ แบบมึงอะ เบน เค้าไม่ได้ชอบแบบกู”

“ไอเหี้ยคิดมาก แบบกูอะแบบไหน กูเป็นผู้ชายนะเว้ย ยังไงกูก้สู้มึงไม่ได้ ที่สำคัญที่มึงบอกอะเค้าคิดว่าเป็นผู้หญิง ไอควาย”

“กูรู้เบน แต่กู ดำ กูเตี้ย กูไม่ได้ขาวสูง แบบที่พี่เค้าชอบ”

“คิดมากวะ กูว่ามึงก็น่ารักดีออก อย่าไปวอรี่ดิวะ ถ้าได้มาง่ายๆมันจะเรียกว่ารักหรอ “

มันหันมายิ้มให้ผม

“ใช่ๆ ถ้าได้มาง่ายๆมันจะเรียกว่ารักหรอ มึงคอยดูนะ ผู้ชายคนนั้นต้องมาเป็นของกู” มันชี้ไปที่ห้องชมรมก่อนที่จะมาชี้ที่ตัวมัน

เอง ยิ้มหน้าแป้นแล่น ก่อนที่มันจะวิ่งเหมือนคนบ้าออกไป

ตอนนี้มึงรู้แล้วนะ หลังจากผ่านไปสามปี พี่คนนั้นที่มึงมอง ชื่อ พี่ เต้ ชื่อเดียวกับคนคนนั้น ของมึงอีเบน

วันนั้นคาบสอง ปวดขี้อีแระ แล้วก็เหมือนเคย เดินไปขี้ตึก6 เพื่อ? ซึ่งมันไกลมาก ขี้จะแตกอยู่แล้วห่านิ ขนาดที่กำลังเดินไปด่าตัว
เองไปอยู่นั้น
“เบน”

“อ่าว พี่เนย์สวัสดีพี่ “

“มาทำไรวะ”

“ขี้ เดี๋ยวค่อยคุยไม่ไหวแล้ววววว”

ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างไว ได้ยินแต่เสียงหัวเราะตามจากด้านหลัง แต่ไม่ได้หันไปมองก็คงเป็นพี่เนย์อะแหละ

พอขี้เสร็จเรียบร้อยก็ออกมา กำลังจะเดินไปลงลิฟท์ พี่เนย์ก็เรียกไว้

“เบน เดี๋ยวดิ ถามไรหน่อย”

“อ่า ครับ “ ผมชำเรืองมองข้างกาย พี่เต้กำลังยืนมองผมอยู่ ครั้งแรก ที่ได้เห็นใกล้ๆ เขินวะ

“เบนรู้จักผู้หญิงคนที่แต้วบอกปะ “

“ผู้หญิง ไหน” เอาเราไง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไหนกูเองนิ่แหละ

“ก็ ที่ชอบไอเต้อะ “

“ครับ รู้”

พี่เต้หันมามองหน้าผมตรงๆ เหมือนจะถามอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูด

“ทำไม พี่คนนี้อยากรู้จักหรอ” ผมทำเนียนชี้ไปที่พี่เต้

“พี่ชื่อเต้ ไม่ใช่พี่คนนี้”  ง่า

“เห้ย มึงอย่าแกล้งน้องดิวะ ดูดิหน้าเสียแล้ว” “คืองี้เบนพี่เล่าให้มันฟัง บอกว่า ว่า ขาว งู้น สวย งี้ มันเลยบอกว่าพี่โม้ เบนบอกมัน

ไปดิ๊ว่าพี่พูดจริง”

“เอ่อ “

“ว่าไง ครับ ไอ เนย์ มัน โม้ ใช่ มะ”

“คนที่ชอบพี่ ก็ สูง แต่ไม่เท่าพี่ ค่อนข้างขาว”

“ถ้าเท่าพี่ก็ไม่ไหวแล้วน้อง แล้วน่ารักไหม”

“แล้วพี่ว่าผมน่ารักปะละ” จ๊ากกกก เอาแล้วไง กูหลุดแล้วไง ที่งี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ลาตายครับ

สองคนนั้นจึ๊กทันที พี่เนย์หน้าเสียนิดหน่อย แต่พี่เต้ อมยิ้ม แล้วก็หัวเราะเบา แต่ตอนนั้นไม่ไหวแล้วครับ ถ้าตอนนั้นหายตัวได้คง

หายตัวไปแล้ว สาบานได้ว่าชาตินี้จะไม่ขึ้นมาขี้ชั้นนี้อีกตลอดชีวิต หมดกันกู วันนี้กูจะกลับหน้าโรงเรียน ลาก่อนสนามตะกร้อ ลา

ก่อนห้องน้ำตึก6

พอลงมาถึงข้างล่างปุ๊บก็รีบโกยเข้าห้องเลยย

“เบน”

“น้อยหน่า ว่าไง” ยิ้มหน่อยยิ้มให้สาวหน่อย

“ขอเบอร์หน่อยดิ ไหนบอกว่าจะโทรหาหน่าเองไงไม่เห็นโทรเลย เอาเบอร์เบนมาเลยนะ”

“027702..........”
“เดี๋ยวหน่าโทรหานะ”

เอาวะ ขึ้นไปเรียนก่อน ที่เหลือจะเป็นยังไงก็แล้วแต่เวรแต่กำแล้วกัน มีผู้หญิงมาแจกขนมจีบทุกวันไม่ชอบไปชอบสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ฝันเปียกไปแล้วกันมึงอีเบน





Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-08-2011 18:48:37 โดย EoBen »

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +946/-15

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2397
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-6
 :mc4: ฉลองเรื่องสั้นเรื่องใหม่

อ่านแล้วยังงงๆ เรื่องช่วงเวลาเล็กน้อย
เหตุการณ์ที่เล่าตอนนี้เบนอยู่ม. อะไรแล้วอะคะ   ม.3 หรือเปล่าเอ่ย
และที่คบ/คุยกับพี่เต้ (คนก่อน) นั้น มันผ่านมาแล้วใช่มั้ยคะ

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
คิดว่าเป็นคนเดียวกันแน่เลย

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2094
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-11
บังเอิญจัง หรือจะเป็นคนเดียวกัน?

หนุกดีค่า แต่เปลี่ยน ไอ เป็น ไอ้ เลยเถอะ

อ่านแล้วไม่สะดุด อ่านแล้วอินกว่าเย๊อะ~~

chae

  • บุคคลทั่วไป
แล้วพี่ว่าผมน่ารักป่ะ ฮ่าๆ

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
หลายคนคงจะงงว่า เอะอีนี่อธิบายอะไรของมันวะ คือ ตอนแรกที่คุยกับแหม่มคือตอนม.1 เฮ้ยเจอคนเหมือนในเอ็มเลยวะ แต่ตอน

นั้นเบนก็ยังคุยกับคนในเอ็มอยู่นะ แล้วก็คอยมองพี่คนนั้นทุกครั้งด้วย

แต่ตอนที่คุยกับน้ำนั้น เป็นช่วงม.3แล้ว หลังจากที่เบน ส่องพี่เค้ามา 2 ปีเต็ม ก็มีเรื่องเกิดขึ้น

เข้าใจกันเปล่าหว่าาา เข้าเรื่องกันต่อเลยเนอะ


---------------------------
ตอนที่ 2


“เบน มึงกลับข้างหน้าหรอ”

“เออ วันนี้กูรีบ” โม้เข้าไป ใครจะกล้าเล่าวะ ว่าไปพูดอะไรไว้บ้าง

“รีบไรหว้า วันนี้ชวนกินเตี๋ยวซะหน่อย”

“ไม่อาววว วันนี้ไม่ได้จริงๆมึง”

“เออๆ “

หลังจากเลิกเรียนผมรีบกลับบ้านทันทีเลย เพราะตึกที่ผมเรียนผ่านสนามตะกร้อ บอกตรงๆไม่กล้าสู้หน้า  แล้วไหงจะพี่เนย์อีก กู

จะเข้าชมรมได้ไงวะ เซงโคตร

ระหว่างเดินไปหน้าโรงเรียนจะต้องผ่านสนามฟุตบอลก่อน เห็นแล้วอยากเตะบอลวะ เดี๋ยวก็กีฬาสีแล้ว ลงฟุตบอลหน่อยดีกว่า

“เห้ยๆ วา มานี่ดิ” ไอ้นี่เป็นเพื่อนห้องเดียวกับผม มันชื่อจริงว่า ทิวา แต่เพื่อนเรียกมันว่า วา ผมก็วาตามมันไป มันเป็นนักกีฬา

ฟุตบอลที่โรงเรียน

“เออ ไรวะ กูซ้อมอยู่ รีบพูดๆ โค้ชมองกูแล้วสัด”

“อ่าว กูจะขอมึงเล่นบอลด้วยซะหน่อย ซ็อมหรอวะ เออๆ ช่างแมร่งวันหลังก็ได้”

มันพยักหน้าแล้วรีบวิ่งไปเลย แมร่งรีบไปไหนวะ

“เบน” เอ่อ ใครเรียกวะ ขนลุกเลย

ผมค่อยๆหันกลับไป เอาแล้วไงศัตรูตัวเบอเร่อยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างหลัง

“พี่เนย์ แฮะๆ” “มีไรพี่”

“เล่นบอลกัน วันนี้อยากเล่น ชวนไอเต้มาด้วย มึงมาเลยย ห้ามปฏิเสธ”

มีเนย์กอดคอผมเดินตามไป ใจเต้นตุบๆเลย ไม่กล้าสู้หน้าอย่างแรง ยังไม่ทันข้ามวันเลย เจอแจ็กพอตแล้วไง ขอเวลาทำใจก่อน

ไม่ได้หรอวะ

“เห้ย นี่น้องกูที่ชมรม ชื่อเบน มันอยากเล่นด้วย”

“ดีพี่...................” ผมก็ยกมือไหว้สวัสดีกันไป“

“เออ มี10 คน ฝั่งละ5ละกัน โอน้อยออก”

ติ๊งต๊องวะโอน้อยออก แต่ก็นะ 555 ยุติธรรมดี

สุดท้ายผมก็ไม่ได้อยู่กลับใครเลย ทั้งพี่เต้ทั้งพี่เนย์ ก็ดีแล้วละ

“พี่ผมเล่นไม่เก่งนะ อยากเล่นเฉยๆ”

“เออ ขำๆเว้ยเล่นๆๆ”

ผมหันไปมองทีมตัวเอง เอิ่มกูจะส่งลูกถูกไหมเนี้ยมองไปทางไหนก็ไม่รู้จักสักคน ส่งมั่วๆเค้าจะว่าเปล่าวะ

ตอนนั้นเล่นไปเล่นมาส่งถูกบ้างผิดบ้างพี่เค้าก็ไม่ได้ว่าไร  เล่นเอามันขำๆอย่างที่พี่เค้าบอกจริงๆอ่ะแหละ แมร่งเล่นไปขำมันไป

มันฮาตรงไหนวะ เหนื่อยจะตายห่า พอเล่นเสร็จผมก็ขอตัวไปซื้อ น้ำมานั้งสแตนข้างสนาม

“กินมั้งดิ”

“งะ พี่เต้” “เอาไปเลยก็ได้เดี๋ยวเบนไปซื้อใหม่”

“ไม่เอาอะ กินนิดเดียว อยากกินแป็ปซี่ พี่มีน้ำเปล่าเอามะ” พี่เค้ายื่นขวดน้ำเปล่าที่กินไปแล้วครึ่งขวดมาให้

“ไม่เอาอะ ไม่เย็น” ผมส่ายหน้า แต่ก็ยื่นแก้วแปปซี่ไปให้ พี่เค้าเอาไปดูด แล้วก็ส่งคืนมาให้

“ชื่นใจ”  พี่เต้พูดแล้วก็นอนลงบนสแตน “โคตรเหนื่อยเลย” แล้วก็หลับตาลง

ตอนนั้นเบนได้แต่มอง พี่เค้า ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ตกลงที่เบนพูดที่ตึกหกนั้นพี่เค้าไม่เข้าใจใช่ปะ คิดว่าเบนพูดเล่นใช่ปะ ถึง

ไม่มีท่าทีรังเกลียดอะไรเลย ก็ดีแล้วละถือว่าไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน ตอนนั้นเบนก็นั้งเงียบต่อไป พี่เค้าก็นอนเงียบต่อไปสักพัก

เพื่อนเค้าก็มาตามกลับบ้าน เบนก็เลยขอตัวกลับเหมือนกัน

วันเวลาผ่านมาเรื่อยๆตอนนั้นเบนก็ไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำตึกหกอีกแล้ว แต่ยังคงกลับหลังโรงเรียนเหมือนเดิม ทุกเย็นเวลาเดิน

ผ่านพี่เค้าก็ยิ้มให้ เบนก็ยิ้มกลับปกติ ไม่ได้ทักทายอะไรกันเลย จนถึงงานกีฬาสี เบนก้ลงฟุตบอลไว้ แต่ห้องเบนตกแมร่ง

รอบสอง ดันเจอกับทีมโรงเรียนแล้วจะเอาอะไรไปสู้วะ แต่ละคนเล่นเอามันทั้งนั้นเลย

พอแข่งเสร็จ เบนก็มานั้งซุ้ม ข้างสนามหญ้ากับเพื่อน

“ไอฉุด ทำไมมือกูบวมงี้วะ มึงดูดิ” ผมยื่นมือไปให้ไอฉุดมันดู มันก็มองๆแต่ไม่ได้พูดไร

ผมก็บ่นต่อ “เนี้ย คันด้วย “

“มึงไปจับอะไรมาเปล่าวะ แพ้ไรหรือเปล่า”

“เปล่าๆ ก็เป็นมาแต่เช้าละ รู้สึกตัวก็คันและ” “เนี้ยเมื่อคืนมีตุ๋มขึ้นตรงเนี้ย” ผมถกเสื้อให้มันดูที่หน้าอกมี ตุ้มแดงๆขึ้นสองสามเม็ด

“เมื่อคืนมันคันกูเลยเกา พอเกาเท่านั้นแหละ ปวดชิบหายเป็นห่าไรวะ”

“ขึ้นเยอะเปล่าวะ ไหนดูดิ” ผมถกเสื้อขึ้นหมดเลยให้มันดู

“ไอ้สาดด มึงเคยเป็นอีสุขอีใสปะเนี้ย เหมือนเลยมึงดีนะไม่ขึ้นหน้า”

ตอนนั้นแบบ อ่าวเอาแล้วไง มาเป็นเหี้ยไรตอนนี้วะอีสุขอีใส หน้ากูกำลังผ่องใส อีสุขอีใสขึ้นก็หน้าเละดิวะ ตอนนั้นหน้าเสียไป
เลย

“ยังไม่เคยเป็น ไม่ใช่หรอกมั้งมึง ภูมิแพ้เปล่า”

“ไม่รู้มึงหรอ”

แล้วแมร่งก็ไม่สนใจผมอีกเลย ตอนนั้นเหมือนมีไข้ขึ้นด้วย ก็เลยนอนแมร่งเลย จนงานกีฬาจบก็กลับบ้านปกติ ไม่มีอะไร

สุดท้ายกลับบ้านมา ตุ๋มขึ้นเต็มตัว อีสุขอีใสอย่างทีไอฉุดมันบอกจริงๆด้วย ตอนนั้นโคตรเซงอะ แม่เอายาเขียวให้กินอีก เออ

เราก็อยากหายไงกินแมร่งเต็มเหนี่ยว แมร่งเม็ดขึ้นเต็มหน้าเต็มตัวเลย คางคกชัดๆ มันทุเรสจริงๆให้ตายเถอะ แล้วยายแถว

บ้านมาบอกว่าให้เอายาเขียวผสมน้ำแล้วอาบ แม่เราก็จัดให้ เบนก็อาบไป หลังจากนั้นบอกตรงๆ แมร่งคันเหี้ยๆคันสัดๆ กู

เป็นอีสุขอีใสมา3-4วันไม่คัน พอเอายาเขียวมาอาบเท่านั้นแหละ คันโคตรๆ เม็ดก็ยิ่งขึ้น มันขึ้นทุกอนูของร่างกายเลยทีเดียว

มันคันขนาดที่ว่าเบนต้องอาบแล้วอุ่นทุกๆสองชัวโมง เพราะมันทนไม่ไหวจริงๆ ไปหาหมอขอยาแก้คันมากินเลยทีเดียว

ยาทงยาทาเพียบ จำได้ว่าตอนนั้นเบนหยุดเรียน 3อาทิตย์เลย เพราะแมร่งอย่างกะคนเป็นโรคฝีดาษ ในหังสมัยก่อน  น่า

กลัวมาก เพื่อนมาเยี่ยมที่บ้าน ตกใจมากอะ แบบไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือเบน แต่นอกจากเรื่องไม่ดีแล้วก็ยังมีเรื่องดีตามมา

ตอนนั้นเพื่อนมาเยี่ยมที่บ้าน

“เบน พี่จรเข้มึงอะ ถามหามึงด้วย”

ตอนนั้นแบบ เห้ยจริงดิ ยิ้มหน้าบานเป็นคางคกเลย 555+

“แล้วมึงว่าไง”

“บอกมึงรถคว่ำหน้าแหกมาเรียนไม่ได้”

“สัด เอาดีๆ”

“จริงๆ กูบอกงั้นจริงๆ “

“เค้าว่าไง”

“เค้าถามมึงอยู่โรงพยาบาลไหน เค้าจะมาเยี่ยม แต่กูบอกกลับไปอยู่บ้านแล้ว”

“แล้วไงต่อ”

“เค้าขอเบอร์มึง กูก็เลยให้ไป”

“นานยังวะ”

“สองสามวัน เค้ายังไม่โทรหามึงหรอ”

“สองสามวัน แล้วคือมึงพึ่งมาบอกกู”

“เออ กุนึกว่าเค้าโทรหามึงแล้ว ยังหรอ”

“ยัง”

ตอนนั้นแบบไม่รู้ว่าดีใจหรือไม่ดีใจดี รู้แต่เค้าสนใจกูด้วยเว้ยย ในใจก็บอกว่า โทรมาดิวะ โทรมาดิวะ อยู่นั้นแหละ 5555

จนผ่านไปสองอาทิตย์โทรศัพท์ก็ดังตอนประมาน 1 ทุ่ม

“โหล ว่าไง” ผมรับทั้งที่ไม่ดูเบอร์หรอกครับ ก็คิดว่าเป็นเพื่อนโทรมาเหมือนปกติ

“ฮัลโล ขอสายเบน ครับ”

“พูดอยู่ ใครวะ”

“เต้เอง”

จึ๊ก พึ่งนึกออกหรอว่าต้องโทรมาขอเบอร์กูไปชาติกว่าแล้ว ปล่อยให้รอจนขี้เกียจจะรอแล้วเนี้ย

“อ่อ สวัสดีพี่ มีไรเปล่าครับ”

“คือ รถล้มหรอ เป็นไรมากเปล่า ยังไม่หายหรอพี่ไม่เจอเลย”

“ฮ่าๆ เปล่าพี่ โดนหลอกแล้ว ไม่ได้รถล้มเป็นอีสุขอีใส ต่างหาก”

“อ่าว แล้วทำไม หยุดนานจังยังไม่หายหรอ”

“ยังอะ หน้าเห้ มากอะตอนนี้รับไม่ได้อย่างแรง”

“พรุ่งนี้ก็หายแล้ว”  คำนี่แหละครับที่เป็นคำให้กำลังใจเบน พี่เค้าพูดทุกครั้งที่โทรมา พรุ่งนี้ก็หายแล้ว

แต่นี่มันนานแล้วนะทำไมยังหายวะ



พอแผลเบนเริ่มตกสะเก็ดแห้งๆหลุดบ้างไม่หลุดบ้าง แต่ก็คงต้องไปเรียนได้แล้ว มันมีจุดนึงดำบนกลางหน้าผาก เบนเลยแกะซะ

เลย ซึ่งปัจจุบันนี้ยังเป็นแผลเป็นอยู่ มันเป็นจากที่อยากหล่อตอนนั้น ตอนนี้เลยรับผลกรรมไป 555+

พอเบนไปถึงโรงเรียน เพื่อนทั้งห้อง ฮือฮากันใหญ่ มีแต่คนถามว่ารถล้มไหนวะ ไอห่าพาสาวซ้อนท้ายเสือกพาเค้าล้ม บลาๆ

เกี่ยวกับมอไซ ทั้งนั้นเลย เพื่อนกลุ่มเบนแมร่งก็เอาแต่นั้งขำกัน คือตอนนั้นหน้าเบนไม่มีตุ้มเยอะแล้วละ แต่หน้าเบนยังแดก

เถือกอยู่เลย ตัวก็แดง แบบผื่นๆอะ เพื่อนแมร่งก็ปรอบใจ เข้าเฟือกก็งี้แหละมึง กูเคยๆ อืมเอาเข้าไป กูเป็นอีสุขอีใสไงสัด ช่วย

ฟังกูอธิบายกันหน่อย

ตอนนั้นเป็นช่วงที่เบนรู้สึกเสียเซ้วมากอะ ปกติ เชิดๆ ยิ้ม เพลบอยๆหน่อยไง แต่ตอนนั้นแบบ เดินไปไหนก้มหน้าแมร่งอย่างเดียว

เลย มันเขินๆไงไม่รู้อะ หน้าแดงๆตัวแดง  เด็กเก่าที่เคยสนใจก็หายเรียบ มันคิดว่าเบนเสียโฉมมั้ง ช่างแมร่งเหอะ กูไม่แคร์

ตอนถึงเวลากลับบ้าน เบนก็กลับหลังโรงเรียนเหมือนเดิม พอผ่านพี่เต้ปุ๊ปเบนก็หันไปยิ้มให้ปกติ พี่เค้าดูตกใจนิดนึง แล้ววิ่งมาหา

“ไง มาได้แล้วหรอมึง” นั้นไงเริ่มสนิทกันแล้ว พูดไม่เพราะเลยวะ

“ครับพี่ หายแล้ว “ แจกยิ้มหน่อย

“หน้าแดงแจ๋เลยวะ ตลกดี เหมือนฝรั่งโดนแดดเลย ฮ่าๆ” “หน้าย่นเลยย “

“หัวเราะไรวะ “ ดูดิแมร่งแซวงะ

“กลับบ้านแล้วหรอ กลับทางไหนอ่ะ พี่จะไปซื้อของเปิดท้ายหน่อย ไปด้วยดิ”

“ไปทางบิ๊กซีพี่ ไปดิ”

แล้วพี่เค้าก็เดินไปลาเพื่อน พี่เนย์แมร่งแซวใหญ่เลย ไอห่าอายเค้า เบาๆหน่อยก็ได้ไม่ประกาศเสียงตามสายเลยละตะโกนขนาดนั้น

ตอนนั้นก็เดินรั้งท้ายกลุ่มเพื่อนไปแหละ ก็คุยโม้อะไรไปเรื่อย ก็เขินๆอ่านะเคยคุยแต่ในโทรศัพท์เจอตัวจริงก็เกร็งๆแต่พี่เค้าคุยเก่ง
ดี ก็เลยไม่เท่าไหร

“ไอฝรั่ง เอาเสื้อออกนอกกางเกงอีกแล้วมึง ใส่เลย ไอเต้ มึงเดินมากับน้องไม่บอกมันวะ บลาๆๆๆ”

อาจารย์วิมล ฝ่ายปกครอง นั่งเฝ้าทางกลับบ้าน อยู่ตอนนั้นเบนเอาเสื้อออกนอกกางเกงตามปกติ แต่พี่เค้ายังใส่อยู่จารย์แมร่งด่า

ใหญ่เลย ตอนนั้นก็รีบยัดๆแล้วก็วิ่งไป เพื่อนเบนแมร่งหายไปแล้ว วิ่งหนีเหมือนกัน 555

“ไม่รอกันเลยคนเรา”

“รออยู่นี่ไง”

“ไกล”

พอเบนเจอพี่เค้าก็เดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนหลังบิ๊กซี ต่างคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ทางกลับเบนมันมีหลายทางไง นั้งรถได้

หลายคัน ผ่านเปิดท้ายเป็นเพื่อนพี่เค้าหน่อยก็ดีจะได้อยู่นานๆ อิอิ

พี่เค้าก็เดินซื้อนู้นซื้อนี่ของเค้าไป เบนก็ไม่ได้ดูอะไรหรอก ซื้อแต่ของกิน กินไปคุยไปจนกลับบ้านอะแหละ พอกลับบ้านก็โทรไป

บอกว่าถึงแล้วนะ พี่เค้าก็อืม ใกล้แล้วเหมือนกัน 

หลังจากนั้นไม่นานก็มีงานสถาปนาโรงเรียนก็มีพวกเด็กมอปลาย มอต้นที่มีวงดนตรีมาโชว์ความสามารถกัน พี่เต้เค้าก็เป็นนักดนตรี

ด้วย เบนก็ฟังแมร่งทุกเพลงทุกวงอะแหละ จนวงพี่เค้าขึ้นไป พี่เค้าเป็นมือเบส วงนี้ก็เล่นกันโอเคอ่ะ ตอนนั้นฮาร์ทคอมาแรงมากมี

แต่วงเอาไปร้อง แต่แบบเบนไม่ชอบแนวนั้นไง เบนก็เลยรู้สึกรำคาญนิดนึง แต่วงพี่เค้ามีแต่เพลงสบาย

ร้องกันอยู่สองสามเพลง จนเพลงสุดท้าย พี่นักร้อง ประกาศว่าเพลงนี้มือเบส ขอร้องนำ

“สวัสดีครับทุกคน วันนี้ขอเป็นนักร้องจำเป็น หนึ่งเพลง มีเพลงหนึ่งอยากจะร้องให้คนคนนึง ว่า”

แล้วดนตรีก็ดังขึ้นคะ

หากใครคนนึงมีคำถาม สักวันเขาอยากจะพบใคร
คำตอบในใจคือใครที่คุนต้องการ
เธอคือคนที่ดีพร้อม ใครๆต่างพากันชอบเธอ
เธอคือคำตอบที่ทุกหัวใจใฝ่ฝัน

และแม้ฉันเป็นคนที่ประทับใจเธอเช่นกัน
แต่ฉันก็ไม่กล้าที่จะพูดไป
ได้แต่ยิ้มให้เธอเบาๆ อยู่ในมุมที่เธอไม่สนใจ
แอบมองดูเธอไกลๆอย่างนี้ต่อไป

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้
ก็พอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆในความหวังดี
แค่ได้ชอบเธออยู่ตอนนี้
ก็ถือเป็นโชคชะตาดีๆที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเธอ

หากเราใกล้กันมากกว่านี้ สักวันมันอาจจะไม่ดี
บางสิ่งในใจฉันอาจทำเธอลำบาก
ก็ปล่อยเธอลอยอยู่บนฟ้า ขอมองดูเธอจากพื้นดิน
แค่เพียงได้เห็นเธอก็สุขใจแล้ว

และแม้ฉันเป็นคนที่ประทับใจเธอเช่นกัน
แต่ฉันก็ไม่กล้าที่จะพูดไป
ได้แต่ยิ้มให้เธอเบาๆ อยู่ในมุมที่เธอไม่สนใจ
แอบมองดูเธอไกลๆอย่างนี้ต่อไป

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้
ก็พอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆในความหวังดี
แค่ได้ชอบเธออยู่ตอนนี้
ก็ถือเป็นโชคชะตาดีๆที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเธอ

แต่ถ้าวันนึงเธอเหนื่อยล้าจากเรื่องต่างๆ
จนเธอรู้สึกว่าโลกนี้เหมือนกับไม่เหลือใคร
โปรดจงรู้เอาไว้ ว่าโลกนี้ยังมีความห่วงใย
จากมุมเล็กๆตรงนี้เสมอ

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้
ก็พอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆในความหวังดี
แค่ได้ชอบเธออยู่ตอนนี้
ก็ถือเป็นโชคชะตาดีๆที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเธอ

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้
ก็พอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆในความหวังดี
ก็เรื่องดีๆที่มีตอนนี้ ก็ได้แต่รู้ว่าเธอคนนี้
ได้มีความสุขแค่เพียงเท่านี้ฉันก็อุ่นใจ

เบนฟังแล้วก็ยิ้มให้พี่เค้าไม่ได้ร้องไพเราะเหมือนนักร้องนำ แต่ดูก็รู้ว่าพี่เค้าใส่ใจในการร้องแค่ไหน เพลงนี้เบนก็คิดว่าพี่เค้าคงร้อง

ให้แฟนเค้าอะแหละ แต่ตอนนั้นเป็นตอนที่เบนประทับใจพี่เค้ามาก โรแมนติคอะให้ตายเถอะ

ก็ไม่มีอะไรจนเกือบถึงวันวาเลนทาย เบนกับพี่เค้าก็ไม่ได้มีอะไรคืบหน้าเหมือนพี่น้องกันมากกว่า ไอตัวเบนเองก็ไม่ได้หลังอะไร

หรอก แล้วก็คิดว่าพี่เค้าก็คงเหมือนกัน
“เบน มึงชอบสีไร” พี่เค้าถาม

“เขียว”

“เหรอ เออ”

ตอนนั้นก็แบบ อะไรวะ ถามทำไมจะเอาดอกไม้มาให้หรอ ดอกไม้อะไรสีเขียว  (เทศกาลไงคิดไปเองคนเดียว 55)

แล้วก็ไม่มีอะไรวันวาเลนทายก็ผ่านไป เบนก็เอ้า แล้วถามทำเพื่อ? ฮ่าๆ

ตอนนั้นพี่เค้าอยู่ม.6แล้วก็กำลังจะจบ เตรียมเข้ามหาลัยก็เลยจะได้ปิดเทมอเร็วกว่า มอ อื่นๆเค้า เบนก็นะอืม ไหนๆก็ไหนๆแล้ววะ

พี่เค้าจะจบแล้ว บอกไปเลยละกัน

“พี่เต้ สอบเสร็จวันสุดท้ายวันไหนอ่ะ”

“วันพุธอ่ะ ทำไม”

“เปล่าๆ เดี๋ยววันพุธบอก”

เบนก็แบบนั้งคิดนอนคิดอยู่หลายคืนว่าเอายังไงดีน๊า จะบอกเค้าดีไหมว่าเรารู้สึกดีๆด้วย เอาวะยังไงก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว บอก

แมร่งไปเลย รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองยังไงก็แห้ว แต่ถ้าฟลุกมันก็ดีไม่ใช่หรอ

พอวันพูธพี่เค้าสอบวันสุดท้ายย เบนเดินผ่านสนามตะกร้อ กำลังเดินผ่านไปแล้วละ ไอผึ้งก็

“พี่เต้ ไอเบนมีไรจะคุยด้วย”

ตอนนั้นแบบ เอ่อ กูยังไม่พร้อมไง ไปเรียกทำไมวะ กูไม่บอกแล้ว กูล้อเล่น

เบนหันไปช้าๆ พี่เค้าก็เดินออกมาจากกลุ่ม เบนก็เลยลากเค้าไปหลังห้องสมุด เปลี่ยวมากจ๊ะตัวเธอ 555

“ว่าไง มีไรเปล่า”

“พี่เต้ รู้ใช่ปะ ว่ามีคนชอบพี่อยู่”

“หืมม ใครละ”

“ก็...ที่พี่เนย์บอกไง”

“อ่า .......... อืมม..” พี่เค้าขมวดคิ้ว หน้าตาแบบ บอกบุญไม่รับมากอะ ตอนนั้นบอกตรงๆเลยว่าจะร้องไห้แล้ว รู้สึกแย่สุดๆอ่ะ พี่

เค้าอุจซร่าให้มิตรภาพแล้ว มึงยังจะเอาอะไรอีก อีเบน 

“......”

“......”

เงียบต่างคนต่างเงียบ เบนพูดไม่ออกแล้วงะ

“ว่าไงเบน เบนจะบอกอะไรพี่”

“พี่ ... รู้มั๊ยว่าเค้าเป็นใคร” ก้มหน้างุดๆเลยตอนนั้น กลัวคำตอบ กลัวพี่เค้าบอกว่ารู้ มึงไงละอีฝรั่ง

“เหมือนจะรู้ แต่ไม่แน่ใจ ไม่อยากพูดช่างมันเหอะ”

“อืม งั้นไม่มีไรละ มาถามแค่นี้แหละ โชคดีพี่ “

แล้วเบนก็รีบเดินออกมาเลย อาการแย่มากอ่ะขอบอก ตอนนั้นไอเราก็คิดว่าถ้าพี่เค้าปฏิเสธก็คงไม่เสียใจเท่าไหรหรอกมั้ง

มึงอยู่ของมึงเฉยๆมา สามปีโดยที่ได้แต่มองไม่พูดกับเค้าสักคำมึงยังทนอยู่ของมึงได้ ตอนนี้มึงได้คุยกับเค้าแบบพี่น้องแล้วมึงจะ

เอาอะไรอีก อีเบน มึงจะเอาอะไรอีก ตอนนั้นในใจเบนปั่นป่วนมาก บอกกับตัวเองว่าเข็มแข็งไว้มึง อย่าคิดมาก มึงทำถูกแล้ว มึงรู้

คำตอบแล้ว มึงสบายใจแล้ว พรุ่งนี้พี่เค้าก็ไม่มาแล้ว มึงไม่ได้เจอเค้าแล้ว แล้วสักวัน มึงจะทำใจได้เอง อีเบน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-07-2011 00:55:02 โดย EoBen »

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2397
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-6
ตามอ่านอยู่นะค้า  :pig4:

แต่ชักได้กลิ่นดรามาแล้วนะเนี่ย  เศร้าหรือเปล่าคร้าบบบบ :z3:

mamaUM

  • บุคคลทั่วไป
ตามอ่านอยู่เหมือนกันค่ะ

หนูต้องไปหามาม่ามานั้นรอมะ ??

chae

  • บุคคลทั่วไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13

ออฟไลน์ ์ำNeFuji

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 336
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
ภาคสอง เป็นเรื่องของอีกฝ่ายบ้างละกัน ฮิฮิ อ่านตอนนี้คงรู้แล้วละว่าจะได้กินมาม่ากันเปล่าา ทำไมเวลาพิมพ์ในเวิดเหมือนตัวเองพิมพ์ไปเยอะมากเลย แต่พอมาดูในบอร์ด ทำไมสั้นจังวะ ใครเป็นบ้าง งิ


“เห้ย มึงคุยเอ็มกับใครวะ”  ไอ้เจนถาม เมื่อตอนมันมาทำรายงานที่บ้าน ตอนม.4

“มันบอกมันชื่อ เบน  ตอนนั้นก็เล่นแรคอยู่ เสือกโดนผีตบตาย กูกำลังจะกลับจุดเกิด ไอนี่แมร่งเดินมาชุบก็เฉยเลย แถมจัดชุดใหญ่อีก กูขอบคุณมันก็เลยรู้จักกัน แต่เรื่องมันนานมาแล้วแหละมึง แมร่งก็จำไม่ได้ไงว่ามีเมล์กูได้ไง “

“แมร่งรวยหรอวะ บลูเม็ดตั้งแพง”

“ไม่รู้มัน กูเห็นแมร่งชุบทุกคนอะ กูขอตี้ แมร่งบอกขี้เกียจเล่น ว่างมานั้งแจก ฮิวชาวบ้าน”

“ฮ่าๆ แมร่งประสาทเปล่าวะ”

“เออ 5555”

หลังจากนั้นก็ไม่มีไรเกิดขึ้นจน วันหนึงผมมาโรงเรียน พอดีเดินผ่านหน้าเสาธง ได้ยินคนพูดอะไรกันไม่รู้ เดินผ่านแต่หูพึ่ง


“เห้ยเบนแกมองไรวะ

 “มึงจำพี่คนที่กูเล่าให้ฟังได้ปะว่ากูคุยในเอ็มอ่ะ พี่เต้อ่ะ”   เห้ยพูดถึงกุนิหว่า ชื่อไรนะเบน หรอ

“เอ่อ จำได้ทำไม”

“เนี้ยหน้าเหมือนพี่คนเนี้ยเลย”  “เนี้ยๆ คนที่เดินผ่านหน้าไปเมื่อกี้กระเป๋าที่มีจรเข้ห้อยอะ” มองกระเป๋าตัวเอง เออ ตอนนี้กำลังโดนนินทราระยะเผาขน

“เอ่อวะ เหมือนๆรูปที่แกเอาให้ดูเลย”

ผมหันไปมอง ไอเหี้ย เด็กคนนั้นจริงๆด้วยวะ แมร่งอยู่โรงเรียนเดียวกันหรอวะ หน้าเหมือนในรูปเด๊ะเลย

หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้คิดอะไร แค่คิดว่าแมร่งบังเอิญไปเปล่าวะ แต่หลังจากนั้นเชื่อไหม ผมเห็นหน้าไอเด็กนี่โคตรบ่อยเลย

บางครั้งไม่น่าเจอก็เจอ ทั้งตอนกินข้าว เข้าแถว โฮมรูม ตอนพักเบรก ไอเด็กนี่มาใช้ห้องน้ำชั้นนี่กับเพื่อนมันทุกวันเลย แมร่งเรียน

ตึกนี่หรอวะ แล้วยิ่งตอนกลับบ้าน มันก็เดินโม้กับเพื่อนมันกลับบ้านหลังโรงเรียนประจำ บางครั้งเราสบตากัน ไอเด็กนี่ก็ทำหน้า

เฉยๆ เหมือนไม่มีอะไร มันก็คงจำผมไม่ได้อะแหละ ช่างแมร่งเหอะ ทั้งที่ตอนเล่นเอ็มกันไอนี่แมร่งก้ทักคุยกันไปเรื่อย เหมือน

เดิม แต่เหมือนไม่รู้ว่าคนที่มันบอกว่าหน้าเหมือนคนในเอ็มอะ คือคนเดียวกัน อืมคุยเข้าไป ชาตินี่มึงจะรู้ไม่เนี้ย


“ไอเต้ มึงไปไหนวะ ไม่เข้าเรียนหรอ” ไอ้เจนมันถามผม

“กูไปโรงยิมแปปนึง ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ”

“เออๆ”

ตอนนั้นผมเดินไปพร้อมไอเจน ที่พามันไปด้วยก็เพื่อความแน่ใจ

“ไอเจน มึงเห็นคนที่สพายกระเป๋าเขียวปะ”

“เออ ทำไมวะ “ “เห้ยยย หน้าคุ้นๆวะ เหมือนเคยเห็น”

“เออ กูก็คุ้น มึงว่าเหมือนคนที่กูคุยในเอ็มเปล่าวะ”

“คนไหนวะ”

“ก็ที่กูเจอในแรคไง”

“ออ พรีส อ่าหรอ”

“เออ นั้นแหละ”

“ไม่รู้วะ กูจำได้แค่รางๆ” “ทำไม”

“เปล่าหรอก กูแค่อยากรู้เฉยๆ”

“เหอะๆ ไปเหอะจารย์มาแล้วมั้ง”

ผมกับไอเจนก็ขึ้นไปเรียนตามปกติ ตอนนี้ผมพอสรุปเอาเองไว้ว่าไอเด็กคนนี่แหละคือคนที่คุยในเอ็ม หลังจากนั้นผมก็เริ่มมองหา

ไอเด็กนี่บ่อยๆ เวลาเดินไปไหนตอนเช้ามันกับเพื่อนจะนั้งซุ้มหน้าห้องปกครอง ทุกวันจันทร์มันจะมีเรียนพละในโรงยิม ก็ขอส่อง

หน่อย ทุกวันคาบสอง มันจะมาเข้าห้องน้ำกับเพื่อน พักกลางวัน มันจะไปซื้อข้าวร้านอิสลามให้เพื่อนมัน ก่อนที่จะมาซื้อของตัว

เอง  ตอนเย็นมันจะกลับหลังโรงเรียน ผ่านสนามตะกร้อทุกวัน ตอนมันม.2 มันยังลงประกวดเดือนม.ต้นอยู่เลย แล้วมันก็ได้

ตำแหน่งจริงๆ ก็มันเด่นซะขนาดนั้น ใครจะชนะมันได้วะ ผมก็มองของผมเฉยๆอย่างนั้นแหละจนผมอยู่ม.6

“ไอ้เต้ มึงยังคุยกับส้มอยู่ปะ” ส้มคือคนที่ผมกำลังคุยด้วยอยู่ครับ เธอน่ารักดี แล้วก็เหมือนจะมีใจให้ผมด้วย ก็เลยคุยๆกันดูแต่ก็ยัง

ไม่ได้คบกันหรอกนะ บางทีผมคิดว่ามันยังไม่ใช่อะ

“คุยทำไม”

“ออ งั้นมึงคงไม่อยากรู้แล้วดิ”

“เรื่องไรวะ เนย์”

“ก็ มีคนมาถามกูว่า มึงมีแฟนยัง”

“ใครวะ”

“เด็ก ม.3 ขาว สวย ขายาว ใสปิ๊ง  ฮิ้วว อิจฉามึงวะ”

“โม้ เปล่ามึง สแกนหน้ากูนิดนึงคนแบบนั้นอะนะจะมาชอบกู” คือผมก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองหน้าตาดีอะไรไง แล้วที่ไอเนย์มาบอก มันดูโอ

เวอร์มากอะ ใครมันจะเพอเฟคขนาดนั้น

“ไม่โม้ๆ แต่กูบอกว่ามึงมีแฟนแล้วไง มึงเลย อดแดก”

“กำ กูยังไม่มีซะหน่อย กูแค่คุยเฉยๆ “

“อ่าวกูไม่รู้อ่ะ” “เห้ย นั้นไอเบนนิ่หว่า “

“เบน” ไอเนย์ตะโกนเรียกไอเด็กนั้นครับ 

“อ่าว พี่เนย์สวัสดีพี่ “

“มาทำไรวะ”

“ขี้ เดี๋ยวค่อยคุยไม่ไหวแล้ววววว”

“ฮ่าๆ แมร่งขี้แตกวะ มึงรอหน่อยนะ ไอนี่เด็กชมรมกูเอง เดี๋ยวกูถามให้”

“เออ”

สักพักไอเด็กนั้นก็ออกมาจากห้องน้ำ น่าตานี่แบบโล่งมากอะ 5555+

 “เบน เดี๋ยวดิ ถามไรหน่อย” ไอเนย์ส่งเสียงทักไป

“อ่า ครับ “

“เบนรู้จักผู้หญิงคนที่แต้วบอกปะ “

“ผู้หญิง ไหน”

“ก็ ที่ชอบไอเต้อะ “

“ครับ รู้”

ผมหันไปมองหน้ามัน ขอมองหน้าชัดๆหน่อย เคยเห็นแต่ไกลๆ

 “ทำไม พี่คนนี้อยากรู้จักหรอ”

“พี่ชื่อเต้ ไม่ใช่พี่คนนี้”  ผมบอกมันไป แบบว่าเซงอ่ะ แมร่งไม่รู้จักจริงๆด้วย

“เห้ย มึงอย่าแกล้งน้องดิวะ ดูดิหน้าเสียแล้ว” “คืองี้เบนพี่เล่าให้มันฟัง บอกว่า ว่า ขาว งู้น สวย งี้ มันเลยบอกว่าพี่โม้ เบนบอกมัน
ไปดิ๊ว่าพี่พูดจริง”

“เอ่อ “

“ว่าไง ครับ ไอ เนย์ มัน โม้ ใช่ มะ”  อ่ะ จริงๆก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องนั้นหรอก อยากคุยกับมันมากกว่า เคยแต่มองหน้าไม่เคยคุยกันสักที เสียงแมร่งแหลมดีวะ

“คนที่ชอบพี่ ก็ สูง แต่ไม่เท่าพี่ ค่อนข้างขาว”

“ถ้าเท่าพี่ก็ไม่ไหวแล้วน้อง แล้วน่ารักไหม”  ฮ่าๆ ผู้หญิงสูง เกือบร้อยแปดสิบก็ไม่ไหวนะ สูงไปมั๊ย

“แล้วพี่ว่าผมน่ารักปะละ”  พอพูดจบมันก็วิ่งหายไปเลย

ตอนนั้นมองหน้ามัน แล้วได้แต่ขำ มึงมาไม้ไหนเนี้ย จะให้กูช็อคตายไปเลยใช่ไหม

แต่ดูเหมือนไม่ใช่ผมแล้วละที่ช็อกตาย ดูจะเป็นไอเนย์มากกว่า

“เห้ย เนย์ เป็น ไร “

“กูตกใจ สาวสวย ขาว สูง ขาวปิ๊งที่น้องแต้วบอก เป็นไอห่าเบน เนี้ยหรอ”

“กู จะ รู้ หรอ”

พูดจบผมก็เดินเข้าห้องเรียนไปเลยครับ ตอนนั้นไม่ได้หันไปดูหน้าไอ้เนย์แล้ว แต่หน้าผมนี่สิ บานแฉ่งเชียว นี่ถ้าไม่คิดเองนี่แปล

ว่ามันก็สนใจเราเหมือนกันใช่ไหมวะ ไม่น่าละทำไมเจอมันบ่อยจัง เช้า กลางวัน เย็น เลยทีเดียว

พอตอนเย็นมาถึง ไอเนย์ก็ชวนไปเตะบอล  ก็เจอไอ้เด็กนั้นคุยกับใครก็ไม่รู้คงเป็นนักบอลโรงเรียน เพราะเห็นคุยเสร็จแล้วมันวิ่ง

กลับไปซ้อมต่อ แต่หน้าไอ้เด็กนั้นดูเซงมาก

“เนย์ นั้นไอ้เด็กเมื่อเช้าปะ”

“ เออ ไอ้เบน ทำไมสนใจมันหรอ”

“เออ ชวนมาเล่นบอลกัน”

“เห้ยเอาจริงดิ มึงเป็นเกย์หรอ ”

“เปล่า กูว่ามันตลกดี” ตอนนั้นก็ถามตัวเองเหมือนกันนะว่า มึงเป็นหรอ

ไอเนย์ก็เลยเดินไปทัก ไอเด็กนั้นพอหันมาเจอผมมันก็อึ้งๆเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน พอถึงเวลาจับกลุ่มก็โอน้อยออกกัน มันไปอยู่ข้างพวกไอเจน

“เต้ เด็กนั้นนิหว่า”

“เออ”

“มันจำมึงได้ไหม”

“กูไม่รู้วะ เล่นเหอะอย่าสนใจเลย”

พอกำลังจะเล่นผมก็เห็นไอ้เจนคุยอะไรกับมันก็ไม่รู้ ได้ยินแต่คำว่า “ขำ” อะไรสักอย่างนิ่แหละ

พอเล่นไปก็มองไอ้นี่ก็เล่นโอเคอยู่ไม่ได้เก่งแต่ก็ไม่ได้แย่ แต่แมร่งโคตรส่งมั่วเลย สงสัยมันงง พอเล่นเสร็จมันก็เดินไปซื้อน้ำกิน

ตอนนั้นแบบ ไม่รู้คิดอะไรเดินไปขอน้ำมันกินซะงั้นอ่ะ มันก็ให้กินด้วย  แบบว่าเหนื่อยก็เลยนอนเล่นบนสแตน มันก็นั้งข้างๆไม่ได้

ลุกไปไหน แต่ก็แอบเห็นว่ามันชำเลืองมองมาบ่อยๆเหมือนกัน อ่าวมองมันเข้าไป กูเขินเป็นนะเว้ยเห้ย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-07-2011 22:22:48 โดย EoBen »

Zymphoniz

  • บุคคลทั่วไป
น่ารัก >///<

ถ้าเต้รู้สึกเหมือนเบน ทำไมปฏิเสธไปแบบนั้นล่ะ??

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2397
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +249/-6
งงๆ ว่าเต้จำเบนได้ และรู้ว่าเบนเป็นคนเดียวกับในเอ็ม
แต่ทำไมเบนไม่แน่ใจว่าเต้จะเป็นคนเดียวกับในเอ็มหว่า

ขอบคุณสำหรับภาคพี่เต้ค่า  :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-07-2011 23:31:21 โดย เฉาก๊วย »

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-25
อ่านมาถึงภาคสองแล้ว
ก็ยังไม่รู้ทีว่าตกลงมันเศร้าหรือเปล่าเนี่ย

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
วันนี้ขอ งดเน้อ

เหนื่อยมาก หัวไม่แร่น

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3809
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
หลังจากวันที่เล่นบอลวันนั้นผมกับเด็กนั้นก็ เจอหน้ากันทุกวันปกติ เพียงแต่ไม่ได้ทักทาย ผมยังเดินผ่านโรงยิมเหมือนเดิม ในวันที่มันเรียนพละ ยังเห็นมันเดินกลับบ้านทางเดิมกับ

เพื่อน แต่ก้ยังทำหน้าเฉยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม พอผมยิ้มให้ มันก็ยิ้มกลับ ตอนนี้ก็ยังคิดว่า มันรู้หรือยังว่า ผมคือคนคนเดียวกับคนที่มันคุยในเอ็มอยู่ทุกวันนี้

ช่วงนี้ผมกับส้ม เริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น เธอเริ่มทำตัวหึงห่วงผมซะเหลือเกิน ทำยังกะเป็นแฟนกันแล้วงั้นแหละ ผมยังไม่ทันขอคบด้วยเลย ก็เลยบอกว่าให้ห่างๆกันหน่อยดีกว่า มันคง

เป็นไปไม่ได้แล้วละที่จะให้เหมือนเดิม เธอก็ดูเหวี่ยงๆนะ แต่ให้ทำไงละ

ช่วงนั้น ผมคุยเอ็มกับมันปกติ แต่อยู่ดีๆ มันก็หายไปไม่มาทักผมเหมือนเดิม ผมก็ งง เป็นอะไรของมัน พอผมทักไปมันก็ไม่ตอบกลับ เงียบ

เป็นช่วงที่มันอยู่ ดีๆก็หายหัวซะไปซะเฉยๆ ไม่เห็นที่โรงเรียนเลย เดินผ่านหน้า ยิม ก็ไม่เจอ ตอนเดินกับบ้านก็ไม่เห็นมันเดินกลับกับเพื่อนมัน ถาม ไอ้เนย์ ว่าเจอมันที่ชมเปล่า มันก็

บอกว่าไม่เจอ เวลาผ่านไปเป็นอาทิตย์ คิดว่าเดินไปถามเพื่อนให้มันรู้เรื่องเลยดีกว่า

“นี่ๆ เพื่อนเบนเปล่า”

“คะ”

“เบนไปไหนละ “

มันหันไปหาพวกเพื่อน แล้วพวกนั้นก็หัวเราะกัน

“อ่าว พี่ไม่รู้หรอ มันรถล้ม หน้าแหกเลย”

“เห้ยจริงดิ อยู่โรงบาลไหน” ตอนนั้นตกใจมากครับ มันไปแว้นที่ไหนทำไงให้รถล้ม

“กลับบ้านแล้วพี่ เอาเบอร์เปล่า โทรคุยกับมันเองเลย”

“อืม ก็ได้”

น้องเค้าก็ให้เบอร์มา แต่ก็ลืมไปว่ามันอยู่ไหน จนเป็นอาทิตย์เหมือนกัน ถึงเจอ

ตอนนั้นพอโทรไปคุย เด็กนั้นบอกว่า เป็นอีสุขอีใส ไม่ได้รถล้มซะหน่อย อ้าวไม่น่าละตอนนั้นเพื่อนมันถึงหัวเราะกัน

เรา คุยกันเกือบทุกวัน ไม่เด็กนั้นโทรมาผมก็โทรไป จนเริ่มสนิทกันมากขึ้น ตอนนั้นอยากถามเหมือนกันว่า ทำไมไม่ตอบเอ็มพี่ เป็นอะไร แต่ก็ช่างมันเหอะ ในเมื่อคุยกันแบบนี้ได้ใน

เอ็มไม่ต้องคุยก็ได้ สักวันคงจะบอกมันละว่าคนที่คุยกันอยู่เนี้ยเป็น

เดียวกัน

เวลาผ่านไปงานโรงเรียน ก็เริ่มมีการประกวดวงดนตรีพวกผมที่ลงแข่งกันทุกปีอยู่แล้วก็เลยเข้าร่วม ปีนี้อยากเป็นนักร้องบ้าง

ก็เลยขอ พวกนั้นร้องเพลงนึง พวกนั้นมันก็โอเคนะ มันก็ให้ร้อง ฮ่าๆ ทำเหมือนเสียงตัวเองดีเลยย ไม่หรอกแค่อยากร้องบ้างแคนั้นเอง

พอถึงวันประกวด ไอนักร้องนำมันก็พูดซะเขินเชียว ร้องเพลงให้สาว ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อยอยากร้องเฉยๆ

เล่น เบสไป มองไปรอบๆ เห็นไอเด็กนั้นนั้งร้องตามด้วย โบกมือใหญ่เลย ตลกดี

มีตะโกนด้วย "พี่ผมๆ"
 ฮ่าๆ

อายเค้าไหมนั้น

หลังจากนั้นพวกเราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม จนมันมาถามว่า สอบเสร็จวันไหน ใจหายเลย เหมือนลืมไปแล้วว่าตัวเองจะเรียนจบแล้ว ไม่ต้องมาเรียนแล้ว ไม่ต้องเจออาจารย์อีกแล้ว ไม่เจอไอเด็กนั้นด้วย

หลังจากสอบเสร็จ ก็มานั้งคุยกับเพื่อนที่เดิมข้างสนามตะกร้อ

"เห้ยเต้ โทรหากูบ้างนะเว้ย ไม่ใช่ว่าจบแล้วลืมกันไปเลย"

"เออ รู้หน่า กูไม่ลืมพวกมึงหรอก "

คุยกับพวกเพื่อนผมสักพัก กลุ่มไอ้เบนก็เดินมา

พี่เต้ ไอเบนมีไรจะคุยด้วย”

ผมหันไปพยักหน้าแล้วยิ้มให้มัน มันก็หันไปด่าเพื่อนมึงอะไรสักอย่าง แล้วก็เดินลากผมไปหลังห้องสมุด

พอลากมาถึงแมร่งก็ยืนก้มหน้าอยู่ได้

“ว่าไง มีไรเปล่า”

“พี่เต้ รู้ใช่ปะ ว่ามีคนชอบพี่อยู่”

“หืมม ใครละ”

“ก็...ที่พี่เนย์บอกไง”

ไอเนย์หรอ ใครวะ สาวๆสวย ตาใสปิ๊งๆอะไรสักอย่างนินะ

“อ่า .......... อืมม..”  ไม่กล้าตอบเต็มปาก ก็กูไม่รู้นิ่หว่าว่าใคร ตั้งแต่ไอเนย์บอกวันนั้นเด็กนั้นยังไม่โผล่มาเลย ก็แอบส่องๆดูเหมือนกันนะ หน้าตาเหมือนไอเบนนี่แต่เป็นผู้หญิง มันสวยตรงไหรวะ


“......”

“......”



“ว่าไงเบน เบนจะบอกอะไรพี่”

“พี่ ... รู้มั๊ยว่าเค้าเป็นใคร”

“เหมือนจะรู้ แต่ไม่แน่ใจ ไม่อยากพูดช่างมันเหอะ”

“อืม งั้นไม่มีไรละ มาถามแค่นี้แหละ โชคดีพี่ “

เอ้า แล้วมันก็เดินหายไปเลย ผมก็ยังยืน งง อยู่ ว่าตกลง มึงจะพูดอะไรกันแน่เนี้ย ไม่มาลากันหน่อยหรอ เจอกันวันสุดท้ายแล้วนะ มิตรภาพอะมีไหม ไอ้เด็กบ้า

น่าตี จริงๆเลย

"เห้ยเต้ คุยไรกันวะ" ไอเจนแมร่งถาม

"ไม่รู้มัน มาถามว่า รู้เปล่าใครชอบกูอยู่ กูบอกรู้แต่ขี้เกียจตอบมันก็เดินหายไปเลย"

"เอ้า "

"เออ งงปะละ กูก็งง"

"งง"

วันนั้นผมก็กลับบ้านมา ไอ้เบนก็ไม่โทรหาผม ผมก็ไม่ได้โทรไปด้วยต้องอ่านหนังสือ เยอะแยะไหนจะทำเรื่องจบ ส่งยื่นเอกสารเยอะแยะเลย

พอผมว่างผมก็ออนเอ็ม ก็เห็นมันออนอยู่ก็เลยเข้าไปทักมัน
tea say "เบน"

หายไปนานมากกกกกก

ben say "ครับ"

tea say "เป็นไงบ้าง"

ben say "ก็ดีครับ"

แล้วก็เงียบบบบบบบบ

tea say"วันนั้นที่คุยกับพี่ที่โรงเรียนจะพูดว่าอะไร"

ben say "ฮ่ะ"  "คุยไรพี่บ้าหรอ พี่อยู่รร.ไรเนี้ย"

tea say "รร. .......................... ไง ก็โรงเรียนเดียวกัน เอ้าไม่รู้จริงหรอเนี้ย อย่างที่คิดเลย 5555+"

ben say"พี่เต้ เป็นคนเดียวกับพี่ที่ผมคุยที่ รร.หรอ "

tea say "เออสิวะ นี่ไม่รู้เลยหรอ นึกว่ารู้นะเนี้ย "

"................." แล้วมันก็เงียบไป

สักพักโทรศัพท์ผมดัง เบอร์มันขึ้นหล่าเลย

"ไอ้พี่เต้บ้า @#$%ZX!*^ " 

พอผมรับสายปุปมาเป็นชุดเลย

"อะไร เนี้ย มาว่าพี่ทำไม เป็นอะไรเนี้ย"

"ก็พี่อ่ะ รู้ตั้งแต่แรกแล้วทำไมไม่บอกผมเล่า ใจร้าย เอ็มก็ไม่มาทัก"

"ก็ปกติเราทักพี่ไม่ใช่หรอ พอพี่เห็นเราไม่ทักก็คิดว่าเราไม่ว่าง "

"ไม่ใช่ซะหน่อย"

"แล้วอะไร"

"เปล่า"

"วันนั้นอยู่ดีๆก็เดินไป ยังพูดไม่รู้เรื่องเลย"

"ช่างมันไม่บอกแล้ว พี่เหมือนเดิมก็ดีแล้ว"

"เอ้า เราสอบเสร็จวันไหน "

"วันศุกร์ ครับ"

"อืมม  เลิกกี่โมงละ"

"บ่ายสองครับ ทำไมหรอ"

"อย่าพึ่งกลับบ้านละ "

"ทำไมอะ"

"เออ หน่า บอกให้รอก็รอเหอะ"

"ครับ"

ตอนนั้นผมก็คุยกับมันไปเรื่อยๆแล้วก็วางสายไป ผมก็ไปทำหน้าที่ของผมมันก็ไปทำหน้าที่ของมัน จนวันศุกร์ผมก็ไปหามันตามที่นัดกันไว้

"เบน อยู่ไหนวะ พี่อยู่โรงอาหาร"

"พึ่งลงมาจากตึกอะ พี่มาหรอ"

"ใช่ๆ มาหาดิ๊"

"อื้มมมม  " "เห้ยพวกมึงจะไปอยู่ไหนกันอะ เดี๋ยวกูมาแปปนึง เดี๋ยวโทรหาอย่าพึ่งกลับบ้านนะ รอด้วยยยยย" ผมได้ยินเสียงลอดออกมาจากโทรศัพท์

"พี่ๆ ผมกำลังวิ่งไป อย่าพึ่งวางนะ"

ตอนนั้นผมได้ยินเสียงตับๆๆ เสียงรองเท้่ากระทบพื้น อยู่พักนึง เสียงมันหอบเล็กน้อย

"อยู่ไหนอ่ะ มาแล้ว"

"เดี๋ยวเดินไป รอตรงนั้นแหละเห็นแล้ว" ผมตอบกลับไป

"ไงเรา ไม่เจอนาน"

มันยืนมองหน้าผมเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ยิ้มแฉ่งเลย

"ยิ้มอะไร คิดถึงหรอ"

"ครับคิดถึงมากเลย"

ง่ะ อึ้งเลยยย

"คิดถึงก็กอดดิ มะมะ"  ผมกางมือออกให้มันเข้ามากอด แกล้งมันเล่น ใครมันจะกล้า

"เห้ยย"

แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นดิ มันกระโดดกอดเลย เอาขาล็อกเอวผมอีกตั้งหากก 

"เห้ยยย กูพูดเล่น เอาจริงหรอวะ คิดถึงขนาดนั้นเชียว""จะล้มแล้ว ลงๆๆๆ ก่อน"

"ไม่เอาไม่ลง งะ ยังไม่หายคิดถึงเลย"

"เดี๋ยวค่อยกอดคุยก่อน เดี๋ยวให้กอดใหม่นะ คนมองใหญ่แล้วไม่อายหรอวะ"

ตอนนั้นพูดกับมันเพื่อให้มันปล่อยผมก่อนตัวก็หนัก คนก็มอง หัวเราะกันใหญ่เลย ตัวมันก็ไม่ใช่เล็กๆ สูงพอๆกับผมเลยด้วยซ่ำ เพียงแต่ว่าตัวบางๆเท่าันั้นเอง

"พี่มาทำธุรระหรอวันนี้" มันปล่อยผม แล้วลงมายืนคุยดีๆเหมือนเดิม

"เปล่า มาหาเราอะแหละ "

พอตอบไปมันยิ้มแฉ่งกว่าเดิมอีก ดีใจอะไรหนักหน่า

"พี่ไม่เกลียดผมหรอ เรื่องนั้นอะ"

"เรื่องอะไรละ ฮึ"

"ก็ที่ผมถามพี่ วันนั้นอะ"

"จะไปโกธรเราเรื่องอะไรละ คิดไปเองทั้งนั้น อยู่ดีๆก็เดินไปจะให้พี่พูดอะไรละ พี่ก้งงอะสิ"

"ก็เรื่องที่ผมชอบพี่ไง"

จ๊ากกกกก  เห้ยจริงหรอวะ แล้วเรื่องราวทั้งหมดก็ย้อนกลับมา จากบนตึกชั้น 6
สูงๆ ขาวๆ ปิ๊งๆ หน้าตาเหมือนไอ้เบน
ไม่ใช่ใคร ไอ้เบนนี่เอง ช็อค

"พี่เต้ ตอบผมสิ ทำไมทำหน้าแบบนั้นละ"

"เอ่อ พี่ตกใจอะ อยู่ดีๆก็พูดออกมา "

"พี่ไม่ต้องคิดมากนะ เบนไม่ได้อยากให้พี่มาคบกับเบนหรอกแค่อยากบอกเฉยๆ พี่จะได้ไม่ต้องมีปัญหากับแฟนพี่ด้วย"

"พี่ไม่มีแฟนซะหน่อย"

"โกหก แฟนพี่ยังคุยกับผมอยู่เลย"

"คุยว่าไร"

แล้วมันก็เล่าให้ผมฟังว่า มีผู้หญิงแอด เอ็มมาหามันบอกว่าเลิกยุ่งกับเต้ซะที เพราะมันทำให้ผมกับผู้หญิงคนนั้นทะเลาะกัน เพราะมัวแต่มาคุยกับเบน ตอนนั้นผมก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไม มันถึงหายเงียบไป แล้วทำไม พอผมบอกว่าไม่อยากจะพูดเรื่องผู้หญิงที่มาชอบผม มันถึงได้วิ่งหนีไป เรื่องมันเป็นแบบนี้นิ่เอง

"พี่เข้าใจแล้วเบน จะเล่าให้ฟังว่าเีรื่องมันเป็นยังไง"

ผมเล่าเรื่องส้มให้มันฟังว่าผมไม่รู้ว่าส้มไปคุยกับเบน แล้วก็ไม่ใช่แฟนกันด้วยแค่เคยคุยกันเฉยๆแล้ว ที่สำคัญไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ่ำว่าเบนมันชอบผม ก็ไม่เห็นมันจะแสดงออกอะไร

เลย น่าตาก้นิ่งซะ ถ้ามันบอก เชื่อได้เลยว่านทั้งโลกก็ไม่มีทางรู้

"แต่เบน พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเราเลยนะ แต่พี่ไม่ได้รังเกลียดเรานะ"

"ผมรู้ครับ ผมรู้ ผมไม่ได้ต้องการให้พี่มาคบผมหรอก แค่พี่ไม่รังเกลียดก็พอแล้ว"

มันยิ้มให้ผม แบบหน้าบาน เลย

"ไม่เสียใจหรอ"

"เสียใจสิ แต่ทำไงได้ละ ในเมื่อไม่ชอบทำยังไงมันก็ไม่ชอบ งั้นเราเป็นพี่น้องกันนะ "

"ได้ดิ เป็นตั้งนานแล้วววไง"

แล้วตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเป็นเวลากว่า 6 ปี ผมกับเบนก็ยังคุยกันอยู่เหมือนเดิม แบบพี่น้องยังไม่เปลี่ยนแปลงงง

จบบบบบบ

minimonmon

  • บุคคลทั่วไป
แม้ไม่ได้เป็นคนรักแต่เป็นพี่น้องก็ดีนะ :เฮ้อ:

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +530/-23

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ punchnaja

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +383/-5
ถึงไม่ได้เป็นแฟน แต่ความสัมพันธ์พี่น้องยั่งยืนกว่าแฟนอีก ดีแล้วๆ

boran

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ entirom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +85/-2
โห พี่น้อง
แล้วพี่เนี้ย
ดูแลน้องดีจัง
เหมือนแอบชอบเลย

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +378/-9
    • ช้อปออนไลน์ ได้เงินคืน

ออฟไลน์ yunjae123

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 984
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1
นี่แระนะความรัก
ไม่ได้สมหวังเสมอไปหรอก
แต่จริงๆๆๆๆอ่ะ..
เราอยากให้เบนกับพี่เต้คบกันมากเลย
แต่ก็นะ เรื่องความรัก
บังคับกันไม่ได้นิ ^^

gummin

  • บุคคลทั่วไป
ดีใจที่ยังรักกันถึงไม่ใช่แบบคนรัก
แต่ก็รักกันได้ :กอด1:

ออฟไลน์ หมวยลำเค็ญ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 869
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-1

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2651
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +346/-2
อะไร? ไม่ได้คิดอะไร ไม่อยากจะเชื่อ

นั่งลุ้นตัวโก่งเลย  :เฮ้อ: แต่ได้แค่นี้ก็คงดีมากแล้วหล่ะเนอะ 

 :pig4: :L2: :L2: :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ ไอ้หัวแห้ว

  • ยิ่งมืดเท่าไหร่ ยิ่งเห็นดวงดาวชัดเจน...
  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4630
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +568/-5

winamp

  • บุคคลทั่วไป
 :z2:  โว๊ะ!! พี่น้องกันก็ได้ !!

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด